Tag Archive: youtube


Αυτή είναι η Λίμπο, η κουνέλα μου (Oryctolagus cuniculus), που πλησιάζει τα έξι χρόνια ζωής. Είναι νάνος, γύρω στα 1.200 γραμμάρια, με λευκή γούνα, μαύρο γύρω από τα μάτια, καφέ αυτιά και μικρές καφέ περιοχές στην πλάτη, με μια γραμμή που σχηματίζει τον αριθμό 2. Έχω πολύ καιρό να δημοσιεύσω νέα της μετά από το πρώτο άρθρο και τα υπόλοιπα που ακολούθησαν με τις αναπαραγωγές της και μερικά σποραδικά μετά, όπου ανέβαζα λίγα βίντεο. Στην παρούσα δημοσίευση θα σας παραθέσω μερικά βίντεο της κουνέλας μου καθώς επιδίδεται σε καθημερινές δραστηριότητες, αλλά και κάποια πιο ιδιαίτερα. Προσπαθώ να απαθανατίσω διάφορα στιγμιότυπα της ζωής της, για να την θυμάμαι καλά αφού την χάσω, γιατί, ό,τι και αν κάνουμε, είναι ένα μικρό θηλαστικό που δε θα ζήσει για πάντα. Απολαύστε λοιπόν τις δραστηριότητες της Λίμπο στα παρακάτω βίντεο από το κανάλι μου στο Youtube.

Στο πρώτο βίντεο βγαίνει μια βόλτα, μια τυπική μέρα ενασχόλησης με τη Λίμπο, αν και συνήθως την βγάζω πιο αργά το βράδυ. Αρχικά είναι επιφυλακτική με την κάμερα, αλλά μετά συνηθίζει. Βγάζω κι εγώ περιοδικά το κεφάλι μου πίσω από την κάμερα για να βλέπει ότι είμαι εκεί.

Εδώ παίζει με μια γεμάτη σακούλα. Την είχα προσωρινά στο δωμάτιο, οπότε δεν την γνωρίζει. Δε θυμάμαι τι ακριβώς είχε μέσα, νομίζω βιβλία, πάντως πτώμα δεν είχε.

Το παρακάτω είναι η πιο παράξενη συμπεριφορά που έχω παρατηρήσει στο κουνέλι μου. Μια μέρα, χωρίς προφανή λόγο, άρχισε να δαγκώνει και να τραβάει το καπάκι από το στοπ της πόρτας του δωματίου μου. Μόλις το έβγαλα, το κυνηγούσε και το έπιανε σαν σκύλος. Δε θυμάμαι να άφησα τροφή εκεί, για να μυρίζει σαν φαγητό. Δεν ξέρω γιατί έγινε αυτό.

Όσο κι αν προσπαθούμε να δημιουργούμε ένα ήρεμο περιβάλλον για τα κουνέλια μας, αναπόφευκτο είναι, μέσα σε τόσα χρόνια, να τύχει να τα φοβίσουμε άθελα μας. Στο βίντεο αυτό, που είναι από συμβάν στις αρχές του καλοκαιριού, η Λίμπο έχει τρομάξει πολύ, και γι’αυτό μένει ακίνητη και πιεσμένη στο έδαφος, σαν να προσπαθεί να γίνει ένα με το έδαφος και να αποφύγει έτσι τους εχθρούς της. Μετά από λίγο επανήλθε, αλλά ηρέμησε εντελώς την επόμενη μέρα. Παλαιότερα, όταν ήταν νεότερη, έδειχνε τη δυσαρέσκεια ή την ενόχλησή της με κάτι με ένα γρύλλισμα ή μια επιθετική κίνηση, αλλά όσο μεγαλώνει προτιμά πιο παθητικές αντιδράσεις. Αυτό δε σημαίνει ότι τώρα δε θυμώνει, κάτι που μπορείτε να διαπιστώσετε αν προσπαθήσετε να την χαϊδέψετε ενώ δε σας ξέρει. Στην πραγματικότητα, εξακολουθεί να ενοχλείται από σχεδόν οτιδήποτε.

Το παρακάτω το τράβηξα πέρσι το φθινόπωρο, όταν είχε ιδιαίτερη απώλεια γούνας, όταν της καθάριζα τη γούνα με προσοχή.

Στα παρακάτω βίντεο η Λίμπο είτε τρώει είτε πίνει νερό. Πίνει νερό από μπουκάλι ή από μπολ, και τρώει άχυρα, πέλετ, χόρτα, φύλλα, λουλούδια και καρότο.









Εδώ τρώει δύο ιδιαίτερα αρχαία και σπάνια φυτά της συλλογής μου, φύλλο από γίνκγο (Ginkgo biloba) και κλαδάκι από αραουκάρια του Νησιού Νόρφολκ (Araucaria heterophylla).

Και το καλύτερο το άφησα για το τέλος. Προσφέρω στη Λίμπο ένα τριαντάφυλλο, αφού ξέρω ότι θα το εκτιμήσει περισσότερο από κάθε άλλη γυναίκα, αφού είναι κουνέλα…

Ενημέρωση 19/1/2017: Ένα ωραίο βίντεο που παίζει έξω στο μπαλκόνι με τα χιόνια στις 10 Ιανουαρίου, όταν η Αριάδνη χτύπησε έντονα τη Θεσσαλονίκη και είχαμε ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες. Ήταν η μόνη φορά μετά το 1963 με ολικό παγετό που διήρκησε για πέντε ημέρες. Μαζί δείχνω και κάποια φυτά που χτυπήθηκαν από την παγωνιά – είναι αυτά που περιγράφονται ως ανθεκτικά σε ελαφριές παγωνιές, αλά τελικά η παγωνιά δεν ήταν ελαφριά. Τα υπόλοιπα είτε την αντέχουν χωρίς πρόβλημα, είτε τα έχω μέσα, πάλι χωρίς πρόβλημα.

Advertisements

τερράριο λοφιοφόρου γκέκο 2016

Αυτό είναι το τερράριο του λοφιοφόρου μου γκέκο, όπως το διαρρύθμισα από φέτος το Μάιο. Ενώ για τα νεότερα ζώα ενημερώνω ακόμα τα θέματά τους, έχω αρκετό καιρό να ανεβάσω κάτι για το λοφιοφόρο γκέκο, επειδή το αρχικό θέμα γι’αυτό είχε γίνει πολύ μεγάλο από τις συνεχείς ενημερώσεις. Συνοπτικά, είναι ο Βαρώνος, το λοφιοφόρο μου γκέκο, επιστημονική ονομασία Correlophus ciliatus. Ανήκει στην αρχαία οικογένεια γκέκο των διπλοδακτυλιδών (Diplodactylidae), γνωστή ως αυστραλιανά γκέκο. Το συγκεκριμένο είδος κατάγεται από τη Νέα Καληδονία, όπου μπορεί να βρεθεί στα νότια του μεγάλου νησιού, στη Νήσο των Πεύκων από κάτω, καθώς και σε ένα μικρό σημείο στα βόρεια, όπως βρήκε μια αναζήτηση το 2015. Είναι μεσαίο προς μεγάλο γκέκο με αναρριχητικές επιφάνειες στα πόδια του για να σκαρφαλώνει σε λείες επιφάνειες, αλλά και συλληπτήρια ουρά, η οποία φέρει στο άκρο της αναρριχητική επιφάνεια. Όταν όμως χάνει την ουρά του, δεν την αναγεννά, παρά μόνο μία μικρή μυτούλα. Έτσι είναι πλέον το δικό μου αλλά και πολλά άλλα, καθώς και όλα τα ενήλικα στο φυσικό περιβάλλον. Αυτό δεν επηρεάζει σημαντικά τη μετακίνησή τους. Το είδος είναι νυκτόβιο και τρέφεται με έντομα, ώριμα φρούτα και νέκταρ. Το δικό μου γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου του 2011 και ήρθε στην κατοχή μου στις 4 Νοεμβρίου του 2012.
Το τερράριό του είναι το πιο όμορφο από όσα έχω, γιατί τα περισσότερα τα έχω πιο απλά. Ποιος τα βλέπει άλλωστε; Το συγκεκριμένο προσπαθώ επίσης να το κρατήσω απλό κι εύκολο, προσφέροντας όμως κι επιφάνειες για αναρρίχηση και κρύψιμο. Η βασική του διαρρύθμιση είναι αυτή που ξέρατε, όσοι την ξέρατε από τις παλαιότερες δημοσιεύσεις, δηλαδή τα τρία διαγώνια καλάμια μπαμπού, η κομμένη καρύδα πίσω δεξιά και το μπολ στη μέση. Μ’αυτά τον πήρα από τον προκάτοχό του. Υπήρχαν επίσης και πλαστικά φυτά, τα οποία στη συνέχεια χάλασαν κι αντικαταστάθηκαν. Τώρα έχω ένα μεγάλο φυτό πίσω δεξιά, και τρία μικρότερα, ένα πίσω αριστερά, ένα αριστερά κι ένα δεξιά, του οποίου τελευταίου η βεντούζα έχει αποκολληθεί κι έτσι το κρεμάω από το κρίκάκι του στη βεντούζα, γιατί έχουν και τα δύο. Τα φυτά αυτά είναι απομίμηση Ficus benjamina. Η νεότερη προσθήκη είναι ο κορμός από φελλό πίσω αριστερά, τον οποίο έχω τοποθετήσει ελαφρώς διαγώνια, ώστε να στηρίζεται καλύτερα και ν’αφήνει έναν κενό χώρο από πίσω, και τον έχω καλύψει ελαφρώς με τα γειτονικά φυτά. Το γκέκο τον χρησιμοποιεί, αλλά λιγότερο από την καρύδα. Το υπόστρωμα είναι χαρτί μπρέιλ. Η αγαπημένη κρυψώνα του γκέκο, όπου κοιμάται τη μέρα είναι στο μεγάλο φυτό πίσω δεξιά, όπως και παλιά, όταν τον είχα πάρει. Σύντομα άλλαξε θέση και κοιμόταν για περίπου ενάμισι χρόνο στην επίγεια κρυψώνα μέσα στην καρύδα του. Έπειτα προτίμησε το φυτό στα αριστερά, γιατί πίσω το παλιό φυτό το είχα βγάλει, γιατί κατέρρεε συνέχεια. Μόλις έφερα φυτό για την ίδια θέση, ευθύς άρχισε να την ξαναχρησιμοποιεί.

Στα παρακάτω βίντεο του Βαρώνου θα δείτε πώς αυτό το είδος τρώει, κινείται και σκαρφαλώνει σε λείες επιφάνειες, προστατεύει την περιοχή του και κάνει φωνή. Διάφορα άλλα βίντεο τα έχω ανεβάσει σε διάσπαρτα άρθρα του Ιστολογίου.

Στο πρώτο τρώει μια μικρή νυχτοπεταλούδα, ενώ στα επόμενα τρώει φρούτα, στο ένα ροδάκινο και στο άλλο μήλο.


Εδώ σκαρφαλώνει στο τζάμι και γενικότερα κινείται στο χώρο του. Στο τελευταίο κρέμεται από τη σίτα στο καπάκι.



Εδώ έχει ενοχληθεί από μένα και προστατεύει την περιοχή του. Αν και τα γκέκο αυτά είναι κανονικά πολύ ήρεμα ζώα, ορισμένα αρσενικά συμπεριλαμβανομένου κι αυτού, μπορεί κάποιες φορές να γίνουν επιθετικά αν ανακατεύεσαι πολύ στο χώρο τους. Τα δαγκώματά του δεν είναι κάτι το σημαντικό. Περισσότερο γίνονται ως ένδειξη κυριαρχίας στον αντίπαλο παρά για να κάνουν κακό. Έχω ξεχωρίσει τρεις τύπους δαγκωμάτων: Γρήγορα και στιγμιαία, που μπορεί να τα κάνει ένα γκέκο του είδους αν τρομάξει. Δυνατά, όπου το γκέκο μπορεί να πιαστεί πολύ δυνατά και να γυρίσει το λαιμό ή το σώμα του για να πονέσει το δάγκωμα παραπάνω, που τα κάνει αν ενοχληθεί περισσότερο, π.χ. αργήσω να τον επιστρέψω στο τερράριό του, και δαγκώματα κυριαρχίας, όπου πιάνει τον αντίπαλο μαλακά αλλά σταθερά και συχνά κάνει φωνή. Οι δύο πρώτοι απευθύνονται στους εχθρούς, και ο δεύτερος μπορεί να πονέσει περισσότερο και να αφήσει μια μικροσκοπική γρατσουνιά σε ιδιαίτερα άτυχες περιπτώσεις, ενώ ο τρίτος σε άτομα του είδους του, είτε σε τσακώματα κατά την προστασία της περιοχής είτε για το ζευγάρωμα.

Εδώ έχει πάλι ενοχληθεί από μένα, κι εκτός από τα δαγκώματα φωνεί. Μπορείτε να ακούσετε τη φωνή του. Είναι αρκετά θυμωμένος κι εκτός της περιοχής του, κάτι σπάνιο, αλλά τελικά ηρεμεί απότομα όταν καταλαβαίνει ότι δαγκώνει λάθος στόχο, την κουρτίνα.

Εδώ έχει επίσης ενοχληθεί από μένα, και μου κάνει επιθέσεις πίσω από το τζάμι. Τα περισσότερα ζώα δεν κατανοούν πλήρως τους διαφανείς φραγμούς, κι αν αναστατωθούν αρκετά, συνήθως τους ξεχνούν. Ένα διάστημα παλιά έκανε συχνά επιθέσεις πίσω από το τζάμι, είτε για να πιάσει τροφή είτε για να διώξει εμένα από την περιοχή του, αλά επειδή το προκαλούσα συχνά, σταδιακά έμαθε ότι το τζάμι δεν περνιέται και τις περιόρισε. Αυτό δε σημαίνει ότι έχει σταματήσει εντελώς, και πού και πού μπορεί να προσπαθήσει να κάνει κάτι πίσω από το τζάμι.

Για να μου συμπεριφέρεται σαν μέλος του είδους του, παναπεί ότι δε με φοβάται καθόλου, ή σχεδόν καθόλου πια. Γιατί, όπως όλα τα μικρά ζώα που μας έχουν συνηθίσει, κι αυτό μπορεί να τρομάξει. Στο παρακάτω βίντεο θα δείτε πόσο γρήγορα μπορεί να τρέξει αν τρομάξει. Αυτήν τη φορά το είχα ξυπνήσει κατά λάθος, έτρεξε, το έβαλα μέσα, μετά πάλι πετάχτηκε έξω, και το ξαναέβαλα μέσα. Γενικά θεωρείται αργοκίνητο γκέκο που σε μεγάλες αποστάσεις κινείται κυρίως με άλματα, αλλά μπορεί να τρέξει για μικρές αποστάσεις όταν κυνηγά τροφή, αντιπαρατίθεται με μέλη του είδους του ή απειλείται από πιθανούς εχθρούς.

Και το καλύτερο το κράτησα για το τέλος. Εδώ πάλι το γκέκο είναι ενοχλημένο, και του προσφέρω ένα έντομο να φάει. Συνήθως όταν βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση δε θέλει να φάει, κι αν του δώσω έντομο είτε θα το πετάξει, είτε θα μου δαγκώσει αποφασιστικά το δάχτυλο πάνω απ’το έντομο. Σπάνια, ιδίως αν είναι κάποια αγαπημένη τροφή ή έχει να φάει καιρό έντομα, μπορεί να το φάει και να ηρεμήσει έπειτα, γιατί από απειλή στην περιοχή του και στα υποτιθέμενα θηλυκά του γίνομαι ξαφνικά μαγικός τροφοδότης, ενώ επίσης σπάνια, αν η τροφή είναι κάτι δύσθραυστο, όπως ένα αλευροσκούληκο (Tenebrio molitor) ή ένα μελοσκούληκο (Galleria melonella), μπορεί να μπερδευτεί, και να το αντιμετωπίζει πότε ως τροφή και πότε ως ανταγωνιστεί. Στο συγκεκριμένο βίντεο, προσφέρω στο γκέκο ένα μελοσκούληκο, και για τα επόμενα λεπτά δε μπορεί να αποφασίσει αν πρέπει να του φωνάζει ή να το φάει. Τελικά το τρώει, και τρώει ένα ακόμα μικρότερο με συνοπτικές διαδικασίες αμέσως μετά.

Ενημέρωση 16/9/2016: Προσθέτω δύο ακόμα καλά βίντεο που έβγαλα πρόσφατα. Στο πρώτο το γκέκο εκτελεί μερικά άλματα, για να δείτε πώς και πόσο καλά πηδάει αυτό το είδος, και στο δεύτερο τρώει νεκταρίνι.

Η σχιζοφρένεια είναι μια πολύ βαριά ψυχική ασθένεια που πλήττει περίπου το 0,4-0,6% του πληθυσμού. Οι πάσχοντες βασανίζονται από ψευδαισθήσεις, παραληρηματικές ιδέες και αποδιοργανωμένη σκέψη. Το ιδιάζον με αυτήν την ασθένεια είναι ότι οι πάσχοντες δεν έχουν επίγνωση ότι η προβληματική σκέψη και συμπεριφορά τους οφείλονται στην πάθησή τους, γι’αυτό και συχνά διακόπτουν τη θεραπεία. Όταν βρίσκονται σε αγωγή ωστόσο και τα συμπτώματα υποχωρούν, είναι σε θέση να εκτιμήσουν την κατάστασή τους καλύτερα. Είναι η πάθηση που συνδέθηκε με την τρέλα για πολλούς αιώνες, η οποία συχνά πιστευόταν πως είχε υπερφυσική προέλευση, και δυστυχώς η αντιμετώπιση που λάμβαναν οι πάσχοντες σε εκίνες τις εποχές, αλλά και μέχρι περίπου τα τρία τέταρτα του 20ου αιώνα, ήταν άθλια. Σήμερα η κατάσταση είναι σαφώς καλύτερη, αλλά παρόλα αυτά δεν υπάρχει πλήρης θεραπεία, και δεν ωφελούνται όλες οι περιπτώσεις από την φαρμακευτική αγωγή. Αντίθετα με την άποψη που μας δημιούργησαν κάποιες ταινίες του Χόλιγουντ και ορισμένες αποκλίνουσες περιπτώσεις, οι περισσότεροι σχιζοφρενείς δε θα εξελιχθούν σε εγκληματίες. Οι περισσότεροι στην πραγματικότητα ζουν κλεισμένοι στον εαυτό τους, χάνοντας τη βούληση για οτιδήποτε, και τρομοκρατούμενοι από τις ψευδαισθήσεις τους. Οι ψευδαισθήσεις είναι συνήθως ακουστικού τύπου, κυρίως φωνές που τους μιλάνε μέσα στο κεφάλι. Μπορέι να τους λένε ασυναρτησίες, να διαφωνούν μεταξύ τους, να κάνουν πως διαβάζουν το μυαλό τους, να τους προτέινουν, να τους δίνουν εντολές, να τους αποτρέπουν, να τους κατακρίνουν, να τους χλευάζουν, να τους απειλούν κλπ. Στην παρακάτω ηχητική αναπαράσταση, η οποία δημιουρ΄γηθηκε από μαρτυρίες ασθενών, θα ακούσετε τι ακριβώς ακούν οι σχιζοφρενείς μέσα στο κεφάλι τους. Είναι μια εφιαλτική κατάσταση, από την οποία δεν υπάρχει σωτηρία – χωρίς την κατάλληλη θεραπεία -, και το χειρότερο απ’όλα είναι ότι ο ίδιος ο ασθενείς θεωρεί τα φαινόμενα πραγματικά! Η αναπαράσταση μπορει να είναι τρομακτική για κάποιους ανθρώπους, όπως ήταν και για εμένα όταν την πρωτοάκουσα.

Οι χιλιοποδαρούσες είναι από τα αγαπημένα μου ασπόνδυλα. Πώς ν’αγαπήσεις αυτά τα μικρά, πολύποδα πλασματάκια που όταν φοβούνται γίνονται μπαλίτσες και γενικώς είναι σαν να μην υπάρχουν θα μου πείτε, αντί για κάτι καλύτερο, σκληρότερο κι επικινδυνότερο, όπως τις ταραντούλες, τους σκορπιούς ή τις σαρανταποδαρούσες; Και ο΄μως γίνεται. Για τα ασπόνδυλα αυτά έχω γράψει παλαιότερα εδώ και εδώ. Στο δεύτερο μάλιστα άρθρο περιέγραψα την αποτυχημένη μου προσπάθεια να διατηρήσω το γιγάντιο αμερικανικό είδος Orthoporus ornatus, αλλά τι να κάνουμε, λάθη γίνονται. Καισ τα δύο άρθρα υπάρχουν πληροφορίες για την ιστορία, την ανατομία, τη βιολογία, την οικολογία και τη συμπεριφορά αυτών των ζώων. Έχω γράψει επίσης κάποια μικρότερα άρθρα γι’αυτά τα αρθρόποδα.

Εν ολίγοις, οι χιλιοποδαρούσες αποτελούν την ομοταξία των διπλοπόδων στην υποσυνομοταξία των μυριαπόδων, με περίπου 12.000 είδη σ’όλο τον κόσμο. Οι πλέον κοινές, τα ελμινθόμορφα, έχουν σκωληκόμορφο σχήμα με κυλινδρικό σώμα, υπάρχουν όμως και πεπλατυσμένες και άλλες μορφές. Όλες, μετά το κεφάλι, το λαιμό (άποδο τμήμα) και τα τρία επόμενα τμήματα, φέρουν διπλοτμήματα, δηλαδή δύο τμήματα συνενωμένα σε ένα. Γι’αυτο και τα πόδια τους φαίνονται να είναι ανά δύο ζεύγη σε κάθε τμήμα. Τα πόδια τους βρίσκονται κάτω από το σώμα για να τις σπρώχνουν αποτελεσματικότερα στο έδαφος, αλλά αυτό μειώνει και την ταχύτητά τους. Ο εξωσκελετός τους ενδυναμώνεται με ανθρακικό ασβέστιο, όπως αυτός των καρκινοειδών, γι’αυτό είναι σκληρός και άκαμπτος. Είναι νυκτόβιες, αγαπούν την υγρασία και τρέφονται με νεκρή φυτική οργανική ύλη, φρέσκα μέρη φυτών, καρπούς και μύκητες. Η διατροφικές τους συνήθειες τις κάνουν χρησιμότατους ανακυκλωτές της ύλης στα οικοσυστήματα όπου ζουν, δηλαδή σχεδόν παντού στον πλανήτη μας. Είναι ειρηνικά ζώα που δεν εκδηλώνου επιθετική συμπεριφορά σε ομοειδή τους, ούτε σε άλλα ζώα. Όταν όμως απειληθούν, θα αμυνθούν. Επειδή δεν έχουν ούτε ταχύτητα ούτε εξειδικευμένα όπλα, η πρώτη τους άμυνα είναι να συσφαιροποιηθούν, προτάσσοντας το σκληρό εξωσκελετό τους. Έπειτα μπορεί να προσπαθήσουν αν ξεφύγουν με διάφορους τρόπους. Επίσης ενώ απειλούνται, σχεδόν όλα τα είδη θ’απελευθερώσουν τοξίνες από τους οζοπόρους του σώματός τους, οι οποίες έχουν άσχημη οσμή και γεύση. Ελάχιστα είναι τα είδη που μπορούν να προκαλέσουν ερεθισμό στον άνθρωπο μετά από άμεση επαφή, αλά οι τοξίνες αυτές είναι αποτελεσματικές κατά μικρών εντόμων, π.χ. μπορούν να διαβρώσουν τον εξωσκελετό των μυρμηγκιών που τις επιτίθενται. Παρά τη χημική άμυνά τους, εξακολουθούν να έχουν αρκετούς εχθρούς.

Το άρθρο αυτό το είχα προσχεδιάσει εδώ και πα΄ρα πολύ καιρό, μπορεί και για πάνω από διόμισι χρόνια, απλώς δεν υπήρξε η ευκαιρία να κάνω ένα καλό βίντεο. Μια φορά πρόπερσι έκανα, αλλά δε μ’άρεσε και το έσβησα. Όμως προχθες, 29 Οκτωβρίου, είχα την ευκαιρία για ένα πολύ καλό βίντεο, όπου δείχνω τις αμυντικές συμπεριφορές των αρθροπόδων αυτών. Οι χιλιοποδαρούσες έχουν απλό νευρικό σύστημα, άρα και οι συμπεριφορές που επιστρατεύουν για την αποφυγή των εχθρών τους είναι περιορισμένες και συγκεκριμένες. Αυτό δε σημαίνε όμως ότι κάθε χιλιοποδαρούσα θα αντιδράσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο στην ίδια κατάσταση. Το αν έχει ενοχληθεί προηγουμένος, η ηλικία της και το μέγεθός της, αλλά και ατομικές διαφορές στο νευρικ΄κο σύστημα διαδαματίζουν μεγάλο ρόλο σ’αυτό.

Τις χιλιοποδαρούσες αυτές λοιπόν τις βρήκα εντελώς τυχαία, καθώς μάζευα φύλλα ιβίσκου για το κουνέλι μου. Δίπλα σ’έναν ιβίσκο στη Σχολή Τυφλών υπάρχει μία πικροδάφνη, και πρόσεξα πώς πάνω στα χοντρά κλαδιά της υπήρχαν δεκάδες χιλιοποδαρούσες, οι περισσότερες μικρές. Δεν ξέρω τι δουλειά είχαν πάνω σ’εκείνο το τοξικό φυτοό, αλλά το πιο πιθανό είναι να βρίσκονταν εκεί χωρίς να το τρώνε. Ίσως να ήταν κάποια εποχιακή μετακίνηση που έχει να κάνει με την αναπαραγωγή ή τη χειμερινή ανάπαυλα. Σχεδόν όλες ήταν στο ενάμισι εκατοστό, οπότε δυσκολεύτηκα αρκετά να βρω μεγάλες για το βίντεο. Τελικά βρήκα μία 4 εκατοστών και μία 3,5 περίπου, τις οποίες τσέπωσα αμέσως. Τσέπωσα ακόμα μια τρισημισάρα, αλλά μετά μου έπεσε. Δεν ξέρω το είδος τους, αλλά το έχω ξανασυναντήσει. Όποιος ξέρει, ας απαντήσει στα σχόλια.

Στο βίντεο, τοποθετώ αρχικά τις χιλιοποδαρούσες πάνω σ’ένα λευκό χαρτί. Αυτό το χαρτί ευφημιστικά το ονομάζω το χαρτί του πόνου, γιατί είναι το σημείο όπου τα διάφορα μικρά ασπόνδυλα ανατέμνονται σύμφωνα με τις μεγκέλειές μου ορέξεις. Πρώτη τους άμυνα είναι να συσφαιροποιηθούν σφιχ΄τα, αλλ’επειδή αυτές ήταν ήδη ενοχλημένες, από πρότερο αποτυχημένο βίντεο (το κινητό ξαφνικά μου έβγαλε προειδοποίηση για χαμηλή μπαταρία) άρχισαν να κινούνται απ’την αρχή. Όπως θα προσέξετε, είναι έντονα φωτοφοβικές ή αρητικά φωτοταξικές, δηλαδή κινούνται πάντοτε προς το σκοτεινότερο σημείο. Η όρασή τους άλλωστε περιορίζεται στην αντίληψη του φωτός, το οποίο δηλώνει κίνδυνο, διότι αν ένα τέτοιο ζώο ξαφνικά βρισκόταν έξω στο φως τη μέρα, σίγουρα θα διέτρεχε άμεσο κίνδυνο. Η όσφρηση, η γεύση και η αφή όμως είναι καλά ανεπτυγμένες. Φυσικά δεν μπορούν να κινηθούν προς τη σκιά αν δεν την βλέπουν. Μετά, τις αλλάζω πορεία. Κάθε φορά που κάτι αγγίζει το κεφάλι τους, στην περίπτωση αυτήντο δάχτυλό μου, έστω και για λίγο, αμέσως αλλάζουν πορεία. Πιθανόν είναι μηχανισμός για να προστατεύσουν το κεφάλι τους.

Στη συνέχεια τις σηκώνω και της κρατώ από διάφορα σημεία. Αν τις κρατήσω από πίσω, κάνουν συγκεκριμένες, συστηματικές κινήσεις για ν’απελευθερωθούν. Κάνουν με το σώμα τους ομόκεντρους κύκλους, οι οποίοι αυξάνονται σε ακτίνα μέχρι να βρουν το στοιχείο που τις κρατά και να πιαστούνα πό εκεί. Πιθανότατα η σωματαισθητική τους ικανότητα, με την οποία θα υπολόγιζαν αμέσως τη θέση του σώματός τους και την απόσταση, δεν είναι πολύ ανεπτυγμένη. Σε σχέση με τους γεωσκώληκες πάντως είναι πολύ πιο οργανωμένες. Εκείνοι απλώς θα έκαναν σπασμωδικές κινήσεις, και συχνά όταν άγγιζαν το στήριγμα θα ξαναέπεφταν. Όταν λοιπόν τις κρατήσω από μπροστά, μαζεύουν όλο το σώμα τους προς το χέρι μου σε μία συσφαιροποιητική κίνηση τραβώντας το πιασμένο μπροστινό μέρος ώστε να απελευθερωθούν. Αν τις ακινητοποιήσω και από μπροστά και από πίσω, συσπώνται, κάνουν κοιλια στη μέση και μετά απελευθερώνουν το μπροστινό μέρος. Πιθανόν η συμπεριφορά συντίθεται από το σύστημα αλλαγής πορείας και την αντίδραση απελευθέρωσης σε περίπτωση που πιαστούν από μπροστά. Συχνά αν προσέξετε μου πέφτουν, εξαιτίας του ολισθηρού τους εξωσκελετού. Οπότε οι άμυνές τους πράγματι δουλεύουν. Δουλεύουν επίσης, γαιτί πολλές φορές έχω ρίξει χιλιοποδαρούσες από επιφάνειες όοπυ προσπαθούσα να τις πιάσω γιατί γλιστρούσαν και συσφαιροποιούνταν. Επίσης όταν πιάνονται από μένα, ή από άλλες επιφάνειες, έχουν πολύ καλό κράτημα και είναι απίθανο να πέσουν αν δεν αναποδογυριστούν απότομα. Σε μια στιγμή η μεγάλη χιλιοποδαρούσα περνά από ένα μικρό κενό ανάμεσα στα δύο μου δάχτυλα. Πιθανόν αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει στερεό αντικείμενο μπροστά, επειδή απλώνει το μπροστινό μέρος του σώματός της, και μετά από λίγες μεθοδικές κινήσεις δεξιά κι αριστερά το πιάνει και προχωρά.

Οι χιλιοποδαρούσες, όπως και πολλά, αν κι όχι όλα τα αρθρόποδα, έχουν αρκετά αποκεντρωμένο νευρικό σύστημα. Ο εγκέφαλος, αν κι ελέγχει τη γενική συμπεριφοραά του ζώου, κυρίως έχει να κάνει με το κεφάλι και τα αισθητήρια όργανα που βρίσκονται εκεί, αφήνοντας τον έλεγχο τω σωματικών αισθήσεων και κινήσεων στα γάγγλια κάθε τμήματος. Έτσι τα αρθρόποδ ααυτά μπορούν να επιβιώσουν και μετά τον αποκεφαλισμό τους. Προς το τέλος του βίντεο αποκεφαλίζω τη μικρότερη χιλιοποδαρούσα, η οποία, αφού άλλαξε αρκετές πορείες και προσπάθησε να μου ξεφύγει, ακινητοποιήθηκε και μ’ένα κρατς έχασε το κεφάλι της και ίσως κάποια μπροστινα τμήματα. Μετά τον αποκεφαλισμό, προσπάθησε να συσφαιροποιηθεί, αλλά μετά ξαναάνοιξε. Μετά δεν κινούταν σχεδόν καθόλου, αλλά όταν την έπιασα από πίσω, προσπάθησε να βρει το σημείο όπουπιάστηκε με κάποια επιτυχία, οπότε αυτή η αρκετά σύνθετη λειτουργία δεν απαιτεί τον εγκέφαλο καθόλου. Παρόλα αυτά, σε σχέση με τα αποκεφαλισμένα έντομα, τα οποία μπορούν ναν κινηθούν κανονικά, και κάποιες φορές και να ξεφύγουν από εχθρούς, ήταν πολύ ληθαργικές. Είτε ο εγκέφαλος ελέγχει πολύ περισσότερο το υπόλοιπο σώμα σ’αυτά τα είδη, είτε η τεχνική μου ήταν λανθασμένη. Ίσως δεν την έκοψα τόσο προσεκτικά, και αφαίρεσα μαζί και κάποια από τα πρώτα τμήματα, διακόπτοντας και μέρος της καρδιάς, η οποία διατρέχει όλο το σώμα από την πάνω πλευρά. Υποψιάζομαι όμως το πρώτο.

Στο τέλος, βάζω τη μεγάλη δίπλα στη θανάσιμα τραυματισμένη μικρότερη, για να διαπιστώσω αν την αποφεύγει. Πολλά ασπόνδυλα απομακρύνονται από την περιοχή όταν μυρίζουν τους χυμούς των συντεθλημμένων ομοειδών τους. Η χιλιοποδαρούσα άλλαξε γρήγορα πορεία, αλά δεν ξέρω αν ήταν εξαιτίας αυτού ή τυχαίο γεγονός. Θα ψάξω επιστημονικές μελέτες για να δω αν κάτι τέτοιο έχει καταγραφεί. Αν ακούσετε προσεκτικάσ το βίντεο, ενώ περπατάνε ή τις σέρνω πάνω στο χαρτί, ακούγονται τα αναρίθμητα μικρά πόδια τους, τα οποία παρεμπτιπτόντος δεν είναι χίλια δε κανένα είδος χιλιοποδαρούσας. Το βίντεο παρατίθεται παρακάτω:

Είχα λοιπόν ένα στοίχημα μ’έναν φίλο μου, το γυμναστή που σας έλεγα. Εφόσον το πασίγνωστο τραγούδι Εγώ Δεν Μπορώ του Μάκη Δημάκη έχει τη μουσική του αράβικου Ταμάλλι Μαάκ, που έβαζε και τα δύο συχνά στο γυμναστήριο, ήμουν σίγουρος ότι θα είχε μεταφραστεί σε πολλές άλλες γλώσσες. Του΄είπα λοιπόν ότι σίγουρα θα υπάρχει και στα εβραϊκά, αλλά δεν το πίστευε με την καμία. Τελικά το βρήκα!

Και αυτό είναι το αρχικό αράβικο.

Και τέλος, αυτό είναι το δικό μας, το ελληνικότατο!

Από τις τρεις παραπάνω εκτελέσεις, μόνο το δικό μας είναι γυφτοειδές με κλαρίνα, πολύ γαύγισμα κλπ. Το εβραϊκό απ’την άλλη τείνει επικίνδυνα προς το ευρωπαϊκό.
Το αρχικό τραγούδι είναι αράβικο, του αιγύπτιου τραγουδιστή Αμρ Ντιάμπ, και πρωτοκυκλοφόρησε το 2000. Έκτοτε έγινε μεγάλη επιτυχία και η μουσική του επενδύθηκε με στίχους σε πολλές γλώσσες, όχι απαραίτητα σε απευθείας μετάφραση. Σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, έχει μεταφερθεί στα αλβανικά, στα αρμενικά, στα βουλγαρικά, στα αγγλικά (τρεις εκτελέσεις), στα ελληνικά (δύο εκτελέσεις), στα εβραϊκά, στα χίντι και τα ουρντού, στα κανάντα, στα περσικά, στα ρουμανικά, στα ρωσικά, στα ισπανικά, στα ταμίλ και στα τουρκικά. Αν προσέξατε, οι περισσότερες εκτελέσεις έχουν γίνει σε γλώσσες της ανατολικής Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Ινδίας. Από δυτικόευρωπαϊκές γλώσσες, έχει γίνει μόνο στα ισπανικά, όπου τέτοιες μουσικές ακούγονται, ενώ οι αγγλικές εκτελέσεις είναι κυρίως μίγματα με αραβικά, και δεν πιστεύω να ακούγονται πολύ, τουλάχιστον όχι τόσο όσο εδώ. Επίσης δεν έχει γίνει καμία εκτέλεση του άσματος σε βόρεια, κεντροευρωπαϊκή ή δυτικοευρωπαϊκή γλώσσα. Το τραγούδι για παράδειγμα δεν υπάρχει στα γερμανικά, τα ολλανδικά ή τα σουηδικά. Γιατί;
Οι στιχουργοί κράτησαν τη μουσική, άλλα όχι το στίχο. Κάθε εκτέλεση σε άλη γλώσσα έχει εντελώς διαφορετικό νόημα. Και πάλι μόνο το δικό μας είναι εντελώς γύφτικου περιεχομένου. Το αράβικο Ταμάλλι Μαάκ σημαίνει «Πάντα μαζί σου» και είναι ερωτικού περιεχομένου (μετάφραση). Το εβραϊκό Ατά βε Λιβί σημαίνει «θα είσαι στην καρδιά μου» και αναφέρεται σ’ένα παιδί που ακόμα κι όταν μεγαλώσει και πάει στο στρατό να πολεμήσει, ακόμα κι αν κάνει λάθη ή αποτύχει στη ζωή του, θα παραμένει στην καρδιά της μα΄νας του (μετάφραση).
Όπως είπα παραπάνω, υπάρχει και μια ακόμα, λιγότερο γνωστή ελληνική εκτέλεση του τραγουδιού. Είναι το «Για πρώτη φορά» Του Λεφτέρη Πανταζή, το οποίο πλησιάζει πολύ περισσότερο στο αρχικό.

Σας δίνω επίσης μερικές ακόμα εκτελέσεις του τραγουδιού:

Το τούρκικο.

Το ισπανικό.

Το ινδικό.

Το ρωσικό.

Το αλβανικό.

Και μια αγγλική εκτέλεση.

Το τραγούδι έχει χρησιμοποιηθεί και σε μερικές ινδικές ταινίες. Η μουσική του, αν εξαιρέσουμε την εκτέλεση του Μάκη Δημάκη, κάνει για ταινίες. Εμένα ωστόσο μου φαίνεται κάπως λυπητερή και πονεμένη.

Τελικά υπήρχε το τραγούδι και στα εβραϊκά, αλά και σε πολλές άλλες γλώσσες. Το στοίχημα όμως, όπως ήταν φυσικό, δεν πληρώθηκε.

    Το πρωί της Δευτέρας, 20 Απριλίου, μία μέρα αφότου ξαναπήρα τη Λίμπο στο σπίτι μου απ’τον πατέρα μου, όπου την είχα αφήσει προσωρινά για τις διακοπές του Πάσχα, ξύπνησα με περίεργους ήχους. Άκουγα την κουνέλα μου να κινείται από δω κι από κει ανήσυχη, και συνεχώς να σκάβει. «Χρατς χρατς χρατς χρατς». Μου φάνηκε πολύ παράξενο, μιας και η κουνέλα μου είναι αρκετά τεμπέλα, και τώρα που μεγάλωσε λίγο ακόμα περισσότερο. «Έχει να το κάνει αυτό σχεδόν δύο χρόνια,» σκέφτηκα, «είναι πολύ παράξενο. Μήπως κάνει φωλιά;» Και με την ανησυχία αυτήν σηκώθηκα. Πράγματι η Λίμπο ήταν ανήσυχη, και μόλις τις έδωσα λίγο σανό για να φάει, άρχισε να το μαζεύει στο στόμα της για να κάνει φωλιά. Η κουνέλα μου είχε ανεμογκάστρι! Τελικά την ξέρω πολύ καλά τη Λιμπίτσα μου. Την άφησα λοιπόν λίγο μόνη της για να δω μήπως ηρεμήσει, αλλά αυτή συνέχιζε να ετοιμάζει τη φωλιά. Είχε σκάψει όλο το πριονίδι της αριστερής μπροστινής γωνίας του κλουβιού, κοντά στη γωνία αναγκών της, και τώρα τοποθετούσε τα άχυρα εκεί. Για να την ολοκληρώση, της έδωσα πολλά περισσότερα άχυρα και λωρίδες χαρτιού, κι άρχισε αμέσως τη δουλειά. Τα μετέφερε από τη μέση του κλουβιού όπου τα έβαλα στο σημείο της φωλιάς, τακτοποιώντας τα επιμελώς. Πρόσφατα μία κοπέλα σ’ένα σχόλιό της εδώ με ρώτησε αγχωμένη κάτι σχετικό, για το αν είναι σωστό να αφήσει την ψευδοευγκυμονούσα τριετή κουνέλα της να κάνει τη φωλιά, επειδή της έπαιρνε τα χόρτα κι εκείνη δεν την άφηνε. Φυσικά και είναι σωστό να την αφήσει, διότι οι κουνέλες στη φάση αυτή είναι πολύ αγχωμένες και σε πλήρη υπερένταση, και καλύτερο είναι νά’χουν με κάτι ν’ασχολούνται, παρά να περνούν βασανιστικές ώρες στρες. Σε 6 περίπου ώρες λοιπόν τελείωσε τη φωλιά. Κατά το μεσημέρι άρχισε να την στρώνει και με τρίχωμα, και ήταν η δεύτερη φορά που το παρατήρησα αυτό. Άρχισε να ξύνει τη μυτούλα της στο σώμα της σαν να γλείφεται, αλλά ήταν πολύ πιο επίμονη. Επέμενε κυρίως στους ώμους και στο μπροστινό μέρος της κοιλιάς, και ακουγόταν σαν να βάζει στο στόμα της κάτι. Τελικά κατάλαβα ότι δε γλειφόταν απλώς, αλλά έβγαζε τρίχες από το σώμα της για να στρώσει τη φωλιά. Τις μάζευε στο στόμα της σαν βαμβάκι και πήγαινε και τις πίεζε στο κέντρο της φωλιάς, εκεί που θα γεννιούνταν υποθετικά τα μικρά. Και την αφαίρεση τριχών, αλλά και τη μεταφορά και τακτοποίηση υλικών για τη φωλιά τα βιντεοσκόπησα, και θα τα ανεβάσω αφού έχουν δημοσιευθεί στο Youtube.
    Το απόγευμα η κατασκευαστικές εργασίες τελείωσαν. Τώρα η κουρασμένη Λίμπο ξάπλωνε αρκετή ώρα, και στη συνέχεια έφαγε και ήπιε πολύ νερό. Όπως κι άλλες φορές, η κατασκευή της φωλιάς την κούρασε αρκετά. Το μπροστινό μέρος της κοιλιάς είχε αραιότερο τρίχωμα, ενώ οι θηλές της ήταν επιμηκυμένες και φουσκωμένες, έχοντας προφανώς λίγο γάλα. Δε δοκίμασα να βγάλω το γάλα απ’την κουνέλα. Ευτυχώς οι κουνέλες είναι προσαρμοσμένες για τις συχνές απώλειες μικρών τις πρώτες μέρες μετά τη γέννα, και δεν κατεβάζουν πάρα πολύ γάλα αρχικά, οπότε και ο κίνδυνος μαστίτιδας είναι μικρότερος απ’ό,τι μ’άλλα ζώα. Η φωλιά ήταν από της τελειότερες που έχει φτιάξει. Καταλάμβανε όλο το αριστερό μέρος του κλουβιού, εκτός από την πίσω πλευρά, με τοιχώματα ψηλά όσο και το πηχάκι του κλουβιού, γύρω στα 10 εκατοστά, με καλά συμπιεσμένο και στερεωμένο υλικό, και κοίλωμα αρκετά βαθύ στη μέση για τα μικρά, το οποίο ήταν σαν μικρή τρύπα όπου θα χωρούσε το κεφαλι της κουνέλας, με λίγες τρίχες μέσα. Μόλις έβαζα το χέρι μου στο κέντρο αμέσως ζεσταινόταν, χάρη στη θερμομονωτική ικανότητα της κουνελογούνας. Τη φωλιά την άφησα στο κλουβί για δύο ημέρες, οπότε η κουνέλα ούτε λίγο την πείραξε, σαν να είχε μικρά μέσα. Τι να νόμιζε άραγε, πως γέννησε και της τα φάγανε αμέσως; Ή ότι της τα φάγανε από την κοιλίτσα πριν γεννηθούν, όπως λέω εγώ;

    η κουνέλα μαζεύει υλικά για τη φωλιά 20/4/2015 η ολοκληρωμένη φωλιά

    Το ανεμογκάστρι ή ψευδοκύηση είναι πολύ συχνό φαινόμενο στα κουνέλια. Έχει σημειωθεί σε όλα τα ζώα που έχουν στενή σχέση με τον άνθρωπο κι άρα παρατηρούνται ευκολότερα, καθώς και στον ίδιο τον άνθρωπο, ο οποίος ίσως είναι το μονο είδος που εμφανίζει το σύνδρομο και στους άνδρες, εξαιτίας του αυθυποβολικού φαινομένου. Σε παλαιότερες εποχές ή σε κοινωνίες χωρίς την απαραίτητη τεχνολογία για την διάγνωση της εγκυμοσύνης, πολλές γυναίκες πίστευαν ότι εγκυμονούν, εμφανίζοντας όλα τα συμπτώματα, ακόμα και γεννώντας εικονικά ενίοτε. Στα περισσότερα ζώα το σύνδρομο προκαλείται από το ζευγάρωμα μ’ένα στείρο αρσενικό κατά την περίοδο του οίστρου. Τα κουνέλια ωστόσο λειτουργούν διαφορετικά από τα περισσότερα θηλαστικά· είναι προσαρμοσμένα για ταχύτατη αναπαραγωγή, ώστε να εξισορροπούν τις απώλειες απ’τους εχθρούς, έτσι δεν έχουν πλέον κύκλο οίστρου, απλώς στις 14 μέρες τις 12 είναι πιο δεκτικά, ενώ μπορούν να γονιμοποιηθούν οποτεδήποτε, αν και το χειμώνα η αναπαραγωγή είναι μειωμένη. Εκτός αυτού, όπως κι άλλα θηλαστικά, είναι επαγόμενοι ωορήκτες, δηλαδή έχουν ωορηξία μετά τη συνουσία, μεγιστοποιώντας τις πιθανότητες γονιμοποίησης οποτεδήποτε. Το ωχρό σωμάτιο παράγει προγεστερόνη για τη διατήρηση της κύησης για 12 ημέρες, μέχρι τον πλήρη σχιματισμό του πλακούντα. Έτσι, οποιοδήποτε ερέθισμα μπορεί να οδηγήσει σε ωορηξία, προκαλεί ψευδοκύηση. Κουνέλες που βρίσκονται κοντά σε αρσενικά ή και σε θηλυκά σπανιότερα, ή κουνέλες που συστεγάζονται με ευνουχισμένα αρσενικά ή με θηλυκά και ερεθίζονται απ’αυτά, αλά και μόνες κουνέλες, μπορούν να εμφανίσουν ψευδοκύηση. Πολύ σπάνια, συμπτώματα ψευδοκύησης όπως κατασκευή φωλιάς, αλλ’όχι στρώσιμο με γούνα, εμφανίζονται και σε νεαρά ευνουχισμένα αρσενικά, αν και η αιτιολογία τους δεν έχει μελετηθεί. Τα ωχρά σωμάτια των ωαρίων λοιπόν παράγουν προγεστερόνη, η οποία προετοιμάζει τους ιστούς της μήτρας και των μαστικών αδένων. Κατά τη δωδέκατη ημέρα, τα ωχρά σωμάτια ατροφούν, και οι ιστοί της μήτρας και των μαστικών αδένων αρχίζουν να επανέρχονται στη μη αναπαραγωγική κατάσταση. Μεταξύ της 15ης και της 18ης ημέρας, τα οιστρογόνα αυξάνονται σηματοδοτώντας στον εγκέφαλο το τέλος της κύησης, οπότε η κουνέλα ξεκινά τη μητρική συμπεριφορά. Επειδή τα επίπεδα των ορμονών είναι χαμηλότερα απ’αυτά μιας επιτυχούς γονιμοποίησης, τα συμπτώματα συχνά είναι ελαφρότερα. Η ψευδοκύηση μπορεί να γίνει χρόνια κατάστασει σε ορισμένες κουνέλες, προδιαθέτοντάς τες σε επιπλοκές όπως μαστίτιδα ή μόλυνση των γυμνών περιοχών του δέρματος μετά από την αφαίρεση του τριχώματος. Η αποτελεσματικότερη θεραπεία είναι η στείρωση. Πηγή. Η στείρωση επίσης θα προλάβει αναπαραγωγικούς καρκίνους της μεγαλύτερης ηλικίας, όπως του αδενοκαρκινόματος της μήτρας ή των μαστών. Τα κουνέλια ως ταχέως αναπαραγόμενα ζώα με μικρό προσδόκιμο ζωής στη φύση, δεν τέθηκαν υπό φυσική επιλογή να διατηρούν την υγεία τους στα γηρατιά. Εγώ δε στείρωσα τη δική μου κουνέλα, διότι φοβόμουν για την επέμβαση.
    Δεν ξέρω τι ακριβώς προκάλεσε την ψευδοκύηση της κουνέλας μου, αλλά μάλλον η παρουσία της κουνέλας του πατέρα μου δίπλα της στο διάστημα που ήταν εκεί, το οποίο ήταν πάνω από 12 ημέρες, σε συνδυασμό με τους αρκετούς μήνες χωρίς αναπαραγωγή και την αυξημένη της σεξουαλική διάθεση την άνοιξη, οδήγησαν στην ωορηξία. Μπορεί να ήταν και από τίποτα άλλο. Πάντως είναι η πρώτη φορά που πέρασε κάτι τέτοιο η κουνέλα μου. Η κουνέλα του πατέρα μου αντίθετα, που δεν έχει αναπαραχθεί ποτέ, πέρασε από τρεις ψευδοκυήσεις, δύο πέρσι και μία πρόπερσι.

    Ενημέρωση 9/10/2015: Ανέβηκε το πολυαναμενόμενο βίντεο. Στο βίντεο, η Λίμπο μαζεύει τα υλικά και τα τακτοποιεί με προσοχή στη φωλιά. Δουλεύοντας μόνο με τη μουσούδα της, η δουλειά είναι πολύ δύσκολη. Στο τέλος της εγγραφής πηγαίνει στη γωνία, όπου αρχίζει να γλείφεται και να αφαιρεί γούνα για το στρώσιμο της φωλιάς.

    Ενημέρωση 22/7/2016: Φέτος είχαμε άλλα δύο ανεμογκάστρια. Το πρώτο έγινε στις 28 Μαρτίου. Όπως και πέρυσι, το κατάλαβα από το ανήσυχο σκάψιμο που έκανε η κουνέλα, πριν καλά-καλά φτάσω κοντά της. Της έδωσα αρχικά άχυρα, τα οποία άρχισε να μαζεύει, αλλά το μεσημέρι άλλαξε γνώμη και τα έφαγε. Μπορείτε να δείτε και το βίντεο απόπειρας κατασκευής της φωλιάς.

    Το επόμενο έγινε στις 5 Μαΐου. Πάλι η κουνέλα από το πρωί άρχισε να σκάβει και να ψάχνει υλικό. Αρχικά της έδωσα άχυρα, και μετά άφησα στο κλουβί και αρκετές λωρίδες χαρτιού, τα οποία μέχρι το απόγευμα τα είχε κάνει μια πλήρη φωλιά. Στο τέλος έβγαλε και λίγες τρίχες από την κοιλιά της, και μόνο μετά από αυτό άρχισε και πάλι να τρώει πολύ. Δυστυχώς το Youtube μου δε λειτουργούσε προσωρινά, γι’αυτό δεν έχω βίντεο. Την επομένη ωστόσο η κουνέλα χάλασε τη φωλιά, αφού σκέπασε τη μισή, και την έβγαλα από το κλουβί την επόμενη μέρα.

Ceratophrys cranwelli 21/4/2015

Από την Τρίτη, 21 Απριλίου, είμαι ο κάτοχος ενός κερασφόρου βατράχου του Κράνγουελ (Ceratophrys cranwelli). Τον αγόρασα από το feeders.gr, ένα κατάστημα κατοικιδίων εξειδικευμένο στα ερπετά, στα αμφίβια και σε λοιπά εξωτικά ζώα, όπου μπορείτε να βρείτε προς πώληση τέτοια ζώα καθώς και ό,τι χρειάζεστε για τη διατήρησή τους. Είναι ένα είδος που έψαχνα για καιρό, αλλά είναι σχετικά σπα΄νιο στην Ελλάδα, όχι επειδή είναι σπάνιο στην αιχμαλωσία – είναι από τα κοινότερα αμφίβια -, αλλά απλώς διότι λίγοι Έλληνες έχουν αμφίβια σε σχέση μ’αυτούς που έχουν ερπετά, οι οποίοι πάλι λίγοι είναι. Γενικώς με εντυπωσιάζουν οι τεράστιοι βάτραχοι που μπορούν να φάνε οτιδήποτε, όπως οι συγκεκριμένοι, οι αφρικανικοί πυξικέφαλοι ή οι τεράστιοι φρύνοι, και είχα αποφασίσει ότι θα έπαιρνα κάποιον απ’αυτούς αν τον έβρισκα.
Για τους κερασφόρους βατράχους είχα γράψει παλαιότερα εδώ. Είναι τα 8 είδη που αποτελούν το γένος Ceratophrys (κερατόφρυς), της νοτιοαμερικανικής οικογένειας των κερατοφρυιδών (Ceratophryidae). Η οικογένεια περιλαμβάνει ακόμα δύο γένη, τα Chacophrys και Lepidobatrachus, με αρκετά κοινά χαρακτηριστικά, όπως θωράκιση, χερσαία διαβίωση, ικανότητα κατανάλωσης μεγάλων θηραμάτων και σαρκοφάγους γυρίνους, αν και μερικά είδη είναι υδρόβια, και μερικών οι γυρίνοι διατηρούν την προγονική χορτοφαγία. Όλα τα μέλη του γένους Ceratophrys είναι χερσαίοι, μεγάλοι βάτραχοι, με σχεδόν στρογγυλό σώμα, που έχει πλάτος περίπου όσο και το μήκος τους. Έχουν τεράστιο κεφάλι με στόμα πλατύ όσο και το κεφάλι, και δύο εξέχοντα μάτια ψηλά, από τα οποία το άνω βλέφαρο, όταν είναι ανοιχτά, είναι εξογκωμένο έχοντας την όψη μικρού κεράτου, πιθανόν για να σπάει το περίγραμμα του ζώου για καλύτερο καμουφλάζ. Είναι προσαρμοσμένοι για το σκάψιμο κι έχουν έντονα και ασυνήθιστα για αμφίβια οστεοποιημένο σκελετό, με επιπλέον οστέινες πλάκες κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης συνενωμένες μ’αυτήν, και το δέρμα του κρανίου συνενωμένο με τα βαριά, ανάγλυφα οστά του για περαιτέρω προστασία. Είναι εξειδικευμένοι κυνηγοί μεγάλων θηραμάτων, με γλώσσα που μπορεί να μεταφέρει βάρος ίσο με τρεις φορές αυτό΄του βατράχου, και ικανότητα κατανάλωσης όσο και το μισό τους σώμα. Επειδή αντιμετωπίζουν μεγάλα, πιθανώς επικίνδυνα θηράματα, κι επειδή οι βάτραχοι αρχικά είχαν δόντια μόνο στην πάνω σιαγόνα, οι κερασφόροι βάτραχοι έχουν εξελίξει οδοντοειδείς αποφύσεις της κάτω σιαγόνας ως υποκατάστατα δοντιών, για να κρατάνε το θήραμα. Παρόμοιες δομές έχουν εξελιχθεί ανεξάρτητα και σε άλλους βατράχους με παρόμοιες διατροφικές συνήθειες. Κατά τις ξηρές περιόδους, θάβονται βαθιά στο έδαφος και πέφτουν σε νάρκη, με μια στρώσει παλιού δέρματος να τους προστατεύει από την αφυδάτωση σαν κουκούλι. Παρόμοια κουκούλια έχουν εξελιχθεί ανεξάρτητα σε άλους βατράχους που πέφτουν σε νάρκη με τον ίδιο τρόπο. Με την έναρξη της περιόδου των βροχών, οι βάτραχοι ξυπνούν και μεταβαίνουν σε προσωρινές λίμνες, όπου θ’αναπαραχθούν. Τα αρσενικά κωάζουν με έναν απλό τόνο, και κατά την αναπαραγωγική διαδικασία τα θηλυκά γεννούν πολλά αυγά, τα οποία τοποθετούν σε φυτά και άλλα αντικείμενα κάτω απ’το νερό. Οι γυρίνοι είναι σαρκοφάγοι και τρέφονται με οτιδήποτε μικρότερο μπορούν αν πιάσουν, συμπεριλαμβανομένων και μελών του είδους τους. Για ν’αποφύγουν επιθέσεις από άλλους γυρίνους και εχθρούς, οι γυρίνοι του γένους έχουν εξελίξει ηχητική επικοινωνία, κάνοντας τους από τους λίγους γυρίνους που χρησιμοποιούν ήχο. Μεταμορφώνονται γρήγορα, επειδή οι λίμνες όπου ζουν κινδυνεύουν να ξεραθούν, και συνεχίζουν τη ζωή τους ως μικροί μεγαφάγοι βάτραχοι, οι οποίοι μέσα σ’ένα χρόνο περίπου θα έχουν φτάσει σχεδόν στο τελικό τους μέγεθος. Ο δικός μου βάτραχος, ο C. cranwelli, είναι το μικρότερο (μήκους 9-13 εκ), αλά ανθεκτικότερο μέλος του γένους, ο οποίος κατάγεται από το Γκραν Τσάκο της Αργεντινής, της Βραζιλίας, της Παραγουάης και της Βολιβίας. Είναι ένας τόπος που καλύπτεται από αραιά δάση, θαμνότοπους και σαβάνες, με ξηρό υποτροπικό κλίμα. Το είδος έχει τα μικρότερα «κέρατα» του γένους.
Το βάτραχό μου λοιπόν τον πήρα γύρω στα 4 εκατοστά, και πιθανότατα γεννήθηκε και μεταμορφώθηκε φέτος. Είναι φυσιολογικού χρωματισμού, πράσινος με καφέ. Στο εμπόριο κυκλοφορούν επίσης και αλφικοί (albino) C. cranwelli, καθώς και ανοιχτόχρωμοι στο χρώμα της μέντας (mint). Το είδος, όπως και τα συγγενικά C. ornata και C. cornuta, είναι δημοφιλές στην αιχμαλωσία εξαιτίας της μοναδικής του μορφολογίας και συμπεριφοράς, καθώς και της ευκολίας διατήρησής του. Ως αδρανή ζωά, χρειάζονται μικρό χώρο αναλογικά με το μέγεθός τους, υπόστρωμα που σκάβεται εύκολα, αρκετή υγρασία ή ένα μπολ νερού σε περίπτωση που η υγρασία είναι χαμηλή, και θερμοκρασίες δωματίου ή λίγο υψηλότερες για τη δραστήρια περίοδο – κατά τη χειμερία νάρκη η θερμοκρασία και η υγρασία μπορούν να πέσουν χαμηλότερα. Θα κάθονται απλώς σ’ένα σημείο, φεύγοντας από εκέι μονο για να φάνε ή να αφοδεύσουν. Μπορούν να τρώνε τεράστιες ποσότητες τροφής αραιά.
Παρέλαβα το βάτραχο λοιπόν σ’ένα διάφανο πλαστικό κουτί με βρεγμένα χαρτιά, για να διατηρείται η υγρασία. Τον έβγαλα για να δω πώς είναι, και μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το τεράστιο σε σχέση με το σώμα του κεφάλι και στόμα, και τα μάτια με τα πεταχτά βλέφαρα. Ήταν πολύ στρουμπουλός, αλλά στην ηλικία αυτήν μοιάζει ακόμα με τους δικούς μας βατράχους και φρύνους, εκ΄τος από τα παραπάνω σημεία. Το δέρμα του ήταν χαλαρό όπως σ’όλους τους βατράχους, αλά στο κεφάλι ήταν πιο σφιγμένο. Ακόμα δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως η θωράκιση του είδους. Επίσης εντύπωση μου έκανε το μαλα΄κο δέρμα του, το οποίο περίμενα πιο σκληρό και σπυρωτό όπως των φρύνων, αφού είναι είδος που περνά το μεγαλύτερο χρόνο του στην ξηρά και χρειάζεται προστασία. Η ιδιομορφία του είδους ωστόσο ήταν εμφανής απ’την αρχή. Ο βάτραχος αυτός ήταν υπερβολικά αδρανής. Ίσως να μην έχω συναντήσει πιο αδρανές σπονδυλωτό ζώο απ’αυτόν. Καθόταν σε μια γωνία, ακριβώς στην ίδια θε΄ση για ώρες, εντελώς αδιάφορος για το περιβάλλον του. Δεν έδειχνε να παρατηρεί τίποτα. Απλώς όταν περνούσα από μπροστά του απότομα μπορεί να τρόμαζε, να έκανε μερικά πηδήματα προς κάποια γωνία, ή και να προσπαθούσε να σκαρφαλώσει μανιασμένα στο πλαστικό, πέφτοντας στο πλάι μετά από λίγο και παρατώντας την προσπάθεια. Όσο όμως ήταν κρυμμένος, δεν τον ένοιαζε τίποτα. Προφανώς ο εγκέφαλός του θα είναι αρκετά μικρότερος σε σχέση με άλλους βατράχους, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς έχουν μικρούς εγκεφάλους. Επειδή λοιπόν το κουτί δε μου φάνηκε αρκετά μεγάλο αναλογικά με το μέγεθός του, αποφάσισα να τον κρατήσω εκεί. Όμως άρχισα ν’ανησυχώ. Πίστευα ότι το είδος είναι τόσο απλό στις ανάγκες του, που θα μπορούσε από΄την πρώτη μέρα να φάει ό,τι του έδινα, όπως δείχνουν και τα βίντεο στο youtube. Όπως είπα, ο εγκέφαλός τους είναι μικρός και το τι υπάρχει γύρω τους δεν τα νοιάζει και πολύ, γι’αυτό πολλοί τα διατηρούν μόνιμα σε υγρά χαρτιά ή και σε ρηχό νερό χωρίς καμία κρυψώνα, αλλά απ’ό,τι έμαθα αργότερα, οι μικροί βάτραχοι στρεσάρονται πιο εύκολα και καλό είναι να έχουν μέρος να κρυφτούν. Του έδωσα λοιπόν από την πρώτη με΄ρα κατσαρίδες κόκκινους δρομείς (Shelfordella tartara), τις οποίες δεν πείραξε. Επειδή με ανησύχησε πολύ αυτό, κι επειδή δεν είχα μεγάλη εμπειρία με το είδος, τον τάις ααναγκαστικά την επόμενη με΄ρα κομμάτια από γεωσκώληκες, τα οποία δε μπόρεσε να δεχτεί όλα. Τα πετούσε έξω με τα μπροστινά του πόδια ή με ανοιγοκλεισίματα του στόματός του. Μετά από λίγες προσπάθειες, σφράγισε το στόμα του εντελώς, και πλέον δεν άνοιγε με τίποτα. Δεν ήταν δύσκολο το άνοιγμα του στόματος του βατράχου όμως, αφού μόλις πίεσα τις δύο πλευρές του κεφαλιού του το άνοιξε, και μου έπιασε το δάχτυλο πολύ δυνατά, απ’όπου δεν έφυγε για λίγα δευτερόλεπτα. Ούτε με φυσήματα ούτε με κουνήματα με άφηνε. Ευτυχώς τώρα είναι μικρός και δεν έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση για να δαγκώνει από μόνος του, γιατί όταν μεγαλώσει ίσως μας δαγκώσει! Το είδος αυτό έχει την τάση να δαγκώνει ό,τι βρίσκεται μπροστά του, είτε επειδή το μπερδεύει με τροφή είτε για να αμυνθεί, αλά μπορέι να πιαστεί από πάνω με ασφάλεια. Στη φύση δε διστάζουν να επιτεθούν σε ζώα πολύ μεγαλύτερά τους – για παράδειγμα μπορούν να δαγκώσουν τα χείλη αλόγων που πίνουν νερό, και να μείνουν κρεμασμένοι για ώρα από εκεί. Κάποια τέ΄τοια περιστατικά οδήγησαν τους κατοίκους των περιοχών να θεωρήσουν τους βατράχους αυτούς επιθετικούς, δηλητηριώδεις, ικανούς να πνίξουν άλογα και με λοιπά εξωφρενικά χαρακτηριστικά. Λίγο η σύνδεση των φρύνων με το δηλητήριο και τις μάγισσες στην Ευρώπη, λίγο η ικανότητά τους να καταπ΄΄ινουν αρκετά μεγάλα θηράματα σε σχέση με το μέγεθός τους, λίγο οι τυχόν παραδόσεις των Ινδιάνων εκείνων των περιοχών, δεν είναι πολύ δύσκολο να δημιουργηθούν τέτοιες δοξασίες σ’ένα λαό που μισεί τα αμφίβια και τα ερπετά.
Την ίδεια μερά μετά την επιβεβλημένη σίτιση, μετέφερα το βάτραχο σε ελαφρώς μεγαλύτερο κουτί με υγρά χαρτιά κουζίνας για υπόστρωμα. Επάνω έβαλα μερικα ξερά φύλλα φίκου για να κρύβεται από κάτω. Ο βάτραχος χώθηκε με΄σα στα χαρτιά και ηρέμησε. Το τερράριο το τοποθέτησα δίπλα στη λάμπα του γενειοφόρου μου δράκου, για να ζεσταίνεται από τη μια μεριά. Επειδή είχε πολύ φως, έκλεισα την επόμενη μέρα τις δύο πλευρές με χαρτιά μπρέιλ, και κράτησα το μεγαλύτερο ξερό φύλλο φίκου, το οποίο σκέπαζε τη γωνία όπου κρυβόταν. Ο Βάτραχος χωνόταν πίσω δεξιά, αρκετά κοντά στη ζέστη. Δημιουργούσε μια στρόγγυλη τρύπα στο χαρτί όπου καθόταν, και μισοχωνόταν από΄κάτω. Σε 4 μέρες, αφόδευσε. Τα κόπρανά του ήταν κανονικά. Άλλαζα το χαρτί κάθε μία ή δύο μέρες, όποτε άρχιζε να μυρίζει σαν ενυδρείο, για να μη συσωρευθούν πολλές τοξίνες στο χώρο του. Ιδίως σε υπόστρωμα χαρτιού ή σε ρηχό νερό, η αμμωνία από την αποσύνθεση των ούρων και των περιττωμάτων του βατράχου μπορεί να τον σκοτώσει γρήγορα, χωρίς πολλά συμπτώματα. Ένα από τα καλά του χώματος ως υπόστρωμα είναι ότι διαλύει αυτές τις τοξίνες σε πολύ μεγαλύτερη επιφάνεια, και έτσι δε χρειάζεται τόσο συχνά αντικατάσταση. Αν υπάρχουν καθαριστές όπως ισόποδα ή κωλέμβολα στο χώμα, και το χώμα είναι πολύ, ίσως δε χρειαστεί ποτέ αντικατάσταση, αν και ένα τέτοιο στήσιμο δεν είναι τόσο εύκολο γι’αυτούς τους μεγάλους βατράχους, παρά για μικρότερα είδη όπως poison dart frogs. Συνέχιζα λοιπόν να του ρίχνω τροφή, και κάποια από τα έντομα έλειπαν, οπότε μάλλον έτρωγε κάτι. Σε δύο μέρες ξανααφόδευσε αμέσως μόλις άλαξα τα χαρτιά, και τον παρατήρησα να επιστρέφει αμέσως στην κρυψώνα του.
Τελικά μια βδομάδα μετά την απόκτηση του βατράχου, αντικατέστησα το χαρτί με πιο φυσικό υπόστρωμα τύρφης και βρύων είδους σφάγνου, όπου θα μπορούσε να σκάβει. Γέμισα το τερράριο με δύο λίτρα τύρφη, και από πάνω έβαλα λίγες μάζες βρύων. Τα βρύα Sphagnum, τα οποία αγόρασα από΄το κατάστημα απ’όπου πήρα και τον βάτραχο, είναι πακεταρισμένα σε πλαστική συσκευασία, αποξηραμένα και πεπιεσμένα. Από την πλάκα απλώς σπάτε ένα κομμάτι, το βάζετε στο νερό και σε λίγα δευτερόλεπτα διαστέλλεται αρκετά. Τα βρύα είναι κίτρινα, οπότε μάλλον νεκρά, αν και δεν είμαι σίγουρος, μια ςκαι οι οργανισμοί αυτοί μπορούν να αντέξουν σχεδόν πλήρη ξήρανση του σώματός τους χωρίς συνέπειες. Μυρίζουν σαν άχυρο. Και την τύρφη από το ίδιο κατάστημα την πήρα, αλλα΄μπορείτε να την βρείτε επίσης σε πολύ μεγαλύτερες ποσότητες και με μικρότερο κόστος στα περισσότερα φυτώρια. Πρέπει να είναι καθαρή, ουδέτερη τύρφη, χωρίς προσθήκες ή λιπάσματα.
Από τότε ο βάτραχος βρήκε τη χαρά του. Έκανε αμέσως αυτό που έπρεπε, δηλαδή χώθηκε μέσα στο υπόστρωμα. Πλέον είχε την επιλογή να φύγει από τη ζέστη, και πήγε στην αντίθετη πλευρά. Πιθανόν οι θερμορρυθμιστικές ανάγκες αυτών των βατράχων έχουν υπερσυζητηθεί. Από τότε ποτέ δεν ξαναθάφτηκε κοντά στη λάμπα.
Επειδή ανησυχούσα πολύ, τον τάισα πάλι στο στόμα τρεις κατσαρίδες κόκκινους δρομείς κι ένα μελοσκούληκο (Galleria melonella). Τώρα όμως δεν έφαγε με το ζόρι. Δάγκωσε δυνατά το άκρο του εντόμου, και με λίγες καταπόσεις το εξαφάνιζε. Προφανώς ήθελε να φάει, αλλά για κάποιον λόγο δεν ένιωθε αρκετά άνετα για να φάει μόνος του. Την επόμενη μέρα θάφτηκε εντελώς κάτω απ’το έδαφος για ένα εικοσιτετράωρο, και ανησύχησα μήπως πήγαινε για νάρκη, παρότι η θερμοκρασία και η υγρασία ήταν υψηλές. Το απόγευμα της επόμενης μέρας ο βάτραχος ήταν πιο κοντά στην επιφάνεια. Επειδή έβρεχε, ήθελα να δω αν η βροχή ξαφνικά θα του ανέβαζε τη δραστηριότητα, έτσι τον έβγαλα έξω. Μόλις τον έφερα μέσα έφαγε μόνος του δύο κόκκινους δρομείς! Δύο μέρες μετά, έφαγε άλλους δύο. Εκείνη ήταν και η μέρα που τον έχασα. Βγάζοντάς τον λιγο έξω για να αφαιρέσω λίγα βρύα απ’το τερράριο, πήδηξε από το χέρι μου και χάθηκε. Έπρεπε να ψάχνω μισή ώρα στο δωμάτιο, ώσπου τον βρήκα πίσω από κάτι κλούβες με κρασιά, και πάλι προσπαθούσε να φύγει. Από το μέρος που μου έφυγε ως εκεί ήταν τρία μέτρα περίπου, οπότε οι βάτραχοι αυτοί μπορούν να μετακινηθούν σε κάποια απόσταση αν πραγματικά χρειάζεται. Η έγκαιρη εύρεσή του ήταν αναγκαία, μιας και στο ξηρό περιβάλλον του πατώματος υπήρχε ο κίνδυνος ν’αφυδατωθεί και να πεθάνει, εάν έμενε αρκετές ώρες έξω. Τον έβρεξα και τον επέστρεψα πίσω στο μικροπεριβάλλον του.
Πέντε μέρες πριν είχε τεράστια όρεξη, αφού έφαγε 4 κατσαρίδες Αργεντιν΄ής (Blaptica dubia) και 4 γιγάντια αλευροσκούληκα (Zophobas morio). Ένα πέμτπο που έβαλα δεν το έφαγε, και το βρήκα ζωντανό το πρωί της επομένης, το οποίο δόθηκε στο δράκο. Το βράδυ της ίδιας μέρας έφαγε ακόμα ένα αλευροσκούληκο. Από τότε η κοιλιά του είναι υπερβολικά γεμάτη, και ακόμα χωνεύει το τεράστιο γεύμα του. Χθες ωστόσο αφόδευσε και κάπως μου φαίνεται πως ξεφούσκωσε. Έχω την εντύπωση ότι μεγάλωσε λίγο από τότε που τον πήρα.
Η συμπεριφορά του είναι πολύ απλή, μπορώ να την χαρακτηρίσω υπερβολικά απλή, προσιδιάζουσα περισσότερο σε κυνηγετικό αρθρόποδο όπως αράχνη ή σκορπιό παρά σε σπονδυλωτό. Έχει διαλέξει το μπροστινό δεξιό μέρος του χώρου του για μόνιμο στέκι, όπου έχει σκάψει μια τρύπα. Μέχρι πρότινος την ημέρα θαβόταν βαθιά στην τρύπα του, αλά τώρα τελευταία απλώς έχωνε το κάτω μέρος του σώματός του εκεί. Σήμερα για κάποιον λόγο άλλαξε θέση, γιατί τον βρήκα εντελώς θαμμένο πίσω και λίγο δεξιά, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο αυτό είναι προσωρινο΄ή μόνιμο. Ίσως έγινε διότι του διατάραξα το υπόστρωμα στην τρύπα του, επειδή αφόδευσε εκί. Το βράδυ συνήθως βρίσκεται στην επιφάνεια, είτε μπροστά απ’την τρύπα του, είτε στη μέση του τερραρίου, πιθανότατα περιμένοντας τροφή. Μετακινείται με δύο τρόπους: είτε με άλματα, όπως οι περισσότεροι βάτραχοι, που τα κάνει όταν διανύει μεγαλύτερη απόσταση, όταν βρίσκεται σεανοιχτό χώρο ή θέλει να διαφύγη από μια δυσάρεστη κατάσταση, είτε με βάδιση, όπως πολλοί φρύνοι και στεριανοί βάτραχοι, οπότε μπουσουλάει αργά και με τα τέσσερα πόδια, και συνήθως το κάνει όταν μετακινείται για λίγα εκατοστά μόνο ή σκαρφαλώνει ένα πολύ χαμηλό εμπόδιο. Είναι πολύ δύσκολο να ενοχληθεί αυτός ο βάτραχος. Ακόμα κι αν είμαι δίπλα του, δε θα μετακινηθεί καν. Μπορώ να τον αγγίξω ελαφρώς χωρίς να τον τρομάξω. Μπορώ για παράδειγμα ν’ακουμπήσω το μπροστινό μέρος του κεφαλιού του και μετά να ρίξω μπροστά του το έντομο, χωρίς να ενοχληθεί. Αν όμως πά ωνα τον σπρόξω ή να τον σηκώσω, θ’αντιδράσει αρνητικά. Μπορεί να στριφογυρίσει στο μέρος όπου βρίσκεται για να ξεφύγει, ή να επιστρέψει στην τρήπα του. Αν είναι στην τρύπα του θα προσπαθήσει να με διώξει κουνώντας τα άκρα του. Αλλιώς, αν τρομάξει αρκετά, μπορεί να πηδήξει, και αν συγκρουστεί με μια γωνία και είναι ακόμα πανικόβλητος, μπορεί να προσπαθήσει να σκαρφαλώσει γρήγορα από εκεί. Αν σ’αυτήν την φάση τον αγγίξω ή τον σπρώξω στο πίσω με΄ρος του, θα πηδήξει μπροστά. Έτσι πηδάνε όλοι οι βάτραχοι, αλά ο συγκεκριμένος πρέπει να ενοχληθεί αρκετά για να κουνηθεί. Αν τον σηκώσω ελαφρά, μπορεί να μην αντιδράσει στην αρχή. Αν όμως τον μετακινήσω μακριά ή γρήγορα, μπορέι να προσπαθήσει να φύγει ή να κατουρήσει για άμυνα. Το κατούρημα των βατράχων είναι κυρίως νερό, και σχεδόν άοσμο, διότι τα νεφρά τους δε μπορούν να παραγάγουν ούρα πυκνότερα απ’το νερό. Όταν τον επιστρέψω πίσω, αλλά τον έχω ακόμα στο χέρι μου, συνήθως δεν καταλαβαίνει ότι μπορεί πανεύκολα να βρεθεί στην ασφαλή τρύπα του, και γι’αυτό δε θα πηδήξει απ’το χέρι μου αν δεν τον σπρώξω, ακόμα κι αν το χώμα βρίσκεται λίγα εκατοστά χαμηλότερα. Όταν τελικά βρεθεί μέσα, μπορεί να πηδήξει λίγο πιο πέρα ή να μείνει στη θέση του. Όσο δύσκολα ενοχλείται τόσο εύκολα ηρεμεί ξανά. Έπειτα γίνεται πάλι απαθής, σαν να μην έγινε τίποτα. Ωστόσο σπάνια τον σηκώνω, κυρίως για να αλλάξω κάτι στο χώρο του. Άλλωστε ο χειρισμός δεν ωφελέι καθόλου τα αμφίβια και θα πρέπει να γίνεται μόνο όταν είναι απαραίτητο.
Αν και αρχικά δε σκόπευα να του δώσω όνομα, άτυπα τον λέω μπαλίτσα, και αν μας βγει θηλυκό, το οποίο ελπίζω, γιατί είναι λίγο μεγαλύτερο απ’το αρσενικό, θα κρατήσει αυτό το όνομα, αλλιώς πρέπει να του βρω άλλο.
Αυτό που περιμένω τώρα είναι να μεγαλώσει ο βάτραχός μου στο πλήρες του μέγεθος. Τότε θα μπορεί να τρώει και μικρά ψάρια, ποντίκια, μεγάλες κατσαρίδες, ακρίδες, σαλιγκάρια, μεγάλα σκουλήκια, και ότιδήποτε άλο μπορεί να μπουκώσει στο αβυσσαλέο στόμα του. Θεωρητικά θα μπορούσε να φάει το λοφιοφόρο γκέκο μου, μικρά κουνελάκια ή μικρούς γενειοφόρους δράκους, αλά δε θα έρθει ποτέ σε επαφή μ’αυτά για να τα φάει. Θα μείνει κλειδωμένος στο κουτάκι του, και για το καλό του και για το καλό τους!

Ενημέρωση 19/6/2015: Έχουμε νέες εξελίξεις. Όπως είχα πει, στις 14 Μαΐου έφαγε πάρα πολύ, 5 αλευροσκούληκα δηλαδή και 3 κατσαρίδες Αργεντινής. Ένα ακόμα αλευροσκούληκο το βρήκα στην επιφάνεια την επόμενη μέρα (15 Μαΐου) και το έδωσα στο γενειοφόρο δράκο. Το βράδυ της ίδιας μέρας έφαγε ακόμα ένα αλευροσκούληκο. Έκτοτε παρέμενε στρουμπουλός για 5 μέρες, και στις 20 Μαΐου έχεσε. Αμέσως μετά έφαγε ένα μόνο αλευροσκούληκο, κάτι που με ανησύχησε αρκετά, επειδή το είδος του τρώει μεγάλες ποσότητες κανονικά. Σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να έχει εντερική ενσφήνωση, ίσως από κατάποση των σκληρών και άπεπτων βρύων ή κάποιου σβόλου τύρφης. Στις 21 Μαΐου άλλαξα όλο το υπόστρωμα, αντικαθιστώντας το με κοινό τυρφώδες χώμα και λίγα βρύα μόνο σε μια γωνία, και στον πυθμένα βρήκα 4 αλευροσκούληκα, τα οποία είχα δώσει από τις 20, αλλά δεν τα έφαγε και κρύφτηκαν. Την πρώτη μέρα έμενε θαμμένος μέσα στο υπόστρωμα, όμως τις επόμενες έβγαινε το βράδυ κανονικά στην επιφάνεια, αλλά δεν έτρωγε. Στις 25 Μαΐου του έδωσα 3 αλευροσκούληκα και 4 αργεντινές κατσαρίδες, εκ των οποίων την επόμενη μέρα έβγαλα 3 μισοθαμμένες κατσαρίδες και 2 αλευροσκούληκα. Προφανώς δεν έφαγε κανένα και τα υπόλοιπα κρύφτηκαν στο χώμα. Η κοιλιά του εξακολουθούσε να φαίνεται διογκωμένη, μ’ένα εγκάρσιο, σκληρό, κινητό αντικέιμενο στο πίσω μέρος της. Στις 28 Μαΐου, 8 μέρες χωρίς τροφή, του έδωσα με υποβοηθούμενη σίτιση ένα αλευροσκούληκο, και μου φάνηκε πως φούσκωσε περισσότερο. Κανονικά αντέχει πολύ περισσότερο χωρίς τροφή, αλλά μέλημά μου σ’αυτήν την ηλικία είναι η όσο το δυνατόν ταχύτερη ανάπτυξη, οπότε προσπαθώ να τον ταΐζω τακτικά. Στις 1 Ιουνίου θορυβήθηκα, επειδή το δέρμα του βατράχου μου φάνηκε πιο βλενώδες, αλλά αυτό μπορεί να οφειλόταν και στην υψηλότερη υγρασία. Στις 2 Ιουνίου όμως αποφάσισα να δράσω, ακολουθώντας τη συνήθη μέθοδο θεραπείας ενσφηνώσεων σε βατράχους. Έβαλα το βάτραχο σ’ένα κυπελλάκι από γιαούρτι γεμάτο νερό, τη στάθμη του οποίου προσάρμοσα σε επίπεδο που ο βάτραχος θα ένιωθε άνετα. Στην αρχή ήταν λίγο βαθύτερο το νερό και ο βάτραχος αναγκαζόταν να κολυμπάει, γι’αυτό το μείωσα περισσότερο, και τοποθέτησα το κυπελλάκι κοντά στη λάμπα του δράκου, η οποία μόλις είχε σβήσει, αλλά εξέπεμπε ακόμα πολλή ζέστη. Μετά από 20 λεπτά, δεν είχε γίνει κάτι. Μετά όμως από μια ώρα περίπου, το νερό έγινε καφέ, και μύριζε κάπως, οπότε είχε χέσει. Άδειασα το νερό αμέσως και δεν πρόσεξα αν είχε κάποιο κομμάτι υποστρώματος μέσα. Ο βάτραχος τώρα ήταν πολύ πιο ξεφούσκωτος, και προφανώς ξαλαφρωμένος. Από την επόμενη μέρα μπορούσε να φάει κανονικά. Έφαγε 3 αλευροσκούληκα και 2 κατσαρίδες Αργεντινής, τα οποία αφόδευσε σ’ένα μεγάλο περίττωμα σε 5 μέρες. Το δίδαγμα της όλης υπόθεσης είναι πως, εάν δεν ταΐζεις με λαβίδα, τα βρύα μπορεί να μην είναι και τόσο κατάλληλα ως υπόστρωμα. Αν και επειδή είναι ανθεκτικό το είδος, πιστεύω πως τελικά θα είχε επανέλθει μόνο του.
Το διάστημα αυτό τρώει κατσαρίδες Αργεντινής, και πρόσφατα γρύλλους, ως υποκατάστατο των κατσαρίδων κόκκινων δρομέων που προσωρινά δε βρίσκω. Το καλό και των γρύλλων και των κόκκινων δρομέων είναι ότι είναι πολύ κινητικά έντομα, αν κρυφτούν κρύβονται για λίγο, και δε θάβονται στο υπόστρωμα. Την Τρίτη λοιπόν, 16 Ιουνίου, αγόρασα γρύλλους από το feeders.gr και δοκίμασα να του δώσω μερικούς. Ο βάτραχος είχε βγει στην επιφάνεια πιο νωρίς εκέινη τη μέρα, επειδή είχα βρέξει το υπόστρωμά του αρκετά. Μόλις λοιπόν μετακίνησα το τερράριό του, άνοιξα το καπάκι κι έβαλα χέρι μέσα για να εκτιμήσω την υγρασία του εδάφους, μήπως ήταν υπερβολική που δεν ήταν, επέστρεψε στην τρύπα του κι άρχισε να σκάβει για να κρυφτεί. Γενικά αδιαφορεί με μικρές μετακινήσεις και ανοίγματα του καπακιού, αλλά αν πειράζεις το χώρο του κοντά του για αρκετή ώρα, μπορεί να ενοχληθεί και ν’αρχίζει να ανοίγει τρύπα. Γενικως, όταν δε μπορεί να ξεφύγει ή νομίζει πως δε μπορεί να ξεφύγει – υπάρχει κι αυτό το ενδεχόμενο, ή όταν βρίσκεται κοντά ή μέσα στην τρύπα του, προτιμά να σκάψει παρά να πηδήξει πιο πέρα. Σκάβει κινώντας ρυθμικά προς τα έξω και μπροστά τα πίσω πόδια του, και κινώντας παράλληλα τα μπροστινά πόδια εναλλάξ προς τα μπρος για να διώξει το χώμα. Αν και η διαδικασία φαίνεται αργή και δύσκολη, έτσι καταφέρνει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να βυθιστεί σχεδόν ολόκληρος μέσα στο χώμα, ιδίως αν είναι μαλακό ή λασπώδες. Κινήσεις σκαψίματος μπορεί να κάνει ακόμα κι όταν είναι στριμωγμένος σε μια γωνία και δυσκολεύεται να ξεφύγει, ή όταν τον κρατάω στην κλειστή χούφτα μου – όταν λέω ότι έχει χαμηλή εγκεφαλική ικανότητα, το εννοώ. Λοιπόν μόλις του έριξα το γρύλλο μπροστά του, πετάχτηκε σαν πύραυλος από την τρύπα του και τον έπιασε! Έπιασε επίσης έναν στη γωνία του χώρου του, κι έναν κατά μήκος του τοιχώματος, με ασυνήθιστα μεγάλα άλματα για το μέγεθος και το είδος του, στα 8-10 εκατοστά. Άλλο δεν ήθελ ένα φάει, ούτε και την επόμενη μέρα. Χθες όμως, την Πέμπτη 18 Ιουνίου, έφαγε 5 γρύλλους και ίσως μια κατσαρίδα Αργεντινής, την οποία τέλος πάντων δε βρήκα πουθενά μετά από λίγη ώρα. Ενώ τη μια στιγμή ήταν μια φαινομενικά άκακη μπαλίτσα, την επόμενη κρατούσε δολοφονικά σφιχτά ένα έντομο στα σαγόνια της.
Σχεδόν πάντοτε πασπαλίζω τα έντομα με την ειδική σκόνη ασβεστίου, ώστε να χτίσει ισχυρό σκελετό, κάτι ακόμα σημαντικότερο τώρα που αναπτύσσεται. Ήδη από τότε που τον πήρα έχει αναπτυχθεί αρκετά, αν και δεν τον έχω μετρήσει επακριβώς. Τον υπολογίζω όμως γύρω στα 6-7 εκατοστά. Σιγά-σιγά θ’αρχίζω να του δίνω δοκιμαστικά και μεγαλύτερα θηράματα, όπως μικρές ακρίδες και μεγαλύτερες κατσαρίδες. Πλέον τον έχω απομακρύνει από τη θερμαντική λάμπα του δράκου, διότι οι περιβαλλοντικές θερμοκρασίες είναι πολύ υψηλές – μπορεί να έχει ως και 32-33 βαθμούς στο δωμάτιο την ημέρα.
Ενημέρωση 10/7/2015: Ο βάτραχος αναβαθμίστηκε. Αν και στις 3 Ιουλίου έφαγε πολλά μικρά αλευροσκούληκα, μετέπειτα άρχισα να δίνω τεράστια έντομα, ίσα περίπου με το κεφάλι του, σύμφωνα με το μέγεθός του. Την Τρίτη στις 6 του μη νός λοιπόν του έδωσα τρεις αρκετά μεγάλες κατσαρίδες Αργεντινής γύρω στα 3-4 εκ, τις οποίες όλες έφαγε. Τη μία έκανε λίγη ώρα να την καταπιεί, την δεύτερη την κατάπιε αμέσως, και για την Τρίτη έκανε την περισσότερη ώρα. Ήταν μεγάλη και την κατάπιε εγκάρσια. Για να τον βοηθήσω, τράβηξα λίγο την άκρη του εντόμου, αλλάμαζί με το έντομο σήκωσα και ολόκληρο το βάτραχο, για να καταλάβετε με πόση δύναμη τα δαγκώνει. Τόσο δυνατά, που τα κάνει δισδιάστατα. Φυσικα ο βάτραχος δεν έχει ανάγκη, και μετά από λίγο, διορθώνοντας λίγο τη θέση της μόνος του, την κατάπιε. Δε θ’αφήσει το έντομο σε καμία περίπτωση πάντως. Ακόμα και που τον ακούμπησα ή μετακίνησα το κουτί του λίγο, μπορεί να πήδηξε πιο πέρα, αλά την τροφή δεν την άφησε απ’το στόμα του. Μετά το λουκούλιο αυτό γεύμα, η κοιλιά του έγινε τεράστια, και για ολόκληρο το επόμενο εικοσιτετράωρο, δε βγήκε καν από το χώμα, γιατί χώνευε.
Χθες στις 9 του μηνός, ενώ η κοιλιά του ακόμα δεν είχε αδειάσει από το κολοσσιαίο εκείνο γεύμα, έφαγεάλλες δύο μεγάλες κατσαρίδες, και τις δύο με ευκολία. Την δεύτερη ωστόσο αρχικά την έπιασε από μια άκρη, και προσπάθησε να ξεφύγει στριφογυρίζοντας, αλλά πού να ξεφύγεις από έναν τέτοιο δολοφόνο. Είναι εκπληκτικό πώς ένα φαινομενικά τόσο μικρό ζώο μπορεί να φάει τόσο μεγάλα θηράματα. Είναι πραγματικά αδίστακτος.
Έκανα και μια δοκιμή, για να δω αν με μπερδέψει με φαγητό. Τότε που του έδινα τα πολλά αλευροσκούληκα, έβαλα το δάχτυλό μου μπροστά του και το κινούσα αργά, και με δάγκωσε. Πέταξε δηλαδή τη γλώσσα του και μετά με δάγκωσε, αλά γρήγορα με άφησε. Επίσης χθες, όταν η πρώτη κατσαρίδα πέρασε κάτω απ’το κεφάλι του και δεν την έπιασε με τη μία, έβαλα πάλι το δάχτυλο μπροστά του για να την διώξω πάλι έξω, και μου δάγκωσε το δάχτυλο. Τραβώντας το, σήκωσα και το βάτραχο και την κατσαρίδα, η οποία είχε πιαστεί από πίσω του. Μετά τον άφησα κάτω και την έφαγε, σαν να μην έγινε τίποτα. Τόσο λίγο μυαλό έχουν. Έχουν ωστόσο τεράστια όρεξη.
Στο μέγεθος που βρίσκεται τώρα μπορεί άνετα να φάει ως και ψαράκι, μικρή σαύρα ή ένα μεσαίου μεγέθους ποντίκι. Πλέον αποτελεί υπολογίσιμη δύναμη.

Ενημέρωση 20/8/2015: Ο βάτραχος συνεχίζει να μεγαλώνει και να τρώει τα πάντα. Από τις 24 Ιουλίου, η διατροφή του αναβαθμίστηκε και τρώει και σπονδυλωτά. Νεογέννητους αρουραίους, ψαράκια γκάπι κλπ. Δε δαγκώνει, αλλά αν τον πειράξω λίγο στο στόμα, μπορεί ν’ανοίξει το στόμα του και να δαγκώσει. Το δάγκωμά του ωστόσο δεν είναι τόσο κοφτερό όσο λέγεται. Σίγουρα μπορεί να σχίσει το δέρμα του κάποιος αν τραβήξει απότομα το δάχτυλό του, αλλά αλιώς, αν περιμένει μέχρι να τον αφήσει ο βάτραχος, δε θα πάθει τίποτα. Η πίεση ωστόσο των σαγονιών του είναι τεράστια και η δύναμή του μεγάλη, ώστε άνετα τον σηκώνεις με το ένα δάχτυλο. Συνήθως θα σε αφήσει από μόνος του, ή αν τον πειράξεις λίγο ή προσπαθήσεις να τον σηκώσεις κάποιες φορές. Ανοίγει το στόμα του διάπλατα, και συχνά σπρώχνει το δάχτυλο με τα μπροστινά του πόδια. Το στόμα του είναι ευρύχωρο και πάνω στον ουρανίσκο υπάρχουν λίγα μικρά δόντια, όπως και στους περισσότερους βατράχους. Τώρα μπορεί να φάει 4 ή και 5 μεσαίου μεγέθους κατσαρίδες Αργεντινής, και περίπου τρεις ενήλικες. Μια φορά που πεινούσε πολύ, του έδωσα αρκετές κατσαρίδες. Πρώτα έπιασε τη μία μπροστά του, ενώ μια άλλη βρισκόταν πίσω και δεξιά του, σχεδόν ακίνητη. Μόλις κατάπιε την πρώτη, γύρισε μεθοδικά προς τα δεξιά για να πιάσει την άλλη. Πιθανόν έχει λίγη μνήμη για να θυμάται πού βρίσκεται η τροφή κοντά του. Δείτε τον πώς μεγάλωσε!

Ceratophrys cranwelli 19/08/2015

Ενημέρωση 30/10/2015: Ο βάτραχος έχει μεγαλώσει ακόμα περισσότερο. Από το Σεπτέμβριο άρχισα να του δίνω πρώτα νεογέννητους, και μετά μεγαλύτερους νεαρούς αρουραίους γύρω στα 20 γραμμάρια. Πλέον μπορεί να τρώει τεράστιες ποσότητες τροφής, μέχρι το πλάτος της κοιλιάς του να ξεπεράσει το μήκος του. Τρώει κατσαρίδες Αργεντινής, ακρίδες, γιγάντια αλευροσκούληκα, προνύμφες σκαθαριού Pachnoda marginata peregrina, εσωτερικό σαλιγκαριών, αρουραίους, ψάρια κλπ. Επικεντρώνομαι στα μεγάλα προς τεράστια θηράματα. Πλέον ο βάτραχος άλλωστε αγνοεί τα πολύ μικ΄ρά θηράματα όπως πολύ μικρές κατσαρίδες, αν και δε θα πει όχι σε θηράματα μεσαίου μεγέθους.
Τις καλοκαιρινές Διακοπές τις πέρασε με ευκολία, αφού έχει χαμηλό μεταβολισμό και δε χρειάζεται συνεχώς τάισμα. Ένα καλό τάισμα τον κρατάει για 12 μέρες ή και παραπάνω χωρίς να πεινάσει. Ωστόσο μετά από ένα μικρό διάστημα που έλειπα τον Αύγουστο κι επέστρεψα τον ίδιο μήνα, βρήκα μία ενσφήνωση στο έντερο, που ίσως προήλθε από το χώμα που είχαν πάνω τους οι κατσαρίδες όταν τις έπιανε ή από τα σκληρά μέρη των εντόμων. Όπως και μια φορά παλαιότερα με το ίδιο πρόβλημα, τον έβαλα μέσα σε ρηχό νερό για να το αποβάλει. Η μάζα μαλάκωσε, και μπόρεσα να την μαλάξω λίγο για να σπάσει. Ακολούθησα την ίδια θεραπεία για τρεις μέρες, για μισή ώρα κάθε φορά. Την τελευταία μέρα, αν και τον είχα μαλάξει αρκετά και νόμιζα πως τον είχα στρεσάρει πολύ και δε θα έτρωγε το βράδυ, έκανα τελικά λάθος γιατί το βράδυ βγήκε στην επιφάνεια κανονικότατα κι έφαγε. Ξαλάφρωσε από το βάρος, γι’αυτό. Τις επόμενες μέρες κάθε ίχνος ενσφήνωσης εξαφανίστηκε. Πιστεύω ότι ευθύνονταν οι αυξομειώσεις της υγρασίας του υποστρώματος. Ενώ είχε στο έντερο τροφή ή και λίγο χώμα, το υπόστρωμα μπορεί ννα στέγνωνε λίγο παραπάνω, αφυδατώνοντας λίγο το βάτραχο, ο οποίος τράβηξε όλη την υγρασία από τα περιεχόμενα του πεπτικού του συστήματος, τα οποία μετά δυσκολεύτηκε να περάσει. Επίσης κατά το διάστημα των υψηλών θερινών θερμοκρασιών, που μπορεί να έφταναν τους 34 βαθμούς, κρυβόταν βαθιά στο χώμα, αλλά δεν έπεσε ποτέ σε νάρκη.
Στις αρχές του Οκτωβρίου έφερα τη μεζούρα για αντικειμενική μέτρηση. Ο βάτραχος είχε φτάσει τα 9 εκατοστά, δηλαδή είχε πλέον μπει στο εύρος μεγεθών για τα ενήλικα άτομα του είδους. Τώρα ωστόσο μου φαίνεται μεγαλύτερος, και ίσως να είναι 10 εκατοστά. Η ανάπτυξή του δεν τελείωσε ακόμα, αφού θα μεγαλώσει λίγο λιγότερο και του χρόνου. Πάντως από 4 περίπουο εκατοστά που τον πήρα, τον έφτασα στα 9. Είναι ένας υγιής βάτραχος που λαμβάνει τη σωστή διατροφή, γι’αυτό. Στρουμπουλός, δυνατός, με μεγάλη όρεξη και δυνατό σκελετό με γερό κεφάλι και πλατιές οστέινες πλάκες στη ράχη. Το τερράριό του δεν είναι και τόσο μεγάλο όμως, είναι ένα κουτί 25χ15χ12 όπως το μέτρησα, με πλευρές που στενεύουν προς τα κάτω. Παρόλα αυτά δεν ενοχλεί τον βάτραχο, ο οποίος άλλωστε κάθεται ακίνητος για μέρες σ’ένα σημείο. Ίσως όμως να χρειαστεί να το αλλάξω εξαιτίας μίας μικρής ρωγμής στα πλάγια, η οποία ακόμα δεν είναι αρκετά μεγάλη για να πέφτει χώμα, αλλά θα μπορούσε να γίνει.

Παρακάτω έχω δύο ενδιαφέροντα βίντεο με το βάτραχό μου. Στο πρώτο, που τράβηξα στις 20/10/2015, θέλω να δείξω πόσο δυνατο΄είναι το δάγκωμα αυτού του είδους, το οποίο μπορεί να κυνηγήσει θηράματα κοντά στο μέγεθός του. Τον πειράζω λίγο για να με δαγκώσει, και όταν με δαγκώνει πιάνεται τόσο σφιχτά, που μπορώ να τον σηκώσω στον αέρα μ’ένα δάχτυλο. Όσο και αν τον πείραζα ή προσπαθούσα να τον διώξω, τόσο πιο πολύ πιανόταν με τα σαγόνια του. Και κάτω που τον άφησα ήσυχο δε με άφησε. Είχε πιαστεί από το δάχτυλό μου σαν μανταλάκι. Τελικά τον βρέχω στη βρύση με αρκετό νερό, όπως τον είχα κάνει κι άλλες φορές σε παρόμοιες περιπτώσεις για να με αφήσει, και με άφησε. Στη δεύτερη δοκιμή πείραξα τον βάτραχο, αλλά δεν τον σήκωσα. Και τι έγινε; Προσπάθησε να με φάει! Άρχισε να καταπίνει αργά, αλλά αποφασιστικά τον δείκτη μου. Με έφτασε ως τα απύθμενα βάθη του στομαχιού, και μετά κατάλαβε το λάθος του κι άρχισε να με βγάζει ανοίγοντας το στόμα του και σπρώχνοντάς με μπροστά με τα πρόσθιά του άκρα. Πριν όμως με βγάλει εντελώς, με ξαναδαγκώνει για λίγο. Στην τρίτη φορά απλώς με δάγκωσε λίγο, και μετά με άφησε. Μοναδική εμπειρία. Πράγματι τα ζώα αυτά έχουν πολύ απλό τρόοπο «σκέψης». Αν είναι μικρό και κινούμενο, είναι φαγητό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αρχικα δάγκωσεγια άμυνα, μετά όμως είδε το δάχτυλο μικρό και κατάλληλο για τροφή, κι άρχισε να καταπίνει. Αν προσέξετε επίσης στο βίντεο, μετά από ένα διάστημα, ο βάτραχος βρίσκεται σ’ένα μεγάλο δίλημμα. Από τη μία συνεχίζει να με καταπίνει κι από την άλλη προσπαθεί να με βγάλει με τα μπροστινά του πόδια. Προφανώς ο μικρός τους εγκέφαλος δε μπορεί να διαχειριστεί δύο αντίθετες καταστάσεις. Ο βάτραχος ήταν πεινασμένος τότε που με έφαγε, κι έχω προσέξιε ότι είναι πιο πιθανό να δαγκώσει αν πεινάει. Στο βίντεο περιγράφω και την εσωτερική του ανατομία καθώς με καταπίνει. Όλο του το σώμα είναι προσαρμοσμένο για την κατάποση τεράστιων θηραμάτων. Το στόμα του είναι ευρύχωρο, η γλώσσα του δυνατή για να πιάνει τα θηράματα, και ο οισοφάγος και το στομάχι μαλακοί, αλλά πολύ διασταλτοί χώροι. Στην πάνω πλευρά του οισοφάγου ψηλαφίζεται ελαφρώς η σπονδυλική στήλη, ενώ στο πίσω μέρος του στομαχιού, το οποίο κατεβαίνει προς τακάτω, ψηλαφίζονται λίγο τα οστά της λεκάνης. Μέσα στο στόμα, πίσω από την πάνω σειρά των δοντιών βρίσκοντια τα μικρά υπερωικά δόντια, και πιο πίσω τα δύο εσωτερικά ρουθούνια. Τα αμφίβια δεν έχουν δευτερογενή ουρανίσκο όπως τα θηλαστκά, οπότε ο ουρανίσκος τους είναι ουσιαστικά το πάτωμα του εγκεφάλου, και τα ρουθούνια ανοίγουν μέσα στο στόμα. Αν είχαμε εμείς αυτήν την ανατομία, το στόμα μας θ’αφυδατωνόταν γρήγορα, δε θα μπορούσαμε ν’αναπνεύσουμε καθώς τρώμε, και όταν ήμασταν συναχωμένοι οι μύξες μας θα έμπαιναν στο στόμα μας. Για τα αμφίβια με το χαμηλότερο μεταβολισμό, αυτό το σχήμα δεν προκαλεί προβλήματα. Λίγο πιο πίσω είναι ο φάρυγγας με το υοειδές οστό, που εξωτερικά πιάνεται σαν μικρή χοόνδρινη σφαίρα, το οποίο υποστηρίζει τη γλώσσα. Η κάτω σιαγόνα έχει δύο μικρές οδοντοειδείς αποφύσεις μπροστά, και κατά τ’άλλα είναι σκέτο οστό. Πρόσεξα ότι όταν καταπίνει τεράστια θηράματα ή το δάχτυλό μου, η κάτω γνάθος λυγίζει ελαφρώς για να προσαρμοστεί στο σχήμα του αντικειμένου προς κατάποση. Ίσως να είναι το μόνο ελαφρώς εύκαμπτο οστό του κρανίου αυτού του βατράχου. Το βίντεο αυτό δεν έχει καμία σχέση με το αποτυχημένο Eaten Alive, είναι αυθεντικό. Ίσως από τα ελάχιστα βίντεο όπου ζώα προσπαθούν κυριολεκτικά να φάνε ανθρώπους. Δείτε το!

Στις 21 Οκτωβρίου λοιπόν, ήρθε και το μεγάλο γεύμα. Ο βάτραχος έφαγε μία μεσαία κατσαρίδα Αργεντινής πριν το βίντεο, και στο βίντεο μια αρσενική του ίδιου είδους, καθώς και δύο αρκετά μεγάλους αρουραίους, τους οποίους προσπάθησα να ταΐσω με τη λαβίδα. Τα έφαγε όλα, και συν άλλες δύο κατσαρίδες μετά το βίντεο.

Ενημέρωση 28/11/2015: Δείτε πώς ο βάτραχος αυτός σκάβει στο χώμα για να κρυφτεί. Αφού έφαγε 6 ακρίδες, χώθηκε στο χώμα για να χωνέψει και για να απομονωθεί ξανά από τον έξωκόσμο. Όπως όλοι οι σκαπτικοί βάτραχοι, σκάβει σπρώχνοντας το χώμα μπροστά με τα άκρα του και περιστρεφόμενος γύρω από τον εαυτό του, ώστε σιγά-σιγά να βιδωθεί στο έδαφος. Το βίντεο το έβγαλα στις 4/11/2015.

Μία μέρα μετά, έφαγε μία ακ΄κομα ακρίδα, μία προνύμφη pachnoda και μια μεσαία κατσαρίδα Αργεντινής, κι αυτό ήταν το τελευταίο του γεύμα για το 2015. Λόγω χαμηλών θερμοκρασιών άργησε να το χωνέψει, αλλά τελικά το αφομοίωσε όλο και σχημάτισε ένα μεγάλο περίττωμα, το οποίο απέβαλε στις 13 του μηνός. Το βράδυ στις 14 έβγαλα όλο το παλιό χώμα, άφησα το βάτραχο μέσα σε ρηχό νερό για ν’απορροφήσει όσο μπορεί, ξέπλυνα το τερράριο και πρόσθεσα νέο, αρκετά στεγνότερο, αν κι όχι εντελώς στεγνό, αργιλώδες χώμα. Μετά επέστρεψα το βάτραχο και τον άφησα για να σκάψει την τρύπα του μόνος του. Την επομένη είχε χαθεί μέσα στο χώμα. Στις 16 του μηνός το μεσημέρι ωστόσο τον εντόπισα στην επιφάνεια στη γωνία, δίπλα στην τρύπα του, αλλά μέσα στην ίδια μέρα ξαναθάφτηκε κι έκτοτε δεν ξαναβγήκε. Τώρα βρίσκεται σε νάρκη περίπου στη μέση του τερραρίου κοντά στον πυθμένα, και δεν υπάρχει κανένα ίχνος του στην επιφάνεια. Εκεί θα παραμείνει μέχρι το Μάρτιο ή και τον Απρίλιο, οπότε θα τον ξυπνήσω.

Ενημέρωση 6/4/2016: Τελικά ήμουν λίγο ανυπόμονος και τον ξύπνησα πολύ νωρίτερα, στις 26 Φεβρουαρίου, τις μέρες δηλαδή που ο καιρός άρχισε να βελτιώνεται προσωρινά. Για όλο το προηγούμενο λοιπόν διάστημα, ο βάτραχος δε βγήκε καθόλου στην επιφάνεια, αν και στις 9 Ιανουαρίου τον έβγαλα για λίγα λεπτά για να τον εξετάσω. Το χώμα τότε είχε ήδη στεγνώσει, κι ο βάτραχος άρχισε να σχηματίζει το κουκούλι του από παλιές στρώσεις δέρματος. Αν και λέγεται κουκούλι, καλύτερα χαρακτηρίζεται ως μεμβράνη, αφού είναι πολύ λεπτό. Πέρασε τη νάρκη του σε θερμοκρασίες μεταξύ 9-17 βαθμών Κελσίου, με συνήθεις θερμοκρασίες μεταξύ 12-15 βαθμών. Γενικώς τον αντιμετώπιζα σαν να μην υπάρχει, αλ΄λα μερικές φορές τον έψαχνα στο χώμα για να δω τι κάνει. Όταν τύχαινε και τον άγγιζα απότομα, συνήθως έβγαζε έναν οξύ και λεπτό ήχο ενόχλησης, και μια συγκεκριμένη φορά το Φεβρουάριο έκανε τέτοιους ήχους αραιά για περίπου μισό λεπτό. Την επόμενη φορά που θα τον έλεγχα, συνήθως θα είχε αλλάξει θέση, πάντα κάτω απ’το χώμα. Προς το τέλος της νάρκης ωστόσο διάλεξε μια συγκεκριμένη θέση την οποία δεν άλαζε. Στο παρακάτω βίντεο θα δείτε να ξεσκεπάζω το βάτραχο σε χειμέρια νάρκη, όπου επίσης τρίβω λίγο το δέρμα του για να ακούσετεότι έχει γίνει σκληρό από την ανάπτυξη του κουκουλιού.

Τον ξύπνησα λοιπόν το βράδυ στις 26 Φεβρουαρίου, σε μία βροχερή μέρα. Αν και η βροχή δεν είναι απαραίτητη για το ξύπνημά του, και μπορεί να ξυπνήσει απλώς με προσθήκη νερού στο υπόστρωμά του, εγώ ήθελα να δω πώς θ’αντιδρούσε στις φυσικές συνθήκες. Έξω οι θερμοκρασίες ήταν αρκετά χαμηλές, αλ΄λα θα τον είχα εκεί για λίγη ώρα, πριν προλάβει να ψυχθεί το χώμα του. Μέσα σε περίπου δέκα λεπτά ψυχάλας, πριν καλά-καλά προλάβουννα υγρανθούν τα πρώτα εκατοστά του χώματος, ο βάτραχος βγήκε στην επιφάνεια και τον μετέφερα μέσα.
Ceratophrys cranwelli εμφανίζεται στην επιφάνεια μετά από τη νάρκη 26/2/2016
Έπειτα τον έβγαλα από το δοχείο του και τον έβαλα σ’ένα άλλο ρηχό δοχείο με ζεστό νερό, για να αποβάλει ευκολότερα το κουκούλι του και να ενυδατωθεί. Είχε αρκετά ξηρό, ζαρωμένο δέρμα και θαμπά χρώματα. Μόλις όμως μπήκε στο νερό, το δέρμα του μαλάκωσε αμέσως κι άρχισε να σχίζεται. Το κουκούλι αυτό είναι πραγματικά λεπτό, σίγουρα λεπτότερο από χιλιοστό, και μόλις έβγαινε γινόταν σαν μια γλοιώδης ταινία. Έβγαλε αρκετό μόνος του, αλλά βοήθησα λίγο κι εγώ. Το περισσότερο μάλλον το έφαγε. Μετά από λίγο το νερό έγινε κιτρινωπό, και δεν ξέρω αν ήταν απ’τη λάσπη ή αν άδειασε το περιεχόμενο της ουροδόχου κύστεώς του, όπως έπρεπε να κάνει. Το άλλαξα όμως και τον ξαναέβαλα στο νερό για περίπου 15 λεπτά, για να απορροφήσει όσο γίνεται. Μόλις τον έβγαλα, ήταν πάλι στρουμπουλός και με τα έντονα χρώματα που είχε και πριν. Τον τάισα δύο αρσενικές κατσαρίδες Αργεντινής στο σ΄τομα κατευθείαν, αν και δε χρειαζόταν, και τον άφησα στο χώρο του. Αργότερα μέσα στο βράδυ έσκαψε και ξανακρύφτηκε.
Την επόμενη μέρα τον πήρα από το παλιό του δοχείο με τη ρωγμή και τον έβαλα στο καινούργιο του τερράριο, το οποίο έχει διαστάσεις 30χ19χ20. Έπειτα τον τάισα ένα υπερβολικά μεγάλο γεύμα, 5 σαλιγκάρια Helix aspersa μεσαίου μεγέθους με το κέλυφός τους, κι ένα χωρίς. Μετά το τάισμα, ο βάτραχος είχε υπερδιπλασιαστεί σε μέγεθος και έμοιαζε με σακουλάκι γεμάτο βότσαλα. Επειδή οι γενικές θερμοκρασίες ήταν χαμηλές, τον έβαλα σε θερμαντι΄κη πλάκα, η οποία καλύπτει το μισό πυθμένα του δοχείου του και διατηρεί θερμόκρασία 25-28 βαθμών μέσα στο χώμα. Λόγω αυξημένου βάρους από το περισσότερο χώμα, τον πήρα από την παλιά θέση του πάνω στο τερράριο του γενειοφόρου δράκου και τον έβαλα σ’ένα τραπέζι δίπλα. Κατά την νάρκη βρισκόταν μέσα σε ντουλάπι. Κατά τη δεύτερη μέρα άρχισε η πέψη, με σταδιακό φούσκωμα του βατράχου και μείωση του όγκου των οστράκων. Στις επόμενες μέρες τα σαλιγκάρια μειώνονταν σε όγκο προοδευτικά, ώσπου έμειναν κάτι θραύσματα μόνο στη μέση της κοιλιάς κι ένα μισοχωνεμένο όστρακο. Την έννατη μέρα κάθε ίχνος σαλιγκαριού είχε χαθεί, ενώ στη δωδέκατη αφόδευσε. Τελικά το στομάχι του είδους αυτού είναι παντοδύναμο. Το επόμενο γεύμα αποτελούταν από 6 σαλιγκάρια χωρίς το κέλυφος, καθώς και από δύο ακρίδες, 6 superworms και μια κατσαρίδα Αργεντινής. Στο επόμενο γεύμα έδωσα 12 superworms και τρεις κατσαρίδες Αργεντινής, ενώ το τελευταίο γεύμα, που δόθηκε το Σάββατο στις 26 Μαΐου, αποτελούταν από 18 superworms και μία αρσενική κατσαρίδα Αργεντινής, κι ακόμα η τροφή δεν έχει αποβληθεί. Αυτό το Σάββατο πρόκειται να τον ταΐσω κάποιο κατεψυγμένο τρωκτικό, ίσως και έντομα για να κυνηγήσει μόνος του, για΄τι ως τώρα του τα έδινα απευθείας στο στόμα. Παρατήρησα ότι τα σαλιγκάρια, αν και φαινομενι΄κα σκληρά, χωνεύονται ευκολότερα από τα έντομα, γιατί των μεν το όστρακο αποτελείται από ανθρακικό ασβέστιο, που λιώνει στο όξινο στομάχι, των δε ο εξωσκελετός αποτελείται από χιτίνη, η οποία διασπάται πο΄λυ δύσκολα, και αποβάλλεται συνήθως σε μικ΄ρα θραύσματα.
Φέτος επίσης διαπιστώθηκε και το φύλο του, και περίλυπος ανακοινώνω ότι τελικά δεν είναι Μπαλίτσα, αλ΄λα αρσενικό. Το καλό από την όλη υπόθεση είναι ότι τελικά μπορώ να είμαι απολύτως σίγουρος για το φύλο, αλλά το κακό είναι ότι τελικά δε θα φτάσει στα μεγέθη ρεκόρ που ονειρευόμουν, γιατί τα αρσενικά είναι μικρότερα. Ίσως με καλό τάισμα να φτάσει τα 12 εκ, και πάλι δύσκολα. Ο πατέρας μου τον άκουσε να κωάζει ένα βράδυ στα μέσα του Μαρτίου, και μια φορά λίγες μέρες αργότερα. Και τις δύο φορές κώασε για τρεις φορές. Για να το επιβεβαιώσω, τον ξέθαψα κι εγώ για να εξετάσω τα χαρακτηριστικά του. Πράγματι είχε καφέ στο λαιμό και γαμήλιες βεντούζες στα μπροστινά του πόδια, χαρακτηριστικά των αρσενικών. Χθες επίσης και σήμερα είχα την τύχη να τον ακούσω να κωάζει, και τις δύο φορές το μεσημέρι. Ο ήχος του είναι ένας απλός τόνος, σαν περίεργο κρώξιμο ή ρομποτικός ήχος. Την πρώτη φορά τον έκανε δύο φορές, ενώ σήμερα τέσσερις. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να τον ηχογραφήσω. Άρα το όνομα αλλάζει, αλλά πάλι πρέπει να είναι παραπλανητικό για να δημιουργεί την ψευδή εντύπωση του άκακου, οπότε είναι Μπαλούλης.

Ενημέρωση 8/4/2016: Τελικά σήμερα την Παρασκευή τον τάισα. Του αγόρασα ένα κατεψυγμένο ενήλικο ποντίκι (Mus musculus) από το feeders.gr, το οποίο έφαγε πολύ εύκολα, αν και δεν το περίμενα. Ήταν αρκετά μικρότερο από τους μικρούς αρουραίους που του έδινα, οπότε την επομενη φορά θα του δώσω είτε δύο ποντίκια είτε πάλι μικρούς αρουραίους. Έφαγε επίσης και τέσσερις κατσαρίδες Αργεντινής, τρεις θηλυκές και μια μικρότερη. Ακόμα δεν έχει πεινάσει τόσο πολύ ώστε να κυνηγά μόνος του, αλλά την επόμενη φορά θα τον αφήσω πεινασμένο λίγο παραπάνω, για να κυνηγήσει.

Ενημέρωση 15/5/2016: Στις παρακάτω φωτογραφίες θα δείτε το βάτραχο όπως είναι τώρα. Νομίζω πως έχει μεγαλώσει και φουσκώσει λίγο. Στην πρώτη είναι ατάιστος, ενώ στη δεύτερη, την οποία τράβηξα χθες στις 15 Μαΐου, τρώει ένα ενήλικο αποψυγμένο ποντίκι, και βρίσκεται στη μέση της διαδικασίας.

Ceratophrys cranwelli 27/4/2016

Ceratophrys cranwelli τρώει ποντίκι 14/5/2016

Ενημέρωση 9/8/2016: Οι υψηλές θερμοκρασίες στις οποίες αναγκαζόταν να βρίσκεται, αφού στο χώρο όπου βρισκόταν μπορούσαν να φτάσουν τους 32 βαθμούς για μερικές μέρες συνεχόμενα, τον κατέβαλαν και από τον Ιούνιο η όρεξή του μειώθηκε, θαβόταν συνεχώς στο χώμα κι άρχισε να δημιουργεί κουκούλι. Έτσι κι εγώ τον βοήθησα αλλάζοντας το χώμα και αφήνοντάς τον να πέσει σε θερινή νάρκη. Στο νέο ξερό χώμα πρώτα άδειασε το περιεχόμενο του εντέρου του με τρία μεγάλα περιττώματα, μετά θάφτηκε και γρήγορα έφτιαξε ένα στεγνό, υδατοστεγές κουκούλι, το οποίο ήταν πολύ παχύτερο απ’αυτό του χειμώνα. Όταν μια φορά τον έβγαλα στην επιφάνεια, μου φάνηκε σαν ζωικό κρεμμύδι έτσι με το παχύ, καφετί κουκούλι του που σχιζόταν σε φύλλα.
Ceratophrys cranwelli σε διαθέριση

Όταν τον άφησα σε μια στέρεη επιφάνεια δίπλα στο τερράριό του ή πα΄νω σε χαρτί, προσπαθούσε με σκαπτικές κινήσεις να ξαναθαφτεί στο υπόστρωμα, κι όταν τον επέστρεψα μέσα ξαναχώθηκε.

Τελικά στα τέλη του Ιουλίου τον ξύπνησα, αφού οι θερμοκρασίες είχαν πέσει λίγο. Έριξα στο χώμα αρκετό νερό, μέχρι να επανυδατωθεί, αλλά αυτός άργησε να βγει στην επιφάνεια. Σύντομα έβγαλε το κουκούλι, που ήταν ανθεκτικό και διαφανές σαν πλαστική σακούλα. Την ίδια μέρα, μόλις έβαλα το δάχτυλό μου μπροστά στη μύτη του, με δάγκωσε λίγο. Τις επόμενες μέρες ή όρεξή του επανήλθε και έτρωγε μεγάλες ποσότητες. Έχω την εντύπωση ότι έχει μεγαλώσει σε σχέση με την άνοιξη.

Κουνελοχώρα

Χάθηκα λίγο αυτές τις μέρες, επειδή δεν είχα Ίντερνετ, επειδή κάποια καλώδια του ΟΤΕ από μια εκσκαφή σε δρόμο της γειτονιάς μου έπαθαν βλάβη κι έπρεπε να αντικατασταθούν, κάτι που ήταν δύσκολο, γιατί η βλάβη ήταν περίπλοκη. Αυτές τις μέρες λοιπόν έχουν μαζευτεί πολλά άρθρα που πρέπει να δημοσιεύσω, αλλά έχω ένα πρόβλημα: τα περισσότερα συνοδεύονται από πολλές φωτογραφίες που πρέπει ν’ανεβάσω, αλλά το ανέβασμα κάθε μίας θα επιβραδύνει και θα ζεσταίνει εκνευριστικά το προβληματικό υπολογιστάκι μου. Σκέφτομαι αν πρέπει να γράψω πρώτα το άρθρο και μετά να κάνω ξεχωριστό θέμα για τις φωτογραφίες. Μέχρι να έρθουν τα επομενα άρθρα, δείτε έναν περίπατο στην Κουνελοχώρα του Αττικού Ζωολογικού Πάρκου από έναν επισκέπτη. Θα πάω εκεί σε δύο μέρες, οπότε περιμένω να συναντήσω και τη μυθική Κουνελοχώρα. Υπάρχει τελικα΄ή είναι απλώς ένα όνειρο των απανταχού κουνελιών;

Γεια σας. Μετά από μια σύντομη απουσία, εξαιτίας της εκδρομής μου στη Βουδαπέστη (14-18 Απριλίου), επιστρέφω με ένα ακόμα βίντεο που επρόκειτο ν’ανέβει πριν. Στην Ουγγαρία όλα πήγαν καλά~ επισκεφθήκαμε όλα τα ιστορικά σημεία, το Δούναβη, καθώς και το μεγάλο ζωολογικό κήπο με πολλά και διάφορα είδη. Ένα δωμάτιο ήταν αφιερωμένο στα ιοβόλα φίδια, με πολλά και διάφορα είδη οχιάς, και δικά μας και εξωτικά, όπως η τεράστια οχιά γκαμπούν (Bitis gabonica), η χρυσωπή βλεφαριδωτή οχιά (Bothriechis schlegelii) και αρκετοί κροταλίες, ενώ από ελαπίδες υπήρχαν μια πράσινη μάμπα δυτικής αφρικής και μια μελανόλευκη κόμπρα (Naja melanoleuca), τα οποία όμως ήταν κρυμμένα και δεν τα είδα. Τα μόνα μη ιοβόλα ήταν ένας βυρμανέζικος πύθωνας (Python molurus bivittatus) κι ένας ταπιτοπύθωνας (Morelia spilota). Φωτογραφίες θ’ανεβάσω προσεχώς.
Με οχιά έχει να κα΄νει κι αυτό το άρθρο, καιμάλιστα από τις πιο επικίνδυνες. Αν και δε συναντάται τόσο συχνά όσο οι κόμπρες κοντά σε κατοικημένες περιοχές, είναι πολύ ευπροσάρμοστο είδος και μπορεί να επιβιώσει είτε σε φυσικά είτε σε ανθρωπογενή ενδιαιτήματα σε χώρες της Νότιας και Νοτιοανατολικής Ασίας και νησιών του Ινδικού. Είναι η οχιά του Ράσελ, (Daboia russelii), που αποκαλείται με μπλακχιουμοριστική διάθεση και φίδι που σε ξανακάνει παιδί. Φτάνει συνήθως τα 1,2 μέτρα, με ρεκόρ τα 1,66 μέτρα. Είναι σχετικά λεπτή για οχιά, και μολονότι ανήκει στις εχιδνίνες, έχει εξελίξει θερμοανιχνευτική ικανότητα ανεξάρτητα από τις κροταλίνες, όπου ανήκουν και οι κροταλίες, αν και δεν είναι τόσο ανεπτυγμένη. Οι μικρές τρέφονται με σαύρες και οι μεγαλύτερες κυρίως με τρωκτικά, αλά μπορούν να φάνε σχεδόν οτιδήποτε, ακόμα και μεγάλα αρθρόποδα. Οι μεγάλες είναι αρκετά νωχελικές, αλά αν ενοχληθούν κατ’εξακολούθηση θα διπλωθούν μαιανδρικά, θα σηκώσουν λίγο το μπροστινό μέρος του σώματός τους, θα συρίξουν και μετά θα δαγκώσουν. Οι μικρότερες είναι πιο νευρικές και επιθετικές.
Το δηλητήριό τους είναι κυρίως αιμοτοξικό, με ελαφρές ιστοτοξικές ιδιότητες, που περιορίζονται σε τυχόν επιφανειακή νέκρωση των ιστών στο σημείο του δήγματος. Άμεσα συμπτώματα του δαγκώματος είναι πόνος, οίδημα, και στη συνέχεια αίμα στα ούλα, στο φλέγμα και στα ούρα, πτώση της κυκλοφορικής πίεσης και του καρδιακού ρυθμού, φουσκάλες στο σημείο του δαγκώματος και οίδημα που μπορεί να επεκταθεί και στον κορμό από ένα άκρο. Το 25-30% των δηχθέντων παθαίνει νεφρική ανεπάρκεια. Σε σοβαρές περιπτώσεις ο ασθενής μπορεί να πάθει γενικευμένη ενδοαγγειακή θρομβοπάθεια, κάτιτ που συχνά είναι θανάσιμο. Υπάρχει αντιοφικός ορός, αλλά πολλοί άνθρωποι δαγκώνονται σε δυσπρόσιτα ή υπανάπτυκτά μέρη, όπου η πρόσβαση στα νοσοκομεία είναι δύσκολη.
Στο 29% λοιπόν των περιπτώσεων των επιζησάντων του δαγκώματος χωρίς θεραπεία παρατηρείται κάτι παράξενο. Είτε σύντομα είτε μήνες αργότερα, οι ασθενείς αυτοί εμφανίζουν συμπτώματα υποϋποφυσισμού όπως υποθυραιοειδισμό, μείωση των τριχών του σώματος, μειωμένη λιμπιντο κ.ά. Ο επίκτητος αυτός υποϋποφυσισμός ίσως οφείλεται σε θρόμβο ο οποίος φράζει τις μικροαρτυρίες της υπόφυσης, αν και ο λόγος που οι θρόμβοι προσβάλλουν το συγκεκριμένο σημείο δεν είναι γνωστός. Η υπόφυση αποτελείται και από νευρικό και από αδενικό μέρος, και παράγει βασικές ορμόνες που επηρεάζουν την έκκριση άλλων, άμεσα λειτουργικών ορμονών από ενδοκρινείς αδένες του σώματος όπως τον θυραιοειδή, τα επινεφρίδια και τους γονάδες. Χωρίς θεραπεία ορμονικής αντικατάστασης, ο ασθενής θα περάσει από μία αντίστροφη εφηβία και θα επανέλθει σε κατάσταση ανάλογη της παιδικής ηλικίας.
Το δηλητήριο χρησιμοποιείται στη διαγνωστική για τη θρόμβωση του αίματος εξαιτίας της θρομβωτικής ικανότητάς του.
Στο παρακάτω βίντεο επιστήμονες αρμέγουν το δηλητήριο από οχιές του Ράσελ, και στη συνέχεια ρίχνουν μία σταγόνα δηλητηρίου σ’ένα ποτήρι ανθρώπινο αίμα – ένας ακόμα λόγος για να μη δίνουν οι μάρτυρες του Ιεχωβά το πολύτιμο αίμα τους. Σε λίγα δευτερόλεπτα το αίμα πήζει σε ζελέ!

Όταν ο θειοκυανικός υδράργυρος Hg(SCN)2, ο οποίος βρίσκεται σε κατάσταση στερεάς σκόνης, αναφλέγεται, δημιουργεί ένα περιελισσόμενο πύρινο φίδι με αχνή γαλάζια ή κιτρινοπορτοκαλί φλόγα. Στο τέλος μένει ένα ελαφρύ στερεό στο σχήμα του φιδιού χρώματος ανοιχτού καφέ έως σκούρου γκρι του γραφίτη, και σκουρότερο στο εσωτερικό. Ο θειοκυανικός υδράργυρος ανακαλύφθηκε από το γνωστό χημικό Γιονς Γιάκομπ Μπερζέλιους το 1821, και τον ίδιο χρόνο ο Wöhler ανακάλυψε την πυροτεχνική του ιδιότητα. Σήμερα έπαυσε να χρησιμοποιίται, έπειτα από΄δηλητηριάσεις και θανάτους παιδιών που έφαγαν το στερεό. Ανταυτού χρησιμοποιούνται ακίνδυνες ενώσεις όπως διττανθρακικό νάτριο ή μίγμα λαδιού λιναρόσπορου με ναφθαλίνες για το φαινόμενο του φιδιού του Φαραώ, που όμως δε δίνουν το ίδιο αποτέλεσμα με την τοξική υδραργυρούχο ένωση. Σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως για τη σύνθεση του τρισθειοκυανικού καλίου και του τρισθειοκυανικού καισίου, ενώ επίσης αντιδρά με τα ιόντα χλωρίου σε υδατικα διαλύματα, γι’αυτό χρησιμοποιείται για την ανάλυση των επιπέδων χλωρίου στο νερό.