Tag Archive: Reptiles Greece


Στις 21 Αυγούστου, 2016, αποβλήθηκα διά παντός από το ελληνικό φόρουμ των ερπετών Reptiles Greece. Ένα φόρουμ στο οποίο ήμουν μέλος από το Δεκέμβριο του 2011, βοηθήθηκα πολύ, πρόσφερα πολλά, και όμως η κακοδιαχείριση σχεδόν το σκότωσε. Πλέον δεν είναι τίποτα σε σχέση με αυτό που ήταν στο παρελθόν. Τα άτομα άλλαξαν, οι διαχειριστές είναι πολύ πιο επικριτικοί, και δείχνουν περισσότερο να έχουν τη θέση για να εξουσιάζουν παρά για να βοηθούν. Το τελικό κτύπημα στην περίπτωσή μου ήρθε μετά από τη διαμαρτυρία μου εδώ στο Ιστολόγιο για μια ποινή που μου έδωσαν για ασήμαντο θέμα. Για να καταλάβετε τι ακριβώς παίζει με αυτό το φόρουμ, διαβάστε τα άρθρα μου με ετικέτα Reptiles Greece. Τώρα δεν έχω χρόνο για να γράφω όλη την ιστορία. Μετά την αποβολή μου λοιπόν, ο διαχειριστής Nick Tsiou έγραψε το παρακάτω κείμενο με ατράνταχτη επιχειρηματολογία εναντίον μου. Επειδή όμως πήρε κάθε μέτρο δυνατό για να μη μπορώ να επισκεφθώ το φόρουμ, αν και έτσι κι αλλιώς η ενότητα με τις ανακοινώσεις/ποινολόγιο φαίνεται μόνο στα μέλη, δε μπόρεσα να διαβάσω τίποτα σχετικό. Θα ζητούσα την ανακοίνωση της αποβολής μου από άλλο μέλος, αλλά τελικά μου την προσέφερε ευγενικά το αιώνιο τρολ του Ιστολογίου, το οποίο ίσως να είναι το μέλος Renthen, το οποίο προκάλεσε ένα φεγγάρι μεγάλο κακό και στο φόρουμ. Ας δούμε λοιπόν το κείμενο της αιτιολόγησης της αποβολής μου, σπασμένο σε μέρη και σχολιασμένο.

Υστερα απο παρα πολυ μεγαλη ανοχη την οποια εχουμε δειξει ως διαχειριση αλλα και ως φορουμ γενικοτερα στον Καπετανιο, τον αποβαλουμε δια παντως απο το reptilesgreece για λογους τους οποιους θα αναλυσω και θα παρουσιασω στην παρουσα ανακοινωση.

Ως εδώ ας πούμε καλά.

Αρχικα θα ηθελα να υπενθυμισω την μεχρι τωρα πορεια του μελους στο φορουμ. Ενα μελος το οποιο δεν προσεξε ποτε ζωο που του εγινε δωρεα απο το rg, ζωο το οποιο κατηντησε να εχει προβληματα στα ακρα και να ταιζεται μυγες πιασμενες απο τον Shaolin μοναχο Καπταιν.

Μιλάμε για πράγματα που έγιναν στην αρχή του 2013, τριάμισι χρόνια πριν. Εννοεί το λοφιοφόρο γκέκο το Βαρώνο, ένα ζώο που χάριζε ένα μέλος και συμφώνησε ο Αντμίν να το δώσει σε εμένα, γιατί ακόμα δεν είχα κανένα ερπετό και ήμουν αναποφάσιστος αν ήθελα να πάρω. Είχε ορισμένες κακές εκδύσεις με αποτέλεσμα να κολλήσει παλιό δέρμα στα δάχτυλά του και να δυσκολεύεται να σκαρφαλώσει, αλλά ήταν κάτι το παροδικό και πέρασε. Επίσης, επειδή το είδος τρώει και φρούτα και έντομα, κυκλοφορεί η ιδέα ότι δεν είναι απαραίτητα τα έντομα για την επιβίωσή του, κάτι που είναι λάθος, αλλά εγώ τότε άκουγα αυτούς που το υποστήριζαν, με αποτέλεσμα να αδυνατίσει το χειμώνα. Μετά, μην έχοντας έντομα κοντά μου, αρχικά του έδινα λίγες μύγες. Πέρα απ’αυτό, πιασμένα έντομα δίνω αραιά και πού σε όλα τα ζώα μου χωρίς πρόβλημα για ποικιλία, πρακτική που από άλλους υποστηρίζεται κι από άλλους κατακρίνεται. Παρόλα αυτά, ακόμα κι αν έκανα λάθη στη φροντίδα του τότε, αυτό δε σημαίνει ότι εξακολουθώ να κάνω και τώρα. Υποτίθεται ότι όσο περνά ο καιρός η εμπειρία μας αυξάνεται, εκτός κι αν αυτό δεν ισχύει για τα μέλη που δε συμπαθεί ο Nick Tsiou. Από τότε έχω προσθέσει στη συλλογή πολύ περισσότερα είδη, έχω διορθώσει μόνος μου μικροπροβλήματα, έχω περάσει ζώα από χειμερίες νάρκες με ασφάλεια και ακόμα έχω κάνει αναπαραγωγή. Μπορώ να του τρίψω τα τσόφλια των αυγών στη μούρη αν επιμένει ότι δε φροντίζω τα ζώα μου σωστά. Εν ολίγοις τα λεγόμενά του είναι αβάσιμα. Εκτός αυτού, ο διαχειριστής υπεύθυνος για τη δωρεά του γκέκο σε εμένα ήταν άλλος, ο πρώτος admin και ιδρυτής του φόρουμ, ένα ισορροπημένο άτομο. Αυτός δεν είχε ουδεμία ανάμιξη.

Ενα μελος το οποιο γυρναει βιντεακια στα οποια βασανιζει ενα pacman frog με την δικαιολογια οτι «το μικρο του μυαλακι» δεν του επιτρεπει να νιωσει πονο, στρεςς και αλλα συναισθηματα (υπαρχει αυτο το αριστουργημα στο καναλι του στο youtube).

Εννοεί για το βίντεο με τον κερασφόρο βάτραχό μου που μου καταπίνει το δάχτυλο. Ναι, επιμένω ότι το μυαλάκι του είναι μικρό και απλό, χωρίς να πιστεύω ότι δε στρεσάρεται καθόλου, όπως ισχυρίζεται. Το βίντεο αυτό το έκανα αφενός για να δείξω πόσο δυνατά δαγκώνει αυτός ο βάτραχος και πώς καταπίνει, και αφετέρου, γιατί να μην το κρύψω, καθαρά για το shock value. Έχω και φανατικούς θεατές. Την επόμενη μέρα έφαγε κανονικά, οπότε το στρες που πέρασε δεν ήταν σοβαρό. Αλλά ποιος μιλάει, ένας επιδειξίας που φωτογραφιζόταν ημίγυμνος με κόμπρες πάνω του, και μόνο μετά από διακριτικές συστάσεις άλλων μελών τα απέσυρε κακήν κακώς.

Ενα μελος το οποιο αγοραζει ζωα τα οποια και χανει συνεχομενες φορες επειδη «κανεις δεν του ειπε οτι ειναι πολυ γρηγορα οταν θελουν».

Ναι, το κηλιδωτό γκέκο του Τουρκμενιστάν που μου έφυγε τρεις φορές στην αρχή που το είχα, τη μία για λίγες μόνο ώρες, μέσα στο δωμάτιο. Από τότε έμαθα τη συμπεριφορά του και δεν πρόκειται να επαναληφθεί αυτό. Πράγματι ήταν πολύ γρήγορο και δε με προετοίμασε κανείς γι’αυτό. Παρόλα αυτά, το να χάσεις ένα ζώο δεν είναι και το χειρότερο πράγμα, και όλοι οι ερπετοχομπίστες έχουν χάσει κάτι μια ή λίγες φορές. Αν χαθεί σε κλειστό χώρο βρίσκεται. Ένα φόρουμ κανονικά θα πρέπει να βοηθά τα μέλη που χάνουν κάτι ώστε να το βρουν γρήγορα, όχι να τα βρίζει όπως έχει γίνει με εμένα και με μερικά ακόμα μέλη. Είναι το μόνο φόρουμ στο οποίο συναντώ τέτοια παράλογη αντίδραση. Το μεγάλο κακό είναι αν ένα ζώο χαθεί κάπου που έχει πρόσβαση στον έξω κόσμο και ξεφύγει. Και τι να πούμε για αυτούς που έχασαν κόμπρες και άλα ιοβόλα, κι έπειτα οι φίλοι τους το κουκούλωναν.

Ενα μελος το οποιο γενικα εχουμε ολοι μας ανεχτει πολυ περισσοτερο απο ο,τι θα επρεπε.

Ποιοι όλοι σας, εσύ και τα φιλαράκια σου μόνο, παλιά και καινούργια; Άλλωστε με τη συμπεριφορά σας μόνο εσείς μείνατε στο φόρουμ, οπότε μπορεί να έχετε δίκιο όταν λέτε όλοι σας.

Η γενικοτερη σταση του φορουμ ανεκαθεν ειχε ως προτεραιοτητα την σωστη διαβιωση των ζωων και η προσωπικη μου φιλοσοφια δεν διαφερει καθολου.
εδω μπορουμε να δουμε πως αντιμετωπιζουν και λοιποι χομπιστες το εν λογω βιντεο (γιατι εμεις μπορει να ειμαστε παρανοικοι)tauupsilonphilambdaomicronsigma_zpsngrqc

Αυτά τα λέει για να φανεί σωστός στα νέα μέλη, μία σχεδόν φανταστική ομάδα που έχει κάτι μήνες να πατήσει σε μεγάλους αριθμούς στο φόρουμ, γιατί δε θα με ξέρουν και θα δεχτούν αναμφισβήτητα την αυθεντία του. Εκτός αυτού, αν εννοεί αντίδραση των χομπιστών τα υβριστικά σχόλια του Renthen στο βίντεο ή κάποια άλλα σχόλια ανίδεων που λένε π.χ. ότι το νερό της βρύσης θα κάψει το βάτραχο τότε τι να πω εγώ; Ξέρει καλύτερα.

Επειτα απο απειρες προειδοποιησεις το μελος συνεχισε να διαβαλλει αλλα μελη του φορουμ στο ιστολογιο του, πραγμα το οποιο αν και δικαιωμα του επιφερει κυρωσεις. Υστερα απο την τουλαχιστον επιεικη ποινη 2 ημερων suspend για ειρωνια προς νεο μελος, θεωρησε σωστο να κριτικαρει την διαχειριση, τα μελη και την φιλοσοφια του φορουμ με αποκορυφωμα το οτι βρηκε και το θρασος να προτεινει τον εαυτο του για διαχειριστη. Παραθετω το λινκ για τον ιστοτοπο στον οποιο ανεβασε το αρθρο (δωστε του λιγα views για εσας μπορει να μην ειναι κατι αλλα για εκεινον σιγουρα σημαινει πολλα)

Δε διαβάλλω, αλά διαμαρτύρομαι. Όταν το φόρουμ γίνεται επικριτικό και κλειστό, αυτή είναι η λογική αντίδραση για κάποιον που σκέπτεται διαφορετικα και θέλει να βοηθήσει. Για την διήμερη ποινή μου ανέφερα αναλυτικά στο προηγούμενο άρθρο. Η ειρωνεία είναι όπως το βλέπει κανείς. Εγώ απλώς τον ρώτησα λίγες διευκρινιστικές ερωτήσεις για να ελέγξω τις γνώσεις του, ώστε να είμαι σίγουρος ότι αν πάρει κάποιο ζώο, θα το φροντίζει σωστά, ειδάλλως να τον παροτρύνω να ψάξει. Και ναι, πιστεύω ότι θα ήμουν ο καλύτερος διαχειριστής αυτού του φόρουμ. Αφού έως τώρα έβαλαν τρεις, γιατί να μη βάλουν κι εμένα; Και μόνο όμως που το συζητά και τον ανησυχεί αυτό, σημαίνει ότι η θέση του είναι σαθρή και φοβάται από μένα και από παρόμοια άτομα με μια πιο ανοιχτή θέαση των πραγμάτων. Μάλλον γι’αυτό με έβγαλε, γιατί ήξερε κατά βάθος ότι είμαι σωστός. Και επειδή το ήξερε αυτό, ίσως γι’αυτό δε με έβγαζε τόσο καιρό, γιατί ήμουν και είμαι χρήσιμος. Ξέρει ότι μπορώ να σώσω το φόρουμ. Εκτός αυτού αθετεί το λόγο του, αφού είχε δηλώσει ότι η οριστική αποβολή μου θα επέλθει μετά από μερικές ακόμα εβδομαδιαίες αποβολές, αλλά δεν το εφάρμοσε. Επίσης γράφει χωρίς τόνους και αυτό είναι κουραστικό.

Αναμένεται μια δημοσίευση όπου θα εκτίθενται λεπτομερέστερα τα κακώς κείμενα του Reptiles Greece, και μετά απ’αυτό πιθανότατα δε θα ξαναασχοληθώ μαζί τους.

Οι διαφωτιστές φιλόσοφοι θεωρούσαν σκοπό της εξουσίας να υπηρετεί το λαό. Όποτε η εξουσία δεν επιτελούσε το σκοπό της, ήταν νόμιμο ο λαός να διαμαρτυρηθεί ή και να την ρίξει. Τα μεταγενέστερα δημοκρατικά καθεστώτα ιδρύθηκαν, θεωρητικά τουλάχιστον, με βάση αυτήν την αρχή. Οι Διαχειριστές του Reptiles Greece δε φαίνεται να παρακολούθησαν αυτήν την κοσμοϊστορική αλλαγή όμως, αφού εξακολουθούν να κάνουν κατάχρηση εξουσίας κατά ορισμένων ταπεινών μελών του φόρουμ.
Ενώ λοιπόν το λογικό σε ένα φόρουμ είναι ο διαχειριστής (admin) να προστρέχει σε κάθε πρόβλημα των μελών του και να το διορθώνει στο άψε σβήσε, στο Reptiles Greece το σύστημα λειτουργεί διαφορετικά και έχει να κάνει με το πόσο σε συμπαθούν οι διαχειριστές. Αν είσαι δικός του σώζεσαι, ενώ διαφορετικά, αν δηλαδή τους έχεις δημιουργήσει πρόβλημα στο παρελθόν, στο πυρ το εξώτερο. Έτσι έγινε και μ’εμένα φέτος το Μάιο, όταν είχα πάθει εκείνο το πρόβλημα με τον ιό στον υπολογιστεί και κάτι μπλόκαρε και δε μπορούσα να χρησιμοποιήσω τον κωδικό πρόσβασης για το φόρουμ. Αντί να ψάχνω περίπλοκες λύσεις, σκέφτηκα ότι το ευκολότερο και απλούστερο πράγμα που θα μπορούσα να κάνω για να ξαναμπώ στο φόρουμ είναι ν’αλλάξω κωδικό. Όμως η σελίδα της αλλαγής του κωδικού ήταν κάπως δύσκολη, μιας και συν τοις άλλοις το φόρουμ δεν είναι πλήρως προσβάσιμο, κι έτσι ζήτησα τη βοήθεια του αντμίν εν ενεργεία, ο οποίος τυγχάνει να είναι και ο πιο δύσκολος των τριών και με ιστορικό αντιπαραθέσεων μαζί μου. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Δε λάμβανα απαντήσεις, ή μου έλεγε ότι θα λυθεί το πρόβλημα στο μέλλον. Το πρόβλημα αυτό συνέχισε για περίπου ένα μήνα – ναι, για τόσο! Και ο αντμίν δε φαινόταν να λύνει το απλούστατο αυτό πρόβλημα. Τελικά του έδωσα να καταλάβει ότι αυτό που κάνει είναι απαράδεκτο, κι ότι αν πραγματικά δε με ήθελε στο φόρουμ, θα μπορούσε να μου κλείσει το λογαριασμό, επειδή αυτό θα ήταν πιο αξιοπρεπές για μένα, αντί να περιμένω χωρίς πρόσβαση. Μετά μου είπε κάτι δικά του ότι δεν κλείνει ποτέ λογαριασμούς από αίτημα των μελών κλπ, και μου τον έφτιαξε, βάζοντάς μου έναν άκρως υβριστικό κωδικό πρόσβασης, τον οποίο για ευνόητους λόγους δε δημοσιεύω εδώ, τον οποίο όμως ούτε σκοπεύω να αλλάξω, αφού είναι κρυφός και δεν επηρεάζει κανέναν.
Η φτηνή δικαιολογία για την απαράδεκτη αυτήν καθυστέρηση ήταν ο λίγος χρόνος. Θυμηθείτε ότι στο φόρουμ αυτό προς το παρόν δεν υπάρχει ούτε ένας, ούτε δύο, αλλά τρεις διαχειριστές, και όπως και με το παράπονό μου την προηγούμενη φορά, όταν ένα τρολ με έβριζε χωρίς έρεισμα και δεν έσβηναν τις δημοσιεύσεις του, το επιχείρημά τους για την ολιγωρία τους είναι ο λίγος χρόνος. Εάν δεν προλαβαίνετε να διαχειριστείτε ένα φόρουμ που έχει καταντήσει να έχει περίπου μια ντουζίνα ενεργά μέλη, τότε μάλλον ψεύδεστε. Έτσι και στην συγκεκριμένη περίπτωση, ενώ ο εν λόγω αντμίν δεν είχε χρόνο για ενός λεπτού υπόθεση, εξακολουθούσε να γράφει στο φόρουμ κι επίσης επιδιόρθωσε το λογαριασμό ενός άλλου μέλους. Οπότε πρόκειται καθαρά για θέμα αντιπάθειας προς εμένα. Εάν όμως από την άλλη πράγματι δεν έχουν χρόνο, είμαι πάντοτε πρόθυμος να γίνω κι εγώ αντμίν και να βοηθήσω στο λειτούργημά τους. Σίγουρα εγώ θα έσωζα το ετοιμοθάνατο αυτό φόρουμ.

Και λέγοντας για ετοιμοθάνατο φόρουμ, απ’ό,τι φαίνεται το κατάλαβαν και οι ίδιοι το σοβαρό αυτό πρόβλημα. Με τη συμπεριφορά τους έδιωξαν αρκετά πιθανά νέα μέλη, ενώ και οι ίδιοι δε φαίνεται να προσπαθούν ιδιαίτερα να αναζωογονήσουν το φόρουμ, φέρνοντας μέσα νέα μέλη. Για παράδειγμα είναι το μόνο φόρουμ που ξέρω, όπου αν χάσεις ζώο, αντί να σε ενθαρρύνουν να το βρεις, σε κατακρίνουν. Ένα μέλος είχε δύο καλαμποκόφιδα και <τα έχασε προσωρινά,, και δέχτηκε έντονη κριτική γι’αυτό. Ούτε αυτός δεν ήταν σωστός, αλλά δεν πιστεύω ότι άξιζε την αποβολή που του δόθηκε. Τελικά τα φίδια τα πούλησε. Όταν εγώ έπειτα έχασα το κηλιδωτό γκέκο του Τουρκμενιστάν (Eublepharis turcmenicus) δύο φορές – το έχω χάσει ακόμα μία στιγμιαία, αλά δεν έγραψα γι’αυτό στο φόρουμ -, αντιμετώπισα απευθείας θύελλα κριτικών και προσβολών. Όλη η συζήτηση επικεντρωνόταν στο πώς το έχασα, που υποτίθεται υποδηλώνει ότι έκανα κάποιο τραγικό λάθος, παρά σε κάτι πιο εποικοδομητικό όπως πώς να το βρω ή πώς να μην το ξαναχάσω. Η αλήθεια είναι ότι το έχασα επειδή υποτίμησα τα αντανακλαστικά του και την ταχύτητά του, επειδή οι περισσότερες ιστοσελίδες χαρακτηρίζουν τα γκέκο αυτά ως αργοκίνητα και ανεκτικά με τους ανθρώπους, χωρίς να λένε ότι αν τρομάξουν μπορούν να φύγουν σαν αστραπές – σημειωτέον αυτό είναι και το όνομα του συγκεκριμένου γκέκο γι’αυτόν το λόγο. Μετά το περιστατικό, άρχισα να αντιμετωπίζω διάφορα μικροπροβλήματα, όπως τις συνεχείς απαντήσεις ενός μέλους ονόματι τσακ μπαμ, ο οποίος πρόσθετε συνήθως άνευ ουσίας ή και υποτιμητικά και υβριστικά σχόλια χωρίς να γνωρίζει πλήρως το θέμα της συζήτησης και ήταν ανεκτός από τους διαχειριστές. Υποψιάζομαι ότι ταυτίζεται με το αιώνιο τρολ του ιστολογίου, το οποίο φροντίζω να μην περνά από το τείχος της έγκρισης, αν και κάποιοι λογαριασμοί του είναι εγκεκριμένοι. Μετά λοιπόν, όταν άνοιξα το θέμα για το rosy boa (Lichanura trivirgata) στη συλλογή μου, δεν απάντησε κανείς. Πραγματικά κανείς, μόνο ο άχρηστος ο τσακ μπαμ και ο αντμίν για να ηρεμήσει τα πνεύματα προληπτικά. Ίσως σ’αυτό να φταίει ότι ήταν καλοκαίρι και όσοι θα απαντούσαν έλειπαν, αλλά τουλάχιστον αυτό σημαίνει ότι από τους διαχειριστές δεν υπάρχει υποστήριξη. Έχουν ήδη παγιωμένες απόψεις που δε μπορώ να τις αλλάξω με οποιοδήποτε επιχείρημα. Ακόμα και τώρα, θυμούνται παλιότερα λάθη που είχα κάνει και τα πετάνε κάθε φορά που βρισκόμαστε σε διαφωνία.

Με τέτοιο κλίμα λοιπόν, ποιος θα θελήσει να μπει στο φόρουμ; Πολλοί μου έχουν πει ότι δεν εγγράφονται, γιατί η ατμόσφαιρά του είναι τοξική. Οπότε δεν είναι κάτι παράξενο που το φόρουμ βρίσκεται σε μαρασμό. Για να ζωντανέψουν λοιπόν την κοινότητα, οι διαχειριστές/ομάδα υποστήριξης σκέφτηκαν έναν ιδιαίτερα «έξυπνο» τρόπο να την ζωντανέψουν• ανεβάζοντας θέματα με φωτογραφίες των νέων τους project, τα οποία, αν και ενδιαφέροντα και ενδεικτικά του ύψους που έχουν φτάσει το χόμπι, δεν απευθύνονται στο μέσο Έλληνα ερπετοχομπίστα, ο οποίος δε μπορεί παρά να λάβει θέση παρατηρητή. Οι υψηλή κάστα του φόρουμ έχει ανεβεί ψηλά στη θρυλική κλίμακα του μεγαλύτερου, σπανιότερου, επιθετικότερου, τοξικότερου (bigger, rarer, meaner, hotter) με είδη όπως βαράνους, ηλοδέρματα, ιοβόλα φίδια κλπ, τα οποία, είτε λόγω επικινδυνότητας, είτε λόγω υψηλού κόστους ή και τον δύο είναι απρόσιτα για το μέσο χομπίστα. Έτσι αυτό που γίνεται συνήθως σε τέτοια θέματα είναι ν’ανεβάζει ένας φωτογραφίες, και όλοι οι οπαδοί από κάτω να τον επευφημούν για το πόσο θεός ή γαμιάς είναι, γεμίζοντας σελίδες ολόκληρες. Φυσικά, τέτοια δημοσιεύματα αναμφίβολα δείχνουν πόσο προχώρησε το χόμπι στην Ελλάδα, αλλά το χόμπι δεν είναι μόνο αυτά. Ένα νεοεισερχόμενο μέλος μπορεί να τα δει και να νιώσει κατώτερο ή εκτός χώρου, εάν οι μόνες ενεργές συζητήσεις είναι αυτές. Γίνονται επίσης συζητήσεις ουσιαστικά άνευ περιεχομένου, πάνω σε λεπτομέριες λεπτομερειών. Χαρακτηριστικά, υπήρχε θέμα τριών σελίδων όπου συζητούνταν τα θετικά και τα αρνητικά της απόψυξης τρωκτικών με διάφορους τρόπους, όπου συζητήθηκαν πράγματα όπως ποια τεχνική είναι καλύτερη για να μη σκάει το ποντίκι ή αν με την τάδε ή τη δείνα τεχνική χάνει θρεπτικά συστατικά κι άλλες ψευδοεπιστημονικές μπαρούφες, συζήτηση που γρήγορα άγγιξε τα όρια της προσωπικής διαμάχης. Στο τέλος, η συζήτηση θύμιζε περισσότερο τον ανταγωνισμό μεταξύ δύο καταστημάτων παρά κάτι αρμόζον σε ένα φόρουμ. Μία άλλη φορά, ένα νέο μέλος ετοιμαζόταν για την απόκτηση ενός Varanus exanthematicus, και οι διαχειριστές τον βοήθησαν σχετικά με τη διαρρύθμιση του χώρου του. Μεγάλο μέρος της συζήτησης κατέλαβε το υλικό της κρυψώνας ςτου ζώου, με τη μία πλευρά να υποστηρίζει ότι ο φελλός είναι επικίνδυνος, γιατί μπορεί να βγάλει η σαύρα τα νύχια της, λες και είναι πλέι μομπίλ, και με την άλλη ότι ο σωλήνας pvc είναι εντελώς λείος, οπότε το ζώο θα γλιστράει και θα στρεσάρεται, λες κι έπεσε μέσα σε καμία τρύπα που δε μπορεί να βγει! Εντάξει, δεν είναι κακό η συζήτηση για μικρολεπτομέρειες, άλλωστε αυτό δείχνει έναν σωστό, ευσυνείδητο και παρατηρητικό χομπίστα, αλλά η εμμονή σε μικρά πράγματα που στο τέλος δεν έχουν σημασία για μεγάλο μέρος ενός θέματος υποδηλώνει την απουσία ουσίας στη συζήτηση.

Και τι έγινε τώρα τελευταία, ώστε να δημοσιεύσω εδώ το παράπονό μου; Ήταν λοιπόν ένα νέο μέλος, το οποίο ζητούσε ένα φίδι, είτε καλαμποκόφιδο είτε βασιλικό πύθωνα, μαζί με teratorium για να διαμένει, κι εγώ απλώς τον ρώτησα τι σημαίνει το teratorium. Πιθανόν το terrarium εννοούσε, αλλά δεν ήξερε πώς ακριβώς λέγεται. Εγώ όμως έπρεπε να τον ρωτήσω, γιατί θα μπορούσε να εννοεί κάτι άλλο. Και αν δεν ήταν τόσο προετοιμασμένος κι έπαιρνε κάτι, θα μπορούσε να το βλάψει εν αγνοία του. Εν ολίγοις, έδρασα για το καλό των ζώων και όλου του φόρουμ. Το ευχαριστώ του διαχειριστή ήταν να με αποβάλει για δύο μέρες με suspend από το φόρουμ. Εντωμεταξύ, ο ζητών διόρθωσε το teratorium σε terrarium, αλλά εγώ δεν είχα πρόσβαση στο φόρουμ για να το δω, και ούτε ήθελα να κάνω έξοδο μέχρι να επανέλθει η λειτουργία λογαριασμού μου.
Τελικά ξαναλειτούργησε και πρόσεξα με έκπληξη ότι το θέμα στην ενότητα των ανακοινώσεων του φόρουμ, η οποία θα μπορούσε να μετονομαστεί σε ποινολόγιο από τις πολλές ποινές που μοιράζουν σε εμένα και στα άλλα μέλη, που είχε να κάνει με το suspend μου δεν ήταν κλειδωμένο, όπως συνήθως γίνεται με τον δύσκολο Κάπτεν, αλλά έμεινε ανοιχτό. Βρήκα την ευκαιρία να τους πω δυο φωνήεντα για την απαράδεκτη συμπεριφορά τους και την κακοδιαχείριση του φόρουμ, και ως συνήθως πάλι, έλεγαν τα δικά τους, ώσπου τους ανάγκασα να κάνουν το καλύτερο πράγμα, δηλαδή να κλειδώσουν το θέμα.
Τι θα γίνει με αυτό το φόρουμ, θα βελτιωθεί ή θα πάει απ’το κακό στο χειρότερο;

Το διάστημα αυτό ο χρόνος μου είναι περιορισμένος, ή τουλάχιστον νομίζω ότι είναι. Έχω πρακτικές σε σχολείο, θα πρέπει να γράψω μια εργασία, το πρόγραμμά μου μου φαίνεται γεμάτο, και νιώθω ότι δεν έχω χρόνο. Παρόλα αυτά θα απαντάω στα σχόλια και θα προσπαθώ να γράφω μερικά άρθρα.

Μήνυμα προς αναγνώστες και τρολ: Εξαιτίας προβλήματος με ιό που πρόσβαλε τον υπολογιστή μου, μπλόκαρε και ο λογαριασμός μου στο Google, οπότε δεν έχω gmail και Youtube. Επίσης παρουσιάζονται προβλήματα στη σύνδεση μου στο φόρουμ των ερπετών Reptiles Greece. Γι’αυτό λείπω από εκεί. Θα προσπαθήσω να λύσω τα προβλήματα στο εγγύς μέλλον.

Ενημέρωση 2/6/2016: Τα προβλήματα στο youtube αλλά και στο φόρουμ αποκαταστάθηκαν.

Τα παράπονα από το Reptiles Greece συνεχίζονται. Πριν περίπου έναν μήνα σας είχα ενημερώσει για ένα άδικο επταήμερο suspend που δέχθηκα, αλλά τώρα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Όπως έχω ξανααναφέρει, είμαι μέλος στο ελληνικό φόρουμ για τα ερπετά (Reptiles Greece). Το φόρουμ αυτό στο παρελθόν ήταν μια ειρηνική και λειτουργική κοινότητα, η οποία είχε φυσικά τα σκαμπανεβάσματά της, όπως κάθε φόρουμ, πλέον όμως βαίνει από το κακό στο χειρότερο. Πλέον έχει συρρικνωθεί αρκετά κι έχει γίνει, αντί για χώρος ανταλλαγής απόψεων, τόπος αντιπαραθέσεων και καυγάδων. Λίγοι τολμούν να παρουσιάσουν κάποιο γεγονός στην ολότητά του, φοβούμενοι την αρνητική κριτική.

Και τι έγινε λοιπόν τώρα; Γιατί παραπονιέμαι ξανά; Γιατί έγινε ένα πολύ άσχημο γεγονός το οποίο η διαχείριση δε μπόρεσε να αντιμετωπίσει έγκαιρα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Εμένα σκοπός μου είναι να βελτιώνω το φόρουμ. Γράφοντας δηλαδή άρθρα ή τοποθετώντας συνδέσμους, αποσκοπώ στην πλούτυνση των πληροφοριών αυτού του φόρουμ, οι οποίες θα ωφελήσουν τα νέα, καθώς και τα παλαιότερα μέλη. Φυσικά δεν είμαι ο μόνος που το κάνω αυτό, υπάρχουν κι άλλοι που αρθρογραφούν – έχω την εντύπωση ότι ο αριθμός τους αυξάνεται -, αλλά κι εγώ είμαι μέσα σ’αυτούς ως βασικός. Τους τελευταίους μήνες δεν αρθρογραφούσα, και επειδή υπήρχε πρόβλημα με την επικόλληση, άρα δε μπορούσα να επικολλήσω εύκολα συνδέσμους, και επειδή με είχε αποθαρρύνει το αρνητικό κλίμα του φόρουμ, όπου ό,τι γράφεται δεν αναγνωρίζεται, αλλά ο καθένας εξακολουθεί να λέει το κοντό του και το μακρύ του. Πρόσφατα ωστόσο ανακάλυψα οτι η λειτουργία της επικόλλησης αποκαταστάθηκε, κι έτσι ευθύς έκανα ένα θέμα, όπου παρέθετα ένα άρθρο ενός Πακιστανού ερευνητή για τη φυσική ιστορία του γκέκο λεοπάρδαλης ή leopard gecko (Eublepharis macularius), του κοινότερου είδους γκέκο στην αιχμαλωσία, για το οποίο λίγα μπορούν να βρεθούν για τη ζωή του στη φύση, με αποτέλεσμα να κυκλοφορούν και πολλές ανακρίβειες, π.χ. ότι είναι ερημόβιο είδος, εδαφόβιο και ζει στην άμμο, πράγματα που είναι καταφανώς λάθος. Το άρθρο αυτό περιείχε πληροφορίες από παρατηρήσεις των γκέκο αυτών στη φύση, και σίγουρα είναι πολύ χρήσιμο. Αφού λοιπόν το δημοσίευσα με κάποια δικά μου σχόλια και σύντομα έλαβα θετική κριτική από τον Σπασμένο Θεό, τον ειδικό στο είδος του φόρουμ, ο οποίος επίσης συχνά δημοσιεύει επιστημονικές μελέτες για το συγκεκριμένο είδος, άρχισαν τα προβλήματα.

Ένα γνωστό ενοχλητικό μέλος άρχισε αρχικά την πλάγια, και σύντομα την κατά μέτωπον επίθεση. Ο εν λόγω υπάνθρωπος, ο οποίος έχει πολούς μήνες να μπει στο φόρουμ και ο κύριως λόγος που μπαίνει τώρα είναι για να με κράζει, επειδή πιστεύει ψυχωτικά σχεδόν ότι έχει μια αποστολή να επισημαίνει τα λάθη μου, μην προσφέροντας έτσι τίποτα ουσιαστικά στο φόρουμ, άρχιζε την επίθεσή του, η οποία είναι κυρίως ειρωνικού χαρακτήρα. Επικόλλησε λοιπόν το σύνδεσμο του άρθρου μου εδώ για τον τερατοσκίγκο, για τον οποίον μου είπε και καλά με φιλικό τόνο να γράψω και γι’αυτόν, προσθέτωντας ελαφρώς ειρωνικά ότι εφόσον με ενδιαφέρει μόνο ν’ανεβάσω την επισκεψιμότητά μου υποτίθεται, δίνει και τον σύνδεσμο. Μόλις του επισήμανα πως είναι εκτός θέματος, ξεκίνησε η κατά μέτωπον επίθεση. «Πες μας, εσύ τον σκότωσες αυτόν;» Είναι αλήθεια ότι ο Teratoscincus roborowskii τώρα πια δεν είναι μαζί μας, και δεν ξέρω αν οφείλεται εν μέρει και σε δικό μου λάθος, πάντως ήταν πιασμένος και ίσως να υπέκειψε σε παράσιτα. Αυτό δεν είναι το θέμα μας ωστόσο, ούτε επίσης με ενδιαφέρει από πού το έμαθε, αν κι έχω τις υποψίες μου. Το θέμα είναι ότι κοινοποίησε κάτι που δεν ήθελα να δημοσιευτεί, ή θα το δημοσίευα μετά από πολύ χρόνο, για ευνόητους λόγους. Δυστυχώς συμβαίνουν αποτυχίες σ’όλους μας, και ξέρω κι άλλα μέλη, κάποια εκ των οποίων σεβαστά, τα οποία έχουν χάσει ζώα, αλλά δεν τολμούν να το δημοσιεύσουν, γιατί θα τους φάνε κυριολεκτικά! Αν είχαμε ένα υποστηρικτικό και νυφάλιο φόρουμ, τέτοιες δημοσιεύσεις θα ωφελούσαν, ώστε να μαθαίνει όλη η κοινότητα από το λάθος ενός για να μην επαναληφθεί, αλλά το εν λόγω φόρουμ έχει αυστηρά επικριτικό κλίμα – περισσότερο με Web War μοιάζει παρά με φόρουμ ερπετών -, οπότε κανείς δε ρισκάρει να πει κάτι τέτοιο. Αν προσέξετε, όλοι έχουν να περηφανευτούν για τις επιτυχίες τους, όπως την αναπαραγωγή ενός σπάνιου είδους ή ενός μορφικού, αλλά απουσιάζουν εμφανώς τα λάθη, τα ατυχήματα, οι αποτυχίες, οι ασθένειες και οι θάνατοι, δίνοντας την εντύπωση στον μη υποψιασμένο ότι όλα πάνε καλά.

Λογικό ήταν λοιπόν, εφόσον είχα και προηγούμενα μαζί του, το θέμα να εξελιχθεί σε θερμό επεισόδιο. Ο μαλάκας πίστευε ακράδαντα ότι, εφόσον το άρθρο το δημοσίευσα μια μέρα μετά το θάνατο του ζώου και δεν είπα κάτι γι’αυτό, ότι η φωτογραφία του ζώου τραβήχτηκε μεταθάνατον. Στην πραγματικότητα ετοίμαζα το άρθρο αρκετές ημέρες πριν, γιατί έπρεπε να βρω και να διαβάσω αρκετές πηγές, αλά αυτά είναι ψιλά γράμματα γι’αυτόν, επειδή το μόνο που ξέρει είναι να πετάει βλαπτικές κοτσάνες της στιγμής. Για το θάνατο δεν ειπα, διότι σχεδίαζα να γράψω γι’αυτόν σε άλο, λεπτομερέστερο άρθρο, κι επειδή το άρθρο αυτό είχε σκοπό να παρουσιάσει το είδος, όχι την αποτυχία. Στην πραγματικότητα η φωτογραφία ήταν από την πρώτη μέρα που τον πήρα! Ότι και να τον έλεγα, ότι απλώς συγκρίνοντας την ημερομηνία λήψης της φωτογραφίας με την ημερομηνία λήψης των μεταγενέστερων βίντεο θα αποδειχθεί λάθος, ήταν μάταιο. Ήταν και παραμένει πεπεισμένος ότι λέω ψέματα. Αν το κεφάλι του ανθρώπου είναι ξερό δεν καταλαβαίνει, ή μάλλον δεν θέλει να καταλάβει. Άλλωστε δεν έχω λόγο να κοροϊδέψω κανέναν, αλά πώς να το καταλάβει άνθρωπος που κοροϊδεύει τους πάντες;

Σε όλη αυτήν τη διένεξη, η διαχείριση ήταν απούσα. Ούτε ένας συντονιστείς ή διαχειριστής δεν ήρθε για να διευθετήσει το θέμα και να μεταφέρει τις προβληματικές δημοσιεύσεις αλλού ή να τις διαγράψει. Αν δεν επέμενα εγώ να έρθει να το δει κάποιος διαχειριστής, αμφίβολο ότι θα ερχόταν. Με λίγα λο΄για δηλαδή έχεις το ελεύθερο στο φόρουμ αυτο να βρίζεις, να ειρωνεύεσαι, να κατακρίνεις και να χαλάς θέματα, και αν το δει κανένας αντμίν καλώς, αλλιώς μπορέι να μείνει στο αρχείο για μήνες, υποβαθμίζοντας την εικόνα του φόρουμ, κάτι που υποτίθεται ενδιαφέρει πολύ τους διαχειριστές. Και μιλάω για πολλούς αντμίν, γιατί το φόρουμ αυτο΄δεν έχει έναν μόνο όπως τα περισσότερα φυσιολογικά φόρουμ, αλά τρεις! Τέσσερις κανονικά, αλλά ο ένας έχει παύσει να ασχολείται και είναι ουσιαστικά νεκρος για το φόρουμ, υπάρχει απλώς σαν όνομα. Δεν είναι λοιπόν ούτε ένας, ούτε δύο, αλλά τρεις διαχειριστές, και το φόρουμ λειτουργεί σαν να έχει μισό. Η έλλειψη χρόνου από τις πολλές δουλειές είναι φτηνή δικαιολογία του κώλου, γιατί σύμφωνα με το νόμο των πιθανοτήτων είναι αρκετά απίθανο και οι τρεις να έχουν το ίδιο φόρτο εργασίας την ίδια στιγμή. Θα μπορούσαν να φτιάξουν ένα έξυπνο σύστημα, με το οποίο θα μπορούσαν να γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή ποιος είναι απασχολημένος και ποιος όχι, ώστε να αναλαμβάνει ο λιγότερο απασχολημένος τη διεύθυνση του φόρουμ, μια ςκαι την χρειάζεται επειγόντως στα χάλια που βρίσκεται. Η δουλειά που έχουν να κάνουν άλλωστε είναι ελάχιστη, αφού έτσι όπως το κατήντησαν το φόρουμ, έχουν καταλήξει να μιλούν 5-6 με΄λη μόνο σε ελάχιστα θέματα. Και αν εν τέλει ισχύει ότι έχουν τόσο πολές δουλειές, γιατί δε βάζουν ακόμα έναν αντμίν με περισσότερο ελεύθερο χρόνο; Ας βάλουν εμένα ή κάποιο άλο σωστό άτομο, να βάλει το φόρουμ στο γύψο.

Τα αποτελέσματα της κακοδιαχείρισης είναι εμφανή στο φόρουμ. Αν και υπήρχαν παρόμοιες περίοδοι υποδραστηριότητας και στο παρελθόν, όταν ενεργούσαν μόνο δύο διαχειριστές και ήταν για και΄ρο απασχολημένοι, πλέον η κατάσταση έχει επιδεινωθεί σοβαρά. Μπαίνουν ελάχιστα νέα μέλη, τα περισσότερα εκ των οποίων εξαφανίζονται αφού πάρουν τις πληροφορίες που χρειάζονται, ανοίγουν σχετικά λίγα θέματα, σπάνια ανεβαίνουν φωτογραφίες, η ενότητα της καφετερίας με θέματα γενικού ενδιαφέροντος, μουσική, βίντεο, ταινίες και λοιπή διασκέδαση έχει σχεδόν νεκρωθεί, δημοσκοπήσεις έχουν να ανοίξουν πάνω από ένα χρόνο, ελάχιστα θέματα ανοίγουν κυρίως στις ενότητες φροντίδας ζώων, και πάλι για συγκεκριμένα είδη, άρθρα ανεβαίνουν ελάχιστα, ακόμα και η άλλοτε ανθηρή ενότητα των αγγελιών αργοσβήνει, με συγκριτικά λιγότερες αγγελίες και πολλούς εκτροφέις πλέον να πουλούν τα ζώα τους εκτός φόρουμ. Το φόρουμ έχει παρακμάσει, και γι’αυτό μόνο η διαχείριση μπορεί να φταίει. Κάντε κάτι για να το σώσετε, γιατί τελικά εγώ, που έλεγα ότι στο τέλος θα απομείνει η διαχείριση μόνη της μαζί με λίγα ακόμα σταθερά μέλη, αποδεικνύομαι προφήτης.

Τελικά λοιπόν ήρθε ένας διαχειριστής και με μισή καρδιά, σχεδόν βαριεστημένα, αφαίρεσε τα ενοχλητικά δημοσιεύματα, αφήνοντας όμως λίγα. Τελικά τα έσβησε κι εκείνα έπειτα από αγανακτησμένη προτροπή μου, και το δώρο που μου έδωσε ήταν μια αποβολή (suspend) από το φόρουμ για μόνο δύο μέρες όμως, ευτυχώς όχι για επτά. Ναι, αποβολή επει΄δη μάλωσα με έναν τρελό που δεν προσφέρει στο κάτω κάτω τίποτα απολύτως στο φόρουμ, κι επειδή είπα την αλήθεια κατακρίνοντας τη διαχείριση για τα λάθη της. Ούτε στη Βόρεια Κορέα δεν τα κάνουν αυτά! Επειδή λοιπόν είμαι εκτός φόρουμ και δεν έχω πρόσβαση στην προστατευμένη ενότητα των ανακοινώσεων, δεν ξέρω αν τιμωρήθηκε και ο άλλος μαλάκας, αλλά θα χαρώ πολύ αν έγινε αυτό. Άλλωστε δεν είναι φίλος τους ο συγκεκριμένος ώστε να του προστατεύουν το απαλό του κωλαράκι από κάθε κακό. Αν δεν έχει τιμωρηθεί, παναπεί ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με το φόρουμ.

Ενημέρωση 30/1/2016: Τιμωρήθηκε τελικά και ο άλλος εμπλεκόμενος, κι αυτός για το ίδιο χρονικό διάστημα.

Ενημέρωση 31/1/2016: Τώρα, επειδή πιθανόν διάβασαν το άρθρο, αν κρίνω από την κατακόρυφη αύξηση στις προβολές του, αφού έβαλα το Ιστολόγιο στην υπογραφή μου για μεγαλύτερη επισκεψιμότητα, μου έδωσαν ακόμα μια αποβολή μέχρι τις 7 Φεβρουαρίου. Επίσης ο γνωστός άγνωστος τρολ, που από παλιά μας ενοχλεί εδώ στο Ιστολόγιο, δημοσίευσε 21 άκρως υβριστικά σχόλια υπό διάφορα ονόματα, κυρίως μελών ή διαχειριστών του φόρουμ, τα οποία όλα διέγραψα. Μόνο ένα άφησα, του οποίου τον λογαριασμό είχα εγκρίνει κατά λάθος. Νόμιζα ότι οι δικαιοδοσία τους περιορίζεται αυστηρά εντός φόρουμ. Προφανώς δεν τους άρεσε η αλήθεια που λέω.

Ο Κάπτεν δε γράφει τις τελευταίες μέρες στο φόρουμ. Για όσους δεν ξέρουν ποιος είναι ο Κάπτεν και ποιο το φόρουμ, η προηγούμενη πρόταση στερείται κάθε νοήματος. Για όσους όμως ξέρουν, αυτό είναι κάτι πολύ ανησυχητικό, αφού είναι ανήκουστο ο Κάπτεν να μη γράψει στο φόρουμ για πάνω από δύο μέρες ή δύο ώρες, εκτός κι αν μάλλον δεν έχει πρόσβαση στο Διαδίκτυο. Τώρα όμως έχει, οπότε τι έγινε; Έπαθε τίποτα σοβαρό ο Κάπτεν; Όχι, απλώς με απέβαλαν προσωρινά.

Πρώτα όμως θα σας δώσω την προϊστορία, η οποία σας το υπόσχομαι δε θα καταλάβει περισσότερο από μία περίοδο. Είμαι γραμμένος στο ελληνικό φόρουμ των ερπετών Reptiles GREECE από της 23 Δεκεμβρίου του 2010, η οποία είναι μια κοινότητα κατόχων ερπετών όπου οι άνθρωποι ανταλλάσσουν ιδέες και βοηθούν τους νεοεισερχόμενους, και, όπως με όλα τα φόρουμ, έχει και τα καλά του, αλλά και τα κακά του. Εγώ για αρκετό καιρό αφού γράφτηκα λοιπόν δεν είχα καθόλου προβλήματα. Τα προβλήματα άρχισαν από τον Οκτώβριο του 2012, οπότε παρουσίασα τη συλλογή σπάνιων ειδών ενός κατόχου που ήταν και συνδιαχειριστής, και, από τη δημοσιογραφική μου απειρία συμπεριέλαβα λεπτομέρειες που δεν έπρεπε να δημοσιεύσω (πού ακριβώς μένει, τι λέει η κοπέλα του για τα φίδια κλπ), τις οποίες έπειτα από ένστασή του διέγραψα. Από τότε το εν λόγω άτομο αρνήθηκε να συνεργαστεί μαζί μου για τη συγγραφή κάποιων άρθρων που είχαμε κανονίσει, π.χ. το λεξικό, αλλά μετά το πρόβλημα ας πούμε ξεχάστηκε. Αργότερα, την άνοιξη του 2013, όλοι άρχισαν να με κατακρίνουν για τη δήθεν κακή φροντίδα του γκέκο μου, το οποίο είχε αδυνατίσει λίγο το χειμώνα, λέγοντας πως δεν το φροντίζω σωστά, να το δώσω πίσω σ’αυτόν που μου το έδωσε ή και χρησιμοποιώντας ακόμα και αθέμιτα μέσα όπως να επικοινωνήσουν με τη μητέρα μου για να την ειδοποιήσουν ότι δεν το φροντίζω σωστά, το οποίο δικαιολόγησε αυτός ου το είπε ότι θα το έκανε καθαρά για το καλό του ζώου. Πιστεύω ότι πράγματι κάποιοι ανησύχησαν για την υγεία του ζώου, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα πρέπει να καταφύγουν και σε απειλές για να διορθωθεί το λάθος. Παρόλο που εν τέλει αποδείχθηκε ότι το πρόβλημα ήταν μηδαμινό, η ρετσινιά ότι δε φροντίζω καλά τα ζώα μου παρέμεινε για κανένα εξάμηνο ακόμα, ακόμα κι όταν έδωσα στον Αντμίν φωτογραφίες για να δει το γκέκο, και ορισμένοι που έχουν πρόβλημα για τους δικούς τους λόγους μαζί μου την διατηρούν ακόμα, παρόλο που έχω φτιάξει συλλογή με περισσότερα και δυσκολότερα είδη και όλα είναι υγιή. Από τότε λοιπόν, μετά απ’αυτές τις άνευ προηγουμένου επιθέσεις προς το πρόσωπό μου που μου άλλαξαν ευθύς την εντύπωση για την «καλοσυνάτη» κοινότητα του RG, ανέπτυξα σχέση αγάπης και μίσους με το φόρουμ. Σταμάτησα πλέον να παίρνω τόσο προσωπικά όσα λέγονταν εκεί, και για ένα διάστημα απείχα κι από το φόρουμ. Αυτό δε σημαίνει ωστόσο ότι δεν ενοχλούμαι από κακεντρεχή σχόλια. Συνέχιζα λοιπόν να γράφω σε πολλά θέματα, να δημοσιεύω άρθρα και να βοηθώ νέα μέλη. Τα προβλήματα λοιπόν, για ακόμα μια φορά, φαινομενικά ξεχάστηκαν, όμως παρέμειναν λίγοι με εμπάθειες εναντίον μου. Μπορεί να υπήρχαν κάποιες προστριβές όπως σ’όλα τα φόρουμ, αλλά ξεπερνιούνταν γρήγορα.

Το «παράπτωμα» λοιπόν που με οδήγησε στην ποινή δεν ήταν καν παράπτωμα. Το θέμα όπου εξελίχθηκε η όλη μοιραία συζήτηση είναι αυτό, απ’όπου όμως τα δημοσιεύματα εκτός θέματος αφαιρέθηκαν από τον Admin. Ήρθε λοιπόν νέο μέλος, ο οποίος ήθελε να ξεκινήσει με κάποιο ερπετό. Είχε ήδη θαλασσινά ενυδρεία υφάλου, οπότε θα μπορούσε να ξεκινήσει και με κάτι δυσκολότερο. Έτσι κι εγώ του πρότεινα λίγα ήδη, κι ένα απ’αυτά ήταν ο χονδροπύθωνας (Morelia viridis). Ο πύθωνας αυτός είναι ένα τροπικό δενδρόβιο φίδι της Ινδονησίας, της Ν. Γουινέας και της ακραίας βορειοανατολικής Αυστραλίας, το οποίο ζει σε σχετικά σταθερό κλίμα και δεν ανέχεται οπότε μεγάλες αποκλίσεις στη θερμοκρασία και στην υγρασία. Θεωρείται δύσκολο είδος, αν και υπάρχουν και δυσκολότερα από αυτό. Του πρότεινα επίσης μερικά ευκολότερα είδη, αλλά τον παρότρυνα και να ψάξει και να απευθυνθεί σε όσους τα κατέχουν ή τα εκτρέφουν (υπάρχει εκτροφέας M. viridis για παράδειγμα στο φόρουμ. Παρόλο λοιπόν που του είπα να ψάξει, ο γνωστός ας πούμε Κρις άρχισε να μου επιτίθεται ευθύς, ότι δήθεν δεν ξέρω γιατί μιλάω, πως είναι δύσκολο είδος κλπ. Πότε εγώ του είπα να πάει να το πάρει χωρίς να ψάξει; Πρότεινε επίσης τα ίδια περίπου είδη που πρότεινα κι εγώ, αλλά με τον τρόπο του επισκίασε πλήρως τη δική μου απάντηση. Υπήρχαν επίσης κι άλλοι που συμφώνησαν μαζί του συμπεριλαμβανομένων και μελών που βοήθησα στο παρελθόν, οπότε γνώριζαν ότι δεν λέω μπούρδες, αλλά και μελών που είχαν να πατήσουν πάνω από εξάμηνο στο φόρουμ. Υπήρχαν και αυτοί που συμφώνησαν επειδή δε θεώρησαν τα λεγόμενά μου παράλογα, αλλά χάθηκαν μέσα στη διαφωνία. Στη συνέχεια η συζήτηση εκτραχύνθηκε και ο Κρις άρχισε να χρησιμοποιεί τις τακτικές που δεν επιτρέπονται στην πάλη, αλά μάλλον επιτρέπονται στα φόρουμ, δηλαδή χτυπήματα κάτω από τη ζώνη. Άρχισε να φέρνει παραδείγματα από παλαιότερες διαφωνίες, από προσωπικά μηνύματα μ’αυτόν και μ’άλλα μέλη, και από υποτίθενται λήξαντα θέματα, ενώ στο τέλος, μην έχοντας άλλα να πει, άρχισε τις προσωπικές επιθέσεις του τύπου «πιστεύω πως δεν έχεις κάνει σεξ ως τώρα, get a life» κλπ, όλα αυτά ενώπιον νέου μέλους, που, ως αναμενόμενο, μάλλον φοβήθηκε και δεν ξαναέγραψε στο θέμα. Αυτό είναι πάγια τακτική του εν λόγω μέλους, όταν δηλαδή διαφωνεί με κάποιον, για να τον μειώσει μιλά με προσβητικότατο τρόπο, κι ακόμα καλύτερα αν έχει νέα μέλη μπροστά. Έτσι ο νέος θα δει ποιος φαινομενικά έχει δίκιο και θα αγνοήσει τον άλλον. Φυσικά δεν είναι παντογνώστης, και θα διορθώσει κάποιο λάθος του, αλλά αυτό το κάνει ακριβώς για να φαίνεται σωστότερος, γιατί ο κόσμος είναι καχύποπτος προς αυτούς που δείχνουν να τα ξέρουν όλα, για κάτι που κατακρίνει εμένα, επειδή απαντώ στα περισσότερα θέματα, μ’αρέσει να ψάχνω επιστημονικές πληροφορίες και να τις αναρτώ στο φόρουμ, και συχνά διορθώνω μέλη για μη σημαντικές λεπτομέρειες της δημοσίευσής τους για το καλό όλου του φόρουμ όμως, και σε καμία περίπτωση για να τους μειώσω, όπως διορθώσεις σχετικά με την ταξινόμηση ενός είδους για παράδειγμα.

Η δικαιοσύνη άργησε ν’αποδοθεί. Ο Αντμίν περίμενε μερικές μέρες μέχρι να μετακινήσει τα προβληματικά δημοσιεύματα, πιστεύω για να δει πώς θα εξελιχθεί η συζήτηση, ως μέρος του εκδημοκρατισμού του φόρουμ που πειραματίζεται. Εγώ εντωμεταξύ είχα αποσυρθεί από τη συζήτηση λίγο νωρίτερα, επειδή άκρη δε θα έβγαινε. Μόλις μετέφερε τα θέματα λοιπόν, απέδωσε και τη δικαιοσύνη, η οποία ήταν 7 ημέρες suspend για μένα, γιατί έδωσα λάθος πληροφορίες! Το χαστούκι το έφαγα στις 30 Οκτωβρίου, οπότε τώρα θα μπορώ να γράψω. Δηλαδή ο άλλος που έλεγε ότι είμαι άσχετος κι ότι δεν έχω κάνει σεξ κλπ βγήκε αλώβητος από την όλη υπόθεση. Αναμενόμενο ήταν αυτό, αφού το εν λόγω μέλος είναι και διαχειριστής και φίλος του, με το δεύτερο ίσως να οδηγεί στο πρώτο. Διαχειριστής με λίγα λόγια σημαίνει ότι μπορεί να λέει κάτι παραπάνω ατιμώρητος, και για να μην εκτεθεί θα τιμωρούνται οι υπόλοιποι. Έτσι δυστυχώς είναι αυτό το φόρουμ, ευνοιοκρατικό. Έτσι προχωράμε μπροστά, δικάζοντας σύμφωνα με τις προσωπικές μας συμπάθειες και αντιπάθειες και όχι με βάση καθολικούς κανόνες. Αν δεν είσαι φίλος τους και ανακατεύεσαι πολύ, μπορεί να μπλέξεις. Αν από την άλλη αποφεύγεις θερμές καταστάσεις, θα σου φανούν όλα ωραία και καλά, ή τουλάχιστον μόνο λίγο στραβά μερικές φορές. Κι εγώ θα μπορούσα ν’αποφύγω τη συζήτηση με΄τα από δύο δημοσιεύσεις, αλλά είναι αδύνατο να έχω το φουσκωτό να με βρίζει και να μην απαντώ. Επίσης ήταν η πρώτη φορά που εξέθεσα δημοσίως τις απόψεις μου περί ευνοιοκρατίας, διαφθοράς κλπ. Και είδα το αποτέλεσμα. Παρόλα αυτά ελπίζω σε κάτι καλύτερο, και φοβάμαι πολύ ότι αν δεν έρθει κάτι καλύτερο οι ομάδες του Facebook, οι οποίες ήδη απειλούν γενικώς τα φόρουμ, τελικά θα το υποκαταστήσουν πλήρως. Τότε θα μείνουν τα φιλαράκια μόνα τους και θ’αναρωτιούνται γιατί δεν έρχονται νέα μέλη!

Την Πέμπτη, στις 17 του μηνός, επισκέφθηκα μια συλλογή αραχνών κι ερπετών ενός μέλους του
Reptiles Greece.
Είναι η δεύτερη συλλογή που βλέπω από κοντά, η οποία είχε διάφορα είδη, άλλα γνωστά κι άλλα πιο σπάνια. Κάτοχός της είναι ο Ηλίας, με όνομα μέλους Fogo, ο οποίος, μαζί με τον αδερφό του Περικλή (όνομα μέλους Isle of Eco) έχουν ανοίξει ένα κατάστημα μοναδικό στο είδος του στην Ελλάδα, εξειδικευμένο στην κομποστοποίηση με γεωσκώληκες και στις ζωντανές τροφές για κατοικίδια – πολλά ζώα, όπως αρθρόποδα, ψάρια, αμφίβια, ερπετά, πουλιά και μικρά εντομοφάγα θηλαστικά χρειάζονται ζωντανά έντομα κι άλλα ζωντανά ασπόνδυλα στη διατροφή τους. Και σε άλλα καταστήματα μπορούν να βρεθούν υλικά σκωληκοκομποστοποίησης ή τέτοια έντομα, αλλά σ’αυτό το απόθεμα είναι μόνιμο και οι τιμές αρκετά προσιτές. Η σελίδα του είναι
Αυτή.
Στέλνουν προΪόντα σ’όλη την Ελλάδα.

Δυστυχώς έτοιμες φωτογραφίες δεν υπήρχαν, οπότε, μέχρι να έρθουν, θα χρησιμοποιώ φωτογραφίες μελών των ίδιων ειδών από το Διαδίκτυο. Επειδή όμως τώρα δεν έχω τον απαιτούμενο χρόνο, οι φωτογραφίες θ’ανέβουν στο εγγύς μέλλον. (ενημέρωση 3/11/2013: ο Ηλίας άρχιζε ν’ανεβάζει ο ίδιος φωτογραφίες των ζώων του, οπότε μπορείτε να τις
δείτε απ’το φόρουμ).
Η συλλογή στεγάζεται στο κατάστημα, αφού άλλωστε δεν πιάνει πολύ χώρο. Μεγάλη αγάπη του Ηλία είναι οι ταραντούλες, απ’τις οποίες είχε γύρω στις 40, συμπεριλαμβανομένων των νεογνών μέσα σε κυπελάκια. Από ενήλικες είχε γύρω στις 16. Είχε διάφορα μεξικανικά και κεντροαμερικανικά είδη του γένους Brachypelma (B. smithi, B. Emilia, B. Vagans, B. albopilosum), μία βασιλική ποικιλοθηρία της Ινδίας (Poecilotheria regalis), μία κοβάλτινη ταραντούλα (Chromatopelma cyaneopubescens), αλλά κι ένα ζευγάρι βραζιλιανών γιγάντιω ταραντουλών (Lasiodora parahybana), που μπορούν να φτάσουν σε άνοιγμα ποδιών τα 25 εκατοστά. Απ’όλες τις αράχνες, μόνο η αρσενική L. parahybana κινήθηκε όταν μετακινήσαμε το δοχείο της για να την δω. Οι περισσότερες έμεναν ακίνητες σε διάφορες καταστάσεις, συνήθως μέσα ή δίπλα στις κρυψώνες τους. Άλλωστε είναι ζώα με απλό νευρικό σύστημα που δεν έχουν την ίδια αντίληψη του περιβάλλοντος μ’εμάς. Εάν οι ανάγκες τους είναι καλυμμένες, δεν κινούνται και πολύ κι επίσης δε φαίνεται νά’χουν πραγματικό ενδιαφέρον για το περιβάλλον τους.

Ταραντούλες δεν είναι όλες οι μεγάλες τριχωτές αράχνες, αλλά μόνο αυτές τις οικογένειας therafosidae, περίπου 900 είδη με παγκόσμια εξάπλωση κυρίως στους τροπικούς. Το όνομά τους προήλθε από μια μεγάλη αράχνη της περιοχής του Τάραντα στην Κάτω Ιταλία (Lycosa tarantula), το δάγκωμα της οποίας θεωρούταν στο Μεσαίωνα πως προκαλούσε έντονα συμπτώματα (ταραντισμό), ακόμα και θάνατο. Ένας ειδικός αμγικός χορός συνιστούσε τη θεραπεία, η ταραντέλα. Πιθανότατα ο ένοχος ήταν μια πολύ μικρότερη αράχνη του γένους της μαύρης χήρας (Latrodectus). Μαζί λοιπόν με λίγες ακόμα οικογένειες, οι ταραντούλες ανήκουν στα μυγαλόμορφα, έναν παλαιότερο και ξεχωριστό κλάδο από τις περισσότερες αράχνες με διάφορα δικά του χαρακτηριστικά, όπως τον παχύ και σχεδόν υφασματώδη ιστό που δε χρησιμοποιείται για τη σύλληψη της λείας, αλλά για το στρώσιμο της φωλιάς ή την αναπαραγωγή, και τις δαγκάνεςπου κινούνται μόνο πάνω-κάτω. Η μεγαλύτερη ταρατνούλα είναι η Therafosa blondi, ανοίγματος ποδιών στα 30 εκατοστά και βάρους 150 γραμμαρίων, πάλι αρκετά μικρή σε σχέση με αρθρόποδα που έζησαν σε πιο οξυγονούχες γεωλογικές εποχές, όπως στη Λιθανθρακοφόρο. Στα Δωδεκάνησα και την Κύπρο μπορούν να βρεθούν είδη του γένους Chittopelma, νομίζω οι μόνες ευρωπαΪκές ταραντούλες, αν και πολύ λίγα στοιχεία μπορώ να βρω για τα ευρωπαϊκά είδη ώστε νά’μαι σίγουρος. Η κύρια μέθοδος κυνηγιού της ταραντούλας είναι η ενέδρα, οπότε η αράχνη συνήθως παραμονεύει ακίνητη στην είσοδο της φωλιάς της, κι όταν το θήραμα πλησιάσει αρκετά κοντά, τρέχει γρήγορα και το πιάνει. Η σημαντικότερη αίσθησή τους είναι η αντίληψη των δονήσεω του εδάφους, μια μορφή ακοής, που επιτυγχάνεται χάρη στις αναρίθμητες τρίχες, που κανονικά είναι προεκβολές του εξωσκελετού, σ’όλο το σώμα τους, με την οποία εντοπίζουν τη λεία, τα αρσενικά (οι θηλυκές) και τους εχθρούς. Η όρασή τους είναι αρκετά ασθενής, με 8 οματίδια πάνω στον κεφαλοθώρακα που μπορούν αν διακρίνουν μόνο φως και αδρά κινούμενα αντικείμενα, όπως εχθρούς. Παρά το τεράστιο μέγεθός τους, οι αράχνες αυτές κατά κανόνα δεν είναι επικίνδυνες για τον άνθρωπο. Το δηλητήριο των περισσοτέρων προκαλεί μόνο τοπικά συμπτώματα, αν κι ορισμένα είδη, κυρίως των γενών Poecilotheria και Pterinochilus, έχουν ισχυρότερες τοξίνες που μπορούν να επιφέρουν και συστημικά συμπτώματα, αλλά κανένα είδος δεν είναι θανατηφόρο. Οι ταραντούλες του Νέου Κόσμου ωστόσο, που έχουν ασθενέστερο δηλητήριο, έχουν εξελίξει κνηδωτικές τρίχες για άμυνα, τρίχες λεπτές και διακλαδιστές που μπορούν να εκτοξευθούν στον εχθρό προκαλώντας ερεθισμό. Τα διάφορα είδη διαφέρουν κατά πολύ στην τάση εκτόξευσης τέτοιων τριχών, και μερικά δε ρίχνουν σχεδόν ποτέ. Από τις ταραντούλες που είδα εκεί, καμία δεν ήταν σε διάθεση να ρίξει, αν και σίγουρα με λίγη ενόχληση μερικά είδη θα έριχναν. Σ’έναν άνθρωπο δεν προκαλούν έντονα συμπτώματα συνήθως, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις αν μπουν στα μάτια ή στο αναπνευστικό σύστημα μπορούν να προκαλέσουν σοβαρό ερεθισμό. Οι σκληρότερες τρίχες ωστόσο μερικών μεγάλων ειδών, όπως της T. blondi, μπορούν να σκοτώσουν ένα μικρό ποντίκι. Τα ε΄ίδη της δενδρόβιας υποοικογένειας avicularinae αποθέτουν τις κνηδωτικές τρίχες εξ επαφής, ενώ πολλά και άσχετα είδη εντάσσουν τροποποιημένες τέτοιες τρίχες στον ιστό τους για ν’αποτρέψουν παρασιτικά έντομα.

Όπως είπα, οι ταραντούλες είναι απλά ζώα. Βασικά οι ανάγκες τους στην αιχμαλωσία είναι μια τρύπα και τροφή. Χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: στις δενδρόβιες και στις εδαφόβιες/γεώβιες. Οι πρώτες χρειάζονται περισσότερο ύψος, κλαδιά στα οποία θα υφάνουν την ίστινη φωλιά τους, είναι πιο ευκίνητες, ανθεκτικές στις πτώσεις αλά γενικά πιο δύσκολες, ενώ οι δεύτερες είναι η συντριπτική πλειονότητα των ειδών, που χρειάζονται απλώς χώμα με κάποια κρυψώνα έτοιμη, όπου άλλα είδη θα σκάψουν περαιτέρω λαγούμι κι άλλα θ’αρκεστούν στην έτοιμη τρύπα, και επειδή μπορούν να τραυματιστούν από αμελητέες πτώσεις, χρειάζονται χαμηλό τερράριο, αφού μπορούν να σκαρφαλώσουν τα τοιχώματα. Όλες οι ταραντούλες τρέφονται με ζωντανά έντομα, τα οποία πέπτουν εξωτερικά με το δηλητήριό τους κι έπειτα ρουφούν τα υγρά τους. Έχουν χαμηλό μεταβολισμό και δε θα πρέπει να ταΐζονται πολύ συχνά. Ορισμένα είδη μπορούν ν’αντέξουν μήνες χωρίς τροφή. Το ρεκόρ πάει στη ρόδινη ταραντούλα της Χιλής (Grammostola rosea), η οποία μπορεί να διακόψει το φαΐ και για περισσότερο από ένα χρόνο, ξαναξεκινώντας έπειτα σαν να μη συνέβη τίποτα. Εξαιτίας αυτού οι αράχνες αυτές ζουν ασυνήθιστα πολύ για αρθρόποδα, γύρω στα 20-25 και πλέον χρόνια τα θηλυκά και γύρω στα 3-6 τα αρσενικά, τα οποία συνήθως πεθαίνουν από επιπλοκές της έκδυσης λόγω των διογκωμένων μπροστινών άκρων τους που χρησιμοποιούνται για τη γονιμοποίηση, ή τρώγονται από εχθρούς καθώς κινούνται σε ανοιχτό χώρο ψάχνοντας θηλυκά. Όπως όλα τα αρθρόποδα, η ανάπτυξή τους είναι επεισοδιακή, με
Εκδύσεις
του παλιού εξωσκελετού ανά διαστήματα, πολύ συχνότερα κατά τη νεαρή ηλικία – οι ενήλικες εκδύονται αραιά, μόνο για ανανέωση του εξωσκελετού ή αναγέννηση ενός κατεστραμμένου μέλους που μπορούν να κάνουν. Κατά την έκδυση, κρύβονται συνήθως στη φωλιά τους, σχεδόν πάντοτε αναποδογυρίζουν κι αποβάλλουν το παλιό περίβλημα, οπότε χρειάζονται λίγες μέρες μέχρι να σκληρύνει επιτυχώς το νέρο. Στο διάστημα αυτό η υγρασία θα πρέπει νά’ναι αυξημένη ώστε να φύγει ο παλιός εξωσκελετός εύκολα, ηδάλλως τα προβλήματα της έκδυσης είναι πολύ σοβαρά και συχνά μοιραία. Πριν την έκδυση συνήθως δεν τρώνε, η κοιλιά τους χάνει πολλές τρίχες και κρύβονται περισσότερο, ενώ μετά η όρεξή τους αυξάνεται. Μολονότι τα περισσότερα είδη είναι ευπροσάρμοστα σε μεγάλη κλίμακα θερμοκρασιών (μεταξύ 18-30 βαθμούς, με ιδανικές τις μέσες τιμές) και υγρασιών (μεταξύ 40-70%), ορισμένα είδη τροπικών δασών, όπως η L. parahibana ή η T. blondi, απαιτούν υψηλή υγρασία (70-90%) και συνεχείς υψηλές θερμοκρασίες, γύρω στους 24-27 βαθμούς Κελσίου.

Ο Ηλίας επιδιώκε να κάνει ζευγάρια των περισσότερων ειδών της συλλογής του με σκοπό να τα’αναπαράγει, αν κι αυτό δενείναι πάντοτε εύκολο. Αρχικά το αρσενικό θα πρέπει να πλησιάσει το θηλυκό με τρόπο τέτοιον, ώστε να μη συγχυστει με τροφή. Έπειτα, κατά την αναπαραγωγική διαδικασία, θα πρέπει να πιάσει τις δαγκάνες του θηλυκού για να μη φαγωθεί. Στο τέλος θα πρέπει ν’αφαιρεθεί απ’το δοχείο του θηλυκού, γιατί κινδυνεύει να φαγωθεί. Όταν το θηλυκό έπειτα θα γεννήσει αυγά και θα τα περιβάλει σε ίστινο σάκο τον οποίο αναμοχλεύει συνεχώς, υπάρχει πιθανότητα να τα φάει ή να τα εγκαταλείψει. Όταν τα μικρά εκκολαφθούν, κινδυνεύουν σοβαρά από αφυδάτωση εξαιτίας του μεγέθους τους κι από κανιβαλισμό, αν και το τελευταίο ίσως είναι επιθυμητό ως ενός σημείου σε γέννες εκατοντάδων. Έπειτα τα μικρά θα πρέπει να στεγάζονται ξεχωριστά, και να ταΐζονται με μικροσκοπικά έντομα όπως φρουτόμυγες (Drosophila melanogaster). Αρκετά δύσκολη υπόθεση.

Εκτός από αρθρόποδα είχε και λίγα ερπετά. Τα ερπετά φυσικά είναι σπονδυλωτά, ταξινομικά κοντά στα πουλιά στην πραγματικότητα, επομένως δεν έχουν άμεση σχέση με ασπόνδυλα, ωστόσο πολλοί κάτοχοι ερπετών τείνουν νά’χουν και αρθρόποδα εξαιτίας κάποιων κοινών στοιχείων στη φροντίδα τους, π.χ. η στέγαση σε τερράρια ή η σίτιση με έντομα. Ίσως επίσης η απέχθεια που προκαλούν και οι δύο ομάδες ζώων στον ευρύ κόσμο νά’ναι ένας ακόμα παράγοντας σύνδεσής τους – αυτός που δε σιχαίνεται τις ταραντούλες είναι πιθανότερο νά’χει και φίδι για παράδειγμα. Υπάρχουν ωστόσο συλλέκτες αποκλειστικά αρθρόποδων που δεν έχουν άλλα ζώα, αφού τα ζώα αυτά έχουν τα ιδανικά συλλεκτικά χαρακτηριστικά: είναι μικρά, ζουν σε μικρό χώρο, έχουν παραπλήσιες ανάγκες και μεγάλη ποικιλία στη μορφολογία τους. Συλλέκτες ερπετών τείνουν νά’χουν κι άλλα ζώα, αρθρόποδα, θηλαστικά κλπ, ή τουλάχιστον έτσι έχω προσέξει εγώ.

Το μεγαλύτερο και πρώτο ερπετό της συλλογής ήταν ένας κινέζικος δράκος του νερού (Physignathus cocincinus), με το όνομα Βίρνα. Το γένος Physignathus (Φυσίγναθος, δηλαδή με φυσημένο/φουσκωμένο σαγόνι, από τον ομώνυμο βάτραχο ήρωα στη βατραχομυομαχία του Αριστοφάνη) περιλαμβάνει μόνο δύο είδη, το παραπάνω, που κατάγεται από την τροπική νότια Κίνα, την Καμπότζη, την ΤαΪλάνδη και το Βιετνάμ, και το P. lesueuri της Αυστραλίας, που παρόλο που κατέφθασε στην ήπειρο πριν 20 εκατομμύρια χρόνια, δεν άλλαξε και πολύ. Οι δράκοι αυτοί φτάνουν τα 60-90 εκατοστά σε μήκος, με τα αρσενικά μεγαλύτερα απ’τα θηλυκά, εκ του οποίου τα 3/4 αποτελεί η πλευρικά πεπιεσμένη ουρά που τους βοηθά να κολυμπούν στο νερό. Έχουν πλατύ κεφάλι με βρεγματικό οφθαλμό όπως κι άλλοι αγαμίδες, παχύ σώμα και αυχενικό και ραχιαίο λοφίο όπως οι ιγκουάνες. Είναι δενδρόβιοι και, όταν απειληθούν, πέφτουν στονερό και φεύγουν όπως οι ιγκουάνες. Κυρίως εντομοφάγοι, μπορεί να φάνε και μικρά σπονδυλωτά και φυτικό υλικό σπανιότερα. Ο συγκεκριμένος δράκος είναι από άλλο μέλος του φόρουμ, επομένως αρκετά προσαρμοσμένος στην αιχμαλωσία. Το κύριο πρόβλημα μ’αυτά τα ερπετά είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία τους στην αγορά είναι πιασμένη από τη φύση, συνήθως ζώα ταλαιπωρημένα, με πολλά παράσιτα και αρκετά δυσπροσαρμοστικά. Πανικοβάλλονται με την παραμικρή κίνηση, με αποτέλεσμα να χτυπούν σοβαρά το κεφάλι τους κάθε φορά που προσκρούουν στα γυάλινα τοιχώματα ή στον πυθμένα του ρηχού δοχείου νερού τους προσπαθώντας να ξεφύγουν. Επίσης πολλοί προσπαθούνα φύγουν τρίβοντας τη μύτη τους σε γωνίες των τοιχωμάτων, ενώ η αντανάκλασή τους στο γυαλί, την οποία δεν αναγνωρίζουν, τους αγχώνει. Δράκοι προσαρμοσμένη στην αιχμαλωσία συνήθως δεν έχουν τέτοια προβλήματα, αλλά δεν παύουν να’ναι δύσκολα ερπετά. Χρειάζονται αρκετό χώρο, υψηλές θερμοκρασίες, αρκετά κλαδιά για αναρρίχηση και υπεριώδη ακτινοβολία για τη σύνθεση της βιταμίνης d3, όπως και μ’όλα τα ημερόβια ερπετά.

Ο συγκεκριμένος ζούσε σ’ένα πλουσιοπάροχο ξύλινο τεράριο με γυάλινες θύρες περίπου 1,2 μέτρα ψηλό και λίγο μεγαλύτερο στις άλλες διαστάσεις νομίζω, με κλαδιά και
Πόθο
Για αναρρίχηση, και με τις κατάλληλες λάμπες. Στα ζεστά μέρη η θερμοκρασία φτάνει τους 29-31 τη μέρα, ενώ την ύχτα κατεβαίνει γύρω στους 26, αν και απ’ό,τι διάβασα μπορεί να πέσει και λίγο παραπάνω, παρόλα αυτά δε θα πρέπει να κρυώσει περισσότερο ως τροπικό είδος. Όταν ήρθε στον Ηλία, ο δράκος έκανε σχεδόν ένα μήνα να συνηθίσει το νέο του χώρο, οπότε ούτε έτρωγε ούτε έβγαινε σε κοινή θέα. Σιγά-σιγά άρχιζε να τρώει, αλλ’επειδή ήταν συνηθισμένος σε σκουλήκια, αναγνώριζε μόο τα μακρόστενα πράγματα ως τροφή. Σιγά-σιγά δέχτηκε και τα άλλα έντομα, αν κ ως τώρα δεν έχει φάει λαχανικό. Το παράξενο ήταν πως μια φορά που αρρώστησε παλινδρόμησε για λίγο πάλι στα σκουλήκια. Πώς μπορεί να ψυχολογηθεί αυτό;

Μετά ήταν τα γκέκο. Ένα λεοπαρδαλώδες ή στικτό (Eublepharis macularius) κι ένα αφρικανκό παχύουρο (Hemitheconyx caudicinctus). Και τα δύο νυκτόβια, ερημόβια και της οικογένειας των ευβλεφαριδών, μιας παλιάς ομάδας με μόνο 25 είδη σήμερα, που διατηρούν προγονικά χαρακτηριστικά που δε συναντώνται σε μεταγενέστερα είδη, έχοντας για παράδειγμα κινούμενα βλέφαρα όπως σ’άλλες σαύρες, μη έχοντας κολλητικές επιφάνειες στα πόδια κλπ. Τα περισσότερα είδη είναι χερσαία νυκτόβια ξηρών θερμών περιοχών.

Το στικτό γκέκο είναι το κοινότερο γκέκος το χόμπι των ερπετών, εξαιτίας της ευκολίας διατήρησης κι αναπαραγωγής του στην αιχμαλωσία. Κατάγεται από τις ερήμους του Ιράν, του Πακιστάν, του Αφγανιστάν και της βορειοανατολικής Ινδίας, όπου μπορεί να βρεθεί σε σκληρά ή πετρώδη εδάφη, συνήθως όχι στην άμμο. Κρύβεται σε σχισμές βράχων ή τρύπες του εδάφους και τη νύχτα βγαίνει για να ψάξει αρθρόποδα όπως γρύλλους, σκαθάρια και σκορπιούς. Φτάνει τα 20-25 εκατοστά, με χοντρό σώμα και παχιά ουρά, στην οποία αποθηκεύει λίπος για τις δύσκολες εποχές ή το χειμώναπου πέφτει σε νάρκη – ναι, τα γκέκο αυτά πέφτουν κανονικά σε νάρκη, παρότι οι περισσότεροι στην αιχμαλωσία τα κρατούν σε υψηλές θερμοκρασίες όλο το χρόνο. Ο φυσικός τους χρωματισμός είναι κιτρινωπός με σκούρες κηλίδες, που, όπως σε κάθε γραμμωτό ή πιτσιλωτό είδος, διαφέρουν σε κάθε άτομο, κι απ’αυτήν τη φυσική ποικιλία έχουν επιλεγεί διάφορες χρωματικές παραλλαγές στην αιχμαλωσία (μορφικά). Το γκέκο του Ηλία για παράδειγμα ήταν ένα μικρό θηλυκό super snow, δηλαδή του έλειπαν όλες οι χρωστικές ουσίες και ήταν γκριζόλευκο. Ήταν ακόμα μικρό, γύρω στα 10 εκατοστά. Στην πραγματικότητα το είδος της αιχμαλωσίας δεν είναι πλέον το ίδιο με τις μορφές στη φύση, αφού την εποχή που άρχισε να πρωτογίνεται αναπαραγωγή, γύρω στο 1970, τα διάφορα φυσικά υποείδη μπασταρδεύτηκαν και πλέον είναι αδύνατη η εύρεση της προέλευσης ενός κοινού στικτού γκέκο της αγοράς, εκτός κι αν προέρχεται επιβεβαιωμένα από κάποιο συγκεκριμένο υποείδος. Η φροντίδα των γκέκο αυτών είναι πολύ απλή. Χρειάζονται απλώς ένα μικρό τερράριο, με χαρτί ως υπόστρωμα, αν και μπορεί να χρησιμοποιηθεί άμμος ή άλλο ξηρό χωματώδες υλικό σε μεγαλύτερα άτομα που μπορούν να το περάσουν ασφαλώς απ’το πεπτικό τους σύστημα. Θα πρέπει να υπάρχουν δύο κρυψώνες, η μία ζεστή και η άλη κρύα, ένας χώρος με χώμα ή τύρφη για υψηλότερη υγρασία όπου το γκέκο μπαίνει για να ενυδατωθεί ή για να υγράνει το δέρμα του πριν το αλλάξει, κι ένα μπολ νερού – στη φύση σχεδόν ποτέ δε συναντούν λιμνούλες νερού, αλλά συνήθως το βάζουν μήπως και πιει αν χρειαστεί. Με μια θερμαντική πλάκα κάτω απ’τη ζεστή κρυψώνα η θερμοκρασία διατηρείται γύρω στους 29-32 την ημέρα και πέφτει στους 22-24 τη νύχτα. Τρέφεται με τα κοινά έντομα (γρύλλοι, αλευροσκούληκα, κηροσκούληκα, κατσαρίδες). Ενστικτωδώς επιλέγει συγκεκριμένη γωνία στο τερράριο όπου αφοδεύει, επομένως το καθάρισμα του περιβάλλοντός του είναι εύκολο. Παρά το μικρό μέγεθός τους, τα γκέκο αυτά εύκολα φτάνουν τα 20 χρόνια ζωής.

Το αγαπημένο μου πάντως ήταν το παχύουρο γκέκο, με πολύ παράξενη εμφάνιση. Ήταν ενήλικο θηλυκό γύρω στα 20 εκατοστά, αρκετά στρουμπουλό και με μια υπερβολικά διογκωμένη ουρά με στενή βάση, στην οποία αποθηκεύει το λίπος. Εάν αυτή η ουρά κοπεί, η αναγεννημένη ουρά θά’ναι κοντότερη και παχύτερη, κάπως σαν το κεφάλι. Το κεφάλι του ήταν αρκετά μεγάλο και στρογγυλεμένο. Όπως τα περισσότερα γκέκο, από πάνω καλύπτεται με κοκκώδεις φολίδες κι από κάτω με λεπτές πλακώδεις, αλλά σ’αυτό το είδος οι πάνω φολίδες ήταν αρκετά μεγάλες, σαν σουσάμια, προφανώς για να κάνει απτικό καμουφλάζ με τα χαλίκια στο φυσικό του περιβάλλον. Στο μέγεθος είναι όμοια ή ελαφρώς μεγαλύτερα απ’τα στικτά, με το ρεκόρ σ’ένα θηλυκό στα 35 εκατοστά. Κατάγονται από της ξηρές περιοχές της Δυτικής Αφρικής από τη Σενεγάλη ως το Καμερούν, και μολονότι το κλίμα είναι ξηρό, περνούν τον περισσότερο χρόνο τους σε υγρές τρύπες, οπότε μία κρυψώνα με αυξημένη υγρασία είναι πολύ σηματνική γι’αυτό το είδος στην αιχμαλωσία, αλλιώς αφυδατώνεται εύκολα κι έχει προβλήματα με την έκδυση του δέρματος. Κατά τα’άλλα η φροντίδα του είναι παρόμοια μ’αυτήν του στικτού γκέκο. Ο φυσικός χρωματισμός είναι εναλλασόμενες σκουρότερες με ανοιχτές καφέ εγκάρσιες ζώνες, ενίοτε με μια ανοιχτόχρωμη γραμμή κατά μήκος της ράχης του ζώου. Ευτυχώς αυτό το είδος δεν έχει πέσει τόσο πολύ στο στόχαστρο των παραγωγών μορφικών όπως άλλα γκέκο.

Τέλος ήταν και το καλαμποκόφιδο (corn snake) Pantherophis guttatus, ένα πολύ πρόσφατο απόκτημα της συλλογής. Το κολουβροειδές φίδι αυτό είναι ένας αμερικανικός λαφιάτης, που μέχρι πρότινος ταξινομούταν στο ίδιο γένος (Elaphe) με τους ευρασιατικούς. Κατάγεται από τις κεντρικές και νοτιοανατολικές ΗΠΑ, όπου μπορεί να βρεθεί σε λιβάδια, ανοιχτά δάση, εγκαταλελειμμένους αγρούς, ακόμα και σε εγκαταλελειμμένα κτίρια. Είναι συσφιγκτήρας που τρέφεται κυρίως με τρωκτικά, αν και κατ’εξαίρεσιν τρώει μικρές σαύρεςή αμφίβια, ενώ ενίοτε ανεβαίνει στα δέντρα για να βρει αυγά πουλιών. Φτάνει τα 1,2-1,5 μέτρα, με ρεκόρ τα 1,8 μέτρα, αν και είναι πολύ λεπτό κι ελαφρύ, συνήθως γύρω στα 300-500 γραμμάρια. Παρά τη διατήρησή του σε μόνιμες θερμοκρασίες, κι αυτό το είδος πέφτει κανονικά σε χειμέρια νάρκη, η οποία ωφελεί τη γονιμότητά του. Το όνομα το πήρε είτε εξαιτίας του σχεδίου στην κοιλιά του που θυμίζει καλαμπόκι, είτε από τις συχνές επισκέψεις του σε αποθήκες καλαμποκιού, όπου έτρωγε τα ποντίκια. Μέχρι πρότινος αναγνωρίζονταν δύο υποείδη, το κοινό P. G. guttatus με κοκκινωπό χρωματισμό των νοτιοδυτικών πολιτειών και το καλαμποκόφιδο του Έμορι (P. g. emoryi), κεντρικότερων περιοχών μέχρι το βόρειο Μεξικό, το οποίο τώρα έχει αναταξινομηθεί ως ξεχωριστό είδος (P. emoryi). Στην αιχμαλωσία κυριαρχεί το κοινό καλαμποκόφιδο με πάμπολα μορφικά. Ο φυσικός χρωματισμός είναι καφεκόκκινο βασικό χρώμα με μεγάλες πορτοκαλοκόκκινες κηλίδες οριοθετούμενες από μαύρο, και ασπρόμαυρη κοιλιά.

Στην αιχμαλωσία είναι απ’τα πιο εύκολα φίδια. Χρειάζεται ένα μεσαίου μεγέθους τερράριο με δύο τουλάχιστον κρυψώνες, μία στη ζεστή και μία στη δροσερή μεριά, ένα μπολ νερού και κάποια κλαδιά προαιρετικά για αναρρίχηση. Το υπόστρωμα μπορεί να είναι χαρτί ή κάτι άλλο σχετικά ξηρό κι ασφαλές. Η θερμοκρασία στη ζεστή πλευρά θα πρέπει να κυμαίνεται στους 28-29 βαθμούς για βέλτιστη πέψη την ημέρα, με πτώση το βράδυ στους 22-24 βαθμούς. Η υγρασία θα πρέπει ν’αυξηθεί λίγο πρι την αλαγή δέρματος, οπότε τα χρώματα του φιδιού θολώνουν, για να μπορεί το παλιό δέρμα να ξεκολλήσει ευκολότερα – η κερατίνη είναι υγροσκοπική και διαστέλλεται με την υγρασία, γι’αυτό άλλωστε το δέρμα και τα μαλιά μας μαλακώνουν στο νερό, και οι κάλλοι κόβονται πιο εύκολα. Τα καλαμποκόφιδα είναι πιο κινητικά από άλλα φίδια όπως βόες και πύθωνες, επομένως έχουν ταχύτερο μεταβολισμό και θα πρέπει να τρώνε συχνότερα. Ένα κατάλληλου μεγέθους ποντίκι κάθε 7-10 μέρες για τα ενήλικα είναι καλό, ενώ τα μικρά θα πρέπει να τρώνε κάθε 3-5 μέρες για τη μέγιστη ανάπτυξη. Είναι πολύ ήρεμο φίδι που σπάναι δαγκώνει, προτιμώντας να ξεφύγει αν φοβηθεί. Το φίδι του Ηλία ήταν μόλις 40 εκατοστά και σε διάμετρο μόλις ενάμισι εκατοστό, οπότε εγώ ψιλοφοβόμουν να το πιάσω μήπως και το ζουλήξω. Κινούταν αρκετά γρήγορα και πιανόταν με το σώμα του απ’οπουδήποτε, χρησιμοποιώντας ακόμα και την ουρά του. Φοβόταν ωστόσο να του πιάσω το κεφάλι, και τότε τιναζόταν πιο πέρα. Ένα μεγάλο θέμα με τα λεπτά αυτά φίδια είναι η ευκολία με την οποία διαφεύγουν από μικρά ανοίγματα, γι’αυτό και το τερράριο θα πρέπει να’ναι απολύτως ασφαλές. Το όνομά του είναι κροταλίας ειρωνικά, δήθεν για την τρομακτική του όψη.

Πολύ ωραία όλη η συλλογή, με αγαπημένα μου το φίδι και το παχύουρο γκέκο. Ο δράκος ζούσε σε τερράριο αριστουργηματικά φτιαγμένο, αλλά δυστυχώς δεν έχω φωτογραφίες για να δείξω. Είχα και τα παράπονά μου όμως. Τα τερράρια των λοιπών ερπετών μου φάνηκαν πολύ απλά, επειδή περιείχαν μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Ο Ηλίας το σκέφτεται υπερβολικά πολύ ν’αλλάξει αυτό το σχήμα, επειδή φοβάται μην τραυματιστούν από ατυχήματα σ’ένα πιο «φυσικό» περιβάλλον. Πιστεύω πως σ’ένα καλά σχεδιασμένο περιβάλλον η πιθανότητα ατυχημάτων είναι πολύ μικρή, και τα οφέλη του πολύ περισσότερα. Στη φύση τα ζώα αυτά ζουν σ’ένα πολύπλοκο περιβάλλον με ανηφόρες, κατηφόρες, διάφορους τύπους χώματος, εμπόδια, διάφορες τρύπες, κλπ, εξασκώντας συνεχώς το μυικό και το νευρικό τους σύστημα. Στην αιχμαλωσία συνήθως δε μπορούμε να παράσχουμε ό,τι υπάρχει στη φύση, αλλά κάποια στοιχεία μπορούμε να τα αναδημιουργήσουμε. ΚΙ εφόσον θέλουμε να λέμε πως αγαπούμε να παρατηρούμε τα ερπετά μας, θά’πρεπε να δημιιουργούσαμε το περιβάλλον τους έτσιώστε να μπορούν να κάνουν ορισμένες φυσικές συμπεριφορές άξιες παρατήρησης. Σ’ένα κουτί με δυο κρυψώννες και σκέτο χαρτί κάτω το ζώο ούτε γυμνάζεται, ούτε ψάχνει την τροφή του. Γι’αυτό πιστεύω πως γενικά τα δενδρόβια είδη ζουν καλύτερα απ’τα εδαφόβια, γιατίς τα πρώτα αντικείμενα διαφόρων σχημάτων σε διάφορα ύψη και κλίσεις είναι απαραίτητα για την αναδημιουργία τυ περιβάλλοντώς τους.

Πριν φύγω, πήρα και μερικές κατσαρίδες Αργεντινής (blaptica dubia) για το
Γκέκο μου,
ένα αρσενικό Correlophus ciliatus, Είδα τα feeders κι έφυγα. Πέρα από έντομα, εκτρέφουν και
Ποντίκια
ως τροφή για ερπετά, αν κι είναι αρκετά λίγα και η αναπαραγωγή τους όχι και τόσο εύκολη, αφού το θηλυκό, αν νιώθει ανασφαλές, εύκολα τρώει τα μικρά του. Τα είδα, ήταν μικράλευκά λιμπάκια, σαν κουνελάκια, χωμένα μέσα σε κυλίνδρους χαρτιού υγείας.

Την περασμένη Κυριακή, στις 30 Σεπτεμβρίου, παρευρέθηκα στη συνάντηση των μελών της Εληνικής Κοινότητας των Ερπετών (Reptiles Greece), που, πέρα από το ότι ήταν η μεγαλύτερη συνάντηση στην οποία έχω βρεθεί, ήταν και η μεγαλύτερη των τελευταίων χρόνων για τη Θεσσαλονίκη, με 8 άτομα, όπου θα μπορούσαν νά’ρθουν άλλοι τρεις, οι οποίοι όμως δε μπόρεσαν. Η Ελληνική Πύλη των Ερπετών θα σας είναι γνωστοί αφ’ενός επειδή είμαι μέλος στο
Φόρουμ της,
Κι αφετέρου απ’τα πρόσφατά παράπονά μου για κάποια
Προβλήματα
που είχα εκεί μέσα. Τελικά, μετά από λίγο καιρό αποχής, σκέφτηκα πως η παραμονή μου στο φόρουμ δε θά’πρεπε να εμποδίζεται από συγκεκριμένα υπεροπτικά μέλη και πως μόνο οφέλη θα μπορούσε να μου δώσει. Η αποχή μου εντούτοις ή και η διαγραφή μου απ’το φόρουμ δε θα μ’απέκλειαν απ’τις συναντήσεις. Οι συναντήσεις δεν αποτελούν μέρος του ρυθμισμένου προγράμματος της κοινότητας – δεν έχει κάποιο πρόγραμμα άλλωστε εκτός απ’τους κανονισμούς του φόρουμ -, αλλά αποτελούν καθαρά αυθόρμητες πράξεις των μελών της σελίδας που έχουν γίνει έθιμο με τα χρόνια.

Η συνάντηση λοιπόν έγινε σε μια καφετέρια πίσω απ’το Άγαλμα του Βενιζέλου στην Πλατεία Αριστοτέλους στις 5 το απόγευμα, και διήρκησε μέχρι τις 11 το βράδυ, οπότε αν δεν κοίταζε κανείς το ρολόι θα μπορούσε να κρατήσει ακόμα περισσότερο, όπου συζητήσαμε πολλά και διάφορα θέματα. Πρώτα όμως θα πρέπει ν’απαριθμήσω τα μέλη με τη δύναμη (ερπετά) του καθενός, όπως απαριθμούσε ο Όμηρος τα στρατεύματα με τις δυνάμεις τους κατά τον Τρωικό Πόλεμο, παρεμπιπτόντως κομμάτι της Ιλιάδας που συνήθως δεν περιλαμβάνεται στη μετάφραση, διότι είναι δύσκολη η επακριβώς απόδοση του νοήματος των αρχαίων στίχων με τη μορφή των νέων – οι περιγραφές γίνονται με ποιητικές μεγάλες σύνθετες λέξεις στον Όμηρο, οι οποίες αν έσπαγαν στη μετάφραση θά’διναν στίχους μεγαλύτερους ή περισσότερους, ασύμφωνους με τους υπόλλοιπους της μετάφρασης. Άσχετο το παραπάνω, αλλά άξιο αναφοράς. Η απαρίθμηση λοιπόν θα γίνει με αύξουσα σειρά ως προς τη δυσκολία των ερπετών του καθενός, κι όχι απαραίτητα ως προς την εμπειρία του, αν και τα δύο αυτά συσχετίζονται συνήθως.

Ο πρώτος ήταν ο Πάνος, ο οποίος δεν έχει ακόμα κανένα ερπετό, αν και σκέφτεται ν’αποκτήσει. Προφανώς ήρθε για γνωριμία, όπως κι εγώ
Στην πρώτη μου συνάντηση,
Οπότε ούτε εγώ είχα κάτι ακόμα.
Ο δεύτερος ήμουν εγώ ο Captainhook με ένα λοφιοφόρο γκέκο (Correlophus ciliatus), το γνωστό
Βαρώνο,
Αλλά και την κουνέλα μου τη
Λίμπο.
Αυτή φυσικά δεν υπάγεται στα ερπετά, είναι small mammal, ένα μικρό παιδάκι που μας αγαπάει όλους και το αγαπάμε, απλώς την αναφέρω.
Τρίτος ήταν ο Nick the Greek, φανερό το όνομά του, μ’ένα ωτοφόρο γκέκο (Rhacodactylus auriculatus), συγγενικό με το λοφιοφόρο, και τα δύο διπλοδακτυλοειδή της Νέας Καληδονίας, αλλά κι ένα λεοπαρδαλώδες γκέκο (Eublepharis macularius). Αγαπά ιδιαίτερα τα γκέκο, και μολονότι θέλει να τα αναπαραγάγει, ακόμα νομίζει πως δεν έχει τους πόρους για κάτι τέτοιο.
Τέταρτος ήταν ο Fogo, κατά κόσμον Ηλίας, συνιδρυτής του καταστήματος
Isle of Eco,
Πρωτοποριακού καταστήματος στην Ελλάδα εξειδικευμένου στην κομποστοποίηση με γεωσκώληκες, καθώς και σε ζωντανές τροφές για κατοικίδια. Έχει έναν κινέζικο δράκο του νερού (Physignathus consinsinus), ένα αφρικανικό παχύουρο γκέκο (Hemitheconyx caudicinctus), συγγενικό του λεοπαρδαλώδους, κι ένα άλλο γκέκο που δε θυμάμαι. Διατηρεί επίσης συλλογή από ταραντούλες, η οποία αυξάνεται. Οι ταραντούλες φυσικά δεν είναι ερπετά, αλλά κάποια κοινά στοιχεία στη διατήρησή τους, π.χ. η διαβίωση σε γυάλινα τεράρια ή η σίτηση με ζωντανά έντομα έχουν φέρει το χόμπι των ερπετών μ’αυτό των αρθροπόδων επικίνδυνα κοντά. Ίσως επίσης η απέχθεια που τείνουν να προκαλούν οι δύο αυτές άσχετες ομάδες ζώων στον ευρύ κόσμο νά’ναι ακόμα ένας υποσυνείδητος παράγοντας συγκερασμού αυτών των δύο. Αν θέλαμε ωστόσο νά’μαστε πιστοί στην ταξινόμηση, θά’πρεπε το χόμπι των πουλιών να περιλαμβάνεται σ’αυτό των ερπετών, αφού τα πουλια΄είναι παραλλαγμένοι δεινόσαυροι, και κατ’επέκτασιν τροποποιημένα ερπετά, ή, εναλλακτικά, οι δεινόσαυροι δεν ήταν ερπετά αλλά πουλιά. Η ταξινόμηση των οργανισμών δεν είναι τόσο σαφής όσο θα θέλαμε, ιδίως αν συμπεριλάβουμε τα εξαφανισμένα είδη.
Ο Πέμπτος ήταν ο Piranhas2 ή αλλιώς Βασίλης, παρών και στις αμέσως προηγούμενες δύο συναντήσεις που ήμουν κι εγώ, με μεγάλη αγάπη του τα ενυδρεία. Είχε στο παρελθόν και νομίζω πως έχει πιράγχας, αλλά κι άλλα σπάνια είδη ψαριών. Έχει φτιάξει μόνος του και κάποιες ιδιότυπες κατασκευές, όπως ένα ξύλινο ενυδρείο. Επίσης έχει και μια ιγκουάνα (Iguana iguana) 1,2 μέτρων 5 ετών.
Έκτος ήταν ο Chris yiam ή Χρήστος, κάτοχος δύο σπάνιων πυθώνων γόμα της Αυστραλίας (Aspidites ramsayi), κι ενός νεαρού βυρμανικού πύθωνα (Python molurus bivitatus) κοντά στα δύο μέτρα, ο οποίος πθανότατα θα βάλει άλλα δύο στο εγγύς μέλλον. Το τέρας αυτό στην ενηλικίωση θα μπορεί να φάει κουνέλια, ενώ θα είναι ικανό να σκοτώσει άνθρωπο. Φυσικά με την κατάλληλη προσοχή είναι πολύ δύσκολο να γίνει ατύχημα απ’αυτό το γενικώς ήρεμο φίδι, κι όσοι θάνατοι συνέβησαν ήταν αποτέλεσμα λανθασμένων κινήσεων συνήθως κατά το τάισμα του φιδιού, και πού αλλού, στη χώρα των εντελώς αμελών, την Αμερική. Μία ντουζίνα περιπτώσεων, όπως θα’λεγαν και οι Αμερικάνοι, δε θά’πρεπε κανονικά να σταθεί αιτία απαγόρευσης της κατοχής μεγάλων συσφιγκτήρων, κι όμως στην τρομολάγνα και ασφαλειολάγνα Αμερική αρκετές πολιτείες έχουν θέσει περιορισμούς στην πώληση ή τη μετακίνηση τέτοιων ζώων, ενώ κατά καιρούς εμφανίζονται νομοσχέδια που ζητούν την πλήρη απαγόρευσή τους για ιδιότες. Παρόλα αυτά τα σκυλιά και τα άλογα, καθώς κι άλλα εξωτικά ζώα με μεγαλύτερη θεωρητικά πιθανότητα να γίνουν παράνομα, όπως μεγάλα σαρκοφάγα θηλαστικά, σκοτώνουν πολύ περισσότερους το χρόνο στις ανεπτυγμένες χώρες από κάθε ερπετό. Έχει επίσης και μια ταραντούλα, ενώ ενδιαφέρεται ν’αποκτήσει δηλητηριώδες (Ενημέρωση σήμερα που δημοσιεύω το θέμα, ήδη απέκτησε το πρώτο του δηλητηριώδες, μια θηλυκή οχιά κεραστή Cerastes cerastes).
Η έκτη ήταν η Μαριάννα με όνομα μέλους Johny, το όνομα της ιγκουάνας της. Κάτοχος μιας μεγάλης κι εντυπωσιακής αρσενικής ιγκουάνας 9 ετών μήκους 1,5 μέτρων, κι αν είχε την ουρά της ολόκληρη θα μπορούσε νά’ταν και μεγαλύτερη. Ζει ελεύθερη στο σπίτι (free roamer), κι εξαιτίας αυτής της επιλογής, τη βάζω κοντά στην κορυφή αυτού του καταλόγου. Για την περίπτωση αυτήν παρακάτω.
Όγδοος ήταν ο George1 ή Γιώργος, μέλος της ομάδας διαχειριστών του φόρουμ και πολύ πεπειραμένος ερπετοκάτοχος. Αν και είχε ασχοληθεί με διάφορα είδη στο παρελθόν, σήμερα επικεντρώνεται αποκλειστικά στα φίδια. Διατηρεί
Μια εξειδικευμένη συλλογή
Με διάφορα σπάνια είδη. Έχει βόα της Μαδαγασκάρης (Sanzinia madagascariensis), ασπιδέλαπες (Aspidelaps lubricus lubricus), χοντροπύθωνες (Morelia viridis), οχιές κεραστές (Cerastes cerastes), και πρόσφατα απέκτησε ένα ζευγάρι κροταλιών μολοσσών του Μεξικού (Crotalus molossus nigrescens). Αυτός είχε τους γόμα πύθωνες στο παρελθόν, οπότε έδωσε κι ένα ζευγάρι απογόνων στον Κρίζγιαμ (αυτός επίσης τού’δωσε τον κεραστή)), ενώ φέτος αναπαρήγαγε επιτυχώς τους χοντροπύθωνές του, με 20 μικρά, ελάχιστα εκ των οποίων απεβίωσαν. Το συγκεκριμένο είδος της Ινδονησίας, της Νέας Γουινέας και της Αυστραλίας είναι αρκετά ευαίσθητο, μη ανεχόμενο αλλαγές στο τροπικό περιβάλλον του με τις σταθερές θερμοκρασίες και την υψηλή υγρασία, και η αναπαραγωγή του ακόμα πιο δύσκολη. Τον βάζω ωστόσο στην κορυφή του καταλόγου όχι για τη δυσκολία των φιδιών του, γιατί μια ιγκουάνα ελεύθερη στο σπίτι είναι πολύ πιο δύσκολη από λίγα τροπικά τερράρια με χοντροπύθωνες, αλλά από την εμπειρία του σε διάφορα είδη, και δη σε δηλητηριώδη.

Στη συνάντηση λοιπόν μιλήσαμε για σχεδόν οτιδήποτε. Αρχικά ο καθένας έλεγε τις εμπειρίες του απ’τα ερπετά κι από τη σελίδα. Εγώ φυσικά δεν παρέλειψα να κάνω δημόσια τα παράπονά μου από κοντά, αν κι όσοι έπρεπε να τα ακούσουν δε μου φάνηκε να έδωσαν σημασία. Λέγαμε επίσης και για διάφορα άλλα προβλήματα της σελίδας. Ορισμένοι άνθρωποι κατάλαβα πως εκθειάζουν τις σελίδες του εξωτερικού ως πιο οργανωμένες. Θα διαψευστείτε όμως αν ψάξετε λίγο σε αμερικάνικα ερπετοφόρουμ κι όχι μόνο και δείτε τι γράφεται. Κλασικό δείγμα ελληνικού συνδρόμου κατωτερότητας. Η δική μας σελίδα είναι αρκετά καλά οργανωμένη, αν κι όχι τέλεια. Αυτό το σύστημα της φήμης του κάθε μέλους για παράδειγμα, που προκαταλαμβάνει τα νέα μέλη για την αξιοπιστία του καθενός, ενώ στην πραγματικότητα οι πόντοι συνήθως επηρεάζονται από τις συμπάθειες και τις αντιπάθειες των μελών, δεν είναι σωστό. Αυτό δεν το είπα εκεί, αλλά τό’χω εκφράσει άλλοτε. Πρόσφατα λοιπόν εφαρμόστηκε ένα νέο σύστημα, όπου ο κάθε αναγνώστης μπορεί να βάζει like στη δημοσίευση ενός, επηρεάζοντας τη βαθμολογία μόνο της συγκεκριμένης δημοσίευσης, χωρίς ωστόσο το σύστημα της φήμης νά’χει καταργηθεί.

Είχα επίσης μια συζήτηση με την κάτοχο της ιγκουάνας που προανέφερα, κι έμαθα πολλά πράγματα για τη ζωή ενός μ’ένα τέτοιο ερπετό. Όπως και πολλοί άλλοι, αγόρασε μια μικρή πρασινούλα ιγκουάνα από΄ένα πετ σοπ, οπότε της είπαν πως είναι πολύ εύκολη και δε χρειάζεται σχεδόν καθόλου φροντίδα. Η μικρή πράσινη σαυρούλα όμως μεγάλωσε, κι έπειτα έμαθε την πραγματικότητα γι’αυτό το είδος, ότι δηλαδή είναι φυσιολογικό να γίνεται 1,5-1,8 μέτρα ή και περισσότερο, να ζυγίζει 5-8 κιλά και να ζει για 15-20 χρόνια. Πλέον όμως τον είχε συνηθίσει και δεν μπορούσε να τον πετάξει όπου βρει όπως οι περισσότεροι όσον οι ιγκουάνες επιβίωσαν ώστε να φτάσουν σε άβολο μέγεθος. Του πήρε ό,τι χρειαζόταν, αλλά το τερράριο, που ήταν ήδη αρκετά μεγάλο (1,5χ0,8χ2 μέτρα) δεν του έφτανε. Προσπαθούσε να σπρώξει το τζάμι με το κεφαλάκι του με αποτέλεσμα να χάσει το μπροστινό κερατάκι του, κι ακόμα φέρει ουλή στη μύτη του. Έτσι αποφάσισε να το αφήσει ελεύθερο, όπως κάνου και πολλοί άλλοι στο εξωτερικό, κάτι πάρα πολύ δύσκολο. Οι ιγκουάνες είναι δεντρόβιες, τις αρέσει να σκαρφαλώνουν ψηλά, πηδάνε με τα πίσω άκρα μακριά, η ουρά σέρνεται πίσω τους και ρίχνει κάτω ό,τι βρει, οπότε καταλάβατε, δεν είναι για σπίτι. Αυτή λοιπόν τροποποίησε το σπίτι της ώστε να περιορίσει αυτά τα προβλήματα, και κάθε καλοκαίρι ο Τζόνι γυρίζει ελέυθερος, αλλά το χειμώνα μπορεί να βρίσκεται στο τερράριο για αρκετές μέρες. Υπάρχουν λάμπες όπου μπορεί να λιάζεται στο τερράριό του, τον σκεπάζει με ηλεκτρική κουβέρτα αν κάνει κρύο το βράδυ, κάθε μέρα του δίνει μια σαλάτα από ψιλοκομμένα χόρτα (ολόκληρα φύλλα δυσκολεύεται να τεμαχίσει αν δεν έχουν αντίσταση), προσέχει μην τραυματιστεί – παλιά είχε τραυματιστεί μερικές φορές – ή μη σπάσει κάτι, πλένει και καθαρίζει συνέχεια επειδή, αν κι έχει κάποιες περιοχές που συνηθίζει ν’αφοδεύει, τυχαίνει και αλλού, είναι πάντα από πίσω του όταν βγαίνει στο μπαλκόνι για να λιαστεί για να μην πηδήξει κάτω, ενώ δε μπορεί να φύγει διακοπές για μεγάλο χρονικό διάστημα εάν δεν υπάρχει κάποιος να το φροντίζει – δεν είναι φίδι που τρώει μια στο τόσο, είναι χορτοφάγο που χρειάζεται καθημερινό, ή τουλάχιστον μέρα παρά μέρα κατ’εξαίρεσην τάισμα -, κι όταν χρειάζεται να τον μεταφέρει, θα πρέπει να χρησιμοποιεί ένα υπερμεγέθες κουτί μεταφοράς και πάλι με δυσκολία. Όλα αυτά τα αναφέρω κυρίως για να σας αποθαρρύνω να πάρετε ιγκουάνα, διότι είναι απ’τα πιο δύσκολα ερπετά. Φυσικά μπορεί να ζήσει και σε τερράριο, αλλά τερράριο 2,5 μέτρα σε μήκος και περίπου άλλο τόσο σε ύψος. Σε μικρότερο, ακόμα κι αν δεν προσπαθεί να φύγει, η ζωή της θα’ναι χαμηλής ποιότητας. Επίσης ένα τόσο μεγάλο ζώο μπορεί να προκαλέσει αρκετή ζημιά σε κάποιον αν επιτεθεί. Το δέρμα του είναι σαν γυαλόχαρτο, η ουρά του μαστιγώνει δυνατά – εμένα με μαστίγωσε μια μικρή των 60 εκατοστών και μου άφησε μικρή γρατσουνιά, σκεφτείται μια των δύο μέτρων -, τα νύχια του είναι γαμψά για να σκαρφαλώνει καλά και τα δότια του πριονωτά για να κόβει φύλλα. Η εν λόγω κοπέλα έχει σημάδια από παλιά από τέτοιες επιθέσεις. Θα λέγατε πως αν δεν το σηκώνετε, δε θά’χετε πρόβλημα, αλλά σκεφτείτε τι θα γίνει αν κάποτε χρειαστεί να το σηκώσετε και δεν έχει συνηθίσει. Επίσης τα αρσενικά κατά την περίοδο αναπαραγωγής γίνονται πιο επιθετικά, ενώ τα θηλυκά μπορεί να’χουν προβλήματα με αυγά, γιατί γεννούν και αγονιμοποίητα σαν τις κότες. Τώρα σας φαίνεται μια ιγκουάνα τόσο εύκολη;

Η συζήτηση συνεχιζόταν χωρίς εξάντληση όπως έδειχνε. Λέγαμε για παραγγελίες ερπετών απ’το εξωτερικό, για τους νόμους σε διάφορες χώρες, π.χ. στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη ΕΕ είναι παράνομη η σύλληψη ερπετών και αμφιβίων από τη φύση, πάραυτα ορισμένα είδη από αναπαραγωγή στην αιχμαλωσία μπορούν να πωληθούν χωρίς χαρτιά, μιας και μπορεί να μην προστατεύονται διεθνώς, κι αυτό μπορεί να είναι προβληματικό έπειτα αν για παράδειγμα πρέπει να ταυτοποιηθεί η προέλευση ενός ζώου. Η νομοθεσία καλύπτει κάθε είδος ερπετού και αμφιβίου ανεξαρτήτως αν απειλείται, ακόμα δηλαδή κι η αιχμαλωσία ενός απλού σαμιαμιδιού θά’ταν παράνομη. Τα αρθρόποδα πάντως, όπως οι σκορπιοί ή οι αράχνες, δεν προστατεύονται από κάποιον ευρωπαΪκό νόμο. Και φυσικά η παρανομία δε σταματά ανθρώπους από το να αιχμαλωτίζουν ζώα. Στην Κύπρο έμαθα πως πολλοί πιάνουν αφρικανικούς χαμαιλέοντες (Chamaeleo africanus), οι οποίοι όμως πεθαίνουν συνήθως σύντομα, εξαιτίας της μεγάλης ευαισθησίας και του μικρού άλλωστε προσδόκιμου ζωής των χαμαιλεόντων. Επίσης στην Κύπρο, εξαιτίας των μόνιμων υψηλών θερμοκρασιών, είναι δυνατόν μεγάλα ερπετά όπως κροκοδείλια να στεγάζονται έξω με κάποια υποστήριξη όλο το χρόνο. Λέγοντας για τους αφρικανικούς χαμαιλέοντες, έμαθακάτι πολύ λυπηρό για τον ελληνικό πληθυσμό του είδους αυτού. Και στην Ελλάδα υπάρχει ένας μικρός πληθυσμός λίγων εκατοντάδων αυτού του κυρίως βορειοαφρικανικού είδους στην Πύλο, αυτό το γνώριζα. Αυτόν τον πληθυσμό λοιπόν παρακολουθούσε για χρόνια ομάδα Γερμανών επιστημόνων, οι οποίοι πρόσφατα άφησαν την παρακολούθηση στα χέρια του ελληνικού κράτους. Και τι έγινε μετά; Άνοιξαν κέντρο διασκέδασης στην περιοχή που γεννούσαν τα αυγά τους, και παρά τις συστάσεις που έχουμε δεχτεί, δεν προχωρήσαμε σε καμία δράση.

Λέγαμε επίσης για τα δηλητηριώδη, για τα οποία εγώ πιστεύω πως θά’πρεπε να υπάρχει ένα σύστημα αδειοδότησης για τους μέλλοντες κατόχους, ώστε να μη φτάσουμε στην κατάσταση ο οποιοσδήποτε νά’χει δηλητηριώδες. Γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι δύσκολο να βρεις τέτοια ζώα, ιδίως στο εξωτερικό, όπου οι τιμές ορισμένων είναι πολύ χαμηλές, π.χ. οχιές αμμοδύτες (Vipera ammodytes) με 40 ευρώ στη Γερμανία. Άκουσα διάφορα εξωφενικά πράγματα που έχουν γίνει με δηλητηριώδη στο εξωτερικό. Ένας Ολλανδός είχε συλλογή από 24 βασιλικές κόμπρες στο σπίτι του, και πρόσφατα πέθανε επειδή δαγκώθηκε από μία. Κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά σπάνιο για κάτοχο δηλητηριωδών εντούτοις, διότι ως προς τα μέτρα ασφαλείας που παίρνουν είναι προσεκτικότεροι κι από πυροτεχνουργούς, αλλά σπανιότατα συμβαίνει, ίσως και ο συγκεκριμένος νά’ταν απρόσεκτος, ή, όπως κι άλλοι που την πάτησαν έτσι, να νόμιζε πως εφόσον τόσο καιρό τα φίδια του φαίνονταν ήρεμα, δε θα τον δάγκωναν. Το πρόβλημα όμως με τα δηλητηριώδη είναι πως αν γίνει η στραβή, συνήθως γίνεται μια φορά. Οποιοδήποτε ήρεμο φίδι θα μπορούσε μια μέρα να ενοχληθεί από κάτι απλό και να δαγκώσει χωρίς μεγάλες συνέπειες, τι θα γινόταν αν ήταν όμως δηλητηριώδες; Γι’αυτό χρειάζονται όλα αυτά τα μέτρα, ακόμα κι αν η πιθανότητα επίθεσης είναι πολύ μικρή. Επίσης ένας άλλος μας έλεγε για έναν ακόμα Ολλανδό διαχειριστή της εθνικής τράπεζας αντιοφικών ορών, ο οποίος έκανε διάφορα τρελά με τα φίδια του, π.χ. έβαζε δύο αρσενκές βασιλικές κόμπρες να μαλώνουν στο σαλόνι του. Παράδειγμα προς αποφυγή στο χόμπι των ερπετών, ασφαλώς. Εντάξει, επειδή έχει το αντίδοτο δε σημαίνει πως θα κάνει το μάαγκα μ’αυτά. Παρά τα αρνητικά συμβάντα πάντως κατά καιρούς, δε θα υποστήριζα ποτέ την απαγόρευση κατοχής των ζώων αυτών από ιδιότες. Ένα σύστημα αδειοδότησης, αν και γραφειοκρατικά δυσκολότερο, τουλάχιστον για τα πλέον επικίνδυνα είδη, θα’ταν καλύτερη λύση όπως προανέφερα. Αυτό το απεχθές προτεσταντικό/αγγλοσαξονικό σύστημα της πλήρους απαγόρευσης (κόβω τσιγάρο, κόβω ναρκωτικό, κόβω σεξ, κόβω δηλητηριώδες) μόνο κακά έχει να μας δώσει. Εκτός του ότι με υπόγειο τρόπο περιορίζει σιγά-σιγά τις ελευθερίες που υποτίθεται πως έχουμε σ’ένα φιλελεύθερο, δημοκρατικό δυτικό κράτος, δεν σταματά την παρανομία, όπως αποδεικνύεται, π.χ. με τη περίπτωση των ναρκωτικών, αλλ’αντίθετα δημιουργεί μια τεχνητή τάξη παράνομων που καταδικάζονται χωρίς νά’χουν πραγματικά εγκληματήσει.

Λέγαμε επίσης για δεινόσαυρους, την εξέλιξη των ερπετών και τις ομοιότητες των δεινοσαύρων με τα πουλιά. Εγώ ανέφερα τη διαπίστωση πως οι κροκόδειλοι δεν είναι κανονικά ερπετά, αλλά Επαναερπετοποιήθηκαν κατά την εξέλιξή
τους ως θηρευτές ενέδρας του νερού. Ναι, στην πραγματικότητα
Οι κροκόδειλοι ππροήλθαν από ενδόθερμους δραστήριους χερσαίους κυνηγούς,
Και πιθανότατα όλοι οι πρώτοι αρχόσαυροι, πλην των αρχαιότερων ομάδων, ήταν ενδόθερμοι, χαρακτηριστικό που κληρονομήθηκε έπειτα στους πτερόσαυρους, στους δεινόσαυρους και στα πουλιά. Είχαν φέρει επίσης ένα βιβλίο για διάφορα ερπετά και το ξεφύλλιζαν. Είπαμε και για βιβλία, κι εγώ τους πρότεινα το
Εισαγωγικό βιβλίο ερπετολογίας
Που είχα διαβάσει το καλοκαίρι ως απολύτως απαραίτητο για τη γνώση των ερπετών και των αμφιβίων. Οι περισσότεροι απ’ό,τι κατάλαβα είχαν κάποια ερπετικά βιβλία στις βιβλιοθήκες τους. Ο συλλέκτης των εξειδικευμένων φιδιών πρότεινε το Reptile Medicine and Surgery, ένα κυρίως κτηνιατρικό βιβλίο. Δυσττυχώς εδώ στην Ελλάδα οι κτηνίατροι που ασχολούνται με ερπετά είναι λίγοι, και όσοι ασχολούνται, μολονότι δεν έχουν δυσκολία να θεραπεύσουν κάτι απλό, συνήθως έχουν πρόβλημα όταν η πάθηση είναι σοβαρή ή το είδος εξειδικευμένο, και φτάνουν στο σημείο να διαφωνούν με τους χομπίστες, οι οποίοι συχνά γνωρίζουν περισσότερα κι απ’τους ίδιους τους γιατρούς. Στο τέλος οι χομπίστες αναγκάζονται να χορηγούν φάρμακα και να κάνουν ακόμα και εγχειρήσεις μόνοι τους. Έτσι έγινε πρόσφατα για παράδειγμα με το Γιώργο, του οποίο ο αρσενικός κεραστής έπαθε μόλυνση στο ημιπέος μετά την αναπαραγωγική διαδικασία, κι αναγκάστηκε μόνος του να το αφαιρέσει. Το φίδι ήταν ήδη καταβεβλημένο ωστόσο και πέθανε αργότερα. Τι να κάνουμε; Ας ελπίζουμε τα ερπετά μας να μην πάθουν τίποτα σοβαρό.

Συζητούσαμε κι άλλα διάφορα. Για το όλο θέμα των μορφικών ζώων για παράδειγμα. Μορφικά είναι τα ζώα εκείνα που παρουσιάζουν χρωματικά σχέδια αρκετά διαφορετικά απ’τα συνήθη του είδους τους. Από τέτοια άτομα, που συνήθως συναντώνται στη φύση σπάνια, οι εκτροφείς έχουν παραγάγει με επιλεκτική αναπαραγωγή ζώα με αρκετά ποικίλους χρωματισμούς. Η έννοια του μορφικού ωστόσο είναι αρκετά υποκειμενική, ιδίως για τα εκ φύσεως ποικιλόχρωμα είδη, τα οποία έχουν και τα περισσότερα μορφικά άλλωστε, όπου η κάθε ελαφριά παραλλαγή θα μπορούσε να θεωρηθεί μορφικό, κι αυτό δυστυχώς γίνεται για καθαρά κερδοσκοπικούς λόγους. Η δημιουργία μορφικών δε διαφέρει σε τίποτα απ’την επιλεκτική αναπαραγωγή στην οποία έχουν υποβληθεί πολλά άλλα ζώα, με αρνητικές συνέπειες για την υγεία τους ορισμένες φορές. Γενικώς εγώ διαφωνώ με το όλο εγχείρημα, κυρίως για ιδεολογικούς λόγους. Δε θά’θελα τα ερπετά να πάρουν το δρόμο των ψαριών, των πουλιών ή των θηλαστικών όσον αφορά την αναπαραγωγή, αλλ’εφόσον υπάρχει τεράστια ζήτηση, η τάση αυτή δεν πρόκειται να παύσει. Πιστεύω εάν κάποιος αγαπά τα ερπετά, θα μπορούσε να τα θαυμάζει στη φυσιολογική μορφή τους, και όχι να τα θεωρεί φαντεζί μπιμπελά με διάφορα χρώματα, απ’τα οποία μπορεί κάποιος να διαλέξει αυτό που του ταιριάζει, κάτι σαν τα ρούχα. Επίσης η παραγωγή μορφικών, ιδίως των σπάνιων και κατά κάποιους εντυπωσιακών, είναι κατά βάση ένας αγώνας δρόμου μεταξύ των μεγάλων εκτροφέων. Εάν τελικά δημιουργηθεί ένα ιδιαίτερο μορφικό ζώο απ’αυτόν τον αγώνα, συνήθως διατίθεται σε εξωφρενικά ποσά εκατοντάδων ή χιλιάδων δολλαρίων ή ευρώ. Παλαιότερα είχα αναφέρει για έναν Αμερικανό, ο οποίος έπειτα από χρόνια επιλεκτικής αναπαραγωγής δημιούργησε τον πρώτο μπλε χοντροπύθωνα, τον οποίον κοστολογούσε στα 100.000 δολλάρια. Νόμιζα πως δεν τον αγόρασε κανείς, αλλά έμαθα πως τελικά τον πούλησε! Όχι, τα ερπετά δεν είναι αυτοκίνητα ή κινητά αφής, για τα οποία η κάθε εταιρεία κάνει αγώνα δρόμου για να βγάλει το μοδάτο ή βελτιωμένο μοντέλο πριν τον ανταγωνιστή της και να το μοσχοπουλήσει. Τι να κάνουμε, εφόσον και τα ζώα ακόμα υπόκεινται στο ίδιο οικονομικό σύστημα μ’άλλα αγαθά, δεν υπάρχει ουσιαστικά κάτι που μπορεί να περιορίσει ή να σταματήσει αυτές τις συμπεριφορές, εφόσον είναι παντελώς νόμιμες. Λέγοντας όμως για εκτροφείς, θα πρέπει να ξεκαθαρίσω πως η εκτροφή ερπετών είναι αρκετά ασύμφορη επιχείρηση, αφού στις περισσότερες των περιπτώσεων τα ζώα χρειάζονται εξειδικευμένο εξοπλισμό και διατροφή για ν’αναπαραχθούν επιτυχώς, που κοστίζουν, ενώ πάντοτε υπάρχει η πιθανότητα αποτυχίας, είτε από ασθένεια ή θάνατο των γονέων ή των απογόνων, είτε από μη εκκόλαψης των αυγών ή απλώς μη επιτυχούς γονιμοποίησης. Όπως είπε κι ο συλέκτης των σπάνιων φιδιών, αν θέλεις να βγάλεις λεφτά από ζώα, κάνε καλύτερα εκτροφή κάποιας σπάνιας ράτσας γάτας που μπορείς να μοσχοπουλήσεις, που μετά από κάθε ζευγάρωμα θά’χεις σίγουρα μικρά. Έτσι στο χώρο των ερπετών, λίγα είναι πραγματικά τα μεγάλα ονόματα που βγάζουν λεφτά, οι περισσότεροι εκτροφείς δεν τό’χουν ως το μόνο επάγγελμα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως έχουν διαφορετικούς στόχους απ’τα μεγάλα ονόματα. Για την Ελλάδα ωστόσο, που ο ανταγωνισμός σ’αυτόν το χώρο είναι μηδαμινός, πιστεύω πως κάποιος θα μπορούσε να γίνει εκτροφέας, κι ακόμα κι αν λόγω της κρίσης δε μπορούσε να πουλήσει στο εσωτερικό, θα μπορούσε να στραφεί στο εξωτερικό, ιδίως αν εξέτρεφε σπάνια είδη με ζήτηση.

Όσον αφορά τις στάσεις προς τα μορφικά έχω διακρίνει γενικώς δύο μερίδες στο χόμπι. Η μία τείνει ν’ασχολείται με σπάνια ή εξειδικευμένα είδη, π.χ. χελώνες ξηράς, σπάνια γκέκο, βαρανούς ή κροκοδείλια, και σκοπός τους είναι η αναδημιουργία του φυσικού περιβάλλοντος αυτών των ζώων στην αιχμαλωσία και οι εκτενείς παρατηρήσεις πάνω σ’αυτά, ώστε να συσσωρευτούν χρήσιμες πληροφορίες για τη σωστή φροντίδα κι αναπαραγωγή τους, με σκοπό την αύξηση του αιχμάλωτου πληθυσμού. Βλέπουν το ερπετό πιο ολιστικά. Φυσικά αν ο πληθυσμός τους αυξηθεί αρκετά, ίσως μεταβούν στη δεύτερη φάση. Η δεύτερη μερίδα ενδιαφέρεται όχι για τα ζώα τα ίδια, αλλά για την παραγωγή όλο και πιο ξεχωριστών μορφικών. ΟΙ άνθρωποι αυτοί προφανώς έχουν βαρεθεί (αυτό που διαβάσατε!) το φυσικό χρωματισμό (normal) του είδους, και καταπιάνονται έτσι με την τροποποίησή του. Εδώ ανήκουν όλοι οι μορφολάγνοι κοινών ειδών όπως βασιλικών πυθώνων (Python regius), λοφιοφόρων και λεοπαρδαλωδών γκέκο, καλαμποκόφιδων [corn snakes (Pantherophis guttatus)] ή βόοών συσφιγκτήρων (Boa constrictor).

Κάτι άλλο που παρατήρησα, κι ανέφερα με περιέργεια στη συνάντηση, είναι η απέχθεια των ερπετοεκτροφέω προς τον υβριδισμό. Παρόλο που δημιουργούν «αφύσικα» μορφικά, για τη δημιουργία των οποίων κάνουν συχνά απανωτές αιμομιξίες, δε δέχονται εύκολα τα υβρίδια, διότι ισχυρίζονται πως μολύνουν γενετικά το είδος, χωρίς να παίρνουν υπόψη τους ότι συχνά ο υβριδισμός δίνει ευρωστία στους απογόνους. Εάν κρατούνται οι γενεαλογίες και γνωρίζουμε ποια είναι υβρίδια και ποια όχι ώστε να μη μπερδεύονται οι γραμμές έν αγνοία μας, θεωρώ πως είναι κάτι το θεμιτό, και ίσως κάπως αντισταθμίσει τα προβλήματα που φέρνει η αιμομιξία στους αιχμάλωτους πληθυσμούς. Γιατί μπορεί η αιμομιξία στα ερπετά να μην οδηγεί τόσο εύκολα σε εμφανή προβλήματα υγείας – αν γίνεται κατ’εξακολούθησην οδηγεί -, το σίγουρο είναι όμως ότι μειώνει τη γενετική ποικιλομορφία ενός ήδη μικρού και γενετικά φτωχού αιχμάλωτου πληθυσμού, κάνοντάς τον για παράδειγμα πιο επιρρεπή σε κάποια πιθανή ασθένεια. Ο προβληματισμός αυτός ξεκίνησε από μια συζήτηση για τον υβριδισμό των νεοκαληδονιακών γκέκο, όπου είπα πως αν είχα θηλυκό συμβατού είδους με το δικό μου, θα έκανα πειραματικά διασταύρωση.

Λέγαμε επίσης για τη διατροφή των ερπετών και τη θρεπτική αξία διαφόρων εντόμων, το κόστος διατήρησης διαφόρων ειδών και τους διάφορους τύπους εξοπλισμού, για τη δυσκολία εύρεσης ορισμένων αντικειμένων στην Ελλάδα, για ταραντούλες, ενυδρεία, ιδιοκατασκευές, για την παράνοια των Κινέζων (έχουν μια μόδα πρόσφατα χρήσης της σκόνης του αποξηραμένου και κονιορτοποιημένου γκέκο τοκέι (Gekko gekko) ως πανάκεια για τη θεραπεία των πάντων, από καρκίνο έως έιτζ!), κλπ. Γενικώς πολύ εποικοδομητική συνάντηση, που όπως φάνηκε άρεσε σ’όλους, αφού θέλουν να την καθιερώσουμε πιο συχνά. Δεν ξέρω ωστόσο τι θα γίνει στην πραγματικότητα. Στην επόμενη συνάντηση θα ρίξω την ιδέα για μπλουζάκια του Reptiles Greece. Άραγε τι είχαν να πουν οι διπλανοί μας στα τραπέζια απ’όλα αυτά που άκουγαν;

Ενημέρωση 3/11/2013: Τελικά καθιερώσαμε να συναντιόμαστε κάθε μήνα. Σήμερα έγινε η συνάντηση σ’ένα καφέ κοντά στην Καμάρα, με σχεδόν τα ίδια άτομα, αν και ήρθαν κάποιοι ακόμα. Ο Akis15 και ο Lord Magua, ο οποίος έχει ένα αρσενικό γκέκο του ίδιου είδους με το δικό μου, τρία στικτά γκέκο, δύο ιγκουάνες (μία ενήλικη αρσενική, στην οποία έχει δώσει ένα δωμάτιο και μια μικρότερη θηλυκή), γάτες, σκυλιά, δύο ροζέλα, λίγες ταραντούλες, και θεωρεί πως δεν έχει τίποτα το σημαντικό! Εντάξει, δε χρειάζεται νά’χεις δηλητηριώδη για νά’σαι πετυχημένος χομπίστας. Πρώτο του ερπετό ήταν ένας θηλυκός χαμαιλέοντας Υεμένης (Chamaeleo calyptratus), ο οποίος του έζησε 6 χρόνια με δύο γέννες αγονιμοποίητων αυγών – αρκετά πολύ γι’αυτά τα ασυνήθιστα βραχύβια ερπετά. Ο Chris Yiam έλειπε. Πάλι λέγαμε για τιμές – έμαθα πως στην Ολλανδία για παράδειγμα μια μικρή μαύρη μάμπα κοστίζει μόλις 80 ευρώ -, για άδειες κατοχής δηλητηριωδών (στη Γερμανία και στην Αγγλία για παράδειγμα πρέπει να περάσεις από ειδικά σεμινάρια ώστε να μπορέσεις να κατέχεις νόμιμα δηλητηριώδη, ενώ στην Αγγλία και η κατοχή κροκοδειλίων τίθεται υπό περιορισμούς), για αντιοφικούς ορούς, για προβλήματα με τις παραγγελίες ζώων από το εξωτερικό, για φάρμακα κλπ. Όλα πήγαν καλά. Για μπλουζάκια τελικά δεν είπα τίποτα, άλλωστε όλα τα τραπέζια ήταν πιασμένα έξω κι αναγκαστήκαμε να καθίσουμε μέσα με ροκ μουσική στο τέρμα, λες και την έβαλαν επίτηδες για να μην ακούγεται κανείς. Τελικά εγώ έφυγα πιο νωρίς, επειδή είχα δουλειά. Τις προηγούμενες μέρες ακόμα
επισκέφθηκα τη συλλογή του Ηλία.

Ανακοινώνω κι εδώ στο Ιστολόγιο, επειδή με παρακολουθείτε και γνωρίζετε τη συμμετοχή μου στο φόρουμ του Reptiles Greece, ότι αποχωρώ επ’αόριστον απ’το φόρουμ. Δε μπορώ να παραμείνω σ’ένα χώρο όπου η αξιοπρέπειά μου προσβάλλεται αισχρότατα και με την παραμικρή ευκαιρία, κι αυτό συνεχίζεται χωρίς τιμωρία.

Αν και οι διαχειριστές και τα μέλη του φόρουμ δε θα ήθελαν να μιλάω γι’αυτό σε σελίδα εκτός αυτού, για να μην επηρεαστούν αρνητικά μελλοντικά νέα μέλη, παρόλο που πιστεύω πως ο καθένας αποφασίζει για τον εαυτό του και μόνο μια αρνητική κριτική δε θα μπορούσε ν’αλλάξει τη φήμη μιας μεγάλης σελίδας με κανέναν τρόπο, η απογοήτευσή μου από την παραμονή στο φόρουμ, ιδίως τον τελευταίο καιρό, είναι τόσο μεγάλη, ώστε νιώθω αναγκασμένος να πω δυο λόγια για το τι με ώθησε στο να αποχωρήσω.

Αρχικά η διαμονή μου εκεί ήταν ειρηνική,, όπως άλλων μελών. Στην πορεία κιόλας έδινα διάφορα άρθρα στο φόρουμ, ιδίως μεταφρασμένα απ’το εξωτερικ΄κο (υπάρχουν όλα στο Ιστολόγιο). Πέρσι το φθινόπωρο παρέστη πρώτη φορά
σε συνάντηση,
ώστε να γνωρίσω κάποια άτομα της Θεσσαλονίκης, και η εμπειρία ήταν καλή. Μετά από λίγο καιρό ο Αντμίν σκέφτηκε να μου μκάνει δώρο ένα λοφιοφόρο γκέκο
(Correlophus ciliatus),
επειδή δεν είχα κανένα ερπετό ως τότε και ήταν δύσκολο ν’αποκτήσω ένα. Τον ευχαρίστησα πολύ για την προσφορά του. Το γκέκο μου το έδωσε ένα άλλο μέλος που το χάριζε μαζί με το τερράριό του κι όλον τον εξοπλισμό. Μετά από λίγο καιρό λοιπόν, κανόνισα να επισκεφθώ τη συλλογή ενός μέλους που είχα γνωρίσει στη συνάντηση και πήγα. Ωραία συλλογή, με σπάνια είδη. Αλλ’επειδή αργότερα
άνοιξα θέμα
εδώ γι’αυτή τη συλλογή, ο κάτοχός της με επέπληξε επειδή έγραψα πολλά επιπλέον πράγματα. Δεν ξέρω αν έμοιαζε το θέμα με δημοσιογραφικό κουτσομπολιό, και ίσως κι εγώ δεν έπρεπε να γράψω τόσα πολλά. Τέλος πάντων διέγραψα πολλά κομμάτια του άρθρου. Παρόλο που θεωρητικά λύθηκε η παρεξήγηση, λίγο αργότερα πάλι υπήρξε πρόβλημα διότι υποτίθεται το
μεγάλο λεξικό,
που θα ετοιμαζόταν για το φόρουμ, το δημοσίευσα πρώτα εδώ, ενώ εντωμεταξύ εγώ ουδέποτε δεσμεύτηκα με συμφωνία στο φόρουμ.

Ο χειμώνας πλησίαζε στο τέλος του και είχα προσέξει πως το γκέκο μου είχε αδυνατίσει λίγο και δεν έτρωγε πολύ. Πλέον είναι πιο στρουμπουλό από τότε που το πήρα και τρώει τα πάντα. Γι’αυτόν το λόγο δέχτηκα παραλόγως έντονα αρνητικά σχόλια, ακόμα κι απειλές. Το θέμα ξεπεράστηκε τελικά, αλλά άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά να φύγω απ’το φόρουμ. Παρέμεινα ωστόσο, διότι αυτή είναι η μόνη ελληνική κοινότητα για τους χομπίστες των ερπετών και παρόμοιος τόσο εξειδικευμένος χώρος δεν υπάρχει στο ελληνικό Διαδίκτυο.

Το αποφασιστικό γεγονός που μ’έδιωξε από εκεί ήταν μια απλή πρόταση. Όταν ένα μέλος έφτιαχνε το τερράριο για το αρσενικό λοφιοφόρο γκεέκο του, το χώρισε στη μέση επειδή ήταν μεγάλο για να βάλει από την άλλη το θηλυκό, κι εγώ του είπα απλώς πως μπορούν να ζήσουν και μαζί χωρίς πρόβλημα. Αυτό και μόνο πυροδότησε μεγάλη συζήτηση, πως δήθεν εγώ δεν είμαι αρμόδιος να συμβουλέψω κάποιον για κάτι τέτοιο που μπορεί να είναι επικίνδυνο, εφόσον ούτε εγώ δε φροντίζω το γκέκο μου σωστά κλπ. Στην πραγματικότητα αρκετοί εκτροφείς στεγάζουν τα γκέκο ξεχωριστά, για να τα παρατηρούν καλύτερα (πώς τρώνε, πότε το θηλυκό θα γεννήσει κλπ). Αλλά τα προβλήματα της συστέγασης στο συγκεκριμένο είδος, εάν το τερράριο σχεδιαστεί σωστά, είναι σπάνια. Τέλος πάντων μετά από μια οξεία αντιπαράθεση κι ορισμένα προσβλητικότατα, δήθεν χιουμοριστικά σχόλια στο τσατ του φόρουμ, σηκώθηκα κι έφυγα από το φόρουμ.

Ωστόσο δε θέλω να χάσω ολοκληρωτικά την επαφή μου με το φόρουμ. Συνεχίζω να παρακολουθώ τα θέματα, και ίσως στο μέλλον συμμετάσχω σε κάποια συνάντηση με φιλικά άτομα.

Στοιχηματίζω εάν ήμασταν σε υλική συνάντηση, σ’ένα τραπέζι για παράδειγμα να συζητούμε, μια τέτοια απλή διαφωνία, σαν αυτές που στάθηκαν αφορμές καυγάδων στην περίπτωσή μου, θα λυνόταν σε 2 λεπτά το πολύ, χωρίς τσακωμούς. Η απόσταση του Διαδικτύου και τα ψευδώνυμα δίνουν απλώς την αίσθηση της ελευθερίας, και σε συνδυασμό με την άγνοια ενός για τα πραγματικά συναισθήματα του συνομιλιτή του, τέτοια άσχημα φαινόμενα είναι κοινότερα.

Απ’όλη αυτήν την εμπειρία μια συμβουλή έχω να δώσω σε κάθε μέλος κάθε φόρουμ, πως δεν αρκεί μόνο η συμμόρφωση με τους κανόνες για την καλή φήμη ενός στο φόρουμ, αλλά και η σχέσεις του μ’άλλα μέλη, ιδίως με φορείς εξουσίας. Δυστυχώς και οι διαδικτυακοί λογαριασμοί δεν παύουν να κρύβουν από πίσω τους άτομα του είδους Homo sapiens, με ό,τι συνεπάγεται αυτό ως προς τις κοινωνικές σχέσεις, τις συμπάθειες και τα μίση, την κατανομή της εξουσίας κλπ.

Ας ευχηθώ στο φόρουμ να συνεχίσει τη λειτουργία του με πολλά ακόμα μέλη που θα φέρουν πολλές ακόμα εμπειρίες. Ας ευχηθώ επίσης καλή ζωη και καλούς απογόνους στις κόμπρες ορισμένων.

Ενημέρωση 12/1/2014: Βρήκα το τραγούδι που θα τους ταίριαζε, παρόλα αυτά πλέον έχω αλλάξει γνώμη και συμμετέχω κανονικά στο φόρουμ.