Tag Archive: ΌΠΛΑ


Πηγή:
Defencenet

Τα όπλα των αγωνιστών του 1821
19:39
25/03/2015

Μεγάλη σημασία έδιναν οι αγωνιστές στον οπλισμό τους. Επρόκειτο για όπλα πρωτόγονα που απαιτούσαν σωματική ρώμη και γρήγορα αντανακλαστικά από τους χειριστές τους. Οι ονομασίες που τους έδιναν, όπως Nταλιάνι, Λαζαρίνα, Σισανές, μαρτυρούν την ιδιαίτερη σχέση που είχαν για τους κατόχους τους.
Τον δεσμό αυτό αλλά και την οικονομική κατάσταση του κατόχου φανερώνει ο τρόπος με τον οποίο διακοσμείται ο οπλισμός. Χάλυβας, χαλκός, χρυσός και φίλντισι, ασήμι, πολύτιμες πέτρες, δέρμα, ακόμη και μαργαριτάρια και κοράλλια ήταν τα διακοσμητικά υλικά σε λαβές τουφεκιών, γιαταγανιών και σπαθιών.
Εργαστήρια για την κατασκευή των όπλων υπήρχαν σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, ιδιαίτερα όμως στην Ήπειρο και τα Άγραφα. Επίσης, στη Δημητσάνα, την Aρκαδία και το Mαυρίλο στη Φθιώτιδα κατασκευάζονταν πυρομαχικά. Αργότερα οι φιλέλληνες και ο οργανωμένος τακτικός στρατός προμήθευσαν τους αγωνιστές με σύγχρονα ευρωπαϊκά όπλα, Γαλλικής, Βελγικής, Ιταλικής και Ρωσικής προέλευσης.
Oι μνήμες της επανάστασης είναι πλέον αντικείμενα συλλογών και μουσειακά εκθέματα, ηρώα, αφίσες στους σχολικούς χώρους, λιθογραφίες, γραμματόσημα, ποιήματα και πεζογραφήματα. Έτσι τις γνωρίζουμε οι περισσότεροι. Είναι αυτονόητο ότι τα όπλα που διασώθηκαν έως σήμερα ήταν τα πολυτιμότερα, τα ανθεκτικότερα και μάλλον τα λιγότερο χρησιμοποιημένα στη μάχη.
Χαρμπί

Χρησιμοποιείται για το γέμισμα του όπλου , αλλά και ως λίμα για το τρόχισμα των σπαθιών.
Πιστόλα ή Μπιστόλα (ρόκες)

Κοντόκανο όπλο που χρησιμοποιήθηκε κατά την Επανάσταση από τους αγωνιστές του 1821. Ήταν μονόκανες και δίκανες. Τις δίκανες τις έλεγαν διμούτσουνες. Στην φωτογραφία είναι ασημένιες επίχρυσες πιστόλες (ρόκες) Τέλη 18ου αιώνα. Μήκος 58 εκ. Εξαιρετικό δείγμα Ηπειρώτικης αργυροχρυσοχοϊας στα όπλα. Είναι στολισμένες με αχιβάδες , κανόνια , πελέκεις , ακόντια , λάβαρα και φυτά. Οι μηχανισμοί πυροδότησης είναι ευρωπαϊκοί.
Τρομπόνι – τρομπόνια

Σε αντίθεση με τους στεριανούς οι Ελληνες Ναυτικοί δεν κρατούσαν τα καριοφίλια αλλά τα λεγόμενα Τρομπόνια .
Βραχύκαννα δηλαδή όπλα τα οποία έβαλλαν ταυτόχρονα πολλά μικρά σφαιρίδια μαζί . Όπλο με πλατιά κάνη με μηχανισμό πυριτόλιθου, διακοσμημένο με σταυροειδή ασημένια καρφάκια 1750-1800.
Καρυοφύλλι – καριοφίλι

Παλιό εμπροσθογεμές τουφέκι με μακριά κάννη, που είχε για την πυροδότησή του πυριτόλιθο. Το καριοφίλι διαθέτει μεγάλο κοντάκιο με κοίλο περίγραμμα στην πάνω και πλαϊνή πλευρά και ελαφρά κυρτό στην κάτω. Η κάνη είναι επιμήκης, σχεδόν κυλινδρική, σιδερένια με στόχαστρο. Κάτω από την κάνη αναπτύσσεται ο ξύλινος ξυστός, που στο εσωτερικό του δέχεται το σιδερένιο οβελό γεμίσματος του όπλου. Σχεδόν όλο το ξύλινο κοντάκιο καθώς και ο ξυστός καλύπτονται με ελάσματα μπρούντζου που φέρουν εγχάρακτη διακόσμηση με φυτικά κυρίως μοτίβα και ενώνονται με μικρά καρφάκια, φανερώνοντας τάση για καλλιτεχνική διακόσμηση του όπλου.
Πλατύ έλασμα περιβάλλει τη σκανδάλη, ενώ σώζεται καλά το σύστημα πυροδότησης του μπαρουτιού. Στη χειρολαβή υπάρχει κρίκος, προφανώς για το λουρί του όπλου. Την ονομασία του την οφείλει στο Βενετικό εργοστάσιο κατασκευής όπλων, «CΑRLΟ E. FIGLI» (Κάρλο και υιοί) το οποίο και κατασκεύασε το πρώτο καριοφίλι. Το καριοφίλι ήταν το κλασικό όπλο της ελληνικής επανάστασης του 1821. Με αυτό δοξάστηκε η κλεφτουριά. Έγινε ο αχώριστος σύντροφος κάθε κλέφτη, κάθε αρματολού. Από τον ήχο του αντηχούσαν οι απόκρημνες ελληνικές βουνοκορφές.
Οι πόλεις που το κατασκεύαζαν ήταν η Δημητσάνα και η Νάουσα. Η δημοτική μούσα ύμνησε το καριοφίλι όσο κανένα άλλο όπλο, το οποίο μεταχειρίστηκαν οι Έλληνες στους τίμιους αγώνες τους. Γνωστοί οι στίχοι που φανερώνουν την επιθυμία αλλά και τη δύναμη του λαϊκού αγωνιστή: «Θα πάρω το τουφέκι μου, τ’ άγιο το καριοφίλι».
Παλάσκες

Ασημένια περίτεχνη ηπειρώτικη παλάσκα με φυτικά θέματα, διακοσμημένη με την τεχνική Σαβάτ. Αρχές 19ου αιώνα. Οι αγωνιστές του 1821 φορούσαν γύρω από την μέση τους τις Παλάσκες στις οποίες τοποθετούσαν τα πολεμοφόδια τους. Μία μικρή μεταλλική ορθογωνική θήκη για τις τσακμακόπετρες των πυροβόλων όπλων τους και το «μεδουλάρι» .
Σελάχι

Δερμάτινο σελάχι με πιστόλες και μαχαιρακι. Το σελάχι ήταν ανδρική ζώνη-θήκη που φοριόταν με τις φορεσιές με φουστανέλα. Χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τους οπλαρχηγούς της Επανάστασης και αργότερα από ορισμένους αστούς στην Πελοπόννησο, Στερεά Ελλάδα και Ήπειρο.
Μεδουλάρι

Ασημένιο μεδουλάρι (δοχείο λίπους) 19ος αιώνας. Το Μεδουλάρι είναι μεταλλική θήκη όπου φυλαγόταν το μεδούλι (λίπος) για την λίπανση των όπλων. Κρεμόταν από τη μέση, στερεωμένο στο σελάχι ή το ζωνάρι, συνήθως στην αριστερή πλευρά.
Σπάθη – Σπάθα

Χαρακτηριστική … είναι η «Aσήμω» (με το μαύρο φόντο) , η σπάθα του Oδυσσέα Aνδρούτσου (1788/89-1825), ο οποίος μετά το θρυλικό κατόρθωμα της Γραβιάς ανακηρύχθηκε αρχιστράτηγος της Aνατολικής Στερεάς, για να κατηγορηθεί στη συνέχεια από τους αντιπάλους του και να δολοφονηθεί στην Aκρόπολη της Aθήνας τον Iούνιο του 1825. Ενα απαραίτητο συμπλήρωμα του οπλισμού των αγωνιστών του 1821 ήταν η κυρτή ανατολικού τύπου ΣΠΑΘΗ , την οποία αναρτούσαν με μεταξωτά κυλινδρικά κορδόνια από τον ώμο τους ή σπανιότερα την αναρτούσαν με δύο λεπτά λουριά σε μία επίσης λεπτή δερμάτινη ζώνη την οποία φορούσαν στην μέση τους .
Επίσης : Οι σπάθες αποτελούσαν μέρος του οπλισμού των στρατιωτών μέχρι και τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Εντυπωσιάζει το σπαθί από την εποχή της Τουρκοκρατίας, με επιμήκη λάμα, κυρτή στη ράχη της ενώ στην κόψη είναι κοίλη και προς την αιχμή γίνεται κυρτή. Η λαβή αποτελείται από δυο τμήματα ξύλου που στο κάτω άκρο τους αποκτούν πλατιά, κυρτή επιφάνεια, εσωτερικά και εξωτερικά επίπεδη. Το κενό ανάμεσά τους καλύπτει ταινιωτό έλασμα από ατσάλι που φέρει εγχάρακτη διακόσμηση από κυματιστές γραμμές.
Το έλασμα αυτό συνεχίζεται και πάνω από την ξύλινη λαβή, καλύπτοντας ένα τμήμα πριν αρχίσει η λάμα. Στη βάση της λάμας, και στις δυο όψεις, υπάρχει διακοσμητικό εγχάρακτο έλασμα, σχεδόν τριγωνικό, του οποίου η μια πλευρά σχηματίζει καμπύλες πάνω στην ξύλινη λαβή.
Γιαταγάνι (Yatagan)

Είναι ένα είδος μεγάλης μαχαίρας, χωρίς φυλακτήρα στη λαβή , τουρκικής προέλευσης. Η λεπίδα του γιαταγανιού σχηματίζει κοίλη καμπύλη στο μέσο και κυρτή στην αιχμή. Πλατιά και καμπυλωτή προς το μέρος της αιχμής μάχαιρα ή σπάθη που χρησιμοποιήθηκε από τους Άραβες και τους Τούρκους.
Η χρήση του γενικεύτηκε κατά τη διάρκεια της Επανάστασης και αποτέλεσε απαραίτητο εξάρτημα του οπλισμού των Ελλήνων αγωνιστών.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Advertisements

Πηγή:
Euronews

Μπορεί ένας τυφλός να έχει στην κατοχή του όπλο;

Αυτό είναι το ερώτημα που απασχολεί στις αρχές της Νότιας Ντακότα.

Η πολιτεία σκέφτεται να υιοθετήσει νόμο ανάλογο με αυτόν της γειτονικής Αϊόβα, όπου άνθρωποι με μειωμένη η και καθόλου όραση μπορούν νόμιμα να έχουν όπλο στην κατοχή τους.

Οι υπέρμαχοι του νόμου δηλώνουν ότι βοηθά τους ανθρώπους με προβλήματα όρασης να προσαρμοστούν πιο εύκολα στην κοινωνία.

«Αν είναι νομικά σε θέση να αποκτήσουν όπλο, ο νόμος δεν το απαγορεύει ούτε απαιτεί από εμάς να κάνουμε τεστ οράσεως» δήλωσε ο σερίφης της κομητείας Μινεχάχα, Μάικ Μίλστεντ.

Για να μπορεί να έχει κάποιος όπλο στη Νότια Ντακότα αρκεί μια απλή άδεια. Εκπρόσωποι οργανισμών για τα δικαιώματα των τυφλών δηλώνουν ότι ο νόμος πρέπει να ισχύει για όλους, ανεξαρτήτως από το αν έχουν μειωμένη όραση.

Πάντως δεν είναι πολλοί οι τυφλοί που επιχειρούν να αποκτήσουν όπλο, αφού σύμφωνα με τον σερίφη λίγοι είναι οι κάτοικοι με προβλήματα όρασης που έχουν κάνει αίτηση για άδεια οπλοφορίας.

Στις ΗΠΑ εκτιμάται ότι υπάρχουν περίπου 270 εκατομμύρια όπλα, σε μία χώρα με περισσότερους από 300 εκατομμύρια κατοίκους. Αυτό αναλογεί σε 90 όπλα για κάθε 100 κατοίκους.

Γιατί, ένας τυφλός δεν έχει το δικαίωμα να προστατεύσει τον εαυτό του και με όπλο; Εφόσον το σύνταγμα της χώρας το επιτρέπει, είναι νόμιμο. Αλλά… όταν λένε οι υπέρμαχοι του νόμου ότι η οπλοφορία θα βοηθήσει στην προσαρμογή των τυφλών στην κοινωνία, τι εννοούν ακριβώς; Ότι η προσαρμογή ενός αναπήρου στην κοινωνία αξιολογείται με την ικανότητά του να χρησιμοποιεί όπλο ή να κάνει οτιδήποτε άλλο που θεωρείται απαραίτητο; Όχι, εδώ δε συμφωνώ. Για να γίνει η ένταξη, πρώτο απ’όλα θα πρέπει η υπόλοιπη κοινωνία να δεχτεί τον ανάπηρο με τις ιδιαιτερότητές του και να προσαρμοστεί σ’αυτόν. Οι υποστηρικτές του νόμου αυτού συζητούν το θέμα από εντελώς λανθασμένη θεωρητική βάση, η οποία έχει αποδειχθεί καταστροφική για τη ζωη των αναπήρων για χρόνια, φορτώνοντάς τους με πρακτικά και ψυχολογικά βάρη, σύνδρομα κατωτερότητας κλπ. Αυτή η οπτική θά’πρεπε ν’αλλάξει.

Πληροφορήθηκα γι’αυτό το νέο όπλο από άρθρο του
defencenet.gr.
Για όσους δεν το ξέρουν, το defencenet.gr είναι η πιο ακριβής κι ενημερωμένη ελληνικη σελίδα στα στρατιωτικά θέματα, πρώτος και καλύτερος σταθμός για τους πολεμολάγνους. Ενημερώνεται τακτικά, ακόμα και μερικές φορές μέσα σε μία μέρα.

Η σφαίρα αυτή κατασκευάστηκε στα εθνικά εργαστήρια των Η.Π.Α. Sandia της εταιρείας Lockheed Martin για λογαριασμό του Αμερικανικού Στρατού. Είναι ένα αντικείμενο σαν βελάκι μήκους περίπου 10 εκατοστών και βελινεκούς περίπου 1,5 χιλιομέτρου. Η σφαίρα αυτή μπορεί να στοχεύσει με ακρίβεια μακρινούς αλλά και κινούμενους στόχους. Ο στόχος σημαδεύεται μ’ένα λέιζερ, το οποίο ανιχνεύει ένα όργανο στην άκρη της, κι αναλόγως κανονίζεται η πορεία της μέχρι να τον πετύχει χάρη σε μικρά πτερύγια που βρίσκονται στη βάση της. Μπορεί να αλλάξει διεύθυνση 30 φορές το δευτερόλεπτο, ενώ τρέχει με την ταχύτητα του ήχου. Το επίτευγμα αυτό έχει δοκιμαστεί επιτυχώς.

Σύμφωνα με τον ερευνητή της Sandia Ρεντ Τζόουνς, τώρα πλέονν υπάρχει η «πολλά υποσχόμενη» τεχνολογία για την κατασκευή τέτοιων μικρών κατευθυνόμενων βλημάτων. Σύμφωνα με τη Sandia επίσης, ενώ μια συμβατική σφαίρα μπορεί ν’αστοχήσει έως κι 9 μέτρα αν ριφθεί από απόσταση ενός χιλιομέτρου, αυτή η σφαίρα αστοχεί μόνο 20 εκατοστά.

Δηλαδή εάν κάποιος είναι στοχοποιημένος, δεν ξεφεύγει εύκολα απ’αυτούς που τον καταδιώκουν. Η τεχνολογία σ’αυτόν τον τομέα έχει εξελιχθεί δυσανάλογα υπερβολικά, κι αυτό μπορείτε να το διαπιστώσετε ψάχνοντας για μεθόδους κατασκοπίας, ιδιαίτερα βλήματα κλπ, για καλό ή για κακό, όπως το νοήσει κανείς. Δε θα μου φανεί όμως καθόλου περίεργο ν’ακούσω σε λίγο ότι δημιουργήθηκε μικρό βλήμα που κατευθύνεται χωρίς τη βοήθεια κανενός λέιζερ, μόνο με μια αρχική αναγνώριση του στόχου. Έχω πια πιστέψει βαθιά ότι ο άνθρωπος μπορεί ν’αναλώνει όλες του τις νοητικές δυνατότητες στην κατασκευή αποτελεσματικότερων όπλων, κι όσο η παγκόσμια κατάσταση παραμένει όπως είναι και υπάρχουν τεράστιες πολεμικές βιομηχανίες, αυτό δε φαίνεται ν’αλλάζει.

«Ελπιδοφόρο» είναι και το τέλος του άρθρου, όπου αναφέρονται οι πιθανές μελλοντικές χρήσεις του. Πέρα απ’το στρατό, μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην αστυνομία (ωραία, δεν ξεφεύγει κανείς, κι αν γίνει και κανένα λάθος δεν πειράζει), αλλά και για τους… ερασιτέχνες κυνηγούς! Θα είναι το αποτελεσματικότερο όπλο: θα στοχεύει επιλεκτικά ζώα χωρίς τρόπο αποφυγής. Θα είναι όμως και «οικολογικό», δε θ’αφήνει κάλυκες κάτω, και οικονομικό, αφού δε θα σπαταλώνται σφαίρες. Φυσικά αυτά ως αστείο: είναι άλλωστε τίμιο κυνήγι αυτό που γίνεται σήμερα;

Ένα τέτοιο μηχάνημα υπήρχε εδώ και πολύ καιρό στη φνατασία μου. Φανταζόμουν μια τρομακτική περίπτωση όπου ένα μικρό όπλο θα με ακολουθούσε όπου κι αν βρισκόμουν με σκοπό να με κάνει κακό, να μου κόψει κανένα κομμάτι, να με βγάλει ένα μάτι, ή να μπει στον εγκέφαλό μου για να τον καταστρέψει, και το οποίο θα περίμενε επ’αόριστον απ’έξω αν έμπαινα κάπου κλειστά. Κάτι παρόμοιο όμως, όπως βλέπουμε, έχει γίνει πραγματικότητα.