Tag Archive: χριστιανισμός


Σήμερα, Τετάρτη 26 Οκτωβρίου, είναι η εορτή του πολυούχου της Θεσσαλονίκης Αγίου Δημητρίου, άρα εδώ στη Θεσσαλονίκη η ημέρα αυτή είναι αργεία και κλείνουν όλα. Λίγο άβολο στη μέση της εβδομάδας, όμως έτσι γίνεται στο ελληνικό κράτος. Όλοι γνωρίζουμε την ιστορία του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος έζησε στη Θεσσαλονίκη στα Ρωμαϊκά χρόνια. Αυτό που δεν ξέρει σχεδόν κανείς είναι ότι ό πραγματικός «Άγιος Δημήτριος» δεν είχε καμία σχέση με τη Θεσσαλονίκη, και ίσως και να μην την επισκέφθηκε ποτέ. Όπως και με πολλούς άλλους χριστιανικούς αγίους, το πρόσωπό του κατασκευάστηκε μεταθάνατον. Το άρθρο από το ιστολόγιο του Στέλιου Φραγκόπουλου θα σας λύσει της νεοδημιουργηθήσες απορέις.

Πηγή:
sfrang2

27 October 2014
Κατασκευή αγίων για να ζεσταθεί το παγκάρι…
dimitrios
Από την ιστορική βιβλιογραφία (Cyril Mango, Bautz Kirchenlexikon κ.ά.) προκύπτουν τα ακόλουθα για τον λεγόμενο «άγιο» Δημήτριο: Ήταν μία ακόμα ομιχλώδης εκκλησιαστική προσωπικότητα με αμφισβητούμενη ιστορική παρουσία. Υποτίθεται πως έπεσε θύμα διωγμού την εποχή του Διοκλητιανού ή του Μαξιμίνου Β’ Ντάια. Ήταν γιος εύπορης ρωμαϊκής οικογένειας και αρχικά δεν είχε καμιά σχέση με τη Θεσσαλονίκη αλλά με το Σίρμιο, την πόλη Μητροβίτσα της σημερινής Σερβίας. Πρώτα γραπτά με το όνομά του εμφανίζονται το 10ο αιώνα μ.Χ., έξι αιώνες μετά τον θρυλούμενο βίαιο θάνατό του. Τυχόν προγενέστερα, αν υπήρξαν, ίσως να είχαν καταστραφεί κατά τις εικονομαχίες…
Περί το έτος 442 η πρωτεύουσα του Ιλλυρικού μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, γιατί κατέλαβαν «βάρβαροι» το Σίρμιο. Έτσι μετανάστευσε και η λατρεία του Δημητρίου, ο οποίος έγινε πλέον Θεσσαλονικιός με εκκλησία προς τιμήν του κ.λπ. — περίπου όπως μεταφέρθηκε η Παναγία Σουμελά από τον Πόντο στο ελλαδικό Βέρμιο.  
Με τον καιρό αποκρύφτηκε και ξεχάστηκε η απουσία λειψάνων τού «αγίου», αφού τον 7ο αι. δεν είχαν ανακαλυφτεί ακόμη. Κάποια εποχή εμφανίστηκε όμως ένας τάφος, ο οποίος κατασκευάστηκε με ένα σύστημα σωλήνων ώστε να τροφοδοτείται και να αναβλύζει απ’ αυτόν μύρο. Με αυτό τον τρόπο απέκτησε ο μετανάστης «άγιος» τον επίζηλο μεταξύ αγίων τίτλο του μυροβλήτη.
Αφού μεταμορφώθηκε από τους αγιογράφους από κατσαρομάλλη διάκο σε στρατιωτικό, ο Δημήτριος αξιοποιήθηκε επανειλημμένα για την υπεράσπιση της «αγαπημένης πόλης του», την οποία δεν είχε γνωρίσει μάλλον αλλά τον είχαν μετακομίσει οι κληρικοί. Δεν είναι καθόλου περίεργο ότι στις εικονογραφήσεις ο στρατιωτικός πλέον άγιος λογχίζει από το άλογο έναν πεζοπόρο Έλληνα πολεμιστή…

Το σχολικό βιβλίο Ιστορίας αναφέρει ότι σε μια πολιορκία της Θεσ/νίκης από τους Σέρβους, ο «άγιος» κατατρόπωσε τους -επίσης χριστιανούς ορθοδόξους- εχθρούς, έλυσε την πολιορκία και έσωσε την πόλη. Χωρίς να το έχω ψάξει, είμαι βέβαιος ότι οι Σέρβοι θα έχουν άλλους εθνικούς θεούς, οι οποίοι υποστηρίζουν τον λαό τους σε πολεμικές διενέξεις — περίπου όπως στον τρωικό πόλεμο που οι θεοί ήταν μοιρασμένοι, άλλοι θεοί υποστήριζαν τους Τρώες και άλλοι τους Αχαιούς…
483px-%CE%9B%CE%BF%CE%B3%CF%8C…
Το 1207 εκατοντάδες χρόνια μετά το θάνατό του, σκότωσε ο Δημήτριος έξω από τα τείχη της Θεσ/νίκης τον τσάρο των Βουλγάρων Καλογιάννη-Iωαννίτση, ο οποίος ήταν κι αυτός χριστιανός και ορθόδοξος. Στην πραγματικότητα ο Καλογιάννης δολοφονήθηκε στον ύπνο του από ένα Κουμάνο αξιωματικό λόγω προσωπικών αντιδικιών. Ποιος απαγορεύει όμως να πήρε ο ίδιος ο «άγιος» τη μορφή του αξιωματικού και να εκτέλεσε το θεάρεστο έργο;; Ουδείς!
Η μορφή του Δημήτριου χρησιμοποιείται ως σήμα για το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Εννοείται, ο «άγιος» δεν έχει καμιά σχέση, ούτε με τον Αριστοτέλη, ούτε με τις επιστήμες και τα γράμματα…

Το τελευταίο να λέγεται. Έχουμε ένα ακόμα χριστιανικό ψέμα λοιπόν, και το χειρότερο είναι ότι οι σημερινοί παπάδες εξακολουθούν να εξαπατούν τους μωρόπιστους για το δήθεν μύρο που αναβλύζει θαυματουργά ο τάφος του αγίου, ενώ είναι γνωσ΄το από παλιά ότι το μύρο παρέχεται από σύστημα σωληνώσεων, κάτι που παλαιότερα πολλοί δεν απέκρυπταν. Ακούστε την απόδειξη από έναν καθηγητή της θεολογικής.

Και να μην ξεχνάμε επίσης, ότι ο Άγιος Δημήτριος, ως στρατιωτικός άγιος, εικονίζεται συνήθως να σκοτώνει έναν άνθρωπο, ο οποίος δεν είναι ο Λιαίος όπως λανθασμε΄να λέγεται (εκείνο τον σκότωσε ο μαθητής του ο Νέστορας), αλλά πιθανότατα ο τσάρος των Βουλγάρων, αν και η ταυτότητά του δεν είναι πλήρως εξακριβωμένη και μπορούν να δοθούν περαιτέρω ερμηνείες, π.χ. ότι είναι ένας ειδωλολάτρης/Έλληνας στρατιώτης συμβολικά. Με αυτό το θέαμα λοιπόν αυνανίζονται πνευματικά οι πιστοί και σέρνουν και τα παιδάκια τους να προσκηνήσουν και να απορροφήσουν λίγο ΄μίσος. Και μετά εξανίστανται για τις βίαιες σκηνές που προβάλλουν τα σύγχρονα σατανικά μμε!
Και τέλος να αναφέρω ότι το όνομα «Δημήτριος» προέρχεται από τη θεά Δήμητρα όπως ο «Απολλώνιος» από τον Απόλλωνα. Στην Ελληνιστική περίοδο ήταν κοινό να βάζουν ονόματα προς τιμήν κάποιου ελληνικού θεού. Οπότε το όνομα είναι στην πραγματικότητα ελληνικότατο, παρόλο που το οικειοποιήθηκαν οι χριστιανοί και σήμερα σχεδόν ξεχάσαμε τις ρίζες του.

Κάθε Αύγουστο, στο χωριό Μαρκόπουλο της νότιας Κεφαλονιάς, συμβαίνει το εξής ανεξήγητο φαινόμενο. Από τις 6 έως τις 15 Αυγούστου, στην περιοχή της εκκλησίας της Παναγίας της Λαγγουβάρδας εμφανίζονται φίδια, γι’αυτό και λέγεται και Παναγία Φιδούσα ή Φιδιώτισσα. Η εκκλησία είναι χτισμένη στο βάθος μιας κοιλάδας σε μια κατάφυτη ρεματιά, και τα φίδια εμφανίζονται κυρίως στην περιοχή του καμπαναριού. Οι κάτοικοι της περιοχής κάθε χρόνο με φανάρια τα ψάχνουν, και τα φέρνουν στην εκκλησία. Αρχικά είναι λιγοστά, αλλά στην παραμονή του Δεκαπενταυγούστου πληθαίνουν αρκετά. Είναι γκρίζα, μέχρι περίπου ένα μέτρο, με σταυρό στο κεφάλι και στο άκρο της γλώσσας, σπινθηροβόλο βλέμμα και βελούδινο δέρμα. Τα φίδια, παρά το αβυσσαλέο μίσος που τρέφουν για τους ανθρώπους, είναι ήρεμα και πειθήνια, σαν αρνάκια. Σκαρφαλώνουν στα στασίδια, στις εικόνες, στο τέμπλο, στα ιερά σκεύη, κινούνται σε όλη την εκκλησία, ανεβαίνουν πάνω στους πιστούς και συχνά οι πιστοί τα πιάνουν και τα βάζουν πάνω τους, χωρίς κανένα πρόβλημα. Και μετά τις 15 του Αυγούστου, τα φίδια φεύγουν ή επιστρέφονται στις φωλιές τους, στις πέτρες του καμπαναριού. Και όσο ξαφνικά εμφανίστηκαν, τόσο ξαφνικά εξαφανίζονται, και δεν έχει βρεθεί ικανοποιητική εξήγηση γι’αυτό το γεγονός. Όσοι επιχείρησαν να βάλουν ένα τέτοιο φίδι σε μπουκάλι για να το κρατήσουν, αυτό εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος μετά τις 40 ημέρες, αν και οι βλαπτικές ενέργειες προς τα φίδια θεωρούνται μεγάλο κακό. Ακόμα και αμαξάδες που πάτησαν στο δρόμο τους τέτοια φίδια είδαν την Παναγία σε όνειρο, η οποία τους τα ζητούσε. Επιπλέον, Γερμανοί φυσιοδίφες που μελέτησαν αυτά τα φίδια δε μπόρεσαν να τα κατατάξουν σε κανένα γνωστό είδος ή οικογένεια. Είναι πραγματικά κάτι το υπερκόσμιο, κάτι που μας θυμίζει τη συνεχή αγαθοεργή παρουσία της Παναγίας στη ζωή μας. Βοήθειά μας.

Το θαύμα χάρη στο οποίο χτίστηκε η εκκλησία έγινε πριν πολλά, πολλά χρόνια. Μια μέρα, οι κάτοικοι του Μαρκόπουλου είδαν μια φωτιά ψηλά στο δάσος, και θορυβήθηκαν επειδή ανησύχησαν ότι θα εξελισσόταν σε πυρκαγιά που θα μπορούσε να κάψει το δάσος και το χωριό. Έτσι ανηφόρησαν προς το βουνό. Εκεί αντίκρισαν ένα ψηλό δέντρο, ένα σχίνο, όλο καμένο ως τη ρίζα, και στη ρίζα του ακουμπησμένη την εικόνα της Παναγιάς, εντελώς άθικτη από τις φλόγες. Συγκινημένοι οι κάτοικοι, αφού προσκύνησαν την εικόνα, την μετέφεραν στην εκκλησία του χωριού, για να έχουν και οι υπόλοιποι την ευκαιρία να την προσκυνήσουν. Το επόμενο πρωί όμως, και ενώ οι πιστοί πλήθαιναν, η εικόνα έλειπε. Την έψαξαν μήπως κάποιος την είχε κλέψει και βρισκόταν κάπου στο χωριό, αλλά τίποτα. Τελικά βρέθηκε στη ρίζα του καμένου δέντρου, από όπου μεταφέρθηκε ξανά στην εκκλησία, όπου και κλειδώθηκε. Όμως η εικόνα πάντοτε εξαφανιζόταν και εμφανιζόταν στη ρίζα του καμένου δέντρου, κι αυτό έγινε για τρισεκατομμύρια φορές. Τελικά οι κάτοικοι του χωριού θεώρησαν το γεγονός θέλημα της Παναγίας η εικόνα να βρίσκεται σε εκείνη τη θέση, κι έχτισαν εκκλησία κοντά στο σημείο, όπου τοποθέτησαν την εικόνα. Αργότερα στην περιοχή χτίστηκε γυναικεία μονή, τις οποίας οι μοναχές φρόντιζαν την εικόνα. Όταν μια φορά πειρατές απειλούσαν να λεηλατήσουν τη μονή, οι μοναχές προσευχήθηκαν στην παναγία, και ευθύς η μονή ζώστηκε από φίδια, τρέποντας τους φοβισμένους πειρατές σε φυγή. Από τότε και κάθε χρόνο, τα φίδια εμφανίζονται κάθε Δεκαπενταύγουστο στην εκκλησία, και προμηνύουν μια καλή χρονιά. Μόνο δυο φορές δεν εμφανίστηκαν, το 1940 και το 1956, χρονιές που το νησί πλήγηκε από σεισμούς, ενώ το 1940 επίσης η Ελλάδα δοκιμάστηκε από τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Επίσης εμφανίστηκαν και το 1924, όταν ανέκυψε το ζήτημα της χρήσης του νέου ημερολογίου. Τα φίδια εμφανίστηκαν στις νέες ημερομηνίες, λύνοντας το θέμα. Περισσότερα για το φαινόμενο μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ.

Τι έγινε, ρε Μπόλκο, τρελάθηκες; Στράφηκες στον τοτεμισμό και δεν το ξέρουμε; Περιμένετε, μη βγάζετε τόσο γρήγορα συμπεράσματα! Σαφώς και δεν τρελάθηκα. Όλα τα παραπάνω μπορούν να χαρακτηριστούν με τον πιο ευγενικό τρόπο μυθεύματα ή μπαρούφες, και με το λιγότερο ευγενικό πίπες σκαλιστές ή κάτι χειρότερο.

Το μόνο πραγματικό απ’όλη την ιστορία είναι το φίδι, το οποίο φυσικά ανήκει σε πραγματικό και ευρέως διαδεδομένο είδος. Είναι το αγιόφιδο, με επιστημονική ονομασία Telescopus Fallax, διεθνώς γνωστό ως γατόφιδο (Cat snake). Και, παρά τους αντιευρωπαϊκούς ισχυρισμούς για το αντίθετο, το φίδι πρωτοπεριγράφηκε ως Tarbophis fallax από τον όλως τυχαίως Γερμανό Friedrich Ludvig Fleischman το 1831, και ταξινομείται στην οικογένεια των κολουβριδών (Colubridae), στην οποία τα περισσότερα είδη φιδιών, και όλα τα ελληνικά εκτός από τις οχιές, το βόα της άμμου και τον τυφλίνο. Είναι κοινό είδος που απαντά σύμφωνα με το Herpetofauna.gr, σε σχεδόν όλη την Ελλάδα (Ηπειρωτική Ελλάδα, Πελοπόννησος, Εύβοια, Κρήτη, Λέσβος, Χίος, Ρόδος, Σύμη, Σάμος, Ικαρία, Κάρπαθος, Κύθηρα, Αντικύθηρα, Μήλος, Πολύαιγος, Άνδρος, Σύρος, Τήνος, Μύκονος, Κέα, Σαντορίνη, Χριστιανή, Δήλος, Σέριφος, Κίμωλος, Πάρος, Αντίπαρος, Τούρλο, Αμοργός, Κάσος, Κάλυμνος, Κουφονήσι, Κέρκυρα, Κεφαλονιά, Ζάκυνθος, Στροφάδες, Αίγινα, Αγκίστρι, Σπέτσες, πιθανόν και σε άλλα νησιά). Στην Ελλάδα απαντά το φερώνυμο υποείδος (Telescopus fallax fallax), αλλά απαντούν και μερικά μικροενδημικά υποείδη: (Telescopus fallax intermedius στα Αντικύθηρα, T. f. multisquamatus στο Κουφονήσι της Κρήτης, T. f. palidus Στην Κρήτη, στη Γαύδο, στην Ελάσα, στην Χριστιανή, στη Σαντορίνη και στην Κάσο. Εκτός από την Ελλάδα, απαντά επίσης στην Κύπρο, στην Αλβανία, στην ΠΓΔΜ, στη νότια Βουλγαρία, στην Κροατία, στην παράκτια Σλοβενία συμπεριλαμβανομένων και μερικών αδριατικών νησιών, στην Ερζεγοβίνη, στο Μαυροβούνιο, στην Ιταλία, στη Μάλτα, στην Τουρκία, στη Συρία, στο Λίβανο, στο Ισραήλ, στο Ιράκ, στο Ιράν, στη νότια Ρωσία στην περιοχή του Νταγκεστάν στον Καύκασο, στην Αρμενία, στη Γεωργία και στο Αζερμπαϊτζάν. Οπότε πρόκειται για ένα κοινό είδος. Το φίδι έχει μήκος περίπου ενός μέτρου, συχνά είναι μικρότερο, ενώ σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να φτάσει μέχρι τα 1,3 μέτρα. Το κεφάλι του είναι πιεσμένο με μάτια που έχουν κάθετες κόρες σαν της γάτας και σαν τις περισσότερες οχιές, οι οποίες διαστέλλονται σε στρογγυλό σχήμα σε συνθήκες χαμηλού φωτός. Το χρώμα του είναι μπεζ/γκρι/καστανό με σκούρες καφέ κηλίδες στη ράχη και μικρότερες στα πλευρά, ενώ οι γραμμές και οι κηλίδες στο κεφάλι του ίσως να μοιάζουν με σταυρό. Όσο για την άκρη της γλώσσας, είναι διχαλωτή όπως σε όλα τα φίδια. Όπως όλοι οι κολουβρίδες, το φίδι αυτό είναι ημερόβιο στις ψυχρότερες εποχές, και γίνεται νυκτόβιο σε θερμό καιρό. Ζει σε πετρώδη μέρη, σε φρύγανα, σε καλλιέργειες, αλλά και σε κήπους, τοίχους και ερείπια σε κατοικημένες περιοχές. Είναι κυρίως εδαφόβιο είδος, αλλά έχει και αναρριχητικές ικανότητες. Η διατροφή του αποτελείτε κυρίως από σαύρες, αλλά τρώει και μικρά θηλαστικά και νεοσσούς πουλιών. Το όνομα του γένους του, τηλέσκοπος, το πήρε από την τάση του να σηκώνει το μπροστινό μέρος του σώματός του ψηλά για να παρακολουθήσει το περιβάλλον του. Παρά τη μεγάλη του εξάπλωση, θεωρείται κρυπτικό είδος που δύσκολα το συναντά κανείς. Το θηλυκό γεννά 5-9 αυγά που εκκολάπτονται στα μέσα Αυγούστου. Επιπλέον, το είδος είναι δηλητηριώδες. Δηλαδή οι χιλιάδες πιστών κρατούν εν αγνοία τους ένα δηλητηριώδες φίδι. Αυτή η περίπτωση είναι ένα καλό παράδειγμα της μη αναγκαίας συνύπαρξης του δηλητηρίου και του κινδύνου σε ένα φίδι, γιατί οι περισσότεροι πανικοβάλλονται μόλις ακούνε δηλητηριώδες. Όπως όλοι οι ιοβόλοι κολουβρίδες, είναι οπισθόγλυφο, δηλαδή φέρει τα ιοβόλα του δόντια στο πίσω μέρος της άνω γνάθου, και ως εκ τούτου η έγχυση δηλητηρίου στον άνθρωπο με ένα δάγκωμα είναι πολύ δύσκολη. Επίσης το σύστημα έγχυσης του δηλητηρίου είναι πολύ πρωτόγονο στα οπισθόγλυφα, με το φίδι να χρειάζεται αρκετά λεπτά μέχρι να εγχύσει ικανή ποσότητα δηλητηρίου, το οποίο άλλωστε είναι πολύ ασθενές στο συγκεκριμένο είδος, και πιθανότατα επηρεάζει ελάχιστα ή και καθόλου τον άνθρωπο. Αυτά τα φίδια δεν είναι συσφιγκτήρες, αλά πιάνουν το θήραμα με τα σαγόνια τους και προσπαθούν να το κατευθύνουν προς τα πίσω. Όταν το φτάσουν εκεί, το καρφώνουν με τα ιοβόλα δόντια τους και μόλις ακινητοποιηθεί το καταπίνουν. Αυτή η κρυφή παρουσία δηλητηρίου έδωσε στο φίδι το όνομα του είδους του, fallax, δηλαδή απατηλός στα λατινικά. Όταν αυτό το φίδι απειληθεί, μπορεί να κάνει επίδειξη απειλλής ή να συρίξει, αλλά πολύ σπάνια θα δαγκώσει. Περισσότερα για αυτό το φίδι μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εδώ και εδώ.

Και αυτό είναι ένα βίντεο με το φίδι στο φυσικό του περιβάλλον από το herpetofauna.gr.

Είναι επομένως ολοφάνερο ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ακόμα μια παράλογη θρησκευτική δοξασία με δυσοσμία απάτης από το παπαδαριό, όπως και με τα διάφορα άλλα θαύματα. Το φίδι, όχι μόνο δεν εμφανίζεται μόνο εκείνες τις μέρες, αλλά είναι ένα από τα κοινότερα φίδια της Ελλάδας κι άλλων περιοχών όπου ζει, αν και δυσεύρετο. Είναι ένας κοινός κολουβρίδης κι εκτός αυτού, είναι και δηλητηριώδες, αν και ακίνδυνο. Όσο για το σχήμα του σταυρού, παρειδωλία λέγεται η τάση του ανθρώπινου εγκεφάλου να δημιουργεί εικόνες με σημασία από ασαφή σχήματα, ιδίως σε αισθητηριακά δύσκολες συνθήκες, όπως στο ημίφως. Είναι πολύ εύκολο κάποιος πιστός υποσυνείδητα να δει στις γραμμές του κεφαλιού του φιδιού ένα σταυρό, ή μέσα στο ημίφως της εκκλησίας, με το συνεχές τρεμόπεγμα των κεριών, να δει τη διχαλωτή γλώσσα ως σταυρό. Και όσο για τη μη επιθετικότητα των φιδιών, αυτό δεν είναι κανένα θαύμα. Καταρχάς, τα φίδια δεν είναι εξορισμού επιθετικά. Πολλά είδη είναι αρκετά ήρεμα, ακόμα κι αν μόλις έχουν πιαστεί από το φυσικό τους περιβάλλον. Και σίγουρα το έντονο στρες της σύλληψης, της μεταφοράς, του πολύ κόσμου και του λιβανιού αναμφίβολα θα κάμπτουν κάθε προσπάθεια άμυνας.

Και τώρα, ας πάμε να αναλύσουμε την ιστορία. Πρώτα όμως θα πρέπει να εξηγήσουμε τα ονόματα. Η Παναγία του Μαρκόπουλου λέγεται και Λαγγουβάρα ή Λαγγουβάρδα, που αναμφίβολα προέρχεται από τους Λογγοβάρδους ή Λομβαρδούς, γερμανικό φύλο που εγκαταστάθηκε στην Ιταλία τον 6ο αι. μ.Χ. Το νησί της Κεφαλονιάς είχε επαφές με τους Λογγοβάρδους σε διάφορες φάσεις της ιστορίας του. Τον 7ο αι. τα Επτάνησα, μαζί με την Ιταλία ανήκαν στο 11 θέμα του Βυζαντινού κράτους που ονομαζόταν θέμα της Λογγοβαρδίας. Οι διοικητές του νησιού τότε είχαν τον τίτλο «Στρατηγός Κεφαλληνίας και Λογγοβαρδίας». Επίσης, στο τέλος του 8ου αι., οι Λογγοββάρδοι έκαναν επιδρομή στην Κεφαλονιά και την κατέκτησαν. Ο απόηχος της επιρροής των Λομβαρδών παραμένει έως σήμερα, αφού το επώνυμο Λοβέρδος, κοινό στο νησί, είναι παραφθορά του Λομβαρδός. Τέλος η τρίτη ερμηνεία είναι και η πλέον ευφάνταστη, προϊόν νεοελληνικού χωριατισμού και ανώριμου βαλκανικού εθνικισμού, ο οποίος υποδηλώνει σωρεία συμπλεγμάτων κατωτερότητας. Στο Καθαρτήριο του Δάντη, ο γνωστός περιηγητής Μάρκο Πόλο περιγράφεται ως Λομβαρδός. Ορισμένοι Μαρκοπουλιώτες πιστεύουν ότι το Μαρκόπουλο ήταν η πατρίδα του Μάρκο Πόλο! Φυσικά το Μαρκόπουλο δεν έχει καμία σχέση με τον εξερευνητή, αφού, εκτός των άλλων, συνοικίστηκε μόλις το 1450 από Αλβανούς στρατιώτες όπως και τα γειτονικά χωριά, και ίσως έχει σχέση με το Μαρκόπουλο της Αττικής, ενώ από την άλλη ο Μάρκο Πόλο γεννήθηκε περίπου το 1254 στη Βενετία και πέθανε στις 8 Ιανουαρίου του 1324 στην ίδια πόλη. Άλλοι ισχυρίζονται πως ο Μάρκο Πόλο ήταν πατρινός, με το επίθετο Μαρκόπουλος! Στην πραγματικότητα το «Πόλο» σημαίνει Παύλος στα ενετικά και ουδεμία σχέση έχει με την κατάληξη «-όπουλος». Επειδή απλώς υπάρχει μια μικρή ασάφεια σχετικά με το πότε και πού ακριβώς γεννήθηκε, άρχισαν να δημιουργούνται τέτοιες ιστορίες. Είναι σχεδόν σίγουρο ωστόσο ότι γεννήθηκε στη Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας. Θεωρώ την πρώτη ερμηνεία ως πιθανότερη, δηλαδή η περιοχή κι έπειτα η εκκλησία και η εικόνα να πήραν το όνομά τους από τότε που η Κεφαλονιά βρισκόταν στην ίδια διοικητική διαίρεση με τη Λομβαρδία κατά τους βυζαντινούς χρόνους.

Και τώρα ας πάμε στα καλύτερα, την ανάλυση του ίδιου του θαύματος. Όπως και σε πολλές θείες αποκαλύψεις, έτσι κι εδώ η φωτιά παίζει σημαίνοντα ρόλο. Από τότε που ο άνθρωπος ανακάλυψε τη φωτιά έως σήμερα, δε σταμάτησε να την φοβάται. Δεν ήξερε ότι είναι απλώς η χημική αντίδραση του οξυγόνου με τα εύφλεκτα υλικά. Η φωτιά φανερωνόταν από τα αποτελέσματά της (φως, θερμότητα, καπνός, στάχτη), και είχε την τρομακτική δύναμη να κατακάψει τα πάντα, η ουσία της όμως ήταν άπιαστη και μη κατανοητή. Δεν ήταν κάτι το υλικό, κάτι το στερεό, κάτι του γνωστού φυσικού κόσμου. Είχε κάτι το υπερκόσμιο. Έτσι το πιο λογικό ήταν οι θείες αποκαλύψεις να συνοδεύονται με την παρουσία της φωτιάς, και συχνά αφύσικης φωτιάς, που είτε δεν καίει είτε καίει επιλεκτικά, όπως για παράδειγμα η Φλεγόμενη Βάτος που συνάντησε ο Μωυσής στην έρημο, μέσα από την οποία αποκαλύφθηκε ο Θεός. Έτσι κι εδώ, ο Θεός ή η Παναγία αποκαλύπτονται με φωτιά σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Το δεύτερο στοιχείο είναι κάτι το κοινότοπο στα θαύματα της Παναγίας σε εικονολατρικές εκδοχές του χριστιανισμού, άφησε την εικόνα της. Μια καινούργια, εντελώς άκαυτη εικόνα. Συνήθως όπου θέλει η Παναγία να της χτιστεί εκκλησία αφήνει και μια εικόνα, και δεν επιτρέπει αυτή να μετακινείται αλλού. Έτσι κι εδώ, μόλις πήγαν την εικόνα στο χωριό, αυτή μετέβη και πάλι στο σημείο που την βρήκαν. Και μόλις την κλείδωσαν, αυτή ξαναδιακτινιζόταν εκεί, άλλοι λένε για τρεις, άλλοι για… τρισεκατομμύρια φορές! Έπειτα, όπως συνήθως γίνεται, στο σημείο εκείνο χτίστηκε εκκλησία, και τοποθετήθηκε η εικόνα εκεί μέσα. Προφανώς η Παναγία θεώρησε την εκκλησία ασφαλέστερη και δε διαμαρτυρήθηκε για να ξαναπάει την εικόνα στο καμένο δέντρο. Έπειτα δίπλα χτίστηκε γυναικείο μοναστήρι, για το οποίο δεν υπάρχει κάποια απόδειξη ότι υπήρξε ποτέ. Όταν το απείλησαν οι πειρατές, οι μοναχές προσευχήθηκαν στην Παναγία κι αυτή, όπως πάντα, έκανε το θαύμα της, και έφερε φίδια να κυκλώσουν το μοναστήρι. Δεν είναι τυχαία η σύνδεση άγαμων γυναικών με φίδια, μιας και τα φίδια είναι το κατεξοχήν αρσενικό ή φαλλικό σύμβολο στις αβρααμικές θρησκείες. Μπορεί να συμβολίζουν τους καταπιεσμένους πόθους των γυναικών. Σύμφωνα όμως με μια άλλη, λιγότερο δημοφιλή εκδοχή, η Παναγία μεταμόρφωσε τις μοναχές σε φίδια για να τις σώσει, κι αυτές κρύφτηκαν στο καμπαναριό. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.

Το έθιμο ίσως όμως να έχει πολύ αρχαιότερες ρίζες, σε παλιά οφιολατρικά μυστήρια, και ύστερα μόνο να καλύφθηκε με στοιχεία χριστιανισμού. Είναι γνωστό ότι τα φίδια, εξαιτίας των μοναδικών χαρακτηριστικών και ιδιοτήτων τους, πρωτοστατούσαν σε πολλές αρχαίες τελετές. Οφιολατρική θεωρείται ότι ήταν η προελληνική θρησκεία, και η μεταγενέστερη ελληνική θρησκεία δανείστηκε κατά τόπους αρκετά τέτοια στοιχεία και έθιμα. Οφιολατρεία επίσης συναντούμε σε θρησκείες της Μέσης Ανατολής, σε αρχαίες Αιγυπτιακές τελετουργίες, σε ορισμένες γνωστικές σέχτες, στον ινδουισμό, στο βουδισμό, και σε σχεδόν όλο τον κόσμο. Τα φίδια, με το ασυνήθιστο για ζώο σώμα τους και τον σχεδόν απόκοσμο τρόπο κίνησής τους, συχνά εντάσσονταν σε τέτοιες λατρείες, όπου είτε βρίσκονταν στον έλεγχο του ιεροφάντη, είτε στα χέρια και στο σώμα των πιστών, ή περιφέρονταν στο χώρο. Πιθανότατα πρόκειται για κάποιο παλιότερο τοπικό έθιμο που αργότερα ενσωματώθηκε στο χριστιανισμό.

Σήμερα φυσικά ο κόσμος στην Κεφαλονιά δεν αντιμετωπίζει με τόση θρησκοληψία τα φίδια, τα οποία έχουν γίνει πια μεγάλος πόλος έλξης τουριστών. Παρόλα αυτά, πολλοί άνθρωποι ακόμα έχουν την λανθασμένη εντύπωση ότι τα φίδια αυτά σχεδόν θαυματουργά εμφανίζονται εκείνες τις μέρες και μετά εξαφανίζονται, και ότι είναι ασυνήθιστα ήμερα. Στην πραγματικότητα, είναι όλο το χρόνο εκεί, και αλλού. Απλώς μόνο τότε τα ψάχνουν.

Από:
εδώ.

Ο Τωβίτ και ο ερωτύλος δαίμων Ασμοδαίος – Διασκεδαστική, ατόφια δεισιδαιμονία στη Βίβλο!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΙΑ ΚΩΜΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΞΟΡΚΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΜΑΓΙΚΩΝ ΙΑΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΗ ΒΙΒΛΟ! –ΑΠ’ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Μ. ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ «ΤΟ ΘΕΑΤΡO ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ»
Ο Τωβίτ και ο ερωτύλος δαίμων Ασμοδαίος! – Διασκεδαστική, ατόφια δεισιδαιμονία στη Βίβλο!  
Του Μ. Καλόπουλου   
Στην εγκεκριμένη απ’ την ιερά σύνοδο της Ελλάδος Βίβλο[1]  και στο βιβλίο του Τωβίτ, ενός Ιουδαίου της διασποράς, διαβάζουμε την εξής παράξενη, αλλά εντελώς «θεόπνευστη» ιστορία: Ένας Εβραίος ονόματι Ραγουήλ, ζούσε στην πόλη Ραγούς της Μηδίας και είχε μια κόρη που την έλεγαν Σάρα. Την άτυχη αυτή κόρη, έλεγαν πως: «την αγαπούσε ένας δαίμονας που έβλαπτε μόνο εκείνους που (ερωτικά) την πλησίαζαν» Τωβίτ 6.15.
Η δύστυχη κόρη: «είχε παντρευτεί εφτά άνδρες, αλλά ο Ασμοδαίος (όπως λεγόταν) το πονηρό δαιμόνιο, σκότωσε και τους εφτά που πλάγιασαν μαζί της». Οι δικοί της, εξαιρετικά στενοχωρημένοι, στην αρχή χωρίς να γνωρίζουν την ύπαρξη του δαίμονα, κατηγορούσαν την κόρη για το τραγικό τέλος των ανδρών της, λέγοντας: «Δεν καταλαβαίνεις ότι πνίγεις τους άνδρες σου». Τωβίτ 3.7-9. Η κοπέλα πικραμένη, πήρε την απόφαση να πεθάνει. Μέχρι που στην ζωή της εμφανίστηκε ένας ακόμα υποψήφιος γαμπρός, αυτή τη φορά, ο συγγενής της Τωβίας, ο γιος του Τωβίτ.
Ο Τωβίας ήταν Εβραίος απ’ την Γαλιλαία, που είχε έρθει στα μέρη τους, από την μακρινή Νινευή της Ασσυρίας, όπου ζούσε με τον πατέρα του Τωβίτ[2]  από τότε που ο Ασσύριος Σεναχηρείμ, τους είχε φέρει αιχμάλωτους από την Σαμάρεια της Παλαιστίνης. Είχε κάνει όλο αυτό το ταξίδι, για να ζητήσει κατ’ εντολή του πατέρα του, κάποιο παλιό χρέος, απ’ τον πατέρα της δαιμονο-παθούς κόρης. Στην διάρκεια όμως του ταξιδιού, βρέθηκε και συνταξίδεψε μαζί του, ένας παράξενος συνοδοιπόρος, ο Αζαρίας, που όμως, χωρίς ο Τωβίας, ο ήρωας μας να το γνωρίζει, επρόκειτο για τον ενσαρκωθέντα… αρχάγγελο Ραφαήλ!
Ο αρχάγγελος λοιπόν Ραφαήλ, ως άνθρωπος, με τ’ όνομα Αζαρίας, είχε αποστολή του να βοηθήσει τον νεαρό Τωβία, στην επικείμενη μάχη του με τον ερωτομανή δαίμονα. Έτσι, όταν κάποτε έφτασαν στον ποταμό Τίγρη της Μεσοποταμίας: «κατέβηκε ο Τωβίας στην όχθη να πλένει τα πόδια του, τότε ένα μεγάλο ψάρι πήδηξε και θέλησε να τον καταπιεί.(!) Ο άγγελος (Ραφαήλ ή Αζαρίας) του είπε: πιάσ’ το. Ο νεαρός (Τωβίας) έπιασε το ψάρι και το έβγαλε στην ξηρά. Τότε ο άγγελος του είπε: Άνοιξε το ψάρι και βγάλε του την καρδιά, το συκώτι και την χολή και φύλαξέ τα καλά. Ο Τωβίας έκανε όπως του είπε ο άγγελος, μετά έψησαν το (υπόλοιπο) ψάρι και το έφαγαν». Τωβίτ 6.5.
Μυστήριο παραμένει το πώς , ο ήρωας μας κατάφερε να βγάλει εντελώς μόνος του έξω από το νερό, ένα τόσο μεγάλο ψάρι, που ήταν ικανό να τον καταπιεί! Αλλά, και το πώς κατάφεραν να φάνε μόνοι τους ένα τόσο μεγάλο ψάρι! Βέβαια, αν θυμηθούμε, ότι τρεις άγγελοι έφαγαν ένα ολόκληρο μοσχάρι, όταν επισκέφθηκαν τον Αβραάμ, (Γεν.18.8) συμπεραίνουμε πως όταν οι άγγελοι πεζοπορούν, νοιώθουν ακόρεστη πείνα!
«Αργότερα καθ’ οδόν, ρώτησε ο Τωβίας τον άγγελο: αδελφέ μου Αζαρία, τι τα θέλουμε (γιατί φυλάξαμε) την καρδιά, το συκώτι και την χολή του ψαριού; Εκείνος του απάντησε: (ακολουθεί βιβλική συνταγή εξορκισμού!). Εάν κάποιον άνθρωπο ή γυναίκα (προσοχή… ο γελοίος διαχωρισμός μεταξη ανθρώπου και γυναικός δεν είναι δικός μου![3] ) Ο΄: τον ενοχλεί ένας δαίμονας ή πνεύμα πονηρό (ποιά άραγε η διαφορά;) πρέπει κάποιος να κάψει (Ο΄ να καπνίσει, να λιβανίσει) μπροστά του, την καρδιά και το συκώτι (του ψαριού!) και ο δαίμονας δεν θα τον ξαναενοχλήσει ποτέ πιά. Η δε χολή χρειάζεται στους ανθρώπους που έχουν λευκώματα (ιπποκρατικά γλαύκωση) στα μάτια, αν τα αλείψει μ’ αυτήν θα θεραπευτεί». Τωβίτ 6.6-9.
Στην συνέχειά της, η αφήγηση μας δείχνει, πως με τους θεόπνευστους ψαρο-καπνισμούς του αγγέλου Ραφαήλ, η κοπέλα πράγματι απαλλάχθηκε απ’ τον ερωτύλο δαίμονα και έγινε τελικά γυναίκα του Τωβία: «Και ότε ηθέλησαν (οι νεόνυμφοι Σάρα και Τωβίας) να κοιμηθούν, έλαβε ο Τωβίας το ήπαρ και την καρδίαν του ιχθύος εκ του βαλαντίου και έθεσεν αυτά επί του θυμιάματος και η οσμή του ιχθύος εκώλυσεν (εμπόδισε) το δαιμόνιο». Αποτέλεσμα; «Απέδρασεν (το δαιμόνιο) εις τα μέρη της άνω Αιγύπτου (…ξέρουν και που πήγε!) και βαδίσας (…!) ο Ραφαήλ συνεπόδισε αυτό εκεί και επέδεσε αυτό παραχρήμα» Τωβίτ(S) 8.1-3… Προσέξτε… πολύ ορθά ο Ραφαήλ, δεν πέταξε, αλλά βάδισε μέχρι την Αίγυπτο, επειδή ήταν ενσαρκωμένος (στον άνθρωπο Αζαρία) δεν του επιτρεπόταν να πετάξει! 
Εντυπωσιακό, επιτέλους… μια δαιμονολογία με αξιόλογη δράση!
Όπως καταλαβαίνετε, θα διασκεδάσουμε αρκετά γιατί ο συγκεκριμένος βιβλικός συγγραφέας, δεν ενδιαφέρεται καθόλου να διατηρήσει κάποιο μέτρο στις δαιμονολογίες του! Έτσι το δαιμόνιο Ασμοδαίος, αν και ουράνιας καταγωγής,[4]  όχι μόνο διαθέτει ακόρεστη ανθρώπινη σεξουαλικότητα,[5]  αλλά ξορκίζεται με ψαρο-καπνισμούς λες και πρόκειται για ενοχλητικό έντομο!
Μάλιστα, το εξορκισμένο πνεύμα, ανικανοποίητο σεξουαλικά, δεν επιστρέφει ντροπιασμένο κάπου στο άθλιο ουράνιο κρησφύγετό του… για να τελειώνει γρήγορα και το βιβλικό ηλιθιογράφημα… αλλά ο ανεκδιήγητος βιβλικός αυτός συγγραφέας, μετά τον ψαρο-καπνο-ξορκισμό, προσθέτει με ύφος ειδικού, διάφορες σπιρτόζικες λεπτομέρειες, για την συμπεριφορά του δαίμονα!
Ο γυναικάς λοιπόν δαίμονας Ασμοδαίος! Ο ερωτοχτυπημένος αυτός δαίμονας, είχε ένα συντριπτικό πλεονέκτημα απέναντι στους άνδρες αντεραστές του… αυτός ερωτευμένος, αέρινος και διεισδυτικός, βρισκόταν μονίμως θρονιασμένος μέσα στο αντικείμενο του πόθου του, μέσα στο σώμα της αγαπημένης Σάρας… σαν το σκουλήκι μεσ’ το μήλο!
Το μόνο που μπορούσε να τον ξετρυπώσει από την τρισευτυχισμένη αυτή κατάσταση, ήταν αυτή η καταραμένη η ανυπόφορη ψαροκαπνίλα! Όταν τον λιβάνισαν με ψαρίλα αυτή λέει πρώτα τον έκανε να… «κολλάει» (ο επιστημονικός όρος είναι… ψαροκαπνιστική δυσκαμψία… πρόκειται για συνηθισμένη αντίδραση δαιμόνων, σε εξαιρετικά δυσάρεστες οσμές!)… Όμως ένας δαίμονας, δεν το βάζει εύκολα κάτω, έτσι παρά το «κόλλημά» του, δίνει μιά… και εκτινάσσεται λέει με ένα δαιμονισμένο άλμα, από την Συρία που βρισκόταν, κάπου στην Άνω Αίγυπτο, δηλαδή τουλάχιστον… 1800 χιλιόμετρα μακριά!
Δυστυχώς όμως, για τον φιλήδονο, σαλταδόρο Ασμοδαίο, τη σκηνή παρακολουθούσε ο ταχύτερος δαιμονοκυνηγός του ουρανού, ο αρχάγγελος Ραφαήλ! Αυτός για να μην προδώσει την κρυφή ιδιότητά του, συγκρατήθηκε και δεν πέταξε, αλλά «βαδίσας» όρμησε ξωπίσω του! Βέβαια σαν άγγελος που ήταν, βάδιζε… κάπως γρήγορα… ας πούμε κάτι σαν… τον υπηρέτη του Μινχάουζεν! Ο λαγοπόδαρος λοιπόν Αζαρίας, οσφραινόμενος σαν λαγωνικό στον αέρα, την ψαροκαπνίλα που άφησε πίσω του ο κακός συνάδελφός του, εντόπισε γρήγορα τον γυναικά Ασμοδαίο, κάπου στην Άνω Αίγυπτο.
Ο αδιόρθωτος χαδιάρης δαίμονας κι εκεί λέει γλυκοκοιτούσε μελαψές Βεδουίνες, που έσκυβαν να βγάλουν νερό από κάποιο πηγάδι σε μια όαση της Άνω Αιγύπτου! Έπεσε λοιπόν πάνω του… και μετά από σύντομη πάλη, μέσα σ’ ένα σύννεφο σκόνης που μόνο άγγελοι μπορούσαν να παρακολουθήσουν, τον «έδεσε» χειροπόδαρα! Η κερκίδα των ασπροφορεμένων αγγέλων, ξέσπασε σε ζητωκραυγές και χειροκροτήματα, (κατά πως λέει αλλού και η Βίβλος: «πάντες οι άγγελοι του θεού αλάλαζαν από χαρά» (Ιωβ 38.7) ενώ οι μαυροντυμένοι αντίπαλοί τους, ξέσπασαν σε βρισιές και αναθεματισμούς! Κάποιοι μάλιστα απ’ αυτούς έδειξαν τον κακό χαρακτήρα τους κάνοντας και… άσεμνες χειρονομίες!
Δυστυχώς οι διασκεδαστικές αυτές βιβλικές λεπτομέρειες τελειώνουν κάπου εδώ κι έτσι απ’ το θεόπνευστο αυτό βιβλικό κώμιξ, δεν θα μάθουμε ποτέ… αν ο Ραφαήλ άφησε δεμένο στην Αίγυπτο τον Ασμοδαίο, κάτω από κάποια χουρμαδιά, αν τον έκλεισε σε ειδικό ουράνιο δεσμωτήριο (με άσεμνες φωτογραφίες γυναικών στους τοίχους για να παρηγορείται!), ή αν τον μετέφερε ξανά πίσω στην Συρία, για να υποφέρει, βλέποντας ανήμπορος και δεμένος την αγαπημένη του Σάρα, να απολαμβάνει ανενόχλητη πια τις γήινες χαρές του γάμου της, με τον νεαρό Τωβία, που τον νίκησε με ένα απλό θυμιατήρι, γεμάτο από τα ξεραμένα σπλάχνα του δαιμονο-διωκτικού ψαριού!
 Ναι, το σατιρίζουμε λίγο παραπάνω, για να αντέξουμε το απελπιστικά χαμηλό επίπεδο της θρησκευτικής παράνοιας και να τονίσουμε καλύτερα το καταγέλαστο του πράγματος, αν και δεν αμφιβάλλω καθόλου πως το κείμενο αυτό και από μόνο του, είναι εξαιρετικά γελοίο!
Ακόμα και σε όσους έκαναν συνήθειά τους, να δέχονται αδιαμαρτύ¬ρητα τις θεολογικές ασυναρτησίες, έντονη απορία προκαλούν, απλές ερωτήσεις όπως: που ήταν ο τόσο πετυχημένος δαιμονοκυνηγός, ο αεικίνητος άγγελος Ραφαήλ, όταν οι πρώτοι σεξομανείς δαίμονες: «οι γιοι του θεού είδαν τις θυγατέρες των ανθρώπων, ότι ήσαν ωραίες (σεξουαλικά θελκτικές!) και έλαβαν εξ αυτών για γυναίκες όσες διάλεξαν»; Γέν.6.2.
Γιατί οι εξίσου αθώες εκείνες γυναίκες, απλά θύματα της διεστραμμένης ερωτικής διάθεσης «των υιών του θεού», πλήρωσαν τον αφύσικο έρωτα των αγγέλων, με την ζωή τους στον κατακλυσμό… ενώ στο βιβλίο του Τωβίτ, η Σάρα απαλλάσσεται από κάθε παρόμοια μομφή, αν και για χάρη της ο ερωτευμένος μαζί της δαίμονας Ασμοδαίος, σκότωσε ήδη εφτά αθώα παλικάρια;     
Αλήθεια, πώς έμαθε τελικά ο Τωβίτ, ο Εβραίος[6]  συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου, ότι ο καπνιστός δαίμονας μόλις «ξεκόλλησε», απ’ την Σάρα, κατέφυγε στην Άνω Αίγυπτο; Του αφηγήθηκε όλες αυτές τις λεπτομέρειες το βράδυ γύρω απ’ την φωτιά, ο εκδικητής δαιμόνων, ο άγγελος Ραφαήλ; Τελικά, είναι αυτό βιβλίο θεού, ή μήπως έχουμε χαθεί στις ασυναρτησίες κάποιων γελοίων αναγνωσμάτων, αρχαίας θεολογικό-σεξουαλικής ψυχαγωγίας!
Δυστυχώς όμως, η κατάσταση είναι σοβαρή και δεν θα βγάλουμε άκρη μόνο με χαλαρή σάτιρα. Γι’ αυτό με κουράγιο και προσοχή στη λεπτομέρεια, πρέπει να επανέλθουμε στην κριτική αναμόχλευση του θεολογικού αυτού βούρκου.
Δυστυχώς πρέπει να παραδεχθούμε, πως όταν τα πλέον ηλίθια ψέματα, είναι γραμμένα στη Βίβλο, αποκτούν αυτόματα ένα αδιαπραγμάτευτο φωτοστέφανο. Όμως και μόνο η απλή ύπαρξη του βιβλίου του Τωβίτ στην εγκεκριμένη από τον θεό Βίβλο, (παρακαλώ να το διαβάσετε και να γελάσετε ή να κλάψετε με θαρραλέα αποδοχή της άγνοιας που μέχρι χτες ονομάζαμε πίστη) έπρεπε να αναγκάσει τους αξιοπρεπείς ανθρώπους των τελευταίων τουλάχιστον αιώνων, να προσέξουν καλύτερα την Ιουδαιο-χριστιανική Βίβλο. Και επιτέλους, αφού δεν έγινε ούτε τους τελευταίους αιώνες, ας το κάνουμε εμείς σήμερα!
Δεν είναι λοιπόν φανερό, ότι και μόνο απ’ το βιβλίο του Τωβίτ, προκύπτει ατόφιος ολόκληρος ο κόσμος της τυπικής μαγείας; Δεν αποδέχεται εδώ η ίδια η Βίβλος, την ουσία της χειρότερης δεισιδαιμονίας, παρουσιάζοντας ανθρώπους να δέχονται επίθεση (και μάλιστα σεξουαλική) από τους δαίμονες; Δεν παραδέχεται ως λειτουργικούς, γελοίους μηχανισμούς κατάμαυρης μαγείας και εξορκισμών, με παράξενα υλικά (εδώ καπνιστό γουλιανό!) που λύνουν ανθρώπους και δένουν δαίμονες;
Με την βιβλική αυτή ιστορία δεν νομιμοποιείται ο κάθε οπαδός της Βίβλου να πιστεύει, ότι υπάρχουν δαίμονες που μπορούν με το παραπάνω να ερωτευτούν γυναίκες, αλλά και να σκοτώσουν αθώους αντεραστές από σεξουαλική ζήλια; Αυτές δεν είναι και οι βασικές θέσεις της καθεαυτού μαγείας; Δεν είναι όλα αυτά στο κέντρο της αρχαίας παγκόσμιας δεισιδαιμονο-μαγείας; Δεν αποτελούν όλα αυτά, τα χειρότερα όρια θρησκευτικής πλάνης;
Γελοία καταγωγή πρέπει να έχει και η ιδέα του καπνιστού δαίμονα!
Αλήθεια αναρωτηθήκατε έστω και μια στιγμή, γιατί καπνίζουν τον δαίμονα οι δαιμονολόγοι της Βίβλου; Η απάντηση είναι απλή, διότι στην εποχή τους, ο υποκαπνισμός ήταν πράγματι μια εντυπωσιακή μέθοδος επίτευξης λυτρωτικών και θηρευτικών αποτελεσμάτων: «το κάπνισμα χρησιμοποιείται σε ειδικές κυνηγετικές περιστάσεις, προς εξαναγκασμό εξόδου από τα κοιλώματα δένδρων βράχων ή υπόγειας κρύπτης των θηραμάτων. Το κάπνισμα αυτό προκαλείται δια της καύσεως ξηρών χόρτων και θείου»… Επίσης: «το κάπνισμα ή υποκαπνισμός των φυτών καταπολεμούσε τα παράσιτα. Στην ανθο¬κομία ο υποκαπνισμός ήταν συχνότατος. Καίγοντας δηλητηριώδη σκευάσματα τα βλαβερά παράσιτα έπεφταν νεκρά ασφυκτιώντας» … Να λοιπόν γιατί «το κάπνισμα με δυσώδεις ουσίες, ήταν συνηθισμένο μαγικό μέσον εκδίωξης δαιμόνων και θεραπείας ασθενειών των καθυστερημένων λαών».[7] 
Η απίθανη αυτή ιστορία, με κάθε σοβαρότητα έχει και συνέχεια! Όταν επέστρεψε τελικά στο πατρικό του ο Τωβίας, έτριψε με την χολή του ψαριού τα μάτια, του επί οκταετία τυφλού πατέρα του από «λεύκωμα» (γλαύκωμα) «και ενεφύσησεν εις τους οφθαλμούς αυτού και επέβαλεν το φάρμακο επ’ αυτόν και απέδωκεν (ιατρεύθη)». Τωβίτ(S) 8.1-3. «Και επέχρισε την χολήν επί τους οφθαλμούς αυτού και διέτριψεν αυτούς και ελεπίσθη(σαν) απ’ αυτού τα λευκώματα». Τωβίτ 11.12.
Τότε ο Αζαρίας ο άγγελος, τους κάλεσε ιδιαιτέρως και τους αποκαλύφθηκε: «εγώ είμαι ο Ραφαήλ[8]  εις εκ των επτά αγγέλων, που ενώπιον του θεού παρουσιάζονται. Τότε ταράχθηκαν και προσκύνησαν (ο άγγελος συνέχισε δικαιολογούμενος για τον ρόλο του Αζαρία) όλο τον καιρό που ήμουν μαζί σας, δεν έτρωγα τίποτα, ούτε έπινα, αλλά εσείς με βλέπατε (να τρώω και να πίνω!) σαν σε όραμα. Τώρα λοιπόν γράψτε πάντα ταύτα τα συμβάντα και ευχαριστήστε τον θεό, γιατί εγώ, ιδού αναβαίνω προς τον αποστείλαντά με, και ανέβη (ανελήφθη)». Τωβίτ 12.15-20. Μήπως σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά;
Η στιγμή του αποχαιρετισμού πρέπει να ήταν εξαιρετικά συγκινητική!
Ο ήρωάς μας ο Τωβίτ, δακρυσμένος κουνούσε το χέρι του στον ευεργέτη του άγγελο καθώς αυτός… ανέπτυσσε ταχύτητα διαφυγής απ’ την γήινη βαρύτητα. Όμως… τα φίδια της ανησυχίας άρχισαν ήδη να τον ζώνουν. Ξέχασε βλέπετε να ρωτήσει τον καλό αυτόν άγγελο, αν υπάρχει περίπτωση να ξαναεπιστρέψει ο βρωμο-γυναικάς ο Ασμοδαίος! Αναρωτιόταν ήδη, μήπως έπρεπε να κρατήσει λίγο ψαρόνεφρο, για να κάψει στα μούτρα του λιγούρη δαίμονα, έτσι και επανεμφανιστεί γλυκοκοιτώντας ξανά την γυναίκα του, που άλλωστε… ήταν και παλιό του αίσθημα!
Καθώς έβλεπε τον άγγελο να ανεβαίνει στον ουρανό, αισθάνθηκε απελπιστικά μόνος. Τι θα κάνει αν ο Ασμοδαίος εμφανιστεί αργότερα, ορεξάτος και ξαναμμένος, ορεγόμενος τις κόρες του ή αργότερα τις νύφες του; Μαύρες σκέψεις του κατέστρεφαν την ευτυχία, καθώς συνειδητοποιούσε ότι δεν έκανε αρκετές ερωτήσεις για το μέλλον! Τι θα καπνίσει στο θυμιατό του, τώρα που δεν έχει άλλα απ’ τα θαυματουργά σπλάχνα ψαριού; Μήπως πρέπει να πεταχτεί εγκαίρως μέχρι τον ποταμό Τίγρη, να ψαρέψει κανέναν θαυματουργό γουλιανό, για να έχει καλού κακού λίγο ψαρόνεφρο στην άκρη.. αχρείαστο να είναι; Μήπως πρέπει να διδάξει την δαιμονοδιωκτική αυτήν μέθοδο και σε άλλους;
Ερωτήσεις, που δεν σκέφτηκε να υποβάλει εγκαίρως, του κατέστρεφαν την χαρά του αποχωρισμού! Αχ, πόσο ποιοτικότερη θα ήταν η ζωή μας, αν οι άγγελοι δεν ήταν υποχρεωμένοι να επιστρέφουν τόσο γρήγορα στους ουρανούς;
Αλήθεια, μόνο τα σπλάχνα ψαριού ξορκίζουν δαίμονες, ή μήπως κι άλλες δύσοσμες ουσίες, ξορκίζουν (θεραπεύουν) κι άλλες μορφές δαιμονισμένων; Άραγε μόνο ο Ραφαήλ δένει δαίμονες, ή κι άλλοι άγγελοι τα καταφέρνουν εξίσου καλά; Άραγε μόνο ο Ασμοδαίος κυνηγάει γυναίκες ή υπάρχουν κι άλλοι ηδονοβλεψίες δαίμονες; Μήπως θα ήταν σκόπιμο, να καπνίζουμε προληπτικά λίγα σπλάχνα ψαριού, για να αποτρέπουμε τον κάθε σεξουαλικά ξεσηκωμένο «Ασμοδαίο» να πλησιάσει αόρατος καθώς είναι, απαρατήρητος τα κορίτσια μας;!
Μήπως ένα άρωμα… από ψαρόσουπα γουλιανού, είναι αποτελεσματική προστασία για τα κορίτσια μας; Τι συμβαίνει με τ’ αγόρια μας; Μήπως υπάρχουν και γι αυτά ανάλογοι ερωτομανείς δαίμονες; Και τι ψάρι πρέπει να βρούμε γι’ αυτούς; Μήπως υπάρχουν γυναικόσχημοι δαίμονες που ειδικεύονται στους μοναχικούς οδοιπόρους; Στους ασθενείς; Στους ηλικιωμένους; Πόσες απ’ τις υπόλοιπες ταλαιπωρίες της ψυχής και του σώματός μας, οφείλονται άραγε σε δαίμονες… μήπως όλες; Μήπως;
Αν οι παραπάνω ερωτήσεις σας φαίνονται υπερβολικές, τότε δεν έχετε παρά να κάνε κάτι, που δεν κάνατε ποτέ σας… να διαβάσετε επιτέλους τις περιπέτειες του Τωβίτ στην δική σας Βίβλο! Και επιτέλους ρωτήστε κάποιον πνευματικό της εμπιστοσύνης σας: ισχύουν οι δαιμονο-ηλιθιότητες αυτού του βιβλίου, ή μήπως καταργήθηκαν; Αν καταργήθηκαν, τότε γιατί εξακολουθεί αυτό το δαιμονο-μαγικό βιβλίο (του Τωβίτ) να βρίσκεται μέσα στην Βίβλο; 
Ποιος αμφιβάλει λοιπόν, ότι τέτοια αναγνώσματα, όπως ο βιβλικός Τωβίτ, αργά αλλά σταθερά, συντηρούσαν για αιώνες το ψιλοβρόχι της δεισιδαιμονίας, αρχικά στα μυαλά των φιλεύσεβων Ιουδαίων και αργότερα, μέσα απ’ τον Ιουδαιο-χριστιανισμό προκάλεσαν την μαύρη δαιμονο-καταιγίδα του μεσαίωνα;
 
Κάποιοι θα πουν ότι όλα αυτά ανήκουν στην Παλαιά Διαθήκη και δεν τα υιοθέτησε ο Χριστιανισμός. Δεν είναι καθόλου έτσι και θα το δούμε στην συνέχεια. Επί του παρόντος, δείτε τι λένε για τις δαιμονολογίες του Τωβίτ δύο απ’ τους μεγαλύτερους πατέρες της εκκλησίας.
Χωρίς τον παραμικρό υπαινιγμό απόρριψης του Τωβίτ και του δαίμονα Ασμοδαίου, ο Ιωάννης Χρυσόστομος[9]  γράφει: «Τωβίτ καλείται το βιβλίο, επειδή την περί αυτού ιστορία (όχι παραμύθι) περιέχει. Στα Εκβάτανα δε υπήρχε η θυγατέρα του Ραγουήλ ονόματι Σάρα. Ταύτην ουκ επέτρεπεν γαμηθήναι ο δαίμων Ασμοδαίος και επτά (παλικάρια) λαβόντες αυτήν απέκτηνε»… Και τελειώνοντας την περίληψη του βιβλίου παραδέχεται: «Το ήπαρ και η καρδιά (του ιχθύος) θυμιώμενα θα διώξουν τον δαίμονα. Η δε χολή θα καθαρίσει τα λευκώματα». Τα ίδια ακριβώς επαναλαμβάνει και ο επονομαζόμενος «Μέγας» Αθανάσιος ο θεολόγος, αυτός που συνέταξε το περιεχόμενο της Κυριακής λειτουργίας και στο «κατά Ελλήνων» βιβλίο του κατέκρινε τις δεισιδαιμονίες… των Ελλήνων![10] 
Μάλιστα, ο Ιωάννης Χρυσόστομος, ξεπέρασε κατά πολύ τον οποιονδήποτε βιβλικό Τωβίτ, αφού συνέταξε δικούς του εξορκισμούς δαιμόνων, που μέχρι σήμερα αποτελούν το επίσημο κείμενο εξορκισμών της εκκλησίας! Αναφερόμενος δε στην περίπτωση του Τωβίτ επιβεβαιώνει ότι: «τον Τωβίτ ομματώσας και το φως αυτού χαρισάμενος»! Παραδέχεται λοιπόν άμεσα ως αληθινή, όχι μόνο την ύπαρξη του σεξουαλικού δαίμονα Ασμοδαίου, αλλά και την θεραπεία της οφθαλμικής πάθησης (λεύκωμα) με την επάλειψη εντοσθίων ψαριού! 
Αλήθεια πότε έζησε ο Τωβίτ ο συγγραφέας αυτού του παράξενου βιβλίου; Στο ίδιο το βιβλίο διαβάζουμε: «εγώ ο Τωβίτ οδηγήθηκα αιχμάλωτος στην Νινευή την εποχή του Ενεμερσσάρου (Σαλμανάσαρου Ε΄ 762-722 π.Χ.) ο οποίος με διόρισε προμηθευτή του (ότι κι αυτός σχετίζεται με τα τρόφιμα και την βασιλική κουζίνα, δεν πρέπει να θεωρηθεί… παρά καθαρή σύμπτωση). Όταν πέθανε ο Ενεμερσσάρος τον διαδέχθηκε[11]  ο Σενναχηρίμ (704-681)». Τωβίτ 1.10-15.
Κατά την εσωτερική μαρτυρία του βιβλίου λοιπόν, ο συγγραφέας έζησε τον έβδομο αιώνα π.Χ. Κατά τους ειδικούς, που συνεκτιμούν το συγγραφικό ύφος, τους εξελληνισμένους όρους και το γενικότερο εκφραστικό ύφος, το βιβλίο είναι ξαναγραμμένο πολύ αργότερα: «Το βιβλίο (του Τωβίτ) εγράφη πρωτοτύπως εβραϊστί ή αραμαϊστί, δια να δείξει πως ο θεός επιτρέπει μεν τις δοκιμασίες των ευσεβών ανθρώπων, δεν εγκαταλείπει όμως αυτούς, αλλά και εν τη παρούση ζωή ανταμείβει την αρετή αυτών… Πότε ακριβώς και υπό τίνος εγράφη, δεν δύναται τις να είπει, ειμή μόνο ότι τούτο εγράφη (το ορθότερο είναι ξαναγράφτηκε) από τις αρχές του Γ΄ μέχρι το τέλος του Β΄ προ Χριστού αιώνος»[12]  Άρα η αντιγραφή του τοποθετείται τουλάχιστον από το 300 π.Χ. και εντεύθεν.
Βέβαια οι ευφυέστατοι διαχειριστές των «ιερών» αυτών κειμένων, για να απαλλαγούν από τα ενοχλητικά φορτία φανερής μαγείας, που ενίοτε περιείχαν, εφηύραν τον όρο «δευτεροκανονικά» (!) και: «μόνο αναγιγνωσκόμενα στους κατηχουμένους».[13]  Δεν γνωρίζω αν μ’ αυτό το εφεύρημα, κατάφεραν να αποτρέψουν τις ερωτήσεις, ή ο φόβος και η άγνοια που βασίλευε ανάμεσα στους πιστούς των περασμένων αιώνων, ήταν αρκετά να εξασφαλίσουν την αδιατάρακτη παρουσία τέτοιων κειμένων στον βιβλικό κώδικα! Γνωρίζω μόνο, ότι σήμερα που η υποτυπώδης κριτική σκέψη και οι βασικές ελευθερίες έκφρασης επανεδραιώνονται, θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον έως διασκεδαστικό, αν κάποιος προσπαθούσε να μας εξηγήσει, τι θα πει… δευτεροκανονική θεοπνευστία!
 Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι, η συμμετοχή του καθαρά δαιμονολογικού βιβλίου Τωβίτ, στον κανόνα[14]  της Π. Διαθήκης δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία. Η ύπαρξη του βιβλίου Τωβίτ στον κανόνα της Βίβλου, μας αποκαλύπτει κάτι σημαντικό. Υπήρχε μια χονδροειδής δαιμονολογική και μαγο-θεραπευτική πτυχή του Ιουδαϊσμού, που για κάποιους λόγους αφαιρέθηκε ή επικαλύφθηκε προσεκτικά στα υπόλοιπα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης.
Γνωρίζοντας ότι ο Ιησούς στην Καινή Διαθήκη εκβάλλει ασταμάτητα δαίμονες, ο συσχετισμός της συμπεριφοράς του με το βιβλίο του Τωβίτ είναι αναπόφευκτος! Το απολύτως δαιμονολογικό, κείμενο του «Τωβίτ», θέτει λοιπόν μια σειρά από σημαντικές ερωτήσεις σε όποιον θέλει να εξετάσει την δαιμονοδιωκτική συμπεριφορά του Ιησού.
Η κεντρική μας ερώτηση είναι: Γιατί εκβάλλει δαίμονες ο Ιησούς;
Είναι με κάποιον ιδιαίτερο τρόπο ο συνεχιστής του δαιμονοδιωκτικού πνεύματος του Τωβίτ; Ενώ ο Ιησούς εκβάλλει συνεχώς δαίμονες, γιατί στην υπόλοιπη Παλαιά Διαθήκη, εκτός από την περίπτωση του Τωβίτ και ελάχιστων ακόμα εξαιρέσεων, μια τέτοια δαιμονοδιωκτική πρακτική σχεδόν απουσιάζει από τους παλαιοδιαθηκικούς θεραπευτές; Υπήρξε άραγε, στους προχριστιανικούς χρόνους, μια ξαφνική στροφή της ιουδαϊκής θεολογίας προς την δαιμονοδιωκτική θεραπευτική… ή μήπως όλες αυτές οι δαιμονολογικές περιγραφές αν και ελάχιστες σε ολόκληρη την Π. Διαθήκη, μαρτυρούν μια επιμελώς κρυμμένη πλευρά της βιβλικής δαιμονολογίας;
Μια προσεκτικότερη ματιά στα αρχεία αυτής της βιβλικής θρησκείας, θα μας βοηθήσει να διαμορφώσουμε άποψη, για το ενδεχόμενο μιας άλλης εντελώς διαφορετικής προέλευσης του δαιμονο-θεραπευτικού Χριστιανισμού και να ανακαλύψουμε μια νέα βάση αξιολόγησης των λόγων και των έργων του ανθρώπου, που ενσάρκωσε με τόση επιτυχία τον κεντρικό ήρωα της Καινής Διαθήκης.
M. Καλόπουλος
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:
[1]  Τα αποσπάσματα είναι από την επονομαζόμενη μετάφραση των τεσσάρων καθη¬γη¬τών (ή Β. Βέλλα), της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας. Η μετάφραση αυτή είναι εγκεκριμένη απ’ την ιερά σύνοδο της Ελλάδος, με αριθμό πρωτοκόλλου 1492.
[2]  Όλως περιέργως και ο Τωβίας ήταν αυλικός (οικονόμος) του Βασιλιά Σαλμανάσαρ!
[3]  Η ανεκδιήγητη αυτή έκφραση: «ανθρώπου ή γυναικός», (!) υπάρχει στο πρωτότυπο των Ο΄ και ο παράξενος αυτός διαχωρισμός, αφήνει αστεία υπονοούμενα… για τις γυναίκες! Βέβαια η εξήγηση είναι απλή, στη φτωχή Εβραϊκή γλώσσα, για τον άνδρα και τον άνθρωπο υπάρχει μόνο μια λέξη και ο μεταφραστής… έκανε την ζημιά του!
[4]  Οι δαίμονες κατά την Βίβλο, είναι άγγελοι που ξέπεσαν μαζί με τον αρχηγό τους Σατανά από τον ουράνιό τους ρόλο.
[5]  Υπενθυμίζουμε εδώ ότι η σεξουαλική δαιμονολογία, ξεκινάει από το πρώτο κιόλας βιβλίο της Βίβλου την Γένεση, όπου: «είδαν οι υιοί του θεού τις θυγατέρες των ανθρώπων ότι ήταν όμορφες και πήραν για γυναίκες τους όσες από εκείνες τους άρεσαν» (Β.Β.) Γένεσις 6.1.
[6]  «Το δε βιβλίο του Τωβίτ είναι Εβραϊκό» Μιχ. Γλύκας «Βίβλος χρονική» 321.4.
[7]  Κ. Παλαιολόγος Επιμελ. Εργαστ. φυσικής Πανεπ. Αθηνών. Βλ. Δρανδ. «καπνισμός»
[8]  «Ραφαήλ του μεγάλου» Τωβίτ 3.16. Το όνομα Ραφαήλ σημαίνει: «ο θεός πολεμάει»
[9]  Ιωάννης Χρυσόστομος Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως: Σύνοψις Παλαιάς και Καινής Διαθήκης «Βιβλίον Τωβίτ» 56.360.55.
[10]  Αθανάσιος θεολόγος: Σύνοψις Παλαιάς Διαθήκης. «Βιβλίον Τωβίτ» 28.372.49.
[11]  Στην πραγματικότητα μεσολαβεί ο Σαργών Β΄ (722-705 π.Χ.) αλλά τέτοιες ανακρίβειες είναι εντελώς συνηθισμένες στα ιστορικά δεδομένα της Βίβλου.
[12]  Π. Μπρατσιώτης, καθηγητής εισαγωγής και ερμηνείας στην Π. Διαθήκη των Ο΄ του πανεπ. Αθηνών. (Δρανδάκης: «Τωβίτ»).
[13]  Ο Αθανάσιος ο Θεολόγος (Σύνοψις 28.289.21) είναι ο πρώτος που μετονόμασε σε δευτεροκανονικό τον Τωβίτ, ενώ ο προγενέστερος του Κλήμης Αλεξανδρείας αγνοεί αυτόν τον σκόπιμο τεμαχισμό!
[14]  «Τον Τωβίτ, την Σοφία Σολομώντος, καθώς και την Ιουδίθ, αναγνώρισε ως κανονικά βιβλία η εν Καρθαγένη (418μ.Χ.) σύνοδος δια του λβ΄ κανόνος» Πρωτοσύγκελος Ευστάθ. Δ. Σκάρπας. Βλ. επίσης Δρανδάκης «Αγία Γραφή». «Ο παρών κανών (λβ΄) ορίζει ότι εις την Εκκλησία, άλλο τι να μην αναγιγνώσκεται εις όνομα αγίων γραφών, εκτός απ’ τα κανονικά τούτα βιβλία… Αυτές δε είναι οι κανονικές Γραφές: Γένεσις, Έξοδος, Λευιτικόν, Αριθμοί, Δευτερονόμιο, Ιησούς του Ναυή, Κριταί, Βασιλειών (βίβλοι δ΄) Παραλειπομένων (βίβλοι β΄) Ιωβ, Ψαλμοί, Σολομώντος (βίβλοι δ΄) Προφητών (βίβλοι ιβ΄) Ησαΐας, Ιερεμίας, Ιεζεκιήλ, Δανιήλ, Τωβίτ, Ιουδίθ, Εσθήρ, Έσδρα (βίβλοι β΄)». Σύνοδος Καρθαγένης (418μ.Χ.) Κανών ΛΒ΄. Πηδάλιον ορθοδόξου εκκλ. σελ. 480.
Βλέπε επίσης: Ο ΤΣΙΦΟΡΟΣ ΣΑΤΙΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΒΙΒΛΙΚΟ ΤΩΒΙΤ !!! Τό δαιμόνιο της Σάρρας
……………………

M. Καλόπουλος

Εντάξει, δεν είναι και μυστικό ότι ο ιουδαϊσμός, και σε λιγότερο βαθμό και ο χριστιανισμός, εμπεριέχουν πολλά μαγικά στοιχεία. Μια γρήγορη ματιά στην Αγία Γραφή, κυρίως στην Παλαιά, αλά και σε σημεία της Καινής Διαθήκης ή σε κάποια αποσπάσματα του Ταλμούδ θα το επιβεβαιώσουν αμέσως. Κι επίσης τα απλά και εύλογα ερωτήματα που θέτει ο συγγραφέας δε χρήζουν απαραίτητα απάντησης, μιας και τα θρησκευτικά κείμενα σπάνια πατούν πάνω στη λογι΄κή. Παρεμπιπτόντως, αυτή είναι η χιλιοστή δημοσίευση του ιστολογίου.

Ο Γέροντας Παΐσιος, ο οποίος αγιοποιήθηκε – μεγάλη η χάρη του – στις 13 Ιανουαρίου του 2015, είναι γνωστός για τα θαύματα και τις προφητείες του. Είχε συγκεντρώσει γύρω του μεγάλο πλήθος πιστών – ναι, στο τέλος του 20ου αιώνα και όμως δυστυχώς ισχύει -, και οι διδαχές του τον έφερναν συχνά σε αντιπαράθεση με τις επίσημες θέσεις της Εκκλησίας. Παρόλα αυτά, μετά τον θάνατό του η κοινή ποιμνιακή γνώμη στράφηκε σε θετική προς αυτόν κατεύθυνση, κι έτσι τελικά, εέπειτα από την Ιερά σύνοδο του Πατριαρχείου, αγιοποιήθηκε ως όσιος.

Οι διδαχές και τα θαύματά του έχουν καταγραφεί σε πολυάριθμους τόμους, συχνά με αντιφάσεις, γι’αυτό και κυκλοφορούν συχνά άνω της μία εκδοχής, παρόλα αυτά αυτό δε φαίνεται να κλονίζει την πίστη των αναγνωστών, αλλ’απεναντίας να την ενισχύει. Σε ένα θαύμα λοιπόν, πρωταγωνιστής είναι μια… σαύρα! Έχω βρει διάφορες εκδοχές της ιστορίας, με την πιο γνωστή την παρακάτω, την οποία βρήκα στο ιστολόγιο Greek Sceptic.

Κάποτε ένας καθηγητής Πανεπιστημίου επισκέφτηκε τον Γέροντα και του είπε:
«Γέροντα δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι υπάρχει Θεός. Ξέρεις είμαι άνθρωπος μορφωμένος, ζω στη Δύση και όλα αυτά που λες και κάνεις μπορούν να εξηγηθούν με την λογική. Βέβαια κάποια δύναμη μπορεί να υπάρχει, αλλά όσα λες περί Χριστού, περί μυστηρίων δεν τα δέχομαι.»
Ο Γέροντας τον άκουσε και του είπε με απότομο τρόπο:
«Είσαι πιο ανόητος και από μια σαύρα.»
Εκείνος ενοχλήθηκε από το λόγο του γέροντα καί αντέδρασε.
Ο Γέροντας επέμενε:
«Αλήθεια σου λέω. Είσαι πιο ανόητος και από μια σαύρα και θα σου το αποδείξω.»
Ο Γέροντας είχε εκεί κοντά μια σαύρα και τη φώναξε. Το ζωάκι έτρεξε κοντά του και το ρώτησε να του πει άν υπάρχει Θεός. Η σαύρα σηκώθηκε στα δύο της πόδια κι έσκυβε το κεφάλι της δίνοντας καταφατική απάντηση στην ερώτηση του Γέροντα. Ο καθηγητής τα έχασε και άρχισε να κλαίει και ο Γέροντας του είπε:
«Είδες ότι είσαι πιο ανόητος και από μια σαύρα; Η σαύρα γνωρίζει ότι υπάρχει Θεός και εσύ με το μυαλό δεν κατάλαβες ότι υπάρχει Θεός.»
Ο καθηγητής έφυγε από το κελί του Γέροντα συγκλονισμένος.

Αυτή είναι η γνωστότερη εκδοχή, υπάρχουν όμως κι άλλες. Τις παρακάτω δύο τις βρήκα στο ιστολόγιο False Faith.

Ένας άθεος νέος ομολόγησε, ότι πήγε κάποτε στο γέροντα και τον ερώτησε αν υπάρχει Θεός. Εκείνος ερώτησε μία σαύρα πού στεκόταν πάνω σε μία πέτρα: «Υπάρχει Θεός;» και η σαύρα εκίνησε καταφατικά το κεφαλάκι της…

Ενώ συζητούσαν διάφορα πνευματικά θέματα, είπε ο γέρων: «Κάποιος διαλογίζεται ότι δεν υπάρχει Θεός». Εκείνοι αλληλοκοιτάχτηκαν και ο γέρων συνέχισε: «Εγώ σας λέω ότι υπάρχει Θεός και με αποδείξεις». Και εφώναξε: «Σαύρα έλα εδώ». Μπήκε τότε μέσα μία μεγάλη σαύρα, πού τρόμαξε τούς επισκέπτες. Ο γέρων απευθύνθηκε στη σαύρα σαν σε λογικό όν και της είπε:» Προσκύνησε τούς επισκέπτες, χαιρέτησέ τους «. Η σαύρα υπακούουσα σηκώθηκε στα πισινά της πόδια και έκανε εδαφιαία μετάνοια. Έπειτα την ερώτησε: «Για πες μας, υπάρχει Θεός;». Και ώ του θαύματος! η σαύρα με μια ψιλή, λεπτή φωνούλα μίλησε και είπε:» Υπάρχει Θεός, υπάρχει Θεός, υπάρχει Θεός».

Υπάρχει και μια ακόμα εκδοχή, την οποία επίσης βρήκα στο ίδιο άρθρο του ίδιου ιστολογίου, όπου τα ζώα που δίνουν την καταφατική απάντηση είναι ένας αγριοκόκορας (δεν υπάρχουν στην Ελλάδα, αλλά θα μπορούσε να είναι άλλο πουλί), κι ένα φίδι.

Ένας νέος τον επισκέφτηκε στο Άγιον Όρος και του φανέρωσε ότι δεν πιστεύει στην ύπαρξη του Θεού. Ο πατήρ Παΐσιος ρώτησε τότε έναν αγριοκόκκορα που περνούσε εκείνη την ώρα από εκεί: «Εσύ τι ξέρεις για το Θεό»; Και ο αγριοκόκκορας ελάλησε τρεις φορές. Επίσης, ρώτησε ένα φίδι που παρουσιάστηκε εκείνη την ώρα: «Εσύ τι ξέρεις για το Θεό»; Και το φίδι ανεβοκατέβασε τρεις φορές το κεφάλι του…

Το μοτίβο των ιστοριών είναι πάντοτε το ίδιο. Ένας άνθρωπος που αμφιβάλλει, ή και είναι πεπεισμένος για την ανυπαρξία του Θεού, συναντά των Άγιο, ο οποίος, αφού βεβαιωθεί για τη δυσπιστία ή και την απιστεία του, κάνει κάποιο θαύμα, και ευθύς ο αμφιβάλλων διακηρύσσει την πίστη του στο Θεό και φεύγει συντετριμμένος. Το ισχυρό αυτό μοτίβο χρησιμοποιούταν ήδη από την εποχή του Χριστού. Οι άνθρωποι επίσης στις παραπάνω ιστορίες είναι κλασικές φιγούρες τέτοιων δύσπιστων. Στην πιο γνωστή, ο δύσπιστος είναι μορφωμένος, κι όχι απλώς μορφωμένος, αλλά καθηγητής πανεπιστημίου. Ανέκαθεν οι μορφωμένοι θεωρούταν λιγότερο πιστοί – γιατί άραγε; Και κάθε φορά που αναμετρώνται με Άγιο, ο τελευταίος αμέσως τους βάζει στη θέση τους. Στη δεύτερη ιστορία με την σαύρα, καθώς και σ’εκείνη την ιστορία με το φίδι και τον κόκορα, ο άπιστος εδώ, κι όχι ο δύσπιστος, είναι ένας άθεος νέος, παραπέμποντας στην κοινή αλλά εσφαλμένη λαϊκή αντίληψη ότι νέος είναι, θέλει να επαναστατήσει, αλλά με την σωστή καθοδήγηση θα επιστρέψει στη θερμή αγκαλιά της παράδοσης. Τέλος στην τρίτη και πλέον ευφάνταστη ιστορία με την σαύρα, όπου η σαύρα μιλάει κιόλας, ο Άγιος τηλεπαθητικα εντοπίζει τον άθεο.

Ας αφήσουμε όμως την κοινοτοπία των ιστοριών κι ας επικεντρωθούμε στην αλληλεπίδραση του Αγίου με τη σαύρα, μήπως και βρούμε κάποια ψύγματα αλήθειας στα γεγονότα. Πρώτο απ’όλα όμως, θα πρέπει ν’αποκλείσουμε διάφορες περιπτώσεις.

Το περιστατικό συνέβη στο Άγιο Όρος, οπότε η σαύρα θα πρέπει να είναι ειδος που ζει στην περιοχή. Αν και δε βρήκα κάποιον κατάλογο με όλα τα ερπετά του Αγίου Όρους, αν ένα είδος αναφέρεται πως απαντά σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα, θα υπάρχει και στο Άγιο Όρος. Αν και δεν περιγράφεται η σαύρα σε καμία των μαρτυριών, σε μία λέει πως ήταν μεγάλη, οπότε ας υποθέσουμε ότι το είδος ήταν αρκετά μεγάλο, ώστε να φαίνεται καλύτερα απ’όλους τους παρευρισκόμενους. Δύο ελληνικές σαύρες ταιριάζουν εδώ: η τρανόσαυρα (Lacerta trilineata) και η πρασινόσαυρα ή πρασινογουστέρα (L. viridis). Η πρώτη έχει μήκος σώματος έως και 16 εκ, και μαζί με την ουρά μπορεί να είναι και μισό μέτρο, κάνοντάς την τη μεγαλύτερη σαύρα με πόδια της χώρας μας. Η δεύτερη είναι λίγο μικρότερη, με μήκος σώματος 13 εκ και ολικό μήκος ως και 40-45 εκ, και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σαύρα της χώρας μας. Επειδή η σαύρα ήταν όμως μεγάλη, ας υποθέσουμε ότι ήταν το πρώτο είδος.

Τώρα θα πρέπει να εξετάσουμε ποια στοιχεία της συμπεριφοράς της σαύρας θα μπορούσαν να αντιστοιχούν στην πραγματικότητα. Απορρίπτουμε εξολοκλήρου οπότε την τρίτη ιστορία, όπου η σαύρα σηκώνεται στα δύο πόδια, κάνει μετάνοια και διακηρύσσει την πίστη της στο Θεό λεκτικά. Το μόνο αληθοφανές της όλης ιστορίας είναι το σήκωμα στα πίσω πόδια, που πολλές σαύρες κάνουν για να παρακολουθήσουν καλύτερα την περιοχή τους, οπότε θα μπορούσαν να το κάνουν αν υπήρχε αρκετός απειλιτικός κόσμος γύρω τους, αλλά τέτοιες σαύρες δεν υπάρχουν στην Ελλάδα. Απορρίπτουμε ομοίως και την πρώτη ιστορία, γιατι εκτός του σηκώματος στα π΄σιω πόδια και της μετάνοιας, η σαύρα ήρθε στο γέροντα έπειτα από κλήση του. Είναι δυνατόν κάποια έξυπνα είδη, όταν είναι κατοικίδια, με αρκετή επιμονή και υπομονή να μάθουν το όνομά τους και να γυρίζουν ή και να έρχονται σ’αυτόν που τα καλεί, αλλά είναι η εξαίρεση κι όχι ο κανόνας. Πάλι δεν είναι σκύλοι και θα έρθουν κυρίως για τροφή, και στην περίπτωση αυτήν είναι αδύνατον ο μοναχός να εκπαίδευσε την σαύρα να έρχεται σ’αυτόν. Οπότε αληθοφανέστερη είναι η δεύτερη ιστορία, όπου η σαύρα απλώς καθόταν πάνω σ’έναν βράχο, ίσως για να λιαστεί.

Πολλές σαύρες κουνούν το κεφάλι τους για διάφορους λόγους. Αν και γνωστότερες γι’αυτήν τη συμπεριφορά είναι τα ιγκουάνια όπως οι ιγκουάνες, οι ανόλες και οι δράκοι, αυτά δεν υπάρχουν στο ΆγιοΌρος, οπότε θα πρέπει να το έκαναν οι δύο παραπάνω τυπικές σαύρες, οι οποίες επίσης κουνούν το κεφάλι τους. Συνήθως το κάνουν τα κυρίαρχα αρσενικά, τα οποία συχνά έχουν γαλαζωπό κεφάλι κατά την περίοδο αναπαραγωγής, για να δηλώσουν κυριαρχία επί της περιοχής τους. Είναι γνωστό ότι ακόμα και μικρές σαύρες, εάν βρίσκονται κοντά σε ανθρώπους για μεγάλο χρονικο διάστημα κι αυτοί δεν τις απειλούν, τους συνηθίζουν, οπότε εκδηλώνουν φυσική συμπεριφορά μπροστά τους μεταξύ τους, και πλησιάζονται πολύ εύκολα, αν και συνήθως δεν ημερεύουν στο σημείο να πιάνονται. Δείτε ένα παράδειγμα εδώ. Δεν είναι σπάνιο ένα κυρίαρχο αρσενικό με ιδιαίτερα υψηλή αυτοπεποίθηση να κουνήσει το κεφάλι του προς έναν άνθρωπο, προσπαθώντας να τον εκφοβίσει για να φύγει από την περιοχή του.

Οπότε το πιο πιθανό είναι το εξής, αν βέβαια έγινε αυτή η ιστορία, στο οποίο δίνω μικρότερη πιθανότητα κι από την Ανάσταση του Χριστού: Ο Παΐσιος, συζητώντας μ’έναν δύσπιστο νέο περί της ύπαρξης του Θεού, στράφηκε προς μία σαύρα που βρισκόταν δίπλα σε έναν βράχο, που ήταν μια μεγάλη αρσενική τρανόσαυρα (Lacerta trilineata) που τον είχε συνηθίσει, ελπίζοντας ότι θα γίνει κάτι που θα μοιάζει με θαύμα. Επειδή την πλησίασε λίγο πιο κοντά από το σύνηθες, αυτή κούνησε το κεφάλι της επιδεικτικά. Με λίγα λόγια ο Άγιος Παΐσιος ρώτησε την σαύρα αν υπάρχει Θεός κι αυτή του απάντησε «Φύγε από δω!». Ή την ρώτησε αν υπάρχει Θεός και αυτή του απάντησε «Άι γαμήσου!».

Ακόμα και μια σαύρα αποστομώνει έναν χριστιανό γέροντα λοιπόν.

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ο Άγιος Παΐσιος επικοινώνησε ή είχε καλή σχέση με άγρια ζώα. Μια άλλη φορά έβραζε γάλα τη Σαρακοστή, κι αφού ένας από τους δύο ευσεβιστές επισκέπτες τον επέπληξε γι’αυτό, του έδειξε τον πραγματικό λόγο για τον οποίον το έκανε δίνοντάς το στα φίδια, τα οποία ήταν μάλιστα οχιές, που ήρθαν να το πιούν. Οι εύπιστοι ακόλουθοί του έχουν καταγράψει πολλές άλλες περιπτώσεις ακόμα.

Σήμερα είναι η πρώτη μέρα του χρόνου, τουλάχιστον σύμφωνα με το δυτικό, και εν τέλει χριστιανικό, σύστημα χρονολόγησης, το οποίο επιβλήθηκε σε όλο τον κόσμο με την αποικιοκρατία. Για την ορθοδοξία ωστόσο η ημέρα αυτή έχει διαφορετική σημασία [άλλωστε δεν έχει καμία αξία η κοσμική, δυτική πρωτοχρονιά (νομίζω ούτε χρόνια πολλά δε λένε), ο εκκλησιαστικός ενιαυτός ξεκινά από το Σεπτέμβρη, όπως ακριβώς και ο εβραϊκός!] Είναι η ημέρα τίμησης του Μεγάλου Βασιλείου, ενός εκ των πρώτων Πατέρων της Εκκλησίας, ο οποίος τιμάται επίσης και στις 30 του μηνός ως ένας των Τριών Ιεραρχών, προστατών της μόρφωσης, γι’αυτό και τα σχολεία κλείνουν τότε, λες και βρισκόμαστε σε θεοκρατικό κράτος. Με το παράδειγμά του, ο Μέγας Βασίλειος ενέπνευσε πολλούς μετέπειτα χριστιανούς. Ήταν υποτίθεται πλούσιος, αλλά προτίμησε να ζήσει στις στερήσεις και να αξιοποιήσει όλα τα υπάρχοντά του για χάρη των πτωχών. Είναι επίσης γνωστός για το μεγάλο συγγραφικό του έργο. Παρόλα αυτά οι περισσότεροι το μόνο που γνωρίζουμε απ’αυτόν είναι ότι ήταν ένας πλούσιος που έδωσε τα λεφτά του στους πτωχούς, και γιορτάζει την Πρωτοχρονιά, απ’όπου ξεκίνησε και το έθιμο του Άι-Βασίλη. Ποιες όμως ήταν η απόψεις του εν λόγω Ιεράρχη για διάφορα θέματα, όπως η θέση της γυναίκας ή το ελληνικό έθνος;

Στο Πηδάλιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας, το οποίο γράφτηκε το 18ο αιώνα, μπορούν να βρεθούν κάποιοι κανόνες του Βασιλείου. Το πηδάλιο είναι κάτι σαν τη Σαρία, αλλά χωρίς τις θανατικές ποινές, δεδομένου ότι το μαχαίρι της εξουσίας το είχε τότε η Ημισέληνος κι όχι ο Σταυρός. Παρόλα αυτά συχνά αντιμετωπίζει με νοσταλγία τις «καλές» εποχές όπου αυτές τελούνταν, όπως για παράδειγμα το κάψιμο των αρσενοκοιτών επί διάφορων βυζαντινών αυτοκρατόρων. Το Πηδάλιο μπορείτε να το κατεβάσετε σε pdf από εδώ σε pdf.

Τα αποσπάσματα τα πήρα από αυτό το ιστολόγιο.

Λέει λοιπόν:

Σελ. 490-491 στο PDF: ΚΑΝΩΝ Θ’ του Μεγ.Βασιλείου
(γενικότερου ενδιαφέροντος)
Διάκριση ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες. ”Ἡ γυναίκα δὲν ἔχει τὴν ἄδεια νὰ ἀφήνει τὸν ἄνδρα τῆς, ἀλλὰ κι ἂν δέρνει αὐτὴ ἐκεῖνος , πρέπει νὰ ὑπομένει κι ὄχι νὰ χωρίζεται , κι ἂν τὴν προίκα τῆς ξοδεύει, κι ἂν μὲ ἄλλες γυναῖκες πορνεύει , αὐτὴ πρέπει νὰ καρτερεῖ….Ὥστε ἡ μὲν γυναίκα, ποὺ ἄφησε τὸν ἄνδρα τῆς μοιχαλίδα εἶναι ἂν πάρει ἄλλον, ὁ δὲ ἀφεθεῖς αὐτὸς ἄνδρας , ἂν πάρει ἄλλην , συγχωρεῖται”.

Δηλαδή η γυναίκα δεν έχει την άδεια να αφήσει τον άντρα της, και ακόμα κι αν αυτός την δέρνει, κατασπαταλά την περιουσία της ή πορνεύει με άλλες γυναίκες, αυτή θα πρέπει να υπομένει καρτερικά. Αν η γυναίκα αφήσει τον άντρα της και πάρει άλλον, διαπράττει μοιχεία, ενώ αν ο άντρας κάνει το ίδιο, δηλαδή αφήσει τη γυναίκα του και πάρει άλλην, συγχωρείται. Και μετά κατηγορούμε το ισλάμ για την κατώτερη θέση στην οποία τοποθετεί τη γυναίκα, για το ξύλο που τρώνε οι γυναίκες το οποίο υπαγορεύεται από το κοράνι, για την ευκολία που ένας άντρας μπορεί να χωρίσει μια γυναίκα, αλλά όχι το αντίθετο κλπ. Τα ίδια ακριβώς, όπως βλέπουμε από τα πατερικά κείμενα, υποστηρίζει και ο χριστιανισμός, με την έγκριση του Θεού! Γιατί μην ξεχνάτε ότι η σοφία των Πατέρων της Εκκλησίας πηγάζει από τη φώτισή τους από το Άγιο Πνεύμα. Πού η διαφορά με το ισλάμ; Απλώς τα χριστιανικά έθνη έχουν εκτεθεί σε πολύ περισσότερες ιδέες που προσβάλλουν την πίστη τους, και η Εκκλησία θεώρησε σκόπιμο να αλλάξει πολλά πράγματα και να αποκρύψει άλλα, αλλιώς δε θα είχε πελάτες σήμερα. Αν μη τι άλλο, το ισλάμ μπορεί να θεωρηθεί πιο ανθρώπινο, αφού θεσπίζει συγκεκριμένους κανόνες για τον ξυλοδαρμό της γυναίκας, που δε θίγουν την αξιοπρέπειά της ούτε απειλούν τη σωματική της ακεραιότητα, και δεν επιτρέπει σ’έναν άντρα να ξοδεύει την προίκα της. Όμως το μισογυνικό μένος του ιεράρχη δε σταματά εδώ.

Παρακάτω, στη σελίδα 497 του pdf, στον κανόνα ΚΑ του Μεγάλου βΒασιλείου, γράφει ότι ο άνδρας, τον οποίον η γυναίκα του τον άφησε, και στη συνέχεια πήρε άλη δε θεωρείται μοιχός, ούτε όμως και η γυναίκα που τον πήρε θεωρείται μοιχαλίδα. Για την πρώτη γυναίκα δε σχολιάζει ακόμα. Παρακάτω όμως λέει ότι ο άνδρας που χωρίς αίτια αφήνει τη γυναίκα του μοιχός είναι, γιατί έκανε τη γυναίκα του να μοιχευθεί λαμβάνουσα άλλον, ζώντος του πρότερου ανδρός της. Αλλά και η δεύτερη γυναίκα του μοιχαλίς είναι, επειδή πήρε τον άνδρα της ζώσης πρώτου αυτού γυναίκας. Πιο κάτω, παρόλ’αυτά λέει ότι πόρνος μόνο θεωρείται ο άνδρας κι όχι μοιχός, αφού δεν υπάρχει τέτοιος κανόνας.

Δηλαδή με λίγα λόγια δεν επιτρέπεται σε μια γυναίκα να κάνει οποιαδήποτε επιλογή για την ζωή της. Άπαξ και προσδεθεί σ’έναν άνδρα, ανήκει σ’αυτόν εφόρου ζωής. Αν τον αφήσει διαπράττει μοιχεία – αλήθεια πόσο συχνό ήταν αυτό τότε; -, αλλά ακόμα κι όταν αυτός την αφήσει, πάλι μοιχέια θα διαπράξει αν παντρευτεί άλλον, και το ίδιο διαπράττει η επόμενη σύζυγος του άντρα, γιατί είναι σαν να πήρε τον άντρα της προηγούμενης. Ο άντρας, αν και λέγεται μοιχός, στην πραγματικότητα είναι απλώς πόρνος, όπως μας πληροφορούν οι κανόνες, και η πορνεία είναι ελαφρύτερο παράπτωμα της μοιχείας. Άλλωστε στις Δέκα Εντολές υπήρχε το ου μοιχεύσεις, αλλά όχι το ου πορνεύσεις, ενώ στο Αρχαίο Ισραήλ η μοιχεία τιμωρούταν με θάνατο, ενώ η πορνεία συνήθως όχι.

Η Εκκλησία, αν κι αποκρύπτει τα επίμαχα αυτά σημεία της Πίστης, δεν τα αρνείται εντούτοις. Τα αποδέχεται κανονικότατα, απλώς επιμένει πως ερμηνεύονται λανθασμένα. Υποτίθεται πως σύμφωνα με την ορθή ερμηνεία, ο Μεγ. Βασίλειος δε ζητά καρτερικότητα από τη γυναίκα για να την καθυποτάξει, αλλά για να αποτελεί παράδειγμα σωστής χριστιανικής συμπεριφοράς, την οποία ίσως ο άντρας εκτιμήσει κι επανέλθει στο σωστό δρόμο. Γιατί όμως τότε δε ζητά το ίδιο κι από τον άντρα, δηλαδή να υπομένει καρτερικά τη γυναίκα που δε συμπεριφέρεται σωστά απέναντί του; Και γιατί δε θεωρεί μοιχό τον άντρα ποτέ; Δε σώζονται όπως κι αν το ερμηνεύσουν. Αν και η δεξιοτεχνική ερμηνεία μπορεί να βγάλει μέχρι και το αντίθετο συμπέρασμα από ΄΄ενα θρησκευτικό κείμενο, στην συγκεκριμένη περίπτωση το μήνυμα είναι τόσο ξεκάθαρο που ο βιασμός του είναι αδύνατος: Ο άντρας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, ενώ η γυναίκα είναι υποχρεωμένη να τον ανέχεται. Άλλωστε στην επόμενη ζωή θα κριθούμε, και η ταπεινότητα και η καρτερικότητα θα είναι υπέρ μας. Μια θρησκεια δούλων μιας μεγάλης αυτοκρατορίας πραγματικά.

Παρόλα αυτά δεν εκπλήσσομαι ότι ο Μεγ. Βασίλειος ήταν μισογύνης, γιατί έτσι ήταν όλος ο Μεσογειακός κόσμος τότε. Τα ίδια θα μπορούσε να πει κι ένας Αρχαίος Έλληνας για παράδειγμα. Εντούτοις θα περίμενε κανείς ο χριστιανισμός της αγάπης να επιφέρει θετικές αλλαγές στην κοινωνία, αλλα όχι μόνο τις πρότερες κοινωνικές δομές διαιώνησε, αλλά και έσβησε κάθε πνευματικό επίτευγμα της ανθρωπότητας. Γιά να δούμε λοιπόν τι πίστευε ο Μεγ. Βασίλειος για το ελληνικό έθνος και την ελληνική σκέψη. Από εδώ.

Απ’ό,τι φαίνεται ο Μέγας Βασίλειος έγραφε εικονικές επιστολές σε Εβραίους προφήτες, τους οποίους άλλωστε θαύμαζε. Σε δύο επιστολές προς τον Ησαΐα διαβάζουμε:

Στη μία, (ΕΙΣ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΗΣΑΪΑ 9.230.8) γράφει: “Είναι εχθροί οι Έλληνες, διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζοντας με ορθάνοιχτο στόμα τον Ισραήλ” και στη δεύτερη (ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΗΣΑΪΑΝ ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ 7.196.3) γράφει: “μη δειλιάζετε από των Ελληνικών πιθανολογημάτων και τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν . Έτσι και των Ελλήνων η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν”.

Μέσα στα λόγια αυτά συμπυκνώνεται όλο το μίσος του χριστιανισμού εναντίον των Ελλήνων, το οποίο τελικά σχεδόν εξαφάνισε τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, εκτός από κάποια στοιχεία που παραλλάχθηκαν κι ενσωματώθηκαν στο χριστιανισμό. Γιατί ήξεραν ότι το ορθολογιστικό εληνικό πνεύμα εύκολα θα μπορούσε να κατατροπώσει όλη τη δεισιδαιμονία του Ισραήλ. Ένας Εβραιολάγνος ήταν λοιπόν ο Μέγας Βασίλειος, ο οποίος όχι τη μόρφωση δεν προώθησε, αλλά απεναντίας ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της στυγνής χριστιανοκρατίας που καταδεινάστευσε Ανατολή και Δύση για τους επόμενους αιώνες. Το ότι μιλούσε ή έγραφε εληνικά δεν σημαίνει ότι ήταν Έλληνας.

Και όμως, στη σημερινή χριστιανική Ελλάδα όλοι αυτοί οι ανθέλληνες άγιοι τιμώνται. Θα γινόταν όμως το ίδιο αν οι Έλληνες γνώριζαν την αλήθεια;

Ο Χριστός υποτίθεται γεννήθηκε από την Μίριαμ ή Μαριάμ με παρθενική γέννηση. Πατέρας του ήταν υποτίθεται ο ίδιος ο Θεός, ή αλλιώς ο Ιεχωβάς. Παρόλα αυτά το δόγμα αυτό είναι δύσκολο να γίνει αποδεκτό από σκεπτόμενους ανθρώπους. Τι θα μπορούσε να ισχύει στην πραγματικότητα; Διαβάστε το παρακάτω άρθρο στη σελίδα Πάρε Δώσε, μια σελίδα που εξετάζει τη θρησκεία από μια πιο κριτική σκοπιά.

Παναγία: Η μοιχαλίδα(;) που έγινε «Παρθένος»

Από:
Ερεβοκτόνος

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015 Χριστούγεννα: Ένα πατροπαράδοτο… παγανιστικό έθιμο

Αναμφίβολα τα Χριστούγεννα, όπως και το Πάσχα, οι χριστιανοί ζουν τις πιο συγκινητικές στιγμές της πίστης τους. Όμως αποτελούν αυτά πραγματικά γεγονότα ή μοναχά σύμβολα της πίστης; Δυστυχώς μόνον οι μυημένοι, αυτοί δηλαδή που έψαξαν σε βάθος τη θρησκεία αυτή, από τον χριστιανικό γνωστικισμό και παλαιότερα, αναγνωρίζουν το δεύτερο σαν πιθανό. Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, έχουν την εντύπωση ότι ζουν μία πραγματική ανάμνηση. Ανάμνηση σε ένα πραγματικό γεγονός!

Πρωταγωνιστές της ιστορίας: η παρθένος Μαρία και ο νεότοκος γιος της Ιησούς.
Εύλογα μπορεί να ρωτήσει κανείς γιατί η γιορτή αυτή άργησε να λατρευτεί τόσο πολύ. Ο λόγος κυρίως είναι πως η γέννηση θεωρούνταν, όχι μόνο τότε αλλά και σήμερα, παγανιστική γιορτή. Οι χριστιανοί γιορτάζανε όταν το τιμώμενο πρόσωπο εγκατέλειπε την εγκόσμια ζωή και επέστρεφε στον Κύριο, τον τόπο του Θεού, όπου η ζωή θεωρείται αιώνια. Η Μαρία άλλωστε μέχρι τον 5ο αιώνα δεν λατρεύτηκε ποτέ! Η Οικουμενική Σύνοδος της Εφέσου το 431 επέτρεψε για πρώτη φορά τη λατρεία της! Ούτε οι «Πράξεις των Αποστολών» την αναφέρουν! Η γέννηση του Ιησού επίσης μέχρι τον 4ο αιώνα αγνοούνταν. Μόνον επί Πάπα Ιουλίου γιορτάστηκε η γέννηση του Ιησού, όταν στην Ανατολή την αγνοούσαν ακόμα. Οι τελευταίοι γιόρταζαν σαν μεγαλύτερη γιορτή μετά το Πάσχα, τα Επιφάνεια στις 6 Ιανουαρίου. Είναι ψέμα ότι γιόρταζαν τα Χριστούγεννα μαζί με τα Επιφάνεια. Αυτό κατόπιν το επινόησαν. Απλά στις 6 Ιανουαρίου είχαν ορίσει οι Γνωστικοί την βάπτιση του Χριστού, στην οποία τους παρουσιάστηκε σαν Υιός του Θεού και κατά τους χριστιανούς αργότερα, σαν Θεοφάνια, δηλαδή του Επιφανέντος Θεού. Με την εμφάνιση του Αγίου Πνεύματος γεννήθηκε ο τριαδικός θεός. Γι’ αυτό και όταν αργότερα υιοθέτησαν τη σαρκική του γέννηση, αυτήν την ονόμασαν «δεύτερη γέννηση». Ο δευτερογεννημένος Ιησούς, εδώ ταυτίζεται, όπως θα δούμε πιο κάτω με τον δευτερογεννημένο «Δημήτριο» Διόνυσο Ζαγρέα. Ας σημειωθεί ότι η Αρμενική Εκκλησία γιορτάζει, ακόμα και σήμερα, τα Χριστούγεννα στις 6 Ιανουαρίου!

Τότε, ακόμα νωρίτερα, στην Αίγυπτο, γιόρταζαν το χειμερινό ηλιοστάσιο σε συνδυασμό με την υπερχείλιση των υδάτων του Νείλου και στη Μέση Ανατολή τηρούνταν μία ανάλογη γιορτή στην οποία οι θαυμαστές και μυστηριώδεις βρύσες ανάβλυζαν κρασί αντί για νερό! Στην Άνδρο, επίσης, υπήρχε μια πηγή δίπλα από το ναό τού Διονύσου που την παραμονή των επιφανίων έτρεχε νερό που είχε γεύση κρασιού! Ο θρησκευτικός συγκρητισμός ενσωμάτωσε στον χριστιανισμό τον Αγιασμό των Υδάτων και αργότερα επινόησε το πρώτο θαύμα στην Κανά που υποτίθεται ότι ο Ιησούς μετέτρεπε το νερό σε κρασί! Ανάμεσα στο Διόνυσο και τον Ιησού μπορεί να βρει κανείς αρκετούς παραλληλισμούς που δεν δικαιολογούνται με την σύμπτωση.

Όμως, ας επιστρέψουμε στην πρώτη γιορτή των Χριστουγέννων. Ποια ημέρα έπρεπε να υιοθετήσουν, οι Ρωμαίοι, γι’ αυτή την μεγαλειώδη γιορτή; Αναμφίβολα, εκείνη που στη Δύση είχε τη μεγαλύτερη επιρροή! Τότε που γιορταζόταν η γέννηση του Ήλιου, κατά τα τέλη των Σατουρναλίων. Ο Δεκέμβριος ήταν αφιερωμένος στον Κρόνο προς τιμήν του οποίου γιόρταζαν τα Σατουρνάλια που ξεκινούσαν από τις 17 του μηνός. Πίστευαν ότι στις 25 του μηνός ο Ήλιος αναγεννιέται και παίρνει νέα δύναμη. Γι’ αυτό και γιόρταζαν τα γενέθλια του αήττητου ήλιου.Τότε δηλαδή που τα γερμανικά και κελτικά φύλα γιόρταζαν το Γιούλ, δηλαδή το χειμερινό ηλιοστάσιο με την επιστροφή του Ήλιου. Από παλαιότερα άλλωστε οι χριστιανοί γιόρταζαν τον Ήλιο δίνοντας το όνομά του στην τιμώμενη μέρα της εβδομάδας. Οι Δυτικοί την ονομάζουν «Μέρα του Ήλιου» (Sun-day) και οι Ορθόδοξοι Κυριακή, μέρα του Κυρίου, για να τιμήσουν τον νοητό Ήλιο της δικαιοσύνης! Είναι γνωστό άλλωστε ότι ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, ο οποίος νομιμοποίησε το Χριστιανισμό στη Ρώμη, λάτρευε τον Sol Invictus (Ανίκητος Ήλιος), συγχωνεύοντας τις θεότητες του Μίθρα, του Ήλιου και του Απόλλωνα. Η 25η Δεκεμβρίου, όμως, ήταν η μέρα των μιθραϊκών τελετουργιών, μέρα που οι Ρωμαίοι γιόρταζαν τη γέννηση του Μίθρα!

Ο Μίθρας ήταν Ινδοϊρακινός Θεός που από τον 1ο αιώνα, πριν τη χρονολόγησή μας, έφτασε στη Δύση και η επιρροή του στον λαό, ιδιαίτερα ανάμεσα στον στρατό, η λατρεία του πήρε μεγάλες διαστάσεις (2ο και 3ο αιώνας). Επί Διοκλητιανού έγινε προστάτης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και επί Κωνσταντίνου, με την άνοδο του Χριστιανισμού στην Ανατολή, άρχισε να εξασθενεί. Ο Μίθρας γεννήθηκε σε μια σπηλιά, μέσα από ένα βράχο, και γι αυτό οι σπηλιές λατρεύτηκαν σαν κατοικία του Θεού. Ήταν ο Θεός του Φωτός που ανέτειλε για να δώσει Φως, Αλήθεια και Δικαιοσύνη στον κόσμο. Η σπηλιά δείχνει ότι ο Θεός έρχεται από το σκοτάδι για να ρίξει το Φως του στους ανθρώπους, να τους λυτρώσει δηλαδή από το σκότος.

Όμως και ο Χριστός λατρεύεται σαν «ο φέρων το φως» υποκαθιστώντας τους ηλιακούς θεούς του αρχαίου κόσμου. Στην αρχαιότητα γιόρταζαν την ίδια μέρα τη γέννηση του Θείου Βρέφους, Λικνίτη Διονύσου, στους Δελφούς, του Θείου Βρέφους, Αιώνα, στην Αλεξάνδρεια, του Θείου Βρέφους, Πλούτου, στην Ελευσίνα, που συμβόλιζε τον πλούτο της σοδειάς, με γιορτές, διασκεδάσεις και ξεφαντώματα. Η νύχτα των Χριστουγέννων είναι η ιερότερη μέρα της χρονιάς, επειδή βρίσκεται κοντά στις χειμερινές τροπές του ήλιου. Μετά τη γέννηση «αύξει το φως και Ηλίου γενέθλιον». Ας μη ξεχνάμε πως και ο Δίας σε σπήλαιο της Κρήτης γεννήθηκε και δεν ήταν ο μοναδικός.

Ο Μίθρας αρχικά λατρεύτηκε κυρίως από τους ποιμένες και γι αυτό θεωρήθηκε Ποιμένας των ανθρώπων. Πρόσφερε στον κόσμο βίο πνευματικό, ελπίδα και λύτρωση μετά θάνατον. Οι μύστες καθαίρονταν με το καθαρτήριο νερό και στους οπαδούς τελούσαν ένα είδος βαπτίσματος χρίζοντας το μέτωπο. Έτσι ακριβώς και ο Ιησούς περιέγραφε τον εαυτό του σαν «Καλός Ποιμένας».

Προσωπογραφίες του Χριστού τον δείχνουν να κρατάει τη ράβδο του ποιμένα. Η ράβδος επίσης φαίνεται και στα χέρια του Όσιρι από την αιγυπτιακή τέχνη. Στη λογοτεχνία τα επίθετα του sa και Asar-sa σημαίνουν «ποιμένας» και «Όσιρις ο ποιμένας». Είναι τόσες οι ομοιότητες με τον Χριστιανισμό, που ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας (2ος αιώνας) δεν άντεξε και ξέσπασε πως ο Διάβολος αντέγραψε από πριν αυτά που θα πίστευαν οι χριστιανοί μετά!

Ο Μέγας Κωνσταντίνος, που επέβαλε το Χριστιανισμό έχοντας αρκετούς πολιτικούς σκοπούς (βλέπε «εν τούτω νίκα»), στην προσπάθειά του να σιγάσει τους εορτασμούς του Μίθρα που συνεχίζονταν κρυφά και μετά την επιβολή του Χριστιανισμού, διέταξε το 336 μ.Χ. τον επίσκοπο της Ρώμης, Ιούλιο Α΄, να επιβάλλει την 25η Δεκεμβρίου σαν τη μέρα των Χριστουγέννων. Ο σκοπός του ήταν να «υπεξαιρέσει» τους εορτασμούς των μιθραϊστών και των υπόλοιπων παγανιστών, επειδή δεν μπορούσε να τους σταματήσει με άλλο τρόπο.

Συνεπώς, όταν ο Χριστιανισμός έγινε η επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας, προσπάθησε να απορροφήσει και να δώσει νέα διάσταση και νέα σημασία σε πανάρχαια λατρευτικά έθιμα και λατρευτικές συνήθειες αιώνων. Πάντως, παρά τις απαγορεύσεις της εκκλησίας για πολλές από τις εκδηλώσεις που τελούνταν στην αντίστοιχη του «Δωδεκαημέρου» (έτσι ονομάζεται το χρονικό διάστημα που περικλείει τις γιορτές των Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς και Θεοφανίων,) περίοδο ή τις νομοθεσίες, αυτές διατηρήθηκαν κυρίως στην ύπαιθρο καθ’ όλη την διάρκεια των ρωμαϊκών αυτοκρατορικών χρόνων, μέχρι τον 5ο μ.Χ. αιώνα. Σε μεταγενέστερη εποχή πολλά από τα έθιμα τους (ανταλλαγή δώρων, γλέντια, χαρτοπαίγνια κ.ο.κ.) μεταβιβάστηκαν στον εορτασμό τής Πρωτοχρονιάς.

Από τη Δύση ο εορτασμός της Γεννήσεως στις 25 Δεκεμβρίου πέρασε και στην Ανατολή γύρω στο 376. Το 386 ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρότρυνε την εκκλησία της Αντιόχειας να συμφωνήσει στην 25η Δεκεμβρίου ως ημέρα εορτασμού της Γέννησης. Τον καιρό του Αγίου Αυγουστίνου (354-430) η ημερομηνία της Γιορτής της Γέννησης είχε καθοριστεί, πάντως ο Αυγουστίνος την παραλείπει από τον κατάλογό του με τις σημαντικές χριστιανικές επετείους.

Η ακριβής χρονολόγηση της ζωής του Ιησού είναι αδύνατη αφού οι υπάρχουσες μαρτυρίες που προέρχονται από την Καινή Διαθήκη χαρακτηρίζονται από χρονολογική ασάφεια και επίσης το αφετηριακό 1 μ.Χ. δεν εναρμονίζεται επακριβώς με τα γενικότερα ιστορικά δεδομένα των χρόνων εκείνων.

Αναρτήθηκε από geo p στις 10:42 π.μ.

Τα πάντα είναι φανταχτερά στολισμένα. Στολισμένα δέντρα, κατασκευές με κλαδιά ταλαίπωρων γυμνόσπερμων κωνοφόρων και κουκουνάρια, Άγιοι Βασίληδες, έλκυθρα, τάρανδοι, αστεράκια, αγγελάκια, μπάλες και μπαλάκια, καρτουνώδεις φάτνες, ενίοτε κάπως παράξενες, χιονάκια, χιονάνθρωποι με καρότα κι άλλα χειμέρια σύμβολα που δεν τα βλέπουν ποτέ όσοι είναι στην ομώνυμη νάρκη, και βέβαια φωτεινά και πολύχρωμα λαμπιόνια παντού, που παίζουν κι εναλλάσσονται σε διάφορους τρελούς ρυθμούς. Όλοι οι άνθρωποι βγαίνουν έξω, και συρρέουν στα μαγαζιά για να αγοράσουν δώρα για τους δικούς τους, αδειάζοντας τις κάρτες τους. Από παντού ακούγονται τζινγκλ μπελς και γιορτινές μουσικές με κυρίαρχα ορισμένα γνωστά, κυρίως αμερικάνικα, άσματα, τα ίδια και τα ίδια κάθε χρονιά. Τα παιδιά χαίρονται, μπουκώνονται με γλυκάκια, και αδιμονούν για τα δώρα που θα λάβουν από τους γονείς τους ή τον Άι-Βασίλη, ανάλογα με το αναπτυξιακό τους επίπεδο. Αυτό είναι το ετήσιο καρναβάλι που αποκαλείται Χριστούγεννα. Μία παγκοσμιοποιημένη, εμπορευματοποιημένη γιορτή, που γιορτάζεται σ’όλο το δυτικό και σε πολλά μέρη του μη δυτικού κόσμου, χριστιανικού και μη. Εξαιρουμένων ίσως των ισλαμικών κρατών, η χειμερινή αυτή εορτή γιορτάζεται σχεδόν παγκοσμίως σήμερα. Και φυσικά ελάχιστος λόγος γίνεται για τη θρησκευτική της απαρχή από τους ελάχιστα ή μη θρησκευόμενους, αν και παρατηρείται ανεξήγητη αύξηση του ενδιαφέροντος για τους αναξιοπαθούντες του άδικου τούτου κόσμου και υποτυπώδεις κινήσεις υπέρ τους, με συχνή χρήση της κακοποιημένης έννοιας της αγάπης, από μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Μήπως αυτό πρόκειται για θαύμα; Για τους πιο θρησκευομενους όμως του κόσμου αυτού, τα Χριστούγεννα σηματοδοτούν τη γέννηση του Κυριου Ημών Ιησού Χριστού, ο οποίος γεννήθηκε υποτίθεται σε μία φάτνη (θαύμα ότι δεν τον δάγκωσαν ή και δεν τον έφαγαν τα ζώα) από μια παρθένα εγκυμονούσα του ναού (πολλοί άνθρωποι συνέρεαν στο ναό πάντως, και μην ξεχνάτε ότι η κοπέλα ήταν φτωχή), την οποία περιμάζεψε ένας ψυχοπονιάρης μαραγκός, ο οποίος πιθανότατα κατασκεύαζε φέρετρα, αγχόνες και κρεβάτια για τις ακολασίες των πλουσίων της εποχής. Οι πιο θρησκευόμενοι που έλεγα λοιπόν, αν και συχνά παραπονιούνται για την κατάπτωση της γιορτής των Χριστουγέννων, εξακολουθούν να μετέχουν των απολαύσεών της. Μπορεί να νηστέψουν από πριν και να κοινωνήσουν στην εκκλησία, αλλά θα ακούσουν και το τζινγκλ μπελ, θα φάνε μπόλικα γλυκά και θα στολίσουν το σπίτι τους με δέντρο και φωτάκια. Σε ακόμα πιο θρησκευόμενες μερίδες ή σε τόπους όπου ο χριστιανισμός ακο΄μα είναι πραγματική θρησκεία ωστόσο, τα Χριστούγεννα είναι κυρίως θρησκευτική εορτή. Είτε με την θρησκευτική είτε με την εκκοσμικευμένη μορφή της όμως, κατά γενική ομολογία η γιορτή αυτή θεωρείται χαρμόσυνο γεγονός που φωτίζει τις μουντές ζωές μας. Πώς την αντιμετωπίζουν όμως ακόλουθοι άλλων θρησκειών;

Πώς την αντιμετωπίζουν οι Εβραίοι για παράδειγμα, δεδομένου ότι αντιτίθενται έντονα, αν όχι μισούν, το χριστιανισμό; Θα περίμενε κανείς ότι μία χριστιανική γιορτή θα είναι αδιάφορη για τους οπαδούς άλλης θρησκείας, αλλά αυτό δεν ισχύει πάντοτε. Οι Ευρωπαίοι Εβραίοι, ζώντας ιστορικά σε ένα εχθρικό περιβάλλον για την πίστη τους, εξού και η απέχθειά τους για το χριστιανισμό, ανέπτυξαν διάφορα έθιμα για την Παραμονή των Χριστουγέννων, τα οποία είχαν σκοπό να τους προστατεύσουν από το κακό των ημερών, αλλά και για να τονώσουν τη δεισιδαιμονία τους όπως φαίνεται. Γι’αυτούς, η παραμονή των Χριστουγέννων είναι το λεγόμενο Nittel Nacht, μια μέρα καταραμένη.

Η φράση είναι γίντις, της γλώσσας που ομιλούσαν ιστορικά οι περισσότεροι Ευρωπαίοι Εβραίοι (Ασκενάζι), η οποία βασίζεται σε κάποια γερμανική διάλεκτο, με έντονες επιρροές από τα εβραϊκά, τα αραμαϊκά και από σλαβικές γλώσσες, και γράφεται με το εβραϊκό αλφάβητο. Η προέλευση της λέξης Nittel δεν είναι πλήρως εξακριβωμένη, αλλά ίσως προέρχεται από το λατινικό natalis, ο γενέθλιος, δηλαδή η γενέθλια νύκτα. Σύμφωνα με άλλη ετυμολόγηση, το νίτελ αποτελεί αρκτικόλεξο του Nischt Yiden Tarren Lernen, δηλαδή η νύκτα που οι ιουδαίοι δε μελετούν την Τορά, αν και πιθανότερη ετυμολογία είναι η πρώτη. Τέλος υπάρχει και η άποψη, ότι επειδή δεν ήθελαν οι χασιδιστές να αναφέρουν το όνομα του Ιησού, τον αποκαλούσαν «νατάλ», δηλαδή κρεμασμένο στα εβραϊκά, σύμφωνα με μια λανθασμένη ταλμουδική αφήγηση που υποστηρίζει ότι ο Χρισ΄τος απαγχονίστηκε και δε σταυρώθηκε. Η ημέρα αυτή είναι αποφράδα για τους Εβραίους, γιατί τότε γεννήθηκε ο Χριστός, η αρχή των παθημάτων τους για τους επόμενους αιώνες. Είναι μέρα όπου κυκλοφορούν δαίμονες, και σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις, και το ίδιο το πνεύμα του Χριστού, το οποίο θεωρείται δαιμονικό. Οι πονηρές αυτές δυνάμεις αποκαλούνται κλιπότ, δηλα΄δη κοχύλοια, γιατί προσκολλώνται ως κοχύλια στις δυνάμεις του καλού. Την ημέρα λοιπόν αυτή, απαγορεύεται η μελέτη της Τορά, των ιερών κειμένων του ιουδαϊσμού. Αν και η μελέτη της Τορά είναι υψίστης σημασίας για τον ιουδαϊσμό, ξεπερνώντας σε βαρύτητα πολλές άλλες εντολές, σε σημείο που ορισμένοι υπερορθόδοξοι πιστεύουν ότι και ο ίδιος ο Θεός μελετά Τορά για τις τρεις πρώτες ώρες της ημέρας – δεν γνωρίζει τα δημιουργήματά του δηλαδή; -, η πράξη αυτή πιστεύεται ότι ωφελεί πνευματικά όλον τον κόσμο, οπότε υπάρχει κίνδυνος να ωφεληθούν οι δαίμονες εκείνη τη μέρα. Αρκετοί Εβραίοι δεν κοιμούνται το βράδυ των Χριστουγέννων, μήπως και ονειρευτούν τη μελέτη της Τορά. Σύμφωνα με τη χασιδική παράδοση, όσοι μελετούν Τορά θα δουν σκυλιά στον ύπνο τους, τα οποία συμβολίζουν το κακό. Επίσης η συναγωγή ή ο χώρος μελέτης παραμένουν κλειστά, ακόμα κι αν είναι Σάββατο, και οι Εβραίοι παραμένουν στα σπίτια τους. Αυτός ο κανονισμός πιθανόν να τέθηκε σε ισχύ εξαιτίας του κινδύνου της θυματοποίησης των Εβραίων από τους χριστιανούς, η οποία κορυφωνόταν εκείνες της ημέρες θρησκευτικής κατάνηξης και συνοδού αλκοολικής μέθης, όπως ισχυρίζονται οι Εβραίοι τουλάχιστον. Ακόμα, απαγορεύεται τα ζευγάρια να έχουν σεξουαλική επαφή εκείνη τη νύχτα, διότι το παιδί που θα συλληφθεί θα γίνει αποστάτης ή νταβατζής.

Και τι κάνουν τότε οι Εβραίοι εκείνη τη μέρα; Πολλοί συνηθίζουν να περνούν το χρόνο τους παίζοντας χαρτιά ή σκάκι, ή παίζουν το ντράιντελ, ένα τυχερό παιχνίδι που παίζεται επίσης και στη Χανουκά. Στη συναγωγή παίζουν τυχερά παιχνίδια, αν είναι ανοιχτή. Απορίας άξιο είναι πότε προλαβαίνουν να μάθουν χαρτιά, σκάκι ή άλλα παιχνίδια, εφόσον η μελέτη της Τορά καταλαμβάνει τον περισσότερο διαθέσιμο χρόνο τους. Πολλοί επίσης αρέσκονται να διαβάζουν το Τολεντότ Γεσού, μια παρωδία του βίου του Ιησού Χριστού, όπου, μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότοι ο Κύριος Ημών γεννήθηκε από μία πόρνη, η οποία τον συνέλαβε όταν ήταν νιντά, δηλαδή σε εμμηνόρροια. Επίσης μπορεί να διαβάζουν άλλα, κοσμικά βιβλία, να κανονίζουν τα οικονομικα των επιχειρήσεών τους, να πληρώνουν λογαριασμούς, να κανονίζουν χρήματα για ελεημοσύνες, να κάνουν μικροεπιδιορθώσεις στο σπίτι, ή ακόμα και να ράβουν, αγαπημένη δραστηριότητα του έβδομου λουμπαβιτσιανού ραβίνου Μεναχέμ Μέντελ Σνέερσον, ο οποίος από λίγους οπαδούς του θεωρείται ο ίδιος ο Μεσσίας. Μία ακομα παραγωγική δραστηριότητα στην οποία επιδίδονται οι Εβραίοι εκείνη τη μέρα είναι το κόψιμο του χαρτιού τουαλέτας για τα Σάββατα της υπόλοιπης χρονιάς. Το τελευταίο δεν είναι αστείο. Το Σάββατο, οποιαδήποτε παραγωγική διαδικασία απαγορεύεται, συμπεριλαμβανομένου και του σχισίματος, οπότε απαγορεύεται και το σχίσιμο χαρτιού τουαλέτας. Άρα το Νίτελ Ναχτ, χωρ΄΄ις την ανάγκη μελετής της Τορά, ήταν μια ιδανική μέρα για την λύση αυτού του προβλήματος. Σήμερα ωστόσο, με τα ήδη κομμένα χαρτιά που διατίθενται στο εμπόριο γι’αυτόν το σκοππό, το έθιμο αυτό έχει σχεδόν εκλείψει.

Δεν είναι απολύτως γνωστό πότε ξεκίνησε το Νίτελ Ναχτ, όμως ο διακεκριμένος ταλμουδιστής ραβίνος Σαμουήλ Άιντες, γνωστός ως Μαχράσα στους κύκλους των γεσιβιστών, ήδη τηρούσε το Νίτελ Ναχτ από τα τέλη του 16ου αιώνα. Την τήρηση της ημέρας προώθησε ο μεγάλος μυστικιστής και ιδρυτής του χασιδισμού ραβίνος Μπάαλ Σεμ Τοβ το 18ο αι. Πολλοί ραβίνοι μετά απ’αυτόν προσέθεταν τους δικούς τους ιδιαίτερους κανόνες. Στα μέσα του 20ου αιώνα ωστόσο, οπότε οι σχέσεις χριστιανισμού και ιουδαϊσμού είχαν εξωμαλυνθεί, τα έθιμα του Νίτελ Ναχτ είχαν παραμεριστεί. Σήμερα, η γιορτή είναι άγνωστη στους περισσότερους Εβραίους και τηρείται μόνο από ορισμένους κύκλους σκληροπυρηνικών υπερορθόδοξων, κυρίως χασιδιστών.

Όπως και με άλλα ζητήματα, υπάρχουν αρκετές διαφωνίες γύρω από το Νίτελ Ναχτ. Υπάρχει για παράδειγμα διαφωνία για το πότε ακριβώς ξεκινά, δηλα΄δη από ποια ώρα ακριβώς θα πρέπει να σταματήσει ο ευσεβής ιουδαϊος τη μελέτη της Τορά, μεσημέρι, απόγευμα ή βράδυ της Παραμονής. Επίσης υπάρχει διαφωνία για την ημερομηνία τήρησης του Νίτελ Ναχτ, αφού οι δυτικοί έχουν την παραμονή στις 24 Δεκεμβρίου, ενώ οι περισσότερες ορθόδοξες χώρες στις 6 Ιανουαρίου. Συνήθως κάθε κοινότητα τηρεί το Νίτελ Ναχτ ανάλογα με την τοπική ημερομηνία εορτασμού των Χριστουγέννων, αν και οι πολύ ευσεβείς Εβραίοι το τηρούν και τις δύο ημερομηνίες για να είναι σίγουροι. Μια άλη διαφωνία αφορά το αν μια τέτοια μέρα θα πρέπει να τηρείται στη γη του Ισραήλ, η οποία θεωρείται άγια, με άλλους να μην το θεωρούν απαραίτητο κι άλλους να εξακολουθούν να την τηρούν. Τέλος μια άλλη διχογνωμία αφορά την απαγόρευση της μελέτης της Τορά. Επειδή η μελέτη της Τορά είναι το σημαντικότερο πράγμα, είναι αδιανόητο να ζητείται από κάποιον ευσεβή Εβραίο να την παραμερίσει για οποιονδήποτε λόγο. Οι υποστηρικτές της απαγόρευσης από την άλλη το δικαιολογούν ισχυριζόμενοι ότι και η τήρηση των ραβινικών κανόνων είναι επίσης Τορά, οπότε ουσιαστικά δεν παύουν να την μελετούν. Ταλμουδικός αχταρμάς όπως πάντα.

Πολλά από τα έθιμα του Νίτελ Ναχτ (απαγορεύσεις στη μελέτη της Τορά ή στο σεξ) είναι παρόμοια με αυτά της ημέρας του Τισά Μπιάβ, δηλαδή της εννάτης του μηνός Αβ, κατά την οποία μνημονεύεταιη καταστροφή των δύο ναών, της Ιερουσαλήμ κι όλα τα δεινά που έπληξαν τους Εβραίους ανά τους αιώνες. Σύμφωνα με ορισμένους μυστικιστές, η εννάτη του Αβ ήταν η πραγματική ημέρα γέννησης του Χριστού.

Αυτά λοιπόν πίστευαν κι έκαναν οι Εβραίοι τα Χριστούγεννα. Σκεφτείτε σε τι παράνοια ζούσαν καθημερινά! Προσεχώς πρέπει να ανεβάσω ακριβώς αυτό, τις δεισιδαιμονίες δηλα΄δή των Εβραίων των στετλ της Ευρώπης. Και το χειρότερο είναι ότι ακομα και σήμερα κάποιοι πιστεύουν ότι την παραμονή των Χριστουγέννων κυκλοφορούν δαίμονες, ότι υπάρχει πνεύμα του Ιησού Χριστού που τους επηρεάζει, ότι αν κόψεις χαρτί για να σκουπιστείς το Σάββατο έχει κάποια συνέπεια ή ότι το διάβασμα και ο σχολιασμός κάποιων αρχαίων κειμένων βελτιώνει τον κόσμο μας. Και το ακόμα ανησυχητικότερο είναι ότι αυτοί που πιστεύουν τα παραπάνω τυγχάνει να τρέφουν μίσος προς τους μη ιουδαϊους, τους οποίους αντιμετωπίζουν στην καλύτερη περίπτωση με καχυποψία. Θα μπορούσε άραγε το Νίτελ Ναχτ να καταδικαστεί ως ρατσιστικό γεγονός, ή είναι αντισημιτική αυτή η πρόταση; Γιατί αυτοί να κατακρίνουν το κάψιμο του Ιούδα για παράδειγμα ως αντισημιτικό έθιμο και να μη μπορούμε να κα΄νουμε εμείς το ίδιο σ’αυτούς;

Εύχομαι λοιπόν καλό Νίτελ Ναχτ σε όλους τους αναγνώστες μου. Παίξτε χαρτιά και φάτε όσο μπορείτε!

Πηγές:
πηγή 1
πηγή 2
πηγή 3
πηγή 4
πηγή 5
πηγή 6

Παλιό άρθρο από το fridge.gr, το οποίο έχει πλέον κλείσει για πάντα. Το έγραψε, αν και θέλουμε να πιστεύουμε ότι απλώς το μετέφερε, ο γνωστός άγνωστος Zyklon b και είναι από εκείνα τα άρθρα του που δίνουν μια ένεση σουρεαλιστικής ζαϊκλονικής ειρωνείας σε όλο το Ψυγείο κάθε φορά που εμφανίζονται, γιατί το έγραψε εκτός της στήλης του. Οι αλλαξοκωλιές στηλών ήταν συχνό φαινόμενο. Εδώ είναι το πρωτότυπο

Trash And Treasures

06/07/2010

2 σχολια »

Γράμμα απο την Μονή

Περισσότερα άρθρα από τον-ην Zyklon B »
Γράφτηκε από: Zyklon B
Tags: notmuch, Θρησκεία, Σουρεαλισμός, Χριστιανισμός, Ψηλέ δεν την παλεύουν μία εκεί λέμε

Κατακαλόκαιρο και ντάγλα ο ήλιος να βαράει στο κεφάλι και οι σύντροφοι στην Επόμενη Στιγμή δουλεύουν πυρετωδώς άλλοτε διαβάζοντας τυχαία, ξεστρατισμένα γράμματα προς αναζήτηση της Τέχνης σε παρατημένα ταχυδρομεία σαν νέοι Jaffe και άλλοτε σκανάροντας τα ραδιοκύματα σαν τρελαμένοι μαρκονιστές σε καιρό πολέμου που όταν ο συμφάνταρος τους σηκώσει μετά απο 12ωρο στον ασύρματο για να γαμήσουν και αυτοί λίγο την βιζιτούλα στον δίπλα θάλαμο, αυτοί απλά θα κοντέψουν να ξεριζώσουν τις ρώγες της γυρίζοντας τες προσπαθώντας να πιάσουν συχνότητα!

Αυτή τη φορά, μέλος του Ξέπατου Συμβουλίου της Επόμενης Στιγμής και νυν ταχυδρόμος, μας πλησίασε με περισσή ευλάβεια και παρέδωσε στα χέρια μας ένα αρκετά σπαρταριστό γράμμα απο μια μονή, το οποίο ουσιαστικά αρνήθηκε να το λάβει ο παραλήπτης του δωρίζοντας το έτσι στην Τέχνη!

Εμείς, τον ανταμοίψαμε με λίγη σκυλοτροφή, και σας το παρουσιάζουμε :

“Αγαπητέ Αδελφέ εν Χριστώ,

Καταρχάς ζητώ την ταπεινή συγχώρεσή σου που αυτό το έτος δεν σου αποστέλλω την καθιερωμένη ευχετήρια κάρτα αλλά, αντί αυτής, μια αποστολή από τον εκτυπωτή. Παραπονέθηκα εντόνως στον πατέρα Ματθαίο δια τούτη την έλλειψη σε κάρτες αλλά με προέτρεψε να χρησιμοποιήσω τον εξοπλισμό της μονής. Στην απεγνωσμένη μου διαμαρτυρία ότι τούτα είναι μηχανήματα του ακατανόμαστου Θηρίου, αυτός απάντησε ότι είναι «ινκτζέ» ο εκτυπωτής! Όπως και να έχει αδελφέ μου, αν και δεν συμπαθώ αυτά τα Τούρκικα, αναγκάστηκα λόγω ανωτέρας βίας να υποχωρήσω.

Οφείλω να σου είπω ότι η καρδιά μου γέμισε αγαλλίαση όταν έλαβα το γράμμα σου! Ήταν πραγματικά θέλημα Κυρίου η γυναίκα σου επιτέλους να κουνήσει τα βλέφαρά της μετά από το προπέρσινο ατύχημα! Είναι ακόμα διασωληνωμένη; Κουράγιο, τέκνον μου, και ο χρόνος μαζί με την βοήθεια του Παντοδύναμου θα γιατρέψει τα εκτεταμένα εγκαύματά της. Ως πνευματικός σου, θα σε συμβούλευα εν τω μεταξύ να εκμεταλλευτείς τον εναπομείναντα χρόνο ώστε να αποτάξεις εκείνη την ψυχοφθόρο έξη, της απρεπούς συνευρέσεως με τα αγόρια του τοπικού οινοπνευματοποτείου, που ανέπτυξες κατά την απουσία της.

Θέλω να γνωρίζεις ότι συμπάσχω με τον υιό σου που δοκιμάζεται από τον Κύριο, μετά από εκείνο το ατυχές περιστατικό με την στάμνα και τον λαγό, που έκανε αναπόφευκτο τον εγκλεισμό του στο ψυχιατρικό ίδρυμα.

Με επαρκή πίστη και αφοσίωση στον Θείο Λόγο δεν θα αργήσεις να δεις ότι θα λάμψει η μεγαλειώδης παρουσία Του μέσα στον βίο σου και θα απαλύνει τις πληγές του παρελθόντος. Θέλω να γνωρίζεις ότι συμπάσχω με τον υιό σου που δοκιμάζεται από τον Κύριο, μετά από εκείνο το ατυχές περιστατικό με την στάμνα και τον λαγό, που έκανε αναπόφευκτο τον εγκλεισμό του στο ψυχιατρικό ίδρυμα. Μετέφερέ του, σε παρακαλώ, την αμέριστή μου αγάπη και παράγγειλέ του να μην λησμονήσει την λήψη της αντιψυχωτικής φαρμακευτικής αγωγής του.

Οφείλω να πω πως η θλίψη μου γιγαντώθηκε όταν έμαθα για το ατύχημά σου με το αλυσοπρίονο. Κουράγιο! Ο Θεός είναι μεγάλος και ουδέποτε εγκαταλείπει τα παιδιά του, εξαιρουμένου φυσικά του αυτόχειρα αδερφού σου, αιωνία η μνήμη του. Αν το επιθυμείς μπορώ να σου συστήσω αξιόπιστα άτομα ικανά να σε περιποιηθούν εντός της οικίας σου, να σου προσφέρουν μια χείρα βοηθείας. Μιλώντας για χείρα και χωρίς ίχνος εμπαιγμού, θα παρατηρήσεις με το πέρας του χρόνου ότι η έλλειψη του δεξιού χεριού σου θα ενδυναμώσει το ψυχικό σου σθένος σε επίπεδο που θα μπορείς να ανταπεξέλθεις ικανότερα απέναντι και σε άλλες δοκιμασίες όπως εκείνη η χρόνια ίωση που ακόμα δεν μου έχεις εξηγήσει πλήρως τι φύσεως είναι.

Κάπου εδώ ,πρέπει να κλείσω αυτή την αποστολή, μας καλούν για Εσπερινό. Αδελφέ μου, θέλω να γνωρίζεις πέραν πάσης αμφιβολίας ότι σε μνημονεύω καθημερινά στις προσευχές μου!

Ο αυτάδελφός σου,

Πατήρ Βολφράμιος

Υ.Γ. : Το προσεχές θέρος σας αναμένουμε με μεγάλη προσμονή στην μονή μας, εσένα και την αδελφή σου, δεδομένου φυσικά ότι έχει ολοκληρωθεί επιτυχώς η αλλαγή της από θήλυ σε άρρεν. Είθε το φώς του Κυρίου να σας φωτίζει!”

Το άρθρο το βρήκα πού αλλού, στο αλλοτινό Defencenet, το οποίο πλέον έχει μετονομαστεί, μετά από κάποια γεγονότα που ενέπλεκαν το διαχειριστή του, σε Pro News. Από τότε η σελίδα ολισθαίνει από το κακό στο χειρότερο. Ενώ κάποτε ήταν μια σελίδα εκλεκτών ειδήσεων, η οποία δημοσίευε κυρίως τα στρατιωτικά και εξοπλιστικα νέα κάθε χώρας, τώρα έχει μετατραπεί σε σάιτ ασαφών ειδήσεων, συνωμοσιολογικών θεωριών, με τίτλους όπως ανακαλύφθηκε κάτι να περπατάει στη Σελήνη, ψευδοεπιστημονικών άρθρων, η οποία ανεβάζει συχνά πυκνά φωτογραφίες ημίγυμνων μοντέλων για να σώσει λίγο την επισκεψιμότητά της. Αυτό το τελευταίο δεν αναιρεί, όπως φαίνεται, το χριστιανικό χαρακτήρα της, κάθε άλλο, τα χριστιανικά άρθρα πολλαπλασιάζονται συνεχώς. Ένα τέτοιο πρόσφατο άρθρο του ιστοτόπου είχε να κάνει με το βίο ενός λίγο γνωστού αγίου, του Αγ. του Ιακώβου του Πέρση. Το άρθρο βρίσκεται εδώ, και δε θα το παραθέσω όλο. Θα παρουσιάσω το περιεχόμενο επιγραμματικά.

Υποτίθεται λοιπόν ότι μέσα στον 3ο αι. μ.Χ. φυσικά γεννήθηκε στην Περσική πόλη Έλαπα ή Βηλάτ κάποιος ονόματι Ιάκωβος από χριστιανική οικογένεια, η οποία τον ανέθρεψε σύμφωνα με τις χριστιανικές αρχές. Όταν μεγάλωσε νυμφεύθηκε χριστιανή. Ο Πέρσης βασιλιάς Ισζδιγέρδης, επειδή τον εκτιμούσε για τα χαρίσματά του και τις δεξιότητές του, τον έφερε στην αυλή του. Εκεί ο Ιάκωβος παραπλανήθηκε από την αγάπη του βασιλιά κι άρχιζε κι αυτός να θυσιάζει στα είδολα που πίστευε ο Πέρσης ηγεμόνας. Όταν το έμαθαν αυτό η μητέρα του και η σύζυγός του, του έστειλαν επιστολή όπου τον κατέκριναν για το δρόμο που πήρε, αποκαλώντας τον πνευματικα νεκρό (στο χριστιανισμό η απομάκρυνση από την πίστη θεωρείται πνευματικός θάνατος), όμως τον ικέτευαν να επιστρέψει στο Χριστό. Ο Ιάκωβος συγκλονίστηκε, και ομολόγησε με παρρησία στο βασιλιά την πίστη του, ο οποίος επειτα τον τιμώρησε φρικτά: έβαλε δήμιους – όχι έναν πολλούς, να τον κόψουν κομματάκια μέχρι να πεθάνει. Κάτι σαν το θάνατο με χίλια κοψίματα στην Κίνα. Πρώτα του έκοψαν τα δάκτυλα των άκρων, ύστερα τα χέρια, τα πόδια, τους βραχίονες, τους ώμους, ώσπου στο τέλος έμεινε μόνο το κεφάλι και η κοιλιά του, και τα έκοψαν κι αυτά. Πέθανε περί το 400, και η κάρα του βρίσκεται στη Ρώμη και με΄ρος των λειψάνων του στην Πορτογαλία, όπου τιμούν τη μνήμη του στις 23 Μαΐου. Εδώ το άρθρο περιείχε μια ασάφεια, γιατί δεν ξεκαθάρισε ο συγγραφέας αν τον τιμούν μόνο εκεί όπου βρίσκεται, δηλαδή στον ρωμαιοκαθολικό κόσμο, ή και στον ορθόδοξο. Γιατί αν ισχύει το πρώτο, δεν ξέρω πώς καταδέχθηκε ιστοσελίδα ορθόδοξου προσανατολισμού να μνημονεύσει τους αιρετικούς Λατίνους. Και φυσικά με τα λείψανα ξέρουμε όλοι τι εμπόριο γινόταν στο Μεσαίωνα. Κανενός φτωχού που πέθανε στο δρόμο θα ήταν, ή κανενός εκτελεσμένου εγκληματία, όπως δηλαδή ο άγιος σύμφωνα με τους περσικούς νόμους, σύμφωνα πάντοτε με την ιστορία που μας παρουσιάζουν.

Και το καλύτερο γινόταν κατά την εκτέλεσή του. Κάθε φορά που οι δήμιοι έκοβαν ένα μέλος, ο Ιάκωβος αναφωνούσε και ζητούσε συγχώρεσηαπ’το Θεό. Επίσης οι πληγές του ευωδίαζαν σαν κυπαρίσσι. Γιατί πάντοτε ευωδιάζουν οι άγιοι; Έλεγε λοιπόν, όταν του έκοβαν τα δέκα δάκτυλα των χεριών:

Όταν οι δήμιοι απέκοψαν τον αντίχειρα του δεξιού χεριού του αγίου Ιακώβου, εκείνος ανεβόησε: «Πρόσδεξαι, Κύριε, τον πρώτο κλάδο, που σαν την άμπελο κλαδεύεται, ώστε εν καιρώ να βλαστήσει νέος κλάδος».

Στην αποκοπή του δεύτερου δακτύλου του είπε: «Δέξου, Κύριε, και τον δεύτερο κλάδο του δέντρου που εφύτευσεν η δεξιά Σου».

Στο τρίτο δάκτυλο που του απέκοψαν είπε: «Ευλογώ Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα».

Στην αποκοπή του τέταρτου αναφώνησε: «Συ που δέχθηκες τη δοξολογία από τα τέσσερα Ιερά ζώα (σύμβολα των τεσσάρων Ευαγγελιστών), δέξου το μαρτύριο του τέταρτου δακτύλου μου».

Στο πέμπτο δάκτυλο που του έκοψαν, είπε: «Ας είναι πεπληρωμένη η χαρά μου όπως των πέντε φρονί­μων παρθένων στη γαμήλια εορτή!».

Στην αποκοπή του έκτου δακτύλου, είπε: «Δόξα Σοι, Κύριε, ο οποίος την Έκτη Ώρα εξέτεινες τα πανάχραντα χέρια Σου επί του Σταυρού, διότι με αξίωσες να Σου προσφέρω το έκτο μου δάκτυλο».

Όταν του έκοψαν το έβδομο δάκτυλο, είπε: «Όπως ο Δαυίδ Σε αινούσε επτάκις της ημέρας, Σε υμνολογώ διά του εβδόμου δακτύλου μου που απετμήθη προς χάριν Σου».

Μετά το όγδοο που αποκόπηκε, είπε: «Την όγδοη ημέρα Συ, Κύριε, περιετμήθης».

Μετά την αποκοπή του ενάτου είπε: «Την ένατη ώρα, Χριστέ μου, παρέδωσες το Πνεύμα Σου στα χέρια του Πατρός Σου, κι εγώ Σου προσφέρω ευχαριστία το μαρτύριο του ενάτου δακτύλου μου».

Στην αποκοπή του δεκάτου δακτύλου, είπε: «Εν δεκαχόρδω ψαλτηρίω Σοι ψαλώ, Θεέ μου, και Σε ευχαριστώ ότι με αξίωσες να υπομείνω την αποκοπή των δέκα δακτύλων των δύο χειρών μου, για τις Δέκα Εντολές που εγράφησαν σε δύο πλάκες».

Ω! Εξαίσια πίστη και αγάπη! Ω ευγένεια ψυχής του ανδρείου αθληφόρου του Χριστού Ιακώβου.

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος -Νοέμβριος,

εκδ. Άθως, σ. 249-250, 254-255)

Όταν του έκοψαν το πουλί, τι είπε; Σίγουρα όχι κάτι σχετικό με την περιτομή, επειδή αυτοό το είπε στο όγδοο δάχτυλο. Πράγματι ο Ιησούς Χριστός περιετμήθη την όγδοη μέρα της ζωής του ως γνήσιος ιουδαίος, και το γεγονός το γιορτάζει επίσημα και η Εκκλησία, αν και δεν είναι γνωστό στους περισσότερους Έλληνες που η σχέση τους με την Εκκλησία περιορίζεται σε Χριστούγεννα, Ανάσταση, βάφτιση, γάμο, άντε και κανένα μνημόσυνο.

Σοβαρά τώρα. Γίνεται να πιστεύει κανείς ότι κάποιος εκτελέστηκε και μάλιστα με τόσο βάναυσο τρόπο επειδή απλώς ήταν χριστιανός, κι ότι παρίστατο κάποιος στην εκτέλεσή του, ο οποίος κατέγραφε αυτολεξή όσα έλεγε ο θανατοποινίτης, και να εξακολουθεί να είναι καλά στο μυαλό του σαν εμάς; Εάν οι εκτελέσεις ήταν δημόσια, θορυβώδη και διασκεδαστικά για το λαό γεγονότα, όπως συμβαίνει σήμερα στο Ισλαμικό Κράτος, αυτό θα ήταν δύσκολοέως ακατόρθωτο. Το πιο πιθανό ωστόσο θα ήταν να μην είχε εκτελεστεί καν, ή να ήταν κάποιος ιδιαίτερα στυγνός εγκληματίας που συγχρόνως ήταν και χριστιανός. Το ακόμα πιθανότερο ήταν να μην τον ήξερε ο βασιλιάς καν. Και το ακομα πιθανότερο ήταν να μην υπήρξε ποτέ, όπως άλλωστε και χιλιάδες άλλοι μάρτυρες των υποτιθέμενων διωγμών κατά των χριστιανών. Αλλά αν όμως υπήρξε, σε τι διέφερε από έναν σύγχρονο Αλαχουακμπαρίτη του ΙΚ;

Υπήρξε δεν υπήρξε, που εγώ πιστεύω το δεύτερο, η μαζοχιστική του αυτή παράδοση στην οπιοειδή αγκαλιά του Ιεχωβά είναι άριστο θέμα για βίντεο κλιπ μεταλλάδικου συγκροτήματος. Να, κάτι σαν αυτό. Σας άρεσε; Αν ναι, να ξέρετε ότι θεωρήθηκε τόσο ακραίο, που λογοκρίθηκε σχεδόν οπουδήποτε δημοσιεύθηκε. Δηλαδή ο χριστιανισμός είναι ακατάλληλος για παιδιά και γενικώς μπορεί να σοκάρει εύκολα ανθρώπους. Τότε γιατί οι χριστιανοί, που απαγορεύουν τέτοια βίντεο σύμφωνα με τις αξίες της θρησκείας τους, δεν κάνουν το ίδιο με τις δικές τους ιστορίες αίματος;