Tag Archive: προβλήματα


Οι διαφωτιστές φιλόσοφοι θεωρούσαν σκοπό της εξουσίας να υπηρετεί το λαό. Όποτε η εξουσία δεν επιτελούσε το σκοπό της, ήταν νόμιμο ο λαός να διαμαρτυρηθεί ή και να την ρίξει. Τα μεταγενέστερα δημοκρατικά καθεστώτα ιδρύθηκαν, θεωρητικά τουλάχιστον, με βάση αυτήν την αρχή. Οι Διαχειριστές του Reptiles Greece δε φαίνεται να παρακολούθησαν αυτήν την κοσμοϊστορική αλλαγή όμως, αφού εξακολουθούν να κάνουν κατάχρηση εξουσίας κατά ορισμένων ταπεινών μελών του φόρουμ.
Ενώ λοιπόν το λογικό σε ένα φόρουμ είναι ο διαχειριστής (admin) να προστρέχει σε κάθε πρόβλημα των μελών του και να το διορθώνει στο άψε σβήσε, στο Reptiles Greece το σύστημα λειτουργεί διαφορετικά και έχει να κάνει με το πόσο σε συμπαθούν οι διαχειριστές. Αν είσαι δικός του σώζεσαι, ενώ διαφορετικά, αν δηλαδή τους έχεις δημιουργήσει πρόβλημα στο παρελθόν, στο πυρ το εξώτερο. Έτσι έγινε και μ’εμένα φέτος το Μάιο, όταν είχα πάθει εκείνο το πρόβλημα με τον ιό στον υπολογιστεί και κάτι μπλόκαρε και δε μπορούσα να χρησιμοποιήσω τον κωδικό πρόσβασης για το φόρουμ. Αντί να ψάχνω περίπλοκες λύσεις, σκέφτηκα ότι το ευκολότερο και απλούστερο πράγμα που θα μπορούσα να κάνω για να ξαναμπώ στο φόρουμ είναι ν’αλλάξω κωδικό. Όμως η σελίδα της αλλαγής του κωδικού ήταν κάπως δύσκολη, μιας και συν τοις άλλοις το φόρουμ δεν είναι πλήρως προσβάσιμο, κι έτσι ζήτησα τη βοήθεια του αντμίν εν ενεργεία, ο οποίος τυγχάνει να είναι και ο πιο δύσκολος των τριών και με ιστορικό αντιπαραθέσεων μαζί μου. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Δε λάμβανα απαντήσεις, ή μου έλεγε ότι θα λυθεί το πρόβλημα στο μέλλον. Το πρόβλημα αυτό συνέχισε για περίπου ένα μήνα – ναι, για τόσο! Και ο αντμίν δε φαινόταν να λύνει το απλούστατο αυτό πρόβλημα. Τελικά του έδωσα να καταλάβει ότι αυτό που κάνει είναι απαράδεκτο, κι ότι αν πραγματικά δε με ήθελε στο φόρουμ, θα μπορούσε να μου κλείσει το λογαριασμό, επειδή αυτό θα ήταν πιο αξιοπρεπές για μένα, αντί να περιμένω χωρίς πρόσβαση. Μετά μου είπε κάτι δικά του ότι δεν κλείνει ποτέ λογαριασμούς από αίτημα των μελών κλπ, και μου τον έφτιαξε, βάζοντάς μου έναν άκρως υβριστικό κωδικό πρόσβασης, τον οποίο για ευνόητους λόγους δε δημοσιεύω εδώ, τον οποίο όμως ούτε σκοπεύω να αλλάξω, αφού είναι κρυφός και δεν επηρεάζει κανέναν.
Η φτηνή δικαιολογία για την απαράδεκτη αυτήν καθυστέρηση ήταν ο λίγος χρόνος. Θυμηθείτε ότι στο φόρουμ αυτό προς το παρόν δεν υπάρχει ούτε ένας, ούτε δύο, αλλά τρεις διαχειριστές, και όπως και με το παράπονό μου την προηγούμενη φορά, όταν ένα τρολ με έβριζε χωρίς έρεισμα και δεν έσβηναν τις δημοσιεύσεις του, το επιχείρημά τους για την ολιγωρία τους είναι ο λίγος χρόνος. Εάν δεν προλαβαίνετε να διαχειριστείτε ένα φόρουμ που έχει καταντήσει να έχει περίπου μια ντουζίνα ενεργά μέλη, τότε μάλλον ψεύδεστε. Έτσι και στην συγκεκριμένη περίπτωση, ενώ ο εν λόγω αντμίν δεν είχε χρόνο για ενός λεπτού υπόθεση, εξακολουθούσε να γράφει στο φόρουμ κι επίσης επιδιόρθωσε το λογαριασμό ενός άλλου μέλους. Οπότε πρόκειται καθαρά για θέμα αντιπάθειας προς εμένα. Εάν όμως από την άλλη πράγματι δεν έχουν χρόνο, είμαι πάντοτε πρόθυμος να γίνω κι εγώ αντμίν και να βοηθήσω στο λειτούργημά τους. Σίγουρα εγώ θα έσωζα το ετοιμοθάνατο αυτό φόρουμ.

Και λέγοντας για ετοιμοθάνατο φόρουμ, απ’ό,τι φαίνεται το κατάλαβαν και οι ίδιοι το σοβαρό αυτό πρόβλημα. Με τη συμπεριφορά τους έδιωξαν αρκετά πιθανά νέα μέλη, ενώ και οι ίδιοι δε φαίνεται να προσπαθούν ιδιαίτερα να αναζωογονήσουν το φόρουμ, φέρνοντας μέσα νέα μέλη. Για παράδειγμα είναι το μόνο φόρουμ που ξέρω, όπου αν χάσεις ζώο, αντί να σε ενθαρρύνουν να το βρεις, σε κατακρίνουν. Ένα μέλος είχε δύο καλαμποκόφιδα και <τα έχασε προσωρινά,, και δέχτηκε έντονη κριτική γι’αυτό. Ούτε αυτός δεν ήταν σωστός, αλλά δεν πιστεύω ότι άξιζε την αποβολή που του δόθηκε. Τελικά τα φίδια τα πούλησε. Όταν εγώ έπειτα έχασα το κηλιδωτό γκέκο του Τουρκμενιστάν (Eublepharis turcmenicus) δύο φορές – το έχω χάσει ακόμα μία στιγμιαία, αλά δεν έγραψα γι’αυτό στο φόρουμ -, αντιμετώπισα απευθείας θύελλα κριτικών και προσβολών. Όλη η συζήτηση επικεντρωνόταν στο πώς το έχασα, που υποτίθεται υποδηλώνει ότι έκανα κάποιο τραγικό λάθος, παρά σε κάτι πιο εποικοδομητικό όπως πώς να το βρω ή πώς να μην το ξαναχάσω. Η αλήθεια είναι ότι το έχασα επειδή υποτίμησα τα αντανακλαστικά του και την ταχύτητά του, επειδή οι περισσότερες ιστοσελίδες χαρακτηρίζουν τα γκέκο αυτά ως αργοκίνητα και ανεκτικά με τους ανθρώπους, χωρίς να λένε ότι αν τρομάξουν μπορούν να φύγουν σαν αστραπές – σημειωτέον αυτό είναι και το όνομα του συγκεκριμένου γκέκο γι’αυτόν το λόγο. Μετά το περιστατικό, άρχισα να αντιμετωπίζω διάφορα μικροπροβλήματα, όπως τις συνεχείς απαντήσεις ενός μέλους ονόματι τσακ μπαμ, ο οποίος πρόσθετε συνήθως άνευ ουσίας ή και υποτιμητικά και υβριστικά σχόλια χωρίς να γνωρίζει πλήρως το θέμα της συζήτησης και ήταν ανεκτός από τους διαχειριστές. Υποψιάζομαι ότι ταυτίζεται με το αιώνιο τρολ του ιστολογίου, το οποίο φροντίζω να μην περνά από το τείχος της έγκρισης, αν και κάποιοι λογαριασμοί του είναι εγκεκριμένοι. Μετά λοιπόν, όταν άνοιξα το θέμα για το rosy boa (Lichanura trivirgata) στη συλλογή μου, δεν απάντησε κανείς. Πραγματικά κανείς, μόνο ο άχρηστος ο τσακ μπαμ και ο αντμίν για να ηρεμήσει τα πνεύματα προληπτικά. Ίσως σ’αυτό να φταίει ότι ήταν καλοκαίρι και όσοι θα απαντούσαν έλειπαν, αλλά τουλάχιστον αυτό σημαίνει ότι από τους διαχειριστές δεν υπάρχει υποστήριξη. Έχουν ήδη παγιωμένες απόψεις που δε μπορώ να τις αλλάξω με οποιοδήποτε επιχείρημα. Ακόμα και τώρα, θυμούνται παλιότερα λάθη που είχα κάνει και τα πετάνε κάθε φορά που βρισκόμαστε σε διαφωνία.

Με τέτοιο κλίμα λοιπόν, ποιος θα θελήσει να μπει στο φόρουμ; Πολλοί μου έχουν πει ότι δεν εγγράφονται, γιατί η ατμόσφαιρά του είναι τοξική. Οπότε δεν είναι κάτι παράξενο που το φόρουμ βρίσκεται σε μαρασμό. Για να ζωντανέψουν λοιπόν την κοινότητα, οι διαχειριστές/ομάδα υποστήριξης σκέφτηκαν έναν ιδιαίτερα «έξυπνο» τρόπο να την ζωντανέψουν• ανεβάζοντας θέματα με φωτογραφίες των νέων τους project, τα οποία, αν και ενδιαφέροντα και ενδεικτικά του ύψους που έχουν φτάσει το χόμπι, δεν απευθύνονται στο μέσο Έλληνα ερπετοχομπίστα, ο οποίος δε μπορεί παρά να λάβει θέση παρατηρητή. Οι υψηλή κάστα του φόρουμ έχει ανεβεί ψηλά στη θρυλική κλίμακα του μεγαλύτερου, σπανιότερου, επιθετικότερου, τοξικότερου (bigger, rarer, meaner, hotter) με είδη όπως βαράνους, ηλοδέρματα, ιοβόλα φίδια κλπ, τα οποία, είτε λόγω επικινδυνότητας, είτε λόγω υψηλού κόστους ή και τον δύο είναι απρόσιτα για το μέσο χομπίστα. Έτσι αυτό που γίνεται συνήθως σε τέτοια θέματα είναι ν’ανεβάζει ένας φωτογραφίες, και όλοι οι οπαδοί από κάτω να τον επευφημούν για το πόσο θεός ή γαμιάς είναι, γεμίζοντας σελίδες ολόκληρες. Φυσικά, τέτοια δημοσιεύματα αναμφίβολα δείχνουν πόσο προχώρησε το χόμπι στην Ελλάδα, αλλά το χόμπι δεν είναι μόνο αυτά. Ένα νεοεισερχόμενο μέλος μπορεί να τα δει και να νιώσει κατώτερο ή εκτός χώρου, εάν οι μόνες ενεργές συζητήσεις είναι αυτές. Γίνονται επίσης συζητήσεις ουσιαστικά άνευ περιεχομένου, πάνω σε λεπτομέριες λεπτομερειών. Χαρακτηριστικά, υπήρχε θέμα τριών σελίδων όπου συζητούνταν τα θετικά και τα αρνητικά της απόψυξης τρωκτικών με διάφορους τρόπους, όπου συζητήθηκαν πράγματα όπως ποια τεχνική είναι καλύτερη για να μη σκάει το ποντίκι ή αν με την τάδε ή τη δείνα τεχνική χάνει θρεπτικά συστατικά κι άλλες ψευδοεπιστημονικές μπαρούφες, συζήτηση που γρήγορα άγγιξε τα όρια της προσωπικής διαμάχης. Στο τέλος, η συζήτηση θύμιζε περισσότερο τον ανταγωνισμό μεταξύ δύο καταστημάτων παρά κάτι αρμόζον σε ένα φόρουμ. Μία άλλη φορά, ένα νέο μέλος ετοιμαζόταν για την απόκτηση ενός Varanus exanthematicus, και οι διαχειριστές τον βοήθησαν σχετικά με τη διαρρύθμιση του χώρου του. Μεγάλο μέρος της συζήτησης κατέλαβε το υλικό της κρυψώνας ςτου ζώου, με τη μία πλευρά να υποστηρίζει ότι ο φελλός είναι επικίνδυνος, γιατί μπορεί να βγάλει η σαύρα τα νύχια της, λες και είναι πλέι μομπίλ, και με την άλλη ότι ο σωλήνας pvc είναι εντελώς λείος, οπότε το ζώο θα γλιστράει και θα στρεσάρεται, λες κι έπεσε μέσα σε καμία τρύπα που δε μπορεί να βγει! Εντάξει, δεν είναι κακό η συζήτηση για μικρολεπτομέρειες, άλλωστε αυτό δείχνει έναν σωστό, ευσυνείδητο και παρατηρητικό χομπίστα, αλλά η εμμονή σε μικρά πράγματα που στο τέλος δεν έχουν σημασία για μεγάλο μέρος ενός θέματος υποδηλώνει την απουσία ουσίας στη συζήτηση.

Και τι έγινε τώρα τελευταία, ώστε να δημοσιεύσω εδώ το παράπονό μου; Ήταν λοιπόν ένα νέο μέλος, το οποίο ζητούσε ένα φίδι, είτε καλαμποκόφιδο είτε βασιλικό πύθωνα, μαζί με teratorium για να διαμένει, κι εγώ απλώς τον ρώτησα τι σημαίνει το teratorium. Πιθανόν το terrarium εννοούσε, αλλά δεν ήξερε πώς ακριβώς λέγεται. Εγώ όμως έπρεπε να τον ρωτήσω, γιατί θα μπορούσε να εννοεί κάτι άλλο. Και αν δεν ήταν τόσο προετοιμασμένος κι έπαιρνε κάτι, θα μπορούσε να το βλάψει εν αγνοία του. Εν ολίγοις, έδρασα για το καλό των ζώων και όλου του φόρουμ. Το ευχαριστώ του διαχειριστή ήταν να με αποβάλει για δύο μέρες με suspend από το φόρουμ. Εντωμεταξύ, ο ζητών διόρθωσε το teratorium σε terrarium, αλλά εγώ δεν είχα πρόσβαση στο φόρουμ για να το δω, και ούτε ήθελα να κάνω έξοδο μέχρι να επανέλθει η λειτουργία λογαριασμού μου.
Τελικά ξαναλειτούργησε και πρόσεξα με έκπληξη ότι το θέμα στην ενότητα των ανακοινώσεων του φόρουμ, η οποία θα μπορούσε να μετονομαστεί σε ποινολόγιο από τις πολλές ποινές που μοιράζουν σε εμένα και στα άλλα μέλη, που είχε να κάνει με το suspend μου δεν ήταν κλειδωμένο, όπως συνήθως γίνεται με τον δύσκολο Κάπτεν, αλλά έμεινε ανοιχτό. Βρήκα την ευκαιρία να τους πω δυο φωνήεντα για την απαράδεκτη συμπεριφορά τους και την κακοδιαχείριση του φόρουμ, και ως συνήθως πάλι, έλεγαν τα δικά τους, ώσπου τους ανάγκασα να κάνουν το καλύτερο πράγμα, δηλαδή να κλειδώσουν το θέμα.
Τι θα γίνει με αυτό το φόρουμ, θα βελτιωθεί ή θα πάει απ’το κακό στο χειρότερο;

Advertisements

Ο φίλος Ηλίας Αργυρόπουλος από το Facebook, με αφορμή τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε ως τυφλοί στις δημόσιες υπηρεσίες, με ανεπαρκώς εφαρμοσμένη ηλεκτρονική διακυβέρνηση, υπαλήλλους που επειδή δεν μπορούν ή δε θέλουν να εξυπηρετήσουν σωστά επικαλούνται ασαφώς το νόμο, και άλλα τέτοια άσχημα γεγονότα, μας παραθέτει ένα σοφό ρωσικό διήγημα που γράφτηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, το οποίο περιγράφει γλαφηρά αυτήν την άσχημη, αλλά δυστυχώς διαχρονική σε χώρες που πρόκειται να παραμείνουν ες αεί καθυστερημένες, κατάσταση. Με άδειά του το αναδημοσιεύω λοιπόν εδώ στο Ιστολόγιο.

Η απάτη της «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης»!
Τα συστήματα που εξυπηρετούν τον πολίτη από το σπίτι με ένα «κλικ» είναι ένα παραμύθι για τους κουτόφραγκους!
Κάνοντας αίτηση για οτιδήποτε με ηλεκτρονική μορφή ο Έλληνας πολίτης πρέπει να είναι έτοιμος να προσκομίσει πολλά χαρτιά. Φταίνε τα προγράμματα; Μα φυσικά όχι, οι έλληνες προγραμματιστές δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους Ευρωπαίους ή αμερικανούς συναδέλφους τους. Που είναι τότε το πρόβλημα; Μα όπως πάντα στον δημόσιο υπάλληλο, για να διοριστεί ακόμα και σήμερα δεν του ζητάνε πραγματική γνώση η/υ αλλά απλά να φέρει ένα χαρτί που να το γράφει. Γιατί; Μα επειδή εκείνοι που τον προσλαμβάνουν δεν έχουν ιδέα τι είναι αυτό το μηχάνημα του διαβόλου!
Σε διάφορες υπηρεσίες για τον ίδιο λόγο σας ζητάνε διαφορετικά χαρτιά, γιατί; Μα επειδή ο κάθε άσχετος φαντάζεται χρήσιμο κάτι και ο άλλος άσχετος κάτι άλλο!
Όλοι δε μαζί οι άσχετοι ζητούν χαρτιά!
Δεν υπάρχει διασύνδεση των υπηρεσιών ώστε τα έγγραφα να πηγαίνουν αυτόματα όταν ζητιούνται από τη μια ή την άλλη υπηρεσία; Φυσικά! Γιατί τότε δεν πηγαίνουν; Γιατί κανείς δεν ξέρει, από τους υπάλληλους, να χειρίζεται η/υ. πως κυβερνιέται η χώρα στον 21-ο αιώνα; Με χαρτιά που κυκλοφορούν σε ντοσιέ, τσάντες, φορτηγά και βαγόνια!
Τι σημαίνει για την Ελλάδα η ευαισθητοποίηση στο θέμα εξυπηρέτησης αναπήρων και ηλικιωμένων;
Ότι σήμαινε πάντα. Ο υπάλληλος που έχει απέναντι του ανάπηρο ή ηλικιωμένο αισθάνεται πανευτυχής γιατί δεν το έπαθε εκείνος και επειδή τώρα θα του δείξει αυτουνου!
Η τελευταία μόδα είναι να λέει με σιγανή αδιάφορη φωνή:
– Έτσι λέει ο νόμος. Ο νόμος βασικά δεν μιλάει αλλά καθορίζει, συνήθως λογικά πράγματα. Όμως υπάρχουν και νόμοι παλαιοί, παμπάλαιοι οι οποίοι δεν ανταποκρίνονται ούτε στις απαιτήσεις των καιρών ούτε στην εξέλιξη της τεχνολογίας.
– Την ώρα που στις χώρες της ΕΕ και τις ΗΠΑ, ο ανάπηρος, αυτό ισχύει και για τους ασθενείς, δεν επιβαρύνεται με ώρες αναμονής για να παραλάβει κάποιο έγγραφο, αν δε είναι απαραίτητο να εξεταστεί από γιατρό ή να περάσει κάποια διαδικασία που απαιτεί την παρουσία του. Ορίζεται ώρα ώστε ο ανάπηρος-ασθενής να ταλαιπωρηθεί λιγότερο! Στη χώρα μας που ντρέπεται να είναι ορθόδοξα χριστιανική, όμως δεν έχει αντικαταστήσει με άλλες αρχές το κενό της αλληλεγγύης, οι έχοντες ανάγκη πρέπει να το ζήσουν και να το καταλάβουν ότι η κοινωνία τους ανέχεται και τους φέρεται καλά γιατί έχει «μεγαλοψυχία»!
– Οι αναμονές σε νοσοκομεία και κοινωνικά ιδρύματα-υπηρεσίες μετριέται σε ώρες, φτάνουν και ξεπερνούν εύκολα το οκτάωρο ανά περίπτωση. Δεν ξέρω που μέσα σ’ αυτόν τον πρωτογονισμό λαμβάνει χώρα η μηχανογράφηση, «ηλεκτρονική εξυπηρέτηση»!
– Πρόσφατα μετέφρασα ένα διήγημα Ρώσου συγγραφέα το οποίο γράφτηκε πριν ένα αιώνα περίπου, αυτό ταιριάζει γάντι στη δική μας και αρκετά στην Ρωσική πραγματικότητα, αν και οφείλω να πω ότι οι Ρώσοι τουλάχιστον καταβάλουν φιλότιμες προσπάθειες να ξεκολλήσουν από το «μοντέλο»!
Αφιερωμένο εξαιρετικά στους:
Αλέξη Τσίπρα, πρωθυπουργό
Παναγιώτη Κουρουμπλή, υπουργό
Χαράλαμπο Μαργαρίτη, διευθυντή εφορίας στην Καλλιθέα!
Ένα διήγημα του γνωστού Ρώσου συγγραφέα της δεκαετίας του 1920, που θα μπορούσε να είχε γραφτεί και σήμερα!
Αρκάντι Αβέρτσενκο
Για τους, «καλούς» στην ουσία ανθρώπους
Μετάφραση από τα ρωσικά
Ηλίας Αργυρόπουλος
“Οι τυφλοί”
Αφιερώνεται στην:
Αλεξάνδρα Γιακοβλεβνα Σαντόβσκαϋα
Ο Βασιλικός κήπος, αυτή την ώρα ήταν ανοιχτός. Ο νέος συγγραφέας Α.Ε. χωρίς προβλήματα εισήλθε! Αφού περπάτησε κάποια ώρα στα πασπαλισμένα με άμμο δρομάκια, κάθισε σε παγκάκι, στο οποίο κάθονταν ένας ηλικιωμένος κύριος με καλοσυνάτο πρόσωπο. Ο ηλικιωμένος προσηνής κύριος γύρισε προς τον Α.Ε. και μετά από δισταγμό ρώτησε:
ποιός είστε;
– – είμαι ο Α.Ε. συγγραφέας.
– – καλό επάγγελμα, είπε ο ηλικιωμένος χαμογελώντας, ενδιαφέρον και τιμητικό!
– – εσείς ποιος είστε. Ρώτησε ο καλόψυχος Α.Ε.
– – εγώ; Είμαι ο βασιλιάς.
– – αυτής της χώρας;
– – μα, βέβαια, ποιάς άλλης;
– Με τη σειρά του ο Α.Ε. είπε, όχι λιγότερο καλόψυχα:
– – επίσης καλό επάγγελμα, ενδιαφέρον και τιμητικό!
– Μην το λέτε. Αναστενάζοντας είπε ο βασιλιάς. Είναι βέβαια τιμητικό αλλά δεν έχει ενδιαφέρον κανένα! Πρέπει να σας πω, νεαρέ μου κύριε, η βασιλεία δεν είναι εκείνο το μέλι που μερικοί νομίζουν!
– Ο Α.Ε. τίναξε τα χέρια του αναφωνώντας:
– Αυτό είναι παράξενο, δεν έχω συναντήσει ούτε έναν άνθρωπο που να είναι ευχαριστημένος με την μοίρα του.
– – εσείς είστε ευχαριστημένος, με ειρωνεία κλείνοντας τα μάτια, είπε ο βασιλιάς.
– – όχι πάντα, μερικές φορές κάποιοι κριτικοί θα σου σούρουν τόσα… που σου έρχεται να κλαις!
– – βλέπετε; Για σας υπάρχουν καμιά δεκαριά κριτικοί, οι δικοί μου κριτικοί είναι εκατομμύρια!
– – στη θέση σας δεν θα φοβόμουν καμιά κριτική.
– Αντέτεινε προβληματισμένος ο Α.Ε. και κουνώντας το κεφάλι του συμπλήρωσε με ύφος πολύπειρου, που πολλά είδαν τα μάτια του βασιλιά:
– – το θέμα είναι, νομίζω να φτιάχνεις καλούς νόμους!
– Ο βασιλιάς κούνησε το χέρι…
– – δεν βγαίνει τίποτα, δεν έχει νόημα!
– – το δοκιμάσατε;
– – το δοκίμασα!
– – εγώ στη θέση σας…
– – ΕΕΕ! Στη θέση μου;!
– Νευρικά αναφώνησε ο γέρο βασιλιάς. –
– – ήξερα πολλούς βασιλιάδες που ήταν σχετικά καλοί συγγραφείς… όμως δεν ξέρω κανένα συγγραφέα που να ήταν έστω τρίτης κατηγορίας βασιλιάς! Στη θέση μου… αν σας έβαζα στη θέση μου… ήθελα να έβλεπα τη θα κάνατε;
– – που; Θα με βάζατε;
– Ρώτησε, ο προσεκτικός Α.Ε.
– – στη δική μου θέση.
– Α! στη δική σας θέση; Μήπως αυτό είναι δυνατό;
– – μα, γιατί, έστω για να μας ζηλεύουν λιγότερο εμάς τους βασιλιάδες. Για να μας επικρίνουν λιγότερο και σωστότερα!
Ο Α.Ε. είπε σεμνά:
– Τότε, να δοκιμάσω… μόνο πρέπει να σας προειδοποιήσω, αυτό μου συμβαίνει για πρώτη φορά! Ίσως από απειρία σας φανώ κάπως αστείος… μη με κρίνετε αυστηρά!
– – δεν πειράζει!
– Καλοσυνάτα χαμογέλασε ο βασιλιάς.
– – Δεν νομίζω στη διάρκεια μιας βδομάδας θα κάνετε ιδιαίτερα μεγάλα λάθη!
– – θέλετε;
– – θα το δοκιμάσω! Εξάλλου στο μυαλό μου έχω ένα έτοιμο νόμο. Σήμερα θα μπορούσαμε να τον δημοσιεύσουμε.
– – με τη θέληση του Θεού, κούνησε ο βασιλιάς το κεφάλι του! Πάμε στο παλάτι! Για μένα αυτό θα είναι μιας βδομάδας ξεκούραση.
– Τι νόμος είναι αυτός; Αν δεν είναι μυστικό…
– – σήμερα βαδίζοντας στον δρόμο, είδα έναν τυφλό γέρο, προχωρούσε ψαχουλεύοντας με τα χέρια του και ένα ραβί τα σπίτια, κινδυνεύοντας κάθε στιγμή να βρεθεί κάτω από τις ρόδες τον αμαξών. Κανένας δεν νοιάζονταν γι’ αυτό! Θα ήθελα να εκδώσω νόμο, σύμφωνα με τον οποίο η αστυνομία θα βοηθάει τους τυφλούς. Ο αστυνομικός που βλέπει έναν τυφλό να περπατά υποχρεώνεται να τον πάρει από τα χέρια και ευγενικά να τον συνοδεύσει μέχρι το σπίτι. Προφυλάσσοντας τον από τις άμαξες, τα χαντάκια και τις λακκούβες. Σας αρέσει ο νόμος μου;
– – είστε πολύ ευγενικό παλληκάρι!
– Κουρασμένα χαμογέλασε ο βασιλιάς.
– – ας σας βοηθήσει ο Θεός! Εγώ θα πάω να κοιμηθώ!
– Φεύγοντας συμπλήρωσε διφορούμενα:
– – καημένοι τυφλοί…!
– Τρεις μέρες τώρα βασίλευε ο σεμνός συγγραφέας Α.Ε. χάρη της δικαιοσύνης πρέπει να παραδεχτούμε , δεν χρησιμοποιούσε την εξουσία του προς ίδιον όφελος! Κάθε άλλος άνθρωπος θα φυλάκιζε τους κριτικούς και τους άλλους συγγραφείς! Υποχρεώνοντας τον πληθυσμό να αγοράζει μόνο τα δικά του βιβλία, όχι λιγότερο από ένα βιβλίο κατ’ άτομο, αντί το πρωινό κουλούρι! Ο Α.Ε. νίκησε τον πειρασμό να εκδώσει έναν τέτοιο νόμο. Η «επίσημη» πρώτη της βασιλείας του, όπως το είχε υποσχεθεί, ήταν ο νόμος για την συνοδεία των τυφλών από τους αστυνομικούς, και την προστασία τους από της εξωγενείς δυνάμεις: άμαξες, άλογα, χαντάκια κτλ.
– Μια φορά, αυτό έγινε την τέταρτη μέρα, το πρωί ο Α.Ε. στέκονταν στο βασιλικό του γραφείο κοντά στο παράθυρο και αφηρημένος κοίταζε τον δρόμο. Ξαφνικά, την προσοχή του τράβηξε ένα παράξενο φαινόμενο:
– Δύο αστυνομικοί έσερναν από τον γιακά έναν περαστικό, ενώ ένας τρίτος κλοτσώντας τον έσπρωχνε από πίσω! Με την γρηγοράδα των νιάτων του ο Α.Ε. βγαίνοντας από το γραφείο, έτρεξε κάτω, κατρακυλώντας τη σκάλα. Σε ένα λεπτό βρέθηκε στο δρόμο.
– – που τον σέρνετε; Γιατί τον δέρνετε; Τι έκανε αυτός ο άνθρωπος; Πόσους ανθρώπους δολοφόνησε;
– – δεν έκανε τίποτα!
– Του απάντησε ο αστυνομικός.
– -με ποια αιτία και που τον σέρνετε;
– – μα αυτός μεγαλειότατε είναι τυφλός! Σύμφωνα με τον νόμο τον πηγαίνουμε στο τμήμα!
– – σύμφωνα με τον νόμο;… μα υπάρχει τέτοιος νόμος;!
– – μα πως; Τρεις μέρες πριν δημοσιευμένος… τέθηκε σε ισχύ!
– Ο Α.Ε. ταραγμένος, έπιασε το κεφάλι του και τσίριξε:
– – ο δικός μου νόμος;
– Πίσω κάποιος ευπρεπής περαστικός μουρμούρισε κάτι βλαστήμιες και είπε:
– – δες κάτι νόμοι που εκδίδονται τελευταίως! Ήθελα να ήξερα τι σκέπτονται και τι θέλουν;
– – ναι!
– Τον υποστήριξε άλλη φωνή:
– – έξυπνος νόμος, κάθε παρατηρούμενος έξω τυφλός, αρπάζεται από τον γιακά και σέρνεται στο αστυνομικό τμήμα, εισπράττοντας καθοδόν κλοτσιές και μπουνιές! Πολύ έξυπνο, εξαιρετικά καλοπροαίρετο! Εκπληκτική πρόνοια!
– Σαν τυφώνας εισήλθε ο Α.Ε στο βασιλικό του γραφείο και φώναξε:
– – τον υπουργό αμέσως εδώ, βρείτε τον και καλέστε τον εδώ! Ο ίδιος θα ξεδιαλύνω την υπόθεση!
– Μετά την ανάκριση ο «νόμος για την προστασία» τον τυφλών ερμηνεύτηκε τα πράγματα είχαν ως εξής:
– Την πρώτη μέρα της βασιλείας του ο Α.Ε. φώναξε τον υπουργό και του είπε:
– – πρέπει να εκδοθεί νόμος για την προστασία των περαστικών τυφλών από τους αστυνομικούς. Για την συνοδεία τους ως το σπίτι, από την προφύλαξη τους από τις εξωγενείς δυνάμεις όπως:
– Άμαξες, άλογα, χαντάκια κτλ.
– Ο υπουργός έκανε υπόκλιση και βγήκε.
– Αμέσως κάλεσε τον δήμαρχο και του είπε:
– – ανακοινώστε άμεσα τον νόμο για την απαγόρευση της κυκλοφορίας τυφλών, χωρίς συνοδούς, στην πόλη. Αν δεν υπάρχουν συνοδοί, να αντικαθιστώνται με αστυνομικούς, καθήκον των τελευταίων είναι η μεταφορά στον χώρο προορισμού!
– Βγαίνοντας από το υπουργό ο δήμαρχος, κάλεσε τον αρχηγό της αστυνομίας και διέταξε:
– – εκεί έξω οι τυφλοί, λένε ότι κυκλοφορούν, χωρίς συνοδεία. Αυτό να μην επιτρέπεται! Οι αστυνομικοί σας να τους πιάνουν από το χέρι και να τους συνοδεύουν εκεί που πρέπει!
– – υπακούω!
– Ο αρχηγός της αστυνομίας συγκάλεσε την ίδια μέρα, τους διοικητές των τμημάτων και τους είπε:
– – προσέξτε κύριοι, μας ενημέρωσαν ότι σύμφωνα με τον καινούργιο νόμο κάθε τυφλός που παρατηρείται να περιφέρεται στο δρόμο χωρίς συνοδό, παραλαμβάνεται από την αστυνομία και διακομίζεται εκεί που πρέπει! Καταλάβατε;!
– – Μάλιστα αρχηγέ!
Οι διοικητές των τμημάτων μοιράστηκαν στα τμήματα τους και συγκάλεσαν συσκέψεις των κατώτερων αξιωματικών!
– Εξηγήστε στους αστυνομικούς τον νέο νόμο, κάθε τυφλός που περιφέρεται στον δρόμο χωρίς σκοπό, εμποδίζοντας τις άμαξες και τους πεζούς, να αρπάζεται και να σέρνεται όπου πρέπει!
– – τι σημαίνει όπου πρέπει;
– Ρωτούσαν αργότερα οι κατώτερη αξιωματικοί ο ένας τον άλλο. Προφανώς στο τμήμα για εκτοπισμό που αλλού;
– Μάλλον έτσι…
– – παλληκάρια!
– Έλεγαν οι αξιωματικοί περιφερόμενοι
– – αν δείτε τυφλούς; Να σούρνονται στους δρόμους, αρπάξτε τους άτιμους από τον γιακά και κουβαλήστε τους στο τμήμα!
– – αν δεν θελήσουν να έλθουν στο τμήμα;
– – Τι θα πει δεν θέλουν; Ένα-δυό χαστούκια, γερό σπρώξιμο, μια κλοτσιά στα πισινά, τι θα κάνουν θα τρέξουν!

– Διευκρινίζοντας το ζήτημα της φύλαξης των τυφλών από εξωγενείς παράγοντες. Ο Α.Ε. κάθισε μπροστά από το πολυτελές του τραπέζι και άρχισε να κλαίει! Ένα χέρι προστατευτικά ακούμπησε τον ώμο του!
– – και τι; Δεν είπα εγώ μόλις έμαθα για τον νόμο για την προστασία των τυφλών «καημένοι τυφλοί»; Βλέπετε; Στην ιστορία αυτή οι καημένοι οι τυφλοί έχασαν! Ενώ εγώ κέρδισα!
– – τι κερδίσατε;
– Ρώτησε ο Α.Ε. ψάχνοντας το καπέλο του.
– – μα πως; Ένας επικριτής λιγότερος!
– – σας χαιρετώ αγαπητέ, αν θελήσετε πάλι να περάσετε κάποια αλλαγή, ελάτε!
– – «ναι περίμενε» σκέφτηκε ο Α.Ε.
– Και πηδώντας δέκα-δέκα τα σκαλιά της πολυτελούς βασιλικής σκάλας, απομακρύνθηκε!
Χθες στις 5:01 μ.μ.Δημόσια

Είχε όλη την καλή θέληση, αλλά του έλειπε η εμπειρία.

Τα πάρκα και τα παρτέρια της Σχολής Τυφλών αποτελούν πηγή τροφοδοσίας για την κουνέλα μου τη Λίμπο. Για τους χειμερινούς και τους ανοιξιάτικους μήνες, φυτρώνει εκεί μια μικρή αλλά σταθε΄ρη ποικιλία αγριόχορτων, τα οποία αποτελούν το 30-50% του διαιτολογίου της Λίμπο εκείνες τις εποχές. Τις υπόλοιπες εποχές, μαζεύω κυρίως φύλλα και άνθη από θάμνους. Το υπόλοιπο της διατροφής της αποτελείται από ξηρά τροφή, σανό και λαχανικά. Της μαζεύω καθημερινά λοιπόν μια σακούλα χόρτα, είτε πολλά είτε λίγα, και φροντίζω να περιλαμβάνω από δύο έως εννέα ξεχωριστά είδη. Τα περισσότερα είναι είδη που θεωρούνται θρεπτικά, οπότε λαμβάνει μια ισορροπημένη διατροφή. Τα βασικά χόρτα που μαζεύω είναι: ένα κοινό πολυετές αγρωστώδες σαν την αγριάδα που δε γνωρίζω πώς λέγεται, αλλά είναι πολύ κοινό και φαγώσιμο, ένα άλλο μονοετές αγρωστώδες σαν το αγριοκρίθαρο, αλλά παχύτερο και χωρίς κολλητικά στάχυα, αγριοκρίθαρο (Hordeum murinum), κολλιτσίδα (Gallium aparine), περδικάκι (Parietaria judaica), αλσήνη (Stellaria media), ζοχό (Sonchus oleraceus), αγριοζοχοό (Eurospermum picrides), πικραλίδα (Taraxacum officinale), μολόχα (Malva silvestris), γλιστρίδα (Portulaca oleracea), αν και η τελευταία είναι κυρίως καλοκαιρινό είδος, όσο κι άλλα είδη. Κάποια απ’αυτά τα πλατύφυλλα καταλήγουν επίσης ως γεύμα του γενειοφόρου μου δράκου (Pogona vitticeps), αν και ποσοστιαία δεν αποτελούν σημαντικό μέρος της διατροφής. Ταΐζουν επίσης την αποικία γιγάντιων αφρικανικών σαλιγκαριών (Achatina fulica) σε μεγάλο μέρος. Τα χόρτα επίσης πάνω μπορεί να έχουν κάμπιες κι άλλα έντομα, τα οποία τρώει ο δράκος και το λοφιοφόρο μου γκέκο (Correlophus ciliatus), αν και αυτά καλύπτουν αμελητέο ποσοστό της διατροφής γιατί τις βρίσκω σπάνια. Τέλος κάποιες περιοχές υποστηρίζουν πληθυσμούς σαλιγκαριών, και τα προϋπάρχοντα Eobania vermiculata και τα δικής μου εισαγωγής Helix aspersa, τα οποία αποτελούν μικρό μέρος της διατροφής του δράκου και μεγαλύτερο αυτής του κερασφόρου βατράχου (Ceratophrys cranwelli). Τα χόρτα ωστόσο είναι πολύ πιο σημαντικά για την κουνέλα, η οποία έχει συνηθίσει να τα τρώει καθημερινά και της παρέχουν πληθώρα θρεπτικών συστατικών και γευστικών εμπειριών. Εάν για οποιονδήποτε λόγο δε μπορώ να μαζέψω χόρτα απ’τη Σχολή, έχω λίγες ακόμα εναλλακτικές περιοχές, κυρίως όμως για συλλογή φύλλων θάμνων ή δέντρων, και συμπληρώνω επίσης και με λαχανικά όπως μαρούλι, τα οποία όμως είναι χαμηλλότερα σε θρεπτι΄κη αξία. Φυσικά πέρα από τους ίδιους/κουνέλιους σκοπούς, τα χόρτα αυτά στηρίζουν ένα μικρό υποτυπώδες τοπικό οικοσύστημα, μαζί με τα μεγαλύτερα φυτά, τα ασπόνδυλα κλπ.

Άρα μπορείτε να φανταστείτε τι αγανάκτηση ένιωσα όταν όλα αυτά σήμερα χάθηκαν. Αν κι άκουγα χορτοκοπτικά αυτές τις μέρες, δεν έδινα σημασία, διότι ήμουν σίγουρος ότι θ’άφηναν τις πιο παραμελημένες περιοχές ήσυχες. Όμως έκανα μεγάλο λάθος• το μέγεθος της καταστροφής ήταν ανυπολόγιστο, σε κάθε κομματάκι της Σχολής Τυφλών με λίγο χώμα. Εκεί που μέχρι πρότινος υπήρχε πυκνή, ζωηρή πρασινάδα, τώρα είχε απομείνει ένα αξιοθρήνητο στρώμα μαραινόμενης και μισοπεθαμε΄νης φυτικής ύλης. Κανονικά η εποχή κοψίματος των αγριόχορτων είναι Απρίλιο ή Μάιο, αλά το πρόβλημα είναι ότι φέτος έγινε ασυνήθιστα νωρίς, πριν προλάβουν δηλαδή να εκπτυχθούν πλήρως τα φύλλα των φυλλοβόλων θάμνων και δέντρων, της εναλλακτι΄κης τροφής του κουνελιού. Οπότε μέχρι τότε θα πρέπει να την βγάλω με νεραντζόφυλλα, τα οποία, αν και εύγευστα, δε θα είναι τόσο θρεπτικά όσο η ποικιλία πολλών ειδών, τα λίγα χόρτα που μπορώ να μαζέψω από τις γλάστρες ή αλλού, τα αμπελόφυλλα από το μικρό φυτό του πατέρα μου, και θρεπτικά κατώτερο μαρούλι. Ίσως επίσης να επιτεθώ στις τριανταφυλλιές της Σχολής, εφόσον έχουν βγάλει φύλλα νωρίτερα από κάθε άλλο φυλλοβόλο. Αν δεν θέλουν να τους τις κόβω, ας μην ξανακόψουν όλα τα χόρτα.

Τα χόρτα κόβονται τέτοια εποχή, γιατί τότε φτάνουν στο μέγιστο του φουντώματός τους και φαίνονται εντονότερα. Από την πλευρά του κύκλου ζωής των χόρτων όμως, αυτή είναι η πλέον άκαιρη εποχή για το κόψιμό τους, διότι στη φάση αυτή είτε βρίσκονται σε ανθοφορία είτε στις αρχές της καρποφορίας, άρα δεν έχουν προλάβει να ρίξουν σπόρο. Σίγουρα κάπως προλαβαίνουν ν’αναπαραχθούν, γιατί κάθε χρόνο φυτρώνουν περίπου τα ίδια είδη, ίσως από φυτά που ρίχνουν σπόρο νωρίτερα, ίσως από σπόρους που παραμένουν σε νάρκη για χρόνια στο έδαφος, ή και από σπόρους που μεταφέρονται από αλλού με τον αέρα. Εντούτοις, η βίαια αυτή θανάτωση πριν προλάβουν ν’αφήσουν τους απογόνους τους αποδυναμώνει τους πληθυσμούς τους σημαντικά, επιτρέποντας έτσι την επέκταση τοξικών και υπερβολικά ανταγωνιστικών μονοετών ή πολυετών καλοκαιρινών ειδών, όπως ο γερμανός (Solanum elaeagnifolium), τα οποία μεγαλώνουν γρηγορότερα κι έχουν ανθεκτικότερους βλαστούς που στέκονται και μετά την ξήρανσή τους, οι οποίοι δυσχεραίνουν σημαντικά την ανάπτυξη των χειμερινών ειδών, τα οποία σκιάζονται και σταδιακά λιγοστεύουν, ενώ επιπροσθέτως ορισμένα είδη όποως ο γερμανός, παράγουν αλληλοπαθητικά χημικά που αναστέλλουν την ανάπτυξη άλλων φυτών. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι ο πρώην λαχανόκηπος της Σχολής. Πριν τρία χρόνια, ένα κομμάτι γης που καλυπτόταν κυρίως από γερμανό, οργώθηκε για να γίνει λαχανόκηπος. Στο νέο αυτό γόνιμο χώμα, μαζί με τα λαχανικά φύτρωναν και πολλά χειμερινά ζι΄ζάνια κατάλληλα για το κουνέλι. Ο γερμανός παρέμεινε, αλ΄λα σε λίγα μόνο σημεία. Πρόπερσι ο λαχανόκηπος εγκαταλείφθηκε, κι εκ΄τος από λίγες ρόκες που πρόλαβαν να ρίξουν σπόρο, δε φύτρωσαν άλλα λαχανι΄κα από μόνα τους. Η ποσότητα όμως των εδώδιμων αγριόχορτων ήταν τεράστια. Αυτή η κατάσταση έλαβε ένα άσχημο τέλος, όταν όλα αυτά τα πράσινα και τρυφερά χόρτα κόπηκαν στη φάση της ανθοφορίας τους, και το καλοκαίρι αντικαταστάθηκαν πλήρως από γερμανό κι άλλα ανθεκτικά και τοξικά καλοκαιρινά είδη, των οποίον οι βλαστοί στέκονταν μέχρι το χειμώνα, οπότε και κόπηκαν. Φέτος το σημείο είναι σχεδόν γυμνό, εκτός από κάποιες εστίες με αγρωστώδη, περδικάκι και κάτι άλλο πιθανόν τοξικό, όλες από τη μεριά που δεν δούλεψε τόσο εντατικά το χορτοκοπτικό. Ο ζοχός και η στελλάρια, αγαπημένες χυμώδεις τροφές της κουνέλας με τις οποίες γέμιζα σακούλες ολόκληρες, εξαφανίστηκαν εντελώς. Απενναντίας, ο γερμανός φαίνεται να ξεφυτρώνει απ’όλα τα σημεία. Το φυτό αυτό είναι ριζωματώδες, και φαίνεται να ωφελείται από τα χορτοκοπτικά, επειδή τα ριζώματά του σκορπίζονται μακριά κι έτσι εξαπλώνεται. Το ίδιο συμβαίνει, αν και σε λιγότερο βαθμό, και σε άλλα πράσινα μέρη της Σχολής. Αν η κατάσταση αυτή συνεχιστεί για χρόνια, δε θεωρώ απίθανη την ολότελη εξαφάνιση κάποιων ειδών. Ήδη η μολοχα και ο ζοχός, δύο είδη με σχετικά βραδύτερο ρυθμό ανάπτυξης και ανθοφορίας από άλλα ζιζάνια, που είναι και πολύ θρεπτικά, έχουν σχεδόν εξαφανιστεί.

¨Όπως πάντα, πράττουν χωρίς να αναλογίζονται τις συνέπιες. Οι υπεύθυνοι γνωρίζουν ότι μόνο εγώ αξιοποιώ τα χόρτα, συγκεκριμε΄να για να ταΐζω το κουνέλι μου, κι ότι προτιμώ συγκεκριμένες περιοχές. Αντί λοιπόν να της αφήσουν, τα ισοπεδώνουν όλα. Αυτό δε θα ήθελα να επαναληφθεί στο μέλλον.

Πηγή:
iefimerida.gr

ΑΦΗΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ 40 ΦΙΔΙΑ ΣΕ ΕΦΟΡΙΑ

Γητευτής φιδιών αντιμετωπίζει τη γραφειοκρατία με…κόμπρες! [βίντεο]

05|12|2011 13:37

Τρεις σάκους γεμάτους με φίδια, μεταξύ των οποίων 4 βασιλικές κόμπρες, άδειασε μέσα σε εφορία ένας αγανακτισμένος γητευτής φιδιών στην Ινδία, ο οποίος εκνευρίστηκε επειδή οι υπάλληλοι καθυστερούσαν τα χαρτιά που χρειαζόταν για τη μεταβίβαση ενός χωραφιού και επειδή του ζήτησαν μίζα.

Αφού πήγε αρκετές φορές στην εφορία προσπαθώντας να βγάλει άκρη με την υπόθεσή του, ο άντρας είδε κι απόειδε και αποφάσισε να αναλάβει πιο ενεργά δράση, μπας και του δώσουν σημασία.

Όπως φαίνεται στο βίντεο, η λύση που επέλεξε είχε αποτέλεσμα, καθώς οι υπάλληλοι της εφορίας έντρομοι σκαρφάλωσαν σε γραφεία και καρέκλες, μόλις είδαν τα φίδια να κόβουν βόλτες στο πάτωμα.

Το συμβάν έγινε σχετικά παλιά, αλλά τώρα το βρήκα και μο φάνηκε πράξενο. Μήπως θα έπρεπε να κάνουμε κάτι πρόμοιο κι εδώ στην Ελλάδα; Παρακάτω είναι το βίντεο:

Τα παράπονα από το Reptiles Greece συνεχίζονται. Πριν περίπου έναν μήνα σας είχα ενημερώσει για ένα άδικο επταήμερο suspend που δέχθηκα, αλλά τώρα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Όπως έχω ξανααναφέρει, είμαι μέλος στο ελληνικό φόρουμ για τα ερπετά (Reptiles Greece). Το φόρουμ αυτό στο παρελθόν ήταν μια ειρηνική και λειτουργική κοινότητα, η οποία είχε φυσικά τα σκαμπανεβάσματά της, όπως κάθε φόρουμ, πλέον όμως βαίνει από το κακό στο χειρότερο. Πλέον έχει συρρικνωθεί αρκετά κι έχει γίνει, αντί για χώρος ανταλλαγής απόψεων, τόπος αντιπαραθέσεων και καυγάδων. Λίγοι τολμούν να παρουσιάσουν κάποιο γεγονός στην ολότητά του, φοβούμενοι την αρνητική κριτική.

Και τι έγινε λοιπόν τώρα; Γιατί παραπονιέμαι ξανά; Γιατί έγινε ένα πολύ άσχημο γεγονός το οποίο η διαχείριση δε μπόρεσε να αντιμετωπίσει έγκαιρα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Εμένα σκοπός μου είναι να βελτιώνω το φόρουμ. Γράφοντας δηλαδή άρθρα ή τοποθετώντας συνδέσμους, αποσκοπώ στην πλούτυνση των πληροφοριών αυτού του φόρουμ, οι οποίες θα ωφελήσουν τα νέα, καθώς και τα παλαιότερα μέλη. Φυσικά δεν είμαι ο μόνος που το κάνω αυτό, υπάρχουν κι άλλοι που αρθρογραφούν – έχω την εντύπωση ότι ο αριθμός τους αυξάνεται -, αλλά κι εγώ είμαι μέσα σ’αυτούς ως βασικός. Τους τελευταίους μήνες δεν αρθρογραφούσα, και επειδή υπήρχε πρόβλημα με την επικόλληση, άρα δε μπορούσα να επικολλήσω εύκολα συνδέσμους, και επειδή με είχε αποθαρρύνει το αρνητικό κλίμα του φόρουμ, όπου ό,τι γράφεται δεν αναγνωρίζεται, αλλά ο καθένας εξακολουθεί να λέει το κοντό του και το μακρύ του. Πρόσφατα ωστόσο ανακάλυψα οτι η λειτουργία της επικόλλησης αποκαταστάθηκε, κι έτσι ευθύς έκανα ένα θέμα, όπου παρέθετα ένα άρθρο ενός Πακιστανού ερευνητή για τη φυσική ιστορία του γκέκο λεοπάρδαλης ή leopard gecko (Eublepharis macularius), του κοινότερου είδους γκέκο στην αιχμαλωσία, για το οποίο λίγα μπορούν να βρεθούν για τη ζωή του στη φύση, με αποτέλεσμα να κυκλοφορούν και πολλές ανακρίβειες, π.χ. ότι είναι ερημόβιο είδος, εδαφόβιο και ζει στην άμμο, πράγματα που είναι καταφανώς λάθος. Το άρθρο αυτό περιείχε πληροφορίες από παρατηρήσεις των γκέκο αυτών στη φύση, και σίγουρα είναι πολύ χρήσιμο. Αφού λοιπόν το δημοσίευσα με κάποια δικά μου σχόλια και σύντομα έλαβα θετική κριτική από τον Σπασμένο Θεό, τον ειδικό στο είδος του φόρουμ, ο οποίος επίσης συχνά δημοσιεύει επιστημονικές μελέτες για το συγκεκριμένο είδος, άρχισαν τα προβλήματα.

Ένα γνωστό ενοχλητικό μέλος άρχισε αρχικά την πλάγια, και σύντομα την κατά μέτωπον επίθεση. Ο εν λόγω υπάνθρωπος, ο οποίος έχει πολούς μήνες να μπει στο φόρουμ και ο κύριως λόγος που μπαίνει τώρα είναι για να με κράζει, επειδή πιστεύει ψυχωτικά σχεδόν ότι έχει μια αποστολή να επισημαίνει τα λάθη μου, μην προσφέροντας έτσι τίποτα ουσιαστικά στο φόρουμ, άρχιζε την επίθεσή του, η οποία είναι κυρίως ειρωνικού χαρακτήρα. Επικόλλησε λοιπόν το σύνδεσμο του άρθρου μου εδώ για τον τερατοσκίγκο, για τον οποίον μου είπε και καλά με φιλικό τόνο να γράψω και γι’αυτόν, προσθέτωντας ελαφρώς ειρωνικά ότι εφόσον με ενδιαφέρει μόνο ν’ανεβάσω την επισκεψιμότητά μου υποτίθεται, δίνει και τον σύνδεσμο. Μόλις του επισήμανα πως είναι εκτός θέματος, ξεκίνησε η κατά μέτωπον επίθεση. «Πες μας, εσύ τον σκότωσες αυτόν;» Είναι αλήθεια ότι ο Teratoscincus roborowskii τώρα πια δεν είναι μαζί μας, και δεν ξέρω αν οφείλεται εν μέρει και σε δικό μου λάθος, πάντως ήταν πιασμένος και ίσως να υπέκειψε σε παράσιτα. Αυτό δεν είναι το θέμα μας ωστόσο, ούτε επίσης με ενδιαφέρει από πού το έμαθε, αν κι έχω τις υποψίες μου. Το θέμα είναι ότι κοινοποίησε κάτι που δεν ήθελα να δημοσιευτεί, ή θα το δημοσίευα μετά από πολύ χρόνο, για ευνόητους λόγους. Δυστυχώς συμβαίνουν αποτυχίες σ’όλους μας, και ξέρω κι άλλα μέλη, κάποια εκ των οποίων σεβαστά, τα οποία έχουν χάσει ζώα, αλλά δεν τολμούν να το δημοσιεύσουν, γιατί θα τους φάνε κυριολεκτικά! Αν είχαμε ένα υποστηρικτικό και νυφάλιο φόρουμ, τέτοιες δημοσιεύσεις θα ωφελούσαν, ώστε να μαθαίνει όλη η κοινότητα από το λάθος ενός για να μην επαναληφθεί, αλλά το εν λόγω φόρουμ έχει αυστηρά επικριτικό κλίμα – περισσότερο με Web War μοιάζει παρά με φόρουμ ερπετών -, οπότε κανείς δε ρισκάρει να πει κάτι τέτοιο. Αν προσέξετε, όλοι έχουν να περηφανευτούν για τις επιτυχίες τους, όπως την αναπαραγωγή ενός σπάνιου είδους ή ενός μορφικού, αλλά απουσιάζουν εμφανώς τα λάθη, τα ατυχήματα, οι αποτυχίες, οι ασθένειες και οι θάνατοι, δίνοντας την εντύπωση στον μη υποψιασμένο ότι όλα πάνε καλά.

Λογικό ήταν λοιπόν, εφόσον είχα και προηγούμενα μαζί του, το θέμα να εξελιχθεί σε θερμό επεισόδιο. Ο μαλάκας πίστευε ακράδαντα ότι, εφόσον το άρθρο το δημοσίευσα μια μέρα μετά το θάνατο του ζώου και δεν είπα κάτι γι’αυτό, ότι η φωτογραφία του ζώου τραβήχτηκε μεταθάνατον. Στην πραγματικότητα ετοίμαζα το άρθρο αρκετές ημέρες πριν, γιατί έπρεπε να βρω και να διαβάσω αρκετές πηγές, αλά αυτά είναι ψιλά γράμματα γι’αυτόν, επειδή το μόνο που ξέρει είναι να πετάει βλαπτικές κοτσάνες της στιγμής. Για το θάνατο δεν ειπα, διότι σχεδίαζα να γράψω γι’αυτόν σε άλο, λεπτομερέστερο άρθρο, κι επειδή το άρθρο αυτό είχε σκοπό να παρουσιάσει το είδος, όχι την αποτυχία. Στην πραγματικότητα η φωτογραφία ήταν από την πρώτη μέρα που τον πήρα! Ότι και να τον έλεγα, ότι απλώς συγκρίνοντας την ημερομηνία λήψης της φωτογραφίας με την ημερομηνία λήψης των μεταγενέστερων βίντεο θα αποδειχθεί λάθος, ήταν μάταιο. Ήταν και παραμένει πεπεισμένος ότι λέω ψέματα. Αν το κεφάλι του ανθρώπου είναι ξερό δεν καταλαβαίνει, ή μάλλον δεν θέλει να καταλάβει. Άλλωστε δεν έχω λόγο να κοροϊδέψω κανέναν, αλά πώς να το καταλάβει άνθρωπος που κοροϊδεύει τους πάντες;

Σε όλη αυτήν τη διένεξη, η διαχείριση ήταν απούσα. Ούτε ένας συντονιστείς ή διαχειριστής δεν ήρθε για να διευθετήσει το θέμα και να μεταφέρει τις προβληματικές δημοσιεύσεις αλλού ή να τις διαγράψει. Αν δεν επέμενα εγώ να έρθει να το δει κάποιος διαχειριστής, αμφίβολο ότι θα ερχόταν. Με λίγα λο΄για δηλαδή έχεις το ελεύθερο στο φόρουμ αυτο να βρίζεις, να ειρωνεύεσαι, να κατακρίνεις και να χαλάς θέματα, και αν το δει κανένας αντμίν καλώς, αλλιώς μπορέι να μείνει στο αρχείο για μήνες, υποβαθμίζοντας την εικόνα του φόρουμ, κάτι που υποτίθεται ενδιαφέρει πολύ τους διαχειριστές. Και μιλάω για πολλούς αντμίν, γιατί το φόρουμ αυτο΄δεν έχει έναν μόνο όπως τα περισσότερα φυσιολογικά φόρουμ, αλά τρεις! Τέσσερις κανονικά, αλλά ο ένας έχει παύσει να ασχολείται και είναι ουσιαστικά νεκρος για το φόρουμ, υπάρχει απλώς σαν όνομα. Δεν είναι λοιπόν ούτε ένας, ούτε δύο, αλλά τρεις διαχειριστές, και το φόρουμ λειτουργεί σαν να έχει μισό. Η έλλειψη χρόνου από τις πολλές δουλειές είναι φτηνή δικαιολογία του κώλου, γιατί σύμφωνα με το νόμο των πιθανοτήτων είναι αρκετά απίθανο και οι τρεις να έχουν το ίδιο φόρτο εργασίας την ίδια στιγμή. Θα μπορούσαν να φτιάξουν ένα έξυπνο σύστημα, με το οποίο θα μπορούσαν να γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή ποιος είναι απασχολημένος και ποιος όχι, ώστε να αναλαμβάνει ο λιγότερο απασχολημένος τη διεύθυνση του φόρουμ, μια ςκαι την χρειάζεται επειγόντως στα χάλια που βρίσκεται. Η δουλειά που έχουν να κάνουν άλλωστε είναι ελάχιστη, αφού έτσι όπως το κατήντησαν το φόρουμ, έχουν καταλήξει να μιλούν 5-6 με΄λη μόνο σε ελάχιστα θέματα. Και αν εν τέλει ισχύει ότι έχουν τόσο πολές δουλειές, γιατί δε βάζουν ακόμα έναν αντμίν με περισσότερο ελεύθερο χρόνο; Ας βάλουν εμένα ή κάποιο άλο σωστό άτομο, να βάλει το φόρουμ στο γύψο.

Τα αποτελέσματα της κακοδιαχείρισης είναι εμφανή στο φόρουμ. Αν και υπήρχαν παρόμοιες περίοδοι υποδραστηριότητας και στο παρελθόν, όταν ενεργούσαν μόνο δύο διαχειριστές και ήταν για και΄ρο απασχολημένοι, πλέον η κατάσταση έχει επιδεινωθεί σοβαρά. Μπαίνουν ελάχιστα νέα μέλη, τα περισσότερα εκ των οποίων εξαφανίζονται αφού πάρουν τις πληροφορίες που χρειάζονται, ανοίγουν σχετικά λίγα θέματα, σπάνια ανεβαίνουν φωτογραφίες, η ενότητα της καφετερίας με θέματα γενικού ενδιαφέροντος, μουσική, βίντεο, ταινίες και λοιπή διασκέδαση έχει σχεδόν νεκρωθεί, δημοσκοπήσεις έχουν να ανοίξουν πάνω από ένα χρόνο, ελάχιστα θέματα ανοίγουν κυρίως στις ενότητες φροντίδας ζώων, και πάλι για συγκεκριμένα είδη, άρθρα ανεβαίνουν ελάχιστα, ακόμα και η άλλοτε ανθηρή ενότητα των αγγελιών αργοσβήνει, με συγκριτικά λιγότερες αγγελίες και πολλούς εκτροφέις πλέον να πουλούν τα ζώα τους εκτός φόρουμ. Το φόρουμ έχει παρακμάσει, και γι’αυτό μόνο η διαχείριση μπορεί να φταίει. Κάντε κάτι για να το σώσετε, γιατί τελικά εγώ, που έλεγα ότι στο τέλος θα απομείνει η διαχείριση μόνη της μαζί με λίγα ακόμα σταθερά μέλη, αποδεικνύομαι προφήτης.

Τελικά λοιπόν ήρθε ένας διαχειριστής και με μισή καρδιά, σχεδόν βαριεστημένα, αφαίρεσε τα ενοχλητικά δημοσιεύματα, αφήνοντας όμως λίγα. Τελικά τα έσβησε κι εκείνα έπειτα από αγανακτησμένη προτροπή μου, και το δώρο που μου έδωσε ήταν μια αποβολή (suspend) από το φόρουμ για μόνο δύο μέρες όμως, ευτυχώς όχι για επτά. Ναι, αποβολή επει΄δη μάλωσα με έναν τρελό που δεν προσφέρει στο κάτω κάτω τίποτα απολύτως στο φόρουμ, κι επειδή είπα την αλήθεια κατακρίνοντας τη διαχείριση για τα λάθη της. Ούτε στη Βόρεια Κορέα δεν τα κάνουν αυτά! Επειδή λοιπόν είμαι εκτός φόρουμ και δεν έχω πρόσβαση στην προστατευμένη ενότητα των ανακοινώσεων, δεν ξέρω αν τιμωρήθηκε και ο άλλος μαλάκας, αλλά θα χαρώ πολύ αν έγινε αυτό. Άλλωστε δεν είναι φίλος τους ο συγκεκριμένος ώστε να του προστατεύουν το απαλό του κωλαράκι από κάθε κακό. Αν δεν έχει τιμωρηθεί, παναπεί ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με το φόρουμ.

Ενημέρωση 30/1/2016: Τιμωρήθηκε τελικά και ο άλλος εμπλεκόμενος, κι αυτός για το ίδιο χρονικό διάστημα.

Ενημέρωση 31/1/2016: Τώρα, επειδή πιθανόν διάβασαν το άρθρο, αν κρίνω από την κατακόρυφη αύξηση στις προβολές του, αφού έβαλα το Ιστολόγιο στην υπογραφή μου για μεγαλύτερη επισκεψιμότητα, μου έδωσαν ακόμα μια αποβολή μέχρι τις 7 Φεβρουαρίου. Επίσης ο γνωστός άγνωστος τρολ, που από παλιά μας ενοχλεί εδώ στο Ιστολόγιο, δημοσίευσε 21 άκρως υβριστικά σχόλια υπό διάφορα ονόματα, κυρίως μελών ή διαχειριστών του φόρουμ, τα οποία όλα διέγραψα. Μόνο ένα άφησα, του οποίου τον λογαριασμό είχα εγκρίνει κατά λάθος. Νόμιζα ότι οι δικαιοδοσία τους περιορίζεται αυστηρά εντός φόρουμ. Προφανώς δεν τους άρεσε η αλήθεια που λέω.

Έχετε παρατηρήσει κάποια αλλαγή στη δραστηριότητά μου; Πιθανόν όχι. Ίσως να μην έχω τόσες πολλές δημοσιεύσεις επειδή είχα άλλες δουλειές, αλλά ο χαρακτήρας των δημοσιεύσεων δεν έχει αλλάξει. Και τι έχετε να πείτε για το καλοκαίρι, και ιδίως τον Αύγουστο, που είχα πολλές απανωτές δημοσιεύσεις; Σίγουρα ότι το όργανο με το οποίο πραγματώνονται οι δημοσιεύσεις, δηλαδή ο ηυ, βρίσκεται σε άριστη κατάσταση.

Κάνετε λάθος όμως. Όλα αυτά τα κάνω από έναν υπολογιστή χωρίς οθόνη. Ναι, χωρίς καθόλου οθόνη, την έχω βγάλει εδώ και μήνες. Πρώτα όμως χρειάζεται κάποια προϊστορία. Έχω πρόβλημα όρασης και χρησιμοποιώ αναγνώστη οθόνης, οπότε η τελευταία δεν είναι απαραίτητη, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι επιδίωκα την αχρήστευσή της.

Και τότε πώς έβγαλα την οθόνη; Απλώς από την πολύ χρήση, το άνοιγμα και το κλείσιμο, οι σύνδεσμοί της με τον υπολογιστή άρχισαν να χαλαρώνουν. Ο υπολογιστής αυτός είναι ένας MSI δε θυμάμαι του πότε, μπορεί και πέντε χρονών. Επειδήέσπρωχνα την οθόνη πολλές φορές τέρμα πίσω για να μην ενοχλεί, οι μεντεσέδες της άρχισαν να χαλαρώνουν και μια μέρα το Μάιο έσπασε το πλαστικό της πάνω πλευράς του ενός. Αυτή ήταν η αρχή του τέλους της οθόνης. Σιγά-σιγά άρχισε να χαλαρώνει ακόμα περισσότερο, και τα καλώδια να τραβιούνται προς τα έξω. Σύντομα έσπασε και λίγο από το δεύτερο σύνδεσμο, και μετά η οθόνη κρεμόταν προς τα κάτω. Η οθόνη έδειχνε ακόμα κανονικά, αν και με τις απότομες κινήσεις έχανε την σωστή επαφή και έσβηνε στιγμιαία ή έδειχνε γραμμές. Όταν όμως άρχισαν να κόβονται καλώδια, άρχισε να δείχνει μόνο οριζόντιες και κατακόρυφες γραμμές, χρώματα της ίριδας, πράσινο, πορτοκαλί, γκρι, λευκό και μαύρο (τίποτα δηλαδή), παρουσιάζοντάς τα διαδοχικά για λίγα δευτερόλεπτα σαν φωτορυθμικά. Πρακτικά η λειτουργία της είχε σταματήσει, αλλά την κρατούσα, γιατί φώτιζε το δωμάτιο το βράδυ και διευκόλυνε και την κουνέλα μου που κινούταν εκεί τέτοιες ώρες. Έκοψα όμως λίγα παραπάνω καλώδια, και το μόνο που έδειχνε τελικά ήταν ένα μονότονο λευκό. Το πρωταρχικό λευκό της δημιουργίας, απ’όπου κανονίζονται τα υπόλοιπα χρώματα. Τώρα λιπόν η ετοιμοθάνατη οθόνη κρεμόταν μόνο από λίγα καλωδιάκια προς τα κάτω. Ένα απόγευμα λοιπόν είτε στα τε΄λη του Ιουνίου είτε τον Ιούλιο, επειδή με ενοχλούσε τόσο πολύ, την τράβηξα απότομα και την έκοψα. Χρατς. Έσβησε. Έσβησε για πάντα. Τέλος στην οθόνη λοιπόν!

Κράτησα όμως την οθόνη στην άκρη για λίγο καιρό, γιατί ήθελα να την ανοίξω, μήπως κι εντοπίσω κάπου τους φημισμένους υγρούς κρυστάλλους. Τελικά την άνοιξα, και πίσω από το εξωτερικό πλαστικό βρήκα κάτι σαν ζελατίνη, πίσω από την οποία υπήρχε μια ανακλαστική επιφάνεια. Μάλλον εκεί παράγονταν τα χρώματα. Δεν ήξερα πώς λειτουργούσε ούτε έψαξα γι’αυτό, κι έτσι την πέταξα κανονικότατα στα σκουπίδια. Το μόνο που αποκόμησα από την όλη διαδικασία του ανοίγματος της οθόνης ήταν ένα μικρό κόψιμο στο δάχτυλο. Μήπως με εκδικίθηκε ο δαίμονας της οθόνης; Μην το θεωρείται παράλογο. Αν ακόμα και τα αποχωρητήρια έχουν το δικό τους δαίμονα, γιατί να μην έχουν και αυτά τα μηχανήματα του Διαβόλου; Οι φημισμένοι υγροί κρύσταλλοι λοιπόν θα βρίσκονταν προφανώς πίσω από την ανακλαστική επιφάνεια, μέσα στην πλακέτα, αλλά το πλαίσιο ήταν μεταλλικό και καλά βιδωμένο.

Από τότε ο υπολογιστής μου λειτουργεί σαν κασετόφωνο. Εκφωνεί κανονικά όσα θα έβγαζε η οθόνη, αλλά φυσικά δε δείχνει τίποτα. Τα μόνα φώτα που έχει είναι το γαλάζιο φως στο πλήκτρο της εκκίνησης που έχει όταν είναι αναμμένος, και τα φώτα της φόρτισης και των ασυρμάτων δικτύων. Και όταν βάζω τα ακουστικά και τον χώνω σε μια γωνία για να μην ενοχλεί, είναι πραγματικά σαν να μην λειτουργεί, με μόνο ήχο το ανεμιστηράκι του, το οποίο δυστυχώς υπερλειτουργεί. Είναι ένας πολύ βολικός υπολογιστής, κατάλληλος για ταξίδια και λόγω του μεγέθους του και του μικρού του βάρους.

Πέρα από την απουσία της οθόνης, ο υπολογιστής αυτός λειτουρεί αρκετά καλά. Αν εξαιρέσουμε το εξωτερικό του πλήκτρου της καθέτου που λείπει, έχει καλό πληκτρολόγιο, αν και προτιμώ να χρησιμοποιώ εξωτερικό, για να μην καταλήξει κι αυτό σαν εκείνο του άλλου μου υπολογιστή, ο οποίος, αν και καλός σε όλα και πρόσφατα φορμαρισμένος, έχει προβληματικό πληκτρολόγιο του οποίου κολλάει το enter και μου δημιουργεί σοβαρά προβλήματα – τώρα γι’αυτό έχω τον εφεδρικό, ο άλλος στην κατάσταση που βρίσκεται δε δουλεύεται. Τα Windows xp είναι το λειτουργικό του σύστημα, από Microsoft Office έχει την έκδοσητ ου 2003, και ο Internet Explorer του είναι η έκδοση 6 που δε μπορεί να στηρίξει ορισμένες ιστοσελιδες και εφαρμογές, γι’αυτό χρησιμοποιώ και Mozilla Firefox. Ακόμα και το WordPress με ειδοποιεί ότι ο πλοηγός μου είναι παλαιά έκδοση! Κατά τ’άλλα, όλα καλά. Μ’αυτόν τον υπολογιστή δουλεύω στο Ιστολόγιο, ανεβάζω βίντεο στο Youtube, λειτουργώ το Facebook, γράφω στα φόρουμ, διαβάζω βιβλία, διαβάζω για το πανεπιστήμιο, οπότε μπορώ να πω πως με έχει σώσει, και γενικώς κάνω ό,τι θα έκανα με οποιονδήποτε υπολογιστή. Τα μόνα πράγματα όπου τα βρίσκω σκούρα είναι η συμπλήρωση με κωδικούς capcha ή το παίξιμο βίντεο με τη βοήθεια του ποντικιού. Δε μπορώ να παρακολουθήσω βίντεο του Best Gore για παράδειγμα. Αλλά δεν πειράζει. Υπάρχει ακόμα ένα καλό που υπερβαίνει όλα τα παραπάνω μειονεκτήματα. Μην έχοντας οθόνη, ακόμα και χωρίς ακουστικά – λίγοι καταλαβαίνουν το συγκεκριμένο αναγνώστη οθόνης και η χαμηλή ένταση και η υψηλή ταχύτητα που τον έχω ρυθμίσει τους δυσκολεύει ακομα περισσότερο -, μπορώ να βρίσκομαι οπουδήποτε και να διαβάζω οτιδήποτε ενώπιον οποιουδήποτε, χωρίς να καταλαβαίνει κανείς τίποτα. Μπορεί να είμαι σε οικογενειακή συνάντηση για παράδειγμα και να διαβάζω τσόντες. Αν και δεν το έχω πράξει αυτό ποτέ, αναφέρω απλώς ότι είναι δυνατό. Μπορείτε να πείτε ότι το ίδιο θα μπορούσα να κάνω και με έναν κανονικό υπολογιστή με σβηστή την οθόνη, όμως στην περίπτωσή μου δεν κινδυνεύω κάποιος να μου ανοίξει την οθόνη ενώ λείπω και να ψάξει το ιστορικό. Την ελευθερία από άτομα που βρίσκονται κοντά μου την έχω. Από τη διαδικτυακή κατασκοπία όμως;

Θεωρητικά θα μπορούσα να συνδέσω μία εξωτερική οθόνη, αλλά γιατί να το κάνω;

Ο Κάπτεν δε γράφει τις τελευταίες μέρες στο φόρουμ. Για όσους δεν ξέρουν ποιος είναι ο Κάπτεν και ποιο το φόρουμ, η προηγούμενη πρόταση στερείται κάθε νοήματος. Για όσους όμως ξέρουν, αυτό είναι κάτι πολύ ανησυχητικό, αφού είναι ανήκουστο ο Κάπτεν να μη γράψει στο φόρουμ για πάνω από δύο μέρες ή δύο ώρες, εκτός κι αν μάλλον δεν έχει πρόσβαση στο Διαδίκτυο. Τώρα όμως έχει, οπότε τι έγινε; Έπαθε τίποτα σοβαρό ο Κάπτεν; Όχι, απλώς με απέβαλαν προσωρινά.

Πρώτα όμως θα σας δώσω την προϊστορία, η οποία σας το υπόσχομαι δε θα καταλάβει περισσότερο από μία περίοδο. Είμαι γραμμένος στο ελληνικό φόρουμ των ερπετών Reptiles GREECE από της 23 Δεκεμβρίου του 2010, η οποία είναι μια κοινότητα κατόχων ερπετών όπου οι άνθρωποι ανταλλάσσουν ιδέες και βοηθούν τους νεοεισερχόμενους, και, όπως με όλα τα φόρουμ, έχει και τα καλά του, αλλά και τα κακά του. Εγώ για αρκετό καιρό αφού γράφτηκα λοιπόν δεν είχα καθόλου προβλήματα. Τα προβλήματα άρχισαν από τον Οκτώβριο του 2012, οπότε παρουσίασα τη συλλογή σπάνιων ειδών ενός κατόχου που ήταν και συνδιαχειριστής, και, από τη δημοσιογραφική μου απειρία συμπεριέλαβα λεπτομέρειες που δεν έπρεπε να δημοσιεύσω (πού ακριβώς μένει, τι λέει η κοπέλα του για τα φίδια κλπ), τις οποίες έπειτα από ένστασή του διέγραψα. Από τότε το εν λόγω άτομο αρνήθηκε να συνεργαστεί μαζί μου για τη συγγραφή κάποιων άρθρων που είχαμε κανονίσει, π.χ. το λεξικό, αλλά μετά το πρόβλημα ας πούμε ξεχάστηκε. Αργότερα, την άνοιξη του 2013, όλοι άρχισαν να με κατακρίνουν για τη δήθεν κακή φροντίδα του γκέκο μου, το οποίο είχε αδυνατίσει λίγο το χειμώνα, λέγοντας πως δεν το φροντίζω σωστά, να το δώσω πίσω σ’αυτόν που μου το έδωσε ή και χρησιμοποιώντας ακόμα και αθέμιτα μέσα όπως να επικοινωνήσουν με τη μητέρα μου για να την ειδοποιήσουν ότι δεν το φροντίζω σωστά, το οποίο δικαιολόγησε αυτός ου το είπε ότι θα το έκανε καθαρά για το καλό του ζώου. Πιστεύω ότι πράγματι κάποιοι ανησύχησαν για την υγεία του ζώου, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα πρέπει να καταφύγουν και σε απειλές για να διορθωθεί το λάθος. Παρόλο που εν τέλει αποδείχθηκε ότι το πρόβλημα ήταν μηδαμινό, η ρετσινιά ότι δε φροντίζω καλά τα ζώα μου παρέμεινε για κανένα εξάμηνο ακόμα, ακόμα κι όταν έδωσα στον Αντμίν φωτογραφίες για να δει το γκέκο, και ορισμένοι που έχουν πρόβλημα για τους δικούς τους λόγους μαζί μου την διατηρούν ακόμα, παρόλο που έχω φτιάξει συλλογή με περισσότερα και δυσκολότερα είδη και όλα είναι υγιή. Από τότε λοιπόν, μετά απ’αυτές τις άνευ προηγουμένου επιθέσεις προς το πρόσωπό μου που μου άλλαξαν ευθύς την εντύπωση για την «καλοσυνάτη» κοινότητα του RG, ανέπτυξα σχέση αγάπης και μίσους με το φόρουμ. Σταμάτησα πλέον να παίρνω τόσο προσωπικά όσα λέγονταν εκεί, και για ένα διάστημα απείχα κι από το φόρουμ. Αυτό δε σημαίνει ωστόσο ότι δεν ενοχλούμαι από κακεντρεχή σχόλια. Συνέχιζα λοιπόν να γράφω σε πολλά θέματα, να δημοσιεύω άρθρα και να βοηθώ νέα μέλη. Τα προβλήματα λοιπόν, για ακόμα μια φορά, φαινομενικά ξεχάστηκαν, όμως παρέμειναν λίγοι με εμπάθειες εναντίον μου. Μπορεί να υπήρχαν κάποιες προστριβές όπως σ’όλα τα φόρουμ, αλλά ξεπερνιούνταν γρήγορα.

Το «παράπτωμα» λοιπόν που με οδήγησε στην ποινή δεν ήταν καν παράπτωμα. Το θέμα όπου εξελίχθηκε η όλη μοιραία συζήτηση είναι αυτό, απ’όπου όμως τα δημοσιεύματα εκτός θέματος αφαιρέθηκαν από τον Admin. Ήρθε λοιπόν νέο μέλος, ο οποίος ήθελε να ξεκινήσει με κάποιο ερπετό. Είχε ήδη θαλασσινά ενυδρεία υφάλου, οπότε θα μπορούσε να ξεκινήσει και με κάτι δυσκολότερο. Έτσι κι εγώ του πρότεινα λίγα ήδη, κι ένα απ’αυτά ήταν ο χονδροπύθωνας (Morelia viridis). Ο πύθωνας αυτός είναι ένα τροπικό δενδρόβιο φίδι της Ινδονησίας, της Ν. Γουινέας και της ακραίας βορειοανατολικής Αυστραλίας, το οποίο ζει σε σχετικά σταθερό κλίμα και δεν ανέχεται οπότε μεγάλες αποκλίσεις στη θερμοκρασία και στην υγρασία. Θεωρείται δύσκολο είδος, αν και υπάρχουν και δυσκολότερα από αυτό. Του πρότεινα επίσης μερικά ευκολότερα είδη, αλλά τον παρότρυνα και να ψάξει και να απευθυνθεί σε όσους τα κατέχουν ή τα εκτρέφουν (υπάρχει εκτροφέας M. viridis για παράδειγμα στο φόρουμ. Παρόλο λοιπόν που του είπα να ψάξει, ο γνωστός ας πούμε Κρις άρχισε να μου επιτίθεται ευθύς, ότι δήθεν δεν ξέρω γιατί μιλάω, πως είναι δύσκολο είδος κλπ. Πότε εγώ του είπα να πάει να το πάρει χωρίς να ψάξει; Πρότεινε επίσης τα ίδια περίπου είδη που πρότεινα κι εγώ, αλλά με τον τρόπο του επισκίασε πλήρως τη δική μου απάντηση. Υπήρχαν επίσης κι άλλοι που συμφώνησαν μαζί του συμπεριλαμβανομένων και μελών που βοήθησα στο παρελθόν, οπότε γνώριζαν ότι δεν λέω μπούρδες, αλλά και μελών που είχαν να πατήσουν πάνω από εξάμηνο στο φόρουμ. Υπήρχαν και αυτοί που συμφώνησαν επειδή δε θεώρησαν τα λεγόμενά μου παράλογα, αλλά χάθηκαν μέσα στη διαφωνία. Στη συνέχεια η συζήτηση εκτραχύνθηκε και ο Κρις άρχισε να χρησιμοποιεί τις τακτικές που δεν επιτρέπονται στην πάλη, αλά μάλλον επιτρέπονται στα φόρουμ, δηλαδή χτυπήματα κάτω από τη ζώνη. Άρχισε να φέρνει παραδείγματα από παλαιότερες διαφωνίες, από προσωπικά μηνύματα μ’αυτόν και μ’άλλα μέλη, και από υποτίθενται λήξαντα θέματα, ενώ στο τέλος, μην έχοντας άλλα να πει, άρχισε τις προσωπικές επιθέσεις του τύπου «πιστεύω πως δεν έχεις κάνει σεξ ως τώρα, get a life» κλπ, όλα αυτά ενώπιον νέου μέλους, που, ως αναμενόμενο, μάλλον φοβήθηκε και δεν ξαναέγραψε στο θέμα. Αυτό είναι πάγια τακτική του εν λόγω μέλους, όταν δηλαδή διαφωνεί με κάποιον, για να τον μειώσει μιλά με προσβητικότατο τρόπο, κι ακόμα καλύτερα αν έχει νέα μέλη μπροστά. Έτσι ο νέος θα δει ποιος φαινομενικά έχει δίκιο και θα αγνοήσει τον άλλον. Φυσικά δεν είναι παντογνώστης, και θα διορθώσει κάποιο λάθος του, αλλά αυτό το κάνει ακριβώς για να φαίνεται σωστότερος, γιατί ο κόσμος είναι καχύποπτος προς αυτούς που δείχνουν να τα ξέρουν όλα, για κάτι που κατακρίνει εμένα, επειδή απαντώ στα περισσότερα θέματα, μ’αρέσει να ψάχνω επιστημονικές πληροφορίες και να τις αναρτώ στο φόρουμ, και συχνά διορθώνω μέλη για μη σημαντικές λεπτομέρειες της δημοσίευσής τους για το καλό όλου του φόρουμ όμως, και σε καμία περίπτωση για να τους μειώσω, όπως διορθώσεις σχετικά με την ταξινόμηση ενός είδους για παράδειγμα.

Η δικαιοσύνη άργησε ν’αποδοθεί. Ο Αντμίν περίμενε μερικές μέρες μέχρι να μετακινήσει τα προβληματικά δημοσιεύματα, πιστεύω για να δει πώς θα εξελιχθεί η συζήτηση, ως μέρος του εκδημοκρατισμού του φόρουμ που πειραματίζεται. Εγώ εντωμεταξύ είχα αποσυρθεί από τη συζήτηση λίγο νωρίτερα, επειδή άκρη δε θα έβγαινε. Μόλις μετέφερε τα θέματα λοιπόν, απέδωσε και τη δικαιοσύνη, η οποία ήταν 7 ημέρες suspend για μένα, γιατί έδωσα λάθος πληροφορίες! Το χαστούκι το έφαγα στις 30 Οκτωβρίου, οπότε τώρα θα μπορώ να γράψω. Δηλαδή ο άλλος που έλεγε ότι είμαι άσχετος κι ότι δεν έχω κάνει σεξ κλπ βγήκε αλώβητος από την όλη υπόθεση. Αναμενόμενο ήταν αυτό, αφού το εν λόγω μέλος είναι και διαχειριστής και φίλος του, με το δεύτερο ίσως να οδηγεί στο πρώτο. Διαχειριστής με λίγα λόγια σημαίνει ότι μπορεί να λέει κάτι παραπάνω ατιμώρητος, και για να μην εκτεθεί θα τιμωρούνται οι υπόλοιποι. Έτσι δυστυχώς είναι αυτό το φόρουμ, ευνοιοκρατικό. Έτσι προχωράμε μπροστά, δικάζοντας σύμφωνα με τις προσωπικές μας συμπάθειες και αντιπάθειες και όχι με βάση καθολικούς κανόνες. Αν δεν είσαι φίλος τους και ανακατεύεσαι πολύ, μπορεί να μπλέξεις. Αν από την άλλη αποφεύγεις θερμές καταστάσεις, θα σου φανούν όλα ωραία και καλά, ή τουλάχιστον μόνο λίγο στραβά μερικές φορές. Κι εγώ θα μπορούσα ν’αποφύγω τη συζήτηση με΄τα από δύο δημοσιεύσεις, αλλά είναι αδύνατο να έχω το φουσκωτό να με βρίζει και να μην απαντώ. Επίσης ήταν η πρώτη φορά που εξέθεσα δημοσίως τις απόψεις μου περί ευνοιοκρατίας, διαφθοράς κλπ. Και είδα το αποτέλεσμα. Παρόλα αυτά ελπίζω σε κάτι καλύτερο, και φοβάμαι πολύ ότι αν δεν έρθει κάτι καλύτερο οι ομάδες του Facebook, οι οποίες ήδη απειλούν γενικώς τα φόρουμ, τελικά θα το υποκαταστήσουν πλήρως. Τότε θα μείνουν τα φιλαράκια μόνα τους και θ’αναρωτιούνται γιατί δεν έρχονται νέα μέλη!

Ούτε μία ομπρέλα;

Ήμουν λοιπόν προχθές, Παρασκευή 24 του μηνός, στο πανεπιστήμιο για να παρακολουθήσω ένα μάθημα. Ο καιρός, όπως όλες αυτές τις μέρες δυστυχώς, νεφελώδης και έτοιμος να βρέξει. Ευτυχώς δεν έβρεξε τότε, γιατί δεν είχα ούτε ομπρέλα. Φορούσα μόνο ένα αδιάβροχο, χωρίς όμως κουκούλα. Θυμήθηκα τότε τη μέρα του προηγούμενου μήνα, οπότε έβρεχε καταρρακτωδώς. Είχα πάει Δευτέρα, νομίζω 22 Σεπτεμβρίου, για να δώσω ένα μάθημα – γιατί οι εξετάσεις κράτησαν τόσο πολύ; Και όταν πήγαινα λοιπόν, ο καιρός απλώς ήταν συννεφιασμένος. Φεύγοντας όμως, έβρεχε υπερβολικά. Σχεδόν κανείς δεν έφευγε αρχικά, επειδή όλοι περίμεναν να σταματήσει υποτίθεται η βροχή. Αυτή όμως δε σταμάτησε για τις επόμενες ώρες. Έτσι πολύς κόσμος παρέμεινε μέσα και στο υπόστεγο, μετακινούμενος από το ένα μέρος στο άλλο. Εγώ κάθισα λίγο έξω στο στέγαστρο, περιμένοντας να σταματήσει, αλλά μετά μπήκα μέσα. Εκεί στο ισόγειο είχαν μια εκδήλωση για τους ανυποψίαστους ακόμα νέους της σχολής νηπιαγωγών, όπου κάποιες κοπέλες λέγανε παρωδίες διάφορων τραγουδιών στο μικρόφωνο. Αργότερα ξαναβγήκα έξω, μήπως και σταμάτησε, αλλά είχε δυναμώσει ακόμα περισσότερο. Όλοι ήταν κάτω από το υπόστεγο, αλλά λίγοι-λίγοι, οι τολμηροί πρώτα, άρχισαν να φεύγουν. Πολλοί είχαν ομπρέλες, όχι όμως όλοι. Εγώ τελικά στάθηκα δίπλα σε μια κολόνα στην άκρη του υποστέγου, πότε-πότε βγαίνοντας στη βροχή για να δω αν μπορώ να την αντέξω. Σίγουρα ένας λεπτοντυμένος κακομοίρης με το μπαστουνάκι του στη γωνία να καταβρέχεται θα προκαλούσε τον οίκτο. Όλο και κάποια συμπονετική κοπέλα θα είχε συγκινηθεί από την θλιβερή αυτήν σκηνή, και θα πλησίαζε διστακτικά τον αναξιοπαθούντα για να του προσφέρει το μόνο προστατευτικό κατά της πανίσχυρης εκείνης βροχής που διέθετε, δηλαδή την ομπρέλα της, με συνέπεια να βραχεί μετά κάτω από κάθε ρούχο, δίνοντας δηλαδή προστασία στον πτωχό, και γινόμενη αυτή ο «πτωχός» για λίγο. Αλλά δεν έγινε τίποτα τέτοιο. Ούτε μια από τις δεκάδες κουμουνίστριες κοπέλες που κόπτονται δήθεν για τα δικαιώματα των αδικημένων από την άτιμη την κενωνία – μετανάστες λάθρο και μη, γκέι, τρανσέξουαλ, Εβραίοι, μουσουλμάνοι, έγχρωμοι, άτομα με αναπηρία, ναι, όλοι στο ίδιο τσουβάλι παρά τις διαφορές τους – δεν προσφέρθηκε να μου δώσει ούτε μία ομπρέλα. Να είστε σίγουροι, πως αν επρόκειτο για Νέγρο ή Πακιστανό λαθρομετανάστη, δε θα πρόσφεραν απλόχερα απλώς την ομπρέλα τους, αλλά και το κορμί που συνδέεται μ’αυτήν την ομπρέλα. Γιατί τότε όχι στα αμεα; Η διάκριση αυτή έχει επιστημονική βάση, την οποία όμως δε θα συζητήσω επί του παρόντος. Εγώ φυσικά δε ζητιάνευα ομπρέλα· αλλά δε θεωρούσα και εντελ΄ώς απίθανο να έρθει κάποιος εκεί και να μου προτείνει να μου δώσει ομπρέλα. Τώρα αν επέμενε υπερβολικά δεν ξέρω αν την έπαιρνα κιόλας. Άλλωστε τζάμπα είναι. Τελικά βγήκα έξω στην καταρρακτώδη βροχή, πήρα τα δύο λεωφορεία που χρειάζεται και επέστρεψα, υπερβολικά βρεγμένος. Εκείνη η βροχή ήταν πρωτοφανής. Παρεξέκλινα επίσης και λίγο από το δρόμο μου για να πάρω ροκανίδι για την κουνέλα μου, γιατί εκείνο ήταν έτσι κι αλλιώς για άλλαγμα και επίσης είχε πάρει λίγιη υγρασία. Τουλάχιστον η κουνέλα, αν μπορούσε να έχει ομπρέλα, θα μου τηνέδινε…

Προχθές το βράδυ πάλι έκανα αυτήν την υπερβολικά χρονοβόρα και βαρετή δουλειά. Διάβασα κάπου τη λέξη «ρωγμή» και πήγα να την διορθώσω σ’όλα μου τα άρθρα όπου την είχα, επειδή την έγραφα με ο. Ευτυχώς τα άρθρα ήταν λίγα, και η διόρθωση έγινε σχετικά γρήγορα. Τι γίνεται όμως όταν γράφω τη λέξη «ευρέως» μια αι, τα «πλυμένα» με η, ή το «εκκρίνω» με ένα κ και θα πρέπει να διορθώσω δεκάδεςάρθρων; Θα πρέπει να υποστώ όλη αυτήν την ταλαιπωρία, μέχρι όλα να διορθωθούν, γιατί δε δέχομαι ορθογραφικά λάθη στα κείμενά μου. Η διαδικασία είναι βαρετή και χρονοβόρα στον υπέρτατο βαθμό, γιατί πρώτα θα πρέπει να πάω στο αρχείο των άρθρων, να κάνω αναζήτηση τη λανθασμένη λέξη ή τμήμα της, να περιμένω να φορτώσει η σελίδα, να μπω στο πρώτο άρθρο όπου αυτή βρίσκεται και να περιμένω να φορτώσει η δική του σελίδα, να βρω το λάθος μέσα στο άρθρο, το οποίο μπορεί νά’ναι πολών σελίδων, να διορθώσω το λάθος, καθώς και όσα άλλα λάθη και ατέλειες εντόπισα, να ενημερώσω το άρθρο και να περιμένω να ξαναφορτώσει, να επιστρέψω στη λίστα τω άλλω άρθρων και να περιμένω να φορτώσει, και να συνεχίσω με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με κάθε επόμενο άρθρο. Κάπου στη μέσηα αυτής της διαδικασίας, ο υπολογιστής ζεσταίνεται και επιβραδύνεται ακόμα περισσότερο, εκνευρίζοντάς με ακόμα περισσότερο.
Αν και γενικά είμαι καλός στην ορθογραφία, μπορεί να κάνω λάθη σε λέξεις που σπάνια χρησιμοποιώ ή σε κάποιες αρκετά ασυνήθιστες. Συνήθωςμε τη γνώση της ετυμολογίας μιας λέξεις μπορώ να ξέρω πώς γράφεται χωρίς να την διαβάσω, αλλά αυτό δεν το τηρώ πάντα. Για παράδειγμα έπρεπε να ξέρω ότι η ρωγμή προέρχεται από το ρήγνυμι, οπότε και το ο θα πρέπει να είναι μακρό, αλλά δεν το σκέφτηκα καν. Εννοιολογικά, η ρωγμή στο μυαλό μου συγχεόταν με τη γραμμή, γι’αυτό. Όταν λοιπόν κάνωένα τέτοιο λάθος, συνήθως το κάνω κατ’εξακολούθηση αι στα επόμενα μου άρθρα, κι έτσι τα λάθη πολλαπλασιάζονται. Το καλό είναι ότι όλα τα λάθη είναι του ίδιου τύπου, οπότε μ’έναν μόνο όρο αναζήτησης τα εντοπίζω όλα και τα διορθώνω. Ακραία περίπτωση αυτού ήταν η λανθασμένη γραφή επί τέσσερα περίπου χρόνια του τίτλου του ιστολογίου, γιατί έγραφα το «περιπλανώμενο» με ο, σαν το αεροπλάνο! Σπάνια κάνω λάθη απροσεξίας, αλλά έχω κάνει και τέτοια, π.χ. το ευρέως σε πολλά άρθρα με αι.
Με λίγα λόγια, όποτε βρίσκεται ορθογραφικά λάθη, αποστρόφους εκεί που δεν πρέπει ή λέξεις χωρίς διάστημα ανάμεσά τους, να μου το επισημαίνεται στα σχόλια.

Ποτέ ξανά κουνελίνη!

Για τα κουνέλια, η σωστή διατροφή είναι το παν. Σωρεία οδοντικών, πεπτικών, ουροποιητικών και δερματικών προβλημάτων θα μπορούσαν να προληφθούν αν τα κουνέλια έτρωγαν την κατάλληλη διατροφή. Ακόμα κι ένα μικ΄ρο ολίσθημα στη σωστή σίτιση του κουνελιού σας μπορεί να επιφέρει δυσάρεστες συνέπειες στο μέλλον. Τα κουνέλια έχουν ευαίσθητο και εξειδικευμένο πεπτικό σύστημα που δεν ανέχεται τροφές διαφορετικές απ’αυτές για τις οποίες έχει εξελιχθεί σε μεγάλες ποσότητες ή για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ως χορτοφάγα, τα κουνέλια χρειάζονται τροφή πλούσια σε φυτικές ίνες. Αντίθετα με μεγάλα χορτοφάγα, λόγω του γρήγορου μεταβολισμού τους και άρα την ανάγκη για πρόσληψη ποιοτικότερης τροφής, δεν χωνεύουν τις περισσότερες ίνες (μόνο το 14% της κυτταρίνης χωνεύεται), αλλά οι ίνες είναι απαραίτητες για την ενεργοποίηση της κινητικότητας του πεπτικού σωλήνα. Αν οι ίνες είναι λιγοστές, όπως σε τροφές πλούσιες σε υδατάνθρακες, ξηρούς καρπούς κλπ, το πεπτικό τους σύστημα επιβραδύνεται, με συνέπειες όπως μικρότερα περιττώματα στην καλύτερη περίπτωση και σοβαρές διαταραχές στη χλωρίδα του εντέρου που μπορούν να οδηγήσουνς το θάνατο στη χειρότερη. Ακόμα σοβαρότερο είναι το ενδεχόμενο της γαστρεντερικής στάσης, οπότε ο πεπτικ΄κός σωλήνας σταματά να περιστέλλεται εντελώς. Οι παθήσεις αυτές σχεδόν πάντοτε αντιμετωπίζονται αν εντοπιστούν έγκαιρα, αλλά το θέμα είναι να τις προλάβουμε.

Το κουνέλι μου λοιπόν, η Λίμπο, άρχισε κι αυτή να έχει προβλήματα με τον πεπτικό της σωλήνα. Αν και παλιά έκανε μεγάλα περιττώματα, στη συνέχεια υπήρχαν περίοδοι που έκανε μικρότερα, ιδίως στις περιόδους αλλαγής τριχώματος, οπότε ήταν συνήθως μπλεγμένα με τρίχες. Αυτό είναι φυσιολογικό ως ένα βαθμό, αφού τα κουνέλια καταπίνουν τις τρίχες που κολλούν στη γλώσσα τους όταν καθαρίζονται. Αντίθετα με την άποψη πολλών, αυτό από μόνο του δεν οδηγεί σε γαστρεντερική στάση, αν και σε συνδυασμό με ελαφρά αφυδάτωση και ανεπαρκή ποσότητα ινών μπορεί να οδηγήσει. Καλό είναι ωστόσο να βουρτσίζετε το τρίχωμα του κουνελιού σας αν υπάρχει πρόβλημα. Εγώ είχα μια βούρτσα, αλλά ήταν λίγο σκληρή και στο τέλος την άφησα, και πλέον δεν ξέρω πού βρίσκεται καν, θα πρέπει όμως να αγοράσω άλλη.
Έτσι λοιπόν η κουνέλα μου είχε συνεχή προβλήματα, ώσπου στις 24 Νοεμβρίου του 2014 το βράδυ τα πράγματα έγιναν σοβαρά. Την βρήκα μαζεμένη στη γωνίτσα της χωρίς καμία διάθεση για φαγητό ή για να με δει, και η κοιλιά της ήταν έντονα πρησμένη. Την σήκωσα με ευκολία σαν μικρό κουκλάκι – στα κουνέλια δεν αρέσει να τα σηκώνουν κανονικά -, και δεν προέβαλε καμία αντίσταση. Το πρόβλημα ήταν πολύ σοβαρό δηλαδή. Δυστυχώς ήταν πολύ αργά η ώρα και δε μπορούσα να την παώ στην κτηνίατρο, αλλά προσπαθούσα να την κάνω να νιώθει άνετα χαϊδεύοντάς την λίγο και μετά αφήνοντάς την ήσυχη. Την επόμενη μέρα έφαγε πολύ λίγο το πρωί, αλλά η κατάστασή της παρέμενε άσχημη. Το απόγευμα την πήγα αμέσως στην κτηνίατρο, όπου της κάναμε ακτινογραφία και διαπιστώσαμε ότι το στομάχι της ήταν πακτωμένο με υλικό, με πολλά σπυριά από καλαμπόκι να φράζουν την έξοδό του. Δεν ξέρουμε αν το πρόβλημα προκλήθηκε από κάποιο ξένο σώμα, όπως ίνες από χαλί, χαρτί κλπ ή από πολλές τρίχες, αλλά σίγουρα οι σπόροι της κουνελίνης, τους οποίους δε μπορούσε να μασήσει η κουνέλα και τους κατάπινε ολόκληρους, επιδείνωσαν σοβαρά το πρόβλημα. Μου συνταγογράφησε Metocloral (το ανθρώπινο αντίστοιχο με την ίδια ουσία είναι το Primperan) για την αύξηση της κινητικότητας του στομαχιού, το οποίο έπρεπε να δίνω σε σιρώπη κάθε 12 ώρες. Την επόμενη μέρα βελτιώθηκε λίγο, αλλλά το βράδυ πάλι χειροτέρεψε. Ήταν κρυμμένη κάτω απ’το κρεβάτι μου, έτριζε δυνατά τα δόντια της από τον υπερβολικό πόνο και γουργούριζε η κοιλιά της, κι εγω δε μπορούσα να κάνω τίποτα. Από το γουργουρητό της μπορούσα να καταλάβω πού βρίσκεται. Τις επόμενες μέρες όμως βελτιωνόταν συνεχώς, ώσπου μετά από 4 μέρες, τα περιττώματά της ή οι μπιλίτσες της είχαν γίνει μεγάλες όπως παλιά, και τότε η κτηνίατρος μου είπε ότι θα μπορούσα να διακόψω το φάρμακο. Δεν ξέρω τι τελικά δυσκόλεψε τον πεπτικό της σωλήνα, πάντως την πρώτη μέρα της θεραπείας έβγαλε ένα περίεργο μεγάλο περίττωμα, που μπορεί να περιείχε χαρτί ή και μάζα πολλών τριχών. Από τότε τέλος στην κουνελίνη που περιείχε μεγάλα κομμάτια ή σπόρους. Ακόμα κι αν έπαιρνα τέτοια τροφή, αυτά τα κομμάτια τα έβγαζα πριν την δώσω στην κουνέλα.

Για λίγο καιρό λοιπόν μετά τη διακοπή του φαρμάκου, το πεπτικό της σύστημα λειτουργούσε ομαλά, με μεγάλες μπιλίτσες. Όμως αυτές πάλι άρχιζαν να μικραίνουν, ενώ περιοδικά πάλι μαζευόταν στη γωνία της και δεν ήθελε να φάει, αν κι αυτό διαρκούσε για μια ώρα το πολύ. Δοκίμασα να της μειώσω την κουνελίνη, αλλά δεν υπήρχε βελτίωση. Ένα διάστημα στην αρχή του καλοκαιριού της έδινα δυο φορές κουνελίνη, τη βασική της μερίδα το πρωί και λίγο το βράδυ για να την καλοπιάνω, αλλά μετά το ξαναπεριόρισα στη μια φορά, χωρίς αποτέλεσμα. Όταν την πήγα στο Χωριό προσωρινά στα μέσα του Ιουλίου, για να μην ανησυχώ επειδή έφευγα από εδώ κι από κει σε διακοπές και δε μπορούσα πάντα να την παίρνω μαζί μου, ήδη είχε πρόβλημα με την κατάποση τριχών, έτρωγε λίγο, αφόδευε πολλές τρίχες μαζί με τις μπιλίτσες, και η διάθεσή της ήταν πεσμένη. Οι πολύ υψηλες θερμοκρασίες την ανάγκασαν να αραιώσει λίγο το τριχωμά της, κι επίσης της μείωσαν την όρεξη, δυσκολεύοντας το πρόβλημα ακόμα περισσότερο. Μέσα σε τέσσερις με΄ρες όμως επανήλθε, κι άρχισε πάλι να τρώει καλά. Έτρωγε χόρτα, αμπελόφυλλα, φύλλα από διάφορα άλλα φυτά κατάλληλα για κουνέλια, και σκέτη κουνελίνη από μηδική. Όταν όμως πήγα στα μέσα του Αυγούστου να την δω, δεν την έιδα σε τόσο καλή κατάσταση. Την πρώτη μέρα μου φάνηκε καλά, αλλά το βράδυ της επομένης πρόσεξα πως δεν ήθελε να φάει πολύ, η κοιλιά της ήταν κάπως σφιχτή, και όταν την μάλαζα λίγο, πονούσε στη δεξιά μεριά κι έφευγε πιο πέρα. Όταν ρώτησα, έμαθα ότι της έδιναν και σιτάρι μαζί με την κουνελίνη! Απαράδεκτο! Εγώ προσπαθούσα τόσο καιρό να μην της δίνω τέτοια πράγματα, κι ενόσω εγώ έλειπα τις έδιναν. Ναι, σίγουρα της αρέσει. Της αρέσει όμως επειδή είναι παχυντικό, όπως σ’εμάς αρέσουν τα παχυντικά φαγητά, χωρίς απαραίτητα να μας ωφελούν. Αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να το τρώει. Τα κουνέλια δεν είναι κότες και δεν πρέπει να τρώνε πολλούς σπόρους – λίγο πού και πού μπορεί να μην πειράξει, αλλά δεν είναι απαραίτητο. Σιτάρι μπορεί να δίνουν στα κουνέλια που προορίζονται για σφάξιμο για πάχυνση, αλλά έτσι κι αλλιώς εκέινα δεν πρόκειται να ζήσλουν πολύ για να βιώσουν τις αρνητικές συνέπειες. Μετά λοιπόν από μια μέρα χωρίς σιτάρι, η κουνέλα μου έγινε καλύτερα.

Μόλις την πήρα μαζί μου πίσω στα τέλη του Αυγούστου, αποφάσισα ότι θα έθετα οριστικό τέλος στην κουνελίνη. Σύντομα αγόρασα μια πολύ καλύτερη τροφή, την Nature της Beaphar. Η Beaphar είναι γερμανική εταιρεία που παράγει εξαιρετικές τροφές για διάφορα κατοικίδια. Την αγόρασα από το feeders.gr, ένα pet shop όπου μπορείτε να βρείτε ό,τι πραγματικά χρειάζεται το ζώο σας, με τροφές και εξοπλισμούς για ευρεία γκάμα ζώων, από σκυλιά και γάτες μέχρι κουνέλια, σαύρες, πουλιά και ψάρια. Στέλνει σ’όλη την Ελλάδα. Η τροφή αυτή λοιπόν δεν περιέχει καθόλου σιτηρά ή τεχνητά σάκχαρα, και όλα τα συστατικά της είναι αναμεμειγμένα ομοιόμορφα μέσα στα μπαστουνάκια, αποτρέποντας την επιλεκτική σίτιση. Τα μπαστουνάκια (Pellets) κατασκευάζονται με την τεχνολογία Cortech (Cordiform technology), δίνοντάς τα διατομή σχήματος καρδιάς, με το αυλάκι στο κέντρο να βοηθά το ευκολότερο δάγκμωμα απ’τα κουνέλια. Περιέχει κατά 65% χόρτο Timothy, το χόρτο Phleum pratense που πωλείται συνήθως και ως άχυρο για κουνέλια, και έχει άλλα 30 είδη βοτάνων και χορταρικών συμπληρωματικά. Είναι κατάληλη για ενήλικα κουνέλια άνω των 10 μηνών, γιατί τα νεαρότερα χρειάζονται πιο πλούσια σε πρωτεΐνη τροφή, όωπς pellets μηδικής για καλύτερη ανάπτυξη. Η δική μου κουνέλα είναι μεγάλη και βρίσκεται σε φάση συντήρησης, αφού δεν αναπαράγεται, οπότε αυτή η τροφή είναι η ιδανική.

Την αγόρασα πριν δυο βδομάδες περίπου, κι άρχισα να την χρησιμοποιώ πριν 10 μέρες περίπου. Αρχικά δηλαδή της έδινα λίγο κουνελίνη, μέχρι που καθάρισα το κλουβί της, οπότε πέταξα στα σκουπίδια την εναπομείνασα κουνελίνη μαζί με το λερωμένο υπόστρωμα. Την πέταξα κανονικότατα στα σκουπίδια, σαν σκουπίδι που είναι, και είπα τελικά «τέλος στην κουνελίνη!». Από τότε και στο εξής χρησιμοποιώ αυτήν την ειδική τροφή. Είχα μια ανησυχία ότι δε θα την έτρωγε η κουνέλα μου, η οποία επαληθεύθηκε εν μέρει. Την πρώτη φορά που της έδωσα ήταν απόγευμα, Η κουνελίτσα έτρεξε στο μπολ της για να την φάει, νομίζοντας ότι πρόκειται για την κουνελίνη που ήξερε, και την έφαγε αμέσως όλη. Όμως μετά κατάλαβε ότι ήταν κάτι πολύ λιτότερο από την παχυντική, νόστιμη κουνελίνη και σταμάτησε να την αντιμετωπίζει με τόσο ενθουσιασμό. Πλέον δε στριφογυρίζει γύρω απ’το μπολ σε πλήρη ανυπομονησία για την κουνελίνη, ούτε μπαινοβγαίνει στο κλουβί, ούτε τραβάει το μπολ προς το μέρος της. Απλώς κοιτάζει ότι της βάζω τροφή μέσα, και μπορεί να πάει κοντά να δει και να μυρίσει, ίσως ελπίζοντας ότι θα είναι κουνελίνη. Όμως δεν είναι ούτε θα είναι ποτέ. Έκανε σαν τρελή για την κουνελίνη, γιατί είχε πολλές θερμίδες, και, όπως και μ’εμάς τους ανθρώπους, αυτές οι τροφές είναι πιο νόστιμες από τις υγιεινές. Πλέον είναι η μόνη φορά που τρώει τα άχυρά της πριν την έτοιμη τροφή. Την τροφή δεν την αφήνει, αλλά θα την φάει σε διάστημα ωρών. Μπορεί να πάρει ένα μπαστουνάκι, να το μασήσει λίγο, να το αφήσει, να πάρει ένα άλλο απ’το μπολ και να το πάει αλλού, να φάει το μισό και να το αφήσει, κι έτσι σιγά-σιγά θα την φάει όλη. Μπορεί αυτό να δυσαρέστησε λίγο τη Λίμπο, αλλά γίνεται για το καλό της. Το καλό αυτό φάνηκε αμέσως. Μέσα σε τρεις μέρες σίτισης μ’αυτήν την τροφή, τα περιττώματά της επανήλθαν στο φυσιολογικό τους μέγεθος, όπως παλιά ή μετά τη φαρμακευτική αγωγή. Πλέον ήμουν σίγουρος ότι όλα μου τα προβλήματα προκαλούνταν άμεσα ή έμμεσα από την ακατάλληλη τροφή που της έδινα.

Στο σημείο αυτό, ιδίως αν ξέρετε την ιστορία με την κουνέλα μου, μπορεί να παραξενευτείτε κι εσείς πώς έπαθε τόσα προβλήματα, εφόσον η πραγματική ποσότητα της κουνελίνης που έδινα ήταν μικρή. Παλαιότερα μπορεί να έδινα περισσότερο, αλλά εδώ και πολύ καιρό τώρα, σίγουρα για δύο χρόνια, δίνω όσο περίπου χωράει στην παλάμη μου μια φορά τη μέρα συνήθως. Το υπόλοιπο μέρος της διατροφής της αποτελείται από ξερό σανό και φρέσκα λαχανικά και χόρτα, τροφές πλούσιες σε φυτικές ίνες, που υποτίθεται προωθούν την καλή υγεία του πεπτικού συστήματος. Απ’ό,τι φάνηκε όμως, ακόμα και λίγη κακή τροφή σε καθημερινή βάση κατεβάζει επικίνδυνα το συνολικό ποσοστό των ινών στη διατροφή. Κι εμένα μου φάνηκε παράξενο αυτό, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Πλέον η διατροφή της Λίμπο αποτελείται κα΄τα 2/3 από σανό, και 1/3 από λαχανικά, φύλλα, άνθη και βλαστούς κατάλληλων φυτών. Τις δροσερότερες εποχές του έτους η αναλογία σανού και φρέσκων χόρτων μπορεί να είναι 50-50%. Η έτοιμη τροφή αποτελεί πολύ μικρό μέρος της διατροφής, πλέον τη μισή μου παλάμη.

Και τη περιέχει αυτή η κουνελίνη και είναι τόσο κακή; Μπορεί να ρωτήσετε με δυσπιστεία. Τα πάντα, εκτός απ’αυτό που χρειάζονται τα κουνέλια, απαντάω εγώ. Η βάση της είναι κυλινδρικά πέλετ μηδικής (άλλο μηδική ή alfalfa κι άλλο τριφύλλι, αν και μπερδεύονται αυτά τα δύο), την ποιότητα των οποίων δε γνωρίζω, και δε θεωρώ απίθανο να περιέχουν και σιτηρά ως πληρωτές. Αυτή η τροφή εμπλουτίζεται στη συνέχεια με διάφορα επιπρόσθετα, όπως αποξηραμένα φρούτα ή καρότα, νιφάδες από άλευρα, και σπόρους και σιτηρά όπως σιτάρι, καλαμπόκι, μπιζέλια, ηλιόσπορους κλπ. Συνήθως έχει και λίγα σκληρά άχυρα για ίνες, αλλά αυτά δεν το σώζουν ούτε στο ελάχιστο. Οι κουνελόφιλοι το λένε και μούσλι κοροϊδευτικά. Αυτό το μείγμα ίσως να είναι κατάλληλο για γουρούνια, αλά σίγουρα όχι για κουνέλια. Τα κουνέλια χρειάζονται κυρίως χόρτο χαμηλό σε υδατάνθρακες και μέτριο προς χαμηλό σε πρωτεΐνες για να είναι υγιή. Μπορεί τα νεαρά κουνέλια, που βρίσκονται ακόμα σε ανάπτυξη, να ανέχονται τέτοια τροφή περισσότερο, όμως πάλι παραμένει βλαβερή και μπορεί να τους προκαλέσει προβλήματα, όπως δυσβίωση της χλωρίδας του εντέρου με μαλακά κόπρανα. Για τα νεαρά πάρτε καλύτερα καθαρά πέλετ μηδικής από κάποια γνωστή μάρκα. Μπορείτε επίσης να τα δίνετε άχυρο Τιμοθέου ή ξερό τριφύλλι ή μηδική, και λαχανικά και χόρτα. Η μηδική δεν προτείνεται ως βασική τροφή για ενήλικα κουνέλια σε συντήρηςη (πάλι προτιμότερη είναι από τα εμπλουτισμένα μείγματα), επειδή περιέχει αρκετή πρωτεΐνη και ασβέστιο (τα κουνέλια είναι μοναδικά σε σχέση μ’άλλα ζωά επειδή εξάγουν πολύ εύκολα το ασβέστιο από την τροφή τους και δε χρειάζονται ως εκ τούτου πολύ), οπότε το καταλληλότερο γι’αυτά είναι το άχυρο από χόρτο Τιμοθέου, βρώμη ή κάποιο άλλο αγρωστώδες. Το μεγαλύτερο μέρος της διατροφής θα πρέπει ν’αποτελεί το σανό, τα λαχανικά και τα φρέσκα χόρτα, ενώ η ξηρά τροφή ένα μικρό μέρος. Μπορείτε να διαλέξετε τροφή οποιασδήποτε μάρκας, αρκεί να περιέχει ίνες κατά 18-22%, πρωτεΐνη κατά 14% περίπου, λιπαρά κατά 1-3%, ασβέστιο κατά 1% και να μην περιέχει καθόλου σιτηρά. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι οι τροφές αυτές δε βρίσκονται τόσο εύκολα στο εμπόριο όπως οι έτοιμες κουνελίνες των πετ σοπ. Ούτε τα καταστήματα ζωοτροφών θα έχουν πάντοτε αυτό που χρειάζεστε, επειδή οι περισσότερες τέτοιες τροφφές αποσκοπούν στην πάχυνση. Αν ωστόσο αγαπάτε τα κουνέλια σας, θα θέλετε το καλύτερο γι’αυτά, οπότε λίγος παραπάνω κόπος και χρήμα δε θα σας ενοχλήσει. Άλλωστε εφόσον έχετε βρει τελικά το κατάστημα ή τον προμηθευτή της σωστής τροφής, δε θα χρειαστεί να ξαναψάχνετε. Δώστε στα κουνέλια σας αυτό που χρειάζονται για να ζήσουν μια μακρά, ευτυχισμένη ζωή, και αφήστε μια για πάντα πίσω σας τον αργό δολοφόνο που λέγεται κουνελίνη, χωρίς να γυρίσετε για να του ρίξετε ούτε μία αποχαιρετιστήρια ματιά, ακόμα κι αν τον γνωρίζατε χρόνια.

Ενημέρωση 19/10/2015: Τελικά ήταν θέμα χρόνου να την συνηθίσει. Πλέον τρέχει στο μπολ και την τρώει αμέσως. Δεν την τρώει τόσο λαίμαργα όπως την προηγούμενη παχυντική και ακατάλληλη τροφή, αλλά την τρώει πάλι πριν τα χόρτα, ή μαζί μ’αυτά. Επίσης από τότε που άλλαξα τροφή, τα περιττώματά της επανήλθαν στο σωστό τους μέγεθος, κι αυτό δεν άλλαξε ως τώρα. Οπότε είμαι σίγουρος ότι η προηγούμενη τροφή έφταιγε.