Tag Archive: παράπονα


Προς: ΜΜΕ
Δευτέρα 15 Μαΐου 2017
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Θέμα: «Στιγματιστική διαχείριση από τα ελληνικά ΜΜΕ με αφορμή τον φερόμενο ως δράστη με απώλεια όρασης».
Το παρόν, αποτελεί δελτίο τύπου που εξέδωσε μια ομάδα ανθρώπων με απώλεια όρασης ή άλλες αισθητηριακές ή κινητικές βλάβες. Δηλώνουμε ευθαρσώς πως διαμέσου αυτού δεν εκφράζουμε ούτε εκπροσωπούμε, κανένα συνδικαλιστικό όργανο ή φορέα αναπήρων.
Την Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017, ανακοινώθηκε από τα ΜΜΕ πως σε υπόγειο διαμέρισμα της Δάφνης, ένας άνδρας με απώλεια όρασης 55 ετών κρατούσε για περίπου 24 ώρες και παρά τη θέλησή της μια κοπέλα 20 ετών, την οποία και βίαζε κατά εξακολούθηση.
Mε αφορμή αυτό το περιστατικό και βασιζόμενα στο γεγονός πως ο φερόμενος ως δράστης, βάσει εγγράφου του ΚΕΠΑ, αντιμετωπίζει βλάβη στην όραση, τα ΜΜΕ ξεκίνησαν μια εκστρατεία «ενημέρωσης του κοινού», αναπαράγοντας τον άκρως ρατστιστικό μύθο της αναπηρικής δυστυχίας κι άκρατο μισαναπηρισμό.
Το μόνο που εκφράζουν και φανερώνουν τα όσα ειπώθηκαν τις τελευταίες δέκα ημέρες, είναι η άγνοια και η στρεβλή εικόνα της ελληνικής κοινωνίας για την ζώσα κατάσταση της αναπηρίας και ειδικά τους ανθρώπους με απώλεια όρασης, η οποία διαχέεται ευρέως μέσα από παγιωμένες αντιλήψεις ακριβώς όπως αναπαράγονται από πρωτοκλασάτους/ες δημοσιογράφους για χάρη της τηλεθέασης.
Σε μια χώρα με άθλια ρυμοτομία και μηδαμινές προσβάσιμες υποδομές, όπου η εκπαίδευση των ανθρώπων με απώλεια όρασης, είναι αδιανόητα ρατσιστική και μη-αναγνωρισμένη από την επίσημη πολιτεία, όπου τα ποσοστά ανεργίας τους ανέρχονται σε ποσοστό 85% ενώ οι περισσότεροι/ες, διαβιούν όντας εξαρτημένοι/ες από το κοντινό τους περιβάλλον, τα ΜΜΕ ενισχύουν ξεδιάντροπα παμπάλαια στερεότυπα, στοχεύοντας έμμεσα και άμεσα τον στιγματισμό μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας.
Δια του λόγου του αληθές, σε καθημερινή πρωινή εκπομπή «έγκριτος δημοσιογράφος», αναρωτιόταν «πώς γίνεται ένας τυφλός να χειρίζεται κάμερες» ή ακόμα και να «αισθάνεται σεξουαλική έλξη για μια γυναίκα». Σε μια χώρα όπου το 2017, η αναπηρία θεωρείται συχνά «προνόμιο μαϊμού», αμφισβητώντας ακόμα και κρατικά έγγραφα, συνάδελφοι του έκριναν με τη σειρά τους πως ο άνθρωπος δε μπορεί να είναι τυφλός αφού «κατεβαίνει σκάλες» και «δε φοράει μαύρα γυαλιά». Στην «αποθέωση» του πράγματος, πολύ γνωστή παρουσιάστρια, έκρινε πως ο δράστης «δε γίνεται να είναι τυφλός αφού ένας αστυνομικός του πέταξε ένα μπουκάλι νερό κι εκείνος το απέφυγε». Δηλαδή, τα ΜΜΕ προτρέπουν τους πολίτες, όταν έχουν απέναντί τους, έναν ανάπηρο ή μια ανάπηρη να καταφεύγουν στη σωματική βία προκειμένου ως «λαϊκοί δικαστές» να κρίνουν εάν είναι «όντως ανάπηρος/ή», χωρίς καν να του προσδίδεται η ιδιότητα να αποφύγει ή να αντιληφθεί το οτιδήποτε που μπορεί να αποτελεί απειλή για τη ζωή του.
Βέβαια αφού «αποδεδείχθηκε» η γνησιότητα του κρατικού εγγράφου (ότι δηλαδή, ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει βλάβη στην όραση κατά ποσοστό 95%, οι δημοσιογράφοι, έσπευσαν να αποσαφηνίσουν πως «ασθενείς» (αλήθεια, από πότε η αναπηρία θεωρείται ασθένεια;) με ανάλογο ποσοστό «δεν είναι εντελώς τυφλοί, αλλά βλέπουν….. σκιές». Ναι, φυσικά. Όποιος/α βλέπει σκιές, έχει άριστη όραση. Διότι ένας άνθρωπος που κρίνεται ως «τυφλός» δεν είναι δυνατόν να διαπράξει ένα έγκλημα.
Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος; Αποτέλεσμα της ασυνάρτητης σκέψης των δημοσιογράφων: σας παραθέτουμε μια ερώτηση και τις μισαναπηρικές απόψεις δημοσιογράφων «έγκυρης εφημερίδας» με ημερομηνία δημοσίευσης 8/5/17, εναντίον των ανθρώπων με απώλεια όρασης. ΕΡΩΤΗΣΗ: (δημοσιογράφος προς πρώην σύντροφο του δράστη): «Όταν απέκτησε το πρόβλημα και στο άλλο μάτι, περίπου έναν χρόνο πριν χωρίσετε, άλλαξε η συμπεριφορά του; Η ψυχολογία του έπεσε, έγινε πιο συγκρουσιακός, πιο αντιδραστικός;» Ο δημοσιογράφος, πιστεύει ακράδαντα πως οι εκατοντάδες ενήλικες που τυφλώνονται ετησίως στην Ελλάδα, έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν εγκληματίες. Και μας το επιβεβαιώνει, «ρίχνοντας το φταίξιμο στην βλάβη και το σωματικό βάρος του φερόμενου ως δράστη: «ένας υπέρβαρος άνδρας, ένας μικρός καναπές, ένα λαστιχένιο κόκαλο που σκούζει υστερικά μέσα στη νύχτα, δαντελένια κουρτινάκια στο παράθυρο, ώχρα στους τοίχους, μαύρο στην ψυχή, σκιές στα μάτια. Δεν βλέπει καλά. Η όρασή του τρεμοπαίζει όπως ακριβώς και η ισορροπία του πάνω στη στενή διαχωριστική γραμμή του νου του που τον οδηγεί συχνά πυκνά σε συμπτώματα ανισορροπίας και παράκρουσης. Δεν έχει φίλους, ούτε γνωστούς. Δεν τον συμπαθούν, δεν τον νοιάζει. Το μόνο που τον απασχολεί είναι να απλώσει τον σκοτεινό του κόσμο σε κάποια άλλη ζωή, γεμάτη φως και να τη μαυρίσει. Να αντλήσει δύναμη από την αδυναμία του άλλου, χαρά από τον πόνο του, γέλιο από τα ουρλιαχτά του. Καταστρώνει καιρό τώρα το σχέδιό του και του δίνει σάρκα και οστά στα τέλη Μαρτίου του 2017 μέσα από μια αγγελία στην οποία ζητά κάποια κοπέλα για να σταθεί στο πλάι του ως βοηθός……… Το πώς ένας άνθρωπος με 95% τυφλότητα μπόρεσε να προβεί σε όλα τα παραπάνω αποτελεί έναν μεγάλο γρίφο, τον οποίο καλό θα είναι να λύσουν και να μας απαντήσουν οι αρμόδιοι της επιτροπής που του παρέδωσαν το χαρτί αναπηρίας, αν υπάρχει όντως κάτι τέτοιο. Το πώς πάλι μια ανθρώπινη ψυχή μπορεί να είναι πιο σκοτεινή από την κόλαση, πιο βρώμικη από βούρκο και πιο σάπια από ψοφίμι δεν έχει και τόση σημασία. Ο εγκλεισμός της σε ένα ψυχιατρικό κελί χωρίς το παραμικρό περιθώριο απόδρασης είναι αρκετός…»
Εν κατακλείδι, μετά λύπης μας, διαπιστώνουμε πως αυτές τις δέκα ημέρες που παίζεται το «σίριαλ του τυφλού-υπέρβαρου-καταθλιπτικού βιαστή», σχεδόν κανένας και καμία δημοσιογράφος δεν άσκησε κριτική σε όσα ειπώθηκαν και παρά το γεγονός ότι, τα τελευταία χρόνια, αρκετοί ευυπόληπτοι άνθρωποι με απώλεια όρασης, έχουν καταβάλει τεράστια προσπάθεια να «εκπαιδεύσουν» τα ΜΜΕ ενώ κάποιοι δημοσιογράφοι, είναι φίλοι, συγγενείς, γνωστοί, συνάδελφοι ανθρώπων με απώλεια όρασης.
Με το δελτίο τύπου αυτό δεν επιθυμούμε να προσφέρουμε την παραμικρή υποστήριξη στον φερόμενο ως δράστη αλλά να αναδείξουμε δημόσια ΚΑΙ τον “βιασμό” μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας με πρόσχημα τις πράξεις ενός προσώπου.
Τέλος δηλώνουμε όλες και όλοι ότι καταδικάζουμε την κουλτούρα του βιασμού και τις πατριαρχικές αντιλήψεις της κοινωνίας μας.
Με τιμή, υπογράφουμε οι ανάπηρες – ανάπηροι και οι μη-ανάπηρες – ανάπηροι.
Μάρω Αγαπητού.
Βάσω Αθανασάκη, (Βάσω Αθανασάκη) Δ.Υ., ακτιβίστρια.
Σωκράτης Βαβίλης (Σωκράτης Βαβίλης), μεταφραστής.
Αλέξανδρος Γκασιμπαγιαζίδης, (Alexandros Gasibayazidis) άνθρωπος με απώλεια όρασης, φοιτητής διεθνών σχέσεων.
Ζωή Γερουλάνου, (Zoi Geroulanou), Πρόεδρος Μ.Κ.Ο. σχετιζόμενης με την απώλεια όρασης.
Δήμητρα Γκασουκα, (Dimitra-mimi Gasouka) κοινωνική λειτουργός, γυναίκα με αναπηρία.
Βασιλική Γκέρτσου )Vasso Gertsou), υπάλληλος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Ιωάννα – Μαρία Γκέρτσου, (Ioanna-Maria Gertsou) γυναίκα με απώλεια όρασης, Ψυχολόγος, ακτιβίστρια, πρόεδρος Μ.Κ.Ο. σχετιζομενης με την απώλεια όρασης.
Μάκης Διαμαντίδης, (Makis Diamantidis – Megarchis) άνθρωπος με απώλεια όρασης, τραγουδιστής μουσικός DJ.
Μανόλης Διαμαντίδης (Μανόλης Διαμαντίδης), άνθρωπος με απώλεια όρασης + Lazy, ο σκύλος – οδηγός του.
Στάθης Ζαχαριάδης,(Stathis Zachariadis) άνθρωπος με απώλεια όρασης, φυσιοθεραπευτής.
Αμφιτρίτη Ιωαννίδου (Amfie Ioannidou), εθελόντρια-ακτιβίστρια-πολίτης του κόσμου.
Νίκος Καλαντζής (ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΑΤΖΗΣ), πατέρας παιδιών με απώλεια όρασης.
Λίνα Καλλέ,(Lina Kalle) εκπαιδεύτρια κινητικότητας και προσανατολισμού με λευκό μπαστούνι για ανθρώπους με απώλεια όρασης.
Μαρία Καπογιάννη, (Maria Kapogiannh) φοιτήτρια με πρόβλημα όρασης.
Ματίνα Κάραλη (Matina Karali), ειδική θεραπεύτρια – art therapist.
Φωτεινή Κασσωτάκη, (Φωτεινή Κασωτάκη) γυναίκα με απώλεια όρασης, ιδιωτική υπάλληλος.
Θαλεια Κιούση (Thalia Kiousi), στέλεχος ΜΚΟ.
Ανδρέας Κολίσογλου (Ανδρέας Κολίσογλου), ψυχολογος.
Σωτήρης Κουμτζής, (Σωτήρης Κουμτζής) άνθρωπος με απώλεια όρασης.
Παρασκευή Κουτσαίδη, (Paraskevi Koutsaidi) φοιτήτρια με απώλεια όρασης.
Βασιλική Κοφινάκου,(Kikkh Vasso Kofinakoy) συν/χος μηχανολόγος μηχανικός, ανάπηρη γυναίκα.
Χρυσέλλα Λαγαρία, (Chrysella Lagaria) γυναίκα με απώλεια όρασης, ξεναγός.
Μαρία Μανιατάκη, (Maria Maniataki), γυναίκα με απώλεια όρασης.
Μαρία Μουρκάκου, (Maria Mourkakou),γυναίκα με απώλεια ακοής.
Ελισάβετ Μουτζουρογεώργου, καθηγήτρια πληροφορικής για ανθρώπους με απώλεια όρασης.
Βιβή Μωραϊτη, (Vivie Moraiti),γυναίκα με απώλεια ακοής.
Μιχάλης Μουρατίδης (Μιχαλης Μουρατιδης), άνθρωπος με απώλεια όρασης.
Πελαγία Παπανικολάου, (Pwlina Papanikolaou) γυναίκα με απώλεια όρασης, νομικός.
Νινέττα Παπαδομανολάκη, (Nineta Papadomanolaki).
Ιωάννα Παπαδοπούλου, (Ioanna Papadopoulou) γυναίκα με απώλεια όρασης, δασκάλα ειδικής αγωγής.
Ισμήνη Πολίτη (Ismini Pashya Politi), γυναίκα με απώλεια ακοής.
Τζένη Ράπτη (@Jenny Rapti).
Αντώνης Ρέλλας, (Antonios Rellas) σκηνοθέτης – ανάπηρος ακτιβιστής.
Ανδριάννα Σαμοϊλη, φοιτήτρια με απώλεια όρασης.
Χριστίνα Σαρρή, (Χριστίνα Σαρρή) μαθήτρια με απώλεια όρασης.
Ενέα Σπαϊλλάρι, (Diadoxos Wfelimisths Underflow) άνθρωπος με απώλεια όρασης.
Έυη Σταμάτη, (Evi Stamati) γυναίκα με απώλεια όρασης.
Βασίλης Στεφανιδης, (Billy Steph) αθλητής bowling με απώλεια όρασης.
Πέννυ Στούμπου, (Penny Stoumbou), εκπαιδεύτρια κινητικότητας και προσανατολισμού με λευκό μπαστούνι για ανθρώπους με απώλεια όρασης.
Κωνσταντίνος Σύρμος, (Konstantinos Syrmos) άνθρωπος με κινητική αναπηρία, συγγραφέας.
Αλέξανδρος Ταξιλδάρης, (Alexander Taxildaris) ιατρός, πολίτης με αναπηρία.
Μαρία Τζάλλα, (Maria Tzalla Goalball) παραολυμπιονικης, μελος της ελληνικης παραολυμπιακης επιτροπης, γυμναστρια, ακτιβιστρια, γυναίκα με απωλεια ορασης.
Χαράλαμπος Τοκατλίδης, (Babis Tokatlidis) άνθρωπος με απώλεια όρασης, αθλητής.
Βικτώρια Τρέτσιακ (Βικτωρια Τρετσιακ), σκηνοθέτης – παραγωγός ταινιών.
Βαγγελιώ Τζαμπάζη, (Βαγγελιώ Τζαμπάζη) γυναίκα με κινητική αναπηρία
Μαίρη Τσάγκα (Μαίρη Τσάγκα), γυναίκα με απώλεια ακοής.
Απολλωνία Τσαντά,(Apollonia Tsanta) σεναριογράφος, ανάπηρη ακτιβίστρια.
Μενέλαος Τσαούσης (Menelaos Tsaoussis), Διοικητής και Πρόεδρος Κέντρου Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών (Κ.Ε.Α.Τ.)
Θεοδωρα Τσαποίτη, διερμηνέας νοηματικής γλώσσας.
Φωτεινή Τσιόρβα (Fotini Tsiorva).
Διασυνώ Τορουνίδου, λογοθεραπεύτρια.
Μαρία Φουσταλιεράκη (Μαρία Φουσταλιεράκη), πολίτης του κόσμου.
Σοφία Χαϊδοπούλου, (Sofia Chaidopoulou) φιλόλογος.

Advertisements

Στις 21 Αυγούστου, 2016, αποβλήθηκα διά παντός από το ελληνικό φόρουμ των ερπετών Reptiles Greece. Ένα φόρουμ στο οποίο ήμουν μέλος από το Δεκέμβριο του 2011, βοηθήθηκα πολύ, πρόσφερα πολλά, και όμως η κακοδιαχείριση σχεδόν το σκότωσε. Πλέον δεν είναι τίποτα σε σχέση με αυτό που ήταν στο παρελθόν. Τα άτομα άλλαξαν, οι διαχειριστές είναι πολύ πιο επικριτικοί, και δείχνουν περισσότερο να έχουν τη θέση για να εξουσιάζουν παρά για να βοηθούν. Το τελικό κτύπημα στην περίπτωσή μου ήρθε μετά από τη διαμαρτυρία μου εδώ στο Ιστολόγιο για μια ποινή που μου έδωσαν για ασήμαντο θέμα. Για να καταλάβετε τι ακριβώς παίζει με αυτό το φόρουμ, διαβάστε τα άρθρα μου με ετικέτα Reptiles Greece. Τώρα δεν έχω χρόνο για να γράφω όλη την ιστορία. Μετά την αποβολή μου λοιπόν, ο διαχειριστής Nick Tsiou έγραψε το παρακάτω κείμενο με ατράνταχτη επιχειρηματολογία εναντίον μου. Επειδή όμως πήρε κάθε μέτρο δυνατό για να μη μπορώ να επισκεφθώ το φόρουμ, αν και έτσι κι αλλιώς η ενότητα με τις ανακοινώσεις/ποινολόγιο φαίνεται μόνο στα μέλη, δε μπόρεσα να διαβάσω τίποτα σχετικό. Θα ζητούσα την ανακοίνωση της αποβολής μου από άλλο μέλος, αλλά τελικά μου την προσέφερε ευγενικά το αιώνιο τρολ του Ιστολογίου, το οποίο ίσως να είναι το μέλος Renthen, το οποίο προκάλεσε ένα φεγγάρι μεγάλο κακό και στο φόρουμ. Ας δούμε λοιπόν το κείμενο της αιτιολόγησης της αποβολής μου, σπασμένο σε μέρη και σχολιασμένο.

Υστερα απο παρα πολυ μεγαλη ανοχη την οποια εχουμε δειξει ως διαχειριση αλλα και ως φορουμ γενικοτερα στον Καπετανιο, τον αποβαλουμε δια παντως απο το reptilesgreece για λογους τους οποιους θα αναλυσω και θα παρουσιασω στην παρουσα ανακοινωση.

Ως εδώ ας πούμε καλά.

Αρχικα θα ηθελα να υπενθυμισω την μεχρι τωρα πορεια του μελους στο φορουμ. Ενα μελος το οποιο δεν προσεξε ποτε ζωο που του εγινε δωρεα απο το rg, ζωο το οποιο κατηντησε να εχει προβληματα στα ακρα και να ταιζεται μυγες πιασμενες απο τον Shaolin μοναχο Καπταιν.

Μιλάμε για πράγματα που έγιναν στην αρχή του 2013, τριάμισι χρόνια πριν. Εννοεί το λοφιοφόρο γκέκο το Βαρώνο, ένα ζώο που χάριζε ένα μέλος και συμφώνησε ο Αντμίν να το δώσει σε εμένα, γιατί ακόμα δεν είχα κανένα ερπετό και ήμουν αναποφάσιστος αν ήθελα να πάρω. Είχε ορισμένες κακές εκδύσεις με αποτέλεσμα να κολλήσει παλιό δέρμα στα δάχτυλά του και να δυσκολεύεται να σκαρφαλώσει, αλλά ήταν κάτι το παροδικό και πέρασε. Επίσης, επειδή το είδος τρώει και φρούτα και έντομα, κυκλοφορεί η ιδέα ότι δεν είναι απαραίτητα τα έντομα για την επιβίωσή του, κάτι που είναι λάθος, αλλά εγώ τότε άκουγα αυτούς που το υποστήριζαν, με αποτέλεσμα να αδυνατίσει το χειμώνα. Μετά, μην έχοντας έντομα κοντά μου, αρχικά του έδινα λίγες μύγες. Πέρα απ’αυτό, πιασμένα έντομα δίνω αραιά και πού σε όλα τα ζώα μου χωρίς πρόβλημα για ποικιλία, πρακτική που από άλλους υποστηρίζεται κι από άλλους κατακρίνεται. Παρόλα αυτά, ακόμα κι αν έκανα λάθη στη φροντίδα του τότε, αυτό δε σημαίνει ότι εξακολουθώ να κάνω και τώρα. Υποτίθεται ότι όσο περνά ο καιρός η εμπειρία μας αυξάνεται, εκτός κι αν αυτό δεν ισχύει για τα μέλη που δε συμπαθεί ο Nick Tsiou. Από τότε έχω προσθέσει στη συλλογή πολύ περισσότερα είδη, έχω διορθώσει μόνος μου μικροπροβλήματα, έχω περάσει ζώα από χειμερίες νάρκες με ασφάλεια και ακόμα έχω κάνει αναπαραγωγή. Μπορώ να του τρίψω τα τσόφλια των αυγών στη μούρη αν επιμένει ότι δε φροντίζω τα ζώα μου σωστά. Εν ολίγοις τα λεγόμενά του είναι αβάσιμα. Εκτός αυτού, ο διαχειριστής υπεύθυνος για τη δωρεά του γκέκο σε εμένα ήταν άλλος, ο πρώτος admin και ιδρυτής του φόρουμ, ένα ισορροπημένο άτομο. Αυτός δεν είχε ουδεμία ανάμιξη.

Ενα μελος το οποιο γυρναει βιντεακια στα οποια βασανιζει ενα pacman frog με την δικαιολογια οτι «το μικρο του μυαλακι» δεν του επιτρεπει να νιωσει πονο, στρεςς και αλλα συναισθηματα (υπαρχει αυτο το αριστουργημα στο καναλι του στο youtube).

Εννοεί για το βίντεο με τον κερασφόρο βάτραχό μου που μου καταπίνει το δάχτυλο. Ναι, επιμένω ότι το μυαλάκι του είναι μικρό και απλό, χωρίς να πιστεύω ότι δε στρεσάρεται καθόλου, όπως ισχυρίζεται. Το βίντεο αυτό το έκανα αφενός για να δείξω πόσο δυνατά δαγκώνει αυτός ο βάτραχος και πώς καταπίνει, και αφετέρου, γιατί να μην το κρύψω, καθαρά για το shock value. Έχω και φανατικούς θεατές. Την επόμενη μέρα έφαγε κανονικά, οπότε το στρες που πέρασε δεν ήταν σοβαρό. Αλλά ποιος μιλάει, ένας επιδειξίας που φωτογραφιζόταν ημίγυμνος με κόμπρες πάνω του, και μόνο μετά από διακριτικές συστάσεις άλλων μελών τα απέσυρε κακήν κακώς.

Ενα μελος το οποιο αγοραζει ζωα τα οποια και χανει συνεχομενες φορες επειδη «κανεις δεν του ειπε οτι ειναι πολυ γρηγορα οταν θελουν».

Ναι, το κηλιδωτό γκέκο του Τουρκμενιστάν που μου έφυγε τρεις φορές στην αρχή που το είχα, τη μία για λίγες μόνο ώρες, μέσα στο δωμάτιο. Από τότε έμαθα τη συμπεριφορά του και δεν πρόκειται να επαναληφθεί αυτό. Πράγματι ήταν πολύ γρήγορο και δε με προετοίμασε κανείς γι’αυτό. Παρόλα αυτά, το να χάσεις ένα ζώο δεν είναι και το χειρότερο πράγμα, και όλοι οι ερπετοχομπίστες έχουν χάσει κάτι μια ή λίγες φορές. Αν χαθεί σε κλειστό χώρο βρίσκεται. Ένα φόρουμ κανονικά θα πρέπει να βοηθά τα μέλη που χάνουν κάτι ώστε να το βρουν γρήγορα, όχι να τα βρίζει όπως έχει γίνει με εμένα και με μερικά ακόμα μέλη. Είναι το μόνο φόρουμ στο οποίο συναντώ τέτοια παράλογη αντίδραση. Το μεγάλο κακό είναι αν ένα ζώο χαθεί κάπου που έχει πρόσβαση στον έξω κόσμο και ξεφύγει. Και τι να πούμε για αυτούς που έχασαν κόμπρες και άλα ιοβόλα, κι έπειτα οι φίλοι τους το κουκούλωναν.

Ενα μελος το οποιο γενικα εχουμε ολοι μας ανεχτει πολυ περισσοτερο απο ο,τι θα επρεπε.

Ποιοι όλοι σας, εσύ και τα φιλαράκια σου μόνο, παλιά και καινούργια; Άλλωστε με τη συμπεριφορά σας μόνο εσείς μείνατε στο φόρουμ, οπότε μπορεί να έχετε δίκιο όταν λέτε όλοι σας.

Η γενικοτερη σταση του φορουμ ανεκαθεν ειχε ως προτεραιοτητα την σωστη διαβιωση των ζωων και η προσωπικη μου φιλοσοφια δεν διαφερει καθολου.
εδω μπορουμε να δουμε πως αντιμετωπιζουν και λοιποι χομπιστες το εν λογω βιντεο (γιατι εμεις μπορει να ειμαστε παρανοικοι)tauupsilonphilambdaomicronsigma_zpsngrqc

Αυτά τα λέει για να φανεί σωστός στα νέα μέλη, μία σχεδόν φανταστική ομάδα που έχει κάτι μήνες να πατήσει σε μεγάλους αριθμούς στο φόρουμ, γιατί δε θα με ξέρουν και θα δεχτούν αναμφισβήτητα την αυθεντία του. Εκτός αυτού, αν εννοεί αντίδραση των χομπιστών τα υβριστικά σχόλια του Renthen στο βίντεο ή κάποια άλλα σχόλια ανίδεων που λένε π.χ. ότι το νερό της βρύσης θα κάψει το βάτραχο τότε τι να πω εγώ; Ξέρει καλύτερα.

Επειτα απο απειρες προειδοποιησεις το μελος συνεχισε να διαβαλλει αλλα μελη του φορουμ στο ιστολογιο του, πραγμα το οποιο αν και δικαιωμα του επιφερει κυρωσεις. Υστερα απο την τουλαχιστον επιεικη ποινη 2 ημερων suspend για ειρωνια προς νεο μελος, θεωρησε σωστο να κριτικαρει την διαχειριση, τα μελη και την φιλοσοφια του φορουμ με αποκορυφωμα το οτι βρηκε και το θρασος να προτεινει τον εαυτο του για διαχειριστη. Παραθετω το λινκ για τον ιστοτοπο στον οποιο ανεβασε το αρθρο (δωστε του λιγα views για εσας μπορει να μην ειναι κατι αλλα για εκεινον σιγουρα σημαινει πολλα)

Δε διαβάλλω, αλά διαμαρτύρομαι. Όταν το φόρουμ γίνεται επικριτικό και κλειστό, αυτή είναι η λογική αντίδραση για κάποιον που σκέπτεται διαφορετικα και θέλει να βοηθήσει. Για την διήμερη ποινή μου ανέφερα αναλυτικά στο προηγούμενο άρθρο. Η ειρωνεία είναι όπως το βλέπει κανείς. Εγώ απλώς τον ρώτησα λίγες διευκρινιστικές ερωτήσεις για να ελέγξω τις γνώσεις του, ώστε να είμαι σίγουρος ότι αν πάρει κάποιο ζώο, θα το φροντίζει σωστά, ειδάλλως να τον παροτρύνω να ψάξει. Και ναι, πιστεύω ότι θα ήμουν ο καλύτερος διαχειριστής αυτού του φόρουμ. Αφού έως τώρα έβαλαν τρεις, γιατί να μη βάλουν κι εμένα; Και μόνο όμως που το συζητά και τον ανησυχεί αυτό, σημαίνει ότι η θέση του είναι σαθρή και φοβάται από μένα και από παρόμοια άτομα με μια πιο ανοιχτή θέαση των πραγμάτων. Μάλλον γι’αυτό με έβγαλε, γιατί ήξερε κατά βάθος ότι είμαι σωστός. Και επειδή το ήξερε αυτό, ίσως γι’αυτό δε με έβγαζε τόσο καιρό, γιατί ήμουν και είμαι χρήσιμος. Ξέρει ότι μπορώ να σώσω το φόρουμ. Εκτός αυτού αθετεί το λόγο του, αφού είχε δηλώσει ότι η οριστική αποβολή μου θα επέλθει μετά από μερικές ακόμα εβδομαδιαίες αποβολές, αλλά δεν το εφάρμοσε. Επίσης γράφει χωρίς τόνους και αυτό είναι κουραστικό.

Αναμένεται μια δημοσίευση όπου θα εκτίθενται λεπτομερέστερα τα κακώς κείμενα του Reptiles Greece, και μετά απ’αυτό πιθανότατα δε θα ξαναασχοληθώ μαζί τους.

Ο φίλος Ηλίας Αργυρόπουλος από το Facebook, με αφορμή τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε ως τυφλοί στις δημόσιες υπηρεσίες, με ανεπαρκώς εφαρμοσμένη ηλεκτρονική διακυβέρνηση, υπαλήλλους που επειδή δεν μπορούν ή δε θέλουν να εξυπηρετήσουν σωστά επικαλούνται ασαφώς το νόμο, και άλλα τέτοια άσχημα γεγονότα, μας παραθέτει ένα σοφό ρωσικό διήγημα που γράφτηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, το οποίο περιγράφει γλαφηρά αυτήν την άσχημη, αλλά δυστυχώς διαχρονική σε χώρες που πρόκειται να παραμείνουν ες αεί καθυστερημένες, κατάσταση. Με άδειά του το αναδημοσιεύω λοιπόν εδώ στο Ιστολόγιο.

Η απάτη της «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης»!
Τα συστήματα που εξυπηρετούν τον πολίτη από το σπίτι με ένα «κλικ» είναι ένα παραμύθι για τους κουτόφραγκους!
Κάνοντας αίτηση για οτιδήποτε με ηλεκτρονική μορφή ο Έλληνας πολίτης πρέπει να είναι έτοιμος να προσκομίσει πολλά χαρτιά. Φταίνε τα προγράμματα; Μα φυσικά όχι, οι έλληνες προγραμματιστές δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους Ευρωπαίους ή αμερικανούς συναδέλφους τους. Που είναι τότε το πρόβλημα; Μα όπως πάντα στον δημόσιο υπάλληλο, για να διοριστεί ακόμα και σήμερα δεν του ζητάνε πραγματική γνώση η/υ αλλά απλά να φέρει ένα χαρτί που να το γράφει. Γιατί; Μα επειδή εκείνοι που τον προσλαμβάνουν δεν έχουν ιδέα τι είναι αυτό το μηχάνημα του διαβόλου!
Σε διάφορες υπηρεσίες για τον ίδιο λόγο σας ζητάνε διαφορετικά χαρτιά, γιατί; Μα επειδή ο κάθε άσχετος φαντάζεται χρήσιμο κάτι και ο άλλος άσχετος κάτι άλλο!
Όλοι δε μαζί οι άσχετοι ζητούν χαρτιά!
Δεν υπάρχει διασύνδεση των υπηρεσιών ώστε τα έγγραφα να πηγαίνουν αυτόματα όταν ζητιούνται από τη μια ή την άλλη υπηρεσία; Φυσικά! Γιατί τότε δεν πηγαίνουν; Γιατί κανείς δεν ξέρει, από τους υπάλληλους, να χειρίζεται η/υ. πως κυβερνιέται η χώρα στον 21-ο αιώνα; Με χαρτιά που κυκλοφορούν σε ντοσιέ, τσάντες, φορτηγά και βαγόνια!
Τι σημαίνει για την Ελλάδα η ευαισθητοποίηση στο θέμα εξυπηρέτησης αναπήρων και ηλικιωμένων;
Ότι σήμαινε πάντα. Ο υπάλληλος που έχει απέναντι του ανάπηρο ή ηλικιωμένο αισθάνεται πανευτυχής γιατί δεν το έπαθε εκείνος και επειδή τώρα θα του δείξει αυτουνου!
Η τελευταία μόδα είναι να λέει με σιγανή αδιάφορη φωνή:
– Έτσι λέει ο νόμος. Ο νόμος βασικά δεν μιλάει αλλά καθορίζει, συνήθως λογικά πράγματα. Όμως υπάρχουν και νόμοι παλαιοί, παμπάλαιοι οι οποίοι δεν ανταποκρίνονται ούτε στις απαιτήσεις των καιρών ούτε στην εξέλιξη της τεχνολογίας.
– Την ώρα που στις χώρες της ΕΕ και τις ΗΠΑ, ο ανάπηρος, αυτό ισχύει και για τους ασθενείς, δεν επιβαρύνεται με ώρες αναμονής για να παραλάβει κάποιο έγγραφο, αν δε είναι απαραίτητο να εξεταστεί από γιατρό ή να περάσει κάποια διαδικασία που απαιτεί την παρουσία του. Ορίζεται ώρα ώστε ο ανάπηρος-ασθενής να ταλαιπωρηθεί λιγότερο! Στη χώρα μας που ντρέπεται να είναι ορθόδοξα χριστιανική, όμως δεν έχει αντικαταστήσει με άλλες αρχές το κενό της αλληλεγγύης, οι έχοντες ανάγκη πρέπει να το ζήσουν και να το καταλάβουν ότι η κοινωνία τους ανέχεται και τους φέρεται καλά γιατί έχει «μεγαλοψυχία»!
– Οι αναμονές σε νοσοκομεία και κοινωνικά ιδρύματα-υπηρεσίες μετριέται σε ώρες, φτάνουν και ξεπερνούν εύκολα το οκτάωρο ανά περίπτωση. Δεν ξέρω που μέσα σ’ αυτόν τον πρωτογονισμό λαμβάνει χώρα η μηχανογράφηση, «ηλεκτρονική εξυπηρέτηση»!
– Πρόσφατα μετέφρασα ένα διήγημα Ρώσου συγγραφέα το οποίο γράφτηκε πριν ένα αιώνα περίπου, αυτό ταιριάζει γάντι στη δική μας και αρκετά στην Ρωσική πραγματικότητα, αν και οφείλω να πω ότι οι Ρώσοι τουλάχιστον καταβάλουν φιλότιμες προσπάθειες να ξεκολλήσουν από το «μοντέλο»!
Αφιερωμένο εξαιρετικά στους:
Αλέξη Τσίπρα, πρωθυπουργό
Παναγιώτη Κουρουμπλή, υπουργό
Χαράλαμπο Μαργαρίτη, διευθυντή εφορίας στην Καλλιθέα!
Ένα διήγημα του γνωστού Ρώσου συγγραφέα της δεκαετίας του 1920, που θα μπορούσε να είχε γραφτεί και σήμερα!
Αρκάντι Αβέρτσενκο
Για τους, «καλούς» στην ουσία ανθρώπους
Μετάφραση από τα ρωσικά
Ηλίας Αργυρόπουλος
“Οι τυφλοί”
Αφιερώνεται στην:
Αλεξάνδρα Γιακοβλεβνα Σαντόβσκαϋα
Ο Βασιλικός κήπος, αυτή την ώρα ήταν ανοιχτός. Ο νέος συγγραφέας Α.Ε. χωρίς προβλήματα εισήλθε! Αφού περπάτησε κάποια ώρα στα πασπαλισμένα με άμμο δρομάκια, κάθισε σε παγκάκι, στο οποίο κάθονταν ένας ηλικιωμένος κύριος με καλοσυνάτο πρόσωπο. Ο ηλικιωμένος προσηνής κύριος γύρισε προς τον Α.Ε. και μετά από δισταγμό ρώτησε:
ποιός είστε;
– – είμαι ο Α.Ε. συγγραφέας.
– – καλό επάγγελμα, είπε ο ηλικιωμένος χαμογελώντας, ενδιαφέρον και τιμητικό!
– – εσείς ποιος είστε. Ρώτησε ο καλόψυχος Α.Ε.
– – εγώ; Είμαι ο βασιλιάς.
– – αυτής της χώρας;
– – μα, βέβαια, ποιάς άλλης;
– Με τη σειρά του ο Α.Ε. είπε, όχι λιγότερο καλόψυχα:
– – επίσης καλό επάγγελμα, ενδιαφέρον και τιμητικό!
– Μην το λέτε. Αναστενάζοντας είπε ο βασιλιάς. Είναι βέβαια τιμητικό αλλά δεν έχει ενδιαφέρον κανένα! Πρέπει να σας πω, νεαρέ μου κύριε, η βασιλεία δεν είναι εκείνο το μέλι που μερικοί νομίζουν!
– Ο Α.Ε. τίναξε τα χέρια του αναφωνώντας:
– Αυτό είναι παράξενο, δεν έχω συναντήσει ούτε έναν άνθρωπο που να είναι ευχαριστημένος με την μοίρα του.
– – εσείς είστε ευχαριστημένος, με ειρωνεία κλείνοντας τα μάτια, είπε ο βασιλιάς.
– – όχι πάντα, μερικές φορές κάποιοι κριτικοί θα σου σούρουν τόσα… που σου έρχεται να κλαις!
– – βλέπετε; Για σας υπάρχουν καμιά δεκαριά κριτικοί, οι δικοί μου κριτικοί είναι εκατομμύρια!
– – στη θέση σας δεν θα φοβόμουν καμιά κριτική.
– Αντέτεινε προβληματισμένος ο Α.Ε. και κουνώντας το κεφάλι του συμπλήρωσε με ύφος πολύπειρου, που πολλά είδαν τα μάτια του βασιλιά:
– – το θέμα είναι, νομίζω να φτιάχνεις καλούς νόμους!
– Ο βασιλιάς κούνησε το χέρι…
– – δεν βγαίνει τίποτα, δεν έχει νόημα!
– – το δοκιμάσατε;
– – το δοκίμασα!
– – εγώ στη θέση σας…
– – ΕΕΕ! Στη θέση μου;!
– Νευρικά αναφώνησε ο γέρο βασιλιάς. –
– – ήξερα πολλούς βασιλιάδες που ήταν σχετικά καλοί συγγραφείς… όμως δεν ξέρω κανένα συγγραφέα που να ήταν έστω τρίτης κατηγορίας βασιλιάς! Στη θέση μου… αν σας έβαζα στη θέση μου… ήθελα να έβλεπα τη θα κάνατε;
– – που; Θα με βάζατε;
– Ρώτησε, ο προσεκτικός Α.Ε.
– – στη δική μου θέση.
– Α! στη δική σας θέση; Μήπως αυτό είναι δυνατό;
– – μα, γιατί, έστω για να μας ζηλεύουν λιγότερο εμάς τους βασιλιάδες. Για να μας επικρίνουν λιγότερο και σωστότερα!
Ο Α.Ε. είπε σεμνά:
– Τότε, να δοκιμάσω… μόνο πρέπει να σας προειδοποιήσω, αυτό μου συμβαίνει για πρώτη φορά! Ίσως από απειρία σας φανώ κάπως αστείος… μη με κρίνετε αυστηρά!
– – δεν πειράζει!
– Καλοσυνάτα χαμογέλασε ο βασιλιάς.
– – Δεν νομίζω στη διάρκεια μιας βδομάδας θα κάνετε ιδιαίτερα μεγάλα λάθη!
– – θέλετε;
– – θα το δοκιμάσω! Εξάλλου στο μυαλό μου έχω ένα έτοιμο νόμο. Σήμερα θα μπορούσαμε να τον δημοσιεύσουμε.
– – με τη θέληση του Θεού, κούνησε ο βασιλιάς το κεφάλι του! Πάμε στο παλάτι! Για μένα αυτό θα είναι μιας βδομάδας ξεκούραση.
– Τι νόμος είναι αυτός; Αν δεν είναι μυστικό…
– – σήμερα βαδίζοντας στον δρόμο, είδα έναν τυφλό γέρο, προχωρούσε ψαχουλεύοντας με τα χέρια του και ένα ραβί τα σπίτια, κινδυνεύοντας κάθε στιγμή να βρεθεί κάτω από τις ρόδες τον αμαξών. Κανένας δεν νοιάζονταν γι’ αυτό! Θα ήθελα να εκδώσω νόμο, σύμφωνα με τον οποίο η αστυνομία θα βοηθάει τους τυφλούς. Ο αστυνομικός που βλέπει έναν τυφλό να περπατά υποχρεώνεται να τον πάρει από τα χέρια και ευγενικά να τον συνοδεύσει μέχρι το σπίτι. Προφυλάσσοντας τον από τις άμαξες, τα χαντάκια και τις λακκούβες. Σας αρέσει ο νόμος μου;
– – είστε πολύ ευγενικό παλληκάρι!
– Κουρασμένα χαμογέλασε ο βασιλιάς.
– – ας σας βοηθήσει ο Θεός! Εγώ θα πάω να κοιμηθώ!
– Φεύγοντας συμπλήρωσε διφορούμενα:
– – καημένοι τυφλοί…!
– Τρεις μέρες τώρα βασίλευε ο σεμνός συγγραφέας Α.Ε. χάρη της δικαιοσύνης πρέπει να παραδεχτούμε , δεν χρησιμοποιούσε την εξουσία του προς ίδιον όφελος! Κάθε άλλος άνθρωπος θα φυλάκιζε τους κριτικούς και τους άλλους συγγραφείς! Υποχρεώνοντας τον πληθυσμό να αγοράζει μόνο τα δικά του βιβλία, όχι λιγότερο από ένα βιβλίο κατ’ άτομο, αντί το πρωινό κουλούρι! Ο Α.Ε. νίκησε τον πειρασμό να εκδώσει έναν τέτοιο νόμο. Η «επίσημη» πρώτη της βασιλείας του, όπως το είχε υποσχεθεί, ήταν ο νόμος για την συνοδεία των τυφλών από τους αστυνομικούς, και την προστασία τους από της εξωγενείς δυνάμεις: άμαξες, άλογα, χαντάκια κτλ.
– Μια φορά, αυτό έγινε την τέταρτη μέρα, το πρωί ο Α.Ε. στέκονταν στο βασιλικό του γραφείο κοντά στο παράθυρο και αφηρημένος κοίταζε τον δρόμο. Ξαφνικά, την προσοχή του τράβηξε ένα παράξενο φαινόμενο:
– Δύο αστυνομικοί έσερναν από τον γιακά έναν περαστικό, ενώ ένας τρίτος κλοτσώντας τον έσπρωχνε από πίσω! Με την γρηγοράδα των νιάτων του ο Α.Ε. βγαίνοντας από το γραφείο, έτρεξε κάτω, κατρακυλώντας τη σκάλα. Σε ένα λεπτό βρέθηκε στο δρόμο.
– – που τον σέρνετε; Γιατί τον δέρνετε; Τι έκανε αυτός ο άνθρωπος; Πόσους ανθρώπους δολοφόνησε;
– – δεν έκανε τίποτα!
– Του απάντησε ο αστυνομικός.
– -με ποια αιτία και που τον σέρνετε;
– – μα αυτός μεγαλειότατε είναι τυφλός! Σύμφωνα με τον νόμο τον πηγαίνουμε στο τμήμα!
– – σύμφωνα με τον νόμο;… μα υπάρχει τέτοιος νόμος;!
– – μα πως; Τρεις μέρες πριν δημοσιευμένος… τέθηκε σε ισχύ!
– Ο Α.Ε. ταραγμένος, έπιασε το κεφάλι του και τσίριξε:
– – ο δικός μου νόμος;
– Πίσω κάποιος ευπρεπής περαστικός μουρμούρισε κάτι βλαστήμιες και είπε:
– – δες κάτι νόμοι που εκδίδονται τελευταίως! Ήθελα να ήξερα τι σκέπτονται και τι θέλουν;
– – ναι!
– Τον υποστήριξε άλλη φωνή:
– – έξυπνος νόμος, κάθε παρατηρούμενος έξω τυφλός, αρπάζεται από τον γιακά και σέρνεται στο αστυνομικό τμήμα, εισπράττοντας καθοδόν κλοτσιές και μπουνιές! Πολύ έξυπνο, εξαιρετικά καλοπροαίρετο! Εκπληκτική πρόνοια!
– Σαν τυφώνας εισήλθε ο Α.Ε στο βασιλικό του γραφείο και φώναξε:
– – τον υπουργό αμέσως εδώ, βρείτε τον και καλέστε τον εδώ! Ο ίδιος θα ξεδιαλύνω την υπόθεση!
– Μετά την ανάκριση ο «νόμος για την προστασία» τον τυφλών ερμηνεύτηκε τα πράγματα είχαν ως εξής:
– Την πρώτη μέρα της βασιλείας του ο Α.Ε. φώναξε τον υπουργό και του είπε:
– – πρέπει να εκδοθεί νόμος για την προστασία των περαστικών τυφλών από τους αστυνομικούς. Για την συνοδεία τους ως το σπίτι, από την προφύλαξη τους από τις εξωγενείς δυνάμεις όπως:
– Άμαξες, άλογα, χαντάκια κτλ.
– Ο υπουργός έκανε υπόκλιση και βγήκε.
– Αμέσως κάλεσε τον δήμαρχο και του είπε:
– – ανακοινώστε άμεσα τον νόμο για την απαγόρευση της κυκλοφορίας τυφλών, χωρίς συνοδούς, στην πόλη. Αν δεν υπάρχουν συνοδοί, να αντικαθιστώνται με αστυνομικούς, καθήκον των τελευταίων είναι η μεταφορά στον χώρο προορισμού!
– Βγαίνοντας από το υπουργό ο δήμαρχος, κάλεσε τον αρχηγό της αστυνομίας και διέταξε:
– – εκεί έξω οι τυφλοί, λένε ότι κυκλοφορούν, χωρίς συνοδεία. Αυτό να μην επιτρέπεται! Οι αστυνομικοί σας να τους πιάνουν από το χέρι και να τους συνοδεύουν εκεί που πρέπει!
– – υπακούω!
– Ο αρχηγός της αστυνομίας συγκάλεσε την ίδια μέρα, τους διοικητές των τμημάτων και τους είπε:
– – προσέξτε κύριοι, μας ενημέρωσαν ότι σύμφωνα με τον καινούργιο νόμο κάθε τυφλός που παρατηρείται να περιφέρεται στο δρόμο χωρίς συνοδό, παραλαμβάνεται από την αστυνομία και διακομίζεται εκεί που πρέπει! Καταλάβατε;!
– – Μάλιστα αρχηγέ!
Οι διοικητές των τμημάτων μοιράστηκαν στα τμήματα τους και συγκάλεσαν συσκέψεις των κατώτερων αξιωματικών!
– Εξηγήστε στους αστυνομικούς τον νέο νόμο, κάθε τυφλός που περιφέρεται στον δρόμο χωρίς σκοπό, εμποδίζοντας τις άμαξες και τους πεζούς, να αρπάζεται και να σέρνεται όπου πρέπει!
– – τι σημαίνει όπου πρέπει;
– Ρωτούσαν αργότερα οι κατώτερη αξιωματικοί ο ένας τον άλλο. Προφανώς στο τμήμα για εκτοπισμό που αλλού;
– Μάλλον έτσι…
– – παλληκάρια!
– Έλεγαν οι αξιωματικοί περιφερόμενοι
– – αν δείτε τυφλούς; Να σούρνονται στους δρόμους, αρπάξτε τους άτιμους από τον γιακά και κουβαλήστε τους στο τμήμα!
– – αν δεν θελήσουν να έλθουν στο τμήμα;
– – Τι θα πει δεν θέλουν; Ένα-δυό χαστούκια, γερό σπρώξιμο, μια κλοτσιά στα πισινά, τι θα κάνουν θα τρέξουν!

– Διευκρινίζοντας το ζήτημα της φύλαξης των τυφλών από εξωγενείς παράγοντες. Ο Α.Ε. κάθισε μπροστά από το πολυτελές του τραπέζι και άρχισε να κλαίει! Ένα χέρι προστατευτικά ακούμπησε τον ώμο του!
– – και τι; Δεν είπα εγώ μόλις έμαθα για τον νόμο για την προστασία των τυφλών «καημένοι τυφλοί»; Βλέπετε; Στην ιστορία αυτή οι καημένοι οι τυφλοί έχασαν! Ενώ εγώ κέρδισα!
– – τι κερδίσατε;
– Ρώτησε ο Α.Ε. ψάχνοντας το καπέλο του.
– – μα πως; Ένας επικριτής λιγότερος!
– – σας χαιρετώ αγαπητέ, αν θελήσετε πάλι να περάσετε κάποια αλλαγή, ελάτε!
– – «ναι περίμενε» σκέφτηκε ο Α.Ε.
– Και πηδώντας δέκα-δέκα τα σκαλιά της πολυτελούς βασιλικής σκάλας, απομακρύνθηκε!
Χθες στις 5:01 μ.μ.Δημόσια

Είχε όλη την καλή θέληση, αλλά του έλειπε η εμπειρία.

Τα πάρκα και τα παρτέρια της Σχολής Τυφλών αποτελούν πηγή τροφοδοσίας για την κουνέλα μου τη Λίμπο. Για τους χειμερινούς και τους ανοιξιάτικους μήνες, φυτρώνει εκεί μια μικρή αλλά σταθε΄ρη ποικιλία αγριόχορτων, τα οποία αποτελούν το 30-50% του διαιτολογίου της Λίμπο εκείνες τις εποχές. Τις υπόλοιπες εποχές, μαζεύω κυρίως φύλλα και άνθη από θάμνους. Το υπόλοιπο της διατροφής της αποτελείται από ξηρά τροφή, σανό και λαχανικά. Της μαζεύω καθημερινά λοιπόν μια σακούλα χόρτα, είτε πολλά είτε λίγα, και φροντίζω να περιλαμβάνω από δύο έως εννέα ξεχωριστά είδη. Τα περισσότερα είναι είδη που θεωρούνται θρεπτικά, οπότε λαμβάνει μια ισορροπημένη διατροφή. Τα βασικά χόρτα που μαζεύω είναι: ένα κοινό πολυετές αγρωστώδες σαν την αγριάδα που δε γνωρίζω πώς λέγεται, αλλά είναι πολύ κοινό και φαγώσιμο, ένα άλλο μονοετές αγρωστώδες σαν το αγριοκρίθαρο, αλλά παχύτερο και χωρίς κολλητικά στάχυα, αγριοκρίθαρο (Hordeum murinum), κολλιτσίδα (Gallium aparine), περδικάκι (Parietaria judaica), αλσήνη (Stellaria media), ζοχό (Sonchus oleraceus), αγριοζοχοό (Eurospermum picrides), πικραλίδα (Taraxacum officinale), μολόχα (Malva silvestris), γλιστρίδα (Portulaca oleracea), αν και η τελευταία είναι κυρίως καλοκαιρινό είδος, όσο κι άλλα είδη. Κάποια απ’αυτά τα πλατύφυλλα καταλήγουν επίσης ως γεύμα του γενειοφόρου μου δράκου (Pogona vitticeps), αν και ποσοστιαία δεν αποτελούν σημαντικό μέρος της διατροφής. Ταΐζουν επίσης την αποικία γιγάντιων αφρικανικών σαλιγκαριών (Achatina fulica) σε μεγάλο μέρος. Τα χόρτα επίσης πάνω μπορεί να έχουν κάμπιες κι άλλα έντομα, τα οποία τρώει ο δράκος και το λοφιοφόρο μου γκέκο (Correlophus ciliatus), αν και αυτά καλύπτουν αμελητέο ποσοστό της διατροφής γιατί τις βρίσκω σπάνια. Τέλος κάποιες περιοχές υποστηρίζουν πληθυσμούς σαλιγκαριών, και τα προϋπάρχοντα Eobania vermiculata και τα δικής μου εισαγωγής Helix aspersa, τα οποία αποτελούν μικρό μέρος της διατροφής του δράκου και μεγαλύτερο αυτής του κερασφόρου βατράχου (Ceratophrys cranwelli). Τα χόρτα ωστόσο είναι πολύ πιο σημαντικά για την κουνέλα, η οποία έχει συνηθίσει να τα τρώει καθημερινά και της παρέχουν πληθώρα θρεπτικών συστατικών και γευστικών εμπειριών. Εάν για οποιονδήποτε λόγο δε μπορώ να μαζέψω χόρτα απ’τη Σχολή, έχω λίγες ακόμα εναλλακτικές περιοχές, κυρίως όμως για συλλογή φύλλων θάμνων ή δέντρων, και συμπληρώνω επίσης και με λαχανικά όπως μαρούλι, τα οποία όμως είναι χαμηλλότερα σε θρεπτι΄κη αξία. Φυσικά πέρα από τους ίδιους/κουνέλιους σκοπούς, τα χόρτα αυτά στηρίζουν ένα μικρό υποτυπώδες τοπικό οικοσύστημα, μαζί με τα μεγαλύτερα φυτά, τα ασπόνδυλα κλπ.

Άρα μπορείτε να φανταστείτε τι αγανάκτηση ένιωσα όταν όλα αυτά σήμερα χάθηκαν. Αν κι άκουγα χορτοκοπτικά αυτές τις μέρες, δεν έδινα σημασία, διότι ήμουν σίγουρος ότι θ’άφηναν τις πιο παραμελημένες περιοχές ήσυχες. Όμως έκανα μεγάλο λάθος• το μέγεθος της καταστροφής ήταν ανυπολόγιστο, σε κάθε κομματάκι της Σχολής Τυφλών με λίγο χώμα. Εκεί που μέχρι πρότινος υπήρχε πυκνή, ζωηρή πρασινάδα, τώρα είχε απομείνει ένα αξιοθρήνητο στρώμα μαραινόμενης και μισοπεθαμε΄νης φυτικής ύλης. Κανονικά η εποχή κοψίματος των αγριόχορτων είναι Απρίλιο ή Μάιο, αλά το πρόβλημα είναι ότι φέτος έγινε ασυνήθιστα νωρίς, πριν προλάβουν δηλαδή να εκπτυχθούν πλήρως τα φύλλα των φυλλοβόλων θάμνων και δέντρων, της εναλλακτι΄κης τροφής του κουνελιού. Οπότε μέχρι τότε θα πρέπει να την βγάλω με νεραντζόφυλλα, τα οποία, αν και εύγευστα, δε θα είναι τόσο θρεπτικά όσο η ποικιλία πολλών ειδών, τα λίγα χόρτα που μπορώ να μαζέψω από τις γλάστρες ή αλλού, τα αμπελόφυλλα από το μικρό φυτό του πατέρα μου, και θρεπτικά κατώτερο μαρούλι. Ίσως επίσης να επιτεθώ στις τριανταφυλλιές της Σχολής, εφόσον έχουν βγάλει φύλλα νωρίτερα από κάθε άλλο φυλλοβόλο. Αν δεν θέλουν να τους τις κόβω, ας μην ξανακόψουν όλα τα χόρτα.

Τα χόρτα κόβονται τέτοια εποχή, γιατί τότε φτάνουν στο μέγιστο του φουντώματός τους και φαίνονται εντονότερα. Από την πλευρά του κύκλου ζωής των χόρτων όμως, αυτή είναι η πλέον άκαιρη εποχή για το κόψιμό τους, διότι στη φάση αυτή είτε βρίσκονται σε ανθοφορία είτε στις αρχές της καρποφορίας, άρα δεν έχουν προλάβει να ρίξουν σπόρο. Σίγουρα κάπως προλαβαίνουν ν’αναπαραχθούν, γιατί κάθε χρόνο φυτρώνουν περίπου τα ίδια είδη, ίσως από φυτά που ρίχνουν σπόρο νωρίτερα, ίσως από σπόρους που παραμένουν σε νάρκη για χρόνια στο έδαφος, ή και από σπόρους που μεταφέρονται από αλλού με τον αέρα. Εντούτοις, η βίαια αυτή θανάτωση πριν προλάβουν ν’αφήσουν τους απογόνους τους αποδυναμώνει τους πληθυσμούς τους σημαντικά, επιτρέποντας έτσι την επέκταση τοξικών και υπερβολικά ανταγωνιστικών μονοετών ή πολυετών καλοκαιρινών ειδών, όπως ο γερμανός (Solanum elaeagnifolium), τα οποία μεγαλώνουν γρηγορότερα κι έχουν ανθεκτικότερους βλαστούς που στέκονται και μετά την ξήρανσή τους, οι οποίοι δυσχεραίνουν σημαντικά την ανάπτυξη των χειμερινών ειδών, τα οποία σκιάζονται και σταδιακά λιγοστεύουν, ενώ επιπροσθέτως ορισμένα είδη όποως ο γερμανός, παράγουν αλληλοπαθητικά χημικά που αναστέλλουν την ανάπτυξη άλλων φυτών. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι ο πρώην λαχανόκηπος της Σχολής. Πριν τρία χρόνια, ένα κομμάτι γης που καλυπτόταν κυρίως από γερμανό, οργώθηκε για να γίνει λαχανόκηπος. Στο νέο αυτό γόνιμο χώμα, μαζί με τα λαχανικά φύτρωναν και πολλά χειμερινά ζι΄ζάνια κατάλληλα για το κουνέλι. Ο γερμανός παρέμεινε, αλ΄λα σε λίγα μόνο σημεία. Πρόπερσι ο λαχανόκηπος εγκαταλείφθηκε, κι εκ΄τος από λίγες ρόκες που πρόλαβαν να ρίξουν σπόρο, δε φύτρωσαν άλλα λαχανι΄κα από μόνα τους. Η ποσότητα όμως των εδώδιμων αγριόχορτων ήταν τεράστια. Αυτή η κατάσταση έλαβε ένα άσχημο τέλος, όταν όλα αυτά τα πράσινα και τρυφερά χόρτα κόπηκαν στη φάση της ανθοφορίας τους, και το καλοκαίρι αντικαταστάθηκαν πλήρως από γερμανό κι άλλα ανθεκτικά και τοξικά καλοκαιρινά είδη, των οποίον οι βλαστοί στέκονταν μέχρι το χειμώνα, οπότε και κόπηκαν. Φέτος το σημείο είναι σχεδόν γυμνό, εκτός από κάποιες εστίες με αγρωστώδη, περδικάκι και κάτι άλλο πιθανόν τοξικό, όλες από τη μεριά που δεν δούλεψε τόσο εντατικά το χορτοκοπτικό. Ο ζοχός και η στελλάρια, αγαπημένες χυμώδεις τροφές της κουνέλας με τις οποίες γέμιζα σακούλες ολόκληρες, εξαφανίστηκαν εντελώς. Απενναντίας, ο γερμανός φαίνεται να ξεφυτρώνει απ’όλα τα σημεία. Το φυτό αυτό είναι ριζωματώδες, και φαίνεται να ωφελείται από τα χορτοκοπτικά, επειδή τα ριζώματά του σκορπίζονται μακριά κι έτσι εξαπλώνεται. Το ίδιο συμβαίνει, αν και σε λιγότερο βαθμό, και σε άλλα πράσινα μέρη της Σχολής. Αν η κατάσταση αυτή συνεχιστεί για χρόνια, δε θεωρώ απίθανη την ολότελη εξαφάνιση κάποιων ειδών. Ήδη η μολοχα και ο ζοχός, δύο είδη με σχετικά βραδύτερο ρυθμό ανάπτυξης και ανθοφορίας από άλλα ζιζάνια, που είναι και πολύ θρεπτικά, έχουν σχεδόν εξαφανιστεί.

¨Όπως πάντα, πράττουν χωρίς να αναλογίζονται τις συνέπιες. Οι υπεύθυνοι γνωρίζουν ότι μόνο εγώ αξιοποιώ τα χόρτα, συγκεκριμε΄να για να ταΐζω το κουνέλι μου, κι ότι προτιμώ συγκεκριμένες περιοχές. Αντί λοιπόν να της αφήσουν, τα ισοπεδώνουν όλα. Αυτό δε θα ήθελα να επαναληφθεί στο μέλλον.

Πηγή:
iefimerida.gr

ΑΦΗΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ 40 ΦΙΔΙΑ ΣΕ ΕΦΟΡΙΑ

Γητευτής φιδιών αντιμετωπίζει τη γραφειοκρατία με…κόμπρες! [βίντεο]

05|12|2011 13:37

Τρεις σάκους γεμάτους με φίδια, μεταξύ των οποίων 4 βασιλικές κόμπρες, άδειασε μέσα σε εφορία ένας αγανακτισμένος γητευτής φιδιών στην Ινδία, ο οποίος εκνευρίστηκε επειδή οι υπάλληλοι καθυστερούσαν τα χαρτιά που χρειαζόταν για τη μεταβίβαση ενός χωραφιού και επειδή του ζήτησαν μίζα.

Αφού πήγε αρκετές φορές στην εφορία προσπαθώντας να βγάλει άκρη με την υπόθεσή του, ο άντρας είδε κι απόειδε και αποφάσισε να αναλάβει πιο ενεργά δράση, μπας και του δώσουν σημασία.

Όπως φαίνεται στο βίντεο, η λύση που επέλεξε είχε αποτέλεσμα, καθώς οι υπάλληλοι της εφορίας έντρομοι σκαρφάλωσαν σε γραφεία και καρέκλες, μόλις είδαν τα φίδια να κόβουν βόλτες στο πάτωμα.

Το συμβάν έγινε σχετικά παλιά, αλλά τώρα το βρήκα και μο φάνηκε πράξενο. Μήπως θα έπρεπε να κάνουμε κάτι πρόμοιο κι εδώ στην Ελλάδα; Παρακάτω είναι το βίντεο:

Τα παράπονα από το Reptiles Greece συνεχίζονται. Πριν περίπου έναν μήνα σας είχα ενημερώσει για ένα άδικο επταήμερο suspend που δέχθηκα, αλλά τώρα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Όπως έχω ξανααναφέρει, είμαι μέλος στο ελληνικό φόρουμ για τα ερπετά (Reptiles Greece). Το φόρουμ αυτό στο παρελθόν ήταν μια ειρηνική και λειτουργική κοινότητα, η οποία είχε φυσικά τα σκαμπανεβάσματά της, όπως κάθε φόρουμ, πλέον όμως βαίνει από το κακό στο χειρότερο. Πλέον έχει συρρικνωθεί αρκετά κι έχει γίνει, αντί για χώρος ανταλλαγής απόψεων, τόπος αντιπαραθέσεων και καυγάδων. Λίγοι τολμούν να παρουσιάσουν κάποιο γεγονός στην ολότητά του, φοβούμενοι την αρνητική κριτική.

Και τι έγινε λοιπόν τώρα; Γιατί παραπονιέμαι ξανά; Γιατί έγινε ένα πολύ άσχημο γεγονός το οποίο η διαχείριση δε μπόρεσε να αντιμετωπίσει έγκαιρα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Εμένα σκοπός μου είναι να βελτιώνω το φόρουμ. Γράφοντας δηλαδή άρθρα ή τοποθετώντας συνδέσμους, αποσκοπώ στην πλούτυνση των πληροφοριών αυτού του φόρουμ, οι οποίες θα ωφελήσουν τα νέα, καθώς και τα παλαιότερα μέλη. Φυσικά δεν είμαι ο μόνος που το κάνω αυτό, υπάρχουν κι άλλοι που αρθρογραφούν – έχω την εντύπωση ότι ο αριθμός τους αυξάνεται -, αλλά κι εγώ είμαι μέσα σ’αυτούς ως βασικός. Τους τελευταίους μήνες δεν αρθρογραφούσα, και επειδή υπήρχε πρόβλημα με την επικόλληση, άρα δε μπορούσα να επικολλήσω εύκολα συνδέσμους, και επειδή με είχε αποθαρρύνει το αρνητικό κλίμα του φόρουμ, όπου ό,τι γράφεται δεν αναγνωρίζεται, αλλά ο καθένας εξακολουθεί να λέει το κοντό του και το μακρύ του. Πρόσφατα ωστόσο ανακάλυψα οτι η λειτουργία της επικόλλησης αποκαταστάθηκε, κι έτσι ευθύς έκανα ένα θέμα, όπου παρέθετα ένα άρθρο ενός Πακιστανού ερευνητή για τη φυσική ιστορία του γκέκο λεοπάρδαλης ή leopard gecko (Eublepharis macularius), του κοινότερου είδους γκέκο στην αιχμαλωσία, για το οποίο λίγα μπορούν να βρεθούν για τη ζωή του στη φύση, με αποτέλεσμα να κυκλοφορούν και πολλές ανακρίβειες, π.χ. ότι είναι ερημόβιο είδος, εδαφόβιο και ζει στην άμμο, πράγματα που είναι καταφανώς λάθος. Το άρθρο αυτό περιείχε πληροφορίες από παρατηρήσεις των γκέκο αυτών στη φύση, και σίγουρα είναι πολύ χρήσιμο. Αφού λοιπόν το δημοσίευσα με κάποια δικά μου σχόλια και σύντομα έλαβα θετική κριτική από τον Σπασμένο Θεό, τον ειδικό στο είδος του φόρουμ, ο οποίος επίσης συχνά δημοσιεύει επιστημονικές μελέτες για το συγκεκριμένο είδος, άρχισαν τα προβλήματα.

Ένα γνωστό ενοχλητικό μέλος άρχισε αρχικά την πλάγια, και σύντομα την κατά μέτωπον επίθεση. Ο εν λόγω υπάνθρωπος, ο οποίος έχει πολούς μήνες να μπει στο φόρουμ και ο κύριως λόγος που μπαίνει τώρα είναι για να με κράζει, επειδή πιστεύει ψυχωτικά σχεδόν ότι έχει μια αποστολή να επισημαίνει τα λάθη μου, μην προσφέροντας έτσι τίποτα ουσιαστικά στο φόρουμ, άρχιζε την επίθεσή του, η οποία είναι κυρίως ειρωνικού χαρακτήρα. Επικόλλησε λοιπόν το σύνδεσμο του άρθρου μου εδώ για τον τερατοσκίγκο, για τον οποίον μου είπε και καλά με φιλικό τόνο να γράψω και γι’αυτόν, προσθέτωντας ελαφρώς ειρωνικά ότι εφόσον με ενδιαφέρει μόνο ν’ανεβάσω την επισκεψιμότητά μου υποτίθεται, δίνει και τον σύνδεσμο. Μόλις του επισήμανα πως είναι εκτός θέματος, ξεκίνησε η κατά μέτωπον επίθεση. «Πες μας, εσύ τον σκότωσες αυτόν;» Είναι αλήθεια ότι ο Teratoscincus roborowskii τώρα πια δεν είναι μαζί μας, και δεν ξέρω αν οφείλεται εν μέρει και σε δικό μου λάθος, πάντως ήταν πιασμένος και ίσως να υπέκειψε σε παράσιτα. Αυτό δεν είναι το θέμα μας ωστόσο, ούτε επίσης με ενδιαφέρει από πού το έμαθε, αν κι έχω τις υποψίες μου. Το θέμα είναι ότι κοινοποίησε κάτι που δεν ήθελα να δημοσιευτεί, ή θα το δημοσίευα μετά από πολύ χρόνο, για ευνόητους λόγους. Δυστυχώς συμβαίνουν αποτυχίες σ’όλους μας, και ξέρω κι άλλα μέλη, κάποια εκ των οποίων σεβαστά, τα οποία έχουν χάσει ζώα, αλλά δεν τολμούν να το δημοσιεύσουν, γιατί θα τους φάνε κυριολεκτικά! Αν είχαμε ένα υποστηρικτικό και νυφάλιο φόρουμ, τέτοιες δημοσιεύσεις θα ωφελούσαν, ώστε να μαθαίνει όλη η κοινότητα από το λάθος ενός για να μην επαναληφθεί, αλλά το εν λόγω φόρουμ έχει αυστηρά επικριτικό κλίμα – περισσότερο με Web War μοιάζει παρά με φόρουμ ερπετών -, οπότε κανείς δε ρισκάρει να πει κάτι τέτοιο. Αν προσέξετε, όλοι έχουν να περηφανευτούν για τις επιτυχίες τους, όπως την αναπαραγωγή ενός σπάνιου είδους ή ενός μορφικού, αλλά απουσιάζουν εμφανώς τα λάθη, τα ατυχήματα, οι αποτυχίες, οι ασθένειες και οι θάνατοι, δίνοντας την εντύπωση στον μη υποψιασμένο ότι όλα πάνε καλά.

Λογικό ήταν λοιπόν, εφόσον είχα και προηγούμενα μαζί του, το θέμα να εξελιχθεί σε θερμό επεισόδιο. Ο μαλάκας πίστευε ακράδαντα ότι, εφόσον το άρθρο το δημοσίευσα μια μέρα μετά το θάνατο του ζώου και δεν είπα κάτι γι’αυτό, ότι η φωτογραφία του ζώου τραβήχτηκε μεταθάνατον. Στην πραγματικότητα ετοίμαζα το άρθρο αρκετές ημέρες πριν, γιατί έπρεπε να βρω και να διαβάσω αρκετές πηγές, αλά αυτά είναι ψιλά γράμματα γι’αυτόν, επειδή το μόνο που ξέρει είναι να πετάει βλαπτικές κοτσάνες της στιγμής. Για το θάνατο δεν ειπα, διότι σχεδίαζα να γράψω γι’αυτόν σε άλο, λεπτομερέστερο άρθρο, κι επειδή το άρθρο αυτό είχε σκοπό να παρουσιάσει το είδος, όχι την αποτυχία. Στην πραγματικότητα η φωτογραφία ήταν από την πρώτη μέρα που τον πήρα! Ότι και να τον έλεγα, ότι απλώς συγκρίνοντας την ημερομηνία λήψης της φωτογραφίας με την ημερομηνία λήψης των μεταγενέστερων βίντεο θα αποδειχθεί λάθος, ήταν μάταιο. Ήταν και παραμένει πεπεισμένος ότι λέω ψέματα. Αν το κεφάλι του ανθρώπου είναι ξερό δεν καταλαβαίνει, ή μάλλον δεν θέλει να καταλάβει. Άλλωστε δεν έχω λόγο να κοροϊδέψω κανέναν, αλά πώς να το καταλάβει άνθρωπος που κοροϊδεύει τους πάντες;

Σε όλη αυτήν τη διένεξη, η διαχείριση ήταν απούσα. Ούτε ένας συντονιστείς ή διαχειριστής δεν ήρθε για να διευθετήσει το θέμα και να μεταφέρει τις προβληματικές δημοσιεύσεις αλλού ή να τις διαγράψει. Αν δεν επέμενα εγώ να έρθει να το δει κάποιος διαχειριστής, αμφίβολο ότι θα ερχόταν. Με λίγα λο΄για δηλαδή έχεις το ελεύθερο στο φόρουμ αυτο να βρίζεις, να ειρωνεύεσαι, να κατακρίνεις και να χαλάς θέματα, και αν το δει κανένας αντμίν καλώς, αλλιώς μπορέι να μείνει στο αρχείο για μήνες, υποβαθμίζοντας την εικόνα του φόρουμ, κάτι που υποτίθεται ενδιαφέρει πολύ τους διαχειριστές. Και μιλάω για πολλούς αντμίν, γιατί το φόρουμ αυτο΄δεν έχει έναν μόνο όπως τα περισσότερα φυσιολογικά φόρουμ, αλά τρεις! Τέσσερις κανονικά, αλλά ο ένας έχει παύσει να ασχολείται και είναι ουσιαστικά νεκρος για το φόρουμ, υπάρχει απλώς σαν όνομα. Δεν είναι λοιπόν ούτε ένας, ούτε δύο, αλλά τρεις διαχειριστές, και το φόρουμ λειτουργεί σαν να έχει μισό. Η έλλειψη χρόνου από τις πολλές δουλειές είναι φτηνή δικαιολογία του κώλου, γιατί σύμφωνα με το νόμο των πιθανοτήτων είναι αρκετά απίθανο και οι τρεις να έχουν το ίδιο φόρτο εργασίας την ίδια στιγμή. Θα μπορούσαν να φτιάξουν ένα έξυπνο σύστημα, με το οποίο θα μπορούσαν να γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή ποιος είναι απασχολημένος και ποιος όχι, ώστε να αναλαμβάνει ο λιγότερο απασχολημένος τη διεύθυνση του φόρουμ, μια ςκαι την χρειάζεται επειγόντως στα χάλια που βρίσκεται. Η δουλειά που έχουν να κάνουν άλλωστε είναι ελάχιστη, αφού έτσι όπως το κατήντησαν το φόρουμ, έχουν καταλήξει να μιλούν 5-6 με΄λη μόνο σε ελάχιστα θέματα. Και αν εν τέλει ισχύει ότι έχουν τόσο πολές δουλειές, γιατί δε βάζουν ακόμα έναν αντμίν με περισσότερο ελεύθερο χρόνο; Ας βάλουν εμένα ή κάποιο άλο σωστό άτομο, να βάλει το φόρουμ στο γύψο.

Τα αποτελέσματα της κακοδιαχείρισης είναι εμφανή στο φόρουμ. Αν και υπήρχαν παρόμοιες περίοδοι υποδραστηριότητας και στο παρελθόν, όταν ενεργούσαν μόνο δύο διαχειριστές και ήταν για και΄ρο απασχολημένοι, πλέον η κατάσταση έχει επιδεινωθεί σοβαρά. Μπαίνουν ελάχιστα νέα μέλη, τα περισσότερα εκ των οποίων εξαφανίζονται αφού πάρουν τις πληροφορίες που χρειάζονται, ανοίγουν σχετικά λίγα θέματα, σπάνια ανεβαίνουν φωτογραφίες, η ενότητα της καφετερίας με θέματα γενικού ενδιαφέροντος, μουσική, βίντεο, ταινίες και λοιπή διασκέδαση έχει σχεδόν νεκρωθεί, δημοσκοπήσεις έχουν να ανοίξουν πάνω από ένα χρόνο, ελάχιστα θέματα ανοίγουν κυρίως στις ενότητες φροντίδας ζώων, και πάλι για συγκεκριμένα είδη, άρθρα ανεβαίνουν ελάχιστα, ακόμα και η άλλοτε ανθηρή ενότητα των αγγελιών αργοσβήνει, με συγκριτικά λιγότερες αγγελίες και πολλούς εκτροφέις πλέον να πουλούν τα ζώα τους εκτός φόρουμ. Το φόρουμ έχει παρακμάσει, και γι’αυτό μόνο η διαχείριση μπορεί να φταίει. Κάντε κάτι για να το σώσετε, γιατί τελικά εγώ, που έλεγα ότι στο τέλος θα απομείνει η διαχείριση μόνη της μαζί με λίγα ακόμα σταθερά μέλη, αποδεικνύομαι προφήτης.

Τελικά λοιπόν ήρθε ένας διαχειριστής και με μισή καρδιά, σχεδόν βαριεστημένα, αφαίρεσε τα ενοχλητικά δημοσιεύματα, αφήνοντας όμως λίγα. Τελικά τα έσβησε κι εκείνα έπειτα από αγανακτησμένη προτροπή μου, και το δώρο που μου έδωσε ήταν μια αποβολή (suspend) από το φόρουμ για μόνο δύο μέρες όμως, ευτυχώς όχι για επτά. Ναι, αποβολή επει΄δη μάλωσα με έναν τρελό που δεν προσφέρει στο κάτω κάτω τίποτα απολύτως στο φόρουμ, κι επειδή είπα την αλήθεια κατακρίνοντας τη διαχείριση για τα λάθη της. Ούτε στη Βόρεια Κορέα δεν τα κάνουν αυτά! Επειδή λοιπόν είμαι εκτός φόρουμ και δεν έχω πρόσβαση στην προστατευμένη ενότητα των ανακοινώσεων, δεν ξέρω αν τιμωρήθηκε και ο άλλος μαλάκας, αλλά θα χαρώ πολύ αν έγινε αυτό. Άλλωστε δεν είναι φίλος τους ο συγκεκριμένος ώστε να του προστατεύουν το απαλό του κωλαράκι από κάθε κακό. Αν δεν έχει τιμωρηθεί, παναπεί ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με το φόρουμ.

Ενημέρωση 30/1/2016: Τιμωρήθηκε τελικά και ο άλλος εμπλεκόμενος, κι αυτός για το ίδιο χρονικό διάστημα.

Ενημέρωση 31/1/2016: Τώρα, επειδή πιθανόν διάβασαν το άρθρο, αν κρίνω από την κατακόρυφη αύξηση στις προβολές του, αφού έβαλα το Ιστολόγιο στην υπογραφή μου για μεγαλύτερη επισκεψιμότητα, μου έδωσαν ακόμα μια αποβολή μέχρι τις 7 Φεβρουαρίου. Επίσης ο γνωστός άγνωστος τρολ, που από παλιά μας ενοχλεί εδώ στο Ιστολόγιο, δημοσίευσε 21 άκρως υβριστικά σχόλια υπό διάφορα ονόματα, κυρίως μελών ή διαχειριστών του φόρουμ, τα οποία όλα διέγραψα. Μόνο ένα άφησα, του οποίου τον λογαριασμό είχα εγκρίνει κατά λάθος. Νόμιζα ότι οι δικαιοδοσία τους περιορίζεται αυστηρά εντός φόρουμ. Προφανώς δεν τους άρεσε η αλήθεια που λέω.

Ο Κάπτεν δε γράφει τις τελευταίες μέρες στο φόρουμ. Για όσους δεν ξέρουν ποιος είναι ο Κάπτεν και ποιο το φόρουμ, η προηγούμενη πρόταση στερείται κάθε νοήματος. Για όσους όμως ξέρουν, αυτό είναι κάτι πολύ ανησυχητικό, αφού είναι ανήκουστο ο Κάπτεν να μη γράψει στο φόρουμ για πάνω από δύο μέρες ή δύο ώρες, εκτός κι αν μάλλον δεν έχει πρόσβαση στο Διαδίκτυο. Τώρα όμως έχει, οπότε τι έγινε; Έπαθε τίποτα σοβαρό ο Κάπτεν; Όχι, απλώς με απέβαλαν προσωρινά.

Πρώτα όμως θα σας δώσω την προϊστορία, η οποία σας το υπόσχομαι δε θα καταλάβει περισσότερο από μία περίοδο. Είμαι γραμμένος στο ελληνικό φόρουμ των ερπετών Reptiles GREECE από της 23 Δεκεμβρίου του 2010, η οποία είναι μια κοινότητα κατόχων ερπετών όπου οι άνθρωποι ανταλλάσσουν ιδέες και βοηθούν τους νεοεισερχόμενους, και, όπως με όλα τα φόρουμ, έχει και τα καλά του, αλλά και τα κακά του. Εγώ για αρκετό καιρό αφού γράφτηκα λοιπόν δεν είχα καθόλου προβλήματα. Τα προβλήματα άρχισαν από τον Οκτώβριο του 2012, οπότε παρουσίασα τη συλλογή σπάνιων ειδών ενός κατόχου που ήταν και συνδιαχειριστής, και, από τη δημοσιογραφική μου απειρία συμπεριέλαβα λεπτομέρειες που δεν έπρεπε να δημοσιεύσω (πού ακριβώς μένει, τι λέει η κοπέλα του για τα φίδια κλπ), τις οποίες έπειτα από ένστασή του διέγραψα. Από τότε το εν λόγω άτομο αρνήθηκε να συνεργαστεί μαζί μου για τη συγγραφή κάποιων άρθρων που είχαμε κανονίσει, π.χ. το λεξικό, αλλά μετά το πρόβλημα ας πούμε ξεχάστηκε. Αργότερα, την άνοιξη του 2013, όλοι άρχισαν να με κατακρίνουν για τη δήθεν κακή φροντίδα του γκέκο μου, το οποίο είχε αδυνατίσει λίγο το χειμώνα, λέγοντας πως δεν το φροντίζω σωστά, να το δώσω πίσω σ’αυτόν που μου το έδωσε ή και χρησιμοποιώντας ακόμα και αθέμιτα μέσα όπως να επικοινωνήσουν με τη μητέρα μου για να την ειδοποιήσουν ότι δεν το φροντίζω σωστά, το οποίο δικαιολόγησε αυτός ου το είπε ότι θα το έκανε καθαρά για το καλό του ζώου. Πιστεύω ότι πράγματι κάποιοι ανησύχησαν για την υγεία του ζώου, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα πρέπει να καταφύγουν και σε απειλές για να διορθωθεί το λάθος. Παρόλο που εν τέλει αποδείχθηκε ότι το πρόβλημα ήταν μηδαμινό, η ρετσινιά ότι δε φροντίζω καλά τα ζώα μου παρέμεινε για κανένα εξάμηνο ακόμα, ακόμα κι όταν έδωσα στον Αντμίν φωτογραφίες για να δει το γκέκο, και ορισμένοι που έχουν πρόβλημα για τους δικούς τους λόγους μαζί μου την διατηρούν ακόμα, παρόλο που έχω φτιάξει συλλογή με περισσότερα και δυσκολότερα είδη και όλα είναι υγιή. Από τότε λοιπόν, μετά απ’αυτές τις άνευ προηγουμένου επιθέσεις προς το πρόσωπό μου που μου άλλαξαν ευθύς την εντύπωση για την «καλοσυνάτη» κοινότητα του RG, ανέπτυξα σχέση αγάπης και μίσους με το φόρουμ. Σταμάτησα πλέον να παίρνω τόσο προσωπικά όσα λέγονταν εκεί, και για ένα διάστημα απείχα κι από το φόρουμ. Αυτό δε σημαίνει ωστόσο ότι δεν ενοχλούμαι από κακεντρεχή σχόλια. Συνέχιζα λοιπόν να γράφω σε πολλά θέματα, να δημοσιεύω άρθρα και να βοηθώ νέα μέλη. Τα προβλήματα λοιπόν, για ακόμα μια φορά, φαινομενικά ξεχάστηκαν, όμως παρέμειναν λίγοι με εμπάθειες εναντίον μου. Μπορεί να υπήρχαν κάποιες προστριβές όπως σ’όλα τα φόρουμ, αλλά ξεπερνιούνταν γρήγορα.

Το «παράπτωμα» λοιπόν που με οδήγησε στην ποινή δεν ήταν καν παράπτωμα. Το θέμα όπου εξελίχθηκε η όλη μοιραία συζήτηση είναι αυτό, απ’όπου όμως τα δημοσιεύματα εκτός θέματος αφαιρέθηκαν από τον Admin. Ήρθε λοιπόν νέο μέλος, ο οποίος ήθελε να ξεκινήσει με κάποιο ερπετό. Είχε ήδη θαλασσινά ενυδρεία υφάλου, οπότε θα μπορούσε να ξεκινήσει και με κάτι δυσκολότερο. Έτσι κι εγώ του πρότεινα λίγα ήδη, κι ένα απ’αυτά ήταν ο χονδροπύθωνας (Morelia viridis). Ο πύθωνας αυτός είναι ένα τροπικό δενδρόβιο φίδι της Ινδονησίας, της Ν. Γουινέας και της ακραίας βορειοανατολικής Αυστραλίας, το οποίο ζει σε σχετικά σταθερό κλίμα και δεν ανέχεται οπότε μεγάλες αποκλίσεις στη θερμοκρασία και στην υγρασία. Θεωρείται δύσκολο είδος, αν και υπάρχουν και δυσκολότερα από αυτό. Του πρότεινα επίσης μερικά ευκολότερα είδη, αλλά τον παρότρυνα και να ψάξει και να απευθυνθεί σε όσους τα κατέχουν ή τα εκτρέφουν (υπάρχει εκτροφέας M. viridis για παράδειγμα στο φόρουμ. Παρόλο λοιπόν που του είπα να ψάξει, ο γνωστός ας πούμε Κρις άρχισε να μου επιτίθεται ευθύς, ότι δήθεν δεν ξέρω γιατί μιλάω, πως είναι δύσκολο είδος κλπ. Πότε εγώ του είπα να πάει να το πάρει χωρίς να ψάξει; Πρότεινε επίσης τα ίδια περίπου είδη που πρότεινα κι εγώ, αλλά με τον τρόπο του επισκίασε πλήρως τη δική μου απάντηση. Υπήρχαν επίσης κι άλλοι που συμφώνησαν μαζί του συμπεριλαμβανομένων και μελών που βοήθησα στο παρελθόν, οπότε γνώριζαν ότι δεν λέω μπούρδες, αλλά και μελών που είχαν να πατήσουν πάνω από εξάμηνο στο φόρουμ. Υπήρχαν και αυτοί που συμφώνησαν επειδή δε θεώρησαν τα λεγόμενά μου παράλογα, αλλά χάθηκαν μέσα στη διαφωνία. Στη συνέχεια η συζήτηση εκτραχύνθηκε και ο Κρις άρχισε να χρησιμοποιεί τις τακτικές που δεν επιτρέπονται στην πάλη, αλά μάλλον επιτρέπονται στα φόρουμ, δηλαδή χτυπήματα κάτω από τη ζώνη. Άρχισε να φέρνει παραδείγματα από παλαιότερες διαφωνίες, από προσωπικά μηνύματα μ’αυτόν και μ’άλλα μέλη, και από υποτίθενται λήξαντα θέματα, ενώ στο τέλος, μην έχοντας άλλα να πει, άρχισε τις προσωπικές επιθέσεις του τύπου «πιστεύω πως δεν έχεις κάνει σεξ ως τώρα, get a life» κλπ, όλα αυτά ενώπιον νέου μέλους, που, ως αναμενόμενο, μάλλον φοβήθηκε και δεν ξαναέγραψε στο θέμα. Αυτό είναι πάγια τακτική του εν λόγω μέλους, όταν δηλαδή διαφωνεί με κάποιον, για να τον μειώσει μιλά με προσβητικότατο τρόπο, κι ακόμα καλύτερα αν έχει νέα μέλη μπροστά. Έτσι ο νέος θα δει ποιος φαινομενικά έχει δίκιο και θα αγνοήσει τον άλλον. Φυσικά δεν είναι παντογνώστης, και θα διορθώσει κάποιο λάθος του, αλλά αυτό το κάνει ακριβώς για να φαίνεται σωστότερος, γιατί ο κόσμος είναι καχύποπτος προς αυτούς που δείχνουν να τα ξέρουν όλα, για κάτι που κατακρίνει εμένα, επειδή απαντώ στα περισσότερα θέματα, μ’αρέσει να ψάχνω επιστημονικές πληροφορίες και να τις αναρτώ στο φόρουμ, και συχνά διορθώνω μέλη για μη σημαντικές λεπτομέρειες της δημοσίευσής τους για το καλό όλου του φόρουμ όμως, και σε καμία περίπτωση για να τους μειώσω, όπως διορθώσεις σχετικά με την ταξινόμηση ενός είδους για παράδειγμα.

Η δικαιοσύνη άργησε ν’αποδοθεί. Ο Αντμίν περίμενε μερικές μέρες μέχρι να μετακινήσει τα προβληματικά δημοσιεύματα, πιστεύω για να δει πώς θα εξελιχθεί η συζήτηση, ως μέρος του εκδημοκρατισμού του φόρουμ που πειραματίζεται. Εγώ εντωμεταξύ είχα αποσυρθεί από τη συζήτηση λίγο νωρίτερα, επειδή άκρη δε θα έβγαινε. Μόλις μετέφερε τα θέματα λοιπόν, απέδωσε και τη δικαιοσύνη, η οποία ήταν 7 ημέρες suspend για μένα, γιατί έδωσα λάθος πληροφορίες! Το χαστούκι το έφαγα στις 30 Οκτωβρίου, οπότε τώρα θα μπορώ να γράψω. Δηλαδή ο άλλος που έλεγε ότι είμαι άσχετος κι ότι δεν έχω κάνει σεξ κλπ βγήκε αλώβητος από την όλη υπόθεση. Αναμενόμενο ήταν αυτό, αφού το εν λόγω μέλος είναι και διαχειριστής και φίλος του, με το δεύτερο ίσως να οδηγεί στο πρώτο. Διαχειριστής με λίγα λόγια σημαίνει ότι μπορεί να λέει κάτι παραπάνω ατιμώρητος, και για να μην εκτεθεί θα τιμωρούνται οι υπόλοιποι. Έτσι δυστυχώς είναι αυτό το φόρουμ, ευνοιοκρατικό. Έτσι προχωράμε μπροστά, δικάζοντας σύμφωνα με τις προσωπικές μας συμπάθειες και αντιπάθειες και όχι με βάση καθολικούς κανόνες. Αν δεν είσαι φίλος τους και ανακατεύεσαι πολύ, μπορεί να μπλέξεις. Αν από την άλλη αποφεύγεις θερμές καταστάσεις, θα σου φανούν όλα ωραία και καλά, ή τουλάχιστον μόνο λίγο στραβά μερικές φορές. Κι εγώ θα μπορούσα ν’αποφύγω τη συζήτηση με΄τα από δύο δημοσιεύσεις, αλλά είναι αδύνατο να έχω το φουσκωτό να με βρίζει και να μην απαντώ. Επίσης ήταν η πρώτη φορά που εξέθεσα δημοσίως τις απόψεις μου περί ευνοιοκρατίας, διαφθοράς κλπ. Και είδα το αποτέλεσμα. Παρόλα αυτά ελπίζω σε κάτι καλύτερο, και φοβάμαι πολύ ότι αν δεν έρθει κάτι καλύτερο οι ομάδες του Facebook, οι οποίες ήδη απειλούν γενικώς τα φόρουμ, τελικά θα το υποκαταστήσουν πλήρως. Τότε θα μείνουν τα φιλαράκια μόνα τους και θ’αναρωτιούνται γιατί δεν έρχονται νέα μέλη!

Ούτε μία ομπρέλα;

Ήμουν λοιπόν προχθές, Παρασκευή 24 του μηνός, στο πανεπιστήμιο για να παρακολουθήσω ένα μάθημα. Ο καιρός, όπως όλες αυτές τις μέρες δυστυχώς, νεφελώδης και έτοιμος να βρέξει. Ευτυχώς δεν έβρεξε τότε, γιατί δεν είχα ούτε ομπρέλα. Φορούσα μόνο ένα αδιάβροχο, χωρίς όμως κουκούλα. Θυμήθηκα τότε τη μέρα του προηγούμενου μήνα, οπότε έβρεχε καταρρακτωδώς. Είχα πάει Δευτέρα, νομίζω 22 Σεπτεμβρίου, για να δώσω ένα μάθημα – γιατί οι εξετάσεις κράτησαν τόσο πολύ; Και όταν πήγαινα λοιπόν, ο καιρός απλώς ήταν συννεφιασμένος. Φεύγοντας όμως, έβρεχε υπερβολικά. Σχεδόν κανείς δεν έφευγε αρχικά, επειδή όλοι περίμεναν να σταματήσει υποτίθεται η βροχή. Αυτή όμως δε σταμάτησε για τις επόμενες ώρες. Έτσι πολύς κόσμος παρέμεινε μέσα και στο υπόστεγο, μετακινούμενος από το ένα μέρος στο άλλο. Εγώ κάθισα λίγο έξω στο στέγαστρο, περιμένοντας να σταματήσει, αλλά μετά μπήκα μέσα. Εκεί στο ισόγειο είχαν μια εκδήλωση για τους ανυποψίαστους ακόμα νέους της σχολής νηπιαγωγών, όπου κάποιες κοπέλες λέγανε παρωδίες διάφορων τραγουδιών στο μικρόφωνο. Αργότερα ξαναβγήκα έξω, μήπως και σταμάτησε, αλλά είχε δυναμώσει ακόμα περισσότερο. Όλοι ήταν κάτω από το υπόστεγο, αλλά λίγοι-λίγοι, οι τολμηροί πρώτα, άρχισαν να φεύγουν. Πολλοί είχαν ομπρέλες, όχι όμως όλοι. Εγώ τελικά στάθηκα δίπλα σε μια κολόνα στην άκρη του υποστέγου, πότε-πότε βγαίνοντας στη βροχή για να δω αν μπορώ να την αντέξω. Σίγουρα ένας λεπτοντυμένος κακομοίρης με το μπαστουνάκι του στη γωνία να καταβρέχεται θα προκαλούσε τον οίκτο. Όλο και κάποια συμπονετική κοπέλα θα είχε συγκινηθεί από την θλιβερή αυτήν σκηνή, και θα πλησίαζε διστακτικά τον αναξιοπαθούντα για να του προσφέρει το μόνο προστατευτικό κατά της πανίσχυρης εκείνης βροχής που διέθετε, δηλαδή την ομπρέλα της, με συνέπεια να βραχεί μετά κάτω από κάθε ρούχο, δίνοντας δηλαδή προστασία στον πτωχό, και γινόμενη αυτή ο «πτωχός» για λίγο. Αλλά δεν έγινε τίποτα τέτοιο. Ούτε μια από τις δεκάδες κουμουνίστριες κοπέλες που κόπτονται δήθεν για τα δικαιώματα των αδικημένων από την άτιμη την κενωνία – μετανάστες λάθρο και μη, γκέι, τρανσέξουαλ, Εβραίοι, μουσουλμάνοι, έγχρωμοι, άτομα με αναπηρία, ναι, όλοι στο ίδιο τσουβάλι παρά τις διαφορές τους – δεν προσφέρθηκε να μου δώσει ούτε μία ομπρέλα. Να είστε σίγουροι, πως αν επρόκειτο για Νέγρο ή Πακιστανό λαθρομετανάστη, δε θα πρόσφεραν απλόχερα απλώς την ομπρέλα τους, αλλά και το κορμί που συνδέεται μ’αυτήν την ομπρέλα. Γιατί τότε όχι στα αμεα; Η διάκριση αυτή έχει επιστημονική βάση, την οποία όμως δε θα συζητήσω επί του παρόντος. Εγώ φυσικά δε ζητιάνευα ομπρέλα· αλλά δε θεωρούσα και εντελ΄ώς απίθανο να έρθει κάποιος εκεί και να μου προτείνει να μου δώσει ομπρέλα. Τώρα αν επέμενε υπερβολικά δεν ξέρω αν την έπαιρνα κιόλας. Άλλωστε τζάμπα είναι. Τελικά βγήκα έξω στην καταρρακτώδη βροχή, πήρα τα δύο λεωφορεία που χρειάζεται και επέστρεψα, υπερβολικά βρεγμένος. Εκείνη η βροχή ήταν πρωτοφανής. Παρεξέκλινα επίσης και λίγο από το δρόμο μου για να πάρω ροκανίδι για την κουνέλα μου, γιατί εκείνο ήταν έτσι κι αλλιώς για άλλαγμα και επίσης είχε πάρει λίγιη υγρασία. Τουλάχιστον η κουνέλα, αν μπορούσε να έχει ομπρέλα, θα μου τηνέδινε…

Χθες το απόγευμα, επιστρέφοντας από το Πανεπιστήμιο (από τον Πύργο του Παιδαγωγικού Τμήματος του ΑΠΘ), κατέβαινα την οδό Τρίτης Σεπτεμβρίου για να πάρω το αστικό από τη στάση και να επιστρέφω σιγά-σιγά σπίτι μου. Η στάση αυτή λέγεται Αγία Φωτεινή, επειδή βρίσκεται κοντά σε μια εκκλησία του ίδιου ονόματος. Η εκκλησία αυτή όμως έχει κι ένα μικρό εκκλησάκι, το οποίο το έχουν χτίσει στην άκρη ακριβώς του πεζοδρομίου, κλεινοντάς το εντελώς. Όταν περνάς από εκέι, πρέπει να κατέβεις στο δρόμο, ο οποίος είτε έχει κίνηση είτε σταθμευμένα αμάξια στο μέρος αυτό. Συνήθως, όταν φτάνω στο μέρος αυτό, περιμένω να σταματήσει λίγο η κίνηση και τρέχω γρήγορα μπροστά από το δύσκολο σημείο. Και όταν έχει σταθμευμένα οχήματα, συνήθως λίγος χώρος υπάρχει ανάμεσα σ’αυτά και στην εκκλησία για να περάσω. Σήμερα όμως μια γιγάντια νταλίκα με τη μηχανή αναμμένη, για κάποιον λόγο ήταν σταθμευμένη ακριβώς μπροστά απ’αυτό το δύσκολο σημείο. Η άλλη λωρίδα του δρόμου είχε αρκετή κίνηση, κι επίσης η νταλίκα έκανε πολύ θόρυβο κι έβγαζε καυσαέρια, οπότε δεν το διακινδύνευα να περάσω από την έξω μεριά. Έτσι πήγα πίσω απ’το εκκλησάκι, περνώντας από ένα μέρος με σκαλιά, σκουπίδια, κάγκελα και απεριποίητα φυτά με αγκαθωτά κλαδιά, συν τον θόρυβο του δρόμου και της νταλίκας. Καταλαβαίνετε, για ένα άτομο με πρόβλημα όρασης δεν είναι και το ευκολότερο πέρασμα. Αν όμως το εκκλησάκι δεν υπήρχε, θα είχαμε ένα ωραίο, πλατύ πεζοδρόμιο προσβάσιμο προς όλους. Όμως σε κάποιον του ήρθε η ιδέα να πετάξει σαν τσόντα ένα εκκλησάκι στο πιο άβολο σημείο, για να διακηρύξει την πίστη του στον ορθόδοξο χριστιανικό Ιεχωβά ή όπως αλλιώς ονόμασε το τοτέμ που πιστεύει, αμαυρώνοντας ακόμα περισσότερο την ήδη προβληματική εικόνα και λειτουργικότητα της πόλης μας.
Η θρησκεία έχει βλάψει την ανθρωπότητα και στο σώμα και στην ψυχή ποικιλότρόπως επί χιλιετίες, και μία επιπρόσθετη βλάβη που ανακάλυψα μο΄λις χθες είναι η δυσχέρυνση της κίνησης των ανθρώπων με αναπηρία και μη στο δρόμο. Σας παρακαλώ, κρατήστε τη θρησκεία σας μακριά απ’το δρόμο! Θέτει σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα ή και τη ζωή πολλών ανθρώπων. Φυλακίστε την στο σπίτι σας, στον προσωπικό σας βωμό, στην αίθουσα αυνανισμού ή εν τέλει στο μυαλό σας, αλλά μακριά από κοινωφελή έργα όπως ο δρόμος και το πεζοδρόμιο. Δε θέλουμε να σκοτωθούμε εξαιτίας των συνεπειών της πίστης σας, σε καμία περίπτωση. Η θρησκεία δεν ανήκει στο δρόμο.

Αριστοτέλιο πανεπιστήμιο θεσσαλονίκης αφιλόξενο για άτομα με αναπηρία
Ημερομηνία: 19/10/2014
Μονοπάτια (οδηγοί) τυφλών που οδηγούν σε αδιέξοδα, χωρίς σχεδιασμό, με απρόσμενα εμπόδια και κακοτεχνίες, μετατρέπουν το ΑΠΘ -το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της χώρας- σε αφιλόξενο τόπο για φοιτητές με αναπηρίες, κυρίως για όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα όρασης.
Του Κωστή Κεκελιάδη
kkekeliadis@gmail.com

Με αφορμή την υπόθεση του πρωτοετή πλέον φοιτητή με προβλήματα όρασης Αργύρη Κουμτζή, που δηλώνει «ενθουσιασμένος» καθώς ήδη παρακολουθεί μαθήματα στη Φυσικομαθηματική σχολή του ΑΠΘ, η «ΜτΚ» επιχείρησε να καταγράψει τη μάχη που δίνουν φοιτητές με αναπηρίες προκειμένου να σπουδάσουν. Σημειώνεται ότι, με τροπολογία που ψηφίστηκε το καλοκαίρι, η αρμοδιότητα για τις σπουδές ατόμων με αναπηρίες πέρασε από τις σχολές στο υπουργείο Παιδείας.

ΧΡΗΜΑ, ΧΡΟΝΟΣ, ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ
Ωστόσο, από τη θεωρία στην πράξη η απόσταση είναι μεγάλη. «Χρειάζεται σχεδιασμός, χρήματα, προσπάθεια και χρόνο για να γίνουν αποτελεσματικές παρεμβάσεις», λέει ο καθηγητής στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών Αριστοτέλης Νανιόπουλος, ο οποίος έχει ασχοληθεί με ζητήματα προσβασιμότητας. Οι οδηγοί τυφλών, τα «κοτλέ» μονοπάτια που υπάρχουν στο ΑΠΘ, εκτός του ότι έχουν ξεπεραστεί πλέον ως μοντέλο, καλύπτουν ελάχιστο μέρος από την τεράστια έκταση του πανεπιστημίου. Δεν έχουν μια λειτουργική ενότητα, ώστε να οδηγούν έναν φοιτητή με προβλήματα όρασης από τη στιγμή που θα προσεγγίσει τον χώρο μέχρι να πάει στα μαθήματά του, να επισκεφθεί το κτίριο διοίκησης, τη λέσχη σίτισης ή τη βιβλιοθήκη. Ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο αφορά «τη δυνατότητα πρόσβασης στο διδακτικό υλικό και της παρακολούθησης της εκπαιδευτικής διαδικασίας, οπότε εκεί χρειάζονται τα κατάλληλα μέσα αναλόγως της ειδικής ανάγκης που αντιμετωπίζει ο κάθε φοιτητής με αναπηρίες».

ΡΑΜΠΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ
Σε ό,τι αφορά τον τομέα της πρόσβασης ατόμων με κινητικά προβλήματα έχουν γίνει αρκετά τα τελευταία χρόνια, αφού σχεδόν σε όλες τις σχολές υπάρχουν ράμπες, αν και «το εύρος των παρεμβάσεων πρέπει να αφορά ολόκληρο το φάσμα των δραστηριοτήτων ενός φοιτητή με αναπηρίες, από την πρόσβαση στα αμφιθέατρα και τις βιβλιοθήκες μέχρι τους χώρους υγιεινής και τους τηλεφωνικούς θαλάμους», λέει ο κ. Νανιόπουλος.

ΜΟΝΟ ΕΜΠΟΔΙΑ
Ο Γιώργος Προεστός είναι τεταρτοετής φοιτητής στην Παιδαγωγική σχολή του ΑΠΘ και αντιμετωπίζει προβλήματα όρασης. «Το Παιδαγωγικό είναι το πλέον ακατάλληλο κτίριο προσανατολισμού γιατί δεν έχει γωνίες, άρα θα έπρεπε να έχει ένα πλήρες δίκτυο οδηγού τυφλών», λέει. Βέβαια, κάτι τέτοιο δεν υπάρχει ούτε στο υπόλοιπο πανεπιστήμιο ούτε στην πόλη. «Το να περπατάς σε οδηγό τυφλών είναι κάτι που εγκυμονεί διαρκώς δυσάρεστες εκπλήξεις με κάθε τύπου εμπόδια», περιγράφει, «οπότε το αν θα πας ή όχι στα μαθήματα εξαρτάται από το αν θα πάνε άλλοι συμφοιτητές και φίλοι σου για να σε βοηθήσουν και εξαρτάσαι απόλυτα από αυτούς και το πρόγραμμά τους». Ζητήματα συνοδείας με κάποιον οδηγό θα μπορούσαν να λυθούν από κάποια σχετική υπηρεσία του πανεπιστημίου, «αλλά το κέντρο ενταξιακής πολιτικής πέρυσι δεν λειτούργησε, αφού δεν έγιναν αποσπάσεις προσωπικού, ενώ φέτος υπολειτουργεί με μία υπάλληλο».
Και με το διδακτικό υλικό τι γίνεται; «Όταν δεν μπορώ να πάω στο πανεπιστήμιο, τι να το κάνω το διδακτικό υλικό;» λέει ο Γιώργος Προεστός. «Από την άλλη, θα μπορούσα να έχω πρόσβαση σε εκπαιδευτικό υλικό ηλεκτρονικά χωρίς να χρειάζεται η φυσική μου παρουσία στη σχολή. Αυτά τα ζητήματα έχουν λυθεί σε πολλά πανεπιστήμια του εξωτερικού, εδώ όμως δεν έχει προχωρήσει η υλοποίησή τους ούτε πειραματικά, παρά μόνο αποσπασματικά» τονίζει ο ίδιος, επισημαίνοντας παράλληλα ότι «και η Σχολή Τυφλών της Θεσσαλονίκης συμβάλλει στην ψηφιοποίηση συγγραμμάτων με τρόπο ώστε να είναι διαθέσιμα για χρήση σε άτομα με προβλήματα όρασης».

Η δική μου εμπειρία, ως φοιτητής στο παιδαγωγικό τμήμα δημοτικής εκπαίδευσης με πρόβλημα όρασης, είναι επίσης αρνητική. Εκτός του ότι οι οδηγοί δεν είναι πάντοτε ευθείς και συχνά διακόπτονται από μικρά, αλλά επικίνδυνα αν δεν τα προσέξει κανείς εμπόδια, παντού στο προαύλιο του Πύργου του Παιδαγωγικού υπάρχουν σχάρες, κολονάκια, τοιχία κλπ, ενώ αυτοκίνητα παρκάρουν χωρίς η περιοχή αυτή να ξεχωρίζει με τρόπο ώστε να την αντιλαμβάνονται και να την αποφεύγουν τα αμεα. Μόλις μπαίνω μέσα στο κτίριο, αρχικά δυσκολεύομαι να προσανατολιστώ επειδή η πτώση στο φωτισμο΄είναι απότομη. Στο ισόγειο καταφέρνω να προσανατολίζομαι λίγο καλύτερα ακολουθώντας τις μαύρες γραμμές των εικονικών διαδρόμων που ενώνουν τις εισόδους με κεντρικά σημεία, επει΄δη έχω κάποια όραση, όμως κάποιος άλλος φοιτητής με λιγότερη ή και καθόλου όραση θα χρειαζόταν οπωσδήποτε απτικούς οδηγούς, αλλιώς θα πρέπει να ψάχνει με τις ώρες. Ακόμα κι εγώ αρκετές φορές ακολουθώ λάθος δρόμο. Όσον αφορά τους ορόφους, ως κυκλικοί και με ανελκυστήρες και από τις δύο πλευρές του κεντρικού άξονα, ο κύριος τρόπος προσανατολισμού μου είναι με τις πινακίδες γραφής μπρέιλ που υπάρχουν στις περισσότερες θύρες των διαφόρων γραφείων κι αιθουσών, αν κι όχι σ’όλες, κάτι που παίρνει πολύ χρόνο. Ελάχιστες φορές έχει χρειαστει΄να μετακινηθώ στο υπόλοιπο πανεπιστήμιο και ευτυχώς, γιατί η προσβασιμότητα σε μερικά σημεία είναι μηδενική.
Και όπως είναι σύνηθες για την Ελλάδα, δεν υπάρχει χρήμα, χρόνος και σχεδιασμός. Πιστεύω πως αν πρόκειται να γίνει κάποια παρέμβαση, μέχρι να περάσει απ’όλες τις γραφειοκρατικές διαδικασίες και να εγκριθεί με πάνω από 50 σφραγίδες παρατρεχάμενων διαφόρων γραφείων και θέσεων του παράλυτου Ελληνικού Κράτους θα περάσουν μερικά χρόνια, και μερικά ακόμα μέχρι να υλοποιηθεί στην πράξη, και πάλι το έργο θα είναι ημιτελές αν δε γίνει σοβαρά. Και μέχρι να γίνει αυτό, θ’αναγκαζόμαστε να ψάχνουμε από δω κι από κει στα τυφλά για αρκετή ώρα μέχρι να βρούμε το σημείο που θέλουμε, κάτι που κατ’εμέ είναι άκρως υποτιμητικό. Και δεν πιστεύω πως οι συνοδοί θα μας λύσουν το πρόβλημα, αφού το ζητούμενο είναι να κινούμαστε μόνοι μας χωρις τη συμβολή τρίτων. Τέτοια υπανάπτυκτη χώρα είμαστε!