Tag Archive: οπλοφορία


Την Πέμπτη στις 25 Αυγούστου, έγινε η τιμητική εκδήλωση για την ελληνική ολυμπιακή ομάδα στο Προεδρικό Μέγαρο, με την παρουσία όλων των Ολυμπιονικών. Από την ομάδα έλειπε η μεγάλη σκοπεύτρια Άννα Κορακάκη, η οποία κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στη σκοποβολή των 10 μέτρων με αεροβόλο και το χρυσό στη σκοποβολή των 25 μέτρων με πυροβόλο, όχι με αεροβόλο όπως διαδίδεται. Στην πραγματικότητα, ο πρόεδρος της δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, παρέλειψε να την προσκαλέσει. Ναι, ακριβώς αυτό! Αρχηγός κράτους και ξέχασε να καλέσει μια χρυσή ολυμπιονίκη! Πώς γίνεται αυτό; Πόσο υπανάπτυκτοί είμαστε ως χώρα; Οι αθλητές ειδοποιήθηκαν μόλις το βράδυ της Τετάρτης, κάτι που επίσης θεωρώ απαράδεκτο. Η Κορακάκη ίσως να μη μπορούσε να παρασταθεί, διότι έλειπε σε διακοπές με τον πατέρα της στο Παρίσι, παρόλα αυτά θα έπρεπε να είχε ενημερωθεί. Ο πατέρας της επικοινώνησε με τον πρόεδρο της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, Σπύρο Καπράλο, αλλά υποβάθμισε το θέμα. Λογικό ήταν και ο πατέρας και η κόρη να ένιωσαν μεγάλη αγανάκτηση. Ο πατέρας δήλωσε ότι νιώθει σαν να δέχεται πόλεμο από παντού, και η Άννα Κορακάκη ότι όσο κι αν κάποιοι το θέλουν, δεν πρόκειται να παρατήσει την προσπάθεια και δεν εγκαταλείπει τη χώρα. Ακόμα και το πρακτορείο ειδήσεων Reuters σχολίασε το γεγονός, με δημοσίευμα με τίτλο «Η ελληνική κυβέρνηση ντροπιάστηκε μετά το λάθος με την Κορακάκη». Ακόμα μια φορά γίναμε ρεζίλι διεθνώς και δικαίως.

Η Άννα Κορακάκη δεν έλαβε καμία υποστήριξη από το ελληνικό κράτος. Προπονητής της ήταν ο πατέρας της, σκοπευτής, ενώ και ο αδελφός της είναι επίσης σκοπευτής. Ταξίδεψε στο Ρίο με έξοδα της οικογένειάς της. Πήρε δύο μετάλλια στην πρώτη της Ολυμπιάδα, σε ηλικία μόλις 22 ετών – στην ηλικία μου. Είναι η πρώτη περίπτωση μετά το 1913 που Έλληνας ολυμπιονίκης παίρνει δύο μετάλλια, και η πρώτη μεγάλη διάκριση της Ελλάδας στη σκοποβολή. Παρόλα αυτά, το κατόρθωμα γρήγορα αποσιωπήθηκε. Γιατί; Είναι γιατί η Κορακάκη και ο πατέρας της επέκριναν την έλλειψη βοήθειας από μέρους του ελληνικού κράτους στις δηλώσεις τους, ή για κάτι άλλο; Μήπως φοβούνται ότι η σκοποβολή θα γίνει μόδα έπειτα από αυτό και οι Έλληνες θα έχουν όπλα;

Πηγή:
Euronews

Μπορεί ένας τυφλός να έχει στην κατοχή του όπλο;

Αυτό είναι το ερώτημα που απασχολεί στις αρχές της Νότιας Ντακότα.

Η πολιτεία σκέφτεται να υιοθετήσει νόμο ανάλογο με αυτόν της γειτονικής Αϊόβα, όπου άνθρωποι με μειωμένη η και καθόλου όραση μπορούν νόμιμα να έχουν όπλο στην κατοχή τους.

Οι υπέρμαχοι του νόμου δηλώνουν ότι βοηθά τους ανθρώπους με προβλήματα όρασης να προσαρμοστούν πιο εύκολα στην κοινωνία.

«Αν είναι νομικά σε θέση να αποκτήσουν όπλο, ο νόμος δεν το απαγορεύει ούτε απαιτεί από εμάς να κάνουμε τεστ οράσεως» δήλωσε ο σερίφης της κομητείας Μινεχάχα, Μάικ Μίλστεντ.

Για να μπορεί να έχει κάποιος όπλο στη Νότια Ντακότα αρκεί μια απλή άδεια. Εκπρόσωποι οργανισμών για τα δικαιώματα των τυφλών δηλώνουν ότι ο νόμος πρέπει να ισχύει για όλους, ανεξαρτήτως από το αν έχουν μειωμένη όραση.

Πάντως δεν είναι πολλοί οι τυφλοί που επιχειρούν να αποκτήσουν όπλο, αφού σύμφωνα με τον σερίφη λίγοι είναι οι κάτοικοι με προβλήματα όρασης που έχουν κάνει αίτηση για άδεια οπλοφορίας.

Στις ΗΠΑ εκτιμάται ότι υπάρχουν περίπου 270 εκατομμύρια όπλα, σε μία χώρα με περισσότερους από 300 εκατομμύρια κατοίκους. Αυτό αναλογεί σε 90 όπλα για κάθε 100 κατοίκους.

Γιατί, ένας τυφλός δεν έχει το δικαίωμα να προστατεύσει τον εαυτό του και με όπλο; Εφόσον το σύνταγμα της χώρας το επιτρέπει, είναι νόμιμο. Αλλά… όταν λένε οι υπέρμαχοι του νόμου ότι η οπλοφορία θα βοηθήσει στην προσαρμογή των τυφλών στην κοινωνία, τι εννοούν ακριβώς; Ότι η προσαρμογή ενός αναπήρου στην κοινωνία αξιολογείται με την ικανότητά του να χρησιμοποιεί όπλο ή να κάνει οτιδήποτε άλλο που θεωρείται απαραίτητο; Όχι, εδώ δε συμφωνώ. Για να γίνει η ένταξη, πρώτο απ’όλα θα πρέπει η υπόλοιπη κοινωνία να δεχτεί τον ανάπηρο με τις ιδιαιτερότητές του και να προσαρμοστεί σ’αυτόν. Οι υποστηρικτές του νόμου αυτού συζητούν το θέμα από εντελώς λανθασμένη θεωρητική βάση, η οποία έχει αποδειχθεί καταστροφική για τη ζωη των αναπήρων για χρόνια, φορτώνοντάς τους με πρακτικά και ψυχολογικά βάρη, σύνδρομα κατωτερότητας κλπ. Αυτή η οπτική θά’πρεπε ν’αλλάξει.