Tag Archive: μαγεία


Το άρθρο αυτό θα το δημοσίευα όταν συμπληρώνονταν 100 όροι αναζήτησης, αλλά το δημοσίευσα κατά λάθος νωρίτερα. Μετά είπα να το αφήσω, και να μην το αποσύρω σταπροσχέδια για λίγες ακόμα λέξεις, την οποία ρύθμιση άλλωστε δε θυμάμαι και θα πρέπει να ψάξω. Ήρθε λοιπόν το νέο σχολικό, εργάσιμο, οικονομικό, εκκλησιαστικό κλπ έτος με το Σεπτέμβρη. Όλοι νομίζουμε ότι η νέα χρονιά μετράει από τότε, επειδή ξεκινούν οι κανονικοί ρυθμοί της ζωής μετά το καλοκαίρι. Όμως η ιστορία είναι βαθύτερη απ’αυτό. Καλοκαιρινές διακοπές σίγουρα δε θα πήγαιναν οι άνθρωποι πριν κάποιες δεκαετίες ή εκατονταετίες για τα πιο ανεπτυγμένα κράτη, αλλά το νέο έτος μετριούταν και τότε από το Σεπτέμβριο. Όλως τυχαίως την ίδια εποχή ξεκινά και το νέο εβραΪκό έτος. Πιθανόν ήταν η εποχή του οργώματος στη Μέση Ανατολή, γι’αυτό μετρούσαν το χρόνο από τότε. Δηλαδή ως και σήμερα, κανονίζουμε τις δραστηριότητές μας σύμφωνα με το ημερολόγιοπου έστησαν κάποιοι φανατικοί θεοσεβούμενοι Μεσανατολίτες πριν 3000, 4000, 5000χρόνια ή και περισσότερο. Όπως λέω κι εγώ, είναι αδύνατο να ξεφύγουμε από τη μεσανατολική επιρροή, άπαξ και μας επέβαλαν το χριστιανισμό.
Με το νέο έτος λοιπόν ήρθαν και οι νέες λέξεις κλειδιά. Αν και η συντριπτική πλειονότητα των αναζητητών που βρίσκουν το ιστολόγιό μου αναζητούν πράγματα που κατά γενική ομολογία θεωρούνται νορμάλ, υπάρχει και μία μειοψηφία που με βρίσκει με κάπως διαφορετικούς όρους αναζήτησης, που κατά γενική ομολογία θεωρούνται από αστείοιμέχρι διεστραμμένοι. Αυτούς λοιπόν τους όρους τους μαζεύω, και μόλις ξεπεράσουν έναν αριθμό, συνήθως 100, τους δημοσιεύω. Δεν είναι απαραίτητο οι όροι να βρίσκονται εντός της ζώνης του αστείου-διεστραμμένου όμως, γιατί μερικές φορές εντάσσω στην ομάδα και καθόλα νορμάλ όρους, που απλώς έχουν γραφτεί με περίεργο τρόπο. Μπορεί να πετύχω έναν τέτοιον όρο ανάμεσα σε 200 άλλους, οπότε δε μαζεύονται και τόσο γρήγορα. Παρακάτω έχω σε λίστα όλους τους όρους μέσα σε εισαγωγικά, με δικά μου σχόλια σε όσους κρίνω ότι επιδέχονται σχολιασμού. Όλοι είναι διορθωμένοι ως προς την ορθογραφία, τον τονισμό και τα γκρίκλις, αλλά έχω κρατήσει λίγους ξεχωριστούς ως έχουν.

«katapolemisi vatrahon farmako”
Θα πρέπει να είσαι λίγο ανώμαλος για να θέλεις να εξοντώσεις τους βατράχους. Εκτός αυτού, είναι και παράνομο.
“την εποχή της Τροίας γαμιέται ο Δίας»
Ναι, ο Δίας είναι κοινωνικά αποδεκτό να γαμιέται, ο Γιαχβέόμως;
«το γαμώ της Ζωής Κωνσταντοπούλου»
«πώς να έχεις οργασμούς»
Πρώτη φορά συναντώ τέτοια αναζήτηση. Δυστυχώς η ανοργασμία είναι πραγματικό φαινόμενο. Τι να κάνουμε, οι γυναίκες δε μπορούν να γίνουν σαν τους άντρες σ’αυτό. Και μετά λένε τον Glen Wilson σεξιστή.
«αρχαία πήλινα πώς τα ξεχωρίζω»
Αρχαιοκάπηλος είσαι;
«ξόρκι να πεθάνει»
«της χώνει κάκτο στο μουνί της πορνό»
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μια ποικιλία του κάκτου Echinopsis bridgesi που λέγεται κάκτος πέος, και την έχω κι εγώ. Έχει λίγα αγκάθια μόνο στη βάση των βλαστών, και μετά είναι λείοι και κυλινδρικοί, σαν τσουτσούνια. Δεν είχα προβλέψει όμως ότι η γραφή των δύο αυτών φαινομενικά ασύμβατων λέξεων κοντά μεταξύ τους θα μου έφερνε τέτοια αναζήτηση!
«crested gecko χαρακτήρας»
Δενήταν παράξενος ο όρος αναζήτησης, απλά τον συγκατέλεξα επειδή ελάχιστοι έχουν ψάξει γι’αυτά τα όμορφα γκέκο, παρόλο που έχω γράψει εδώ πολύ γι’αυτά.
«γιος φοράει το άπλυτο σλιπάκι του πατέρα»
“σπρέη.κανιβαλισμού»
Τι;
«η παντρεμένη γυναίκα άμα βάλει ξένο πούτσο στο μουνί της, μετά θ θέλει συνέχεια»
«η σκληρότητα του πέους και η αλγή χρώματος της γλώσσας πού οφείλεται»
Μάλλον αλλαγή εννοούσε.
«μπαμπάς κάνει τσακωτό τον γιο του να γαμά την κόρη του»
Την κόρη του γιου, ή του μπαμπά; Ζητώπερισσότερη σαφήνεια.
«παρενέργειες αλλαγής φύλου»
“πως καφατίζουμε ενα κοψυλι»
“καθαρισμός τράγου μετά μάρκαλο»
«φαρμακα για κοριους αωλαωες για τον αντροπο»
«καλλωπιστικά καρκινογόνα φυτά»
«περιπλανώμενος τουατάρα»
«βρισιές που καυλώνουν τους άντρες»
“φυτοτουατάρα»
«μουνάρες της τηλεόρασης δείχνουν τα απόκρυφα σημεία τους»
«καυλωμένος gay παπάς me gamise sto ploio”
“τι μπορώ να βάλω στο καβούκι της θαλάσσιας χελωνίτσας μου»
Αν έχεις θαλάσσια χελώνα, παρανομείς. Εκτός κι αν έχεις νεροχελώνα του γλυκού νερού.
«soflise h kunela mou”
Σόφλισε; Ψόφισε;
“μαγεία με περίοδο γυναίκας Αλβανία»
«πώς επανέρχεται ένα στεγνό γιασεμί»
Αν είναι εντελώς στεγνό, δεν επανέρχεται. Είναι νεκρό.
«μια καυλωμένη πούτσα αλόγου να δω»
«χελωνίτσες όνειρο»
«δεν έχει κάνει σεξ και λέει βρωμόλογα επίτηδες για να μας εκνευρίσει είναι γιος μας»
Το καλύτερο απ’όλα.
«αιμομιξία δωρεάν με πατέρα»
«ιστορίες με πτώματα»
«δηλητηριώδη φυτά για κουνέλι»
«πώς λέγεται το μουνί στα κινέζικα»
«κάμπια γεράνι μαύρος βλαστός karate”
“έχει πολύ βάθος αυτός ο άνθρωπος – κι εγώ νόμιζα ότι μόνο οι Ιαχωβάδες είχαν τόσο γούστο.»
«ξόρκι για να μεγαλώσει το στήθος»
«πού εκκολάπτονται τα αυγά της οχιάς»
Μέσα στοσώμα της.
«μουνί κατσίκας»
«γιατί το τελευταίο αυγό της χελώνας έχει φίδι»
Ε, βαρέθηκα να λαμβάνω την ίδια αναζήτηση συνέχεια. Δεν ισχύει.
«πορνό μουνάκια ζωάκια»
«παρακολούθηση βίντεο κτηνοβασίας ποινή»
«καθαρίστριες μελαχροινές σπιτιών γαμιούνται»
“κατούρησα και έβγαλα ζελέ από το πρωκτό»
«ποια εγκεφαλικά κύτταρα καίγονται από ηρεμιστικά»
Ε για να το λες, ήδη θα σου έχουν καεί κάποια.
«περιφερόμενο τουατάρα»
«κλινική λυκανθρωπία θεραπεία»
Τώρα τελευταία λαμβάνω πάρα πολλές αναζητήσεις για κλινική λυκανθρωπία. Γιατί; Για όσους δεν το ξέρουν, η κλινική λυκανθρωπία είναι ένα πολύ σπάνιο ψυχωτικό σύμπτωμα, όπου ο ασθενής έχει την εντύπωση ότι μεταμορφώνεται σε ζώο. Νιώθει ακόμα και το σώμα του ν’αλλάζει. Στο παρελθόν θα τον έλεγαν δαιμονισμένο.
«συνταγή-)για νεογέννητα κουτάβια»
Συνταγή για το γάλα τους, ή για να μαγειρέψεις τα ίδια;
«προσευχή για τη μαλακία»
Δε μας σώζεις, μην ανησυχείς.
«φωτογραφίες γυναικών Ελληνίδες κουνελάκια risina”
“η μάνα δεν πηγαίνει στα μωρά κουνέλια»
Πιθανότατα πηγαίνει, απλώς εσύ δεν είσαι μπροστά.
«paganum harmala Greece”
Peganum είναι, δεν έχει σχέση με τα παγανά!
“παππούδες γαμιούνται ανώμαλα στην παραλία»
«ξόρκια για σεξ»
«αποφυγή θανατικής ποινής»
«αντικατάσταση θανατικής ποινής»
«τσόντα δάγκωμα πέους αφέντρα»
«θάνατος στους γύφτους»
«τρόπος αποφυγής θανατικής ποινής»
“ποτίστρες ταΐστρες για λογο»
Άλογο, ή λόγο;
«φετίχ θηλασμού Facebook”
«έχασα την αυτοεκτίμησή μου μετά από βιασμό»
Όλα τα προηγούμενα μου φαίνονταν αστεία, αλλά αυτό με άγγιξε. Πιθανόν θα μιλάει για πραγματικό γεγονός.
«θέλω να κάνω μάγια να πεθάνει ο εχθρός μου»
«το,ρωδη!κανη,ιαλουρονικο»
Το κράτησα όπως ήταν. Τόσα πολλάορθογραφικά λάθη μαζεμένα πρώτη φορά συναντώ.
«καυλωμένη γαΪδούρα»
«πορνο δωρεαν μουνακια που χυνουν απο λεσβιακα γλυφομουνια με πραγματικη εκσπερματωση»
«η έμπειρη λεσβία γιαγιά του φίλου μου με γάμησε»
«μάγια και ξόρκια γυμνοσάλιαγκας»
«φυτό κούφαρο»
«έκανα να κλάσω και χέστικα»
Μήπωςσου άνοιξαν τον κώλο λίγο παραπάνω;
«piercing γεννητικά όργανα κατεστραμμένα»
«μαντινάδες γλείφω»
«τι τρώει το φίδι για να αλάξει δέρμα»
«πώς να κάνω βουντού σε κάποιον»
Ενημέρωση 3/11/2015: Έχω ακόμα μερικές καλές ου μάζεψα σήμερα:
«πορνό λεσβία βάζει φίδι στου μουνί της»
Και το καλύτερο:
«πώς να φτιάξω ψάρια triops χωρίς αυγά»
Δηλαδή μάγος είσαι και μπορείς να δημιουργήσεις ζωή εκ του μηδενός;

Ασιατικός βαράνος του νερού (Varanus salvator salvator), από Wikipedia.

Οι βαράνοι ή βαρανοί αποκαλούνται συχνά οι βασιλιάδες των σαυρών. Είναι συνήθως μεγαλόσωμες, σαρκοφάγες σαύρες με μεγάλη εξάπλωση στην Αφρική, στην Ασία, στα νησιά του Ινδικού και στην Αυστραλία. Τα 78 είδη τους αποτελούν το γένος Varanus της μονοτυπικής οικογένειας Varanidae, αλλά ο αριθμός των ειδών συνεχώς αυξάνεται από τη διάσπαση πληθυσμών σε νεά είδη ή και την ανακάλυψη νέων. Η οικογένεια των βαρανιδών έχει ιστορία από το ύστερο Κρητιδικό, και στο παρελθόν είχε περισσότερα γένη, αν και σήμερα μόνο οι βαράνοι απομένουν, οι οποίοι είναι πολύ επιτυχημένοι. Συγγενείς και ίσως πρόγονοί τους είναι οι νεκρόσαυροι, και λίγο μακρινότεροι οι θαλάσσιοι μοσάσαυροι του Κρητιδικού. Ακόμα μακρινότεροι συγγενείς είναι οι άωτοι βαράνοι (οικογένεια Lanthanotidae), τα τέρατα του Τζίλα (οικογένεια Helodermatidae), τα αγκουοειδή όπως το κονάκι (οικογένεια Anguidae), και τα φίδια. Το γένος είναι μοναδικό στο ότι, παρά τις τεράστιες διαφορές στο μέγεθος (από 20 εκ [πρόσφατα ανακαλυμμένος V. sparnus της Αυστραλίας] μέχρι 3 μ [ο δράκος του Κόμοντο V. Comodoensis], αν κι ακόμα μεγαλύτερος ήταν ο εξαφανισμένος αυστραλιανός V. priscus στα 5 ή και 7 μ), τα είδη δε διαφέρουν σημαντικά στη μορφολογία. Γενικώς είναι σαύρες μακρόστενες αλλά γεροδεμένες, με μακρύ λαιμό, μικρό κεφάλι, αρκετά ανεπτυγμένα άκρα και δυνατή, μη αυτοτομήσιμη ουρά. Η γλώσσα τους είναι λεπτή και διχαλωτή όπως αυτή των φιδιών, και χρησιμεύει μόνο στην όσφρηση, όπως και στα φίδια. Όταν δεν την χρησιμοποιούν, παραμένει προστατευμένη μέσα σ’ένα κάλυμμα ιστού. Τα δόντια τους είναι μεγάλα, κωνικά και αιχμηρά, και το κρανίο τους ελαφρώς κινητικό για να μπορούν να καταπίνουν μεγάλα θηράματα, αν και σε περίπτωση που είναι πολύ μεγάλα, συχνά τα τεμαχίζουν με το κεφάλι και τα μπροστινά τους άκρα. Έχουν το τρίτο μάτι (βρεγματικός οφθαλμός) στην κορυφή του κεφαλιού, όπως οι περισσότερες ημερόβιες σαύρες, και στις φολίδες τους φέρουν αισθητήρια βοθρία για την αφή. Στην κοιλιά τους έχουν σκωληκόμορφες οστέινες πλάκες.
Είναι δραστήρια ζώα, που συχνά καλύπτουν μεγάλες αποστάσεις για εξεύρεση τροφής, και πολλές φορές καταδιώκουν ενεργά τα θηράματά τους. Αυτό απαιτεί υψηλό μεταβολισμό, και σύμφωνα με τις μελέτες που το διερεύνησαν αυτό, οι βαράνοι είναι τα σημερινά ερπετά με τον υψηλότερο μεταβολισμό και αερόβια ικανότητα. Η καρδιά τους είναι λειτουργικά τετράχωρη κατά τη συστολή, διαχωρίζοντας έτσι πλήρως τη συστημική από την πνευμονική κυκλοφορία, ώστε να μπορούν να έχουν υψηλή συστημική πίεση για να καλύπτουν τις ανάγκες τους σε οξυγόνο χωρίς αυτό να βλάπτει τους πνεύμονες, όμοια με τα πτηνά και τα θηλαστικά. Ο αέρας στους πνεύμονές τους κινείται μονόδρομα, ένα σύστημα που έχει εξελιχθεί ανεξάρτητα και στους αρχόσαυρους (κροκοδείλια, πουλιά και εξαφανισμένοι συγγενείς), και είναι αποτελεσματικότερο απ’αυτό των θηλαστικών. Διατηρούν επίσης υψηλές θερμοκρασίες την ημέρα, όμοιες ή υψηλότερες απ’αυτές των θηλαστικών. Τα χαρακτηριστικά αυτά τους έχουν κάνει αντάξιους ανταγωνιστές των σαρκοφάγων θηλαστικών μεσαίου μεγέθους στις περιοχές όπου ζουν. Σε μικρότερα μεγέθη κινδυνεύουν να φαγωθούν από μικρά σαρκοφάγα θηλαστικά, γι’αυτό ελάχιστοι μικροί Βαρανοί υπάρχουν στην Αφρική και την Ασία, αν και στην Αυστραλία, ελλείψει πολλών σαρκοφάγων πλακουντοφόρων θηλαστικών, πολλοί βαράνοι έχουν εξελίξει μικρότερο μέγεθος και τα αντικαθιστούν οικολογικά. Σχεδόν όλα τα μέλη του γένους είναι σαρκοφάγα, τρώγοντας εύρος τροφών από αυγά, έντομα και σκουλήκια μέχρι ψάρια, τρωκτικά, άλλα ερπετά, μεγάλα ζώα όσο κι ένα βουβάλι και πτώματα. Κάποια δενδρόβια είδη μπορεί να τρώνε και φρούτα συμπληρωματικά, ενώ 3 ασιατικά είδη είναι φρουτοφάγα. Η όρασή τους είναι καλή, αλλά ακόμα καλύτερη είναι η όσφρησή τους, χάρη στην οποία εύκολα βρίσκουν κρυμμένη ή θαμμένη τροφή. Τα περισσότερα είδη κινούνται στο περιβάλλον όπου εξελίχθηκαν, αλλά μπορεί να κυνηγήσουν και σε διαφορετικά περιβάλλοντα, π.χ. πολλά χερσαία είδη μπορεί να ψάξουν τροφή στο νερό. Είναι ημερόβιοι, αλλά μπορούν να δραστηριοποιηθούν και τη νύχτα κάποιες φορές.
Είναι από τα εξυπνότερα ερπετά, με νοημοσύνη που ξεπερνά αυτήν πολλών θηλαστικών. Διάφορα είδη έχουν βρεθεί ότι λύνουν περίπλοκα προβλήματα για να φτάσουν στην τροφή, έχουν υποτυπώδεις αριθμητικές ικανότητες, παίζουν με αντικείμενα όπως πολλά θηλαστικά κλπ. Ορισμένα είδη εξαπατούν τους γονείς για να κλέψουν τα αυγά τους, όπως ο Varanus albigularis στην Αφρική, όπου ο ένας διώχνει τον κροκόδειλο απ’τη φωλιά κι ο άλλος τρώει τα αυγά, και μετά επιστρέφει και ο πρώτος για να φάει – από τα λίγα ερπετά που κυνηγούν συνεργατικά. Πολλοί δενδρόβιοι βαράνοι χρησιμοποιούν τα μπροστινά τους άκρα για να βγάλουν έντομα από τρύπες, συμπεριφορά σπάνια στις σαύρες. Παρόλα αυτά, οι περισσότεροι βαράνοι είναι μοναχικοί, αποφεύγοντας την επαφή με άλλα μέλη του είδους τους. Εκτός από το συγκεκριμένο Αφρικανικό είδος, κυνηγούν μόνοι τους, αν και μπορεί να συγκεντρωθούν σε περίπτωση πολλής τροφής, π.χ. αν υπάρχει μεγάλο πτώμα, οπότε τρώνε ανάλογα με το μέγεθός τους, με τους μεγαλύτερους πρώτους. Σε τέτοιες περιπτώσεις, μεγαλόσωμοι βαράνοι μπορεί να μαλώσουν, όπως επίσης μαλώνουν αρσενικά κατά την περίοδο αναπαραγωγής για τις περιοχές τους. Όταν μαλώνουν σηκώνονται στα δύο πόδια και σπρώχνονται. Τα θηλυκά σε πολλά είδη σκάβουν περίπλοκες φωλιές, τις οποίες φυλάγουν από εχθρούς, αλλά τα μικρά είναι ανεξάρτητα μόλις γεννηθούν, μένοντας κρυμμένα για τον περισσότερο καιρό μέχρι να μεγαλώσουν, για΄τι έχουν πολλούς εχθρούς, συμπεριλαμβανομένων και μεγαλύτερων μελών του είδους τους. Παρομοίως σηκώνονται στα δύο πόδια και την ουρά για να παρακολουθήσουν το περιβάλλον τους, δίνοντάς τους το αγγλικό όνομα “monitor lizards (σαύρες που παρακολουθούν)». Το όνομα «βαράνος» προέρχεται από το αραβικό «ουαράν» ή «ουαράλ», που προέρχεται από τη σημιτική ρίζα “wrl” αναφερόμενοι σε μεγάλη σαύρα ή δράκο.

Δεν είναι λοιπόν απορίας άξιο ότι τέτοια ζώα συγκέντρωσαν αρκετό μύθο και παράδοση γύρω τους σε διάφορους πολιτισμούς. Εξαιτίας των μοναδικών χαρακτηριστικών τους, οι άνθρωποι από αρχαιοτάτων χρόνων τους ξεχώριζαν από όλες τις υπόλοιπες σαύρες, αντιμετωπίζοντάς τους περισσότερο ως μυθικούς δράκους παρά ως σαύρες. Αλλού σκοτώνονταν ως επικίνδυνα ζώα, αλλού θεωρούνταν κακά πνεύματα και φορείς κακοτυχίας, αλλού λατρεύονταν ή θεοποιούνταν, αλλού ήταν ανεκτοί, χρησιμοποιούνταν στην ιατρική, στη μαγεία και κυνηγούνταν για το κρέας τους. Σήμερα πολλά είδη απειλούνται από την απώλεια του ενδιαιτήματός τους εξαιτίας της ανθρώπινης ανάπτυξης, αλλά κι από την ανθρώπινη εκμετάλλευση, κυρίως για το δέρμα τους. Άλλα είδη ωστόσο εξακολουθούν ν’ακμάζουν παρά τις πιέσεις, αποδεικνύοντας πόσο επιτυχημένα είναι. Όπως και τα περισσότερα ερπετά, οι μύθοι που τους περιβάλλουν τους συνδέουν κυρίως με το κακό, καθιστώντας/όντας έτσι σοβαρά εμπόδια για τις προσπάθειες προστασίας τους. Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα βιβλίου, το οποίο βρήκα στη σελίδα του Mampam, ενός περιβαλλοντικού ιδρύματος που ασχολείται με την προστασία λιγότερο γνωστών ζώων, όπως είναι οι βαράνοι, αλλά και με την υποστήριξη παραμελημένων κοινοτήτων. Αρχικά ήταν σπασμένο σε πρώτο και δεύτερο μέρος, αλλά εγώ τα συνένωσα.

Μετάφραση: Bolko

Βαράνοι και ανθρωπότητα

Σελίδα 1 από 2

Απόσπασμα από το Ένα Μικρό Βιβλίο για τους Βαράνους © D. Bennett 1995. Viper Press, UK

Η σχέση μας με τους βαράνους φτάνει μέχρι 90.000.000 χρόνια πριν. Για σχεδόν όλο αυτό το διάστημα, αυτοί ήταν οι θηρευτές κι εμείς τα θηράματα. Οι πρώτες καταγεγραμμένες περιπτώσεις θήρευσης βαράνων από τον άνθρωπο χρονολογούνται περίπου στα 40.000 χρόνια πριν (King 1962). Σήμερα η σχέση της ανθρωπότητας με τους βαράνους είναι περίπλοκη. Είναι αναμφίβολα οι σημαντικότερες από τις σαύρες για την ανθρώπινη φυλή.

Ο βαράνος στην παράδοση και την τέχνη

Οι βαράνοι συχνά λέγεται ότι έδωσαν την έμπνευση για τους μυθικούς δράκους, αλλά πολλά άλλα ζώα διεκδικούν εξίσου την ίδια θέση. Η περιγραφή των μεγάλων όφεων του Καραζάν από το Μάρκο Πόλο εύκολα θα μπορούσε ν’αναφέρεται σε ένα δράκο του Κόμοντο:

«Εδώ υπάρχουν τεράστια φίδια δέκα βήματα σε μήκος και 10 πιθαμές στο πλάτος του σώματος. Στο μπροστινό μέρος δίπλα στο κεφάλι έχουν δύο κοντά πόδια, το καθένα με τρία νύχια σαν αυτά μίας τίγρεως, με μάτια μεγαλύτερα από ένα καρβέλι τεσσάρων πεννών και πολύ λαμπερά. Τα σαγόνια είναι αρκετά πλατιά ώστε να καταπιούν έναν άνθρωπο, τα δόντια είναι μεγάλα και αιχμηρά και η όλη τους εμφάνιση είναι τόσο φοβερή που ούτε άνθρωπος ούτε κανένα άλλο ζώο δε μπορεί να τα πλησιάσει χωρίς τρόμο.»

Οι πρώτες γνωστές απεικονίσεις βαράνων προέρχονται από σπηλαιογραφίες κοντά στο Μπόπαλ που έγιναν πριν από περίπου 10.000 χρόνια (Das 1989). Συχνά εμφανίζονται στην αρχαία και στη σύγχρονη αυστραλιανή τέχνη, αλλά απουσιάζουν εμφανώς από την τέχνη των αρχαίων αιγυπτιακών πολιτισμών. Σύμφωνα με τον Rose (1962) οι βαράνοι συχνά απεικονίζονταν και ταριχεύονταν από τους Αρχαίους Αιγυπτίους. Πάραυτα οι Αιγύπτιοι δεν άρχισαν να ταριχεύουν ερπετά μέχρι τις μεταγενέστερες δυναστείες (πριν περίπου 4.000 χρόνια), όταν σχετίστηκαν με τον ηλιακό θεό Ατούμ, και μια έρευνα για τα μουμιοποιημε΄να ερπετά στο Βρετανικό Μουσειο και σ’αυτό του Καΐρου δεν έχει αποκαλύψει ούτε ένα δείγμα βαράνου (Bennett & Akonnor ms). Ο πιθανότατος λόγος για τον οποίον οι βαρανίδες αποκλείονταν από τη μεταθάνατον ζωή είναι ότι τρώνε τα αυγά και τα μικρά των κροκοδείλων, οι οποίοι, αν και περιφρονούνταν, θεωρούνταν πολύ ιεροί από τους Αρχαίους Αιγυπτίους.

Η παράδοση βρίθει από δεισιδαιμονίες και ανέκδοτα που αφορούν τους βαράνους. Σε κάποια μέρη αντιμετωπίζονται με περιφρόνηση ή και με φόβο, αλλά πολλοί πολιτισμοί εκτιμούν τις σαύρες και ορισμένοι τις αντιμετωπίζουν με υψηλή ευλάβεια.

Ιστορίες ότι οι βαράνοι είναι ιοβόλοι ή και δηλητηριώδεις αφθονούν στην πρώιμη βιβλιογραφία. Το σάλιο τους θεωρείται δηλητηριώδες στη Βεγγάλη και σε μέρη του Βόρνεο πάντοτε μαγειρεύονται με πιπερόριζα ως προληπτικό μέτρο, διότι αν έχει επιλεγεί για την κατσαρόλα ένα δηλητηριώδες άτομο, το μίγμα θα μαυρίσει (Saha 1983; Auffenberg 1982). Οι Mason & Theobald (στο Gaddow 1901) έχουν ισχυριστεί ότι οι Βυρμανέζοι Καρέν έτρωγαν βαράνους, αλλά πετούσαν τα κεφάλια επειδή τα θεωρούσαν δηλητηριώδη. Ο κρυπτικός τραχύλαιμος βαράνος πιστευόταν ότι είχε τόσο δυνατό δηλητήριο, που μπορούσε να σκοτώσει έναν ελέφαντα (Lekagul 1969). Στη Σρι Λάνκα οι βαράνοι του νερού συνήθως θεωρούνται άνοστοι, ενώ οι βαράνοι της Βεγγάλης τρώγονται με ευχαρίστηση (Deraniyagala 1953). Εντούτοις αν πατήσεις τα περιττώματα των σαυρών μπορεί να βγάλεις εξανθήματα με έλκη στα πόδια σου (de Silva, προσ.επικ.). Η ικανότητα των σαυρών να τρώνε ιοβόλα φίδια αναγνωρίζεται σε πολλούς πολιτισμούς και στην Αυστραλία, στην Αίγυπτο και στην Αλγερία η ανοσία τους συχνά αποδίδεται στη συνήθειά τους να αναζητούν φαρμακευτικά φυτά μόλις δαγκωθούν (Reed 1987, Anderson 1898, Mamir, προς. επικ.).

Οι βαράνοι μπορούν να φέρουν κακή τύχη στους ανθρώπους με διάφορους τρόπους. Στο Βόρνεο μερικές φορές απεικονίζονται στις ασπίδες των πολεμιστών για να σκορπίσουν τον τρόμο στις καρδίες των αντιπάλων τους. Εάν ένας βαράνος περάσει μπροστά από έναν προελαύνοντα στρατό, μπορεί να επέλθει ανταρσία, εκτός κι αν η μάχη αναβληθεί. Εάν ένας ειδωθεί σ’ένα γάμο, η ένωση θεωρείται αποτυχημένη από την αρχή (Auffenberg 1982). Σε μέρη του Πακιστάν θεωρούταν απαραίτητο να κρατήσεις το στόμα σου καλά κλειστό μπροστά σ’ένα βαράνο· με μια φευγαλέα ματιά των δοντιών σου θα μπορούσε το πνεύμα του ερπετού να μολύνει την ψυχή σου (Minton 1966). Εάν ένας βαράνος έτρεχε ανάμεσα στα πόδια σου στο Καζακστάν, η πιθανότητά σου να κάνεις παιδιά στο μέλλον θεωρούταν μηδενική (Nickolskii 1915). Σε κάποια μέρη της Ταϊλάνδης κάποιοι άνθρωποι δεν τολμούν καν να προφέρουν το όνομα του βαράνου, ενώ άλλοι το χρησιμοποιούν ως προσβολή (Nutphand undated). Στα νοτιότερα, όταν το φεγγάρι είναι γεμάτο, κάποιοι δύστυχοι άνθρωποι βγάζουν λέπια και βγάζουν μια μακριά, διχαλωτή γλώσσα. Αυτοί οι «βαρανάνθρωποι» περιπλανώνται ψάχνοντας όχι για κάμπιες και σκαθάρια, αλλά για ζεστή ανθρώπινη σάρκα (Auffenberg 1982).

Πολλοί πολιτισμοί ξεχωρίζουν σαφώς τους καλούς από τους κακούς βαράνους. Γύρω από τους λόφους Γκάρο στην Ινδία, οι βαράνοι του νερού με νεφελώδη σημάδια θεωρούνταν κακά πλάσματα που τραβούσαν τους ανθρώπους κάτω απ’το νερό και τους έπιναν το αίμα. Αυτοί με φωτεινά σχέδια (γνωστοί ως Αρίνγκα) υποτίθεται ότι ήταν φιλικοί και απεικονίζονταν στις θύρες των σπιτιών των εργένηδων των φυλών Άτονγκ και Γκάντσινγκ. Ένα άλλο σόι του Γκάρο, οι Ντάουα, έχουν την ακόλουθη ιστορία για τον ιδρυτή τους.

Όταν κάποτε ο Ντάουα ήταν νεαρός, συνάντησε ένα μωρό αρίνγκα που έτρωγε φύλλα πεπονιάς σ’ένα από τα χωράφια του χωριού. Το έπιασε και το έβαλε σ’ένα κλουβί, ταΐζοντάς το με φρούτα. Κάθε μέρα οι γονείς του βαράνου έρχονταν και επισκέπτονταν το φυλακισμένο παιδί τους, κι όταν ο Ντάουα είδε τα τεράστια αρίνγκα τρομοκρατήθηκε σε περίπτωση που αποφάσιζαν να τον εκδικηθούν αυτόν ή τους ανθρώπους του όταν περνούσαν το ποτάμι. Έτσι έντυσε το νεαρό βαρανό μ’ένα κίτρινο πανωφόρι, έβαλε σκουλαρίκια στα αυτιά του, τον απελευθέρωσε και υποσχέθηκε στους γονείς του ότι δε θα ξαναπιάσει βαράνους ποτέ, και τους ζήτησε ως αντάλλαγμα να μη φάνε κανέναν από το σόι του αν διαβεβαίωναν την ταυτότητά τους πριν μπουν στο νερό. Το νεαρό αρίνγκα έγινε ο φίλος του Ντάουα, κι όταν μεγάλωσε συνήθιζε να τον περνάει απέναντι απ’το ποτάμι στην πλάτη του. Μέχρι σήμερα οι Γκάρο ποτέ δε σκοτώνουν αρίνγκα, και πάντοτε φωνάζουν «Είμαι γιος του Ντάουα» πριν μπουν στο ποτάμι. Εάν κάποιος πιαστεί κατά λάθος, του δίνονται λίγα σκουλαρίκια ως απολογία κι απελευθερώνεται (Parry 1932).

Σύμφωνα με το θρύλο, τα κανό από φλοιό πρωτοεφευρέθηκαν από τους βαράνους του Μέρτενς, οι οποίοι έπρεπε να μάθουν πώς να σκαρφαλώνουν για να προμηθεύονται τις πρώτες ύλες για τις τέχνες τους (McConnel 1957). Οι εργατικοί και εφευρετικοί βαράνοι έγιναν τεμπέληδες όταν έφτασαν στη νότια Αυστραλία. Εγκατέλειψαν τη γεωργία και επιδόθηκαν στο κυνήγι μικρών κι ανυπεράσπιστων ζώων, καταλήγοντας τελικά να κλέβουν τροφή από τους ακανθόχοιρους αφού τους νάρκωναν με μέλι (Reed 1987).

Στη Μαλάγια πιστευόταν ότι οι βαράνοι του νερού εκκολάπτονταν από αυγά κροκοδείλου, αλλά έμεναν στην ξηρά, ενώ κάποια απ’τα αδέρφια τους έτρεχαν αμέσως στο νερό κι έτσι γίνονταν γνήσιοι κροκόδειλοι (Ridley 1899). Παραδόξως μια παρόμοια πίστη επικρατούσε στην Αίγυπτο, όπου ο βαράνος του Νείλου πιστευόταν ότι ήταν το πρώτο στάδιο στη ζωή ενός κροκοδείλου, και ο Ηρόδοτος (περίπου στο 450 π.Χ. στον Anderson 1898) περιέγραψε τους βαράνους της ερήμου που είδε στη Λιβύη ως χερσαίους κροκοδείλους.

Χρήσεις των βαράνων από τον άνθρωπο

Η ανθρωπότητα χρησιμοποιεί τους βαράνους με διάφορους τρόπους· για τροφή, ως εξολοθρευτές επιζήμιων ζώων και για την Παρασκευή φαρμάκων και κατεργασμένου δέρματος. Σε κάποια μέρη του κόσμου είναι τεράστιας οικονομικής σημασίας, αλλά σε λίγα μέρη θεωρούνται μάστιγα και γίνονται προσπάθειες αφανισμού τους.

Οι διατροφή πολλών βαράνων τους κάνει ιδανικούς εξολοθρευτές επιζήμιων ζώων, και η χρήση τους γι’αυτό είναι αναμφίβολα η πιο πολύτιμη ιδιότητά τους. Τρώνε αυγά κροκοδείλου και δηλητηριώδη φίδια, όπως επίσης και τεράστιες ποσότητες επιζήμιων για τις καλλιέργειες καβουριών, σαλιγκαριών, σκαθαριών και ορθόπτερων. Σε πολλά μέρη της Αφρικής και της Ασίας ενθαρρύνονται να κατοικήσουν σε ορυζώνες, άλση κοκοφοινίκων κι άλλες αγροτικές εκτάσεις για να μειώσουν τις βλάβες στη σοδειά (π.χ. Deraniyagala 1931). Ο βαράνος του Ρόζενμπεργκ ίσως να έχει εισαχθεί σε πολλά νησιά της νότιας Αυστραλίας για να μειώσει τον αριθμό των ιοβόλων φιδιών (Κεφάλαιο 5) και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εξέταζε την εισαγωγή του βαράνου των μαγκροβίων σε νησιά του Ειρηνικού γεμάτα με αρουραίους, μέχρι που έγινε προφανής η βέβαιή του προτίμηση για τα καβούρια (Uchida 1967). Οι λίγες μελέτες που διεξήχθησαν σε βαράνους που ζούσαν σε αγροτικές περιοχές έχουν όλες καταδείξει ότι η διατροφή τους αποτελείται ως επί το πλήστον από ζώα που είναι επιζήμια για τις καλλιέργειες (Auffenberg και αλ 1991, Traeholt 1993, Bennett & Akonnor 1995) και σε πολλές περιοχές η συνήθειά τους να καταναλώνουν πτώματα επιδοκιμάζεται. Όπου οι βαράνοι δεν καταδιώκονται, ζουν κοντά ή και μέσα σε κατοικημένες περιοχές, ψάχνοντας τροφή γύρω από σκουπιδότοπους και τρώγοντας κάθε είδους σκουπίδι. Είναι κοινό θέαμα σε κάποιες από τις μεγαλύτερες πόλεις της Αφρικής, της Ασίας και της Αυστραλίας και πιθανόν είναι ανεκτοί επειδή βοηθούν στη μείωση της τροφής των αρουραίων, των μυγών και άλλων αστικών παρασίτων.

Η χυμώδης σάρκα των βαράνων έχει εκτιμηθεί εδώ και πολύ καιρό. Είναι πλούσια σε λίπος και μπορεί να ψηθεί στο φούρνο, στη σχάρα, να καπνιστεί και να γίνει σούπα, να μαγειρευτεί σε κάρι ή να τηγανιστεί. Εάν μαγειρευτεί προσεκτικά, είναι τρυφερή και ούτε στο ελάχιστο ινώδης ή σκληρή. Τα καλύτερα κομμάτια είναι το συκώτι, η βάση της ουράς και τα αυγά. Ο Cochran (1930) αναφέρει ότι τα αυγά των βαράνων του νερού θεωρούνταν κατάλληλα για προσφορά στο βασιλιά της Ταϊλάνδης. Οι ακόλουθοι του ισλάμ στην Ασία δεν τρώνε βαράνους, αλλά πολλοί ευσεβείς μουσουλμάνοι στη Δυτική Αφρική τους θεωρούν μεγάλη νοστιμιά. Σε κάποια μέρη των νησιών των Φιλιππίνων, οι βαράνοι είναι σημαντικό στοιχείο της διατροφής και σε πολλά μέρη του κόσμου χρησιμοποιούνται για να επαυξήσουν αξιολύπητα χαμηλά σε πρωτεΐνη γεύματα. Η χρήση τους ως τροφή στην Αφρική, στην Ασία και στην Αυστραλία φαίνεται να είναι πλατιά διαδεδομένη (π.χ. Irvine 1969). Ο βαράνος των μαγκροβίωνέχει εισαχθεί σε πολλά νησιά του Ειρηνικού πολύ πρόσφατα, πιθανόν ως πηγή τροφής (Κεφάλαιο 6).

Μια εκπληκτική σειρά τονωτικών, φαρμάκων και φίλτρων φτιάχνονται από διάφορα μέρη του σώματος του βαράνου (π.χ. Gaddow 1901, Auffenberg 1982, Das 1989 και οι παραπομπές που αναφέρονται εκεί). Το λίπος χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της επιδεινούμενης όρασης και για ποικιλία άλλων παθήσεων (ιδίως της αρθρίτιδας, των ρευματισμών, των αιμορροΐδων και των μυικών πόνων). Χρησιμοποιείται επίσης ως σεξουαλικό λιπαντικό (Saxena 1993). Οι αποξηραμένες χοληδόχοι κύστεις είναι ιδιαίτερα θεραπευτικές, αφού θεραπεύουν τα καρδιακά προβλήματα, την ανικανότητα και την ηπατική ανεπάρκεια, όπως επίσης και πλήθος σοβαρότερων παθήσεων. Στη Βόρεια Αφρική, αποξηραμένα κεφάλια βαράνων πωλούνται για να κονιορτοποιηθούν και να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία πλήθους εξωτερικών και εσωτερικών βασάνων (Linley, προσ.επικ.). Οι αμνησιακοί στη Σρι Λάνκα κάποιες φορές παρασκευάζουν ένα γεύμα από γλώσσες βαράνων, το οποίο λέγεται ότι επαναφέρει τη μνήμη στην πλήρη της ισχύ (de Silva, προσ.επικ.). Ο Krishnan (1992) αναφέρει ότι ένας άντρας που υπέστη μια σοβαρή πληγή στο μηρό ως αποτέλεσμα της αναμέτρησής του μ’έναν αγριόχοιρο γιατροπορεύτηκε απ’τους φίλους του με τον ακόλουθο τρόπο: Λεπτές φέτες φρέσκιας σάρκας βαράνου της Βεγγάλης τοποθετήθηκαν μέσα στη βαθιά πληγή, η οποία έπειτα δέθηκε με επιδέσμους. Ο άντρας ισχυρίστηκε αργότερα ότι η πληγή είχε επουλωθεί εντελώς σε δέκα μέρες κι άφησε μόνο μια εκπληκτικά μικρή ουλή. Απ’ό,τι γνωρίζω, καμία από τις θεραπευτικές ιδιότητες των βαρανών δεν έχει τεθεί ακόμα υπό σοβαρή επιστημονική εξέταση. Στη Σρι Λάνκα επίσης πιστευόταν ότι ένα μίγμα λίπους και σάρκας του βαράνου του νερού και ανθρώπινου αίματος και τριχών γίνεται πολύ ισχυρό δηλητήριο αν βραστεί, κι ότι μια σταγόνα είναι αρκετή για να σκοτώσει αμέσως έναν εχθρό (Auffenberg 1982). Οι βαράνοι του νερού λεγόταν επίσης ότι συντελούσαν στην Παρασκευή του πλέον προτιμώμενου δηλητηρίου των Σινγκαλέζων ασασίνων, το καμπάρα-τελ. Τα υλικά (φρέσκο δηλητήριο φιδιού, αρσενικό και διάφορα βότανα) ανακατεύονταν με νερό σ’ένα ανθρώπινο κρανίο και τοποθετούνταν σε μια φωτιά, σε τρεις γωνίες της οποίας δεμένοι βαράνοι του νερού τοποθετούνταν στρατηγικά και χτυπούνταν, ώστε οι συριγμοί τους να επιταχύνουν τη διαδικασία του βρασμού και να επαυξήσουν τη δύναμη του αφεψήματος. Ο αφρός από τα χείλη των σαυρών προστιθέταν στο τελευταίο λεπτό, κι όταν στην επιφάνεια εμφανιζόταν ένα ελαιώδες απόβρασμα, το τρομερό φίλτρο ήταν έτοιμο (Morris στο Gaddow 1901).

Σελίδα 2 από 2

Σύμφωνα με τον Das (1988), η φόνευση βαράνων με τσουγκράνες είναι μια μορφή αθλήματος σε μέρη της βορειοανατολικής Ινδίας. Παρομοίως, τα παιδιά σε μέρη της ερήμου Κάρα-Χουμ αντλούν μεγάλη χαρά κυνηγώντας τους βαράνους της Κασπίας και χτυπώντας τους μέχρι θανάτου με τα ρόπαλα. Επειδή οι σαύρες πιστεύεται ότι είναι δηλητηριώδεις, η συμμετοχή και η επιτυχία σ’αυτό το άθλημα θεωρείται πράξη μεγάλης γενναιότητας (προσ. επικ.).

Ο πολυμήχανος και ξακουστός Μαράθι πολεμιστής Κάρνα Σινγκ πέρασε τα τείχη του Φρουρίου του Κέλνα δένοντας ένα σχοινί σ’ένα βαράνο, αφήνοντάς τον να σκαρφαλώσει το τείχος κι ακολουθώντας τον μέχρι πάνω όταν είχε ασφαλιστεί σε μια στενή σχισμή. Από τότε η φυλή του ήταν γνωστή ως Γκορπάντε (από το μαράθι όνομα του βαράνου της Βεγγάλης, γκορπάντ), και κάθε στρατιώτης στο στρατό εκπαιδευόταν στη χρήση τους (Ramakrishna 1983). Λιγότερο ηρωικα άτομα χρησιμοποιούσαν τις σαύρες για να σκαρφαλώσουν τους τοίχους σπιτιών που διαρρήγνυαν (Robinson στο Gaddow 1901).

Ορισμένοι πολιτισμοί λεγόταν ότι άφηναν τους βαράνους να φάνε τους νεκρούς συγγενείς τους κι έτσι κατήργησαν την ανάγκη αποκομιδής των πτωμάτων με ταφή ή καύση. Στο Αρχιπέλαγος Μέργκου, τα πτώματα αφήνονταν σε εκτεθημένες εξέδρες στο δάσος, ενώ στο Μπαλί τα σώματα καλύπτονταν με καλάθια λυγαριάς, τα οποία απέτρεπαν τους σκύλους και τα μαϊμούνια, αλλά άφηναν τους βαράνους να φάνε με την ησυχία τους (Anderson 1889, Auffenberg 1982). Τέτοια δωρεάν και θρεπτικά γεύματα προσέλκυαν μεγάλους αριθμούς βαράνων του νερού, ο Άντερσον αναφέρει ότι ως και 15 άτομα είχαν παρατηρηθεί «να επιδίδονται σ’ένα μακάβριο γεύμα τέτοιου είδους».

Μακράν η πλέον εξέχουσα χρήση των βαράνων είναι για το δέρμα τους. Τα δέρματα των βαράνων παραδοσιακά χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή μεμβρανών τυμπάνων και ασπίδων, αλλά σήμερα έχουν μεγάλη ζήτηση στα πλουσιότερα μέρη του κόσμου για να γίνουν λουριά ρολογιών χειρός, παπούτσια, πορτοφόλια, τσάντες κι άλλα δερμάτινα αγαθά. Τα πανέμορφα σχέδια στις σαύρες σε συνδυασμό με την ανθεκτικότητα των τομαριών τους τις κάνουν την πλέον δημοφιλή οικογένεια σαυρών στην αγορά του δέρματος. Οι περισσότερες πιάνονται στις φτωχότερες χώρες της κεντρικής Αφρικής και της Νοτιοανατολικής Ασίας και πωλούνται στην Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και την Ιαπωνία. Απ’όσο γνωρίζω δεν υπάρχει ζήτηση για κρέας βαράνου στην Ευρώπη, ούτε οι χοληδόχοι κύστεις πωλούνται ευρέως, έτσι η ζήτηση για τα ζώα προέρχεται μόνο από την αγορά της μόδας. Ο αριθμός των ζώων που εμπλέκονται στο εμπόριο είναι τεράστιος και οι αναφερόμενοι αριθμοί μπορεί να αντιπροσωπεύουν μόνο ένα μικρό ποσοστό του πραγματικού εμπορίου. Μέχρι το 1975, δεν υπήρχε κάποια διεθνής προσπάθεια για την παρακολούθηση του αριθμού των δερμάτων σαυρών που αποστέλλονταν από χώρα σε χώρα, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε πολλές περιοχές μια ανθηρή εξαγωγική αγορά υπήρχε για σίγουρα πάνω από εκατό χρόνια. Ο Mertens (1942a) εισηγήθηκε ότι ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ωφέλησε τους βαράνους, δίνοντάς τους λίγη ξεκούραση από την εντατική εκμετάλλευση.

Το 1973-74 η μπαγκλαντεσιανή κυβέρνηση εκτίμησε ότι οι εξαγωγές δερμάτων σαύρας άξιζαν πάνω από US$1.300.000 (Gilmour 1984). Το αναφερόμενο εμπόριο σε δέρματα σαύρας από την Ινδία μεταξύ του 1964 και του 1973 ήταν πάνω από 2,5 εκατομμύρια κιλά, υππολογιζόμενης αξίας σχεδόν 15 εκατομμυρίων ρουπιών (Anon 1978). Εντούτοις το εμπόριο που αναφέρθηκε στο CITES κατά το 1975 αντιστοιχούσε σε μόνο 51.239 δέρματα, εκ των οποίων τα 38.478 προέρχονταν από την ινδική υποήπειρο. Το ελάχιστο συνολικό εμπόριο σε δέρματα βαράνων μεταξύ 1975-199* καταδεικνύεται παρακάτω. Η μεγάλη αύξηση στους αριθμούς μεταξύ του τέλους της δεκαετίας του 1970 και της αρχής της δεκαετίας του 1980 αντανακλά πιθανότερα βελτιώσεις στην αποτελεσματικότητα του συστήματος αναφοράς παρά μια πραγματική ένδειξη αύξησης της ζήτησης.

Δεν κυνηγούνται όλοι οι βαράνοι για το δέρμα τους, στην πραγματικότητα το βάρος του εμπορίου πλήττει μόνο πέντε ή έξι είδη. Ο βαράνος του νερού (V. salvator) είναι το περισσότερο συλλεγόμενο είδος, με αναφορά εμπορίου σχεδόν 2,5 εκατομμυρίων δερμάτων μόνο το 1990. Οι μεγαλύτεροι εξαγωγείς δερμάτων βαράνων είναι η Ινδονησία, οι Φιλιππίνες και η ταϊλάνδη. Τα περισσότερα δέρματα αποστέλλονται μέσω της Σιγκαπούρης και βρίσκουν αγορές σ’όλη την υπόλοιπη ανατολική Ασία, την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Στην Αφρική ο βαράνος του Νείλου είναι το βαρύτερα εκμεταλλευόμενο είδος με μέσο αναφερόμενο εμπόριο άνω των 400.000 δερμάτων μεταξύ 1980 και 1985. Τα περισσότερα δέρματα εξάγονται από τη Νιγηρία, το Σουδάν, το Μάλι και το Καμερούν και πωλούνται στη Γαλλία, στην Ιταλία και στης Η.Π.Α. Αναφέρεται επίσης εμπόριο μεγάλης κλίμακας του V. exanthematicus (δηλ. V.albigularis και V.exanthematicus) με μέσο όρο τα 88.000 δέρματα ν’αποστέλλονται ετησίως μεταξύ του 1980 και του 1985. Τα περισσότερα απ’αυτά τα ζώα προέρχονταν από τη Νιγηρία (V. exanthematicus) και, σε μικρότερο βαθμό, το Μάλι (V. exanthematicus), το Σουδάν (;) και τη Νότια Αφρική (V. albigularis). Η περισσότερη ζήτηση έρχεται από τη Γαλλία, άλλα ευρωπαϊκά κράτη και τις ΗΠΑ. Το εμπόριο σε δέρματα βαράνων της ερήμου, V. griseus, αναφέρεται συχνά, αλλά σύμφωνα με τον Auffenberg (1982) το δέρμα του είναι πολύ λεπτό για να γίνει καλό προϊόν και θεωρείται πολύ υποδεέστερο υποκατάστατο δερμάτων άλλων βαράνων. Τα περισσότερα δέρματα ζώων που πωλούνται ως V. griseus, πιθανόν ανήκουν στα δύο πλήρως προστατευόμενα είδη V. bengalensis και V. flavescens. Το εμπόριο σ’αυτά τα είδη έχει κηρυχθεί εκτός νόμου από το 1975, αλλά πολλές χώρες, ιδιαίτερα η Ιαπωνία, αγνόησαν την απαγόρευση και συνέχισαν να εισάγουν μεγάλες ποσότητες από τα δέρματά τους μέχρι πολύ πρόσφατα. Μεταξύ του 1983 και του 1986 πωλήθηκαν πάνω από ένα εκατομμύριο δέρματα V. bengalensis, κυρίως από την Ινδία, το Μπαγκλαντές και την ταϊλάνδη και σχεδόν όλα εξείχθησαν στην Ιαπωνία. Το εμπόριο σε δέρματα του V. flavescens αριθμούσε σε μέσο όρο σχεδόν 120.000 δέρματα ετησίως μεταξύ του 1983 και του 1986. Σχεδόν όλα τα δέρματα προέρχονταν από την Ινδία και το Μπαγκλαντές και πάλι η Ιαπωνία ήταν μακράν ο μεγαλύτερος καταναλωτής. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι όλοι οι αριθμοί που αναφέρθηκαν παραπάνω αφορούν μόνο ολόκληρα δέρματα, και δεν περιλαμβάνουν προϊόντα κατασκευασμένα από βαράνους ή συναλλαγές που αναφέρονται με το βάρος (που συχνά ανέρχονται στις χιλιάδες κιλά το χρόνο). Ούτε περιλαμβάνουν τα πάνω από 1,5 εκατομμύρια δέρματα που κατέγραψαν τα ιαπωνικά τελωνεία μεταξύ του 1983 και του 1987, αλλά δε δηλώθηκαν στο CITES. Επιπλέον τα δέρματα των βαράνων συχνά ταυτοποιούνται λανθασμένα στις επίσημες δηλώσεις, με ασιατικά είδη να εξάγονται από αφρικανικές χώρες και το αντίστροφο. Οι εξαγωγείς θα πρέπει να το βρίσκουν πολύ εύκολο να εξαπατούν τους υπαλλήλους των τελωνείων και του CITES. Κατά τις διερευνήσεις μου, αρκετά τελωνειακά γραφεία σε αρκετές χώρες ζητούσαν φωτογραφίες που απεικόνιζαν τα διάφορα είδη, παραδεχόμενα ότι δε μπορούσαν να τα ξεχωρίσουν. Η πιο πρόσφατη αναφορά του παγκοσμίου εμπορίου δερμάτων ερπετών (Jenkins & Broad 1994) περιλαμβάνει μια μόνο φωτογραφία του V. salvator, του συχνότερα απαντώμενου βαράνου στο εμπόριο δερμάτων, ο οποίος είναι σαφώς λάθος ταυτοποιημένος και θά’πρεπε να ταυτοποιηθεί ως V. dumerilii, ένα είδος για το οποίο το εμπόριο δέρματος είναι άγνωστο.

Η εκμετάλλευση των βαράνων έχει παραβλεφθεί σε μεγάλο βαθμό από τους Δυτικούς. Οι περισσότεροι άνθρωποι δε θεωρούν τους βαράνους χαδιάρικα ζώα, και ίσως είναι εξαιτίας της απουσίας γούνας που η σφαγή τους δεν προκαλεί τη συμπόνια που επεκτείνεται σε άλλα θύματα του εμπορίου δερμάτινων. Απ’ό,τι είναι γνωστό, ούτε ένας βαράνος δεν έχει εκτραφεί εμπορικά, κι έτσι το εμπόριο βασίζεται εξολοκλήρου σε ζώα πιασμένα από τη φύση. Αναλογιζόμενοι τους τεράστιους αριθμούς των εμπλεκόμενων ζώων και το γεγονός ότι μόνο τα δέρματα των ενηλίκων ή των ημιενηλικών ατόμων είναι κατάλληλα, μπορούμε να υποθέσουμε ότι το εμπόριο τελικα θα εξαντλήσει τους αριθμούς τους στο σημείο που θα εξαφανιστούν σε πολλές περιοχές. Πρόσφατες εξαφανίσεις μεγάλης κλίμακας έχουν πιθανολογηθεί για αρκετούς βαράνους στο Πακιστάν, την Ινδία και το Μπαγκλαντές, αλλά δεν είναι σαφές αν η εξαφάνισή τους οφείλεται περισσότερο στο άμεσο ανθρώπινο κυνήγι ή στην απώλεια του ενδιαιτήματός τους. Μελέτες σε βαρέως εκμεταλλευόμενους πληθυσμούς στη Σουμάτρα κατέδειξαν μία από τις υψηλότερες καταγεγραμμένες βιομάζες κάθε σαύρας στον κόσμο (Erdelen 1988, 1991) και δεν υπάρχουν σαφώς επιβεβαιωμένες περιπτώσεις πληθυσμών βαράνων που αποδεκατίστηκαν οπουδήποτε στην Νοτιοανατολική Ασία ή στην Αφρική από τις δραστηριότητες του εμπορίου δέρματος (π.χ. Buffrenil et al 1994, Shine et al. 1996). Η απώλεια του ενδιαιτήματος, από την άλλη, μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνη για μειώσεις στους αριθμούς των βαράνων σε κάθε χώρα όπου βρίσκονται. Είναι δύσκολο να σκεφτούμε το εμπόριο δέρματος χωρίς αποστροφή, αλλά η φτώχεια στην Αφρική και στη Νοτιοανατολική Ασία είναι πολύ πιο ανυπόφορη. Το ενδεχόμενο οι βαράνοι να γίνουν ένας πολύ προσοδοφόρος και βιώσιμος πόρος θα έχει περάσει απ’το μυαλό πολλών, αλλά δε φαίνεται να έχει γίνει καμία προσπάθεια εκτροφής τους σε εμπορική κλίμακα. Αυτό μπορεί να μη γίνεται εξαιτίας του γεγονότος ότι ακόμα αφθονούν σε πολλές περιοχές, αλλλά αν η ανθρωπότητα πρόκειται να συνεχίζει να ωφελείται από τους βαράνους στο μακροπρόθεσμο μέλλον, η αναπαραγωγή μεγάλης κλίμακας στην αιχμαλωσια θα είναι υποχρεωτική.

Πολλοί καλοπροαίρετοι αλλά παραπληροφορημένοι άνθρωποι καταδικάζουν την κατανάλωση των βαράνων όχι με γνώμονα τη γεύση, αλλά την ηθική. Θεωρούν ότι η χρήση τους για τροφή ή πράγματι για κάθε σκοπό συμβάλλει στην εξαφάνισή τους, αλλά αδυνατούν να καταλάβουν ότι σχεδόν όλες οι χώρες όπου υπάρχουν βαράνοι είναι αφάνταστα φτωχότερες από οπουδήποτε στη Βόρεια Αμερική ή στην Ευρώπη. Επειδή οι άνθρωποι έχουν πολύ λίγα χρήματα, έχουν πολύ υψηλή βρεφική θνησιμότητα και πολύ μικρό προσδόκιμο ζωής. Αυτό τους εξαναγκάζει να υιοθετούν μη βιώσιμες οικονομικές πρακτικές που οδηγούν στην καταστροφή των τοπικών οικοσυστημάτων, στην εξαφάνιση πολλών ζώων και φυτών και σε γη ακατάλληλη για τίποτα εκ΄τος από παραγκουπόλεις και στρατόπεδα προσφύγων. Απ’όλα τα άγρια ζώα, οι βαράνοι είναι μεταξύ των πλέον κατάλληλων για βιώσιμη χρήση. Αναπαράγονται κι αναπτύσσονται πολύ γρήγορα, και πολλοί είναι το ίδιο ευχαριστημένοι ζώντας σ’ένα παρθένο δάσος, σ’ένα χωράφι καλαμποκιού ή σ’ένα σκουπιδότοπο. Γρήγορα δημιουργούν μεγάλους πληθυσμούς οπουδήποτε υπάρχει επαρκής τροφή και δεν είναι εκλεκτικοί στη διατροφή τους. Το κρέας τους είναι πολύ θρεπτικό και το σημαντικότερο, το δέρμα τους είναι πολύ ακριβό. Η τιμή ενός ζευγαριού παπουτσιών βαράνου στην Ιταλία ή στην Ιαπωνία θα τάιζε μια οικογένεια για ένα χρόνο στα περισσότερα μέρη του κόσμου. Οι Δυτικοί που αντιλέγουν στη χρήση κάθε δέρματος ζώου εκτος από αγελάδες και πρόβατα συχνά αδυνατούν να καταλάβουν ότι το δικαίωμα στην ύπαρξη ζώων χωρίς οικονομική αξία είναι πιθανό να αμφισβητηθεί όλο και περισσότερο όσο οι πληθυσμοί των φτωχότερων χωρών αυξάνονται.

Χρήσεις του ανθρώπου από τους βαράνους

Η ανθρωπότητα προσφέρει τροφή και στέγη στους βαράνους. Λίγοι μεγάλοι βαράνοι θα φάνε ανθρώπους αν τους δοθεί η ευκαιρία, αλλά οι περισσότεροι πρέπει να αρκεστούν στα θαμμένα πτώματα που εντοπίζουν με την όσφρηση και τα ξεθάβουν. Σε πολλά μέρη του κόσμου είναι αναγκαίο τα νεκροταφεία να προστατεύονται καλά από τους βαράνους, με τη συμπίεση του εδάφους με άργιλο ή κοράλι, ή με την περιβολή της περιοχής με ισχυρό φράκτη (π.χ. Taylor 1963). Μόνο λίγοι, πολύ μεγάλοι δράκοι του Κόμοντο μπορούν να πιάσουν και να φάνε έναν υγιή ενήλικα, αλλά τα μικρά παιδιά δυνητικά θα μπορούσαν να γίνουν θήραμα αριθμού ειδών. Οι βαράνοι έχουν την κακή φήμη ότι κλέβουν ζώα (συνήθως νεαρά κοτόπουλα) από τον άνθρωπο στα περισσότερα μέρη του κόσμου και γι’αυτό συχνά θανατώνονται όταν συναντιούνται από τους αγρότες. Σε κάποιους πολιτισμούς, οι βαράνοι αντιμετωπίζονται περισσότερο με ανοχή παρά ενθαρρύνονται. Τοπικά έθιμα συχνά απαγορεύουν τη θανάτωση των βαράνων για οποιονδήποτε λόγο, αλά η αντικοινωνική τους συμπεριφορά δε μένει απαραίτητα ατιμώρητη. Ο Cisse (1971) θυμάται ότι ένας Σενεγαλέζος που βρήκε ένα βαράνο του Νείλου στο σπίτι του να γευματίζει από τα αυγά του πρωινού του δεν είχε τη δύναμη να σκοτώσει τον εισβολέα, αλλά εκτόνωσε το θυμό του δένοντας το ζώο και δίνοντάς του ένα καλό ξύλο με τη ζώνη πριν το απελευθερώσει, μελανιασμένο αλλά κατά τα’άλλα αβλαβές. Παρέμεινε στην περιοχή, αλά δεν ξαναμπήκε στο σπίτι του ποτέ.

Οι βαράνοι αγαπούν τους βρώμικους κατασκηνωτές και καθαρίζουν μεγάλο μέρος της βρωμιάς τους, όπως αποφάγια, περιττώματα, και, δυστυχώς, πλαστικές σακούλες και άλλα μη φαγώσιμα σκουπίδια που μυρίζουν φαγητό. Σε πολλές περιοχές, φαίνεται να γνωρίζουν τις συνήθειες των παραθεριστών, κι εμφανίζονται σταθερά λίγα λεπτά αφού έχει αναχωρήσει και το τελευταίο τουριστικό λεωφορείο. Λιγότερο ντροπαλά άτομα μπορεί να ζητούν φανερά τροφή από τους ανθρώπους και μπορεί ακόμα και να παρακαλούν για τροφή σαν σκυλιά.

Από τότε που γράφτηκαν τα παραπάνω, κάποια πράγματα έχουν αλλάξει. Η πιο σημαντική ανακάλυψη είναι ότι πράγματι οι βαράνοι έχουν δηλητήριο, ανακάλυψη που έγινε το 2004. Μαζί με τα δηλητηριώδη λανθανωτοειδή και τέρατα του Τζίλα, τα φίδια, τους ανγκουίδες και τα ιγκουάνια αποτελούν τον κλάδο των τοξικοφόρων, ο μεσοζωικός πρόγονος των οποίων είχε εξελίξει δηλητήριο, οι απόγονοι σχεδόν το έχασαν, και αργότερα κάποιοι κλάδοι το επανεξέλιξαν και το ισχυροποίησαν. Όπως και τα τέρατα του Τζίλα, οι βαράνοι έχουν τους δηλητηριώδεις αδένες στην κάτω γνάθο, και ο μηχανισμός έγχυσης είναι υποτυπώδης. Το δηλητήριό τους δεν είναι πολύ ισχυρό, αλά μπορεί να αποδυναμώσει ή και να σκοτώσει αργά μικρά ζώα που δαγκώθηκαν και ξέφυγαν, οπότε ο βαράνος μπορεί να τα βρει. Το δηλητήριο του δράκου του Κόμοντο μπορεί να σκοτώσει μέσα σε διάστημα ημερών μεγάλα ζώα όπως βουβάλια, οπότε ίσως είναι ισχυρότερο, ή απλώς εγχέεται μεγαλύτερη ποσότητα από το βαθύ δάγκωμα που κάνει. Δεν έχουν καταγραφεί ανθρώπινοι θάνατοι από δάγκωμα βαράνου, εκτός ίσως από μία μόνο περίπτωση που είχε πολλαπλά προβλήματα υγείας, και ίσως ο βαράνος να την εξασθένησε ακόμα περισσότερο. Το πιο πιθανό είναι να υπάρξει έντονος πόνος, αιμορραγία και φλεγμονή μετά από δάγκωμα βαρανού, κι όχι κάτι σοβαρότερο. Οπότε ίσως οι αναφορές ότι τα δαγκώματα του βαράνου πονάνε πολύ ή επουλώνονται δύσκολα ίσως τελικά να έχουν κάποια βάση στην πραγματικότητα, αλλά όλες οι άλλες πίστεις, ότι για παράδειγμα μπορεί να σκοτώσει άνθρωπο εύκολα ή και ελέφαντα, ότι το δηλητίριο παραμένει στο κρέας ή στο κεφάλι του ζώου κλπ είναι υπερβολές.

Επίσης ο βαράνος της ερήμου (Varanus griseus) σήμερα έχει ενταχθεί στον πίνακα i της Σύμβασης για το Διεθνές Εμπόριο Απειλούμενων Ειδών (CITES), οπότε το εμπόριό του απαγορεύεται εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις, π.χ. για επιστημονική έρευνα. Άλλοτε είδος που εκτεινόταν σ’όλη τη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή και στην κεντρική Ασία μέχρι το Καζακστάν, σήμερα η απώλεια του ενδιαιτήματος και το κυνήγι έχουν μειώσει και κατατμήσει τους πληθυσμούς του.
Ο V. exanthematicus συμψηφίζεται με τον V. albigularis στο άρθρο, γιατί την εποχή που γράφτηκε τα δύο είδη δεν αναγνωρίζονταν ως ξεχωριστά απ’όλη την επιστημονική κοινότητα. Σήμερα θεωρούνται δύο διαφορετικά είδη.

Ο ακανθόχοιρος που αναφέρεται στο άρθρο πιθανότατα είναι η αυστραλιανή έχιδνα (Tachyglossus aculeatus), ένα αγκαθωτό μικρό θηλαστικό της τάξης των μονοτρημάτων (ωοτόκα θηλαστικά) που έχει συγχυστεί με τον ακανθόχοιρο ή και με τον σκαντζόχοιρο από τους Ευρωπαίους. Τρέφεται με μυρμήγκια και τερμίτες.

Από τότε που ο άνθρωπος άρχισε να ενοχοποιεί ορισμένες βιολογικές του λειτουργίες, άρχισε να πιστεύει παράξενα πράγματα. Και, μαϊμούνι ων, έβλεπε πάντοτε οντότητες με ανθρώπινες φατσούλες και χέρια με αντίχειρες πίσω από κάθε φυσικό φαινόμενο, τύχη ή κακοτυχία, οι οποίες μάλιστα είχαν βούληση, στόχους και συναισθήματα όπως κι αυτός. Το ενδεχόμενο ότι πράγματα γίνονται είναι δεν είναι αυτός στον κόσμο δεν του πέρασε απ’το μυαλό, ή, όταν του πέρασε, του δημιούργησε τόσο μεγάλο υπαρξιακό άγχος, ώστε το απέκλεισε αμέσως κι έκανε αιώνες μέχρι να ξαναμιλήσει γι’αυτό. Τότε ο άνθρωπος είχε ανιμιστική σχέση με τον κόσμο του, η σχέση εγώ-εσύ, όπως έλεγε και η Ρέι Τάναχιλ. Και όταν λοιπόν κάτι κακό τύχαινε να συνδυαστεί με κάτι ενοχοποιημένο από τον ανθρώπινο πολιτισμό, όπώς μ’αυτές τις κακές βιολογικές λειτουργίες, τότε έπρεπε οπωσδήποτε να είναι το έργο ενός δαίμονα. Μάλλον κάπως έτσι γεννήθηκαν και οι δαίμονες της τουαλέτας, που απαντούν στα δαιμονολόγια πολλών πολιτισμών.

Ο Σουλάκ (Šulak) ήταν ο βαβυλωνιακός δαίμονας του αποχωρητηρίου. Ήταν δαίμονας που παραμόνευε στα αποχωρητήρια, ή όπου αλλού ένας άνθρωπος έκανε τις φυσικές του ανάγκες, οπότε εκεί, επειδή ήταν μόνος, ήταν ευάλωτος σε αιφνίδια επίθεσή του, η οποία ήταν ένα mišittu, δηλαδή αποπληξία, πιθανώς κάποιο εγκεφαλικό επεισόδιο, επιλειπτική κρίση, ανακοπή κλπ. Για το λόγο αυτόν, αποκαλείται και κτυπητής. Προφανώς αν τύχαινε κάποιος καρδιοπαθής να πάθει ανακοπή από το πολύ σφίξιμο – αυτό που λέμε ο γέρος πήγε από χέσιμο -, φαινόταν πολύ παράξενο, αν όχι τρομακτικό, στους τότε ανθρώπους και το απέδιδαν στο δαίμονα. Ο δαίμονας αυτός εμφανίζεται στην πλάκα 27 του βαβυλωνιακού διαγνωστικού εγχειριδίου, ιατρικού βιβλίου του πρώτου μισού της δεύτερης χιλιετίας π.Χ., στην οποία περιγράφονται πολλές άλλες νόσοι και οι θεοί, θεές και δαίμονες που τις προκαλούν. Ο δαίμονας αυτός ήταν γνωστός από παλαιότερα στην Εγγύς Ανατολή, αφού εμφανίζεται και σε χεταϊκά γραπτά, αν και το χεταϊκό όνομά του δεν το γνωρίζουμε.

Ο δαίμονας ξανακάνει την εμφάνισή του στο εβραϊκό Βαβυλωνιακό Ταλμούδ, ένα πολύτομο έργο που ολοκληρώθηκε γύρω στο 500 μ.Χ. στη Βαβυλώνα, στο οποίο εξηγείται ο νόμος της Τορά, και σήμερα αποτελεί το βασικότερο ιερό κείμενο των περισσότερων κλάδων του ιουδαϊσμού. Αν και η Τορά ήταν ο πρώτος γραπτός νόμος που παραδόθηκε στο Μωυσή από το Θεό, υποτίθεται πως μαζί δόθηκε και μία σειρά προφορικών νόμων, καθώς και ο τρόπος ερμηνείας των γραπτών, τα οποία αποκαλύπτονταν στις επόμενες γενιές σοφών, μέχρις ότου να γραφτούν στο Ταλμούδ. Στην πραγματικότητα το Ταλμούδ ήταν η συλλογή των ερμηνειών και των δικαστικών αποφάσεων του πλέον πολυπλοκοποιημένου και τροποποιημένου αρχικού νόμου, ο οποίος άλλαξε με την πάροδο των αιώνων και των ιστορικών συγκυριών, αφού οι αρχικοί νόμοι ήταν πολύ άκαμπτοι και κατάλληλοι μόνο για μια πρωτόγονη κι απομονωμένη κοινωνία. Εδώ λοιπόν ο δαίμονας αναφέρεται ως ο «Δαίμονας του Αποχωρητηρίου (σεϊντ μπεϊτ χα-κισσέτ)». Σύμφωνα με τους ταλμουδικούς ραββίνους, ένας άντρας δε θα πρέπει να έλθει σε σεξουαλική επαφή επιστρέφοντας από το αποχωρητήριο, αν δεν έχει περάσει χρόνος όσος αν περπατούσε μισό μίλι, διότι ο Δαίμονας του Αποχωρητηρίου μένει μαζί του για εκείνο το διάστημα και τα παιδιά του θα γεννηθούν επιλειπτικά. Το Ταλμούδ βρίθει παρόμοιων παράλογων απαγορεύσεων στο σεξ, οι οποίες αποτρέπουν διάφορα προβλήματα στους απογόνους. Στην πραγματικότητα είναι επηρεασμένο βαθιά από τη βαβυλωνιακή ιατρική και μαγεία, και στις σελίδες του μπορεί να βρεθεί πλήθος ιατρικών συνταγών και μαγικών τελετουργιών για τη θεραπεία ασθενειών. Αν και πιστεύεται ότι ο ιουδαϊσμός απαγορεύει τη μαγεία, στην πραγματικότητα μόνο η μαγεία με επίκληση σε ξένες θεότητες απαγορεύεται ως ειδωλολατρεία, ηδάλλως, μέσα στα πλαίσια του μονοθεϊσμού, ή εάν πρόκειται να θεραπευτεί μια ασθένεια, δηλαδή για κάτι καλό, όλα επιτρέπονται. Οι μεταγενέστεροι ραββίνοι, αναγνωρίζοντας το μαγικό παραλογισμό του Ταλμούδ, αλλά και μην τολμώντας να το αμφισβητήσουν ανοιχτά, σιωπηρά άρχισαν να παραλείπουν τέτοιες περίεργες συμβουλές από τις πραγματείες τους πάνω στο Ταλμούδ, και οι Εβραίοι γιατροί σπάνια συμβουλεύονταν το Ταλμούδ ως πηγή ιατρικής γνώσης. Ο Μαϊμονίδης για παράδειγμα δε συμπεριέλαβε το νόμο του Δαίμονα του Αποχωρητηρίου στη Μισνέ Τορά, τη μεγάλη συλλογή εβραϊκών νόμων που συνέταξε μεταξύ 1170-1180. Ο δαίμονας αυτός εμφανίζεται στην ταλμουδική πραγματεία Σαμπάτ 67α και στην Μπεραχότ 62α με τη μορφή τράγου.

Ο Δαίμονας του Αποχωρητηρίου ξαναεμφανίζεται στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, ως ένα ακάθαρτο πνεύμα που φέρνει πλοιάδα φυσικών και πνευματικών παθήσεων.

Τώρα μπορεί να μου πείτε πως αυτά είναι πράγματα περασμένα και ξεχασμένα, χωρίς καμία σημασία σήμερα, που μόνο λίγα ψαχτήρια σαν κι εμένα τα βρίσκουν και τα ανασύρουν στην επιφάνεια. Έτσι νομίζετε! Μπορεί οι θρησκεία της Βαβυλώνας να έσβησε για πάντα, όμως ο ιουδαϊσμός καλά κρατεί, και τα πιο ορθόδοξα ρεύματά του θεωρούν το Ταλμούδ θεόπνευστο κείμενο. Γι’αυτούς τα κομμάτια που λένε για μαγεία και δαίμονες είναι δύσκολο, γιατί πρέπει να τα ερμηνεύσουν με τέτοιον τρόπο, ώστε να μη φαίνονται γελοία για το σημερινό άνθρωπο. Ο νόμος για το Δαίμονα του αποχωρητηρίου έχει ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως. Σύμφωνα με την επικρατούσα ερμηνεία, που κυριαρχεί σήμερα εξαιτίας της ισότητας των φύλων, ο Θεός απλός προτρέπει τον άντρα να είναι καθαρός όταν συνευρίσκεται με τη γυναίκα του, ως ένδειξη σεβασμού προς αυτήν. Ναι, ακριβώς αυτό! Αυτοί που υποβίβασαν τη γυναίκα σε επίπεδο περιουσιακού στοιχείου, τώρα αρχίζουν να αλλάζουν αυτά που είπαν για να μη φαίνονται πρωτόγονοι και κατά βάση όμοιοι με τα ισλαμικά αδέρφια τους! Αν όμως σκοπός ήταν μια απλή προτροπή, τότε γιατί τα παιδιά κάποιου να γεννηθούν επιλειπτικά αν δεν τηρήσει τη συμβουλή; Θέλει ο Θεός να τρομοκρατεί τους πιστούς του;

Υπάρχουν όμως και πολλοί, οι οποίοι παραδέχονται την ύπαρξη αυτού, καθώς κι άλλων δαιμόνων. Έχουν υπολογίσει το χρόνο του μισού μιλίου στα 30 λεπτά. Η πίστη σε διάφορους δαίμονες υπήρχε ανέκαθεν στον ιουδαϊσμό. Την εποχή που γράφτηκε το Ταλμούδ για παράδειγμα και νωρίτερα, οι Εβραίοι πίστευαν σε δαίμονες που μπορούσαν να προκαλέσουν οτιδήποτε. Αυτοί παραμόνευαν συνήθως σε εγκαταλελειμμένα ή ακατοίκητα με΄ρη, όπως σε ερείπια, νεκροταφεία ή ερήμους, και μπορούσαν να καταλάβουν την ψυχή ενός ευάλωτου ανθρώπου. Δεν ήταν τυχαίο που ο Χριστός συνάντησε το Διάβολο στην έρημο, ή ότι οι άγιοι πατέρες ασκήτευαν στην έρημο. Εκεί η πίστη τους δοκιμαζόταν από τους αναρίθμητους δαίμονες. Ε, με τόσες στερήσεις που περνούσαν, σίγουρα θα έβλεπαν τρομακτικά οράματα, κι αν έπαιρναν και κάτι, ακόμα περισσότερο. Για να αποτρέψουν λοιπόν τα δαιμόνια, οι Εβραίοι κατέφευγαν σε περίεργες μαγικές πρακτικές. Γι’αυτό και οι Ρωμαίοι τους χαρακτήριζαν ως έθνος προληπτικών και δεισιδαιμόνων. Για να το λένε αυτό οι Ρωμαίοι, που πίστευαν σε κάθε είδος οιωνού, σκεφτείτε πόσο προληπτικοί ήταν οι Ιουδαίοι. Η δεισιδαιμονία αυτή δε σταμάτησε μέχρι και τον εβραϊκό διαφωτισμό στην Ευρώπη κατά τον 18ο αιώνα τουλάχιστον, οπότε μέχρι τότε οι Εβραίοι ζούσαν σε απομονωμένες κοινότητες με το ραββίνο στη θέση επίγειου θεού κι είχαν αναπτύξει πολλά αλλόκοτα έθιμα. Παρόλα αυτά, ακόμα και σήμερα, ιδίως σε υπερορθόδοξους κύκλους, κυριαρχεί η δεισιδαιμονία. Δηλαδή υπάρχουν ακόμα σήμερα Εβραίοι που πιστεύουν στο Δαίμονα του Αποχωρητηρίου! Και το ακόμα χειρότερο είναι ότι εμείς οι σκεπτόμενοι άνθρωποι σήμερα καλούμαστε να σεβαστούμε αυτήν τη θρησκεία, και κάθε κριτική της μπορεί να εκληφθεί ως αντισημιτισμός. Ακριβώς αυτό, δηλαδή αν δεν προσποιείσαι ότι τουλάχιστον αναγνωρίζεις το δικαίωμα κάποιον ανθρώπων να πιστεύουν στο Δαίμονα του Αποχωρητηρίου ή στην ιδέα ότι το κόψιμο μικρού μέρους του πέους τους διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα έθνη, κινδυνεύεις να εξισωθείς με αρνητή του Ολοκαυτώματος ή κάτι τέτοιο! Ευτυχώς δεν υπάρχουν πολλοί υπερορθόδοξοι Ιουδαίοι στη χώρα μας, και δεν έχουμε τέτοια προβλήματα προς το παρόν.

Ή λέτε τελικά ο δαίμονας αυτός να υπάρχει, κι εγώ να αμαρτάνω τώρα που τα γράφω αυτά; Μήπως όταν δυσκολευόμαστε να βγάλουμε το σκατό απ’τον κώλο φταίει ο δαίμονας, και θα έπρεπε να του προσφέρουμε λίγο χρησιμοποιημένο χαρτί υγείας για να τον κατευνάσουμε;

Η Ρουμανία είναι μια πολύ όμορφη χώρα. Ταξίδεψα εκεί τον Απρίλιο για τέσσερις μέρες κι επισκέφθηκα αρκετές πόλεις, μνημεία και ιστορικές τοποθεσίες, αν κι ακόμα δεν ανέβασα σχετικό άρθρο στο Ιστολόγιο. Δυστυχώς στο μικρό αυτό χρονικό διάστημα πρόλαβα σχετικά λίγα αξιοθέατα. Νά’ταν κι άλλο. Είναι μια χώρα κοντινή μας, που, αντίθετα μ’αυτό που νόμιζα πριν κι αυτό που πιστεύουν οι περισσότερη, θυμίζει πολύ περισσότερο ανεπτυγμένη κεντροευρωπαΪκή παρά βαλκανική, με πολύ καλές υποδομές στις μεγάλες πόλεις τουλάχιστον. Παρόλο που οι άνθρωποι είναι πολύ φτωχότεροι από εμάς εδώ, συμπεριφέρονται σαν να βρίσκονται σε ανεπτυγμένη χώρα. Αυτά τουλάχιστον ισχύουν για τα μεγάλα αστικά κέντρα και τα πιο μεγάλα και κεντρικά χωριά, δε γνωρίζω τι γίνεται αλλού.
Το κλίμα της είναι πιο κρύο και βροχερό απ’το δικό μας, υποστηρίζοντας τεράστια δάση στα βουνά και στις ακατοίκητες περιοχές. Κυρίως το νοτιοανατολικό τμήμα της πεδιάδα γύρω από το Δούναβη καλλιεργείται εντατικά, το υπόλοιπο καλλιεργείται λιγότερο και είναι αρκετά ορεινό και δασώδες. Από ερπετολογικής πλευράς, η χώρα φιλοξενεί 23 είδη ερπετών, τα 12 εκ των οποίων φτάνουν στο βορειότερο άκρο της εξάπλωσής τους εκεί, και 19 είδη αμφιβίων, τα 9 εκ των οποίων φτάνουν στο βορειότερο άκρο της εξάπλωσής τους εκεί. Τα περισσότερα τά’χει κοινά με την Ελλάδα, αν και υπάρχουν λίγα βορειοευρωπαΪκής και ανατολικοευρωπαΪκής καταγωγής είδη. Όπως και στη χώρα μας, τα ζώα αυτά έχουν γίνει αντικείμενο λαΪκών μύθων και δεισιδαιμονιών, που συνήθως τα συνδέουν με το κακό. Το παρακάτω άρθρο αναφέρει τους 33 γνωστότερους μύθους γύρω από τα ερπετά και τα αμφίβια στη Ρουμανία, πολλοί εκ των οποίων είναι παρόμοιοι μ’αυτούς που κυκλοφορούν στην Ελλάδα, και πιθανότατα και σ’άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Κοινά θέματα αυτών των μύθων είναι η απόδοση δηλητηρίου σε είδη που κανονικά δεν έχουν, ακόμακαι σε σαύρες, η σύνδεση κάποιων ερπετών και αμφιβίων με δερματικές παθήσεις, η σύνδεση των φιδιών με το γάλα, η απόδοση σε διάφορα ερπετά υπερφυσικών, μαγικών ή θεραπευτικών δυνάμεων, και, το χειρότερο απ’όλα, η πεποίθηση ότι τα ζώα αυτά βλάπτουν σκόπιμα τους ανθρώπους. Πολλοί κατηγορούν τη θρησκεία για τη γένεση αυτών των μύθων, με την αρνητική απεικόνηση του όφεως στην Παλαιά Διαθήκη, αλλά δε συμφωνώ. Μπορεί η θρησκεία να έπαιξε σημαντικό ρόλο στη σύνδεση των ερπετών με το κακό στη συλλογική σκέψη, αλλά τέτοιες δοξασίες προϋπήρχαν σε πολλές περιοχές του κόσμου, απ’όπου και η θρησκεία επηρεάστηκε. Ιδίως σε παραμεσόγειες και σημιτικές περιοχές, η απέχθεια προς τα ερπετά είναι έντονη, βλ. παράδοση, μύθος κι εκμετάλλευση των ερπετών στο Μαρόκο και στην Τυνησία.
Όποια και νά’ναι η πηγή των μύθων αυτών, το γεγονος παραμένει ότι δεν συνάδουν με τον σύγχρονο πολιτισμό και βλάτπουν ζώα και ανθρώπους, πολύ περισσότερο τα πρώτα, τα οποία συχνά θανατώνονται μόνο και μόνο επειδή έχουν συγκεκριμένη εμφάνιση ή ανήκουν σε μια συγκεκριμένη κατηγορία. Ιδανικά θά’πρεπε τέτοιος παραλογισμός να μην έχει επιβιώσει ως σήμερα, όμως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πράγματα όπως τα παρακάτω. Ευτυχώς το ποσοστό αυτό΄μειώνεται.
Το άρθρο προέρχεται από το ρουμάνικο ιστολόγιο για την προστασία των ερπετών στη φύση Herpetolife.
Το μετέφρασα από τα αγγλικά κάνοντας μόνο δύο διορθώσεις σε τυπογραφικά λάθη επιστημονικών ειδών – το “Sarcoptes scabiei” το έγραφε “Sarcoptes scabiae”, και το “Natrix tessellata” «Natrix tessallata”. Όσα είδη αναφέρονται ονομαστικά στο άρθρο τυχαίνει ν’απαντούν και στην Ελλάδα.

Μετάφραση: Bolko

Οι 33 πιο δημοφιλείς μύθοι και δεισιδαιμονίες για τα ερπετά και τα αμφίβια στη Ρουμανία

11 Μαρτίου 2014

Από τις παλαιότερες εποχές και στο εξής, προτού η επιστήμη αναπτυχθεί αρκετά για να εξηγήσει απλά πράγματα, οι άνθρωποι είχαν προσπαθήσει να εξηγήσουν τέτοια μυστηριώδη και παράξενα πράγματα με τους πιο παράλογους μύθους. Ακόμα κι αν η τεχνολογία και η επιστήμη έχουν αναπτυχθεί, κάποιες απ’αυτές τις δεισιδαιμονίες και τους μύθους γύρω από τα ερπετά και τα αμφίβια υπάρχουν ακόμα σήμερα. Αν δεν έχετε ακούσει γι’αυτούς τους θρύλους ακόμα, θ’ακούσετε γι’αυτούς τώρα. Οι περισσότεροι εξ αυτών συγκεντρώθηκαν από ένα νεαρό άντρα που ενδιαφερόταν για την ερπετολογία, ονόματι Αλεξάντρου Μπουζάτου.

1. Πιστεύεται ότι οι τρίτονες είναι σαύρες του νερού, που είναι εντελώς λάθος, αναλογιζόμενοι πρώτο απ’όλα πως είναι αμφίβια. Στην πραγματικότητα είναι υδρόβιες σαλαμάνδρες, που περνούν τη ζωή τους στο νερό από την άνοιξη μέχρι το τέλος της αναπαραγωγικής περιόδου.
2. Η σαλαμάνδρα της φωτιάς (Salamandra salamandra) είναι ένα χερσαίο αμφίβιο το οποίο μοιάζει με σαύρα, αλλά από εξελικτικής πλευράς είναι συγγενικότερο με τους βατράχους. Το δημοφιλές της όνομα ‘’η σαλαμάνδρα της φωτιάς’’ δημιουργήθηκε από τον ακόλουθο μύθο ‘’αν ριχτεί στη φωτιά δεν καίγεται και δεν βλάπτεται’’. Τέτοια πράγματα είναι εντελώς αναληθή! Μπορεί ν’αντέξει περισσότερο από μία σαύρα μέσα στη φωτιά λόγω της υγρασίας του δέρματος της, αλλά αν μείνει εκεί θα έχει έναν οδυνηρό θάνατο.
3. Ο φρύνος (Bufo viridis), ο οποίος είναι πολύ γνωστός στην παράδοσή μας και σε αρχαίους θρύλους, δεν είναι καθόλου ένοχος για τις ‘’κατηγορίες’’ που του επιρρίπτονται, ότι μεταφέρει και μεταδίδει ψώρα. Η ψώρα είναι μία δερματική νόσος που προκαλείται από ένα μικρό ακάραιο που επιστημονικά λέγεται Sarcoptes scabiei. Αυτό το ακάραιο δεν έχει καμία σχέση με τα αμφίβια. Το κοινό όνομα του είδους προέρχεται από την όψη του δέρματός του που φαίνεται νά’χει σπυριά πάνω του. Το δέρμα του φρύνου εκκρίνει μια τοξική ουσία που χρησιμοποιείται για την άμυνα έναντι των εχθρών.
4. Η ευρωπαΪκή πράσινη σαύρα (Lacerta viridis) είναι μία από τις πιο όμορφες σαύρες στη Ρουμανία, με το σώμα τον ενήλικων αρσενικών να καλύπτεται με σμαραγδένιο πράσινο και ανοιχτό μπλε. Το μέγεθός τους που είναι αρκετά μεγάλο τις κάνει να φαίνονται σαν επιβλητικό είδος. Τέτοια χαρακτηριστικά γέννησαν μυθώδεις δεισιδαιμονίες μεταξύ των διάφορων λαϊκών πίστεων. Κάποιες απ’αυτές τις δεισιδαιμονίες είναι ότι ‘’η ευρωπαϊκη πράσινη σαύρα είναι δηλητηριώδης, επιθετική και σε περίπτωση που δεχθεί επίθεση μπορεί να πηδήξει στα αρσενικά αναπαραγωγικά όργανα ή να συρθεί κάτω απ’τα παντελόνια σ’αυτά τα όργανα’’. Όλα αυτά δεν είναι τίποτα πέρα από ανέριστες δεισιδαιμονίες. Η μόνη πραγματική αλήθεια είναι ότι αν η ευρωπαϊκή πράσινη σαύρα πιαστεί δε θα διστάσει να δαγκώσει, αλλά το δάγκωμά της είναι εντελώς αβλαβές και ασήμαντο για τον άνθρωπο.
5. Ένα άλλο θύμα δεισιδαιμονιών είναι η ελληνική χελώνα (Testudo graeca ibera) που είναι χορτοφάγος και δε θα μπορούσε ποτέ να επιτεθεί σε ένα άλλο είδος. Στην ύπαιθρο της Dobrogea οι άνθρωποι είναι πεπεισμένοι πως αυτά τα αξιοθαύμαστα ζώα επιτίθενται στις κότες τους. Αυτές οι χελώνες συχνά ξεμυτίζουν σε πολιτισμένες περιοχές, σε κήπους ή μικρα βοσκοτόπια και καταλήγουν στις αυλές των ανθρώπων όπου ψάχνουν για τροφή και καταφύγιο. Οι άνθρωποι μετά τις βρίσκουν, συνθλίβουν το καβούκι τους και τις αφήνουν να πεθάνουν μέσα στην αγωνία. Μια άλλη ψευδής πληροφορία μεταξύ των ανθρώπων είναι ότι τα όργανα της ελληνικής χελώνας μπορούν να θεραπεύσουν την κήρωση και να βελτιώσουν τη σεξουαλική ζωή. Ένα πολύ σημαντικό πράγμα για να θυμάστε είναι ότι οι χελώνες είναι δύο ειδών, υδρόβιες και χερσαίες χελώνες. Η ελληνική χελώνα είναι χερσαίο είδος και πολλοί άνθρωποι πιστεύουν λανθασμένα ότι μπορεί να κολυμπήσει. Οι χερσαίες χελώνες συχνά ρίχνονται στο νερό όποτε βρίσκονται κοντά σ’αυτό, επειδή οι άνθρωποι νομίζουν πως αυτό είναι το περιβάλλον τους κι αυτό που πραγματικά γίνεται είναι ότι πνίγονται.
6. Αντίθετα με την ελληνική χελώνα, η ευρωπαΪκή ποταμοχελώνα (emys orbicularis) είναι σαρκοφάγο είδος. Κυνηγά μικρά υδρόβια έντομα, καρκινοειδή, μαλάκια, σκουλήκια, προνύμφες, αλλλά και άρρωστα ψάρια, προσφέροντας έτσι μεγάλη υπηρεσία στα υδρόβια ενδιαιτήματα και την πανίδα προλαμβάνοντας δυνητικές επιδημίες. Δυστυχώς υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου ψαράδες πιάνουν την άτυχη νεροχελώνα στα δίχτυα τους και ο ανταγωνισμός του ανθρώπου έχει μεγαλοποιήσειτη δραστηριότητα του μικρού αυτού ερπετού στο βαθμό ενός πολύ βλαπτικού είδους για την αλιεία. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι βλάπτει άσχημα τα δίχτυα τους. Έτσι, αν οι ψαράδες πιάσουν μια χελώνα, είτε την πετάνε μέσα στη βάρκα και την αφήνουν να πεθάνει από πείνα, είτε την καρφώνουν μ’ένα μαχαίρι και την πετάνε πίσω στο νερό.
7. Το νερόφιδο (Natrix natrix) είναι ο κύριος χαρακτήρας μίας των γνωστότερων προφορικών ιστοριών της Ρουμανίας. Δυστυχώς είναι από τις λίγες ιστορίες που μας κάνουν να βλέπουμε τα φίδια με θετικό τρόπο. Λέγεται ότι το νερόφιδο ζει κρυμμένο μέσα στους τοίχους του σπιτιού και κάτω απ’τα θεμέλια του σπιτιού κι ότι βγαίνει έξω μονο αν βάλεις μια γαβάθα με ζεστό γάλα; Λέγεται πως είναι υπεύθυνο για την τύχη, την ευζωία και την ισορροπία του σπιτιού, και τις καλοκαιρινές νύχτες χτυπάει σαν ρολόι με την ουρά του πάνω στον τοίχο; Δεν κάνει τόσα παιδιά όσες ψυχές είναι στο σπίτι και αν το σκοτώσεις θα βιώνεις κακοτυχία θάνατο και κακά πράγματα και κάποιες φορές το σπίτι μπορεί να πάρει ως και φωτιά.
8. Για το λιμνόφιδο (Natrix tessellata) λέγεται πως είναι ένα φίδι που ζει μέσα ή γύρω απ’το νερό, τρώει ψάρια, αν θέλεις να το πιάσεις θα πρέπει να βάλεις το χέρι σου κάτω απ’το νερο και να το σπρώξεις ολόκληρο με το κεφάλι του κάτω απ’την επιφάνεια, έτσι δε θα σε δαγκώσει, γιατί αν ανοίξει το στόμα του κάτω απ’το νερό θα πνιγεί, και αν το βγάλεις απ’το νερό θα αφήσει μυρωδιά σκόρδου παντού πάνω σου; το λιμνόφιδο τρώει βατράχους και τους καταπίνει με ευχαρήστηση ζωντανούς έτσι για να τους ακούει να κλαίνε με φρίκη; αν κάνει τη φωλιά του δίπλα σε μια λίμνη κάνει πολλά μικρ΄ακαι τρώνε όλα τα ψάρια και τα βατράχια της λίμνης.
9. Υπάρχει επίσης ένας θρύλος για το σαυρομάτη λαφιάτη (Elaphe sauromates) στη νοτιοανατολική Ρουμανία. Σύμφωνα με το μύθο αυτό ο λαφιάτης τρώει μόνο πουλιά και αυγά και τα ψάχνει σε φωλίες και κουφάλες δέντρων; Μπορεί επίσης να καθίσει ακίνητος σ’ένα κλαδί και να υπνωτίσει τα πουλιά που σταματάνε δίπλα του με τα μάτια του και το υπνωτισμένο πουλι πηδάει σιγά-σιγά τραγουδώντας το τελευταίο του τραγούδι έως το θάνατο; Κάποιες φορές ο λαφιάτης μπαίνει στις φωλιές των κοτών και τρώει τα κοτοπουλάκια; Επίσης χώνεται μέσα στις σοφίτες ψάχνοντας για περιστέρια και σπουργίτια. Ένας άλλος θρυλος γι’αυτό το φίδι λέει ότι αν ένα φίδι χωθεί κάτω απ’το έδαφος κρύβεται εκεί για 7 χρόνια, και μετά απ’αυτό το χρονικό διάστημα εμφανίζεται με τη μορφή ενός φτερωτού δράκου.
10. Ο έφιος (Dolichophis caspius) είναι πολύ γνωστό στη ρουμάνικη παράδοση εξαιτίας της παροιμιώδους επιθετικότητάς του. «Σε κυνηγάει και αν το ενοχλήσεις, θα δαγκώσει το σαγόνι σου ή το μάτι σου; Δαγκώνει αγελάδες που βόσκουν από το στόμα ή το μαστάρι τους και κρέμεται από εκεί ρουφώντας γάλα όπως κάνουν τα μοσχάρια. Το μαστάρι της αγελάδας αδυνατίζει και το γάλα γίνεται ξινό ή το μαστάρι μικραίνει πολύ και δε δίνει άλλο γάλα. Ένας άλλος μύθος λέει ότι την εποχή της άνοιξης, όταν ο έφιος αναπαράγεται, συγκεντρώνεται σε μεγάλες μπάλες που παράγουν ένα είδος αφρού που μόλις στερεοποιηθεί λέγεται ιερή πέτρα και είναι πολίτιμη για τις μυστικές της δυνάμεις.
11. Αν και οι οχιές είναι εκπληκτικά είδη, έχουν γίνει το αντικείμενο πολλού φόβου και μίσους στη χώρα μας για πολύ καιρό. Η θρησκεία έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη μετάδοση τέτοιων θρύλων, συσχετίζοντας τις οχιές με δαίμονες ή με το γεγονός ότι οι οχιές έχουν δεχθεί κατάρα απ’το Θεό να πατιούνται και να συνθλίβονται από την Εύα η οποία επίσης έπρεπε να ανέχεται τον πόνο του τοκετού και του δηλητηριώδους δαγκώματός τους στην φτέρνα της. Η απουσία γνώσης για τη ζωή και τις συνήθειες αυτού του υπέροχου πλάσματος έχει αντικατασταθεί με πολυάριθμους θρύλους. Εδώ είναι μερικοί απ’αυτούς: «Λέγεται ότι οι οχιές μπορούν να κεντρίσουν με τη γλώσσα τους, με την άκρη της ουράς τους ή με το κέρατο στο ρύγχος τους και όλα αυτά τα μέρη του σώματος της οχιάς είναι δηλητηριώδη; Μπορούν να πηδήξουν μέχρι και 1,3 εώς 12 μέτρα ψηλά (ανάλογα με την ευπιστεία αυτού που λέει την ιστορία); Οι οχιές μπορούν να σκαρφαλώσουν στις κορυφές των δέντρων κι από εκέι ψηλά μπορούν να πηδήξουν κάτω στα κλαδιά και να δαγκώσουν, ή μπορούν να πηδήξουν και να σε διαπεράσουν όπως ένα ακόντιο; Αν ενοχλήσεις μια οχιά που κάθεται πάνω σ’έναν λόφο θα δαγκώσει την ουρά της και θα κυλήσει στην κατηφόρα σαν τροχός για να σε πιάσει και όταν σε βρει θα πηδήξει και θα σε δαγκώσει. Ο μόνος τρόπος διαφυγής είναι να κρυφτείς ξαφνικά κάτω από ένα δέντρο και η οχιά θα χτυπήσει το δέντρω αντί για σένα; Οι οχιές ζουν μόνο σε ζευγάρια και αν σκοτώσεις τη μία, η άλλη θα σε ψάξει και θα σε δαγκώσει; Οι οχιές γίνονται πολύ μεγάλες, ως και 1,5-2 μέτρα (τα είδη στη Ρουμανία στην πραγματικότητα δεν ξεπερνούν τα 90 εκ).
12. Οι βάτραχοι μπορούν να ζήσουν στην κοιλιά ενός ανθρώπου αν καταποθούν κατά λάθος.
13. Οι σαύρες έχουν δηλητηριώδες δάγκωμα.
14. Οι χελώνες μπορούν να μπαινοβγαίνουν στο καβούκι τους όποτε θέλουν.
15. Τα φίδια δε δαγκώνουν κάτω απ’το νερό.
16. Τα φίδια μπορούν να κεντρίσουν με την άκρη της ουράς τους ή με τη γλώσσα τους.
17. Τα φίδια μπορούν να γητευτούν με ζεστό γάλα.
18. Αν χτυπήσετε θανάσιμα ένα φίδι, δε θα πεθάνει μέχρι τη δύση του ηλίου.
19. Τα φίδια μπορούν να φτάσουν τεράστιες διαστάσεις, μπορούν να γίνουν παχιά όσο μία ρόδα ααυτοκινήτου και μακριά όσο 4-5 ή ακόμα και 10 μέτρα.
20. Όλα τα φίδια είναι δηλητηριώδη.
21. Αν ένα φίδι δε χωθεί κάτω απ’τη γή μέχρι την Ημέρα του Σταυρού θα πρέπει να θανατωθεί γιατί σημαίνει ότι έχει δαγκώσει κάποιον και η γη δεν το δέχεται πλέον.
22. «Αν πάς για πικνίκ θα πρέπει να προσέχεις να μην κοιμηθείς με ανοιχτό το στόμα, γιατί μπορεί ένα φίδι να μπει στο στόμα σου και να διαμείνει στο στομάχι σου. Αν γίνει αυτό θα πρέπει να το δελεάσεις να βγει έξω με μία γαβάθα ζεστού γάλακτος κι ένας επιδέξιος άντρας θα πρέπει να περιμένει το φίδι και να πιάσει το κεφάλι του μόλις βγει έξω; Αν δεν το βγάλεις θα φάει όλη την τροφή που τρως και θα πεθάνεις από ασιτία.
23. Αν ένα φίδι έχει πονοκέφαλο θα έρθει κοντά σ’ένα δρόμο και θα ξαπλώσει στο δρόμο γι ανα πατηθεί.
24. Αν σκοτώσεις ένα φίδι στην πραγματικότητα σκοτώνεις ένα δαίμονα και θα σου συγχωρεθεί μία εκ των αμαρτιών σου.
25. Αν δεις ένα φίδι και δεν το σκοτώσεις θα χάσεις τον ανδρισμό σου.
26. Αυτός που τρώει ένα βραστό φίδι γίνεται νεότερος.
27. Αν ένα φίδι προσπαθεί να φάει ένα βάτραχο και σκοτωθεί με το κλαδί ενός δέντρου που παράγει ξηρούς καρπούς, αυτό το κλαδί μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να σταματήσει τη βροχή.
28. Τα φίδια είναι αθάνατα επει΄δη χάνουν το δέρμα τους και κοροϊδεύουν το θάνατο.
29. Οι άνθρωποι μπορούν να καταληφθούν απ’τα φίδια αν τα κοιτάξουν στα μάτια.
30. Τα φίδια είναι κολλώδη, γλοιώδη, υγρά και κρύα.
31. Τα φίδια μπορούν ν’ακούσουν.
32. Τα φίδια μπορούν να υπνωτίσουν ανθρώπους.
33. Αν σκοτώσεις ένα λαφιάτη θα αρρωστήσεις για λίγες μέρες.

Φυσικά όλοι αυτοί οι θρύλοι είναι παράλογοι και εντελώς αναληθείς!

Ορισμένες φορές η ανθρώπινη σκέψη ξεπερνά κατά πολύ τα όρια του παραλόγου, και καταλήγει να πλέει ακυβέρνητη μέσα στο βαθύ διάστημα της παράνοιας. Δεν έχω τίποτα άλλο να πω.

Κάθε φορά που μαζεύονται αρκετές παράξενες λέξεις κλειδιά, τις δημοσιεύω. Οι παρακάτω είναι τέτοιες λέξεις ή φράσεις, κυρίως του Απριλίου και λιγότερο του Μαρτίου. Κάποιες επιδέχονται και δικά μου σχόλια από κάτω.

“όχι χελώνες και φίδια»
«μ’αρέσει να τελειώνω και να κατουριέμαι»
«βλέπουν τα κουνέλια»
«ο κροκόδειλος είναι ερπετό και αμφίβιο»
«πουτάνες να κάνουν σεξ με άλογα»
«η λύσσα εξαπλώνεται αιτία σφραγίσματος στα σκυλιά»
«σύμβολα του Απόλλων»
Του Απόλλωνος, όχι του Απόλλων. Αν σε ακούσει ο
Αστερίων Βαληνάκης
μπορεί να σε εκτελέσει.
«φάρμακο για να μην τρώει τα κουνελάκια η κουνέλα»
«γαμάω το γειτονόπουλο»
«τα πρώτα αβγά της χελώνας είναι φίδια»
Καλά, προηγούμενη φορά είχα βρει μια άλλη αναζήτηση που έλεγε ότι το τελευταίο αβγό της χελώνας είναι φίδι. Για κάποια δεισιδαιμονία θα πρόκειται.
«έλικα Eobania vermiculata σε απευθείας σύνδεση»
Σε απευθείας σύνδεση με το σαλιγκάρι;
«μαμά γιος στη θάλασσα»
Δεν εννοεί να πάνε βόλτα ή νά’ναι ναυαγοί, πτώματα κλπ, το ξέρω από προηγούμενες αναζητήσεις. Καμία φαντασιακή ιστορία αιμομιξίας θα ψάχνει.
«ξόρκια αλλαγής του χρώματος των μαλλιών»
«γαμήσια με γυναίκες που θηλάζουν»
«συνταγή κεραμικής από αιγυπτιακή πάστα»
«γαμήσι με πόρνες και ζώα»
«αροκάρια excelsa άνθος»
Τα κωνοφόρα δεν ανθίζουν
«γάμησα το άλογο»
Τι;
«το κουνέλι μου έβγαλε το πόδι του τι να κάνω»
Είναι επίγουσα κατάσταση και γι’αυτό θα πρέπει να τρέξεις κατευθείαν στον κτηνίατρο για να το βοηθήσει.
«εισπνεόμενο δηλητήριο για σκύλους»
«αν βρω έξω από την πόρτα μου άσπρη σκόνη τι σημαίνει»
«γιατί τα κουνέλια δαγκώνουν την σάρκα τους»
Αυτό δεν είναι καθόλου φυσιολογικό! Κουνέλια σε απομόνωση, π.χ. αυτά που βασανίζονται στα εργαστήρια των φιλεύσπλαχνων επιστημόνων συχνά παρουσιάζουν διάφορα τέτοια νευρωτικά συμπτώματα όπως να βγάζουν τα μαλλιά τους ή να δαγκώνουν τη σάρκα τους. Ένα κατοικίδιο κουνέλι με τέτοια συμπτώματα είναι σίγουρο πάνω από 100% πως κακοποιείται.
«γαμάνε χύσια μήτρα σούφρα πούτσο άντερο»
Αυτά είναι ασύνδετες λέξεις-κλειδιά για ένα κείμενο;
«αφέντρα κόβει πούτσο»
Προηγούμενη φορά είχα πάρει αναζήτηση για αφέντρα που κόβει αρχίδια σκλάβου. Γιατί τόσο πολλές αναζητήσεις για αυτό το φετίχ με τις αφέντρες και τους σκλάβους, κι όχι για παράδειγμα για αφέντες και σκλάβες; Μόλις τώρα σημειωτέον ότι άνοιξα νέο παράθυρο αναζητήσεων.
«αιμομιξία μόλυνση»
«μανούλια για καλά γαμήσια»
Τι είναι τα μανούλια;
«η αφέντρα χέζει πάνω στο σκλάβο της»
Σε προηγούμενη αναζήτηση έχεζε μέσα στο στόμα του.
«solgar-άνοια-μνήμη / μπορώ να κάνω χρήση ginkgo biloba”
Το
γίνκγο
δεν έχει αποδεδειγμένη ισχύ κατά της άνοιας. Άραγε τό’γραψε πάσχων;
«μυτιά σκόνη ντεπόν»
Κάποιος κάπου κάποτε διέδωσε τη φήμη ότι η σκόνη του ντεπόν είναι ισοδύναμη της κόκας. Και παλαιότερα είχα λάβει παρόμοιες αναζητήσεις.
«γυναίκες που έχουν τρίχες στο μουνί»
«τρώει πούτσα από τον τετράποδο σκύλο της βίντεο»
«ερπετική εγκεφαλίτιδα πώς διορθώνεται η ασθένεια»
Η εγκεφαλίτιδα είναι ερπητική, κι όχι ερπετική, επειδή προέρχεται από τον ιό του έρπη. Στα αγγλικά είναι herpetic encephalitis, γιατί η λέξη έχει δασεία μπροστά και το η στα αρχαία προφερόταν ως μακρό ε, κι έτσι μεταφέρθηκε στα λατινικά. Η μόνη θεραπεία για την σπάνια πάθηση αυτήν πάντως είναι υποστηρικτική.
«δύο κουνέλες έγκυος στο ίδιο κλουβί»
Μπορεί η μία να ενοχλήσει τη φωλιά της άλλης, και γι’αυτό δεν είναι καλό νά’ναι μαζί. Επίσης οι κουνέλες είναι έγκυοι, όχι έγκυος και στον πληθυντικό.
«πριονίδια και σε γλάστρες και σατανισμός»
Τι;!
«ποιο κολλαγόνο είναι καλύτερο από ζώα ή φυτά»
Τα φυτά δεν έυν κολλαγόνο.
«οι σαύρες στη Βόρεια Ελλάδα σκαρφαλώνουν»
Στη νότια δηλαδή δε σκαρφαλώνουν;
«θηλυκή χελώνα βυζιά»
Αυτό πρώτη φορά το ακούω, ακόμα κι ένας παντελώς άσχετος δε θά’λεγε κάτι τέτοιο.
«υπάρχει θεραπεία για τις ρυτίδες με δηλητήριο φιδιού ή μέλισσας»
«ένα κιλό δηλητηρίου φιδιού πόσο στοιχίζει»
«Πάψε! Το νεκρό χάμστερ μου το τάισες στο γατί σου.»
«κόπρανα στο στόμα από αφέντρα ιστορίες»
«τα άλατα στον αυχένα επηρεάζουν τα μάτια»
«μού αρέσει να ντύνομαι γυναίκα και να γαμάω τη γυναίκα μου»
«προσευχή κατά της πορνείας»
Καλά ο χριστιανισμός πάντοτε τα είχε με την πορνεία.
«πώς δημιουργούνται τα κουνελάκια στην κοιλιά της μαμάς τους»
«φίδι με κουδουνάκι»
«προβλήματα ανθρώπων με υψηλό δείκτη ευφυείας»
«ηλικιωμένη προβατίνα πώς λέγεται»
«μπορεί η κολλητσίδα να προκαλέσει καρκίνο;»
«πίνουμε τα γυναικεία χύσια»
Στο Κάμα Σούτρα αναφέρονται ως το καλύτερο δυναμωτικό.
«μεταδιδόμενες σπογγώδεις εγκεφαλοπάθειες απενεργοποίηση»
Δεν απενεργοποιούνται ποτέ.
«γαρίδα αλογάκι της Παναγίας τρώγεται;»
«προέλευση του ονόματος Πίπης»
«σεξ ιστορίες με αφέντρες σκλάβους και τρανσέξουαλ»
«σπέρμα μαγική ουσία»
«μανάδες με τριχωτά μουνιά γαμάνε μικρά αγόρια»
«ΓΕΡΜΑΝΙΚΆ ΓΑΜΉΣΙΑ»
«ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΆ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΆς Εβραίου»
“ψάχνω κριάρι ανθεκτικό στη scrapie”
Η ανθεκτικότητα είναι σχετική.
«κουνέλι διασταύρωση με αρουραίο»
“τα σεξουαλικά ήθη των δυτικών γυναικείων μοναστηριών ιστορικά στην Ευρώπη»
«ο άγιος Ιούδας των χαμένων υποθέσεων του Μεξικού»
Έψαξα γιατί εκεί έχουν διάφορες συγκρητιστικές δοξασίες ανακατεύοντας τον καθολικισμό με τα μιτσιλοπότστλια και διάφορα άλλα που πίστευαν, αλλά δε βρήκα τίποτα για τον εν λόγω άγιο.
«ανακάλυψη της μοιχίας μετά το θάνατο»
«γύρη ψυχεδελικές ιδιότητες»
«ρώσικα αντρικά καυλιά»
«τσιγγάνικα μουνιά»
«μετά από φαγητό βλενώδη κατεβαίνουν στο φάρυγγα»
«μαζοχισμός κρέμασμα αρχίδια»
Κρέμασμα από τα αρχίδια;
«γουρουνότριχα στα μωρά»
«ο σύζυγος σκλάβος της αφέντρας γυναίκας του και τις δουλειές του σπιτιού»
«σκόνες βουντού παραγγελία»
«πίπα ατμοσφαιρική με χύσια και κατάποση»
Τι ακριβώς σημαίνει ατμοσφαιρική;
«η φράουλα ανήκει στην οικογένεια των κακτοειδών»
Κάτι παρόμοιο με τη χελώνα και τα βυζιά.
«βίντεο με ομαδικό σεξ και συγγενικές ανωμαλίες στο χωριό»
«να μην σε λένε σκαντζόχοιρο»
Αν κατεβάσεις τα μαλλιά σου δε θα σε λένε.
«σε ποια καταστήματα θα βρω ψυχεδελικά βότανα»
«μικρά μανούλια σε σκληρά πορν»
«παράξενες λέξεις για άντρες»
Γιατί, άλλες είναι οι παράξενες λέξεις για άντρες κι άλλες για γυναίκες;
«το κουνέλι μου έβγαλε πολύ μύκητα»
«παντρεμένες με τριχωτά μουνιά γαμάνε νέους»
Άλλο κι αυτό το φετίχ με τα τριχωτά μουνιά.
«για παθητικά και θηλυπρεπή αγοράκια»
«ακόλαστα θηλυκά»
«γαμήσια καύλες με σκύλους ζώα»
«μαντινάδες για το μουνί»
«Αρχαίοι Έλληνες πουτσαράδες»
Στην πραγματικότητα οι αρχαίοι ημών πρόγονοι εξιδανίκευαν το μικρό και καλοσχηματισμένο πέος, όχι το μεγάλο. Τουλάχιστον αυτό διαφαίνεται στα αγάλματά τους.
«εξέταση αμυγδαλών φωσφοριζέ προφυλακτικό»
Τι;!!!
«ζώο σηκώνει την ουρά και κατουρά υπάρχουν μόνο στον Καναδάς»
Μόνο στον Καναδάς;
«αρσενικό δηλητήριο πού μπορώ να βρω»
«αφέντρες μαστιγώνουν δούλους»
«αροκάρια και δεισιδαιμονίες»
«κυπαρίσσι Αριζόνας όταν κλαδευτεί μετά από 10 χρόνια υπάρχει περίπτωση να ξεραθεί»
«διαδικασία αφαίρεσης καβουκιού θαλάσσιας χελώνας»
«εύκολα ξόρκια αγάπης»
«λόβωση»
«μύηση ερωτική»
«πολλά νεύρα, πονοκέφαλος, ηχοφοβία»
«γριές να θέλουν έρωτα με τριχωτά μουνιά»
«τι να δώσω σε μικρό λαγό για τους σπασμούς»
«η κουνέλα μου άρχισε να φτιάχνει φωλιά πριν έξι μέρες, πέρασαν έξι μέρες κι ακόμα δε γέννησε, τι να συμβαίνει»
Και η δικιά μου μια φορά έφτιαξε φωλιά 8 μέρες πριν γεννήσει κι όλα ήταν καλά. Έχω διαβάσει για άλλες που την κάνουν ακόμα νωρίτερα.
«Αρχαίοι Έλληνες στρατιώτες σοδόμιζαν τους εχθρούς»
Όχι, αυτό δεν το έκαναν οι Αρχαίοι Έλληνες. Οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι ωστόσο το έκαναν, ως κατάλοιπο της πιο πρωτόγονης κατάστασής τους από παλαιότερα.
«σαύρα πεθαμένη μαγεία»
«τζάμπα γαμήσι»
«αραβική μαγεία για εξόντωση εχθρού και ξόρκια»
«είναι ασύδοτος σεξουαλικά»
Απ’τα καλύτερα αυτών των αναζητήσεων.
«Σε παραλία του Ναυπλίου παιδί δέχεται τσίμπημα από σαρκοφάγο φυτό»
Μύθος θα είναι, κανένα σαρκοφάγο φυτό δε μπορεί να βλάψει άνθρωπο πέρα από ταινίες επιστημονικής φαντασίας.
“μυστικά πριν το σφάξιμο κότας»
«zoo temp κτηνοβασία»
Τι είναι το zoo temp; Κανένα διεθνές κανάλι κτηνοβασίας;
«ξόρκια για να πεθάνει κάποιος»

Είναι γνωστό στους τακτικούς μου αναγνώστες ότι κάθε μερικούς μήνες, συνήθως μόλις ξεπεράσουν τις 100 και λίγο παραπάνω, δημοσιεύω όσες λέξεις κλειδιά μου φαίνονται περίεργες, παράλογες, διεστραμμένες, επικίνδυνες ή και βλακώδεις, και γενικά ό,τι απ’τις λέξεις κλειδιά με κάνει εντύπωση, και τις δημοσιεύω σ’ένα άρθρο. Γι’αυτό το σκοπό άλλωστε έχω δημιουργήσει και την ανάλογη κατηγορία στο Ιστολόγιο. Αυτόν το χειμώνα λοιπόν ήμουν τυχερός σ’αυτό το θέμα, γιατί σε σχέση με τις αμέσως προηγούμενες φορές που με δυσκολία συγκέντρωνα παράξενες λέξεις-κλειδιά, τώρα βρήκα αρκετά πολλές. Ίσως κατά κάποιον τρόπο βοηθάω κι εγώ στην εμφάνιση νέων παράξενων λέξεων κλειδιών, βοηθώντας τους χρήστες που ψάχνουν κάτι περίεργο να μ’εντοπίσουν από κάτι παρεμφερές που έχω γράψει στο παρελθόν. Για τον ίδιο λόγο λαμβάνω συχνά ίδιες παράξενες λέξεις-κλειδιά από διάφορους χρήστες, τις οποίες όμως συνήθως δεν αναδημοσιεύω στα επόμενα άρθρα μου, γιατί ήδη υπάρχουν σε προηγούμενα. Η θεματολογία σ’αυτήν την ομάδα λέξεω ποικίλει αρκετά σε σχέση με προηγούμενες, με πυρήνα όπως πάντοτε το σεξ, τη μαγεία, και τις χαζές απορίες. Όπως πάντοτε, δε γίνεται να μη σχολιάζω κάτω από κάτι αρκετά περίεργο. Πάμε λοιπόν να τις δούμε:

«πώς πολλαπλασιάζεται το γάλα στην κουνέλα»
Πολλαπλασιάζεται;
«πόσες μέρες μετά τη γέννα μπορώ να ζευγαρώσω η κουνέλα»
Έτσι όπως το γράφεις, φαίνεται σαν νά’σαι εσύ η κουνέλα. Αν είσαι λοιπόν η κουνέλα, κάνε μου ένα σχόλιο επειγόντως για να σου τα πω ακριβώς.
«κουνέλι με φίδια συνεύρεση»
«αιμομιξία με τραβεστί»
Θεωρείται αιμομιξία η συνεύρεση ατόμων ιδίου φύλου; Νομίζω πως όχι.
«ξόρκια να μεγαλώσει το πέος»
«συνειδητοποίησε τι συμβαίνει όταν τελείωσαν τα φέρετρα»
«φοίνικας cycas φροντίδα»
Όχι, δε θέλω να το ξανακούσω! Η
Κύκας
Δεν είναι φοίνικας.
«γριά τριχωτό μουνί»
«γαμήσια αιμομικτικά»
«όρχεις παθήσεις σάπισμα»
«μεταχείριση αρσενικής τσούλας»
«καυλωμένοι αρχιμανδρίτες»
Τι;! Ίσως το καλύτερο αυτής της φοράς!
«διακρίσεις ανάμεσα στα φύλα στην αρχαιότητα»
Σαν να μας λες: «διακρίσεις ανάμεσα στα δύο φύλα στο μουσουλμανισμό». Αυτά εννοούνται.
«παράλογα γαμήσια»
«σκύλος γαμάει γυναίκα τετράποδο σεξ»
«πρησμένο μουνί σε σκύλο»
“Monika Baili τρελή εξαγωγή δοντιού»
Τι διεστραμμένο φετίχ είναι αυτό;
«το κουνέλι μου έφαγε τα πόδια του γιατί δεν το είχα καθαρίσει τυ να του πάρω για να καθαρίσουν τα πόδια και να βγάλουν τρίχες»
Δεν πολυκατάλαβα τι εννοείς, αυτό που κατάλαβα είναι ότι έχεις το κουνέλι σου σε παμβρώμικες συνθήκες, και τα πόδια του έχουν μολυνθεί και πέφτουν οι τρίχες. Ίσως και το κουνέλι τα γλείφει ή τα δαγκώνει για ν’ανακουφιστούν. Βοήθησε το κουνέλι σου αμέσως!
«μαγεία με κόπρανα»
«συνάχι από τη μύτη στο στόμα»
«ερμαφρόδιτες με πούτσα βίντεο»
«απωθητικό για να πιπί κουνέλις»
Τι;!
“το εξάνιο πειράζει το στομάχι»
Ποιος μαλάκας θα καταπιεί εξάνιο για να τον πειράξει κιόλας;
«κουνέλης πνίχτης»
«η καυλωμένη μαθήτρια»
«της ψωλής μου το κεφάλι πιάσανε πονοκεφάλοι, μα το στόμα σου λοιπόν πιο καλο κι από ντεπόν.»
«γαμήστε παντρεμένες περιοχή Λάρισας»
«κολχικίνη φαγητού»
Η
Κολχικίνη
Είναι απ’τα ισχυρότερα φυτικά δηλητήρια, Προσέχετε λοιπόν, όσοι ξέρετε αυτόν που έψαξε αυτό το πράγμα, να μη φάτε απ’αυτόν.
«που μπορώ να προμηθευτώ χλωροφόρμιο αναισθητικό»
Ερωτήσεις για παραγγελία δηλητηρίων περιοδικά εμφανίζονται.
«θέλω να βγάλει στην ιστοσελίδα μερικά από τα αρωματικά φυτά»
Έψαξες, τα έβγαλε σίγουρα, έχω γράψει πολλά γι’αυτά.
«γιατί βλέπω όνειρα αιμομιξίας;»
Δεν είμαι ψυχαναλυτής για να σε βοηθήσω.
«call girls επισκέψεις σπίτι»
«σκίσε τον κώλο Γύφτο μου»
Αν είσαι Άρια, διαπράττεις μεγάλη αμαρτία κατά της Αρίας Φυλής! Αν είσαι Άριος, διπλή η αμαρτία.
«αροκάρια πειράζει τα λαχανικά»
Όταν λες τα πειράζει τι εννοείς; Δηλητιριάζονται απ’το ρετσίνι των κλαδιών που πέφτουν;
«κουνέλι νάνος παίθανε ξαφνικά»
Ε, με τέτοια ορθογραφία που ούτε κι ο εντελώς ανορθόγραφος δεν κάνει, μάλλον το μυαλό έχει πρόβλημα, γι’αυτό πέθανε το κουνελάκι. Προτείνω άδεια κατοχής κουνελιών που θα εκδίδεται σε άτομα άνω ενός συγκεκριμένου δείκτη νοημοσύνης και υπευθυνότητας για να μην πάσχουν τα μικρά αυτά αγαπητά ζωάκια.
«πώς να λύσω ένα ξόρκι που έχω κάνει;»
Όπως είπα στην αρχή, πολλές αναζητήσεις έχουν να κάνουν με τη μαγεία. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που πιστεύουν στη μαγεία.
«θήκη φρούτων κουνελιών»
«το μουνί συναντά τον πούτσο»
«καλλιέργεια πορδής»
Τι εννοείς ακριβώς
«βυζάκια ζώων για θηλασμό»
Τι;! Δες το άρθρο μου για το
Γάλα της κουνέλας
Για το σωστό τρόπο πόσης γάλακτος απ’την κουνέλα.
«ποιο είναι το μέσο όρο στην Ελλάδα πληθυσμό»
Είσαι μετανάστι και ψάχνεις για τη χώρα;
«αφέντρα κόβει αρχίδια σκλάβου»
Ακραίος μαζοχισμός!
«αν σε τρώει το μουνί σου πάρ’του τον πούτσο και ξύσου»
«αραβικά ξόρκια δεσίματος μορίου»
«επιστολές για γαμήσια αιμομιξία κλπ»
«απίθανα γαμήσια με ανωμαλίες»
«σαδιστικά γαμήσια βίντεο»
«οπιούχος μανδραγόρας»
«τσιμπούρια ψαριών»
Αδύνατον!
«ηθολογία γαρυφαλλιάς φυτό»
Περπατάει η γαρυφαλλιά;
«μπονσάι Κίνα ναρκωτικό»
«ξόρκια για ανικανότητα»
«αρχαία ξόρκια για λεφτά»
«μαλακίζονται μεταξύ τους»
«Η ΑΦΈΝΤΡΑ ΧΈΖΕΙ ΣΤΟ ΣΤΌΜΑ ΤΟΥ ΣΚΛΆΒΟΥ»
«ΆΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΠΆΣΧΟΥΝ ΑΠΌ ΒΑΜΠΙΡΙΣΜΌ»
«ΞΌΡΚΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΓώΣΕΤΕ ΕΧΘΡΌ»
«ΠΟΙΑ ΟΥΣΊΑ ΌΤΑΝ ΤΗΝ ΠΆΡΕΙς ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΏΝΕΙ ΤΑ ΟΠΙΟΎΧΑ στις ΤΟΞΙΚΟΛΟΓΙΚΈς»
«ΜΕΊΩΣΗ ΟΞΥΓΌΝΟΥ Ε ΔΗΜΟΤΙΚΟΎ»
«ΒΙΚΟΠΑΊΔΕΙΑ ΝΤΑΜΙΆΝΑ»
«ΔΕΝ ΠΊΝΩ ΓΆΛΑ»
«ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΙΟΓΈΝΙΑ ΚΆΜΒΡΙΑ»
Υπήρχε μια Κρυογένια περίοδος πριν την Κάμβρια, Παραισθησιογένια ποτέ.
«ΠΑΡΆΞΕΝΑ ΣΤΌΜΑΤΑ ΑΝΘΡΏΠΩΝ ΚΑΙ ΖΏΩΝ»
«για ξόρκια με σπέρμα δύο αντρών»
«κοτοπουλάκια καλλωπιστικά»
«ψυχαναγκασμός και λυκανθρωπία»
«αν δεν αγαπάς μια γυναίκα κάν’την πουτάνα να τα κονομάς»
Είναι τόσο εύκολο νομίζεις; Θα πρέπει να μπεις στη διαδικασία να την πείσεις ότι αυτό που θα κάνει είναι κάτι καλό. Και μετά θα πρέπει να της δίνεις μέρος των χρημάτων που κερδίζει, ή τουλάχιστον να της αγοράζεις μ’αυτά πράγματα αξίας – οι γυναίκες αγαπούν το χρήμα, έτσι έχουν εξελιχθεί -, γιατί αλλιώς θα φύγει κατά πάσα πιθανότητα, όχι όμως πάντα, ιδίως αν πιστεύει ότι την αγαπάς. Τότε μπορεί να μείνει. Αυτό ονομάζεται
Σύνδρομο της Στοκχόλμης.
Αν από την άλλη δεν έχει πρόβλημα με το επάγγελμά της και σ’αγαπάει, τότε δεν έχεις κανένα πρόβλημα.
«χωρητικότητα ανθρώπου»
Μήπως έψαχνες για το άρθρο της
Χωρητικότητας της μνήμης του ανθρώπου,
Ή εννοούσες τη χωρητικότητα του ανθρώπινου σώματος, π.χ. άνθρωπος γεμιστός;
«πώς φροντίζουν τα μικρά τους οι χελώνες»
«σκύλοι ματωμένα αρχίδια»
«ξόρκια για σεξ»
«μυρμήγκια στο πέος»
«φρύνος σατανιστικό σύμβολο»
«κατούρημα στο στόμα ταΪλάνδη»
«κάψιμο σκλάβου από τσιγάρο αφέντρας»
«μαροκινά ξόρκια»
«ιστορίες κοπρολαγνείας»
«πώς να γίνω ψυχασθενής δολοφόνος»
Αυτό ή τό’χεις ή δεν τό’χεις απ’την αρχή, δε γίνεσαι.
«γέννα κουνελιού Λίμπο»
Λίμπο είναι το όνομα της
Κουνέλας μου,
Όχι κάποια ράτσα κουνελιού. Και παλαιότερα έχω λάβει αναζητήσεις για κουνέλια λίμπο.
«το μικρό τουατάρα αδελφές»
«αταξία κινήσεων ζαλάδες με κακές σκέψεις και πονοκέφαλος συμπτώματα»
Ωχ, ωχ! Αρνητικά συμπτώματα αυτά.
«πούτσος ανθοπώλης εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς»
«η απόκρυφη τέχνη της υλοποίησης»
Η απόκρυφη τέχνη της πραγματοποίησης.
«θρησκεία Αμερικής 666»
Κάτι σαν έναν άλλο που έλεγε ότι τα αγγλικά είναι η γλώσσα του Σατανά; Για πήγαινε σε Αμερικανούς φονταμενταλιστές χριστιανούς και πες τα αυτά για να δούμε αν επιβιώσεις.
«σεξουαλικό κρέμασμα από τα κάγκελα»
«μικρό λαγουδάκι βασανίζεται μέχρι θανάτου»
«οικιακό υποκατάστατο μαστούρας»
«γύφτοι μαλώνουν»
«πώς μιλάνε οι Τσιγγάνοι»
«Διαβατά τσιγγάνικα σπίτια βίντεο»
«εγκεφαλικά κύτταρα στην εξιχνίαση εγκλημάτων»
Τι;!
«ισότητα των δύο φύλων στη Μεσοποταμία»
Το ίδιο πράγμα με την αναζήτηση παραπάνω για την ισότητα των δύο φύλων στην αρχαιότητα.
«μαμά γιος κατά λάθος αιμομιξία»
«κουνέλια μαζί με κότες»
Όχι, όχι, όχι, δε μπορώ ν’ακούω άλλα για βασανισμό κουνελιών! Αυτό το πράγμα δε γίνεται. Εφόσον απ’ό,τι καταλαβαίνω τα κουνέλια εκτρέφονται για κατανάλωση σ’αυτήν την περίπτωση, τουλάχιστον ας είναι η ζωή τους πιο καλή απ’αυτό.
«πώς κλίνεται η νυξ βολανάκης»
«τριχωτά νεανικά μουνί γαμήσια»
«περίοδος γυναίκας και ξόρκια»
«η πορδή είναι μαγική ουσία»
Τι;!
«από την πόλη έρχομαι και στην κορφή ήταν ο ήλιος του νεκρού ο πούτσος του Σαβάλα»
«εξολόθρευση βατράχων»
Όλο λαμβάνω αναζητήσεις για εξολόθρευση ή εξόντωση ερπετών, τώρα και βατράχων. Γιατί; Σχεδόν όλα είναι αβλαβή στη χώρα μας, και ποτέ δεν υπερπολλαπλασιάζονται.
«το ματωμένο καυλί του Αράπη»
Παθαινει τίποτα ο Αράπης;
«η ψυχολογία του εγκεφάλου»
«Nokia asha 206 κίτρινο θέλω να παραγγείλω»
Δεν είμαστε κατάστημα κινητών εδώ.
«άσπρη επικάλυψη τους πέους και άσχημη μυρωδιά»
«είμαι παντρεμένος και μου αρέσει να ντύνομαι γυναίκα διά να κάνω έρωτα με τη γυναίκα μου»
Παρενδυσιακός φετιχισμός!
«σαλιγκάρια που παίρνουν ξένα κέλυφα Wikipedia”
Κέλυφα; Επίσης Αυτοί που παίρνουν τα ξένα κέλυφα όπως τα λες δεν είναι σαλιγκάρια, είναι οι ερημίτες κάβουρες.
“πόσο απέχει η αναισθησία από την αίσθηση»
Χρειάζεται ένα ψυχοναυτικό ταξίδι για την επίλυση αυτού του ερωτήματος.
«κουνέλια που τα οποία γέννησαν»
Πού ή τα οποία; Διάλεξε αναφορική αντωνυμία, όχι και τις δύο.
«διακρίσεις ανάμεσα στα δύο φύλα θρησκεία»
«ελληνικές αιμομιξίες γαμήσια»
«9 κόμποι ξόρκι έκανα και έθαψε σε γλάστρα δεν έκαψα»
«όλος ο κόσμος θάλασσα κι ο πούτσος μου νησάκι»
«τράκαρα στο αγρίνιο ένας μικρός και μια κοπέλα χαροπαλεύει»
«ποιος είναι πίσω από τους Εβραίους τραπεζίτες»
«ταχέως εξελισσόμενη άνοια»
Ωχ… Σύμπτωμα
Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ.
«πώς λέγεται η πράξη που κάνουμε όταν πιάνουμε έναν ψύλλο και τον αφήνουμε;»
Αγάπη; Έλεος; Μαλακία;
«γαμήσια γυναίκες με σκυλιά άλογα»
«σεξουαλική μαγεία – τεχνικές – ξόρκια – μαγικά τυπικά»
Ψάξε Aleister Crowley.
«πόσο πουτσαράδες είναι οι Ρωμαίοι»
«φυτό με αγκάθια και σπόρια μαστούρα»
Μου θυμίζεις αυτό που έλεγε ο Zyklon b σ’ένα άρθρο του, ότι η ψυχολογία του πραγματικού μαστουραίου είναι μόνο το πώς θα μαστουρώσει, αγνοώντας τους κινδύνους της ουσίας που θα πάρει. Το συγκεκριμένο φυτό που ψάχνεις μάλλον είναι η
ντατούρα,
ένα τοξικότατο κι επικίνδυνο φυτό.
«γήτεμα κουνουπιών»
«ξόρκια για να μείνεις έγκυος»
Έχω ξαναλάβει παρόμοιες αναζητήσεις πολλές φορές.
«πού μπαίνει το κάρι»
Πρόσεχε πού το λες αυτό! Σήμερα που είμαστε πολυπολιτισμική χώρα με πολλούς Αλβανούς, κάποιος απ’αυτούς θα σου δώσει κάρι αν ρωτήσεις κάτι τέτοιο μπροστά τους. Κάρι στα αλβανικά είναι το πέος.
«μουνί κουνέλας»
«ο μαύρος πούτσος πέταξε έξω το έντερο από το μουνάκι βίντεο»
Τι σαδιστικό φετίχ είναι όλο αυτό με τη θεοποίηση του τεράστιου πέους, τα τεράστια πέη που σχίζουν στην πραγματικότητα, δε το’χω καταλάβει.
«η σπλήνα γεννά μικρό»
«πούτσα 50 πόντους»
«ξόρκια γητείες αγάπης με τρίχα κεφαλιού»
«μανδραγορίνας ως βότανο»
«ξόρκια αλλαγής ύψους»
Έχω λάβει αναζητήσεις για ξόρκια αλλαγής φύλου, χρώματος ματιών, μαλλιών, αύξησης στήθους, το περίμενα κι αυτό.
«ομαδική μαλακία με φίλους»
«αστεία φάτσα μπεκρή»
«φωτογραφία θηλυκό μουνί close-up φωτογραφία»
Γίνεται να’ναι αρσενικό;
«πώς παράγονται τα γυναικεία χύσια»
«πώς να κατασκευάσω ένα αστικό»
«ερωτικές στάσεις στο Βυζάντιο»
«κινέζικο μαλλιαρό μουνί»
«πού φυσάς τη μύτη σου»
«το κουνέλι μου από άσπρο γίνεται καφέ»
Μήπως λερώνονται τα μαλλάκια του; Πρόσεχε το μπουμπιλάκι σου!
«Εβραιοπούλες μαθήτριες σε πρωκτικό»
«τα αγόρια μεγαλώνουν μέχρι τα 7 μετά απλώς ψηλώνουν»
Τι;!
«δημιουργία lsd από σπόρια κισσού»
Το ίδιο με το παραπάνω παράδειγμα του μαστουραίου του Zyklon b. Κάποιος μπορεί ν’ακούσει ότι οι σπόροι του κισσού έχουν lsd, και να τους φάει, με αποτέλεσμα να δηλητηριαστεί και μετά να πει «Ωχ, τη γάμησα ρε Φίλε, έφαγα λάθος πράμα.» Τέτοιας νοητικής στάθμης είναι αυτοί. Στην πραγματικότητα το χωνάκι (ιππομοία) περιέχει συγγενικές ουσίες του lsd, αλλά σε ποσότητες ασύμφορες για σύνθεση της ουσίας αυτής.

Σήμερα, στην εποχή του ορθολογισμού και της επιστήμης, θα περιμένατε η μαγεία και η ψευδοεπιστήμη, μαζί με τους «λειτουγούς» τους, να εκλείπουν σιγά-σιγά, αλλά δε φαίνεται να γίνεται κάτι τέτοιο. Φυσικά δε βρισκόμαστε στο επίπεδο δεισιδαιμονίας του Μεσαίωνα, αλλά πάλι υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν ν’ακολουθούν τέτοια ρεύματα, στο βαθμό να διαθέτουν τα χρήματά τους στους μάντεις, στους αστρολόγους, στους εναλλακτικούς γιατρούς και στους λοιπούς υποτιθέμενους σωτήρες. Δεν ξέρω γιατί κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν αυτές τις ανοησίες, πιθανότατα θα δυσπιστούν για κάποιον λόγο (βλ. νέα τάξη, μασόνοι, Εβραίοι) στη συμβατική επιστήμη, η οποία ωστόσο τους έχει χαρίσει τόσες πολλές ανέσεις που ακόμα και άρχοντες στις εποχές των προγόνων δεν είχαν, κι ίσως δυσανασχετούν και με την επίσημη θρησκεία, αν και μερικοί απευθύνονται και στους δύο «πνευματικούς» θεσμούς εξίσου. Άλλοι ακόμα, ίσως απευθύνονται στην εναλακτική ιατρική αφού έχουν κριθεί ως ανίατοι από τη συμβατική, π.χ. καρκινοπαθείς τελικού σταδίου, μήπως και βρουν γιατρειά. Φυσικά και η επιστήμη μπορεί να κρύβει συμφέροντα ενίοτε από πίσω, ενώ και οι εφαρμοστές της όπως οι γιατροί συνήθως λειτουγούν ως επαγγελματίες, αλλ’αυτό είναι το καλύτερο που έχουμε προς το παρόν. Οι επαγγελματίες της μαγείας απ’την άλλη έχουν πλήρη επίγνωση της απάτης που σερβίρουν στον κόσμο, και φυσικά εκμεταλλεύονται τις ικανότητες πειθούς και εξαπάτησής τους στο έπακρο. Ανάλογα με το πελατολόγιό τους, αν για παράδειγμα οι πελάτες τους δεν πολυπιστεύουν πλήρως μαγικές εξηγήσεις, μπορεί να γίνονται κάπως επιστημονικοφανείς, μπλέκοντας επιστημονικές με πνευματικές ιδέες (βλ. new age) ή αναφέροντας ακόμα και ανύπαρκτες σχέσεις με πραγματικά πανεπιστήμια ή ερευνητικά κέντρα διεθνούς αναγνώρισης. Άλλες φορές πάλι επιστρατεύουν ακόμα κι
αθέμητα μέσα
όπως αναζήτηση στα προσωπικά δεδομένα του πελάτη για εύρεση στοιχείων που θα παρουσιαστούν έπειτα ως τα’αποτελέσματα της μαντικής τους ικανότητας, αλλά κι όταν αυτό δε γίνεται, συχνά οι μάντεις χρησιμοποιούν πολύ γενικόλογες προτάσεις τις οποίες ο καθένας μπορει να ταιριάξει σύμφωνα με τη δική του περίπτωση (π.χ. θα γνωρίσεις ένα πρόσωπο σημαντικό για τη ζωή σου (όλοι κάποιον θα γνωρίσουμε που θα θεωρήσουμε σημαντικό)), αλλ’ακόμα κι αν οι περισσότερες προτάσεις δεν ισχύουν καθόλου, αυτός που πιστεύει έντονα θα συγκρατήσει μόνο αυτές που συμφωνούν με τις δικές του απόψεις. Το
Λεξικό του σκεπτικιστή
Έχει εκτενείς αναφορές στα διάφορα ψευδοεπιστημονικά/μαγικά επαγγέλματα, τις μεθόδους που χρησιμοποιούν, καθώς και τα προβλήματα των πελατών τους. Για να μειωθεί το πρόβλημα λοιπόν αυτό δεν αρκεί η επίθεση στους επαγγελματιες? Θα πρέπει οι πιστοί τους να ξυπνήσουν και να καταλάβουν σε ποιους και γιατί δίνουν τα λεφτά τους, τότε οι απατεώνες αυτοί θ’αρχίζουν να χάνουν πελάτες. Όμως θεωρώ αδύνατη την εκρίζωση τέτοιων πίστεων, γιατί πάντοτε κάποιοι άνθρωποι θα προστρέχουν σε τέτοιες λύσεις ή θεραπείες για έναν ή περισσότερους απ’τους τρεις παραπάνω πιθανούς λόγους ή και γι’άλλους διάφορους. Εάν πιστεύετε πως υπερβάλλω με τα παραπάνω, σκεφτείτε απλώς στον κύκλο σας πόσοι πιστεύουν σε ανθρώους με υπερφυσικές δυνάμεις, π.χ. σε ειδικούς στο φλιτζάνι, σε τηλεπαθητικούς, σε θαυματοποιούς κλπ. Εγώ γνωρίζω αρκετούς για παράδειγμα. Ε, κάποιοι αυτών εμπιστεύονται τέτοια άτομα τόσο πολύ, ώστε μπορού να τους παραχωρήσουν μεγάλα χρηματικά ποσά για να επωφεληθούν όπως πιστεύουν, επωφελώντας φυσικά τις τσέπες τω δευτέρων. Και κάποιοι μπορεί πράγματι να βελτιώνονται, αλλ’αυτό δεν είναι χάρη στις δυνάμεις του εναλλακτικού γιατρού, αλλά μάλλον στο
Φαινόμενο πλακέμπο
(η ικανότητα της πίστης να τροποποιεί τη σωματική λειτουργία) ή στην αυτοΐαση του οργανισμού, ανάλογα με την πάθηση. Σ’άλλους πάλι οι μαντείες μπορεί να πραγματοποιηθούν, αλλ’αυτό μπορεί νά’ναι πλήρης σύμπτωση, ή, όπως είπα παραπάνω, απλώς ταίριασμα των λεγομένων του μάντη με τις απόψεις και τις προσδοκίες του πελάτη απ’αυτόν. Κι εγώ λοιπόν νόμιζα πως σήμερα, ιδίως στη χώρα μας, οι άνθρωποι αυτοί θά’ναι ελάχιστοι, όμως λαμβάνοντας σχεδόν καθημερινά λέξεις-κλειδιά σχετικές με μαγεία στο ιστολόγιο, π.χ. ξόρκια από για αλλαγή χρώματος μαλλιών ή επιμήκυνση πέους μέχρι για τον αλκοολισμό, για να μείνει έγκυος κλπ, αρχίζω ν’αλλάζω γνώμη.

Απατεώνες λοιπόν τέτοιοι υπάρχουν διάφορων τύπων: αστρολόγοι, αριθμολόγοι, χειρομάντεις, πνευματιστές,
ομοιοπαθητικοί,
χειροπρακτικοί, παραψυχολόγοι κλπ. Μέσα σ’αυτούς συγκαταλέγονται και οι σύγχρονοι σαμάνοι. Ναι, κανονικά σύγχρονοι σαμάνοι που επικοινωνούν μ’άλλες πνευματικές διαστάσεις για να θεραπεύσουν μια ασθένεια, να βοηθήσουν την ψυχή ενός νεκρού που έχασε το δρόμο να βρει το δρόμο της (ψυχοπομπή), να εξορκίσουν κάποιο κακό πνεύμα από κάποιον κλπ! Και μάλιστα υποστηρίζουν ότι οι πρακτικές τους είναι επιστημονικώς αποδεδειγμένες και διεθνώς αναγνωρισμένες. Μία τέτοια περίπτωση βρήκα πρόσφατα ψάχνοντας για το σαμανισμό στο Διαδίκτυο
Εδώ.
Υποτίθεται πως η συγκεκριμένη σαμάνος μπορεί με την τέχνη της να μεταβεί στις σφαίρες του άνω, του κάτω ή της διαφορετικής διάστασης του κανονικού κόσμου, απ’όπου μπορεί να θεραπεύσει, ν’αφαιρέσει κομματάκια από ξένα πνεύματα που μπορεί να προκαλούν στον ασθενή μικροσυμπτώματα (εξαγωγή), να οδηγήσει τις ψυχές των νεκρών από βίαο θάνατο (ατυχήματα, φόνοι κλπ) στο σημείο ανάπαυσης διότι ακόμα δε συνειδητοποίησαν ότι πέθαναν και περιφέρονταις το δικό μας κόσμο όπου μπορεί να καταλάβουν ένα αδύναμο πνεύμα (ψυχοπομπή), κι επειδή σπούδασε αρχικά κτηνίατρος, μπορεί να κάνει παρόμοια και σε ζώα! Το κόστος των υπηρεσιών δεν τό’ψαξα, το υπολογίζω πάντως σε τριψήφιο αριθμό. Μπορείτε τώρα ν’απορείτε όσο θέλετε ουνώντας το κεφάλι δεξιά κι αριστερά για το ποιος μπορεί να τα πιστέψει αυτά, αλλά για να υπάρχει κανονική ιστοσελίδα που δουλεύει για καιρό σημαίνει πως υπάρχουν πελάτες. Η σαμάνος ακόμα αυτή, ως η μόνη στην Ελλάδα, μπορεί να προσφέρει σεμινάρια σαμανικής σε όποιον ενδιαφέρεται για ν’αρχίσει την εκπαίδευσή του ως ανερχόμενος σαμάνος. Κι ως κτηνίατρος, διατηρεί και κανονικό ιατρείο ζώων, όπου τα ζώα εξετάζονται και θεραπεύονται κανονικά. Η ίδια υποστηρίζει ότι σαμανισμός και συμβατική ιατρική δεν βρίσκονται απαραίτητα σε σύγκρουση, αλλα μπορούν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά, αφού ομως μόνο η συμβατική ιατρική βασίζεται στην υλική πραγματικότητα κι έχει επιστημονικώς και πρακτικώς αποδεδειγμένη ισχύ, ποιος το χρειάζεται το σαμανισμό;

Ακόμα έχω μια άλλη απορία. Άραγε όλοι αυτοί οι μάγοι/απατεώνες ασκούν νόμιμα το επάγγελμά τους, κι αν ναι, σαν τι δηλώνονται; Επίσης ξέρουμε απ’τους δηλωμένους, αν υπάρχουν, τα κέρδη τους κι έχει υπολογιστει ποτέ το ποσοστο που δεν αναφέρεται; Γιατί σίγουρα αυτής της κλάσης άτομα, όπως και πολλοί άλλοι ελεύθεροι επαγγελματίες, φοροδιαφεύγουν ως τρόπο ζωής.

Τελικά, αν και δεν το σχεδίαζα, κατέληξα σε μια μικρή σειρά άρθρων για διάφορα παραισθησιογόνα φυτά της αμερικανικής ειπήρου με μακρά ιστορία χρήσης από τους ιθαγενείς και κάποτε συνέχιση της χρήσης τους ως σήμερα. Το θέμα είναι πολύ ενδιαφέρον, μεγάλο και πολύπλοκο, ώστε να μη μπορώ να το καλύψω σε λίγα άρθρα. Έχουν γραφτεί βιβλία ολόκληρα πάνω σ’αυτό από διάφορους επιστήμονες και οπτικές γωνίες, κάποια απ’τα οποία θα πρέπει να διαβάσω. Προς το παρόν θα παραθέσω τα αποτελέσματα μιας καλής αναζήτησης που έχω κάνει γι’αυτά τα πράγματα αυτό το διάστημα αλλά και παλαιότερα. Στο
Προηγούμενο άρθρο
Λοιπόν είχα καλύψει τα παραισθησιογόνα ψυχανθή (φασολοειδή φυτά) της Νότιας Αμερικής. Στο παρόν άρθρο ολοκληρώνω την παρουσίαση των παραισθησιογόνων αυτής της ειπήρου, προσπαθώντας ν’αναφέρω για όλες τις κυριότερες χρήσεις τους. Δε θα μακρηγορήσω με μεγάλες εισαγωγές για το τι είναι τα παραισθησιογόνα, που έχουν χρησιμοποιηθεί γενικώς, πώς τα αντιμετώπισε ο δυτικός πολιτισμός και πώς είναι σήμερα, γιατί αυτά έχουν αναφερθεί επαρκώς στα προηγούμενα δύο μου άρθρα. Εδώ θα προσπαθήσω να μπω κατευθείαν στο ψητό, δηλαδή στα φυτά, τη βοτανική τους και τις χρήσεις τους, με μια μικρή εισαγωγή. Πρώτα όμως να ξεκαθαρίσω ότι ενοώντας παραισθησιογόνα εννοώ της κλάσης αυτής που λέγονται
Ψυχοδηλωτικά
Ή ψυχεδελικά, ουσίες που επιφέρουν εναλλακτική κατάσταση συνείδησης δύσκολη στην περιγραφή στο χρήστη με μυστικιστικά, πνευματικά στοιχεία, ευρεία κι αφηρημένη σκέψη, οπτικές διαστρεβλώσεις, σπανιότερα ψευδαισθήσεις και οράματα. Ο χρήστης συνήθως διατηρεί καλή επαφή με την πραγματικότητα. Οι δύο άλλες κλάσεις των παραισθησιογόνων είναι τα διασπαστικά, τα οποία διασπούν κατά κάποιον τρόπο τη νοητική λειτουργία από τις αισθητηριακές και κινητικές, προκαλώντας παραισθήσεις, αλλοιώσεις της αντίληψης του περιβάλλοντος και ονειρώδεις καταστάσεις, και τα παραληρηματογόνα, ουσίες που προκαλούν αυτό που λλέει το όνομά τους, παραλήρημα και σχεδόν πλήρη αποσύνδεση απ’την πραγματικότητα με σκέψεις και πράξεις που μπορεί ν’αποβούν επικίνδυνες. Φυτά με τέτοιες ουσίες είναι η
ντατούρα
Και το νοτιοαμερικανικό γένος της
Μπρουγκμάνσιας,
Που είχα καλύψει παλαιότερα. Λόγω της επικινδυνότητάς τους, τα φυτά αυτά έχουν χρησιμοποιηθεί μόνο από πολύ πεπειραμένους σαμάνους σε ακραιες περιπτώσεις ή από σκοτεινούς μάγους. Τα ψυχοδηλωτικά λοιπόν ή ψυχεδελικά επιδρούν στο σεροτονινεργικό συστημα του εγκεφάλου, συγκεκριμένα στους υποδοχής 5ht2a και 5ht2c, όπου 5ht η 5-υδροξυτρυπταμίνη, δηλαδή η σεροτονίνη, με τα κύρια ψυχοενεργά τους αποτελέσματα ν’αποδίδονται στην επίδρασή τους επί του πρώτου υποδοχέα.

Δεν έχουμε, ούτε μπορούμε να έχουμε σήμερα, ακριβή ιστορικά στοιχεία για την ανακάλυψη των παραισθησιογόνων, αφού αυτή έγινε σε μακρινές, πρωτόγονες, προΐστορικές εποχές, κι όλοι οι λαοί που τα χρησιμοποιούν έχουν ξεχάσει πλέον την προέλευσή τους κι ανταυτού την αποδίδουν σε παρεμβάσεις θεών και πνευμάτων, ή στην καθοδήγηση των ίδιων των φυτών. Ένα ενδεχόμενο της προέλευσής τους είναι η κατά λάθος κατανάλωσή τους από κάποιους ανθρώπους, οι οποίοι έπειτα θεώρησαν πως μέσω αυτης της τροφής διαφωτίστηκαν και μετέδωσαν τη γνώση της σ’άλλους. Από εκείνο το στάδιο όμως μέχρι την εδραιωμένη θρησκευτική χρήση των παραισθησιογόνων, ή ενθεογόνων κατά τους υποστηρικτές τους για θρησκευτική χρήση, θα έγινε αρκετός πειραματισμός για την καθιέρωση του αποτελεσματικότερου τρόπου χορήγησης και της ακριβούς δόσης και για την εξακρίβωση των αποτελεσμάτων. Πράγματι οι πρακτικές των σαμάνω πολλών φαινομενικά πρωτόγονων φυλών, οι οποίοι συλλέγουν, επεξεργάζονται, αποθηκεύουν, ανακατεύουν και χορηγούν τα συστατικά ώστε να διατηρηθεί όσο γίνεται η ισχύς τους, καταδεικνύουν άριστες πρακτικές χημικές γνώσεις, στο σημείο που αναρωτιόμαστε πώς, ενώ δεν ανακάλυψαν άλλα πρακτικότερα πράγματα, π.χ. τον τροχό, κατόρθωσαν να τελειοποιήσουν τόσο πολύ τη χρήση των παραισθησιογόνων ουσιών. Μια εξήγηση πιστεύω πως είναι η βάση των λαών αυτών περισσότερο στον υπερβατικό και νοητικό κόσμο ως αποτέλεσμα της θεοποίησης των ενθεογόνω εναλακτικών καταστάσεων συνειδήσεως, παρά η ανάγκη βελτίωσης της ζωής τους.

Η χρήση των παραισθησιογόνων λοιπόν ποικίλει όσο και οι φυλές που τα χρησιμοποιούν. Στις πρωτόγονες φυλές των Ινδιάνων, πνευματικος αρχηγός συνήθως είναι ο μάγος με διάφορα ονόματα ανά φυλή, που οι δυτικοί αποκαλούν σαμάνο, από τους αντίστοιχους
Σαμάνους της Σιβηρίας,
Ο οποίος μπορεί να επικοινωνεί με τον κόσμο των πνευμάτων και των θεών, με τον κόσμο τω νεκρών, μπορεί επίσης να διαβλέπει το μέλλον, να μετακινείται πνευματικά σε διάφορα άλλα μέρη κλπ, κι ως εκ τούτου περιβάλλεται με μεγάλο σεβασμό και δέος. Συνήθως οι σαμάνοι είναι περισσότεροι από ένας σε μια ομάδα ανθρώπων με διάφορες ξεχωριστές αρμοδιότητες π.χ. άλλος ο ιερέας κι άλλος ο γιατρός. Στις φυλές αυτές λοιπόν ο σαμάνος συχνά υποβοηθείται από ψυχοενεργές ουσίες ώστε να περιέλθει στην ενθεογόνο έκσταση, ενώ σε διάφορες περιπτώσεις κι άλλα μέλη της φυλής μπορούν να τις πάρουν. Σε πιο προηγμένους (σχετικά με τους προηγούμενους) και συγκεντρωτικούς πολιτισμούς ωστόσο, παρατηρείται μυστικοποίηση και περιορισμός αυτών των ουσιών κυρίως στην ιερατική τάξη, όπως στους Αζτέκους. Μετά απ’αυτό το στάδιο οι ερευνητές υποθέτουν ότι κάπως και για κάποιον λόγο οι ουσίες αυτές ξεχάστηκαν ή αντικαταστάθηκαν από άλλες (π.χ. η υπόθεση που υποστηρίζει αντικατάσταση του παραισθησιογόνου μανιταριού
Amanita muscaria
Με το κρασί του Διονύσου κατά την ελληνική προΪστορία), υποθέσεις που ωστόσο δε μπορούν ν’αποδειχθούν. Τελευταία φάση στην ιστορία των παραισθησιογόνων είναι η επιστημονική τους πλέον προσέγγιση, κυρίως από το δυτικό πολιτισμό από των περασμένο αιώνα, η οποία ωστόσο συνάντησε αρκετά εμπόδια στο δρόμο της για περίπλοκους λόγους, που έχουν να κάνουν κυρίως με την προκατάληψη. Η επίσημη ενασχόληση μ’αυτές τις ουσίες σχεδόν εξέλειψε για μερικές δεκαετίες μετά την σχεδόν διεθνή ποινικοποίησή τους με τη Σύμβαση για τις Ψυχοτρόπες Ουσίες του ΟΗΕ το 1971, αλλά δειλά-δειλά άρχισε να ξανακάνει την εμφάνισή της προς τα τέλη του περασμένου και στον παρόντα αιώνα. Οι περισσότερες αναφορές παρακάτω αφορούν τις πρώτες κοινωνίες κατά την υπεραπλουστευμένη σειρά μου, τις σαμανιστικής φάσης.

Προχωρώ λοιπόν στο πλέον γνωστό και γι’αρκετές δεκαετίες μυστηριώδες παραισθησιογόνο ποτό της Νότιας Αμερικής, την αγιαχουάσκα. Η αγιαχουάσκα είναι ένα αφέψημα κυρίως των φυλών της δυτικής λεκάνης του Αμαζονίου και των βασικών παραποτάμων του, το οποίο γνώρισε ωστόσο ευρεία εξάπλωση τα τελευταία χρόνια σε πολλές άλλες περιοχές. Η λέξη αγιαχουάσκα (ayahuasca) είναι η ισπανοποιημένη μορφή της λέξης αγιαουάσκα της γλώσσας κέτσουα (γλώσσα των Ίνκας), όπου σημαίνει κλήμα/αναρριχώμενο φυτό των ψυχών («άγια» = ψυχή «ουάσκα» κλήμα), ή, κατά την μυστικιστικότερη απόδωση του Zyklon b, άμπελος των νεκρών (δεν υπήρχαν αμπέλιαόμως εκεί), κι αναφέρεται στο κύριο συστατικό του μείγματος, το αναρριχητικό φυτό Banisteriopsis caapi. Άλλα ονόματα κατά τόπους είναι καάπι, γιάτζε κλπ. Το ρόφημα αυτό βασικά είναι η μείξη δύο ενεργών φυτών, με την άμπελο τω νεκρών να παίζει στην πραγματικότητα βοηθητικό αλλά πάλι απαραίτητο ρόλο, αφού περιέχει τις β καρβολίνες (β ανθρακολίνες πιο ελληνικά), όπως χαρμίνη, χαρμαλίνη και τετραϋδροχαρμίνη, αλκαλοειδή που αναστέλλουν το ένζυμο της μονοαμινοξειδάσης στο πεπτικό σύστημα (παρόμοια αλκαλοειδή έχει και το γνωστότερο ασιατικό
Πήγανο
ή Peganum harmala), το οποίο αλλιώς θα οξείδωνε τις παραισθησιογόνες τρυπταμίνες όπως τη διμεθυλοτρυπταμίνη του άλλου κύριου συστατικού του ροφήματος, το οποίο είναι συνήθως η πράσινη ψυχώτρια (Psychotria viridis), αλλά μπορεί νά’ναι και συγγενικά είδη, ή, στο βορειοδυτικό Αμαζόνιο της βορειοδυτικής Βραζιλίας, της Κολομβίας και της Βενεζουέλας, που δεν ενδημεί η ψυχώτρια, η διπλοπτερύδα (Diplopterys cabrerana), αναρηχητικό συγγενικό με την άμπελο των νεκρών. Στην πραγματικότητα δηλαδή ενεργό συστατικό της αγιαχουάσκας είναι η πηγή της διμεθυλοτρυπταμίνης, παρόλα αυτά οι Ινδιάνοι θεωρούν το καάπι κύριο στοιχείο, και τα υπόλοιπα προσμείξεις, ίσως επειδή κατά περιοχές και ανάλογα με το λόγο χρήσεις προστίθενται διάφορα άλλα φυτά εκτός από τα διμεθυλοτρυπταμινούχα, όπως το ελαφρύ ηρεμιστικό κι αντιβηχικό Justicia pectoralis ή τα παραληρηματογόνα τω γενών της ντατούρας, της μπρουγκμάνσιας και της μπρονφέλσιας (Bronfelsia) για σκοτεινή μαγεία, ενώ η άμπελος των νεκρών παραμένει πάντοτε σταθερή. Όλες η προσμείξεις στην αγιαχουάσκα μπαίνουν σε συγκεκριμένες αναλογίες και με συγκεκριμένους τρόπους ώστε να επιτευχθούν τα επιθυμητά αποτελέσματα, πρακτικές που ακόμα δεν έχουν μελετηθεί διεξοδικά. Το ρόφημα παρασκευάζεται συνήθως με το βράσιμο τμημάτων φλοιού και βλαστών του καάπι μαζί με τα φύλλα της ψυχώτριας σ’ένα καζάνι, αν κι ανάλογα με τα έθιμα ή το αποτέλεσμα που θέλει να φέρει ο σαμάνος μπορεί τα φυτά να μουλιαστούν για πολλή ώρα στο νερό κι όχι να βραστούν, να βραστούν ξεχωριστά και ν’αναμειχθούν αργότερα, ή τα διάφορα άλλα πρόσθετα να τοποθετούνται σε συγκεκριμένο χρόνο κατά την ετοιμασία. Τα αποτελέσματα της αγιαχουάσκας είναι παρόμοια μ’αυτά της διμεθυλοτρυπταμίνης, με οπτικές διαστρεβλώσεις ή παραισθήσεις όπως σχήματα και γραμμές, οράματα με μεταφορές σε άλλες διαστάσεις και επαφής με διάφορα όντα, αίσθηση ενότητας με το σύμπαν κι άλα πολλά δύσκολο να περιγραφούν λόγω της υποκειμενικότητας της εμπειρίας και της διαφοράς της ανάλογα με τη νοητική κατάσταση και το περιβάλλον του κάθε χρήστη (set και setting κατά Timothy Leary). Συχνά το ρόφημα προκαλεί ναυτεία ή και εμετό, αφού ο ανθρώπινος οργανισμός είναι προσαρμοσμένος ν’αποφεύγει τα αλκαλοειδή, αρκετά εκ των οποίων είναι ισχυρά δηλητήρια. Πολλοί ιθαγενείς θεωρούν τον εμετό ωφέλιμο, διότι καθαρίζει την ψυχή όπως λένε.

Η ιστορία της αγιαχουάσκας χάνεται στα βάθη των αιώνων και του μύθου. Τα αρχαιότερα ευρήματα που ίσως έχουν να κάνουν με τη χρήση της είναι πήλινα αγγεια στη λεκάνη του Αμαζονίου που χρονολογούνται γύρω στο 500 π.Χ., αν και δε μπορούμε νά’μαστε βέβαιοι αν αυτά χρησίμευαν για την τελετουργική κατανάλωση αγιαχουάσκας. Όταν πάντως οι Ευρωπαίοι άρχισαν να μελετούν τις πρακτικές των ιθαγενών του Αμαζονίου κατά το 19ο αι., η χρήση του παραισθησιογόνου ροφήματος είχε εξαπλωθεί ήδη σ’όλες τις φυλές που είχαν κοντά τους τα απαραίτητα φυτά, επομένως θα είχε ξεκινήσει από αρκετά παλιά. Οι ίδιοι οι Ινδιάνοι πιστεύουν ότι τα πνεύματα των φυτών τους καθοδήγησαν κάποτε να παρασκευάσουν το ρόφημα, κάτι που φυσικά δε μας πείθει. Δεν είναι γνωστό πώς ακριβώς οι πρωτόγονες εκείνες φυλές ανακάλυψαν το συγκεκριμένο συνδυασμό, η επικρατέστερη άποψη πάντως είναι ότι, ανακατεύοντας διάφορες προσμείξεις με το ίσως ελαφρώς ψυχοενεργό αν συμπεράνουμε απ’το πήγανο σε υψηλές δόσεις καάπι, το οποίο θεωρούν βάση επομένως πιθανότατα ήταν και το πρώτο φυτό της όλης ιστορίας, πέτυχαν μια φορά το μαγικό συνδυασμό. Οι Ευρωπαίοι άργησαν αρκετά να μελετήσουν την αγιαχουάσκα σε σχέση μ’άλλα ενθεογόνα των Ινδιάνων, ίσως εξαιτίας της δυσπρόσιτης θέσης των φυλών του Αμαζονίου. Ο πρώτος που περιέγραψε την αγιαχουάσκα ήταν ο Βρετανός βοτανολόγος Richard Spruce, ο οποίος το 1851 ανέφερε τη χρήση ενός παραισθησιογόνου ποτού στη φυλή των Τακάνο του Ρίο Ουάπες της Βραζιλίας, απ’όπου συνέλλεξε επίσης δείγματα του φυτού που ταξινόμησε ως Banisteria caapi, που αργότερα άλλαξε σε Banisteriopsis caapi με την αναθεώρηση της οικογένειας τω μαλπιγκιδών όπου ανήκει το 1930 από τον ταξινομιστή morton. Ο Spruce έπειτα, μετά από 7 χρόνια το 1958 συνάντησε πάλι τη χρήση της αγιαχουάσκας στους Ινδιάνους Γκουαχίμπο του άνω Ορινόκο της Κολομβίας και της Βενεζουέλας, ενώ αργότερα τον ίδιο χρόνο ανέφερε τη χρήση του ροφήματος από τους Ζαπάνο των Άνδεω του Περού, οι οποίοι το αποκαλούσαν «αγιαχουάσκα». Αν και ο Βρετανός βοτανολόγος ήταν ο πρώτος που περιέγραψε με βεβαιότητα την αγιαχουάσκα, δεν ήταν ο πρώτος που εξέδωσε τις παρατηρήσεις του, το οποίο έκανε το 1873 και το 1908. Ο πρώτος που εξέδωσε αναφορές για τη χρήση της αγιαχουάσκας ήταν ο Ισημερινίτης γεωγράφος Manuel Villavicencio, ο οποίος το 1858 ανέφερε τη χρήση αγιαχουάσκας γιαμαγεία και μαντεία στον άνω Ρίο Νάπο, αν και δεν ερεύνησε τη βοτανική πηγή των συστατικών. Πολλοί άλλοι ερευνητές στο δεύτερο μισό του 19ου και στις αρχές του 20ου αι. που επισκέπτονταν τον Αμαζόνιο ανέφεραν την κατανάλωση ενός ναρκωτικού ποτού, αλλά δεν ερευνούσαν περαιτέρω την πηγή των συστατικών του υποθέτωντας διάφορες πηγές όπως ρίζες, φύλλα κλπ. Σήμερα γνωρίζουμε από τις περιγραφές τους για τ’αποτελέσματα, τους λόγους χρήσης και τις φυλές ότι αναφέρονταν στην αγιαχουάσκα, αλλά για τους επόμενους ερευνητές η ερμηνεία εκείνων των ασαφών αναφορών ήταν τουλάχιστον δύσκολη. Εντωμεταξύ το 19ο αι. άρχισε η χημική εκχύλιση φαρμακευτυκών ουσιών, μεπρώτα τα αλκαλοειδή αφού εκχυλίζονται σχετικά εύκολα. Η πρώτη β ανθρακολίνη, η χαρμαλίνη από τους σπόρους του πήγανου, εκχυλίστηκε το 1840 από το Γερμανό χημικό H. Gobel, κι αργότερα ακολούθησε η χαρμίνη, η χαρμαλόλη κι άλλες συγγενικές ουσίες. Η ταυτοποίηση των χαρμαλοαλκαλοειδών του πήγανου μ’αυτά της αγιαχουάσκας άργησε πολύ, έως το 1920, οπότε ως τότε διάφοροι επιστήμονες ανά τον κόσμο απομόνωναν τα αλκαλοειδή του καάπι δίνοντάς τους άλλα ονόματα, π.χ. τηλεπαθίνη τη χαρμαλίνη του καάπι, εξαιτίας φαινομένων τηλεμεταφοράς που υποτίθεται βίωναν οι σαμάνοι ή οι δυτικοί που το κατανάλωναν. Αλλά και η βοτανική ταυτότητα των συστατικών της αγιαχουάσκας, πέρα από τη σχετική βεβαιότητα για το καάπι, άργησε να εξακριβωθεί. Η πρώτη αναφορά για τη μείξη συστατικών στην αγιαχουάσκα είχε γίνει το 1886 από τον Αμερικανό βοτανολόγο Simson, ο οποίος ανέφερε ότι οι ιθαγενείς του Ισημερινού παρασκεύαζαν ένα ναρκωτικό ποτό με γιάτζε και φύλλα διάφορων άλλων φυτών. Παρά την αναφορά της Banisteriopsis kaapi ως βασικού συστατικού από μερικούς επιστήμονες του 19ου αι., οι περισσότεροι, όπως είπα, δεν ασχολήθηκαν με την πηγή των συστατικών, αφήνοντας τους επόμενους ερευνητές σε σύγχυση. Η σημασία της B. caapi πάντως αναγνωρίστηκε νωρίς, με το Safford το 1917 να υποστηρίζει ότι καάπι και γιάτζε είναι στην πραγματικότητα το ίδιο φυτό, η B. caapi. Εντούτοις, λόγω της μεγάλης σύγχυσης, άλλοι επιστήμονες όπως ο Γάλλος ανθρωπολόγος Reinberg το 1921 αναγνώριζαν το γιάτζε ως το δεύτερο φυτό, το οποίο λανθασμένα ταυτοποιούσαν ως το είδος Prestonia amazonica μέχρι περίπου το 1960, οπότε ο Αμερικανός εθνοβοτανολόγς Richard Evance Schultes έκανε εκτενείς μελέτες στην αγιαχουάσκα. Η έρευνα πάνω στα χημικά συστατικά της B. caapi συνεχιζόταν για τις επόμενες δεκαετίες, και πιστευόταν λανθασμένα ότι τα χαρμαλοαλκαλοειδή της ευθύνονταν για τα ψυχοενεργά αποτελέσματα, ώσπου τη δεκαετία του 1950 άρχισε ν’αναγνωρίζετε η σπουδαιότητα των άλλω προσμείξεων στην αγιαχουάσκα, ιδίως των τρυπταμινούχων Diplopterys cabrerana και Psychotria viridis, αν κι ο τρόπος δράσης τους ακόμα συνέχεε τους επιστήμονες, αφού ήταν γνωστό ότι η διμεθυλοτρυπταμίνη διασπάται στο πεπτικό σύστημα απ’τη μονοαμινοξειδάση. Η πρώτη ένδειξη για την πιθανή συνέργεια των χαρμαλοαλκαλοειδών με τη διμεθυλοτρυπταμίνη ήρθε από τονΑμερικανό χημικό Udenfriend το 1958, ο οποίος απέδειξε ότι τα χαρμαλοαλκαλοειδή ήταν ισχυροί αλλά προσωρινοί αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης, ωστόσο για πολλά χρόνια ακόμα οι επιστήμονες θα θεωρούσαν κυρίως τα χαρμαλοαλκαλοειδή υπεύθυνα. Οι εκτενείς πολύπλευρες (βοτανικές, εθνολογικές και χημικές) μελέτες του πατέρα της σύγχρονης εθνοβοτανολογίας Richard Evance Schultes κατά τη δεκαετία του 1960 έφεραν στο φως πολλά στοιχεία για τη χρήση της αγιαχουάσκας και των φυτών προσμειξεών της, αλλά ο τρόπος δράσης της, αν και είχε υποτεθεί, δεν αποδείχθηκε πειραματικά μέχρι το 1984, οπότε ο εθνοβοτανολόγος Terence McKenna απέδειξε πειραματικά τελικά τη συνέργεια τω χαρμαλοαλκαλοειδών με τη διμεθυλοτρυπταμίνη. Από τότε η έρευνα συνεχίζεται, αν κι όχι τόσο ζωηρή όπως τότε. Θά’πρεπε πιστεύω οι επιστήμονες να έστρεφαν το ενδιαφέρον τους στις υπόλοιπες προσμείξεις της αγιαχουάσκας και στους τρόπους που αυτές αλληλεπιδρούν με τα βασικά συστατικά, μεταξύ τους και με το νευρικό σύστημα του χρήστη. Θ’ανακαλύπτονταν περαιτέρω απροσδόκητες πρακτικές χημικές γνώσεις των σαμάνων των αμαζονιακών φυλών σίγουρα.

Σήμερα η χρήση της αγιαχουάσκας, αντίθετα με τη χρήση άλλων ενθεογόνων που καταπιέστηκε, έχει εξαπλωθεί και σε μέρη και λαούς που δε γινόταν πριν. Σχεδόν όλες οι φυλές του βάθους του Αμαζονίου την χρησιμοποιούν, καθώς και Μαύροι ή μυγάδες περιπλανώμενοι γιατροί και μάγοι. Οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονται ακόμα σε πρωτόγονο νοητικό στάδιο, πιστεύοντας ότι ο κόσμος κυβερνάται από πνεύματα, θεούς και δαίμονες, οπότε αποδίδουν κάθε φυσικό φαινόμενο σε συνειδητές ενέργειες (ανιμισμός) κι ως εκ τούτου αντιμετωπίζουν τον κόσμο με μεγάλο φόβο. Η χρήση της αγιαχουάσκας ίσως ενδυναμώνει την πίστη τους αυτήν. Οι σαμάνοι λοιπόν παίρνουν αγιαχουάσκα για διάφορους λόγους, όπως για επικοινωνία με τον ανώτερο κόσμο των πνευμάτων για καθοδήγηση ή μαντεία μελλοντικών γεγονότων, για την επίσκεψη στον κόσμο των δαιμόνων για μάχη μ’αυτούς, για την επικοινωνία με τον κόσμο τω ψυχών για νεκρομαντεία, μεταφορά ψυχών από την κόλαση σε καλύτερη θέση, για τη διάγνωση και τη θεραπεία ασθενειών, για την εύρεση χαμένων ή κλεμμένων αντικειμένων, για την εύρεση του ενόχου σ’ένα έγκλημα (φανταστείτε τι γίνεται όταν κατηγορείται λάθος άνθρωπος, κι εκεί για εγκλήματα σκοτεινής μαγείας και παρόμοια μπορεί και να θανατωθεί!), για τη νοερή μεταφορά του σαμάνου σ’άλλα μέρη (κάποιοι σαμάνοι υποστηρίζουν πως ταξίδεψαν υπό την επίρροια της αγιαχουάσκας σε μέρη που δεν είδαν ποτέ, κι έπειτα όταν τα επισκέφθηκαν τα θυμούνταν ακριβώς, τώρα αν θέλετε το πιστεύετε), και για διάφορους άλλους λόγους που απαιτούν την επικοινωνία με το μεταφυσικό. Για παρόμοιους λόγους χρησιμοποιούνται τα ενθεογόνα και στους υπόλοιπους σαμανιστικούς πολιτισμούς. Η χρήση της αγιαχουάσκας έχει επηρεάσει και την τέχνη αυτών τω λαών, οι Τακάνο για παράδειγμα στολίζουν όλα τους τα αντικείμενα με αφηρημένα ψυχεδελικά μοτίβα γεωμετρικών σχημάτω και γραμμών. Από τις παραπάνω πρωτόγονες δοξασίες λοιπόν, σιγά-σιγάμε την επιρροή του χριστιανισμού σχηματίστηκαν νέες συγκρητιστικές θρησκείες με χριστιανικά στοιχεία χριστιανισμού και παραδοσιακού σαμανισμού, στις οποίες η αγιαχουάσκα παίζει κεντρικό ρόλο. Οι θρησκείες αυτές είναι αναγνωρισμένες στη Βραζιλία κι αλλού κι επιζητούν την αναγνώριση παγκοσμίως, ώστε τα μέλη τους να μη διώκονται ως για παράδειγμα χρήστες ναρκωτικών ουσιών. Συχνά μέλη τους σ’άλλες χώρες έχουν εμπλακεί σε δικαστικούς αγώνες, νικηφόροι συνήθως για τις εκκλησίες. Οι δύο γνωστότερες θρησκείες είναι το Santo Daime και το Uniao do Vegetal.

Το Santo Daime (Σάντο Ντάιμε) ιδρήθηκε το 1931 στην αμαζονιακή επαρχία του Έκρε της Βραζιλίας από ένα Μαύρο μετανάστη από την ανατολική Βραζιλία που δούλευε ως εξαγωγέας κώμμεος (καουτσούκ) ονόματι Raimundo Irineu Serra (ΡαΪμούντο Ιρινέου (Ειρηναίος) Σέρα), ο οποίος, αφού γνώρισε τη χρήση της αγιαχουάσκας από τους Ινδιάνους, κι αφού συγκέντρωσε ομάδα πιστών μυγαδικής κυρίως καταγωγής, που έφεραν ήδη στοιχεία αφρικανικών θρησκευμάτων, χριστιανισμού και ιθαγενών δοξασιών, ίδρυσε θρησκεία κι έκτοτε αποκαλούταν Mestre Irineu. Η θρησκεία αυτή είναι περισσότερο ανιμιστικού παρά χριστιανικού προσανατολισμού, με λατρεία πνευμάτω της φύσης, του ήλιου, της Σελήνης, των άστρων κλπ και την κατανάλωση της αγιαχουάσκας στο κέντρο κάθε λατρείας και τελετής. Υπάρχουν διάφορες τελετές, όπως τελετές διαλογισμού ή τελετές έκστασης, χορού κλπ. Η θρησκεία αυτή απηχεί αρκετά στον πρωτόγονο πληθυσμό τω μυγάδων των υπανάπτυκτων περιοχών της Βραζιλίας, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει εξαπλωθεί, ιδίως με τους μετανάστες, σε διάφορα μέρη του κόσμου. Μετά το θάνατο του Ειρηνεέου το 1971 η εκκλησία άρχισε να διασπάται σε διάφορες σέκτες. Το «Σάντο Ντάιμε» στην πραγματικότητα σημαίνει «Άγιο Δώσε μου», κι αναφέρεται στην αγιαχουάσκα που αποκαλείται συχνά απλώς «Δώσε μου», εξαιτίας των ύμνων που της απευθύνονται με την ευχή «Δώσε μου δύναμη».

Αντίθετα το Uniao do Vegetal (Ούνιαο ντου Βεγκετάλ), δηλαδή η ένωση των φυτών, έχει συγκεντρωτική δομή, με περισσότερα χριστιανικά στοιχεία, και τα μέλη της προέρχονται συχνά από ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Με τη συγκεντρωτική δομή της προσπαθεί να καθιερώσει το δικαίωμα χρήσης αγιαχουάσκας των μελών της σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου. Η ένωση των φυτών θεωρεί την αγιαχουάσκα ΜΈΣΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΉς ΑΝΈΛΙΞΗς ΚΙ ΕΠΙΚοινωΝΊΑς ΜΕ ΤΟ ΘΕΊΟ, ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΝΆΛΩΣΉ Της ΓΊΝΕΤΑΙ ΣΥΧΝΆ στις ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΊΕς. Η αγιαχουάσκα, που παρασκευάζεται από B. caapi και Psychotria viridis, αποκαλείται πορτογαλοποιημένα «hoasca = χοάσκα» ή «vegetal = βεγκετάλ», τα φυτά. Το δόγμα της εκκλησίας υποστηρίζει ότι η γνώση της αγιαχουάσκας δόθηκε στους προγόνους των Ίνκας από το Βασιλιά Σολομώντα κατά το 10ο αιώνα π.Χ (σας θυμίζει αυτό μήπως μορμονους;). Η εκκλησία ιδρύθηκε, ή επανιδρύθηκε όπως υποστηρίζουν τα μέλη της, το 1961 από τον αγράμματο τότε εξαγωγέα κώμμεος Jose Gabriel da Costa (Χοσέ Γκαμπριέλ ντα Κόστα), ο οποίος, αφου γνώρισε τις πρακτικές των Ινδιάνω του Αμαζονίου της βορειοδυτικης Βραζιλίας και Κολομβίας, ίδρυσε μια νέα συγκρητιστική θρησκεία. Ο Mestre Gabriel, όπως αποκαλούταν έπειτα, πέθανε το 1971, αλλ’η θρησκεία του συνέχισε ν’αυξάνεται, με περί τα 15.000 μέλη σήμερα παγκοσμίως. Περισσότερα για τις θρησκείες της αγιαχουάσκας μπορείτε να διαβάσετε
Εδώ,
Εδώ,
Εδώ,
και
εδώ.

Ένα από τα μεγάλα οφέλη πουμας έδωσαν τα μέλη της Ένωσης των Φυτών ήταν η ευκαιρία επιστημονικής εξέτασης της υγείας τους ώστε ν’αποδειχθεί τελικά αν η χρόνια χρήση παραισθησιογόνων επηρεάζει ή όχι την υγεία. Η έρευνα ξεκίνησε όταν το 1991 η Ένωση των Φυτών σε μια σύσκεψη για τις ιατρικές μελέτες πάνω στη χρήση της αγιαχουάσκας, ψάχνοντας ανεξάρτητους επιστήμονες για να ερευνήσουν τις πραγματικές συνέπειες της χρήσης της αγιαχουάσκας, κάλεσε τον εθνοβοτανολόγο Terence McKenna στη Βραζιλία, ο οποίος ενδιαφερόταν για καιρό να πραγματοποιήσει μια τέτοια μελέτη, αφού είχε εκπλαγεί από την καλή υγεία και μακροζωία των παραδοσιακών σαμάνων της αγιαχουάσκας. Σύντομα, με χορηγίες από ιδιότες και μη κυβερνητικές οργανώσεις, μιας και δεν εμπιστευόταν τους κυβερνητικούς φορείς των ΗΠΑ που ίσως τον υποστήριζαν μόνο εάν αποδείκνυε αρητικές συνέπειες της χρήσης, ξεκίνησε το πρακτικό κομμάτι της μελέτης, με συμμετοχή επιστημόνων διαφόρων ειδικοτήτων από πανεπιστήμια της Βραζιλίας, των ΗΠΑ και της Φινλανδίας. Η έρευνα, γνωστή ως το εγχείρημα χοάσκα (hoasca project), έγινε τελικά το 1993 και διήρκησε 5 εβδομάδες, κατά το οποίο διάστημα έγιναν εξονυχιστικές βιολογικές και ψυχολογικές εξετάσεις σε μέλη της θρησκείας, και τα αποτελέσματα συγκρίθηκαν με αντίστοιχα άλλων ατόμων. Δε βρέθηκε λοιπόν καμία ανιχνεύσιμη επίπτωση στην υγεία, ακόμα και σε χρόνιους και παλιούς χρήστες, ενώ στον ψυχολογικό τομέα όχι μόνο δεν υπήρχε βλάβη, αλλά βρέθηκε πως η χρήση της αγιαχουάσκας έδινε στους χρήστες της εμπειρίες που επηρέαζαν θετικά τη ζωή τους. Σε παλιά μέλη της οργάνωσης ανιχνεύθηκαν μικρές προσαρμοστικές αλλαγές στο σεροτονινεργικό σύστημα, με αύξηση των υποδοχέων πρόσληψης της σεροτονίνης στα αιμοπετάλια, και προφανώς και στο κεντρικό νευρικό σύστημα, κάτι ανάλογο με την προσαρμογή του οργανισμού σε μεγαλύτερο υψόμετρο και με κανέναν τρόπο βλαπτικό για την υγεία. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη και πολυπλευρότερη μελέτη πάνω στις επιδράσεις ενός ψυχοδηλωτικού στον άνθρωπο. Παλαιότερα είχαν γίνει αρκετές μελέτες με χρήστες lsd με περίπου τα ίδια αποτελέσματα με τα παραπάνω, αλλά με πολύ μικρότερο αριθμό δείγματος. Δεν ξέρω εάν η ίδια η αγιαχουάσκα ή η αλλαγές στη ζωη που επιφέρει η χρήση της ωφελεί την υγεία των χρηστών της, πάντως το σίγουρο είναι ότι η αγιαχουάσκα δεν είναι τοξική. Αυτά θα πρέπει να λέγονται και να δημοσιεύονται για να καταλαβαίνει ο κόσμος τη μεγάλη αδικία του 1971.

Σήμερα στο δυτικό κόσμο η αγιαχουάσκα, όπως κι άλλα ψυχοδηλωτικά, χρησιμοποιείται στην ψυχοναυτική, μια ατομική διαδικασία ανακάλυψης των διεργασιών της ψυχής μέσω εναλλακτικών καταστάσεων συνείδησης, που μπορεί να προκληθούν με παραισθησιογόνες ουσίες, διαλογισμό, συνειδητό ονείρεμα ή και την ανάλυση των ονείρων (ονειροναυτική). Ο εθνοβοτανολόγος Terence McKenna για παράδειγμα ήταν γνωστός ψυχοναύτης, γράφοντας αρκετά συγγράμματα των εμπειριών του και της ανάλυσής τους. Επειδή όμως τα γνήσια φυτά της αγιαχουάσκας είναι αρκετά δυσεύρετα, συνήθως χρησιμοποιούνται ανάλογά τους, π.χ. σπόροι πήγανου ως αναστολέας της μονοαμινοξειδάσης και φλοιός παραισθησιογόνου μιμόζας (Mimosa tenuiflora), φυτό που κάλυψα στο προηγούμενο άρθρο, με το ίδιο αποτέλεσμα. Αν και τα βότανα της αγιαχουάσκας ή των αναλόγω της δεν απαγορεύονται απ’το νόμο στις περισσότερες χώρες, άτομα που τα πουλούν ή τα χρησιμοποιούν πάλι μπορούν να διωχθούν για διανομή ή κατοχή παρασκευασμάτω που περιέχουν απαγορευμένες ουσίες αν εντοπιστούν, ανάλογα με τη χώρα και την περίπτωση. Περισσότερα για την αγιαχουάσκα μπορείτε να διαβάσετε
Εδώ,
Εδώ,
Εδώ,
Εδώ,
Και
Εδώ.

Ανθισμένη B. caapi από Wikipedia.

Όσον αφορά τα φυτά τώρα, το καάπι, η άμπελος τω νεκρών ή των ψυχών ή όπως αλλιώς λέγεται είναι, όπως είπα, το ειδος Banisteriopsis caapi, αν και σπάνια χρησιμοποιούνται συγγενικά είδη, όπως η B. inebriens (μεθυστική). Το όνομά του γένους ουδεμία σχέση με το μπανιστήρι έχει, όπως μου φάνηκε κι εμένα στην αρχή, αλλά μνημονεύει τον Άγγλο κληρικό και φυσιοδίφ John Banister του 17ου αιώνα. Το γένος ανήκει στην οικογένεια τω μαλπιγκιδών (malpighiaceae) και στην τάξη των μαλπιγκιωδών (malpighiales), ονόματα που προέρχονται από το τυπικό γένος της οικογένειας, τη μαλπίγκια (Malpighia), όνομα που δόθηκε προς τιμήν του Ιταλού γιατρού, ανατόμου, φυσιοδίφ κλπ Marcelo Malpighi του 15ου αιώνα. Η οικογένεια των μαλπιγκιδών περιλαμβάνει 75 γένη με 1300 είδη κυρίως τροπικών και υποτροπικών περιοχών, το 80-90% εκ των οποίων απαντούν στο Νέο Κόσμο. Το γένος Banisteriopsis κάποτε περιείχε περί τα 90 είδη, τώρα όμως μειώθηκε σημαντικά. Για κάποιον λόγο δε βρίσκω εκτενείς περιγραφές του B. kaapi στο Διαδίκτυο. Απ’ό,τι έχω καταφέρει να βρω όμως, το φυτό αυτό είναι αρκετά μεγάλο τροπικό αναρριχηητικό (λιάνα) με ξυλώδεις βλαστούς, πυκνή διακλάδωση και ωοειδή, οξύληκτα φύλλα, ύψους 20 μέτρων. Για κάποιον λόγο ανθίζει σπάνια με τετραπέταλα άνθη διαμέτρου 1,5 εκατοστού στο μέγιστο. Στη φύση το φυτό φύεται συνήθως δίπλα σε ποτάμια. Τα αλκαλοειδή περιέχονται στο φλοιό, με τη χαρμίνη στο 0,31-8,43%, τη χαρμαλίνη στο 0,03-0,83%, και την τετραΥδροχαρμίνη στο 0,05-2,94%. Τα δύο πρώτα αλκαλοειδή είναι αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης, ενώ το τρίτο περισσότερο λειτουργεί ως αναστολέας της επαναπρόσληψης της σεροτονίνης και δε συμμετέχει σημαντικά στη συνέργεια. Το αφέψημα του καάπι χρησιμοποιείται ακόμα κι ως αντιπαρασιτικό και καθαρτικό.

D. cabrerana, από ayahuascainfo.com.

Το άλλλο μαλπιγκιώδες φυτό, η διμεθυλοτρυπταμινούχος διπλοπτερύδα (Diplopterys cabrerana), είναι κι αυτή τροπικό αναρριχητικό, όπως πολλά μέλη της οικογένειας, με φύλλα κάπως μεγαλύτερα και πλατύτερα του πρώτου είδους κι άνθη μικροσκοπικά, τετραπέταλα και συνήθως σε ομάδες των 4. Για κάποιον λόγο, ούτε αυτό το φυτό ανθίζει συχνά, κι ανταυτού αναπαράγεται, όπως και το προηγούμενο, με φυσικές καταβολάδες όταν κλαδιά του ακουμπούν το έδαφος. Είναι ιθαγενής στο βορειιοδυτικό μέρος της λεκάνης του Αμαζονίου, περιοχή που καλύπτει μέρος της Βραζιλίας, της Κολομβίας, του Ισημερινού και του Περού, όπου άλλωστε χρησιμοποιείται κι αποκαλείται «τσαλιπόγγα». Τα φύλλα της περιέχουν διμεθυλοτρυπταμίνη κατά 0,17-1,5%, ενώ σε ιχνώδεις ποσότητες έχουν ανιχνευθεί 5-μεθοξυτρυπταμίνη, φρυνοτονίνη, μεθυλοτρυπταμίνη, και μεθυλοτετραΥδρο β ανθρακολίνη. Στους βλαστούς έχουν ανιχνευθεί διμεθυλοτρυπταμίνη, 5-μεθοξυτρυπταμίνη και μεθυλοτετραΫδρο β ανθρακολίνη σε ιχνώδεις ποσότητες. Και τα δύο παραπάνω φυτά συχνά καλλιεργούνται στις περιοχές όπου φύονται είτε για την καλλωπιστική τους αξία είτε για χρήση στους κήπους των σαμάνω. Ριζώνουν εύκολα από μοσχεύματα κλαδιών τα οποία μπορούν είτε πρώτα να τοποθετηθούν στο νερό, είτε κατ’ευθείαν στο χώμα. Στα δικά μας κλίματα θα χρειαστούν οπωσδήποτε προστασία από την παγωνιά, αλλά κι από τις ακραίες καιρικές συνθήκες γενικά, καθώς και υψηλή υγρασία για τη βέλτιστη ανάπτυξή τους. Αναπτύσσονται γρήγορα και σύντομα θα καλύψουν μεγάλο χώρο, γι’αυτό απαραίτητη είναι η παροχή στηριγμάτων. Η εύρεση τέτοιων φυτών ωστόσο είναι πολύ δύσκολη. Περισσότερα γι’αυτά τα φυτά μπορειτε να διαβάσετε
Εδώ,
εδώ,
εδώ,
εδώ,
εδώ,
και
εδώ.

P. viridis με καρπούς, από το Biopark.

Η πράσινη ψυχώτρια (Psychotria viridis) είναι εντελώς διαφορετικό φυτό. Ανήκει στην οικογένεια των ρουμπιδών (rubiaceae), μια οικογένεια με 600 γένη και περί τα 13.000 είδη με εξάπλωση κυρίως σε τροπικές περιοχές, με μέλη όπως ο καφές, η γαρδένια, η κολλητσίδα κλπ, και στην τάξη τω γεντιανωδών (gentianales). Το γένος της ψυχώτριας, που μάλλονπήρε τ’όνομά της εξαιτίας των ψυχικών μεταβολών που προκαλούν λίγα είδη του, είναι τεράστιο με περίπου 1900 είδη παντροπικής εξάπλωσης, κυρίως ως χαμηλά δέντρα και θάμνοι στον κατώτερο όροφο του τροπικού δάσους. Κάποια είδη είναι κοινά, άλλα απειλούνται σοβαρά με εξαφάνιση, και μερικά έχουν εξαφανιστεί ήδη λόγω ανθρώπινης δραστηριότητας. Το είδος που μας ενδιαφέρει, η πράσινη ψυχώτρια (Psychotria viridis), είναι ιθαγενές της βόρειας Νότιας Αμερικής και συγγενική, αν όχι όμοια, με την ψυχώτρια του Ισημερινού (P. carthagensis), ενώ η επίσης συγγενική P. Alba ίσως περιληφθεί στο P. viridis. Το όνομά της στα κέτσουα είναι «τσακρούνα», από το ρήμα «τσακρούι», που σημαίνει ανακατεύω, λόγω της πρόσθεσής της στο μείγμα της αγιαχουάσκας. Είναι θάμνος ή μικρό δέντρο γεμάτης δομής ύψους 5 και πλάτους 2 μέτρων. Όπως όλες οι ψυχώτριες, στα νεότερα μέρη του βλαστού που δεν έχουν ξυλοποιηθεί αρκετά ακόμα, φαίνονται τα διαγνωστικά στοιχεία του γένους, τα ίχνη των δύο αντίθετων φύλλων κι αυτά των παραφύλλων που τα ενώνουν. Τα παράφυλλα, δύο φυλλοειδείς δομές στη βάση του μίσχου του φύλλου πολλών ανθοφόρων φυτών, είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένα σ’αυτό το γένος για να προστατεύουν τα νεαρά φύλλα, αλλά μετά το άνοιγμα του φύλλου πέφτουν. Πάνω από τη ζώνη αυτήν στο βλαστό υπάρχει μια μικρή ζώνη ερυθροπών τριχιδίων, διαγνωστικό στοιχείο για το είδος. Τα φύλλα είναι ωοειδή, μήκους 5-15 και πλάτους 2-6 εκατοστών, σχεδόν λεία, σπάνια με λίγα αραιά τριχίδια και με πεπλατυσμένο μίσχο. Τα άνθη είναι μικρά, με ανοιχτοπράσινα πέταλα και λευκούς στήμονες, και βγαίνουν στις μασχάλες των φύλλων, ενώ ο καρπός είναι μικρός, σαρκώδεις κι ερυθρός, κι ως τώρα δεν έχω βρει πληροφορίες για το αν τρώγεται, μολονότι οι καρποί ορισμένων αυστραλιανών φυτών τρώγονται, αν κι έχουν στυφή γεύση. Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό σ’αυτό και σε αρκετά άλλα συγγενικά είδη είναι η ύπαρξη μικρών χωανοειδών θηλάκων στην κάτω πλευρά των φύλλων ανά ζεύγη στις διακλαδώσεις των βασικών νεύρων από το κεντρικό, των δωματίων, τα οποία στεγάζουν μικρά συμβιωτικά αρθρόποδα όπως ακάρεα που τρώνε τα φυτοφάγα έντομα και τους επιζήμιους μύκητες. Τα φύλλα του φυτου περιέχουν 0,1-0,66% αλκαλοειδή, το 99% των οποίων αποτελεί η διμεθυλοτρυπταμίνη. Η ψυχώτρια, αν και δυσεύρετη στις χώρες μας, εάν βρεθεί καλλιεργείται εύκολα, είτε ως καλλωπιστικό είτε για τα φύλλα της. Το φυτό ευδοκιμεί σε πλούσιο και υγρό έδαφος σε ήλιο ή ημισκιά, κανονικό ποτισμα και λίπανση και χρειάζεται προστασία από την παγωνιά και τις απότομες καιρικές μεταβολές. Η υψηλή υγρασία είναι ωφέλιμη, αν και το φυτό προσαρμόζεται κανονικά και σε ξηρότερες συνθήκες. Οι σπόροι του έχουν εξαιρετικά χαμηλό ποσοστο βλαστικότητας, οπότε ο μόνος βέβαιος τρόπος πολλαπλασιασμού του φυτού είναι με μοσχεύματα. Το φυτό αυτό ριζώνει εύκολα από απλά μοσχεύματα φύλλων. Το φύλλο θα πρέπει να κοπει καλά από τη βάση του με λίγο φλοιό του γονικού βλαστού, όπου θα βρίσκεται ιστός από το μάτι και το κάμβιο (ο μεριστωματικός/αναπτυξιακος ιστός που βρίσκεται μεταξύ του ξυλώματος και του φλοιώματος στα ξυλώδη φυτά και παράγει νέο ξύλο και φοιό κατά την κατά πάχος αύξηση του βλαστού, αλά και ρίζες και μάτια εάν αυτό χρειαστεί, π.χ. αν ο βλαστός κοπεί και βρεθεί σε κατάλληλες συνθήκες), που θα δώσει τη νέα ανάπτυξη. Το μισό έλασμα του φύλλου μπορεί έπειτα να κοπεί για τον περιορισμό της διαπνοής, και το φύλλο μπορεί να φυτευθεί κάθετα σ’ελαφρύ μείγμα άμμου ή περλίτη και φυλλοχώματος μέχρι το έλασμα σε φωτεινό, ζεστο και υγρό μέρος, π.χ. σε κάποιο δοχείο κλειστό με διαφανές πλαστικό για τη διατήρηση της υγρασίας, έως ότου να ριζοβολήσει και να δείξει σημεία ανάπτυξης. Τα περισσότερα μοσχεύματα επιτυγχάνουν. Όταν αρχίζει το φυτό ν’αναπτύσσεται, θα πρέπει σιγά-σιγά να προσαρμόζεται στο ξηρότερο περιβάλλον, και τελικά, όταν φτάσει ένα καλό ύψος, μπορεί να μεταφυτευθεί σε κανονική γλάστρα. Περισσότερα για την ψυχώτρια μπορείτε να διαβάσετε
Εδώ,
Εεδώ,
Και
Εδώ.

V. theiodora με άνθη, από Entheology.

Το δεύτερο αμαζονιακό παραισθησιογόνο παρασκεύασμα παραμελήθηκε από την επιστήμη μέχρι της πρόσφατες δεκαετίες λόγω της επικέντρωσης των ερευνητών στην αγιαχουάσκα. Είναι η τρυπταμινούχος ρητίνη μερικών δέντρων του γένους Virola της τροπικής Αμερικής, κυριως του Αμαζονίου. Το γένος της βιρόλας, που ανήκει στην οικογένεια των μυριστικιδώ (myristicaceae), όπου εντάσσεται και το συγγενικό ινδικό μπαχαρικό και παραληρηματογόνο σε υψηλές δόσεις νουτμέγκ (Myristica fragrans), περιλαμβάνει περίπου 67 είδη σε Κεντρική και τροπική Νότια Αμερική, με τη Virola guatemalensis το βορειότερο είδος στη Γουατεμάλα και στο νότιο Μεξικό. Κάποια απ’τα τοπικά ονόματα για τα δέντρα αυτά είναι «καμάλα», «επένα» και «παρίκα». Η οικογένεια αυτή ανήκει στα μανολιοειδή ανθοφόρα φυτά, ομάδα πρωτόγονων ανθοφόρων φυτών πριν το διαχωρισμό των μονοκοτυληδόνων και των δικοτυληδόνων, των κύριων σημερινών κλάδων. Τα φυτά αυτά φέρουν προγονικά για τα ανθοφόρα στοιχεία όπως δενδρώδη μορφή, απλά, μεγάλα φύλλα, τριμερή άνθη (με τα διάφορα μέρη τους ανά 3, αυτό το κράτησαν τα μονοκοτυλήδονα ενώ τα δικοτυλήδονα τα έκαναν 4 ή 5), και μονοκολπική γύρη, δηλαδή μ’έναν πόρο, όπως συναντάται στα γυμνόσπερμα και στα μονοκοτυλήδονα (τα δικοτυλήδονα έχουν τρικολπική). Το είδος του ενδιαφέροντος είναι η Virola theiodora (βιρόλα η θείοσμος) στο οποίο εντάσσεται και η μορφή με το πρώην όνομα V. elongata. Το σχετικά μικρό δέντρο αυτό των δασών του δυτικού Αμαζονίου φτάνει σε ύψος τα 8-23 μέτρα με διάμετρο του κυλινδρικού κορμού τα 50 εκατοστά. Ο φλοιός είναι λείος, καφέ με γκρίζες κηλίδες, και στο εσωτερικό του υπάρχει άφθονη κοκκινωπή κολλώδης ρητίνη, όπως και στα περισσότερα μέλη του γένους, το οποίο αποτρέπει την είσοδο των εντόμων, και στο συγκεκριμένο και σε μερικά συγγενικά είδη περιέχει τρυπταμίνες έως και κατά 8% όπως 5-μεθοξυδιμεθυλοτρυπταμίνη και διμεθυλοτρυπταμίνη, καθώς και σε αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης σε μικρότερο ποσοστό. Τα φύλλα του δέντρου, που μυρίζουν σαν τσάι όταν ξεραθούν, είναι λεία και ωοειδή, μήκους 9-33 και πλάτους 4-11 εκατοστών. Το δέντρο είναι μόνοικο με ξεχωριστά αρσενικά και θηλυκά άνθη στο ίδιο φυτό, με τις χρυσοκαφέ αρσενικές ταξιανθίες συνήθως στα 4 εκατοστά στις μασχάλες των φύλλων, και τα θηλυκά άνθη μικροσκοπικά και κίτρινα σε ομάδες των 2-10, τα οποία έχουν πολύ έντονη θειώδη οσμή, εξού και τ’όνομα του είδους. Ο καρπός είναι σχεδόν σφαιρικός διαμέτρου 1-2 εκατοστών με στοιχεία βοηθητικού καρπού (φαινομενικά καρπώδης ιστος που δεν προέρχεται από τη γονιμοποιημένη ωοθήκη του άνθους, αλλά από γειτονικούς ιστούς) μέχρι τη μέση του σπόρου. Δεν έχω βρει ούτε μια πληροφορία για την καλλιέργεια αυτού του φυτού, πέρα από το ότι σχεδόν ποτέ για κάποιον άγνωστο λόγο δεν καλλιεργείται, ούτε καν στις χώρες όπου ενδημεί, επομένως είναι πολύ δυσεύρετο έως πρακτικά αδύνατο να βρεθεί στις χώρες μας. Το φυτό και οι χρήσεις του άρχισαν να γίνονται αντικείμενα μελέτης μόλις κατά τη δεκαετία του 1980, κυρίως από το Richard Evance Schultes και το Γερμανοελβετό χημικό Albert Hoffman, περισσότερο γνωστό για την πρώτη σύνθεση του lsd (διαιθυλαμιδολυσεργικού οξέος), αλλά κι από άλλους, οι οποίοι έχουν συγγράψει ενδιαφέροντα βιβλία που πρέπει να διαβάσω στο μέλλον.

Η ρητίνη της βιρόλας χρησιμοποιείται λοιπόν ευρέως σαμανιστικά στις περιοχές του δυτικου Αμαζονίου της Βραζιλίας, του Ισημερινού, της Κολομβίας και της Βενεζουέλας, συχνά παράλληλα με την αγιαχουάσκα. Εφόσον η ρητίνη περιέχει και αναστολεις της μονοαμινοξειδάσης, είναι ενεργή και διά στόματος, οπότε οι ιθαγενείς μπορεί να την καταναλώσουν είτε νωπή από το δέντρο είτε, συνήθως, σε μικρούς σβόλους. Συνήθως όμως η ρητίνη αποξηραίνεται, κονιορτοποιείται και ρουφιέται απ’τη μύτη. Η Παρασκευή της ρητίνης ποικίλει ανά φυλή και τόπο. Οι Κολομβιανοί Ινδιάνοι σχίζουν μεγάλα τμήματα του φλοιού ενός δέντρου το πρωί, κι έπειτα ξύνουν το εσωτερικό, το οποίο τοποθετούν σε κρύο νερό για να διαλυθεί η ρητίνη. Έπειτα βράζουν το διάλυμα ώστε να γίνει πηχτό σιρώπι, κι έπειτα το στεγνώνουν και το κονιορτοποιούν σε πολύ ψιλή σκόνη για ρούφηγμα, συχνά ανακατεύοντάς το με τη στάχτη από ένα κακαόδεντρο για ν’απελευθερωθούν τα αλκαλοειδή λόγω βασικού περιβάλλοντος (το ίδιο ακολουθείται και κατά την Παρασκευή τω σπόρω της αναδενάνθηρης, δείτε το προηγούμενο άρθρο). Τα άτομα της φυλής των Ουάικα του Ορινόκο συνήθως ξύνουν το εσωτερικό του φλοιού και την επιφάνεια του κορμού του δέντρου, και μετά στεγνώνουν το πριονίδι πάνω από μια φωτιά. Όταν χρειάζονται ρητίνη, βράζουν ένα κομμάτι του πριονιδιού, και το υγρο που προκείπτει το βράζουν έως ότου να γίνει παχύ σιρώπη, έπειτα το στεγνώνουν, το κονιορτοποιούν και το ανακατεύουν με ίση ποσότητα Justicia pectoralis, προσθέτωντας στο τέλος και λίγη στάχτη. Σε πιο ανατολικές περιοχές των Ουάικα στη Βραζιλία, οι ιθαγενείς συλλέγουν τη ρητίνη αφού κόψουν ένα τέτοιο δέντρο, κι αφού βγάλουν μεγάλες λωρίδες φλοιού, αφήνουν την κόκκινη ρητίνη να ρεύσει και ο σαμά΄νος την συλλέγει σ’ένα αγγείο, τη θερμαίνει πάνω από μια φωτιά μέχρι να γίνει σιρώπι κι έπειτα τη στεγνώνει στον ήλιο για να γίνει κρυσταλλώδης σαν κεχριμπάρι, οπότε την κονιορτοποιεί σε λεπτότατη σκόνη (ναγιακουάνα), η οποία συνήθως αναμειγνύεται με Justicia pectoralis για καλύτερη μυρωδιά. Οι Ντεσάνα της Κολομβίας αναμειγνύουν το φλοιού αυτού του είδους με αυτόν ενός συγγενικού, της V. Calophyla, κι έπειτα προσθέτουν σκόνη καπνού, σκόνη φύλλων κόκας, σκόνη φλοιού του καάπι, και κάτι βασικό όπως στάχτη τω φύλλω του γένους Checropia ή ασβεστόλιθο από σταλακτίτες.

Οι χρήσεις είναι αρκετά ποικίλες, όσο και οι φυλές που το χρησιμοποιούν, γενικά όμως χρησιμοποιείται για τους ίδιους κύριους λόγους που είχα αναφέρει παραπάνω όσον αφορά τη σαμανιστική χρήση ενθεογόνων. Οι σαμάνοι της Βενεζουέλας συχνά καπνίζουν τη ρητίνη ή πίνουν ρόφμα απ’αυτήν για να θεραπεύσουν ασθένειες ή να διώξουν κακά πνεύματα. Οι Τακάνο, οι οποίοι καταναλώνουν και αγιαχουάσκα, αποκαλούν τη ρητίνη αυτήν «βίχο» κι ο σαμάνος που την καταναλώνει μπορεί να επικοινωνήσει με το θεό αυτής της ουσίας, τον Βίχο-Μάσε, ο οποίος κατοικεί στο Γαλαξία, και μέσω αυτού και με άλλα πνεύματα. Οι Τακάνο έχουν έναν αρκετά παράξενο μύθο για την προέλευση της παραισθησιογόνου ρητίνης? Πιστεύουν ότι προήλθε από το σπέρμα του θεού Ήλιου, ο οποίος είχε αιμομικτική σχέση με την κόρη του η οποία του είχε ξύσει το πέος. Το σπέρμα που βγήκε τότε ο θεός τό’δωσε στους ανθρώπους ως βίχο. Ως εκ τούτου οι Τακάνο φυλάσσουν την ιερή σκόνη σε ειδικά αγγεία που λέγονται «μουχίπου νούρι», δηλαδή πέη του Ήλιου. Τέλος ο πληθυσμός που το χρησιμοποιεί ποικίλει ανά φυλή. Ενώ λοιπόν στην Κολομβία συνήθως μόνο οι Σαμάνοι καταναλώνουν τη σκόνη, στη δυτική Βραζιλία συχνά μπορούν να την πάρουν σχεδόν όλοι. Στις περισσότερες φυλές εκεί όλοι οι άντρες πάνω από 13 ή 14 ετών μπορούν να την καταναλώσουν, ενώ σε μια μεγάλη αιτήσια τελετή η σκόνη καταναλώνεται συνεχόμενα σε υπερβολικές ποσότητες για το διάστημα των 2-3 ημερών, ώστε έχει καταγραφεί και θάνατος ενός σαμάνου απ’αυτήν την πρακτική, κάτι όμως που φαίνεται να μην πτοεί κανέναν.

Πέρα από τις ενθεογόνες χρήσεις, η βιρόλα χρησιμοποιείται φαρμακευτικά, και συχνα τα είδη που επιλέγονται γι’αυτήν τη χρήση είναι διαφορετικά απ’τα παραισθησιογόνα. Ο φλοιός καπνίζεται ή το τσάι του πίνεται για την καταπολέμηση του πυρετού αι των κακών πνευμάτων (οι περισσότεροι πρωτόγονοι θεωρούν τις ασθένειες, ιδίως της βαριές ή τις παράξενες, ως έργο κακόβουλων πνευμάτων ή δαιμόνων). Η ρητίνη επίσης απλώνεται στο μολυσμένο από μύκητες δέρμα για την καταπολέμησή τους, ενώ ένα είδος που δεν έχει ακόμα εξακριβωθεί, χρησιμοποιείται ως αντισυληπτικό. Σε μικρές δόσεις ο φλοιός ως αφέψημα ή καπνιστός χρησιμοποιείται για την τόνωση των νοητικών λειτουργιών, της μνήμης και της νοημοσύνης. Ακόμα κι αυτοί οι λαοί ενδιαφέρονται, όπως φαίνεται, για την υγεία κι ενδυνάμωση του μυαλού τους. Περισσότερα για τη βιρόλα μπορείτε να διαβάσετε
Εδώ,
Εδώ,
Και
Εδώ.

Μ’αυτό το άρθρο έκλεισα τη σειρά για τα παραισθησιογόνα φυτά της Νότιας Αμερικής. Είναι πολύ ενδιαφέρον θέμα και πρόκειται να με απασχολήσει για πολύ καιρό ακόμα. Σχεδιάζω να διαβάσω τα βιβλία εθνοβοτανολόγω και χημικών όπως του Schultes και του Hoffman σύντομα. Σε επόμενα μελλοντικά άρθρα θα συνεχίσω με άλλες ομάδες παραισθησιογόνων φυτών και τις χρήσεις τους.

Έχει γίνει πλέον έθιμο του Ιστολογίου, κάθε φορά που μαζεύονται πάνω από 100 και κάτι πολύ παράξενες, ανώμαλες ή αξιοσημείωτες αναζητήσεις, να δημοσιεύονται σ’ένα θέμα προς τέρψη των αναγνωστών. Οι παρακάτω λέξεις είναι του φθινοπώρου και του Δεκεμβρίου, άρα και του τέλους αυτής της χρονιάς. Όσο περνά ο καιρός παρατηρώ πως δυσκολεύομαι να βρω καλές λέξεις γι’αυτά τα θέματα, μιας και πολλές έχουν εξαντληθεί από προηγούμενες φορές. Ωστόσο χάρη στην άπειρη ανθρώπινη εφευρετικότητα και ιδιοφυΐα, πάντοτε θα υπάρχουν τέτοια καλά ευρήματα. Ίσως σε μερικές λέξεις κάνω και λίγα σχόλια από κάτω, αυτό είναι σύνηθες. Τα περισσότερα αυτήν τη φορά έτυχε νά’χουν να κάνουν με σεξουαλικά θέματα.

«παντόφλες σχέδια αρχίδια»
«κουνέλι γητεία χρημάτων»
«δε θέλω να μεγαλώσει το κουνέλι μου»
«αιμομιξίες ιστορίες»
«κτηνοβασίες με γαϊδούρια»
«ψωλή – σκύλος – άλογο»
«ξόρκι για αύξησησ στήθους»
«μάγια και ξόρκια για πολλά πολλά λεφτά»
Άπειρες φορές λαμβάνω αναζητήσεις για μάγια για χρήμα.
«ροζ ζελές στα κόπρανα»
«τα νεκρά σαλιγκάρια τρώγονται;»
«ουροβόρος σημάδια στα αρχίδια»
Πιθανόν εννοεί τον ουροβόρο στο βιβλίο
Το Όνειρο του Φαραώ,
ο οποίος μπορούσε να κάνει πεολειχία στον εαυτό του επ’αμοιβής δημοσίως. Τι, μήπως άφησε μ’αυτό σημάδια στα αρχίδια;
«σκέψεις κανιβαλισμού»
«κανιβαλισμός στα όνειρα»
«αγαπάω μια παντρεμένη και με αγαπάει είμαι λεσβία;»
Μάλλον. Γιατί ρωτάς στο google;
«τετράποδο φίδι Σάμου»
Τι;
«φίδι τι σημαίνει στη μαύρη μαγεία;»
«το φλασάκι μου το βρήκε ένας ανώμαλος»
Για να αγχώνεσαι πιθανόν θά’σαι κι εσύ ανώμαλος και θα θέλεις να κρύψεις κάτι. Έτσι δεν είναι;
«Στάθης Κωστάκης πούτσα νο2»
«μικρές αγγλικές εκθέσεις για το μπαμπά μου»
Το νοιάζει το google αν θέλεις τις εκθέσεις για το μπαμπά σου, για τη θεία σου, το Γύφτο γείτονα ή για τον εαυτό σου;
«αγχωμένος αυνανισμός κρίση πανικού»
«φαρμακευτική ιστορική αναδρομή στο παρελθόν»
«φωτογραφίες παράξενων μουνιών»
«γαμήσια άντρες με ζώα»
«ο αράπης γάμησε»
«ο αυνανισμός αυξάνει το δείκτη νοημοσύνης»
Επιτέλους μια αντίθετη άποψη από το κατεστημένο.
«πώς γίνεται η ταρίχευση στην Αίγυπτο»
Κάποτε γινόταν, τώρα όχι.
«αρσενικές και θηλυκές χελώνες κήπου»
«πώς πολλαπλασιάζονται οι μαλάκες»
Ίσως το καλύτερο αυτής της φοράς!
«ανώμαλη ψάχνει»
«πού πουλάνε φυτά κόκας»
«καυλώνω με τις πορδές μου»
«σαδισμός γαμήσι»
«Τούλα από κώλο 2»
Αυτήν τη Τούλα την είχα συναντήσει και παλαιότερα σε παράξενες αναζητήσεις (πάρε μου μια πίπα Τούλα). Μάλλον θα παίζει σε κάποια τσόντα.
«πουτάνες αφέντρα κοπρολαγνεία»
«όνειρα αιμομιξίας ψυχολογία»
«σχόλια σε ιστορίες αιμομιξίας»
«διάφορες αιμομιξίες»
«τα χύσια ως ιατρικό τονωτικό»
«με τι ουσία να καλύψω την κάνναβη στα ούρα»
«σε πόσες μέρες φεύγει το χόρτο από τα ούρα»
«δοκίμασα ηρωίνη»
«γύφτοι παντρεύονται μικροί»
Έχουν υιοθετήσει γενετικά πλέον τη στρατηγική της γρήγορης και φθηνής αναπαραγωγής ως μέτρο κατά της υψηλής τους θνησιμότητας εις βάρος της ποιότητας, γι’αυτό παντρεύονται μικροί.
«λύκαινες βίντεο ο θεός της πούτσας»
«πώς να σκοτώσω κουνέλι»
«Με τρώει το μουνί μου»
«οι τσιγγάνοι τρώνε τους νεκρούς τους»
Και παλαιότερα είχα βρει παρόμοια αναζήτηση. Έψαξα κι εγώ από περιέργεια μήπως αυτό κάποτε γινόταν, αλλά δε βρήκα τίποτα. Προφανώς πρόκειται για υπερβολή. Εντάξει, είναι πρωτόγονοι, αλλά δεν τους τρώνε. Πιθανότερο να τους πετάνε στα σκουπίδια ή σ’ένα λάκο πίσω από την ψησταριά του γλεντιού της προηγούμενης νύχτας.
«ανώμαλος ψάχνει πούστη»
«παράξεν ο γαμήσι»
«συμβολα παιδεραστών»
«βγάζω άσπρα σάλια και παχιές άσπρες μύξες»
«βίντεο φίδι γαμάει γυναίκα»
«φάρμακο σαλιγκαρίνη επιπτώσεις στον άνθρωπο»
«πώς έκαναν έρωτα στο Βυζάντιο»
«γαμήσι με ανήλικα»
«σκύλες παρακολουθούν στην τουαλέτα ενώ αυτός χέζει βίντεο δωρεάν»
«ξόρκι με σκοινή για το δέσιμο της κοτσομπόλας»
«ασιατικό βίντεο σεξ τρίχες στο μουνί»
«σεξ βίντεο κοπρολαγνεία»
«ανώμαλα γαμίσια βιασμός»
«διεγερτικές σταγόνες γαι γυναίκες φόρουμ»
«γυναίκες που ψάχνουν ξύλο και γαμήσι»
«τα κουνέλια δαγκώνονται μετά τη συνουσία»
«ντεπόν παραισθησιογόνο»
«μαλακία χωρίς εκσπερμάτιση»
μουνί σε πλήρη διάνοιξη βίντεο»
«αιμομιξίες και ανώμαλα γαμήσια»
«γυναίκες γαμήσι με γαΪδούρι»
«αραβικά ξόρκια δεσίματος με σπέρμα»
«ξόρκι δεσίματος πέους»
«παραισθησιογόνα για καλό σεξ»
«αφέντρα ψάχνει αρσενικές τσούλες»
«ο Προύστ σε ανδρικο πορνείο»
«κίνητρα για να πιάσει την κουβέντα στο δρόμο ένας δολοφόνος»
«η κουνέλα μου έβγαλε βυζάκια»
Είχε από πάντα, αλλά δε θα τα είχες προσέξει. Οι κουνελίνες έχουν 8.
«τρώγονται κουνέλια μικρά φτιά»
«την χαϊδεύω την κωλοτρυπίδα και ενώ καυλώνει τσατίζεται»
Για άνθρωπο άραγε ή για ζώο;
«καυλωμένη μαθήτρια ξεσπά σε αυνανισμό»
«πού λατρεύονται οι αιγυπτιακοί θεοί στη Θεσσαλονίκη»
«οι αρχαίοι Αιγύπτιοι έβγαζαν τη μύτη από τον εγκέφαλο»
Μάλλον τον εγκέφαλο από τη μύτη. Τα μπέρδεψες.
«γριές γαμήσι αιμομιξία»
Τι;
«γαμήσια με ελέφαντες»
«ελληνικά βίντεο σεξ με Τσιγγάνους»
«η εξελιγμένη μαλακία στον εγκέφαλο»
«η πούτσα όταν καυλώνει πόσα εκατοστά είναι μεγαλύτερη;»
«ευνουχισμένος σκλάβος υπηρετεί αφέντρα»
«προσωπικότητα αφέντρας είναι ψυχοπαθολογοική κατά την ψυχιατρική;»
«ανθρώπινα πτώματα σε προχωρημένη αποσύηνθεση»
«σεξ με σκύλους»
«μηχάνημα για κλίσμα»
«υγρό για οσμές σε βόθρους»
«φωτογραφίες από καλό πιπί»
Τώρα αυτός είναι παιδεραστής ή έχει κάποιο άλλο φετίχ;
«παρθένα ζεστή τριχωτή με κώνους»
«ξόρκια για το μαμόθρεφτο»
«επιθετικό ξόρκι με σπέρμα»
«μαύρη κατσίκα τσιγγάνικα μάγια»
«πόσο διάμετρο έχει το μουνί;»
Το μουνί και το χταπόδι όσο το χτυπάς απλώνει.
«αεροσυνοδός καύλες»
«έχωνα τον πούτσο μου μες στο μουνί με σούζα αγαπημένα χόμπι σου γαμήσι κι η παρτούζα»
«γαμήσι με παράξενα παιγνίδια»
«πώς να γαμήσω την Παρασκευούλα σε 4 βήματα»
«αλλαγή φύλου από άντρα σε γυναίκα με τριχωτό μουνί»
«μανούλια για γαμήσια»
Τι είναι τα μανούλια;
«ξόρκι για τον εχθρό δυνατό»
«γου τυβε τρίβει το μουνί της ανάμεσα στις τρίχες»
«ΧΟΙΡΊΔΙΟ ΤΩΝ ΒΡΎΩΝ»

Παρακάτω θα δείτε ό,τι παράξενο, παράλογο, περίεργο ή και ανώμαλο έχει τύχει να οδηγήσει κάποιον χρήστη ομοίων ιδιοτήτων στο ιστολόγιό μου. Κάθε φορά που οι παράξενες λέξεις-κλειδιά ξεπερνούν τις 100 και κάτι, δημοσιεύονται σ’ένα καλό άρθρο. Από τα θέματα λοιπόν έχουμε τα πρωτότυπα που δε μπορούν να ταξινομηθούν πουθενά, ορισμένες περίεργες απορίες κι ερωτήσεις, καθώς και λάθος ταξινομήσεις που περιμένω πάντοτε, αλλά και πολλές αναζητήσεις που έχουν να κάνουν με μαγεία και ξόρκια όπως πάντα. Οι κύριες νέες τάσεις είναι η αύξηση στις αναζητήσεις για αιμομιξία, ως συμπλήρωμα σ’αυτές για την κτηνοβασία που υπήρχε πριν, προφανώς ως αποτέλεσμα του άρθρου για
τους σεξουαλικούς περιορισμούς του Πηδαλίου
όπου υπήρχαν αυτές οι λέξεις, αλλά και αναζητήσεις που εκφράζουν μια περίεργη προκατάληψη, δεισιδαιμονία ή και μίσος προς τις πλήρως αβλαβείς χελώνες ξηράς. Τα δύο αυτά θέματα προφανώς δε σχετίζονται μεταξύ τους. Σ’όποια λέξη ή φράση μου φαίνεται παράξενη θα κάνω από κάτω ένα σχόλιο και θα παραπέμπω σε ανάλογο σύνδεσμο αν χρειάζεται. Ξεκινάμε λοιπόν:

«έντομα από σάπιο χώμα»
Σάπιο χώμα δεν υπάρχει, μπορεί χώμα με σάπια υλικά μέσα.
«γαρυφακάκια»
Προφανώς γαρυφαλλάκια.
«γεννάνε οι βάτραχοι του γλυκού νερού αβγά»
«ανθρώπινο κρέας vitamins»
«πόσο την ακούς με ντατούρα»
«σχολείο για κουνέλια»
Τι;
«ψυχεδελική προσωπικότητα»
«κανίβαλος γυναίκες ψάχνουν άντρα»
«πως μετατρέπω depon σε κόκα»
Θέλεις να την πάρεις και τζάμπα! Αμ δε; Θέλει χρήμα το πράμα.
«σταλίτσα εξωτικό δέντρο»
Μπορεί ποζινισταλίτσα, ή ποζινιστάλια
(Posinistalai Yohimb)
που πιθανόν την αποκαλείς με το υποκοριστικό γιατί δεν ενεργεί σωστά.
«δεν είναι επικίνδυνο δηλητήριο τρωκτικών στον άνθρωπο India»
Τι;
«χελώνα τελευταίο αβγό φίδι»
«ψυχολογικά χαρακτηριστικά ασθενών με γλαύκωμα»
Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο; Καλά είσαι;
«διαστολή κουνέλας»
Η κουνέλα μπορεί να διασταλεί τόσο ώστε να γενήσει σωστά τα παιδάκια της. Οποιαδήποτε προσπάθεια για παραπάνω διάνοιξη είναι φανερότατα εγκληματική με διεστραμμένες προθέσεις. Η κουνέλα θα πρέπει να διασωθεί από τον τυχόν εγκληματία και ο ίδιος να τοποθετηθεί υπό παρακολούθηση, να κλειστί σε ψυχιατρείο ή στρατόπεδο συγκέντρωσης.
«ξόρκια για τη λύσσα»
«χνουδωτή σαύρα»
«Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι παίζουν μπάλα youtube»
Το βίντεο υπάρχει

«τσίμπημα γρύλλου»
«φρύνος τσίμπημα»
«τσίμπημα σκαθαριού»
Κανένα απ’τα παραπάνω τρία ζώα δεν τσιμπάει. Μπορεί είδη των δύο τελευταίων να εκκρίνουν κάποιες τοξίνες, αλλά δεν είναι επικίνδυνες με δερματική μόνο επαφή.
«κτηνοβασία γαμήσι σκύλου σε γυναίκα»
«φυτο σάλβια της δατούρας»
«γλυκό ματάκι φυτό wiki»
«πώς να γράψω αστεία ευχή για γάμο»
«κουνέλια Γουινέας συμπτώματα»
«ξόρκι για χρήματα με νομίσματα και γάλα»
«χελώνα στο χωράφι μου τρώει τα λαχανικά μου»
Σιγά ρε μην σου τα ξεριζώσει όλα. Τι μπορεί να φάει μια χελωνίτσα; Κι αυτό το «μου» δε μ’αρέσει καθόλου, φανερώνει έντονα κτητική διάθεση. Φαίνεσαι ικανός να διαπράξεις οτιδήποτε για να την απαλλαχθείς.
«μπορεί η αδερφή μου να με βλάψει με μάγια;»
«γιατί έκλεισε το reptilesalonica»
«γιατί δεν κάθεται η κουνέλα»
«ορμές κουνέλας»
«ξόρκια δεσίματος από Σμύρνη»
«υπάρχουν δηλητηριώδεις χελώνες;»
«όχι στα φίδια»
«όχι στο. γάλα»
«κτηνοβασία με κότα»
Δε νομίζω να γίνεται.
«εκτροφεία ερπετών Ελλάδα»
Μήπως ψάχνεις πολλά σ’αυτήν τη χώρα;
«βάζοντας κοκαΐνη στον πρωκτό»
«καλλιέργεια φράλουλας»
«το νερό εξουδετερώνει το Zyklon b»
Μπορείς να]
τον ρωτήσεις
αν εξουδετερώνεται έτσι.
«Τίτος Βανδής ταινία προβατίνα»
Υπαρκτή περίπτωση,
σε μια ξένη ταινία ο εν λόγω Έλληνας ηθοποιός υποδυόταν έναν Αρμένιο, ο οποίος έφερε σ’ένα γιατρό την προβατίνα του για εξέταση, ο οποίος την ερωτεύτηκε.
«γαλλική ποικιλία σταφυλιών παραισθησιογόνα»
«βαλεριάνα παραισθησιογόνο»
Κανένα απ’τα δύο παραπάνω φυτά δεν είναι παραισθησιογόνο.
«καυλωμένη κατσίκα»
«τα παραισθησιογονα χάπια που προκαλούν την αιμομιξία»
Τι;;;
«σε ποιον να πουλήσω το δηλητήριο της μέλισσας»
«ξόρκια για εγκυμοσύνη δωρεάν»
/Δεν πιστεύω πως υπάρχουν τόσο βλάκες άνθρωποι που πληρώνουν για ξόρκια.
«παιδί τρώει πολλά ξερά κρεμμύδια υπάρχει κάτι;»
Μάλλον.
«πως λέγεται το βάτραχός σου στο ενυδρείο μου»
«φωτό αιμομιξίας»
«ψυχολογικές συνέπειες αιμομιξίας»
«αιμομιξία ετεροθαλείς»
«βολβός τσίκας»
Η
κύκας
κι όχι το τσίκας έχει κανονικό κορμό, όχι βολβό. Μπορεί μικρός να δίνει τέτοια εντύπωση, αλλ’όσο μεγαλώνει θα ψηλώσει.
«πως λέγεται ο βλάκας στα αιγυπτιακά»
Ψάξε σε κανένα λεξικό για το λήμμα αυτό. Αλήθεια, αν βρει κανείς τη λέξη ας μου κάνει σχόλιο.
«η αδερφή της γυναίκας μου ήθελε να με γαμήσει»
Βρίσκω ορισμένες πρακτικές δυσκολίες, εκτός κι αν ήταν να γίνει με υποστήριξη ειδικών μέσων.
«βρίσκω σκουλήκια στο κουνέλι μου είναι λογικό»
Λογικό; Τι λες; Θά’πρεπε να τρέξεις αμέσως στον κτηνίατρο για υποστήριξη του κουνελιού σου. Προφανώς δέχθηκε
επίθεση μυγών,
ένα πιθανό πρόβλημα το καλοκαίρι σε κλειστά, ζεστά, υγρά και βρώμικα μέρη, οι οποίες γέννησαν αβγά πάνω σε πληγές ή λερωμένα μέρη του τα οποία εκκολάφθηκαν σε προνύμφες και το τρώνε. Σίγουρα τώρα που γράφω είναι νεκρό το κουνελάκι από σηψαιμικό σοκ.
«ψυχαναγκαστική αποθησαύριση ομοφυλοφιλία»
Και πάλι, τι σχέση έχουν αυτά τα δύο;
«πώς σκοτώνεται η ζάμπα είδος βατράχου»
Γιατί να τη σκοτώσεις;
«σε αγάπησα στο μέγιστο βαθμό»
Εμένα;
«μαλακία τραβεστί»
«ψυχολογία ικανός φόνος»
«εναλλακτικές λέξεις»
«φωτογραφίες Κάμβριο»
Γιατί μου ζητάτε συνέχεια φωτογραφίες απο παλιές γεωλογικές εποχές; Δε σας είπα ότι δεν ήμουν εκεί τότε;
«ξόρκι με μπλούζα»
«συμπτώματα ερωτικού ξορκιού δεσίματος»
«σαδιστικά αστεία στα κρεματόρια»
«Θέλει λίγο ζέσταμα το χοιρινό.» Ή, «Ας γίνεται τώρα οι ίδιοι σαπούνι που τόσο το ψάχνατε.»
«τσιγγάνικη ζωή στην αρχαιότητα»
«νεκροφαγία και Τσιγγάνοι»
Εντάξει, είναι πρωτόγονοι, αλλά δε νομίζω να τρώνε και νεκρούς για να επιβιώσουν.
«τι πιάνει τα κουνέλια τη νύχτα και γυρίζουν»
«βασιλικός πλατύφυλλος δύο μέτρα με συμπαγή κορμό»
«από πού προέρχονται οι Έλληνες»
Ορισμένοι υποστηρίζουν πως προέρχονται από έναν κλάδο των Ινδοευρωπαίων, οι οποίοι με την κάθοδό τους στην Ελλάδα αναμείχθηκαν με τον τοπικό πληθυσμό κι από εκεί προήλθαμε κι εμείς. Άλλοι ωστόσο υποστηρίζουν ότι η προέλευση των Ελλήνων είναι εξωπλανητική, από τον αστέρα του Σείριου. Περισσότερα
εδώ.
«πώς γίνεται αιμομιξία»
«πώς να σκοτώσω σαύρα»
«ομοιώματα στη μήτρα μικρόβιο»
«βίντεο κοπρολαγνείας»
«μαλακία στα 50 επιπτώσεις»
Γιατί επιπτώσεις;
«πώς είναι τα γεννητικά όργανα ενός κοριτσιού που έχει και πούτσα»
«μπορεί η χελώνα να κάνει παιδιά με φίδι;»
«αιμομιξίες σεξ»
«αποκεφαλισμός αλόγου»
«ξόρκι για να θέλει συνέχεια σεξ»
«κουνέλι μύθος ή αλήθεια ότι φέρνει κοντά σου ποντίκια»
«πόδια μυστικισμός»
«μυστικά για τρελούς οργασμούς»
«το μουνί κάνει θόρυβο σαν κλανιά στη διάρκεια του σεξ»
«κουνέλι σε οξύμελι»
«χελώνα ξηράς προκαλείσ στειρότητα;»
Τι;;;»προστατικοί οργασμοί και θρησκεία»
«σπόροι κισσού ναρκωτικό»
«κάπνισμα δυόσμου σαν κάνναβη»
Βλέπω τελείωσαν τα λεφτά για ναρκωτικά κι όλοι ψάχνουν φτηνές λύσεις. Από μετατροπή ντεπόν σε κόκα έως τα δύο παραπάνω, όλοι ψάχνουν κάτι ν’αναπληρώσουν το χαμένο. Θ’αποτύχουν όμως.
«όταν το κουνέλι δεν αναπνέει»
Προφανώς είναι κάτι περισσότερο από όχι απλά καλά.
«τσίμπημα χελώνας θανατηφόρο»
Τι έχω να πω γι’αυτό;
«τι τρώνε τα βατράχια στην Χίο»
«πώς να ξεράνεις αροκάρια»
Γιατί να ξεράνεις αυτό το
σπάνιο και πανέμορφο είδος;
Εκτός κι αν θέλεις να ξεράνεις κάποια κλαδιά ή κώνους.
«άλειψε φά’το στο στήθος»
«στον πόλεμο της Τροίας γαμήθηκε η Ήρα»
Ωραίο αυτό.
«το θαλάσσιο μαλάκιο που χύνει»
«ανωμαλίες αιμομιξία»
«μαύρο ασπόνδυλο μαλάκιο»
Βάλε το μυαλό σου και σκέψου, μπορεί νά’ναι το μαλάκιο κάτι άλλο εκτός από ασπόνδυλο;
«παντέρμο μουνί»
«συμπτώματα μαγείας συνεχής μαλακία»
«φετίχ η μεγάλη θηλή»
«ξόρκια για θάνατο»
Ωχ…
«μαλάκια γέννα σε ανθρώπινο στόμα»
«πώς μπορούν να βλάψουν τα αναψυκτικά στα μωρά»
Πόσο ανώμαλος πρέπει νά’ναι κάποιος ώστε να σκεφτεί να δώσει αναψυκτικό σε μωρό; Καημένα μπουμπιλάκια που δε μιλάτε…
«καταπολέμηση βατράχων»
Για ποιον λόγο καταπολέμηση; Κάνουν κακό; Αντίθετα τρώνε τα πολλά κουνούπια.
«γαμίστε με αφέντρα»
Ωχ,
μαζοχιστής!
Όμως μάλλον δε θα γαμηθείς γιατί στο «γαμήστε» έβαλες ι. Ίσως αυτό εκληφθεί ως λάθος με ποινή τη μη πραγματοποίηση σεξουαλικής πράξης.
«χελώνα ξηράς μάγια»
«πώς βρίσκουμε αν κάποιος πέθανε»
«νεφρολεπίς ανθοφορία»
Οι φτέρες δεν ανθίζουν.
«αναπαραγωγή δηλητηρίου φιδιού»
Προφανώς παραγωγή.
«παιδί με αδυναμία στα κουνέλια»
«πώς να πω στα παιδιά πως ψόφισε το κουνέλι»
Πιστεύω πως τα παιδιά θα πρέπει να το μάθουν κι αν γίνεται να το δουν, λίγο όμως για να μη συνηθίσουν, ώστε να συγκινηθούν και να τα αγαπούν περισσότερο. Από τι όμως μπορεί να ψόφισε το κουνέλι;
«αγανακτεί να χύσει»
«αιμομιξία ιστορίες»
«αιμομιξία blogs»
«άνθρωπο σε συνουσία με κατσίκα»
«πάρε μου μια πίπα Τούλα»
Είναι κάποιος στίχος αυτό;
«χελώνα γενάει φίδια»
«μου διαβεβαιώνει ότι δεν έχει γκόμενα»
Σου ή σε διαβεβαιώνει; Εγώ εκεί κόλλησα.
«ποντίκια νεκρά μάγια»
«τα καλοκαιρινά γαμήσια»
«γυναίκα ψάχνει άντρα για να γαμήσει»
«να ζήσεις με αρχίδια βαριά παντού να σκίζεις»
«ξόρκι για να γαμήσω γυνναίκα»
«ξόρκι με κουνέλι»
«κλανιές στην καμπίνα»
«οδοντογλυφίδα μαύρη στην άκρη και κόκκινη από πάνω σημάδι μαγείας»