Tag Archive: εκκλησία


Σήμερα, Τετάρτη 26 Οκτωβρίου, είναι η εορτή του πολυούχου της Θεσσαλονίκης Αγίου Δημητρίου, άρα εδώ στη Θεσσαλονίκη η ημέρα αυτή είναι αργεία και κλείνουν όλα. Λίγο άβολο στη μέση της εβδομάδας, όμως έτσι γίνεται στο ελληνικό κράτος. Όλοι γνωρίζουμε την ιστορία του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος έζησε στη Θεσσαλονίκη στα Ρωμαϊκά χρόνια. Αυτό που δεν ξέρει σχεδόν κανείς είναι ότι ό πραγματικός «Άγιος Δημήτριος» δεν είχε καμία σχέση με τη Θεσσαλονίκη, και ίσως και να μην την επισκέφθηκε ποτέ. Όπως και με πολλούς άλλους χριστιανικούς αγίους, το πρόσωπό του κατασκευάστηκε μεταθάνατον. Το άρθρο από το ιστολόγιο του Στέλιου Φραγκόπουλου θα σας λύσει της νεοδημιουργηθήσες απορέις.

Πηγή:
sfrang2

27 October 2014
Κατασκευή αγίων για να ζεσταθεί το παγκάρι…
dimitrios
Από την ιστορική βιβλιογραφία (Cyril Mango, Bautz Kirchenlexikon κ.ά.) προκύπτουν τα ακόλουθα για τον λεγόμενο «άγιο» Δημήτριο: Ήταν μία ακόμα ομιχλώδης εκκλησιαστική προσωπικότητα με αμφισβητούμενη ιστορική παρουσία. Υποτίθεται πως έπεσε θύμα διωγμού την εποχή του Διοκλητιανού ή του Μαξιμίνου Β’ Ντάια. Ήταν γιος εύπορης ρωμαϊκής οικογένειας και αρχικά δεν είχε καμιά σχέση με τη Θεσσαλονίκη αλλά με το Σίρμιο, την πόλη Μητροβίτσα της σημερινής Σερβίας. Πρώτα γραπτά με το όνομά του εμφανίζονται το 10ο αιώνα μ.Χ., έξι αιώνες μετά τον θρυλούμενο βίαιο θάνατό του. Τυχόν προγενέστερα, αν υπήρξαν, ίσως να είχαν καταστραφεί κατά τις εικονομαχίες…
Περί το έτος 442 η πρωτεύουσα του Ιλλυρικού μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, γιατί κατέλαβαν «βάρβαροι» το Σίρμιο. Έτσι μετανάστευσε και η λατρεία του Δημητρίου, ο οποίος έγινε πλέον Θεσσαλονικιός με εκκλησία προς τιμήν του κ.λπ. — περίπου όπως μεταφέρθηκε η Παναγία Σουμελά από τον Πόντο στο ελλαδικό Βέρμιο.  
Με τον καιρό αποκρύφτηκε και ξεχάστηκε η απουσία λειψάνων τού «αγίου», αφού τον 7ο αι. δεν είχαν ανακαλυφτεί ακόμη. Κάποια εποχή εμφανίστηκε όμως ένας τάφος, ο οποίος κατασκευάστηκε με ένα σύστημα σωλήνων ώστε να τροφοδοτείται και να αναβλύζει απ’ αυτόν μύρο. Με αυτό τον τρόπο απέκτησε ο μετανάστης «άγιος» τον επίζηλο μεταξύ αγίων τίτλο του μυροβλήτη.
Αφού μεταμορφώθηκε από τους αγιογράφους από κατσαρομάλλη διάκο σε στρατιωτικό, ο Δημήτριος αξιοποιήθηκε επανειλημμένα για την υπεράσπιση της «αγαπημένης πόλης του», την οποία δεν είχε γνωρίσει μάλλον αλλά τον είχαν μετακομίσει οι κληρικοί. Δεν είναι καθόλου περίεργο ότι στις εικονογραφήσεις ο στρατιωτικός πλέον άγιος λογχίζει από το άλογο έναν πεζοπόρο Έλληνα πολεμιστή…

Το σχολικό βιβλίο Ιστορίας αναφέρει ότι σε μια πολιορκία της Θεσ/νίκης από τους Σέρβους, ο «άγιος» κατατρόπωσε τους -επίσης χριστιανούς ορθοδόξους- εχθρούς, έλυσε την πολιορκία και έσωσε την πόλη. Χωρίς να το έχω ψάξει, είμαι βέβαιος ότι οι Σέρβοι θα έχουν άλλους εθνικούς θεούς, οι οποίοι υποστηρίζουν τον λαό τους σε πολεμικές διενέξεις — περίπου όπως στον τρωικό πόλεμο που οι θεοί ήταν μοιρασμένοι, άλλοι θεοί υποστήριζαν τους Τρώες και άλλοι τους Αχαιούς…
483px-%CE%9B%CE%BF%CE%B3%CF%8C…
Το 1207 εκατοντάδες χρόνια μετά το θάνατό του, σκότωσε ο Δημήτριος έξω από τα τείχη της Θεσ/νίκης τον τσάρο των Βουλγάρων Καλογιάννη-Iωαννίτση, ο οποίος ήταν κι αυτός χριστιανός και ορθόδοξος. Στην πραγματικότητα ο Καλογιάννης δολοφονήθηκε στον ύπνο του από ένα Κουμάνο αξιωματικό λόγω προσωπικών αντιδικιών. Ποιος απαγορεύει όμως να πήρε ο ίδιος ο «άγιος» τη μορφή του αξιωματικού και να εκτέλεσε το θεάρεστο έργο;; Ουδείς!
Η μορφή του Δημήτριου χρησιμοποιείται ως σήμα για το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Εννοείται, ο «άγιος» δεν έχει καμιά σχέση, ούτε με τον Αριστοτέλη, ούτε με τις επιστήμες και τα γράμματα…

Το τελευταίο να λέγεται. Έχουμε ένα ακόμα χριστιανικό ψέμα λοιπόν, και το χειρότερο είναι ότι οι σημερινοί παπάδες εξακολουθούν να εξαπατούν τους μωρόπιστους για το δήθεν μύρο που αναβλύζει θαυματουργά ο τάφος του αγίου, ενώ είναι γνωσ΄το από παλιά ότι το μύρο παρέχεται από σύστημα σωληνώσεων, κάτι που παλαιότερα πολλοί δεν απέκρυπταν. Ακούστε την απόδειξη από έναν καθηγητή της θεολογικής.

Και να μην ξεχνάμε επίσης, ότι ο Άγιος Δημήτριος, ως στρατιωτικός άγιος, εικονίζεται συνήθως να σκοτώνει έναν άνθρωπο, ο οποίος δεν είναι ο Λιαίος όπως λανθασμε΄να λέγεται (εκείνο τον σκότωσε ο μαθητής του ο Νέστορας), αλλά πιθανότατα ο τσάρος των Βουλγάρων, αν και η ταυτότητά του δεν είναι πλήρως εξακριβωμένη και μπορούν να δοθούν περαιτέρω ερμηνείες, π.χ. ότι είναι ένας ειδωλολάτρης/Έλληνας στρατιώτης συμβολικά. Με αυτό το θέαμα λοιπόν αυνανίζονται πνευματικά οι πιστοί και σέρνουν και τα παιδάκια τους να προσκηνήσουν και να απορροφήσουν λίγο ΄μίσος. Και μετά εξανίστανται για τις βίαιες σκηνές που προβάλλουν τα σύγχρονα σατανικά μμε!
Και τέλος να αναφέρω ότι το όνομα «Δημήτριος» προέρχεται από τη θεά Δήμητρα όπως ο «Απολλώνιος» από τον Απόλλωνα. Στην Ελληνιστική περίοδο ήταν κοινό να βάζουν ονόματα προς τιμήν κάποιου ελληνικού θεού. Οπότε το όνομα είναι στην πραγματικότητα ελληνικότατο, παρόλο που το οικειοποιήθηκαν οι χριστιανοί και σήμερα σχεδόν ξεχάσαμε τις ρίζες του.

Κάθε Αύγουστο, στο χωριό Μαρκόπουλο της νότιας Κεφαλονιάς, συμβαίνει το εξής ανεξήγητο φαινόμενο. Από τις 6 έως τις 15 Αυγούστου, στην περιοχή της εκκλησίας της Παναγίας της Λαγγουβάρδας εμφανίζονται φίδια, γι’αυτό και λέγεται και Παναγία Φιδούσα ή Φιδιώτισσα. Η εκκλησία είναι χτισμένη στο βάθος μιας κοιλάδας σε μια κατάφυτη ρεματιά, και τα φίδια εμφανίζονται κυρίως στην περιοχή του καμπαναριού. Οι κάτοικοι της περιοχής κάθε χρόνο με φανάρια τα ψάχνουν, και τα φέρνουν στην εκκλησία. Αρχικά είναι λιγοστά, αλλά στην παραμονή του Δεκαπενταυγούστου πληθαίνουν αρκετά. Είναι γκρίζα, μέχρι περίπου ένα μέτρο, με σταυρό στο κεφάλι και στο άκρο της γλώσσας, σπινθηροβόλο βλέμμα και βελούδινο δέρμα. Τα φίδια, παρά το αβυσσαλέο μίσος που τρέφουν για τους ανθρώπους, είναι ήρεμα και πειθήνια, σαν αρνάκια. Σκαρφαλώνουν στα στασίδια, στις εικόνες, στο τέμπλο, στα ιερά σκεύη, κινούνται σε όλη την εκκλησία, ανεβαίνουν πάνω στους πιστούς και συχνά οι πιστοί τα πιάνουν και τα βάζουν πάνω τους, χωρίς κανένα πρόβλημα. Και μετά τις 15 του Αυγούστου, τα φίδια φεύγουν ή επιστρέφονται στις φωλιές τους, στις πέτρες του καμπαναριού. Και όσο ξαφνικά εμφανίστηκαν, τόσο ξαφνικά εξαφανίζονται, και δεν έχει βρεθεί ικανοποιητική εξήγηση γι’αυτό το γεγονός. Όσοι επιχείρησαν να βάλουν ένα τέτοιο φίδι σε μπουκάλι για να το κρατήσουν, αυτό εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος μετά τις 40 ημέρες, αν και οι βλαπτικές ενέργειες προς τα φίδια θεωρούνται μεγάλο κακό. Ακόμα και αμαξάδες που πάτησαν στο δρόμο τους τέτοια φίδια είδαν την Παναγία σε όνειρο, η οποία τους τα ζητούσε. Επιπλέον, Γερμανοί φυσιοδίφες που μελέτησαν αυτά τα φίδια δε μπόρεσαν να τα κατατάξουν σε κανένα γνωστό είδος ή οικογένεια. Είναι πραγματικά κάτι το υπερκόσμιο, κάτι που μας θυμίζει τη συνεχή αγαθοεργή παρουσία της Παναγίας στη ζωή μας. Βοήθειά μας.

Το θαύμα χάρη στο οποίο χτίστηκε η εκκλησία έγινε πριν πολλά, πολλά χρόνια. Μια μέρα, οι κάτοικοι του Μαρκόπουλου είδαν μια φωτιά ψηλά στο δάσος, και θορυβήθηκαν επειδή ανησύχησαν ότι θα εξελισσόταν σε πυρκαγιά που θα μπορούσε να κάψει το δάσος και το χωριό. Έτσι ανηφόρησαν προς το βουνό. Εκεί αντίκρισαν ένα ψηλό δέντρο, ένα σχίνο, όλο καμένο ως τη ρίζα, και στη ρίζα του ακουμπησμένη την εικόνα της Παναγιάς, εντελώς άθικτη από τις φλόγες. Συγκινημένοι οι κάτοικοι, αφού προσκύνησαν την εικόνα, την μετέφεραν στην εκκλησία του χωριού, για να έχουν και οι υπόλοιποι την ευκαιρία να την προσκυνήσουν. Το επόμενο πρωί όμως, και ενώ οι πιστοί πλήθαιναν, η εικόνα έλειπε. Την έψαξαν μήπως κάποιος την είχε κλέψει και βρισκόταν κάπου στο χωριό, αλλά τίποτα. Τελικά βρέθηκε στη ρίζα του καμένου δέντρου, από όπου μεταφέρθηκε ξανά στην εκκλησία, όπου και κλειδώθηκε. Όμως η εικόνα πάντοτε εξαφανιζόταν και εμφανιζόταν στη ρίζα του καμένου δέντρου, κι αυτό έγινε για τρισεκατομμύρια φορές. Τελικά οι κάτοικοι του χωριού θεώρησαν το γεγονός θέλημα της Παναγίας η εικόνα να βρίσκεται σε εκείνη τη θέση, κι έχτισαν εκκλησία κοντά στο σημείο, όπου τοποθέτησαν την εικόνα. Αργότερα στην περιοχή χτίστηκε γυναικεία μονή, τις οποίας οι μοναχές φρόντιζαν την εικόνα. Όταν μια φορά πειρατές απειλούσαν να λεηλατήσουν τη μονή, οι μοναχές προσευχήθηκαν στην παναγία, και ευθύς η μονή ζώστηκε από φίδια, τρέποντας τους φοβισμένους πειρατές σε φυγή. Από τότε και κάθε χρόνο, τα φίδια εμφανίζονται κάθε Δεκαπενταύγουστο στην εκκλησία, και προμηνύουν μια καλή χρονιά. Μόνο δυο φορές δεν εμφανίστηκαν, το 1940 και το 1956, χρονιές που το νησί πλήγηκε από σεισμούς, ενώ το 1940 επίσης η Ελλάδα δοκιμάστηκε από τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Επίσης εμφανίστηκαν και το 1924, όταν ανέκυψε το ζήτημα της χρήσης του νέου ημερολογίου. Τα φίδια εμφανίστηκαν στις νέες ημερομηνίες, λύνοντας το θέμα. Περισσότερα για το φαινόμενο μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ.

Τι έγινε, ρε Μπόλκο, τρελάθηκες; Στράφηκες στον τοτεμισμό και δεν το ξέρουμε; Περιμένετε, μη βγάζετε τόσο γρήγορα συμπεράσματα! Σαφώς και δεν τρελάθηκα. Όλα τα παραπάνω μπορούν να χαρακτηριστούν με τον πιο ευγενικό τρόπο μυθεύματα ή μπαρούφες, και με το λιγότερο ευγενικό πίπες σκαλιστές ή κάτι χειρότερο.

Το μόνο πραγματικό απ’όλη την ιστορία είναι το φίδι, το οποίο φυσικά ανήκει σε πραγματικό και ευρέως διαδεδομένο είδος. Είναι το αγιόφιδο, με επιστημονική ονομασία Telescopus Fallax, διεθνώς γνωστό ως γατόφιδο (Cat snake). Και, παρά τους αντιευρωπαϊκούς ισχυρισμούς για το αντίθετο, το φίδι πρωτοπεριγράφηκε ως Tarbophis fallax από τον όλως τυχαίως Γερμανό Friedrich Ludvig Fleischman το 1831, και ταξινομείται στην οικογένεια των κολουβριδών (Colubridae), στην οποία τα περισσότερα είδη φιδιών, και όλα τα ελληνικά εκτός από τις οχιές, το βόα της άμμου και τον τυφλίνο. Είναι κοινό είδος που απαντά σύμφωνα με το Herpetofauna.gr, σε σχεδόν όλη την Ελλάδα (Ηπειρωτική Ελλάδα, Πελοπόννησος, Εύβοια, Κρήτη, Λέσβος, Χίος, Ρόδος, Σύμη, Σάμος, Ικαρία, Κάρπαθος, Κύθηρα, Αντικύθηρα, Μήλος, Πολύαιγος, Άνδρος, Σύρος, Τήνος, Μύκονος, Κέα, Σαντορίνη, Χριστιανή, Δήλος, Σέριφος, Κίμωλος, Πάρος, Αντίπαρος, Τούρλο, Αμοργός, Κάσος, Κάλυμνος, Κουφονήσι, Κέρκυρα, Κεφαλονιά, Ζάκυνθος, Στροφάδες, Αίγινα, Αγκίστρι, Σπέτσες, πιθανόν και σε άλλα νησιά). Στην Ελλάδα απαντά το φερώνυμο υποείδος (Telescopus fallax fallax), αλλά απαντούν και μερικά μικροενδημικά υποείδη: (Telescopus fallax intermedius στα Αντικύθηρα, T. f. multisquamatus στο Κουφονήσι της Κρήτης, T. f. palidus Στην Κρήτη, στη Γαύδο, στην Ελάσα, στην Χριστιανή, στη Σαντορίνη και στην Κάσο. Εκτός από την Ελλάδα, απαντά επίσης στην Κύπρο, στην Αλβανία, στην ΠΓΔΜ, στη νότια Βουλγαρία, στην Κροατία, στην παράκτια Σλοβενία συμπεριλαμβανομένων και μερικών αδριατικών νησιών, στην Ερζεγοβίνη, στο Μαυροβούνιο, στην Ιταλία, στη Μάλτα, στην Τουρκία, στη Συρία, στο Λίβανο, στο Ισραήλ, στο Ιράκ, στο Ιράν, στη νότια Ρωσία στην περιοχή του Νταγκεστάν στον Καύκασο, στην Αρμενία, στη Γεωργία και στο Αζερμπαϊτζάν. Οπότε πρόκειται για ένα κοινό είδος. Το φίδι έχει μήκος περίπου ενός μέτρου, συχνά είναι μικρότερο, ενώ σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να φτάσει μέχρι τα 1,3 μέτρα. Το κεφάλι του είναι πιεσμένο με μάτια που έχουν κάθετες κόρες σαν της γάτας και σαν τις περισσότερες οχιές, οι οποίες διαστέλλονται σε στρογγυλό σχήμα σε συνθήκες χαμηλού φωτός. Το χρώμα του είναι μπεζ/γκρι/καστανό με σκούρες καφέ κηλίδες στη ράχη και μικρότερες στα πλευρά, ενώ οι γραμμές και οι κηλίδες στο κεφάλι του ίσως να μοιάζουν με σταυρό. Όσο για την άκρη της γλώσσας, είναι διχαλωτή όπως σε όλα τα φίδια. Όπως όλοι οι κολουβρίδες, το φίδι αυτό είναι ημερόβιο στις ψυχρότερες εποχές, και γίνεται νυκτόβιο σε θερμό καιρό. Ζει σε πετρώδη μέρη, σε φρύγανα, σε καλλιέργειες, αλλά και σε κήπους, τοίχους και ερείπια σε κατοικημένες περιοχές. Είναι κυρίως εδαφόβιο είδος, αλλά έχει και αναρριχητικές ικανότητες. Η διατροφή του αποτελείτε κυρίως από σαύρες, αλλά τρώει και μικρά θηλαστικά και νεοσσούς πουλιών. Το όνομα του γένους του, τηλέσκοπος, το πήρε από την τάση του να σηκώνει το μπροστινό μέρος του σώματός του ψηλά για να παρακολουθήσει το περιβάλλον του. Παρά τη μεγάλη του εξάπλωση, θεωρείται κρυπτικό είδος που δύσκολα το συναντά κανείς. Το θηλυκό γεννά 5-9 αυγά που εκκολάπτονται στα μέσα Αυγούστου. Επιπλέον, το είδος είναι δηλητηριώδες. Δηλαδή οι χιλιάδες πιστών κρατούν εν αγνοία τους ένα δηλητηριώδες φίδι. Αυτή η περίπτωση είναι ένα καλό παράδειγμα της μη αναγκαίας συνύπαρξης του δηλητηρίου και του κινδύνου σε ένα φίδι, γιατί οι περισσότεροι πανικοβάλλονται μόλις ακούνε δηλητηριώδες. Όπως όλοι οι ιοβόλοι κολουβρίδες, είναι οπισθόγλυφο, δηλαδή φέρει τα ιοβόλα του δόντια στο πίσω μέρος της άνω γνάθου, και ως εκ τούτου η έγχυση δηλητηρίου στον άνθρωπο με ένα δάγκωμα είναι πολύ δύσκολη. Επίσης το σύστημα έγχυσης του δηλητηρίου είναι πολύ πρωτόγονο στα οπισθόγλυφα, με το φίδι να χρειάζεται αρκετά λεπτά μέχρι να εγχύσει ικανή ποσότητα δηλητηρίου, το οποίο άλλωστε είναι πολύ ασθενές στο συγκεκριμένο είδος, και πιθανότατα επηρεάζει ελάχιστα ή και καθόλου τον άνθρωπο. Αυτά τα φίδια δεν είναι συσφιγκτήρες, αλά πιάνουν το θήραμα με τα σαγόνια τους και προσπαθούν να το κατευθύνουν προς τα πίσω. Όταν το φτάσουν εκεί, το καρφώνουν με τα ιοβόλα δόντια τους και μόλις ακινητοποιηθεί το καταπίνουν. Αυτή η κρυφή παρουσία δηλητηρίου έδωσε στο φίδι το όνομα του είδους του, fallax, δηλαδή απατηλός στα λατινικά. Όταν αυτό το φίδι απειληθεί, μπορεί να κάνει επίδειξη απειλλής ή να συρίξει, αλλά πολύ σπάνια θα δαγκώσει. Περισσότερα για αυτό το φίδι μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εδώ και εδώ.

Και αυτό είναι ένα βίντεο με το φίδι στο φυσικό του περιβάλλον από το herpetofauna.gr.

Είναι επομένως ολοφάνερο ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ακόμα μια παράλογη θρησκευτική δοξασία με δυσοσμία απάτης από το παπαδαριό, όπως και με τα διάφορα άλλα θαύματα. Το φίδι, όχι μόνο δεν εμφανίζεται μόνο εκείνες τις μέρες, αλλά είναι ένα από τα κοινότερα φίδια της Ελλάδας κι άλλων περιοχών όπου ζει, αν και δυσεύρετο. Είναι ένας κοινός κολουβρίδης κι εκτός αυτού, είναι και δηλητηριώδες, αν και ακίνδυνο. Όσο για το σχήμα του σταυρού, παρειδωλία λέγεται η τάση του ανθρώπινου εγκεφάλου να δημιουργεί εικόνες με σημασία από ασαφή σχήματα, ιδίως σε αισθητηριακά δύσκολες συνθήκες, όπως στο ημίφως. Είναι πολύ εύκολο κάποιος πιστός υποσυνείδητα να δει στις γραμμές του κεφαλιού του φιδιού ένα σταυρό, ή μέσα στο ημίφως της εκκλησίας, με το συνεχές τρεμόπεγμα των κεριών, να δει τη διχαλωτή γλώσσα ως σταυρό. Και όσο για τη μη επιθετικότητα των φιδιών, αυτό δεν είναι κανένα θαύμα. Καταρχάς, τα φίδια δεν είναι εξορισμού επιθετικά. Πολλά είδη είναι αρκετά ήρεμα, ακόμα κι αν μόλις έχουν πιαστεί από το φυσικό τους περιβάλλον. Και σίγουρα το έντονο στρες της σύλληψης, της μεταφοράς, του πολύ κόσμου και του λιβανιού αναμφίβολα θα κάμπτουν κάθε προσπάθεια άμυνας.

Και τώρα, ας πάμε να αναλύσουμε την ιστορία. Πρώτα όμως θα πρέπει να εξηγήσουμε τα ονόματα. Η Παναγία του Μαρκόπουλου λέγεται και Λαγγουβάρα ή Λαγγουβάρδα, που αναμφίβολα προέρχεται από τους Λογγοβάρδους ή Λομβαρδούς, γερμανικό φύλο που εγκαταστάθηκε στην Ιταλία τον 6ο αι. μ.Χ. Το νησί της Κεφαλονιάς είχε επαφές με τους Λογγοβάρδους σε διάφορες φάσεις της ιστορίας του. Τον 7ο αι. τα Επτάνησα, μαζί με την Ιταλία ανήκαν στο 11 θέμα του Βυζαντινού κράτους που ονομαζόταν θέμα της Λογγοβαρδίας. Οι διοικητές του νησιού τότε είχαν τον τίτλο «Στρατηγός Κεφαλληνίας και Λογγοβαρδίας». Επίσης, στο τέλος του 8ου αι., οι Λογγοββάρδοι έκαναν επιδρομή στην Κεφαλονιά και την κατέκτησαν. Ο απόηχος της επιρροής των Λομβαρδών παραμένει έως σήμερα, αφού το επώνυμο Λοβέρδος, κοινό στο νησί, είναι παραφθορά του Λομβαρδός. Τέλος η τρίτη ερμηνεία είναι και η πλέον ευφάνταστη, προϊόν νεοελληνικού χωριατισμού και ανώριμου βαλκανικού εθνικισμού, ο οποίος υποδηλώνει σωρεία συμπλεγμάτων κατωτερότητας. Στο Καθαρτήριο του Δάντη, ο γνωστός περιηγητής Μάρκο Πόλο περιγράφεται ως Λομβαρδός. Ορισμένοι Μαρκοπουλιώτες πιστεύουν ότι το Μαρκόπουλο ήταν η πατρίδα του Μάρκο Πόλο! Φυσικά το Μαρκόπουλο δεν έχει καμία σχέση με τον εξερευνητή, αφού, εκτός των άλλων, συνοικίστηκε μόλις το 1450 από Αλβανούς στρατιώτες όπως και τα γειτονικά χωριά, και ίσως έχει σχέση με το Μαρκόπουλο της Αττικής, ενώ από την άλλη ο Μάρκο Πόλο γεννήθηκε περίπου το 1254 στη Βενετία και πέθανε στις 8 Ιανουαρίου του 1324 στην ίδια πόλη. Άλλοι ισχυρίζονται πως ο Μάρκο Πόλο ήταν πατρινός, με το επίθετο Μαρκόπουλος! Στην πραγματικότητα το «Πόλο» σημαίνει Παύλος στα ενετικά και ουδεμία σχέση έχει με την κατάληξη «-όπουλος». Επειδή απλώς υπάρχει μια μικρή ασάφεια σχετικά με το πότε και πού ακριβώς γεννήθηκε, άρχισαν να δημιουργούνται τέτοιες ιστορίες. Είναι σχεδόν σίγουρο ωστόσο ότι γεννήθηκε στη Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας. Θεωρώ την πρώτη ερμηνεία ως πιθανότερη, δηλαδή η περιοχή κι έπειτα η εκκλησία και η εικόνα να πήραν το όνομά τους από τότε που η Κεφαλονιά βρισκόταν στην ίδια διοικητική διαίρεση με τη Λομβαρδία κατά τους βυζαντινούς χρόνους.

Και τώρα ας πάμε στα καλύτερα, την ανάλυση του ίδιου του θαύματος. Όπως και σε πολλές θείες αποκαλύψεις, έτσι κι εδώ η φωτιά παίζει σημαίνοντα ρόλο. Από τότε που ο άνθρωπος ανακάλυψε τη φωτιά έως σήμερα, δε σταμάτησε να την φοβάται. Δεν ήξερε ότι είναι απλώς η χημική αντίδραση του οξυγόνου με τα εύφλεκτα υλικά. Η φωτιά φανερωνόταν από τα αποτελέσματά της (φως, θερμότητα, καπνός, στάχτη), και είχε την τρομακτική δύναμη να κατακάψει τα πάντα, η ουσία της όμως ήταν άπιαστη και μη κατανοητή. Δεν ήταν κάτι το υλικό, κάτι το στερεό, κάτι του γνωστού φυσικού κόσμου. Είχε κάτι το υπερκόσμιο. Έτσι το πιο λογικό ήταν οι θείες αποκαλύψεις να συνοδεύονται με την παρουσία της φωτιάς, και συχνά αφύσικης φωτιάς, που είτε δεν καίει είτε καίει επιλεκτικά, όπως για παράδειγμα η Φλεγόμενη Βάτος που συνάντησε ο Μωυσής στην έρημο, μέσα από την οποία αποκαλύφθηκε ο Θεός. Έτσι κι εδώ, ο Θεός ή η Παναγία αποκαλύπτονται με φωτιά σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Το δεύτερο στοιχείο είναι κάτι το κοινότοπο στα θαύματα της Παναγίας σε εικονολατρικές εκδοχές του χριστιανισμού, άφησε την εικόνα της. Μια καινούργια, εντελώς άκαυτη εικόνα. Συνήθως όπου θέλει η Παναγία να της χτιστεί εκκλησία αφήνει και μια εικόνα, και δεν επιτρέπει αυτή να μετακινείται αλλού. Έτσι κι εδώ, μόλις πήγαν την εικόνα στο χωριό, αυτή μετέβη και πάλι στο σημείο που την βρήκαν. Και μόλις την κλείδωσαν, αυτή ξαναδιακτινιζόταν εκεί, άλλοι λένε για τρεις, άλλοι για… τρισεκατομμύρια φορές! Έπειτα, όπως συνήθως γίνεται, στο σημείο εκείνο χτίστηκε εκκλησία, και τοποθετήθηκε η εικόνα εκεί μέσα. Προφανώς η Παναγία θεώρησε την εκκλησία ασφαλέστερη και δε διαμαρτυρήθηκε για να ξαναπάει την εικόνα στο καμένο δέντρο. Έπειτα δίπλα χτίστηκε γυναικείο μοναστήρι, για το οποίο δεν υπάρχει κάποια απόδειξη ότι υπήρξε ποτέ. Όταν το απείλησαν οι πειρατές, οι μοναχές προσευχήθηκαν στην Παναγία κι αυτή, όπως πάντα, έκανε το θαύμα της, και έφερε φίδια να κυκλώσουν το μοναστήρι. Δεν είναι τυχαία η σύνδεση άγαμων γυναικών με φίδια, μιας και τα φίδια είναι το κατεξοχήν αρσενικό ή φαλλικό σύμβολο στις αβρααμικές θρησκείες. Μπορεί να συμβολίζουν τους καταπιεσμένους πόθους των γυναικών. Σύμφωνα όμως με μια άλλη, λιγότερο δημοφιλή εκδοχή, η Παναγία μεταμόρφωσε τις μοναχές σε φίδια για να τις σώσει, κι αυτές κρύφτηκαν στο καμπαναριό. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.

Το έθιμο ίσως όμως να έχει πολύ αρχαιότερες ρίζες, σε παλιά οφιολατρικά μυστήρια, και ύστερα μόνο να καλύφθηκε με στοιχεία χριστιανισμού. Είναι γνωστό ότι τα φίδια, εξαιτίας των μοναδικών χαρακτηριστικών και ιδιοτήτων τους, πρωτοστατούσαν σε πολλές αρχαίες τελετές. Οφιολατρική θεωρείται ότι ήταν η προελληνική θρησκεία, και η μεταγενέστερη ελληνική θρησκεία δανείστηκε κατά τόπους αρκετά τέτοια στοιχεία και έθιμα. Οφιολατρεία επίσης συναντούμε σε θρησκείες της Μέσης Ανατολής, σε αρχαίες Αιγυπτιακές τελετουργίες, σε ορισμένες γνωστικές σέχτες, στον ινδουισμό, στο βουδισμό, και σε σχεδόν όλο τον κόσμο. Τα φίδια, με το ασυνήθιστο για ζώο σώμα τους και τον σχεδόν απόκοσμο τρόπο κίνησής τους, συχνά εντάσσονταν σε τέτοιες λατρείες, όπου είτε βρίσκονταν στον έλεγχο του ιεροφάντη, είτε στα χέρια και στο σώμα των πιστών, ή περιφέρονταν στο χώρο. Πιθανότατα πρόκειται για κάποιο παλιότερο τοπικό έθιμο που αργότερα ενσωματώθηκε στο χριστιανισμό.

Σήμερα φυσικά ο κόσμος στην Κεφαλονιά δεν αντιμετωπίζει με τόση θρησκοληψία τα φίδια, τα οποία έχουν γίνει πια μεγάλος πόλος έλξης τουριστών. Παρόλα αυτά, πολλοί άνθρωποι ακόμα έχουν την λανθασμένη εντύπωση ότι τα φίδια αυτά σχεδόν θαυματουργά εμφανίζονται εκείνες τις μέρες και μετά εξαφανίζονται, και ότι είναι ασυνήθιστα ήμερα. Στην πραγματικότητα, είναι όλο το χρόνο εκεί, και αλλού. Απλώς μόνο τότε τα ψάχνουν.

Σήμερα είναι η πρώτη μέρα του χρόνου, τουλάχιστον σύμφωνα με το δυτικό, και εν τέλει χριστιανικό, σύστημα χρονολόγησης, το οποίο επιβλήθηκε σε όλο τον κόσμο με την αποικιοκρατία. Για την ορθοδοξία ωστόσο η ημέρα αυτή έχει διαφορετική σημασία [άλλωστε δεν έχει καμία αξία η κοσμική, δυτική πρωτοχρονιά (νομίζω ούτε χρόνια πολλά δε λένε), ο εκκλησιαστικός ενιαυτός ξεκινά από το Σεπτέμβρη, όπως ακριβώς και ο εβραϊκός!] Είναι η ημέρα τίμησης του Μεγάλου Βασιλείου, ενός εκ των πρώτων Πατέρων της Εκκλησίας, ο οποίος τιμάται επίσης και στις 30 του μηνός ως ένας των Τριών Ιεραρχών, προστατών της μόρφωσης, γι’αυτό και τα σχολεία κλείνουν τότε, λες και βρισκόμαστε σε θεοκρατικό κράτος. Με το παράδειγμά του, ο Μέγας Βασίλειος ενέπνευσε πολλούς μετέπειτα χριστιανούς. Ήταν υποτίθεται πλούσιος, αλλά προτίμησε να ζήσει στις στερήσεις και να αξιοποιήσει όλα τα υπάρχοντά του για χάρη των πτωχών. Είναι επίσης γνωστός για το μεγάλο συγγραφικό του έργο. Παρόλα αυτά οι περισσότεροι το μόνο που γνωρίζουμε απ’αυτόν είναι ότι ήταν ένας πλούσιος που έδωσε τα λεφτά του στους πτωχούς, και γιορτάζει την Πρωτοχρονιά, απ’όπου ξεκίνησε και το έθιμο του Άι-Βασίλη. Ποιες όμως ήταν η απόψεις του εν λόγω Ιεράρχη για διάφορα θέματα, όπως η θέση της γυναίκας ή το ελληνικό έθνος;

Στο Πηδάλιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας, το οποίο γράφτηκε το 18ο αιώνα, μπορούν να βρεθούν κάποιοι κανόνες του Βασιλείου. Το πηδάλιο είναι κάτι σαν τη Σαρία, αλλά χωρίς τις θανατικές ποινές, δεδομένου ότι το μαχαίρι της εξουσίας το είχε τότε η Ημισέληνος κι όχι ο Σταυρός. Παρόλα αυτά συχνά αντιμετωπίζει με νοσταλγία τις «καλές» εποχές όπου αυτές τελούνταν, όπως για παράδειγμα το κάψιμο των αρσενοκοιτών επί διάφορων βυζαντινών αυτοκρατόρων. Το Πηδάλιο μπορείτε να το κατεβάσετε σε pdf από εδώ σε pdf.

Τα αποσπάσματα τα πήρα από αυτό το ιστολόγιο.

Λέει λοιπόν:

Σελ. 490-491 στο PDF: ΚΑΝΩΝ Θ’ του Μεγ.Βασιλείου
(γενικότερου ενδιαφέροντος)
Διάκριση ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες. ”Ἡ γυναίκα δὲν ἔχει τὴν ἄδεια νὰ ἀφήνει τὸν ἄνδρα τῆς, ἀλλὰ κι ἂν δέρνει αὐτὴ ἐκεῖνος , πρέπει νὰ ὑπομένει κι ὄχι νὰ χωρίζεται , κι ἂν τὴν προίκα τῆς ξοδεύει, κι ἂν μὲ ἄλλες γυναῖκες πορνεύει , αὐτὴ πρέπει νὰ καρτερεῖ….Ὥστε ἡ μὲν γυναίκα, ποὺ ἄφησε τὸν ἄνδρα τῆς μοιχαλίδα εἶναι ἂν πάρει ἄλλον, ὁ δὲ ἀφεθεῖς αὐτὸς ἄνδρας , ἂν πάρει ἄλλην , συγχωρεῖται”.

Δηλαδή η γυναίκα δεν έχει την άδεια να αφήσει τον άντρα της, και ακόμα κι αν αυτός την δέρνει, κατασπαταλά την περιουσία της ή πορνεύει με άλλες γυναίκες, αυτή θα πρέπει να υπομένει καρτερικά. Αν η γυναίκα αφήσει τον άντρα της και πάρει άλλον, διαπράττει μοιχεία, ενώ αν ο άντρας κάνει το ίδιο, δηλαδή αφήσει τη γυναίκα του και πάρει άλλην, συγχωρείται. Και μετά κατηγορούμε το ισλάμ για την κατώτερη θέση στην οποία τοποθετεί τη γυναίκα, για το ξύλο που τρώνε οι γυναίκες το οποίο υπαγορεύεται από το κοράνι, για την ευκολία που ένας άντρας μπορεί να χωρίσει μια γυναίκα, αλλά όχι το αντίθετο κλπ. Τα ίδια ακριβώς, όπως βλέπουμε από τα πατερικά κείμενα, υποστηρίζει και ο χριστιανισμός, με την έγκριση του Θεού! Γιατί μην ξεχνάτε ότι η σοφία των Πατέρων της Εκκλησίας πηγάζει από τη φώτισή τους από το Άγιο Πνεύμα. Πού η διαφορά με το ισλάμ; Απλώς τα χριστιανικά έθνη έχουν εκτεθεί σε πολύ περισσότερες ιδέες που προσβάλλουν την πίστη τους, και η Εκκλησία θεώρησε σκόπιμο να αλλάξει πολλά πράγματα και να αποκρύψει άλλα, αλλιώς δε θα είχε πελάτες σήμερα. Αν μη τι άλλο, το ισλάμ μπορεί να θεωρηθεί πιο ανθρώπινο, αφού θεσπίζει συγκεκριμένους κανόνες για τον ξυλοδαρμό της γυναίκας, που δε θίγουν την αξιοπρέπειά της ούτε απειλούν τη σωματική της ακεραιότητα, και δεν επιτρέπει σ’έναν άντρα να ξοδεύει την προίκα της. Όμως το μισογυνικό μένος του ιεράρχη δε σταματά εδώ.

Παρακάτω, στη σελίδα 497 του pdf, στον κανόνα ΚΑ του Μεγάλου βΒασιλείου, γράφει ότι ο άνδρας, τον οποίον η γυναίκα του τον άφησε, και στη συνέχεια πήρε άλη δε θεωρείται μοιχός, ούτε όμως και η γυναίκα που τον πήρε θεωρείται μοιχαλίδα. Για την πρώτη γυναίκα δε σχολιάζει ακόμα. Παρακάτω όμως λέει ότι ο άνδρας που χωρίς αίτια αφήνει τη γυναίκα του μοιχός είναι, γιατί έκανε τη γυναίκα του να μοιχευθεί λαμβάνουσα άλλον, ζώντος του πρότερου ανδρός της. Αλλά και η δεύτερη γυναίκα του μοιχαλίς είναι, επειδή πήρε τον άνδρα της ζώσης πρώτου αυτού γυναίκας. Πιο κάτω, παρόλ’αυτά λέει ότι πόρνος μόνο θεωρείται ο άνδρας κι όχι μοιχός, αφού δεν υπάρχει τέτοιος κανόνας.

Δηλαδή με λίγα λόγια δεν επιτρέπεται σε μια γυναίκα να κάνει οποιαδήποτε επιλογή για την ζωή της. Άπαξ και προσδεθεί σ’έναν άνδρα, ανήκει σ’αυτόν εφόρου ζωής. Αν τον αφήσει διαπράττει μοιχεία – αλήθεια πόσο συχνό ήταν αυτό τότε; -, αλλά ακόμα κι όταν αυτός την αφήσει, πάλι μοιχέια θα διαπράξει αν παντρευτεί άλλον, και το ίδιο διαπράττει η επόμενη σύζυγος του άντρα, γιατί είναι σαν να πήρε τον άντρα της προηγούμενης. Ο άντρας, αν και λέγεται μοιχός, στην πραγματικότητα είναι απλώς πόρνος, όπως μας πληροφορούν οι κανόνες, και η πορνεία είναι ελαφρύτερο παράπτωμα της μοιχείας. Άλλωστε στις Δέκα Εντολές υπήρχε το ου μοιχεύσεις, αλλά όχι το ου πορνεύσεις, ενώ στο Αρχαίο Ισραήλ η μοιχεία τιμωρούταν με θάνατο, ενώ η πορνεία συνήθως όχι.

Η Εκκλησία, αν κι αποκρύπτει τα επίμαχα αυτά σημεία της Πίστης, δεν τα αρνείται εντούτοις. Τα αποδέχεται κανονικότατα, απλώς επιμένει πως ερμηνεύονται λανθασμένα. Υποτίθεται πως σύμφωνα με την ορθή ερμηνεία, ο Μεγ. Βασίλειος δε ζητά καρτερικότητα από τη γυναίκα για να την καθυποτάξει, αλλά για να αποτελεί παράδειγμα σωστής χριστιανικής συμπεριφοράς, την οποία ίσως ο άντρας εκτιμήσει κι επανέλθει στο σωστό δρόμο. Γιατί όμως τότε δε ζητά το ίδιο κι από τον άντρα, δηλαδή να υπομένει καρτερικά τη γυναίκα που δε συμπεριφέρεται σωστά απέναντί του; Και γιατί δε θεωρεί μοιχό τον άντρα ποτέ; Δε σώζονται όπως κι αν το ερμηνεύσουν. Αν και η δεξιοτεχνική ερμηνεία μπορεί να βγάλει μέχρι και το αντίθετο συμπέρασμα από ΄΄ενα θρησκευτικό κείμενο, στην συγκεκριμένη περίπτωση το μήνυμα είναι τόσο ξεκάθαρο που ο βιασμός του είναι αδύνατος: Ο άντρας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, ενώ η γυναίκα είναι υποχρεωμένη να τον ανέχεται. Άλλωστε στην επόμενη ζωή θα κριθούμε, και η ταπεινότητα και η καρτερικότητα θα είναι υπέρ μας. Μια θρησκεια δούλων μιας μεγάλης αυτοκρατορίας πραγματικά.

Παρόλα αυτά δεν εκπλήσσομαι ότι ο Μεγ. Βασίλειος ήταν μισογύνης, γιατί έτσι ήταν όλος ο Μεσογειακός κόσμος τότε. Τα ίδια θα μπορούσε να πει κι ένας Αρχαίος Έλληνας για παράδειγμα. Εντούτοις θα περίμενε κανείς ο χριστιανισμός της αγάπης να επιφέρει θετικές αλλαγές στην κοινωνία, αλλα όχι μόνο τις πρότερες κοινωνικές δομές διαιώνησε, αλλά και έσβησε κάθε πνευματικό επίτευγμα της ανθρωπότητας. Γιά να δούμε λοιπόν τι πίστευε ο Μεγ. Βασίλειος για το ελληνικό έθνος και την ελληνική σκέψη. Από εδώ.

Απ’ό,τι φαίνεται ο Μέγας Βασίλειος έγραφε εικονικές επιστολές σε Εβραίους προφήτες, τους οποίους άλλωστε θαύμαζε. Σε δύο επιστολές προς τον Ησαΐα διαβάζουμε:

Στη μία, (ΕΙΣ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΗΣΑΪΑ 9.230.8) γράφει: “Είναι εχθροί οι Έλληνες, διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζοντας με ορθάνοιχτο στόμα τον Ισραήλ” και στη δεύτερη (ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΗΣΑΪΑΝ ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ 7.196.3) γράφει: “μη δειλιάζετε από των Ελληνικών πιθανολογημάτων και τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν . Έτσι και των Ελλήνων η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν”.

Μέσα στα λόγια αυτά συμπυκνώνεται όλο το μίσος του χριστιανισμού εναντίον των Ελλήνων, το οποίο τελικά σχεδόν εξαφάνισε τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, εκτός από κάποια στοιχεία που παραλλάχθηκαν κι ενσωματώθηκαν στο χριστιανισμό. Γιατί ήξεραν ότι το ορθολογιστικό εληνικό πνεύμα εύκολα θα μπορούσε να κατατροπώσει όλη τη δεισιδαιμονία του Ισραήλ. Ένας Εβραιολάγνος ήταν λοιπόν ο Μέγας Βασίλειος, ο οποίος όχι τη μόρφωση δεν προώθησε, αλλά απεναντίας ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της στυγνής χριστιανοκρατίας που καταδεινάστευσε Ανατολή και Δύση για τους επόμενους αιώνες. Το ότι μιλούσε ή έγραφε εληνικά δεν σημαίνει ότι ήταν Έλληνας.

Και όμως, στη σημερινή χριστιανική Ελλάδα όλοι αυτοί οι ανθέλληνες άγιοι τιμώνται. Θα γινόταν όμως το ίδιο αν οι Έλληνες γνώριζαν την αλήθεια;

Στο τέταρτο έτος της σχολής μου, έχω ένα υποχρεωτικό μάθημα στο οποίο απαιτείται πρακτική σ’ένα σχολείο για μικρό χρονικό διάστημα. Δεν είναι το μόνο, είχα και προηηγουμένως μια σύντομη πρακτική και θα έχω και στο επόμενο εξάμηνο. Αρχικά νόμιζα πως θα είναι δύσκολο, αλλά τελικά δεν ήταν και τόσο, αν εξαιρέσουμε το ότι το σχολείο βρίσκεται στην Άνω Τούμπα και θα πρέπει να πληρώνω 5-7 ευρώ τη μέρα στο ταξί για να με πάει εκεί από το Κέντρο – την επιστροφή την κάνω με λεωφορείο, γιατί δε βιάζομαι. Αυτήν τη βδομάδα βρισκόμαστε στη φάση της παρατήρησης, δηλαδή απλώς καθόμαστε στην τάξη και παρατηρούμε πώς η δασκάλα κάνει το μάθημα στα παιδιά, και στο τέλος καλούμαστε να συμπληρώσουμε μια αναφορά που μας δίνει ο καθηγητής, και δύο εβδομάδες αργότερα έχουμε τη διδασκαλία, δηλαδή θα πρέπει εμείς να κάνουμε το μάθημα στα παιδιά. Σήμερα υπάρχει γενική απεργία (στηρίζεται από την κυβέρνηση;), οπότε δεν είμαι εκεί.

Χθες λοιπόν είχαμε εύκολο τετράωρο. Δύο πρώτες ώρες γλώσσα, και μετά θρησκευτικά και μελέτη περιβάλλοντος. Το μάθημα στα θρησκευτικά είχε να κάνει με τη φροντίδα του Θεού προς όλα τα πλάσματά του. Το μήνυμα ήταν ότι ο Θεός φροντίζει για ό,τι έχει δημιουργήσει, ενώ ο άνθρωπος όχι, και θα πρέπει ν’αλλάξει προς το καλύτερο. Η συζήτηση προχώρησε σαν το μάθημα της μελέτης περιβάλλοντος, και μιλούσαν για τη σημασία της προστασίας του περιβάλλοντος και της αρμονικής συμβίωσης μ’αυτό. Ούτε δέκα δεν ήταν οι αναφορές στο Θεό. Στο τέλος της ώρας ρωτήσαμε τη δασκάλα για τη διεξαγωγή του μαθήματος των θρησκευτικών. Εγώ είχα την απορία γιατί διδάσκονται τα θρησκευτικά ως μελέτη περιβάλλοντος, και μου απάντησε ότι τέτοιο ήταν το συγκεκριμένο μάθημα, γι’αυτό. Άλλες φορές συζητούν κοινωνικά προβλήματα για παράδειγμα. Το δίωρο τωνν θρησκευτικών μοιράζεται ανάμεσα σε δύο εκπαιδευτικούς, την συγκεκριμένη δασκάλα που αναλαμβάνει το τμήμα και στα περισσότερα άλλα μαθήματα, και έναν ακόμα δάσκαλο, ο οποίος, όπως μας είπε, είναι κατά της Εκκλησίας και τα διδάσκει αναγκαστικά, γιατί τα επιβάλλει το αναλυτικό πρόγραμμα.

Πολλοί άλλοι δάσκαλοι θα είναι έτσι, αφού οι περισσότεροί μας δεν είμαστε και τόσο καλοί χριστιανοί. Το πράγμα ίσως ν’αλλάζει στο γυμνάσιο και το λύκειο, όπου το μάθημα διδάσκουν εξειδικευμένοι θεολόγοι, οι οποίοι προφανώς για να σπουδάσουν στη συγκεκριμένη σχολή θα έχουν καλύτερη σχέση με τη θρησκεία – όχι πάντα, πολλοί καταλήγουν εκεί γιατί δεν πέρασαν κάπου αλλού. Επίσης, τη σήμερον ημέρα είναι πολύ εύκολο ένα παιδί να πάρει απαλλαγή εξαιτίας διαφορετικών θρησκευτικών πεποιθήσεων, σύστημα που ενδεχομένως να διαχωρίζει τα παιδιά κατά κάποιον τρόπο, αν κι όχι ως προς κάτι σημαντικό. Εφόσον το μάθημα δεδιδάσκεται σύμφωνα με το σκοπό του, δηλαδή την ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης στους μαθητές, και είναι τόσο εύκολη η εξασφάλιση μιας απαλλαγής χωρίς συνέπειες, ενώ όσοι το παρακολουθούν κινδυνεύουν να βαθμολογηθούν χαμηλά εφόσον δεν του δίνουν το απαιτούμενο βάρος με σοβαρές συνέπειες, πιστεύω πως ήρθε ο καιρός για την εξοβέλιση του μαθήματος από το αναλυτικο πρόγραμμα. Καμία συγκεκριμένη θρησκεία δε θα πρέπει να υποστηρίζεται στο σχολείο. Το σχολείο είναι τόπος κοσμικής εκπαίδευσης, με σκοπό την φιλολογική, επιστημονική, καλλιτεχνική, αλά και κοινωνική μόρφωση του ανθρώπου, όχι για την κατήχησή του. Εάν κάποιος γονιός ενδιαφέρεται τόσο πολύ να ενσταλάξει τη θρησκευτική παραφροσύνη στο παιδάκι του, υπάρχουν και τα κατηχητικά, τα οποία παρεμπιπτόντως επίσης έχουν χάσει κατά μεγάλο βαθμό το θρησκευτικό τους χαρακτήρα, γινόμενα απλά κέντρα διασκέδασης με δραστηριόττητες για παιδιά.

Δυστυχώς ακόμα τέτοιες απόψεις τολμούν να εκστομήσουν μόνο ακραία αριστερά στοιχεία, συνήθως οι ίδιοι που μειώνουν τη σημασία της γενοκτονίας των Ποντίων, επιδιώκουν την απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας σε όλους τους λαθρομετανάστες και εξυψώνουν το Ολοκαύτωμα πάνω από κάθε άλλο ρατσιστικό έγκλημα. Κανονικά όμως θά’πρεπε το θέμα αυτό ν’αντιμετωπιστεί ανοιχτά απ’όλους τους εκπροσώπους του πολιτικού φάσματος, εξαιρουμένων ίσως των λίγων φιλοεκλησιαστικών στοιχείω. Ακόμα κι ο ελληνικός εθνικισμός θα πρέπει να ωριμάσει και ν’αποδεσμευτεί οριστικά από τη θρησκεία. Κανένα σοβαρό εθνικιστικό κίνημα στην Ευρώπη δε συνδέεται τόσο στενά με τη θρησκεία όσο το ελληνικό. Αυτή η ταμπέλα του Ελληνορθόδοξου θα πρέπει να καταργηθεί. Εμένα θα με προσέβαλε πολύ αυτός ο χαρακτηρισμός. Δεν είμαι ελληνορθόδοξος, ούτε είναι πολλά άλλα εκατομμύρια ελλήνω. Υπάρχουν Έλληνες μουσουλμάνοι, Έλληνες ρωμαιοκαθολικοί, Έλληνες εθνικοί και Έλληνες άθεοι. Κύριο επιχείρημά τους είναι ότι η θρησκεία θα πρέπει να διατηρήσει τη δεσπόζουσα θέση της στο σχολείο και στην ευρύτερη κοινωνία, γιατί το 98% των Ελλήνων είναι βαπτισμένοι στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Στην πράξη όμως πόσοι από τους Έλληνες ακολουθούν τα δόγματα της επίσημης θρησκείας; Αν πρόκειται να γίνει κάποια αλλαγή προς το καλύτερο, θα πρέπει να ενεργούμε με βάση τις αποδείξεις, και στην περίπτωση αυτήν απόδειξη είναι ότι μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων δεν έχουν ισχυρό δεσμό με την Εκκλησία, η οποία κυρίως στέκεται ως εμπόδιο κάθε φορά που πρόκειται να γίνει κάποια κοινωνική αλλαγή, για παράδειγμα όσον αφορά τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, την καύση των νεκρών, και παλαιότερα ακόμα και για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, με τη συμπεριφορά της απέναντι σε τέτοια ζητήματα να μη διαφέρει και πολύ απ’αυτήν των τρολ του Διαδικτύου. Ουσιαστικά δηλαδή το θρησκευόμενο κομμάτι του πληθυσμού μπορεί να είναι μόνο το 20%. Ένα απλό ποσοστό όσων είναι βαπτισμένοι δε δείχνει τίποτα. Στη Σουηδία για παράδειγμα, μπορεί το 64,6 του πληθυσμού να είναι βαπτισμένοι λουθηρανοί, αλλά στην πράξη η χώρα κατατάσσεται μεταξύ των πλέον αθεϊστικών στον κόσμο. Είναι η τρίτη πιο αθεΪστική χώρα της ΕΕ, μετά την Εσθονία και την Τσεχία, με τη διαφορά ότι ποτέ δεν ήταν κομμουνιστική. Όλως τυχαίως, είναι και από τις πιο δημοκρατικές, ατομιστικές (όχι εγωιστικές), ανεκτικές, ειρηνιστικές και ανοιχτόμυαλες κοινωνίες στον κόσμο, και ο εθνικός δείκτης νοημοσύνης είνια υψηλός. Φυσικά όσο κατεβαίνεις γεωγραφικό πλάτος ο κόσμος χαζεύει και φανατίζεται όλο και περισσότερο.

Εμείς εδώ ακόμα έχουμε επίκληση στην Αγία Τριάδα στο προοίμιο του συντάγματος, καθιερώνεται επίσημη θρησκεία, οι λειτουργοί της είναι δημόσιοι υπάλληλοι, η θρησκεία αυτή διδάσκεται στα σχολεία και η προσβολή εναντίον της είναι, θεωρητικά τουλάχιστον, παράνομη. Αυτό ακριβώς που ακούτε. Ζούμε σε μία ευρωπαΪκή χώρα του 21ου αιώνα όπου η προσβολή της επίσημης θρησκείας είναι παράνομη!

Έτσι, ίσως με την απαλειφή των θρησκευτικών από το αναλυτικό πρόγραμμα και την εξαφάνιση της θρησκείας από το σχολείο (τέλος στις προσευχές, στους εκκλησιασμούς, στις εικόνες και στους αγιασμούς) ν’ανοίξει ο δρόμος και για ακόμα περισσότερες θετικές αλλαγές, που θα ολοκληρωθούν με την αποδέσμευση της θρησκείας από το κράτος και την επιβολή εκκλησιαστικού φόρου στους πιστούς, όπως γίνεται και στη Γερμανία. Στη Γερμανία, εφόσον είσαι μέλος κάποιας εκκλησίας, θα πρέπει να δίνεις ένα μικρό ποσοστό του εισοδήματός σου ετησίως για να την στηρίξεις. Εάν αυτό σας πειράζει, ίσως θα πρέπει ν’αναθεωρήσετε κατά πόσο πιστεύετε πραγματικά, αφού οι χριστιανική ηθική επιβάλει τη δωρεά σε άλλους. Έτσι, όσοι δεν επιθυμούν να πληρώσουν τον εκκλησιαστικό φόρο, απλώς θα απομακρύνονται από την εκκλησία οικειοθελώς, και θα χωρίσει η ήρα από το σιτάρι για να χρησιμοποιήσω και μια θρησκευτική παρομοίωση, με τους πραγματικά πιστούς ένα πολύ μικρότερο ποσοστό του αρχικκού. Ας μην προσποιούμαστε άλλο: η θρησκεία αργοπεθαίνει στη σύγχρονη κοινωνία.

Εν ολίγοις, η θρησκεία δεν ανήκει στο σχολείο.

Ο Θεός είναι παντελεήμων, συγχωρεί κάθε ανθρώπινη αμαρτία, αρκεί να υπάρξει ηλικρινής μετάνοια, αλλά και χωρίς αυτήν σε ορισμένες περιπτώσεις. Τουλάχιστον αυτό διδασκόμαστε στα θρησκευτικά, κι αυτήν την αντίληψη έχει όλο το ποίμνιο για το χριστιανικό θεό – ως ένα ον υπέρτατης καλοσύνης και φιλευσπλαχνίας, ποιο μαλακός και από βαζελίνη που χρησιμοποιούν οι σοδομίτες, όταν φυσικα΄είναι στις καλές του και δεν τους καίει. Έχει ωστόσο κι αυτό τα όριά του. Υπάρχει μια αμαρτία η οποία είναι ασυγχώρητη, και εφόσον διαπραχθει, δεν υπάρχει δυνατότητα επιστροφής. Αυτή είναι η βλασφημία κατά του Αγίου πνεύματος.
Ελάχιστοι χριστιανοί το γνωρίζουν αυτό, κι όσοι το μαθαίνουν, εκπλήσσονται. Πώς γίνεται ο Θέος, τον οποίον έχουμε στολίσει με τόσα κοσμητικά επίθετα όσον αφορά την ευσπλαχνία του, να μη συγχωρεί τους βλάσφημους κατά του Αγίου Πνεύματος; Πολλοί έπειτα διερωτώνται αν έχουν διαπράξει την αμαρτία αυτή, οπότε θα είναι καταδικασμένοι στο αιώνιο πυρ της Κολάσεως, παρά κάθε προσπάθεια για το αντίθετο.
Η βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος δεν είναι απλώς η εξύβριση του Αγίου Πνεύματος, όπως πολλοί νομίζουν, αλλά κάτι άλλο, πιο περίπλοκο. Βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος είναι η μη πίστη στα έργα του Αγίου Πνεύματος ή η απόδοσή τους στο πονηρό πνεύμα. Βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος διέπραξαν οι γραμματείς και οι φαρισαίοι, οι οποίοι θεώρησαν ότι η ικανότητα του Χριστού και των μαθητών να εκβάλλουν δαιμόνια τους είχε δοθεί από το Διάβολο κι όχι από το Θεό. Ο Χριστός τότε ξεκαθάρισε, ότι όλες οι αμαρτίες συγχωρούνται, εκτός από την βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος. Σύμφωνα με την Αγία Γραφή:
«Διά τούτο λέγω ύμίν, πάσα αμαρτία και βλασφημία άφεθήσεται τοις άνθρώποις, ή δέ του Πνεύματος βλασφημία ούκ άφεθήσεται τοις άνθρώποις… ούτε έν τω νύν αίώνι ούτε έν τω μέλλοντι» (Ματθ. ιβ’ 31¬-32.βλ. και Μάρκ. γ’ 28-30, Λουκ. ιβ 10).
Σήμερα είναι αδύνατον να αντιγραφεί η αμαρτία αυτή, διότι ο Χριστός δε βρίσκεται στη γη. Παρόλα αυτά, η εν γνώσει απιστία προς το Άγιο Πνεύμα και τα έργα του, και κατ’επέκτασιν προς το Θεό, ή η απόδοσή τους στο Δαίμονα, είναι κατά κάποιον τρόπο βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος και δε συγχωρούνται. Η έννοια της βλασφημίας κατά του Αγίου Πνεύματοςέχει επεκταθεί για να καλύψει και τους αυτόχειρες, οι οποίοι με την πράξη τους αφαιρούν οι ίδιοι τη ζωή που τους δώρισε το πνεύμα της αλήθειας και της ζωής, αρνούμενοι έτσι αμετάκλητα το Θεό.
Με τον τρόπο αυτόν, τα λαμόγια της Εκκλησίας βρήκαν ένα τέχνασμα ώστε να περιορίσουν την κριτική σκέψη των πιστών και να τους κρατήσουν υπό το ζυγό τους. Γιατί κάθε απλός άνθρωπος, υπό την απειλή της αιώνιας τιμωρίας από μια αμαρτία που ούτε ο ίδιος ο Θεός δε μπορεί να συγχωρέσει, δε θα μπορούσε ν’αμφισβητήσει ούτε στο ελάχιστο τα γεγονότα της ζωής του Ηισού Χριστού.
Εγώ από παλιά απορούσα για τα δήθεν έργα του Αγίου Πνεύματος, και θεωρούσα ότι μπορεί να προέρχονται από πλάνη των ανθρώπων. Δε μπορούσα να πιστέψω εύκολα ότι ο Χριστός και οι μαθητές του εξέβαλαν δαιμόνια, θεράπευαν αρρώστους ή ανέσταιναν νεκρούς. Προφανώς, έλεγα, κάποιο μικρό τυχαίο γεγονός μεγεθύνθηκε έπειτα από την άγνοια και τη θεοσέβεια των ανθρώπων, ή το θαύμα ήταν πράγματι στημένη απάτη. Ούτε μπορούσα να πιστέψω ότι το Άγιο Πνεύμα ήρθε και φώτισε τους αποστόλους, κάθισε σαν πύρινες γλώσσες στα κεφάλια τους και τους έδωσε την ικανότητα να μιλούν σ’όλες τις γλώσσες. Τότε γιατί όλη η Καινή Διαθήκη είναι γραμμένοι στα ελληνικά; Για τα μεταγενέστερα γεγονότα, όπως την παρουσία του Αγίου Πνεύματος στις οικουμενικές συνόδους, οι οποίες όριζαν τι είναι ορθόδοξο και τι αιρετικό σύμφωνα με τα συμφέροντα του βυζαντινού κράτους τι να πω; Πλέον δεν πιστεύω στην αλήθεια κανενός απ’όλα αυτά, και κανένας λογικός άνθρωπος δε μπορεί να τα πιστεύει. Σύμφωνα με τη θρησκεία δηλαδή είμαι καταδικασμένος στην αιώνία τιμωρία, αφού πάνω απ’όλα βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος είναι η επίμονη απιστία ενός παρά τη γνώση του για την αλήθεια.

Πηγές:
Ακτίνες
Άλλοψις
Ασκητικόν
Διακόνημα

Από:
defencenet.gr

<"» ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ » Ο Πατριάρχης επισημοποίησε το σχίσμα με τον ελληνικό λαό
ΕΔΩΣΕ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΚΕΜΑΛ!

Επίσκεψη στην πατρική οικία – μουσείο του σφαγέα του Ελληνισμού, και ιδρυτή της σημερινήςΤουρκίας, Κεμάλ Ατατούρκ, που βρίσκεται στο χώρο του τουρκικού προξενείου στη Θεσσαλονίκη, πραγματοποίησε το απόγευμα ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Ο κ. Βαρθολομαίος, συνοδευόμενος από ιεράρχες του Πατριαρχείου, έγινε δεκτός από τον γενικό πρόξενο της Τουρκίας στη Θεσσαλονίκη Tugrul Biltekin (Τουγρούλ Μπιλτεκίν), ο οποίος στη συνέχεια τον ξενάγησε στις αίθουσες του ανακαινισμένου μουσείου, που φιλοξενούν δημοσιεύματα και φωτογραφικά στιγμιότυπα από τη ζωή του Κεμάλ Ατατούρκ καθώς και το κέρινο ομοίωμα του.

«Νοιώθουμε χαρά που επισκεπτόμαστε την ανακαινισμένη οικία στη Θεσσαλονίκη του ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας, Ατατούρκ. Ευχόμενοι, ο Θεός να αναπαύει την ψυχή του, ικετεύουμε τον Μεγαλοδύναμο, οι μεταρρυθμίσεις του να ζουν για πάντα και ο λόγος του «Ειρήνη στη χώρα, ειρήνη στην Οικουμένη» όσο περνάει ο χρόνος να γίνεται πραγματικότητα. Με τις ευλογίες μας» έγραψε στο βιβλίο επισκεπτών πριν αναχωρήσει, ο κ. Βαρθολομαίος.

Ο Πατριάρχης επισημοποίησε το «σχίσμα» με τον ελληνικό λαό. Έστειλε τις ευλογίες του για τον άνθρωπο που κατέσφαξε τον μικρασιατικό Ελληνισμό, και ζήτησε την ανάπαυση της ψυχής του!

Για τις ψυχές των θυμάτων του, ζήτησε από τον Μεγαλοδύναμο να τις αναπαύσει; Ο Πατριάρχης συμπεριφέρεται σαν αυτό που έχει ο ίδιος δηλώσει ότι είναι: Τούρκος πολίτης.

Με μεγάλη ευκολία εκθειάζει την Τουρκία και τους «ιστορικούς» της ηγέτες. Προσβάλει την μνήμη χιλιάδων θυμάτων των Νεότουρκων, και σίγουρα δεν ενδιαφέρεται ποσώς για τα συμφέροντα του Ελληνισμού. Είχε ακόμη δε την αμετροέπεια, να δηλώσει «οι μεταρρυθμίσεις του να ζουν για πάντα και ο λόγος του «Ειρήνη στη χώρα, ειρήνη στην Οικουμένη» όσο περνάει ο χρόνος να γίνεται πραγματικότητα. Με τις ευλογίες μας»!

Ποιές μεταρρυθμίσεις; Οι σφαγές των Ελλήνων; Των Αρμενίων;Των Ασσυρίων; Μετέτρεψε την Μικρά Ασία σε ένα απέραντο νεκροταφείο, και αφού εξαφάνισε τους πάντες, είχε το θράσος να μιλά για «ειρήνη στην Οικουμένη».

Και έρχεται ο οικουμενικός Πατριάρχης να επιβραβεύσει αυτά τα ψέμματα! Το Πατριαρχείο είναι Οικουμενικό, ,με αποστολή να προστατεύει την Ελληνορθοδοξία (Μόνο αυτή υπάρχει, ακόμα και οι Ρώσοι, και οι υπόλοιποι Σλάβοι ΑΥΤΉΝ ΔΙΔΆΧΤΗΚΑΝ, και αυτήν τηρούν), και όχι να χαιδεύει τα αυτιά αλλόθρησκων, και εν πάσει περιπτώσει, μακραίωννω εχθρών του Ελληνισμού. Γιατί Ελληνισμός και Ορθοδοξία «πάνε πακέτο», είναι ένα.

Έχουμε μείνει άφωνοι, γιατί πλέον δεν τηρούνται ούτε τα προσχήματα. Είναι εμφανές ότι τα νεοταξίτικα κέντρα που κυβερνούν τον πλανήτη, επιδιώκουν την καταστροφή της ορθοδοξίας και του Ελληνισμού,και την επιβολή της ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΣ(Εωσφωρισμού-Υλισμού) σε όλον τον κόσμο. Και τι καλύτερο από το να μας οδηγήσουν εκεί οι κεφαλές των «παλαιών» θρησκειών.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr"

Τούρκος πολίτης είναι άλλωστε ο Πατριάρχης, τούρκικο εθνικό ύμνο τραγουδάει, στον τουρκικό στρατό υπηρέτησε, τουρκικά κόμματα ψηφίζει, τους Τούρκους προγόνους του θα τιμά, αφού άλλωστε οι Τούρκοι είναι αυτοί που του προσφέρουν τη θέση. Δεν πράττει τίποτα το διαφορετικό από τους προκατόχους του, οι οποίοι έπαιρναν πάντοτε το μέρος της εκάστοτε ισχυρής δύναμης για να διατηρήσουν τη θέση τους μ’όλα τα προνόμιά της. Αυτούς τους προδότες
είχαμε ηγέτες και κατά την Τουρκοκρατία,
που μας βύθισαν σε σκοτάδι χειρότερο απ’το λεγόμενο του Μεσαίωνα. Ξαναβλέπουμε αυτά τα υποκείμενα να
ικετεύουν το Χίτλερ για προστασία,
ενώ σήμερα, χωρίς καθόλου ντροπή, παρουσιάζονται ως θεματοφύλακες της εληνικής ταυτότητας, αφού έχουν κατορθώσει να συνδέσουν άρρηκτα υποτίθεται τον ελληνισμό με την ορθοδοξία, δημιουργώντας ενοχές σε όποιον επιχειρει ν’απομακρυνθεί απ’αυτούς και τα ψεύδη τους. Φυσικά Έλληνας μπορεί να είναι κάποιος ανεξαρτήτως θρησκεύματος ή ιδεολογίας. Δε μας φταίνε μυθικοί εβραιομασόνοι και νεοταξίτες, φταίνε αυτά τα ανδρείκελα, ή μάλλον το προβληματικό μυαλό αρκετών μας που εξακολουθεί να τους πιστεύει. Παρά τόσους αιώνες σκοταδισμού και δουλείας, παρά υποτιθέμενες προφητείες που πολλάκις απέτυχαν, παρά την προφανή παραποίηση ιστορικών αληθειών ώστε να τους παρουσιάζουνν διασώστες του ελληνισμού, τίποτε απ’ό,τι φαίνεται δεν κλονίζει την εμπιστοσύνη μεγάλου μέρους του ελληνικού πληθυσμού σ’αυτούς, και δυστυχώς σήμερα, στην περίοδο της Κρίσης, βλέπουμε όλο και περισσότερους να επιστρέφουν στους κόλπους τους. Τόσο βαθιά ριζωμένος είναι ο θρησκευτικός φόβος, ή τουλάχιστον ο φόβος απώλειας της παράδοσης; Ποιας παράδοσης; Της παράδοσης πίστης σε μια εξουσιαστική θρησκεία όπου η υποταγή σ’αυτά τα όντα αποτελέι κεντρικό θεμέλιό της; Ρε μήπως είχε δίκιο τελικά ο σχολιαστής που μού’λεγε ότι το λιβάνι
περιέχει ναρκωτικές ουσίες;
Γιατί επιτέλους δε γίνεται μια μαζική διαμαρτυρία εναντίον τους;

Αναφέρομαι και πάλι στο βιβλίο με το οποίο είχα ασχοληθεί και
Παλαιότερα,
Που είναι το Ιερόν Πηδάλιον. Το Πηδάλιον γράφτηκε στα τέλη του 18ου αι. κυρίος από το λόγιο του Αγίου Όρους Νικόδημο τον Αγιορίτη, που αγιοποιήθηκε αργότερα, με μικρότερη συνεργασία του ιερομονάχου Αγαπίου. Ανατρέχοντας σε παλαιότερες συλλογές κανόνων, και προσθέτοντας και δικά του σχόλια, ο Νικόδημος (πώς και είχε αρχαιοελληνικό όνομα;) συνέθεσε ένα απ’τα πληρέστερα κείμενα εκκλησιαστικών κανόνων, αποτελούμενο απ’τους κανονισμούς των αποστόλων, των οικουμενικών και των τοπικών ορθόδοξων συνόδων και των εκκλησιαστικών πατέρων, το οποίο τυπώθηκε στη Λειψία της Γερμανίας το 1800. Οι πολυάριθμοι και σκληρότατοι κανόνες του ρυθμίζουν με κάθε λεπτομέρεια την ιδιοτική και τη δημόσια ζωή του χριστιανού, λαΪκού και κληρικού, με σκοπό υποτίθεται την κατεύθυνσή του στο σωστό δρόμο. Ποιος είναι όμως αυτός ο σωστός δρόμος; Σύμφωνα με το Πηδάλιο και με τα περισσότερα χριστιανικά ρεύματα, ο σωστός δρόμος είναι μια ζωή στέρησης, ενοχής και συνεχούς αυτοϋποτίμησης, χαρακτηριστικά δηλαδή σύμφωνα με τη διάγνωση της μαζοχιστικής διαταραχής προσωπικότητας, εφόσον άλλωστε τα επίγεια δεν έχουν σημασία, μόνο η τελική υπεράνω κάθε γήινης απόλαυσης Βασιλεία του Θεού. Μ’αυτήν την καταπίεση στην πραγματικότητα, και σε συνδυασμό με το φόβο της Κολάσεως εάν ο χριστιανός δεν ακολουθήσει τα προστάγματα της Εκκλησίας, επιτυγχάνεται ο πλήρης πνευματικός έλεγχος του πιστού λαού, ο οποίος έπειτα, για να μη χάσει τη θέση του από τα δεξιά του Θεού, μπορεί να προβεί σε οτιδήποτε για να περιφρουρήσει την πίστητ ου, ακόμα και σε ιερό πόλεμο, ενώ θα προσφέρει με αίσθηση βαθύτατης υποχρέωσης στην Εκκλησία χρήματα και απ’τα υπάρχοντά του. Γιατί η Εκκλησία είναι πάνω απ’όλα ένας μηχανισμός εξουσίας. Μην γελιέστε απ’τα της αγάπης του Ιησού Χριστού κι άλλα φαιδρά, η Εκκλησία είναι εξουσία. Μπορεί ο ίδιος ο Χριστός και οι πρώτοι ακόλουθοί του να τόνιζαν, μαζί με τη μαζοχιστική συμπεριφορά, τη συμμόρφωση με την κοσμική εξουσία, όταν όμως στους επόμενους αιώνες η Εκκλησία συνειδητοποίησε τη δύναμη της οργάνωσής της έθεσε ως σκοπό την κατάκτηση των υψηλών θέσεων του κράτους, αφήνοντας το λαό να την θεωρεί ακόμα ως αγαθό πνευματικό οδηγό του. Αυτό το κατάφερε σε μεγάλο βαθμό στο Βυζάντιο και στον ευρωπαϊκό Μεσαίωνα, αν και σχεδόν ποτέ η Εκκλησία δεν ταυτίστηκε πλήρως με το κράτος όπως στις ισλαμικές θεοκρατίες. Στα σημερινά δυτικά κράτη η εκλησία υποτάσσεται στο μηχανισμό του κοσμικού κράτους, αλλ’αυτό δε σημαίνει πως αν της δοθεί η ευκαιρία για κυβέρνηση δε θα την εκμεταλλευτεί. Η εξουσία
είναι γλυκιά,
κι όπως φαίνεται από την ιστορία και τη σύγχρονη εποχή, τα υψηλά στελέχη της Εκκλησίας απολαμβάνουν πολυτελή βίο, και δε φαίνεται πως θ’αρνούνταν τη δυνατότητα να τον επαυξήσουν ακόμα περισσότερο. Και βέβαια η λαΪκιστική προπαγάνδα ότι μόνο ολίγοι της εκκλησιαστικής ηγεσίας είναι διεφθαρμένοι δεν ισχύει, γιατί αποδεδειγμένα όλοι οι ανώτεροι ιεράρχες ζουν μέσα στα πλούτη, π.χ. φορώντας χρυσά άμφια και οδηγώντας λιμουζίνες, ενώ σίγουρο είναι ότι πολλοί κληρικοί χαμηλότερων βαθμίδων ονειρεύονται τις θέσεις των υψηλών, όπως όλα τα μέλη κατώτερων θέσεων σε ιεραρχικά επαγγέλματα. Τέλος, εάν δεν αποσκοπεί στην κατάληψη της εξουσίας η Εκκλησία, τότε γιατί είναι οργανωμένη με τόσο ισχυρή ιεραρχία σαν κράτος εν κράτει;

Με τους καταπιεστικούς κανόνες λοιπόν, η Εκκλησία προσπαθούσε να κρατήσει τους πιστούς γύρω της, ώστε να την υποστηρίζουν, ενώ σήμερα, μολονότι γενικώς αυτοί οι αυστηροί κανόνες δεν ακολουθούνται από τους περισσότερους ψυχικά υγιείς ανθρώπους, πάλι της είναι κέρδος όσο είναι δυνατόν ν’ακολουθούνται σε γενικές γραμμές από όσο το δυνατόν μεγαλύτερη μερίδα πιστών. Από την άλλη, δεν τη συμφέρει να τους προωθεί δημοσίως, διότι λόγω της σκληρότητάς τους θ’απωθούσαν πολλούς πιστούς απ’αυτήν. Το προηγούμενο άρθρο μου πάνω στο Πηδάλιο είχε να κάνει με τις σεξουαλικές απαγορεύσεις, οι οποίες, όπως θα περιμένατε, είναι αυστηρότατες και παραλογότατες. Η σεξουαλικότητα ήταν ανέκαθεν σημαντική δύναμη στους ανθρώπινους πολιτισμούς, και διάφορες θρησκείες την έχουν καταπιέσει ποικιλοτρόπος για να επιτύχουν τους Κυριαρχικούς σκοπούς τους. Γιατί ως γνωστόν από την ψυχολογία, γίνεται η σεξουαλική ορμή του ανθρώπου να διοχετευθεί σ’άλλες διεξόδους όταν δεν της επιτρέπεται να εκφραστεί με τον κανονικό τρόπο, όπως στην υποστήριξη της Εκκλησίας και σε ακραίες εκφράσεις φανατισμού, γιατί όχι και στον επεκτατικό πόλεμο με θρησκευτικό κάλυμμα, εις το όνομα δηλαδή του Ιησού Χριστού και της μεγάλης αγάπης αυτού, όπως γινόταν στο Μεσαίωνα. Σ’αυτό το άρθρο θα παραθέσω κι άλλους παράλογους κανόνες του Πηδαλίου, που όχι μόνο την αγάπη δεν προωθούν, αλλά προωθούν το μίσος, την καταπίεση και το φόβο. Πώς αλλιώς θα σταθεί μια τυραννική εξουσία που βασίζεται στο μεταφυσικό φόβο του απλού κοσμάκη; Παρακάτω ενδεικτικοί κανόνες:

Περί σχέσεως των δύο φύλων
Από
εδώ.

«… αλλά εις την γυναίκα οπού τον άφηκε (τον άνδρα της) επειδή αύτη δεν έχει την άδειαν να αφήνει τον άνδρα της αλλά καν δέρνη αυτήν εκείνος, πρέπει να υπομένει κι όχι να χωρίζεται, καν την προίκαν της εξοδεύει, καν εις άλλας γυναίκας πορνεύει, αυτή πρέπει να καρτερεί… Ώστε η μεν γυναίκα, αφήσασα τον άνδρα της, μοιχαλίς είναι, αν πάρει άλλον, ο δε αφεθείς αυτός άνδρας, αν πάρει άλλην συγχωρείται…».

Ο καν΄όνας αυτός είναι ο κανών θ του Μεγάλου Βασιλείου, που έχει να κάνει με το γάμο. Η απαξίωση, η κακοποίηση και η εκμετάλλευση της γυναίκας από το σύζυγό της είναι επομένως επιτρεπτή κατά τους κανόνες της Εκκλησίας. Γενικώς η θέση της γυναίκας στο χριστιανισμό είναι μεγάλο θέμα, με την άποψη του Χριστού και κάποιων αποστόλων πως θα πρέπει να θεωρείται ισότιμη με τον άντρα, και την άλλη κι επικρατέστερη, με πρώτο εκφραστή τον Απόστολο Παύλο, ότι εφόσον αυτή ήταν που αρχικώς οδήγησε τον Αδάμ στην πτώση του, θα πρέπει να ελέγχεται. Τίμια γυναίκα έτσι κατά το χριστιανισμό είναι το στερεότυπο της γυναίκας της Εκκλησίας που λέμε, με τη μακριά φούστα και τον κότσο, παρθένα αν είναι άγαμη κι αν είναι παντρεμένη με πολλά παιδιά, συνεσταλμένη, λιγομίλιτη και μοιρολάτρης. Το μοντέλο αυτό επικράτησε διότι βασίστηκε σε πρότερες αντιλήψεις για τη θέση της γυναίκας. Στην πραγματικότητα η θέση της γυναίκας έχει εξελικτική βάση – η γυναίκα δεν προτιμούταν για τις χειρωνακτικές εργασίες έξω, έτσι περιορίστηκε στα οικιακά, και σιγά-σιγά ο ρόλος της αυτός παγιώθηκε θεσμικά, ενώ ο άντρας από την άλλη, επειδή δεν την έβλεπε να προσφέρει στη φανερή οικονομία (στην πραγματικότητα η προσφορά της ήταν ίσως και μεγαλύτερη απ’αυτήν του άντρα), τη θεωρούσε βάρος. Άρα ο μόνος τρόπος καταξίωσής της ήταν νά’ναι καλή νοικοκυρά και να κάνει όσα περισσότερα παιδιά μπορούσε (διαιώνιση του είδους). Άλλοι ωστόσο κανόνες του Πηδαλίου ορίζουν τιμωρία και για τον άντρα που θ’αφήσει τη γυναίκα του, αν και ελαφρότερη. Αυτή η ασυμφωνία υπάρχει επειδή οι κανόνες αυτοί γράφτηκαν από διάφορους ιεράρχες σε διάφορες εποχές. Αυτός είναι λοιπόν ο Μέγας Βασίλειος τον οποίο θεωρούμε έναν απ’τους τρεις ιεράρχες προστάτες των γραμμάτων. Στην πραγματικότητα ούτε προαγωγός της γνώσης ήταν με τα σημερινά κριτήρια, μιας και χρησιμοποιούσε την αρχαιοελληνική γραμματεία, και μόνο όσα μέρη της θεωρούσε πως ωφελούν, ωφελιμιστικά, για να καλλιεργήσει δεξιότητες που θα βοηθούσαν στην επιβίωση του χριστιανισμού, π.χ. κριτική μέσω των κειμένω για χρήση κατά αιρετικών κειμένων, ή ρητορικές τεχνικές για ευκολότερη κατάρριψη των επιχειρημάτων των εθνικών ή των αιρετικών.

Κατά της εληνικής θρησκείας και των ελληνικών έορτών, από
εδώ.

ΚΑΝΩΝ ΞΒ΄
«Καλάνδαι ονομάζονται αι πρώται ημέραι του κάθε μηνός, εις τας οποίας οι Έλληνες εσυνήθιζον να εορτάζουν, δια να περνούν τάχα όλον τον μήνα με ευθυμίαν (2) και τα Βοτά δε, και Βρουμάλια, ελληνικαί ήταν εορταί, τα μεν Βοτά, ήτοι βοσκήματα και πρόβατα, εις τιμήν του θεού Πανός, ός τις ενομήζετο από τους Έλληνας ότι είναι έφορος των προβάτων και των λοιπών ζώων, τα δε Βρουμάλια, εις τιμήν του Διονύσου. Βρόμος γαρ ήτο του Διονύσου επίθετον κοντά εις τους ΄Ελληνας από τον βρομόν, οπού σημαιν τον ήχον και την βροντήν, ονομαζόμενος. Τούτο δε οι Ρωμάνοι (οι Ρωμαίοι, όχι οι Έλληνες) βρουμάλιον ονόμαζον, ήγουν τον βρόμον, και την εορτήν Βρουμάλια, πληθυντικώς, οπού είναι το ίδιον, ωσάν τα Διονύσια, καθώς τα έλεγαν οι Έλληνες. Προστάζει λοιπόν ο παρών Κανών, ότι τα τοιαύτα Ελληνικά, αλλά δη και η κατά την πρώτην Μαρτίου τελούμενη πανήγυρις δια την ευκρασίαν τάχα του έαρος, να ασηκωθούν ολοτελώς από την πολιτείαν των Χριστιανών. Μήτε χοροί απλώς δημόσιοι γυναικών να γίνωνται, ούτε εορταί, και χοροί από άνδρας ή γυναίκας εις όνομα των Ελλήνων ψευδοθεών. Ορίζει δε προς τούτοις, ότι μήτε άνδρας να φορή ρούχα γυναικεία, ούτε γυναίκα ρούχα ανδρίκια. Αλλά μήτε να μουρόνωνται με μουτσούνας και προσωπίδας (μάσκες θεάτρου) Κωμικάς, ήτοι παρακινούσας εις γέλωτας ή Τραγικάς, ήτοι παρακινούσας εις θρήνους και δάκρυα, ή Σατυρικάς, ήτοι ιδίας των Σατύρων και Βάκχων, οίτινες εις τιμήν του Διονύσου, ως εκστατικοί και δαιμονισμένοι, εχόρευον (1) και ότι τινάς να μην επικαλήται το όνομα του συχαμερού Διονύσου (ος τις ενομίζετο πως ήτο δοτήρ του οίνου και έφορος), (και ο Ιησούς είναι δοτήρ οίνου: Το πρώτο του θαύμα ήταν να κάνει κρασί, για χάρι ευτυχίας γάμου) όταν πατώνται τα σταφύλια εις τους ληνούς, μήτε να γελά και να καγχάζη, όταν βάλλεται ο νεός οίνος εις τα πιθάρια. Λοιπόν όποιος από του νυν και εις το εξής, αφ’;ού έμαθε περί τούτων, εν γνώσει επιχειρήσει να κάμη κανένα από τα προρρηθέντα ταύτα δαιμονιώδη και Ελληνικά, ει μεν είναι κληρικός, ας καθαίρεται, ει δε λαϊκός άς αφορίζεται.»

«Οι των Ελλήνων συνήθειαις πρέπει να μισούνται από τους Χριστιανούς, δια τούτο ο παρών Κανών αφορίζει εκείνους τους Χριστιανούς οπού κατά την συνήθειαν των Ελλήνων ομνύουν, ή εις τους ψευδωνύμους θεούς εκείνων, λέγοντες μά τον Δία, ή εις τα στοιχεία , οίον μα τον ΄Ηλιον, μα τον Ουρανόν, και άλλα παρόμοια, καθώς και ο ΠΑ΄ του Βασιλείου Κανών εις επιτίμια (επιτίμια=ποινές) υποβάλλει αυτούς. Πλήν ο μεν Βασίλειος ένδεκα χρόνους κανονίζει εκείνους οπού χωρίς μεγάλη ανάγκην βασάνων αρνηθούν την πίστιν, και φάγουν ειδωλόθυτα, και ομόσουν όρκους των Ελλήνων, καθώς αυτοί δηλ. τους πιστεύουν. Ο δε παρών Κανών της Συνόδου αφορίζει, ως λέγει ο Βαλσαμών, όχι μόνον τούτους αλλά και τους μη αρνηθέντας την πίστιν Χριστιανούς, ομνύοντας δε όρκους κατά την συνήθειαν των Ελλήνων. Δι’; ό και ο τοιούτος όρκος, αλλά δε και πας ο κατά αδοκίμου θρησκείας ομοθείς, ου φυλάττεται, κατά το ιθ΄ κεφ. του ιγ΄ τιτλ. Φωτίου».

Ένα μικρό απλώς δείγμα του θρησκευτικού ζήλου και της μισαλλοδοξίας που διακατείχε τους χριστιανούς κατά τους πρώτους αιώνες εγκαθίδρυσης της θρησκείας τους. Κάθε τι το ελληνικό καταστρέφεται, η ελληνική θρησκεία, σκέψη και τρόπος ζωής θα εξαλειφθούν, ώστε στο τέλος οι ελληνόφωνοι Βυζαντινοί ν’αποκαλούνται «Ρωμαίοι», και η λέξη «Έλλην» να γίνει συνώνυμη του αμαρτωλού ειδωλολάτρη. Γιατί το Διάταγμα των Μεδιολάνων δεν ήταν το βήμα προς την ανεξιθρησκία όπως θέλουν να πιστεύουν πολλοί, αλλά το βήμα προς την επάνοδο του χριστιανισμού σε επίσημη κρατική θρησκεία, πράγμα που θ’αποσκοπούσε στην ιδεολογική ομογενοποίηση του λαού της ΡωμαΪκής Αυτοκρατορίας – κάθε ηγεμόνας θέλει νά’χει ένα λαό με όμοια σκέψη κι απόψεις για να τον κατευθύνει καλύτερα. Κι επειδή ήταν η επίσημη θρησκεία σένα απολιταρχικό αυτοκρατορικό κράτος όπου ανθρώπινα δικαιώματα δεν υπήρχαν, θά’πρεπε να εδραιωθεί με κάθε τρόπο, όπως με την καταστροφή των ελληνικώ ναών, με το διωγμό των εθνικών Ελλήνων κλπ (βλ. αυτοκράτορες Θεοδόσιο, Ιουστινιανό, κλπ). Φυσικά μεγάλο μέρος του λαού ασπάστηκε χωρίς βίαιες προστριβές τη θρησκεία του ισχυρού, για νά’χει μεγαλύτερη πρόσβαση στα πλεονεκτήματα που προσέφερε αυτό, π.χ. στη δυνατότητα αναρρίχησης σε θέσεις διοίκησης. Παρόμοια τάση σημειώθηκε και κατά
τους εξισλαμισμούς στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Πρόσεξα επίσης και κάτι άλλο, διάχυτο στο Πηδάλιο. Η Εκκλησία προσπαθεί ν’απαγορεύσει τους ανθρώπους να γιορτάζουν και να χαίρονται. Όπως προσέξατε, μεγάλη έμφαση δίνει στην ανάγκη παύσεις των μεγάλων αρχαιοελληνικών εορτών, ιδίως των διονυσιακών, ενώ στο προηγούμενό μου δημοσίευμα για το εν λόγω βιβλίο, είχα παραθέσει κανόνα που απαγόρευε τις μεταμφιέσεις στα καρναβάλια, κι έναν άλλον παράλογο που απαγόρευε τα χριστουγενιάτικα κουλούρια για τα επιλόχια της θεοτόκου, ως ατίμωση σ’αυτήν! Οι γιορτές δεν είχαν θεσπιστεί τυχαία, είχαν το σκοπό της ένωσης των ανθρώπων έπειτα από πολύ καιρό σκληρής δουλειάς και στερήσεων, γι’αυτό γίνονταν σε χαρούμενα γεγονότα, π.χ. την άνοιξη, στην παρασκευή του κρασιού, στους γάμους κλπ. Η Εκκλησία ήθελε να τις απαγορεύσει διότι έκαναν τους ανθρώπους να στρέφονται στις επίγειες απολαύσεις, αλλά επειδή είδαν οι «σοφοί» κανονιστές ότι κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον, τελικά της ανέχθηκε. Παρά λοιπόν την καταπίεση, γιορτές, πανηγύρια και καρναβάλια συνέχιζαν να γίνονται, ενώ σε απομονωμένες περιοχές της Ελλάδας επιβίωσαν και καθαρά ειδωλολατρικά έθιμα όπως τα
αναστενάρια.
Ομοίως απαγορεύθηκε και το σεξ και κάθε άλλη μορφή απόλαυσης. Μόνο προσευχή, νηστεία και θλίψη για την πτωτική κατάσταση του ανθρώπου και συνεχή αυτοΫποτίμηση του ταπεινού αμαρτωλού θέλει η Εκκλησία.

Όλοι οι υπόλοιποι κανόνες προέρχονται απ’την ίδια σελίδα με τους παραπάνω. Υπάρχει λοιπόν κανόνας κατά της σωματικής υγιεινής!

– Στον Κανόνα ΟΖ΄ της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου, η οποία συνήλθε το 691 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη, συνιστάται στους πιστούς να μην πλένωνται : «Είναι ανδρείον και σωφρονέστατον πράγμα το να απέχη τινας από λουτρά …; Η ηδονική εκείνη υγρασία του λουτρού χαυνώνει και εκθηλύνει το σώμα, και η εν τω λουτρώ γύμνωσις φέρει εις ενθύμησιν την άδοξον εκείνη γύμνωσιν, οπού έπαθεν ο Αδάμ μετά την παρακοήν. Και απλώς ειπείν, τα λουτρά άλλο καλόν δεν προξενούσι, πάρεξ ηδονάς σαρκικάς και φαντασίας ατόπους, έξω μόνον αν λούεται τινάς δι’; ανάγκην ασθενείας».

Επομένως ακόμα και το μπάνιο είναι κακό γιατί προσφέρει μόνο σωματικές ηδονές! Τι άλλο θα θεσπίσουν αυτά τα ψυχοπαθή όντα που λέγονται ιεράρχες; Όχι, όχι, εδώ άρχισα ν’αγανακτώ. Μετά βίας συγκρατούμαι από τον να βρίσω όλη τη θρησκεία και τους λειτουργούς της! Θέλουν εδώ λιπόν να μας πούνε ότι το μπάνιο έχει μόνο το σκοπό της σωματικής ηδονής κι όχι της καθαριότητας του σώματος; Γι’αυτό μάλλον οι περισσότεροι μοναχοί ήταν άπλητοι. Στη Δύση μάλιστα, η απλησιά θεωρούταν ακόμα περισσότερο αρετή, κι όλες οι πόλεις τους ήταν παμβρώμικες, γεμάτες με σκατά και σκουπίδια, που διευκόλυναν, μαζί με τη μεγάλη πυκνότητα του πληθυσμού, την εξάπλωση των επιδημιών. Αλλά και κατά τις επιδημίες συνέχιζαν να μην πλένονται, διότι, όπως πίστευαν, το νερό ανοίγοντας τους πόρους του δέρματος διευκιολύνει την είσοδο της ασθένειας! Σήμερα αντίθετα, όταν οι χριστιανοί θέλουν να επιχειρηματολογήσουν κατά του καπνίσματος, των ναρκωτικών, της σωματικής τροποποίησης κλπ, επικαλούνται την ιδέα ότι το σώμα μας είναι ναός του Αγιου Πνεύματος, κι άρα δε θα πρέπει να κακοποιείται με τέτοιον τρόπο. Παραπέμψετε στον παραπάνω κανόνα όποιον υποστηρίζει κάτι τέτοιο.

Κατά της υψηλότερης ίσως μορφής ελληνικής τέχνης, του θεάτρου, αλλά κι άλλω παρόμοιων εκφράσεων

– «Να μην πλησιάζει κανείς εις τα θέατρα, ότι ταύτα κάμνουσι τους ανθρώπους μοιχούς τελείους.» Πρόκειται για απόφαση της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου Κανών ΚΔ΄ Στην ερμηνεία των αποφάσεων του Νικοδήμου (ο Αγιορείτης που συνέγραψε με την βοήθεια του Αγαπίου του ιερομονάχου, το «Πηδάλιον») αναφέρονται οι σχετικές διδαχές του Ιωάννη του Χρυσόστομου : «Πομπή του σατανά τα θέατρα. Η εν τοις θεάτροις διατριβή πορνείας, ακολασίας, ασελγείας απάσας έτεκε». Ο Κανόνας ΟΕ εναντιώνεται και στην μουσική : «Σφοδρότατα μεν ελέγχει εκείνους, όπου ανακατόνουσι με τα πνευματικά άσματα τα εξωτερικά των θεάτρων σχήματα, και θέσεις, και ασήμους φωνάς (οποία είναι και τώρα τα τερερίσματα, και νενανίσματα, και τα άλλα άσημα λόγια. Και λέγει ταύτα είναι ίδια, όχι των δοξολογούντων τον Θεόν, αλλά των παιζόντων και ανακατονόντων τα των δαιμόνον παίγνια». Ο Χρυσόστομος που είναι ο συντάκτης του Κανόνα αυτού (ΟΕ΄), έχει ανακηρυχθή προστάτης της Παιδείας μας και η μνήμη του τιμάται στα σχολεία του νεοελληνικού κρατιδίου κατά την επίσημη αργία των Τριών Ιεραρχών στις 30 Ιανουαρίου.

Ο Κανόνας ΝΑ΄ απαγορεύει και τους μίμους : «Καθόλου απαγορεύει η αγία και οικουμενική σύνοδος τους λεγομένους μίμους». Στο ίδιο θέμα αναφέρεται και ο Κανών ΝΓ΄ της τοπικής συνόδου της Καρθαγένης (418 μ.Χ.) : «Ούτε εκείνους οπού στήνουν σκηνάς και τέντας και μέσα εις αυτάς υποκρίνονται διάφορα πρόσωπα».

Γι’αυτό το λόγο το θέατρο ατόνισε τόσο πολύ κατά το Μεσαίωνα και στην Ανατολή και στη Δύση. Δε χάθηκε ποτέ εντελώς, σποραδικά παίζονταν κάποιες παραστάσεις θρησκευτικού περιεχομένου, πρακτικά όμως είχε χάσει τη σημασία του ως μέσω ψυχαγωγίας και ηθικής διαπαιδαγώγισης. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι από την άλλη, επειδή θεωρούσαν το θέατρο την υψηλότερη μορφή τέχνης, δεν έλεγαν συνήθως ότι παίζεται θέατρο, αλλ’ότι διδάσκεται, γιατί συχνά το έργο εμπεριείχε και ηθικά διδάγματα. Το θέατρο αναβίωσε μετά την αναγέννηση στην Ευρώπη. Είδατε πώς ο χριστιανισμός καταδικάζει και την τέχνη; Καταδικάζει τη σεξουαλικότητα, καταδικάζει τις γιορτές, καταδικάζει την τέχνη, τα πάντα ανθρώπινα είναι απεχθείς αμαρτίες που θα πρέπει ν’απαλειφθούν από τους πιστούς χριστιανούς. Μόνο η αμανέδικη βυζαντινή μουσική είναι επιτρεπτεί, απομεινάρι πρότερων μουσικών θρησκευτικών παραδόσεων. Παρόλα αυτά, κάποια αχνά θεατρικά στοιχεία ενυπάρχουν κατά τη θεία λειτουργία και κατά τις άλλες ακολουθίες. Ο χριστιανισμός όμως απαγορεύει και το θρύνο προς τους νεκρούς:

«Πρέπει να εμποδίζωνται εκείναι αι γυναίκες, ή ανδρες, οπού πηγαίνουν επάνω εις τα μνήματα των συγγενών τους και κλαίουν, ωσάν να μην είχαν ελπίδα, ότι θέλουν αναστηθούν, μη νοούντες οι άγνωστοι, ότι ο θάνατος των ορθοδόξων χριστιανών δεν είναι θάνατος, αλλά είναι ύπνος, από τον οποίον έχουν να εξυπνήσουν εν τη ημέρα της αναστάσεως». Από τον Κανόν ΠΓ΄της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου.

Ακόμα και σήμερα αποθαρρύνονται οι χριστιανοί από τον να κλάψουν για τους νεκρούς τους, παρότι γενικά η ψυχολογία υποστηρίζει πως ο άνθρωπος που βίωσε μια απώλεια θα πρέπει να εκτονωθεί, διότι αλιώς ενδέχεται να πάθει χρόνια τραυματικά ψυχικά προβλήματα. Ο σωστός χριστιανός όμως θα πρέπει ν’αποβλέπει στη μελλοντική ανάσταση απάντων των νεκρών ή αλλιώς κεκοιμημένων, άσχετα αν η αποσύ θεση δείχνει ολοφάνερα πως αυτό που έπαθε ο άνθρωπος μόνο ύπνος δεν είναι. Άριστη τεχνική για τη χειραγώγιση ενός εξαθλιωμένου και καταπιεσμένου λαού ώστε ν’ακολουθεί τις βουλές του ηγεμόνα, αλλά επιστημονικώς αστήρικτη.

Θα πρέπει όμως να κλείσω με μια νοτα αισιοδοξίας για τη σημερινή εποχή: Το ισχυρότερο ρεύμα στην ορθοδοξία βλέπει τη θρησκεία ως τρόπο ζωης που θα βγει μέσα απ’την ψυχή του πιστού, κι όχι κάτι ρυθμισμένο με κανόνες και τιμωρίες όπως στο δυτικό καθολικισμό, οπότε το Πηδάλιο έχει και πολλούς επικριτές, συνεπώς δε θα πρέπει ν’ανησυχούμε στην παρούσα μας κατάστασή μήπως αναδειχθούν στην εξουσία χριστιανοί σκληροπυρηνικοί. Ο λόγος φυσικά για τον οποίον υπάρχει αυτή η άποψη είναι αφενός για το διαχωρισμό από τους σχισματικούς Δυτικούς (παπιστές), γιατί η αντιπάθεια μεταξύ των δύο ακόμα υπάρχει, κι αφεταίρου για τη διατήρησ του ήδη υπάρχοντος ποιμνίου ή και για την προσέλκυση νέων μελών, γιατί αλλιώς η Εκκλησία θά’χανε γρήγορα μέλη σ’αυτήν την εποχή της ατόνισης της πίστης. Άλλοι πάλι μετριοπαθείς υπέρμαχοι του Πηδαλίου υποστηρίζουν ότι η εφαρμογή των επιτιμίων (ποινών) στον πιστό είναι στη διάθεση του εκάστοτε εξομολόγου, ο οποίος μπορεί να του τα επιβάλει αν κρίνει ότι χρειάζονται για την πνευματική του πορεία. Εάν όμως ίσχυε αυτό, γιατί να υπάρχουν επιτίμια εξ’αρχής; Και γιατί πουθενά στο Πηδάλιο δεν αναφέρεται ότι οι κανόνες είναι ενδεικτικοί ή προαιρετικοι; Επειδή κάποτε εφαρμόζονταν, αν και ποτέ δεν εφαρμόστηκε το Πηδάλιο κατά γράμμα, άλλωστε ήταν συλλογή κανόνων από συνόδους διαφόρων εποχών και ιστορικών καταστάσεων. Τέλος υπάρχει και η μικρή σκληροπυρηνική μερίδ απου θεωρεί το Πηδάλιο παθοκτόνο βιβλίο, κι όσους το πολεμούν αντίθεους και δούλους τω παθών τους. Στην πραγματικότητα πάντως, χειρότερη αμαρτία είναι η καταπίεση της ανθρώπινης ζωης από τη θρησκεία. Όλα τ’άλλα είναι αρετές.

Τα πιο επονείδιστα χρόνια της ιστορίας μας ήταν αναμφίβολα το διάστημα λίγο μετά το 1821 μέχρι περίπου κοντά στα τέλη του 19ου αιώνα, οπότε το νεοσύστατο ελληνικό κράτος ήταν πάμφτωχο, με λίγο κι εντελώς αμόρφωτο και θρησκόληπτο πληθυσμό, κι αντί να γίνει κάποια συλλογική προσπάθεια ν’αναπτυχθεί ο λαός, είχε ήδη χωριστεί σε διάφορες παρατάξεις που μάχονταν μεταξύ τους, ενίοτε και με τα όπλα. Το κράτος αυτό, που μπορούμε να το παραλληλίσουμε με το Σημερινό Μπουρούντι ή κάποια άλλη μικρή και εξαθλιωμένη αφρικανική χώρα, ήταν υποχείριο των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες μπορούσαν να παρέμβουν στα εσωτερικά θέματα όποτε χρειαζόταν. Στο μικρό και υπανάπτυκτο αυτό κράτος απ’την αρχή είχαν σχηματιστεί τρεις παρατάξεις προσκείμενες σε μια απ’τις τρεις μεγάλες δυνάμεις της εποχής, το αγγλικό, το γαλλικό και το ρωσικό κόμμα. Το αγγλικό γενικώς ήταν το πιο φιλελεύθερο, ενώ το ρωσικό το πιο φιλορθόδοξο. Μέσα στο τελευταίο αναδείχθηκαν μορφές απίστευτού για ευρωπαϊκό κράτος της εποχής θρησκευτικού φανατισμού και σκοταδισμού, οι οποίες ζητούσαν επιστροφή σε μια πολύ χειρότερη απ’το Μεσαίωνα θεοκρατία. Αυτές οι ακραίες ομάδες, έχοντας την υποστήριξη της Εκκλησίας, η οποία μετά τη δημιουργία του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους,για το οποίο
ήταν από πάντα άκρως αντίθετη,
προσπάθησε να κινηθεί κατά της κοσμικής εξουσίας ίσως για να εδραιώσει θεοκρατικό καθεστώς. Κορυφαίος εκφραστής αυτού του ακραίου φανατισμού ήταν κατά τα μέσα του 19ου αι. ο Χριστόφορος Παππουλάκος, ο οποίος στα τέλη του περασμένου αιώνα αναγορεύθηκε επίσημα… όσιος! Αυτό δε θα πρέπει να μας εκπλήσει διότι πολοί άγιοι και όσιοι στην πραγματικότητα κάθε άλλο παρά ειρινιστές ήταν, βλ.
Άγιο Αθανάσιο.
Οι άγιοι απλώς ήταν όσοι άνθρωποι είτε μαρτύρησαν για την Εκκλησία, είτε ακολούθησαν
την ψυχαναγκαστική μανία της,
ή την προώθησαν ή υποστήριξαν με διάφορους τρόπους, όχι πάντοτε ειρηνικούς. Παρακάτω παραθέτω το βίο του οσίου Χριστόφορου Παππουλάκου από το ιστολόγιο
Πάρε Δώσε,
όπου μπορείτε να βρείτε επίσης διάφορα άλλα άρθρα που ξεσκεπάζουν την αλήθεια γύω από διάφορα εκλησιαστικά θέματα.

«Όσιος» Χριστόφορος Παπουλάκος: Ο απατεώνας και σκοταδιστής καλόγερος που μετονόμασε την Λακωνία σε Ισραήλ(!) και παρακινούσε τον λαό σε εμφύλιο πόλεμο

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου, 2012

Από τα πρώτα χρόνια του νεοελληνικού κράτους, το 1827, διάφοροι ορθόδοξοι χριστιανικοί κύκλοι, θα προσπαθήσουν με κάθε τρόπο να αναβιώσουν μια βυζαντινοχριστιανική κατάσταση. Σύμμαχοι στα σχέδιά τους, για τους δικούς του λόγους ο καθένας, ήταν τόσο η Ρωσία, όσο και η Οθωμανική Αυτοκρατορία (το αφεντικό του Πατριαρχείου). Η επαναφορά της ελληνικότητας στους εξαθλιωμένους κι απαίδευτους Νεοέλληνες, συνάντησε εμπόδια κι επέφερε συγκρούσεις με ένα νέο μόρφωμα: Τον Ελληνοχριστιανισμό, που δεν αποτελεί τίποτε άλλο, παρά μια πονηρή παραλλαγή του Βυζαντινοχριστιανισμού…

Την ίδια εποχή, στο χωριό Άρμπουνα του Μοριά (στην περιοχή Κλειτορία των Καλαβρύτων) ζούσαν τέσσερα αγράμματα αδέλφια, οι Παναγιωτόπουλοι, που ήταν εκδοροσφαγείς γουρουνιών. Ο ένας εξ αυτών ονομαζόταν Χριστόφορος ή Χριστοπανάγος. Το 1842 προσβλήθηκε σοβαρά από τυφοειδή πυρετό και κατάφερε να επιζήσει, θεωρώντας το περιστατικό αυτό θεϊκό θαύμα. Ταυτόχρονα άκουγε τις αντικυβερνητικές κατηχήσεις των καλόγερων, που εκείνη την εποχή είχαν επαναστατήσει εναντίον του Όθωνα.

Τον καιρό που έδρασε ο Παπουλάκος, στα μέσα ακριβώς του 19ου αιώνα, οι πολιτικές και εκκλησιαστικές διαμάχες που ακολούθησαν την κήρυξη του «αυτοκέφαλου» της ελληνικής Εκκλησίας στα 1833 και τη ρήξη με το Πατριαρχείο βρίσκονταν στο αποκορύφωμά τους.

Την εποχή εκείνη, τη σύγκρουση «κορυφής» εξέφραζαν από τη μια ο «δυτικόφιλος» Θεόκλητος Φαρμακίδης, υποστηρικτής του «αυτοκέφαλου», και από την άλλη ο Κωνσταντίνος Οικονόμος, «ρωσόφιλος» και υποστηρικτής του Πατριαρχείου. Παράλληλα, όμως, αναπτυσσόταν μια «λαϊκή» εκδοχή της Ορθοδοξίας που, βασισμένη σε δεισιδαιμονίες και προλήψεις και αντλώντας την πειθώ της από προφητείες και θαύματα, κατήγγειλλε τους ετερόδοξους (επομένως και τον Όθωνα) ως υπονομευτές του γένους και βάσιζε τις ελπίδες της στην πολιτική της ομόδοξης Ρωσίας και τη συντριβή της «αλλόθρησκης» Αγγλίας. Μοναχοί από το μοναστήρι του Μεγάλου Σπηλαίου και η Φιλορθόδοξη Εταιρεία, μια μυστική ρωσόφιλη οργάνωση, υπήρξαν δύο από τους βασικούς πόλους αυτού του ρεύματος, το οποίο έμελλε να επηρεάσει βαθιά τον απλοϊκό και αγράμματο Παπουλάκο.

Τότε του μπήκε στο μυαλό η ιδέα να αποτρέψει τους Ρωμιούς απ’ τον εξελληνισμό τους. Άφησε την δουλειά του κι έγινε καλόγερος. Επειδή ήταν γέρος, κοντός και χοντρός, οι χωριάτες τον φώναζαν «παπουλάκο» κι έκτοτε του κόλλησε αυτό το όνομα. Τα πρώτα χρόνια της «αγιοσύνης» του έφτιαξε ένα μοναστήρι στα ορεινά της Ηλείας κι έμενε εκεί. Έμεινε στην απομόνωση για περίπου 20 χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων έμαθε γραφή και ανάγνωση. Τελικά στις αρχές του 1848 και σε ηλικία 80 περίπου ετών, άφησε το μοναστήρι και ξεκίνησε περιοδείες στον Μοριά, αποφασισμένος να «σώσει» τον κόσμο. Όμως το ξεκίνημά του αυτό συμπορεύτηκε με την γενική και καλά οργανωμένη καλογερική εξέγερση, που θ’ ανατάραζε ολόκληρη την χώρα.

Την πρώτη περίοδο της δράσης του, ο Παπουλάκος περιοριζόταν σε κηρύγματα που απέβλεπαν στην ηθική βελτίωση των ακροατών του, και κυρίως στην καταπολέμηση της ληστείας και της «ενδημικής» στα μέρη εκείνα ζωοκλοπής. Μόνο η ακραία αποστροφή του τα «άθεα», όπως έλεγε, γράμματα, προανήγγελλε τον καιρό εκείνο την εξέλιξη της σκέψης του και τις μελλοντικές του συμπράξεις.

Ύστερα από την αρχική της άρνηση (1848), η Ιερά Σύνοδος του παραχώρησε το 1851 την άδεια κήρυκα, την οποία απέσυρε ύστερα από λίγο. Στη δεύτερη αυτή φάση των περιοδειών του, ο Παπουλάκος εμφανίζεται περισσότερο «πολιτικοποιημένος», έρχεται σε επαφή με τα στελέχη της Φιλορθόδοξης Εταιρείας και τον Κοσμά Φλαμιάτο από το Μέγα Σπήλαιο.

Το κήρυγμά του αποκτά βαθμιαία αμιγώς πολιτικές συνδηλώσεις: Ο μοναχός καταφέρεται πλέον ανοιχτά κατά του Όθωνα, κατά των Άγγλων, κατά της Ιεράς Συνόδου, κατά των πανεπιστημίων και των δικαστηρίων. Τα διδάγματά του αυτά συσπειρώνουν γύρω του τα φτωχά αγροτικά στρώματα της Πελοποννήσου, δυσαρεστημένα από την κρατική εξουσία και πεισμένα για την αγιότητα του μοναχού.

Ο εμπρηστικός και αντικαθεστωτικός λόγος του δεν αργεί να ερεθίσει τις αρχές: Η Σύνοδος τον αποκηρύσσει και αποφασίζεται η σύλληψή του, η οποία και ανατίθεται σε στρατιωτική δύναμη με επικεφαλής τον Γενναίο Κολοκοτρώνη. Στο μεταξύ, ο Παπουλάκος συνεχίζει τις περιοδείες του (Σπέτσες, Ύδρα, Κρανίδι, Καλαμάτα, Μάνη), στις οποίες συμμετέχουν πολλοί πιστοί του, αρκετοί από τους οποίους οπλισμένοι.

Παπουλάκος Α’
Πριν από την εμφάνιση του γνωστού Παπουλάκου υπήρξε κι άλλος ένας καλόγερος με το όνομα αυτό. Ο Φωτιάδης στο ιστορικό του έργο «Όθωνας – Η Έξωση» (σελ. 167-168), αναφέρει για τον πρώτο αυτόν Παπουλάκο: «Πριν από μερικά χρόνια σ’ έναν άλλον αγύρτη, καλόγερο κι αυτόν, έδωσε ο κοσμάκης την ίδια υποκοριστική προσωνυμία, ονομάζοντάς τον Παπουλάκο… Αυτός άδραξε την ευκαιρία να πλουτίση ποντάροντας πάνω στην δυστυχία και την απελπισία του λαού. Ντύθηκε στα ράσα, έφτιαξε ένα μοναστήρι στα Τρισπόταμα της Ηλεία κι άρχισε να φανερώνη στον καθένα τι του μελλόταν και πως θα σωζόταν ο κοσμάκης απ’ τον Μπραΐμη. Για βοηθό του είχε μία αγιοπατέρισσα, όπως την λέγανε, διαβόλου κάλτσα… Για τον Μπραΐμη, έλεγε ο αγύρτης, πως δεν χρειάζεται να τον πολεμάνε, γιατί αυτός θα χαθή από θεϊκή θέληση… Τα’ μαθε αυτά ο Μπραΐμης και έδωσε εντολή να πάνε να τον βρουν. Κι όταν κάποτε φθάσανε οι αραπάδες στο μοναστήρι κι έσφαξαν τον Παπουλάκο -για να μάθη, πως με τις προσευχές δεν πολεμούνται οι καταχτητές– ψάξανε και βρήκανε στο ιερό έξι κάσσες παράδες, ασήμι βγαλμένο από άρματα, γυναικείες ζώνες, σκουλαρίκια, δακτυλίδια, γιορντάνια, χρυσοκέντητες φορεσιές, όλα παρμένα απ’ τον λαό… Αυτό στάθηκε το τέλος του πρώτου Παπουλάκου. Ο δεύτερος, που φάνηκε είκοσι χρόνια έπειτα, ακολούθησε στην αρχή τα ίδια χνάρια. Έφτιαξε κι αυτός ένα μοναστήρι, γρήγορα όμως το παράτησε κι άρχισε να γυρίζη τον Μοριά, για να κηρύξη τον αληθινό, όπως έλεγε, λόγο του Θεού. Με μιας τότε φάνηκε, πως τούτος στεκόταν πιο λαοπλάνος απ’ τον άλλον, όμως τούτον δεν ήτανε η δίψα του πλούτου που τον ωδήγαγε, παρά το σκοτάδι του μυαλού του…».

Παπουλάκος και «Φιλορθόδοξος Εταιρεία»
Η ιστορία του δεύτερου Παπουλάκου αποτελεί τον ενδεδειγμένο βίο αγίου της Ορθοδοξίας. Γράφει η εγκυκλοπαίδεια Ήλιος στο λήμμα «Παπουλάκος»: «Ο Παπουλάκος όχι μόνον εστερείτο θεολογικής μορφώσεως, αλλά και στοιχειωδών γραμματικών γνώσεων. Παρά ταύτα επέτυχε να εκμάθη ανάγνωσιν και ν’ αναγιγνώσκη την Καινήν Διαθήκην και τους Ψαλμούς του Δαυίδ».

Ο Φωτιάδης μας περιγράφει με γλαφυρότητα την περιοδεία Παπουλάκου στον Μοριά, αλλά και την έσχατη κατάντια που επικρατούσε στον λαό της εποχής εκείνης: «Ευλογούσε, λέει, τους βουβούς και βρίσκανε την μιλιά τους, άγγιζε με το χέρι του τα παιδιά και γιατρεύονταν, τα νερά που κυλούσαν στα αυλάκια στέρευαν καθώς πήγαινε να πιη, τα ευλογούσε και ξανάτρεχαν, κι όσοι δεν πίστευαν την αγιότητά του ή τον κακολογούσαν μεμιάς πάθαιναν νταμπλά και φεύγανε άναυλα για τον άλλο κόσμο… Κι όσο περνούσε ο καιρός, τόσο τα θαύματά του όλο και μεγάλωναν. Ψιλοκουβέντιαζε με την Παναγιά κι όποτε ήθελε γινόταν άφαντος. Τράνεψε τόσο, που τρέχανε τσούρμο από πίσω του οι γυναίκες να κόψουνε ένα κομμάτι απ’ το ράσο του είτε να το κάνουνε φυλαχτό, είτε να το βάλουν στο ψωμί αντί για προζύμι, είτε να το δέσουν στα δίχτυα τους οι θαλασσινοί, για να γεμίσουν ψάρια. Έκοβε, έκοβε ο κοσμάκης το ράσο του, κι όμως τόβλεπες, όταν απόμεναν μονάχα οι ωμοπλάτες, ξαφνικά τσούπ… να ξαναφυτρώνη ολόκληρο! Φόραγε δηλαδή καινούργιο ράσο ο Χριστοπανάγος, μα οι θρησκόληπτοι χωριάτες το λογάριαζαν κι αυτό για θαύμα, πως τάχατες από μόνο του ξαναϋφαινόταν. Θαυματουργά ήταν και τα γένια του, που προστάτευαν από αρρώστιες και δαιμόνια. Καί θαυματουργές κατάντησαν ακόμη και οι πέτρες που πάνω τους περπάτησε ο Παπουλάκος… Άλλοτες πάλι παρά τα γεράματά του σκαρφάλωνε στα δέντρα κι από ’κει πάνω έκανε το κήρυγμά του. Καί τα δέντρα άγιαζαν βέβαια, και γι’ αυτό οι χωριάτισσες φρόντιζαν μερονυχτίς να καίνε κρεμασμένα απ’ τα κλωνιά τους καντήλια» (σελ. 169).

Ο Μπάμπης Άννινος στο έργο του «Ιστορικά Σημειώματα» (σελ. 137), που γράφτηκε τριάντα χρόνια μετά τον θάνατο του Παπουλάκου, αναφέρει: «Αλλά η κύρια δύναμις του Παπουλάκου ενέκειτο εις το γυναικείον στοιχείον, αυτό απετέλει την αληθινήν ισχύν του, αυτό εξήπτε τον φλογερόν ενθουσιασμόν, αυτό διετήρει αμείωτον την μαγγανείαν, την οποίαν ο πονηρός καλόγηρος εξήσκει επί του πλήθους».

Ο Παπουλάκος σκαρφιζόταν αστείες απατεωνιές, για να ξεγελά έναν κόσμο τόσο αμόρφωτο και τόσο βαθιά δεισιδαίμονα όσο οι Ρωμιοί της εποχής του.

Ο Μπαστιάς στο έργο του «Ο Παπουλάκος» (Αθήνα 1963), λέει, ότι κατά την διάρκεια των κηρυγμάτων του χρησιμοποιούσε διάφορες μικροπονηριές, για να ξεγελά και να ξαφνιάζη τα πλήθη. Κατά την διάρκεια των κηρυγμάτων του φώναζε ξαφνικά: «Γιάννη, φέρε μου ένα ποτήρι νερό». Και βέβαια κάποιος που λεγόταν Γιάννης και βρισκόταν μέσα στο πλήθος έτρεχε να φέρει νερό απορώντας, που ήξερε τ’ όνομά του! Άλλοτε πάλι δείχνοντας ένα πλήθος από χωριάτες τους αποκαλούσε ζωοκλέφτες κι εκείνοι σάστιζαν, μην γνωρίζοντας που το ήξερε. Όμως οι περισσότεροι χωριάτες της εποχής εκείνης ήταν ζωοκλέφτες.

Γι’ αυτόν τα γράμματα ήταν ο μέγιστος εχθρός της κοινωνίας και τα χώριζε σε «άγια και άθεα». Τα πρώτα ήταν τα Ευαγγέλια, το Ψαλτήρι και η Οκτώηχος. Τα δεύτερα ήταν όλα τ’ άλλα βιβλία, τα δε ελληνικά ήταν του «Διαβόλου γράμματα». Διακήρυττε επίσης, ότι έπρεπε να κλείσουν όλα τα δημοτικά σχολεία της χώρας, για να μην μαθαίνουν τα παιδιά τα «άθεα γράμματα». Τους επισκόπους, που είχε ορίσει ο Φαρμακίδης και η Σύνοδος, τους αποκαλούσε «κατασκόπους», την πρωτεύουσα «πορνεύουσα», ενώ τον Όθωνα «νοητό Εωσφόρο». Τα πλοία με τον ατμό, που όλο και πλήθαιναν εκείνη την εποχή, τα έλεγε «καρότσες του διαβόλου», τα δικαστήρια «γυφτόσπιτα» και το πανεπιστήμιο «πορνείο». Οι συμβουλές του προς τις γυναίκες του ακροατηρίου του, για να σωθούν, ήταν να κάνουν αδιάκοπα προσευχές, νηστείες, μετάνοιες και ν’ απαρνηθούν τον έρωτα, ακόμη κι αν ήταν συζυγικός.

Ο Φωτιάδης διασώζει την επιστολή ενός δασκάλου της εποχής, του Παναγάκη Σεραφείμ, που έστειλε στον νομάρχη Αρκαδίας για ένα κήρυγμα του Παπουλάκου στα Λαγκάδια Γορτυνίας, που λέει (σελ. 170):

Κυρίως εξύβριζε το υπό της κυβερνήσεως καθιερωθέν πρόγραμμα εκπαιδεύσεως, που το αποκαλούσε άθεα γράμματα, ικανά να οδηγήσουν το γένος εις τον αφανισμόν, εις το αίμα και την εξουθένωσιν. Ο ρασοφόρος αυτός αγύρτης είναι ο πλέον επικίνδυνος οχλαγωγός εξ’ όσων ποτέ παρουσιάσθηκαν, εξάπτων εντέχνως τον πλέον επικίνδυνον και τυφλόν φανατισμόν και ενσπείρων τα εμφύλια πάθη. Εκμεταλλευόμενος ιάσεις εντελώς τυχαίας ή θανάτους, οι οποίοι θα εθεωρούντο άνευ αυτού ως φυσικά φαινόμενα, αφήνει να πιστεύεται, ότι τα συμβαίνοντα είναι θαύματα, τα οποία ο Θεός επιτελεί μέσω αυτού η χάριν αυτού. Η τοιαύτη δε φήμη, επικινδύνως λαβούσα τεραστίας διαστάσεις, έχει συνεγείρει τα πλήθη εις τοσούτον επικίνδυνον βαθμόν, ώστε να καθίσταται προβληματική η απρόσκοπτος άσκησις οιουδήποτε κυβερνητικού λειτουργήματος κι αυτή ακόμη η λειτουργία ενός δημοτικού σχολείου. Ήρχιζε δε τας ομιλίας του με απεραντολογίαν των πλέον βαναύσων και ανηκούστων αισχρολογιών, αναπτύξας ο θεομπαίχτης με σκάνδαλον τα διάφορα είδη των αισχρών ασελγειών.

Σύντομα μέλη της Φιλορθοδόξου Εταιρείας πλησίασαν τον Παπουλάκο, αφού είδαν σε αυτόν τις ίδιες τις δικές τους κατηχήσεις. Γράφει ο Άννινος (σελ. 415): «Οι Φιλορθόδοξοι, ιδόντες τον ζήλο του και εννοήσαντες πόσο επωφελής θα ήταν η συμμαχία του εις τα σχέδιά των, προσηταιρίσθησαν γρήγορα αυτόν και βαθμηδόν κατέστησαν κυριώτατον όργανόν των».

Η ιδέα των κηρυγμάτων του Παπουλάκου βασίσθηκε κυρίως στις δεισιδαιμονικές προφητείες του ιερομόναχου και συγγραφέως Αγαθάγγελου για το «ξανθό γένος», τους Ρώσους, και την σωτηρία της Ρωμιοσύνης απ’ τους «αθέους» Ευρωπαίους διαφωτιστές μέσα απ’ το βιβλίο του τελευταίου «Οπτασία του Ιερωνύμου Αγαθαγγέλου του εκ μοναδικής πολιτείας του Μεγάλου Βασιλείου».

Οι Φιλορθόδοξοι μιλούσαν «περί ψωριώντος εριφίου, το οποίον έπρεπε να αποδιωχθή εκ της ποίμνης, ίνα μην μεταδώση την νόσον της αθείας και εις τα λοιπά», και απευθύνονταν στον Όθωνα και στην σπουδαία μεταρρύθμιση της κυβερνήσεώς του. Διδάσκαλος του Παπουλάκου έγινε ο φλογερός ιεροκήρυκας, ιδρυτής και αρχηγός της Φιλορθοδόξου Εταιρείας, Κοσμάς Φλαμιάτος. Αξίζει λίγο να σταθούμε στο πρόσωπο αυτό, διότι ήταν ένας απ’ τους κύριους μοχλούς της καλογερικής συνωμοσίας, που συγκλόνισε τότε την νέα Ελλάδα. Γράφει ο Άννινος γι’ αυτόν: «Ανήρ ξεροκέφαλος μετριωτάτης παιδεύσεως, θρησκομανής, υποκείμενος εις ασκητικάς εξάψεις και εσκοτισμένον έχων τον νουν εκ της ενδελεχούς αναγνώσεως της δυσπέπτου των συναξαρίων ύλης και εκ της ασχολίας αυτού περί την εξήγησιν των χρησμών του Αγαθαγγέλλου» (σελ.401). Παρομοίως και ο Φωτιάδης: «Ο στενοκέφαλος και θρησκόληπτος αυτός άνθρωπος είχε τυπώσει και δύο βιβλιαράκια, την “Φωνή της Ορθοδοξίας” και την “Ερμηνεία των Χρησμών” του Αγαθαγγέλου. Με αυτόν ξυπνούσε και με αυτόν κοιμόταν, γυρεύοντας στις προφητικές ασυναρτησίες του να βρη λύσεις για όλα τα προβλήματα που βασάνιζαν όχι μονάχα τον τόπο μας παρά κι όλον τον κόσμο» (σελ. 172).

Κέντρο της μεσαιωνικής και ανθελληνικής αυτής συνωμοσίας της Φιλορθοδόξου Εταιρείας απετέλεσε η Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου. Πνευματικός της πατέρας υπήρξε ο κληρικός Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων, προσωπικός φίλος του τσάρου της Ρωσίας και του Πατριαρχείου, ενώ χρηματοδότες της υπήρξαν οι Ρώσοι και οι Τούρκοι. «Καί στείλαν τον άγιον Οικονόμον, παιδί της Ρουσσίας…και εργάζεται εις τα πολιτικά υπέρ της Ρουσσίας και έναν Ανατόλιον αρχιμανδρίτη εις τα στρατιωτικά. Κι όλοι αυτήνοι φτιάξαν την Φιλορθόδοξο Εταιρεία κι είχαν χρήματα κι εφόδιαζαν και κατηχούσαν» (Μακρυγιάννης, «Απομνημονεύματα»).

Η ανταρσία και η σύλληψη του Παπουλάκου στην Μάνη
Οι περιοδείες του Παπουλάκου συνεχίσθηκαν μέσα σε κλίμα γενικής ψυχώσεως και θρησκευτικού φανατισμού σε όλη την Πελοπόννησο, στις Σπέτσες, στην Ύδρα, στα Ψαρά και στο Κρανίδι. Όταν είδε, ότι το πλήθος παραληρούσε γι’ αυτόν, θεωρώντας τον προφήτη, και οι Φιλορθόδοξοι τον στήριζαν σε κάθε βήμα του, αποφάσισε να κάνει επανάσταση, την οποία διατυμπάνιζε σε κάθε μέρος της περιοδείας του. Το 1852 έφθασε στην Μάνη. «Η υποστήριξις την οποίαν παρέσχεν εις τον Χριστοπανάγον ο λαός της Λακωνίας, ένθερμος εξ αρχής ούσα, κατέστη βαθμηδόν μανιακή, φρενιτιώδης και έφθασεν εις τα ακρότατα της παραφοράς όρια» (Άννινος, σελ. 433). Γι’ αυτό και τον δήμο Κολοκυνθίου, όπου υπήρχαν και οι περισσότεροι οπαδοί του, ο Παπουλάκος τον αποκαλούσε «Νέα Ιερουσαλήμ», ενώ όλη την Λακωνία…«Ισραήλ»! «Οι παπάδες τον δέχονταν χτυπώντας γιορταστικά τις καμπάνες, κάνανε τιμητικές γι’ αυτόν ιεροτελεστίες, αφώριζαν τους εχθρούς του, συμπορεύονταν μαζί του κρατώντας σταυρούς κι εξαπτέρυγα και τον μνημόνευαν στις λειτουργίες τους… Συντρόφευαν τον Χριστοπανάγο στις περιπλανήσεις του στα γύρω χωριά 150 έως 300 αρματωμένοι και χιλιάδες λαός, άντρες, γυναίκες, γέροι, παιδιά, ονομάζοντάς τον προφήτη Ηλία. Είχε τόσο ξεθαρρέψει, που έστειλε αναφορά στον Όθωνα γυρεύοντάς του να κλείση τα σχολειά, ν’ αλλάξη τους δεσποτάδες, να διώξη απ’ το παλάτι τον καθολικό παπά, που είχε ο ίδιος, και τον προτεστάντη της Αμαλίας» (Φωτιάδης, σελ. 173–174).

Η κυβέρνηση του Όθωνα αντελήφθη, ότι βρισκόταν μπροστά σε μία καλά οργανωμένη εξέγερση. Γνωρίζοντας τους αρχηγούς της ανταρσίας, ο Όθων διέταξε να συλλάβουν τον Κοσμά Φλαμιάτο και πενήντα ακόμη συνωμότες καλογέρους από διάφορες μονές της επικράτειας και κυρίως Μεγαλοσπηλαιώτες. Για την σύλληψη του Παπουλάκου τα πράγματα δεν ήταν τόσο εύκολα, αφού είχε στο πλάι του ολόκληρη την Μάνη και χιλιάδες ακόμη φανατικούς υποστηρικτές. Η κυβέρνηση οργάνωσε τότε μία πραγματική πολεμική εκστρατεία, συντονισμένη από ξηρά και θάλασσα, με πεζικό, ιππικό και πλοία και αρχηγό τον Γενναίο Κολοκοτρώνη.

Ο Παπουλάκος, όταν πληροφορήθηκε τι του ετοίμαζαν, άρχισε να φανατίζει τα πλήθη για μία δυναμική αναμέτρηση με την κυβέρνηση. Ως επίδειξη δυνάμεως, στις 27 Μαΐου του 1852 στις 2:00 μ.μ., επιτέθηκε με 2000 ωρυόμενους ανθρώπους και 500 αρματωμένους Μανιάτες εναντίον της Καλαμάτας. Όμως ο ασύντακτος στρατός του διαλύθηκε ολοσχερώς από ένα ανάμικτο τάγμα ιππικού πεζικού, που υπήρχε στην πόλη. Ο Παπουλάκος ξαναγύρισε με τον στρατό του στην Μάνη ντροπιασμένος.

Η συνέχεια είναι πραγματικά διασκεδαστική: «Στις 30 του Μάη έφθασε στο λιμάνι του Άη Δημήτρη η κορβέτα “Αμαλία” με στρατό κάτω απ’ τις προσταγές τού συνταγματάρχη Πιερράκου. Όταν άρχισε να ξεμπαρκάρη ένα ασκέρι απ’ το λιμάνι, το πολεμικό έρριξε κάμποσες χαιρετιστήριες κανονιές. Τυχαία εκεί κοντά στο χωριό Λογνά του δήμου Λεύκτρου βρισκόταν ο Παπουλάκος με τους οπαδούς του. Τόση εντύπωση του κάνανε οι κανονιές, που πρώτος το ‘σκασε τρέχοντας. Καί στάθηκε τέτοιος ο φόβος κι ο πανικός του, που πέταξε το θαυματουργό του ράσο και φόρεσε φουστανέλλες και με λιγοστούς δικούς του κρύφτηκε στα φαράγγια του Ταϋγέτου» (Φωτιάδης, σελ. 175).

Ο στρατός και η χωροφυλακή επικήρυξαν τον Παπουλάκο και όργωσαν την περιοχή, για να τον βρούνε. Την 24η Ιουνίου ένας καλόγερος καλοθελητής, πρώην θαυμαστής του, ο Παπαβασίλαρος, λόγω της μεγάλης αμοιβής των 6.000 δραχμών, πρόδωσε τον φίλο του, που κρυβόταν στο ερημικό μοναστήρι του Τζέγκου. «“Η σύλληψις του λαοπλάνου έκαμε μεγάλην εντύπωσιν”, έλεγε στην αναφορά του ο νομάρχης Λακωνίας. Και οι πιο φανατικοί οπαδοί του με κανέναν τρόπο δεν θέλανε να το πιστέψουν, λέγοντας πως όλοι οι στρατοί του κόσμου δεν μπορούν να τον πιάσουν. Διαδόθηκε μάλιστα, πως το πολεμικό που τον πάγαινε στον Πειραιά βούλιαξε από θεϊκή οργή, και πως ο μοναδικός που σώθηκε ήταν ο Παπουλάκος» (Φωτιάδης, σελ. 176).

Ο Παπουλάκος κλείσθηκε για έναν χρόνο στις φυλακές του Ρίου. Τον Ιούνιο του 1853 τον μεταφέρανε στην Αθήνα, για να δικαστεί. Η δίκη δεν έγινε ποτέ, διότι την ίδια εποχή οι Φιλορθόδοξοι και οι λοιποί αντικυβερνητικοί κύκλοι απειλούσαν το κράτος για επικείμενη επίθεση της ορθοδόξου Ρωσίας. Η κυβέρνηση πιεσμένη εξέδωσε βασιλικό διάταγμα αμνηστίας για τον Παπουλάκο και μερικούς ακόμη οπαδούς του. Τον Αύγουστο του ιδίου έτους τον κλείσανε στο μοναστήρι της Παναχράντου στην Άνδρο. Εκεί εξακολούθησε να κάνει «θαύματα», ώσπου πέθανε σε βαθιά γεράματα τον Ιανουάριο του 1861. Λίγα έτη μετά τον θάνατό του και τον διωγμό του Όθωνα απ’ την χώρα, η Εκκλησία τον μετονόμασε σε όσιο.

Περί αγιοποίησης
Κι ενώ όλες οι ιστορικές αναφορές ομιλούν για έναν αγύρτη σκοταδιστή καλόγερο, τύπου Ταλιμπάν, η Εκκλησία είχε και έχει αντίθετη γνώμη. Η πρώτη εισήγηση για την αγιοποίηση Παπουλάκου έγινε το 1953 απ’ την εφημερίδα «Σπίθα» του φονταμενταλιστή ιερέα Αυγουστίνου Καντιώτη και πλήθος ακόμη ιερέων. Η εκστρατεία υπέρ της αγιοποιήσεώς του συνεχίστηκε και κατά την δεκαετία του ΄80 με αρχηγό τον γνωστό «παπαροκά» Νεκτάριο Μουλατσιώτη, που μάζευε υπογραφές από διάφορους ιεράρχες, για ν’ αποδείξη το «προφητικό και προορατικό χάρισμα του αγίου», καθώς και τον μεγάλο αριθμό των θαυμάτων του! Ο «παπαροκάς» δηλώνει σήμερα φανατικός θαυμαστής του Παπουλάκου, ακολουθώντας κι αυτός την πεπατημένη μέθοδο εναντίον των «αθέων γραμμάτων» και της προόδου. Επίσης εκκρεμεί από δεκαετίας η αίτηση του μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβροσίου, καθώς και του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, για την αγιοποίηση του Παπουλάκου ως «άγιου του αντιευρωπαισμού».

Την ίδια απαξιωτική γραμμή της Φιλορθοδόξου Εταιρείας και του Παπουλάκου εναντίον της Ελληνικής Παιδείας και των «αθέων γραμμάτων» ακολούθησε όλα τα μετά Όθωνα χρόνια η Ορθόδοξος Εκκλησία. Ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δήλωνε θαυμαστής του, αφού η άποψή του ταυτίζονταν απόλυτα με την γραμμή της Φιλορθοδόξου Εταιρείας και του Παπουλάκου. Στις 30 Ιανουαρίου του 2005, την ημέρα της εορτής των Τριών Ιεραρχών, απευθυνόμενος προς τους Έλληνες εκπαιδευτικούς ο Χριστόδουλος δήλωνε στον Τύπο: «Η άθρησκη και η αντιχριστιανική παιδεία, αυτή που ωρισμένοι θα ήθελαν να επιβάλουν σήμερα στο έθνος, έβρισκε τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό ανένδοτα αντίθετο. Είχεν άλλωστε διακηρύξει επιγραμματικά σε μια προφητεία του: “Το κακό θα σας βρη απ’ τους διαβασμένους”, υπονοώντας το νεωτεριστικό πνεύμα της Εσπερίας, που επρόκειτο μετά την απελευθέρωση να μεταφέρουν στον ελληνικό χώρο οι σπουδαγμένοι σ’ αυτήν, ένα πνεύμα αντιθρησκευτικό και αντιορθόδοξο, που ήθελε τάχα την απελευθέρωση του ανθρώπου απ’ τις προλήψεις και που μιλώντας στο όνομα της δημοκρατίας απαρνιόταν τα χριστιανικά δόγματα σαν δήθεν καταπιεστικά της ανθρώπινης ελευθερίας. Κατά σύμπτωση την ίδια σχεδόν αυτολεξεί φράση θα επαναλάμβανε κι ένας άλλος παρεξηγημένος κι αυτός διδάχος, ο Παπουλάκος, ζώντας στο ίδιο κλίμα του άθεου Διαφωτισμού, μέσα στην μόλις απελευθερωμένη Ελλαδίτσα. Κι αυτός διεκήρυττε τότε με έμφαση: “Τα άθεα γράμματα θα καταστρέψουν τον κόσμο”».

Εδώ βλέπουμε ένα μικρό δείγμα απ’ την διαχρονική σκοταδιστική άλυσσο: Οικονόμου – Φλαμιάτος – Παπουλάκος – Αιτωλός – Καντιώτης – Μουλατσιώτης – Χριστόδουλος.

Επίλογος
Το 1973, συγχωριανοί του Παπουλάκου ισχυρίστηκαν, ότι ανακάλυψαν τα λείψανά του στην Άνδρο και τα μετέφεραν στο χωριό Άρμπουνα, στον τόπο γεννήσεώς του. Σήμερα η κάρα «του» εκτίθεται ήδη ως «ιερό» προσκύνημα στην εκκλησία του χωριού του μαζί με τα «θαυματουργά» απομεινάρια του «ιερού του ράσου», όπου πλήθος πιστών προσκυνά καθημερινά τον αγύρτη και σκοταδιστή καλόγηρο ή όσιο-ήρωα -και επίδοξο άγιο για την Ορθοδοξία- Χριστοπανάγο Παπουλάκο.

——————————————————————————–

Εικόνα από το Άγιον Όρος, που αναπαριστά το κωμικοτραγικόν του βίου του Παπουλάκου, που εικονίζεται επί εξέδρας, ενώ εκφωνεί τους πύρινους λόγους του στη Λακωνία, την οποία ο Παπουλάκος είχε μετoνομάσει σε «Ισραήλ»…

Παπουλάκος – Άγιον Όρος

Πηγές

davlos.gr
|
iospress.gr
|
el.wikipedia.org

Σας άρεσε η περίπτωση; Και όμως, αυτά είναι τα πρότυπα της εκκλησίας μας. Τέτοιοι άνθρωποι επιθυμεί κατά βάθος να κυβερνήσουν τη χώρα μας. Γιατί, πάνω απ’όλα, η εκκλησία είναι ένας φορέας εξουσίας. ΠΙστεύετε πως αν τις δινόταν η ευκαίρία δε θα μπορούσε να κυβερνήσει το κράτος; Και η ευκαιρία αυτή ίσως δοθεί με την πιθανή επάνοδο της Χρυσής Αυγής στην εξουσία, η οποία είναι αρκετά συνδεδεμένη με το όλο εκκλησιαστικό/θεοκρατικό σύστημα. Επιτέλους, πότε θα καταλάβουμε τι μας γίνεται;

Σε επόμενα άρθρα θα γίνουν ξεμπροστιάσματα κι άλλων αγίων.

οι Έλληνες έχουμε κατηχηθεί από μικρή ηλικία, είτε απ’το σχολείο είτε από τους εκκλησιαστικούς φορείς αρκετοί, ότι η εκκλησία διαφύλαξε την ταυτότητα του Γένους κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας κι ότι πρωτοστάτησε στα δρώμενα της ελληνικής επανάστασης του 1821, κι ακόμα κι αν κάποτε δίστασε να βοηθήσει ή και προέβη σε αρνητικές για τους επαναστατούντες Έλληνες ενέργειες, όπως π.χ. ο αφορισμός των μαχητών του Αλεξάνδρου Υψηλάντη κατά την πρώτη φάση της επανάστασης στο Φεβρουάριο του 1821 στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, αυτό έγινε έπειτα από έντονη πίεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για ισχυρότερα αντίποινα. Μας παρουσιάζεται δηλαδή η εκκλησία ως θεματοφύλακας της ελληνικής παράδοσης και κληρονομιάς, καταπιεσμένη από τον τουρκικό ζυγό και με την ελπίδα της τελικής ανεξαρτησίας απ’αυτόν. Όπως και με πολλά άλλα στοιχεία της ιστορίας όμως που παραποιούνται για να εξυπηρετηθούν ορισμένα συμφέροντα, έτσι έγινε και με την περίπτωση της σχέσης της Εκκλησίας με την Ελληνική Επανάσταση, στην προκειμένη περίπτωση για τη διαιώνιση της καλής σχέσης των Ελλήνων με την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Στην πραγματικότητα η στάση της Εκκλησίας προς την επανάσταση δεν ήταν απλώς αποθαρρυντική, αλλά φανερά εχθρική.

Πρώτα όμως θα πρέπει να καταρριφθούν ορισμένοι μεγάλοι μύθοι που μας έχουν περαστεί εντέχνως από πολύ μικρή ηλικία στο μυαλό. Ο πρώτος έχει να κάνει με την υποτιθέμενη συμβολή της Εκκλησίας στη διάσωση της ελληνικής γλώσσας, παράδοσης και πολιτισμού κατά τα καταπιεστικά χρόνια της Σκλαβιάς. Στην πραγματικότητα η Εκκλησία δεν έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διάσωση των ελληνικών στοιχείων. Η ελληνική γλώσσα για παράδειγμα σώθηκε επειδή ομιλούταν από αρκετά μεγάλους πληθυσμούς σε σχετική απομόνωση απ’τους Τούρκους, όπως ακριβώς σώθηκαν κι άλες μειονοτικές γλώσσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που δεν είχαν καμία Εκκλησία να τις προστατεύει, π.χ. η αλβανική και η κουρδική, ακόμα και η Τσιγγάνικη. Η γλώσσα μεταδιδόταν προφορικά στις επόμενες γενιές, και μάλιστα ο περισσότερος λαός, ακόμα κι αρκετοί μοναχοί και κληρικοί μέχρι και τα πρώτα χρόνια του ελεύθερου ελληνικού κράτους, ήταν αγράμματοι, επομένως ο θεσμός του κρυφού σχολειού πιθανότατα δεν υπήρξε ποτέ, ή κι αν έγιναν προσπάθειες εκπαίδευσης του λαού, ήταν μεμονωμένες και σε καμία περίπτωση συντονισμένες απ’το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως. Στην περίπτωση λοιπόν που το ελληνικό στοιχείο βρισκόταν σε στενή επαφή με το τουρκικό, η γλώσσα του πρώτου αλλοιωνόταν κι εκτουρκιζόταν, όπως έγινε με την
Καππαδοκική διάλεκτο,
Διότι η τουρκική άλλωστε ήταν η κυρίαρχη γλώσα της αυτοκρατορίας, επομένως αυτήν έπρεπε να μάθουν οι μειονότητες για να επικοινωνήσουν με τους κρατούντες. Η μόνη γλώσσα που διέσωσε η Εκκλησία ήταν η γλώσσα των ιερών κειμένων, περιορισμένης χρήσης, αρχαΐζουσα και συνεπώς μη κατανοητή στο μεγαλύτερο μέρος του λαού. Όσον αφορά τα άλλα εθνικά στοιχεία που διέσωσε η Εκκλησία, αυτά είναι πιο δύσκολο να οριστούν. Όταν εννοούν ελληνική παράδοση εννοούν και την αρχαιοελληνική; Γιατί σ’αυτήν την περίπτωση η Εκκλησία δε συμμετείχε καθόλου, αντίθετα προσπάθησε να την αφανίσει, ιδίως στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, αλλά και στη συνέχεια, γιατί ενώ αργότερα φαινομενικά η μελέτη των αρχαίων συγγραφέων προωθήθηκε, αυτή γινόταν πάντοτε με μέτρο σύγκρισης κι εκτίμησης το χριστιανισμό και τις ιερές γραφές του. Όταν εννοούν τον πολιτισμό, τα ήθη και τα έθιμα και τις αξίες τι εννοούν; Ο πολιτισμός τότε ήταν πάνω-κάτω κοινός σ’όλους τους κατοίκους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με κάποιες μικροδιαφορές ανά θρησκεία, π.χ. οι χριστιανοί βαφτίζονταν, γιόρταζαν Χριστούγεννα και Πάσχα, οι μουσουλμάνοι περιτέμνονταν και δεν έτρωγαν χοιρινό, πράγματα σχετικά μικρής σημασίας. Επίσης πολλά απ’τα ήθη κι έθιμα του ελληνικού λαού με ειδωλολατρικές ρίζες όχι μόνο δε διατηρήθηκαν, αλλά καταδιώχθηκαν απ’το Βυζάντιο και συνέχιζαν να καταδιώκονται και κατά την Τουρκοκρατία. Επομένως η συμβολή της Εκκλησίας στη διατήρηση του ελληνικού έθνους ήταν από μικρή έως μηδαμινή.

Ο δεύτερος μεγάλος μύθος, άμεση συνάρτηση του προηγούμενου, είναι ότι η Εκκλησία λειτούργησε ως ενοποιητική δύναμη για τον ελληνισμό αποτρέποντας τον εξισλαμισμό των Ελλήνων, ο οποίος θα τους αφομοίωνε με τους Τούρκους. Πράγματι η Εκκλησία υπήρξε ενωτική δύναμη, όχι μόνο όμως για τους Έλληνες, αλλά και για άπαντες τους χριστιανούς της αυτοκρατορίας, οι οποίοι όλοι τους αποτελούσαν ένα έθνος κατά τους Οθωμανούς, που είχαν ως μόνο κριτήριο κατατάξεω σε έθνη τη θρησκεία. Αρχικά πάντως η Εκκλησία αδυνατούσε ν’αποτρέψει τους μαζικούς εξισλοαμισμούς, οι οποίοι, παρά την παρουσίασή τους σ’εμάς σήμερα εξαιτίας κάποιων περιπτώσεων είτε κατά τα πρώτα χρόνια της κατάλυσης του Βυζαντίου είτε μεμονωμένα αργότερα ή κατά αποτυχημένα επαναστατικά κινήματα ως βίαια γεγονότα, έγιναν ως επί το πλείστον με τη θέληση του λαού για την απαλλαγή απ’τον κεφαλικό φόρο (χαράτσι) ή για την προσπάθεια απόκτησης κάποιων θέσεων στην οθωμανική διοίκηση. Ο περισσότερος λαός ήταν φτωχός κι εξαθλιωμένος όπως και πριν κατά το Βυζάντιο, οπότε θα μπορούσε να κάνει οτιδήποτε για να βελτιώσει τη ζωή του. Οι περισσότεροι εξισλαμισμένοι πληθυσμοί ελληνικώ περιοχών εξακολούθησαν να μιλούν τα ελληνικά, γι’αυτό κατά την Ανταλλαγή των Πληθυσμών του 1923 απ’την Ελλάδα έφυγαν αρκετοί ελληνόφωνοι, όπως και ήρθαν αρκετοί τουρκόφωνοι χριστιανοί, κυρίως της Καππαδοκίας, περίπου 10.000. Οι εξισλαμισμοί λοιπόν είχαν πάρει τόσο μεγάλη κλίμακα σε ορισμένες περιοχές, ώστε ο σουλτάνος Σελίμ β κατά τον 15ο αιώνα εξέδωσε φιρμάνι για τον περιορισμό των μεταστροφών στο ισλάμ ώστε να μη μειωθεί ο φορολογητέος πληθυσμός. Τα ποσοστά των μουσουλμάνων σε διάφορες πρώην χριστιανικές περιοχές της Ελλάδας είχαν φτάσει σε απίστευτα υψηλά επίπεδα, στη Μικρά Ασία για παράδειγμα το 90% του πληθυσμού είχε μεταστραφεί στο μουσουλμανισμό σύντομα μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, στην Κρήτη το 15ο αι. το 50%, αν και κατά το 19ο αι. το ποσοστό αυτό μειώθηκε σημαντικά εξαιτίας της προοπτικής ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα, ενώ η Εύβοια, η Μακεδονία και η Θράκη είχαν επίσης αρκετά μεγάλα ποσοστά. Λένε μετά πως εάν οι Έλληνες εξισλαμίζονταν, ίσως έχαναν την ταυτότητά τους ή και ίσως κατέληγαν σε οπισθοδρόμηση όπως οι σημερινές φονταμενταλιστικές αραβικές χώρες. Η αλήθεια είναι ότι δε μπορούμε να προβλέψουμε την πορεία της ιστορίας αν γινόταν κάτι τέτοιο. Πάντως οι μουσουλμάνοι κάτοικοι άλλων βαλκανικών χωρών δηλώνουν κάτοικοι της χώρας τους κι όχι Τούρκοι, παρά τους πολλούς αιώνες τις Τουρκοκρατίας, ενώ κι εδώ, αν δεν είχαμε τις εντάσεις με την Τουρκία, ίσως οι μουσουλμάνοι της Θράκης να θεωρούσαν τους εαυτούς τους Έληνες. Επίσης οι Τούρκοι, αν και μουσουλμάνοι, όχι μόνο φονταμενταλιστές δεν είναι, αλλά αντίθετα σήμερα αναπτύσσονται πολύ περισότερο από μας. Ο φονταμενταλισμός δεν αποτέλεσε ποτέ σημαντικό ρεύμα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά οι φρικαλεότητες κατά των χριστιανών από μέρους των Τούρκων, τις οποίες ν’αναφέρω πως δεν παραδέχονται έως σήμερα, είχαν στην πράξη εθνικιστικό υπόβαθρο, με τη θρησκεία να παίζει το ρόλο του καλύμματος.

Τότε τι έκανε η Εκκλησία κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας; Αρχικά, με την αλλαγή της εξουσίας από χριστιανική σε μουσουλμανική, σίγουρα θα υπήρχαν κάποια προβλήματα με την εκ νέου ορισμένη εξουσία του πατριάρχη. Τα θέματα όμως αυτά διακανονίστηκαν σύντομα, κι ο πατριάρχης έγινε επίσημο όργανο του σουλτάνου υπεύθυνος για τα θέματα των χριστιανών υπηκόων, απολαμβάνοντας μάλιστα πολλά προνόμια, ακόμα και μέρος των φορολογικών εσόδων απ’τους ταλαίπωρους χριστιανούς. Στη θέση λοιπόν αυτή, με τον απόλυτο πολιτικό και πνευματικό έλεγχο στους χριστιανούς, δεν είχε κανένα λόγο η εκκλησία να υποστηρίξει κάποιο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα. Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι το 18ο αι., οπότε άρχισαν οι ιδέες του ΕυρωπαΪκού Διαφωτισμού υπέρ του ορθολογισμού και της εκπαίδευσης, κατά της θρησκευτικής ηγεμονίας και υπέρ των εθνικών κρατών, να εισρέουν στον υπόδουλο ελληνισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέσω των Ελλήνων διαφωτιστών, κυρίως λογίων του εξωτερικού, με συνέπεια την ενίσχυση της εθνικής συνείδησης και ορισμένες αποτυχημένες επαναστατικές πράξεις μικρής κλίμακας. Η Εκκλησία από τότε, αισθανόμενη την απειλή προς το μονοπώλιο της εξουσίας της, έκανε ευρεία εκστρατεία κατά των καινοφανών ιδεών, με αναθέματα και αφορισμούς προς Ευρωπαίους κι Έλληνες διαφωτιστές, π.χ. προς το Βολτέρο ή τον Αδαμάντιο Κοραή, με παραινετικές έως κι απειλητικές εγκυκλίους προς τοπικούς εκκλησιαστικούς ηγέτες ανά την αυτοκρατορία, που αποκήρυτταν αυτές τις ιδέες υποστηρίζοντας ανταυτού υπακοή στην οθωμανική εξουσία και διατυπώνοντας ενίοτε ακραίες θέσεις, π.χ. ότι η υπακοή στην οθωμανική κυριαρχία είναι θεόσταλτη δοκιμασία όπως η αντίστοιχη περίοδος της ειδωλολατρικής Ρωμαΐκής Αυτοκρατορίας, κατά μια εγκύκλιο του 1798 του Πατριαρχείου Ιεροσολίμων, κι επομένως, εφόσον η γήινη ζωή δεν έχει σημασία, οι χριστιανοί θα πρέπει να υπομείνουν τα βάσανα μέχρι να περάσουν στην αιώνια βασιλεία του Θεού. Το ίδιο διάστημα δρούσε και ο μέγας λαοπλάνος Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο οποίος υποστήριζε καθαρά χριστιανική, όχι εθνική ή κοσμική εκπαίδευση, ενώ προπαγάνδιζε στον αφελή λαό ότι η οθωμανική διοίκηση τέθηκε απ’το θεό στους μόνους πραγματικούς πιστούς (στους ορθοδόξους, όχι στους παπικούς), με σκοπό να διαφυλάξει την πίστη τους. Παράλληλα η Εκκλησία αναζωπύρωνε παλιά αντιρωμαιοκαθολικά πάθη που προέρχονταν απ’τις εποχές του Σχίσματος και των σταυροφορικών επιδρομών στο Βυζάντιο, προσθέτοντας επίσης στους εχθρούς και τους προτεστάντες, με σκοπό τη στροφή του λαού εναντίον του ευρωπαϊκού πνεύματος. Η κοσμική κι επιστημονική εκπαίδευση επίσης καταδικάστηκε, εφόσον θεωρούταν πως απομακρύνει τον άνθρωπο απ’το λόγο του θεού και οδηγεί στην αθεΐα, με πλέον γνωστό το ανάθεμα κατά μαθηματικών και θετικών επιστημών από τον πατριάρχη γρηγόριο ε το 1819 που, ως γνωστόν, απαγχονίστηκε απ’τους Τούρκους σύντομα μετά την έκρηξη της επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες το 1821, επειδή δε μπόρεσε να εμποδίσει την Ελληνική εξέγερση.

Το ελληνικό κράτος τελικά όμως ιδρύθηκε, φυσικά με την υποστήριξη των Μεγάλων Δυνάμεων (για να μην έχουμε ψευδαισθήσεις ότι θα μπορούσαμε να το καταφέρουμε μόνοι μας), και τότε η Εκκλησία πήρε άλλη πορεία πλεύσης, τώρα προς θεοκρατικοποίηση του κράτους, καταδικάζοντας π.χ. τον Όθωνα ως αντίθεο ρωμαιοκαθολικό και επιθυμώντας την καθαίρεσή του, ενώ υπήρχαν και σκληροπυρηνικοί όπως ο Όσιος Χριστόφορος Παππουλάκος στα μέσα του 19ου αι., που επιθυμούσαν επιστροφή σε μια χειρότερη απ’το Μεσαίωνα κατάσταση, με απόρριψη κάθε ευρωπαϊκής επιρροής, τεχνολογίας κι επιστήμης. Σταδιακά, εφόσον το ελληνικό κράτος ήταν πραγματικότητα κι αναπτυσσόταν, ενώ η Εκκλησία της Ελλάδας είχε ανεξαρτητοποιηθεί από το πατριαρχείο (κι εδώ δεν έλειψαν οι ακραίες αντιδράσεις κληρικών), οι ακρότητες της Εκκλησίας μειώθηκαν, αν κι ως σήμερα κάποτε η Εκκλησία, ωσάν απομεινάρι εκείνης της εποχής, αντιδρά παράλογα έντονα για διάφορα πολιτικά και κοινωνικά θέματα, λες και βρισκόμαστε σε θεοκρατία.

Διαβάστε λεπτομερέστερα για την πραγματική ιστορία στα παρακάτω άρθρα:
1ο μέρος
2ο μέρος
3ο μέρος
4ο μέρος
5ο μέρος

Πρέπει πάντως ν’αναφερθεί ότι ο απλός λαός είχε συνδέσει την Επανάσταση, στην οποία συμμετείχαν και κληρικοί παρά τις πατριαρχικές εντολές, με αγώνα τον χριστιανών εναντίον των μουσουλμάνων καταπιεστών, ώστε σήμερα πολλοί λανθασμένα να υποστηρίζουν ότι επρόκειτο για κυρίως θρησκευτική επανάσταση. Οι περισσότεροι των διαφωτιστών δεν αποκήρυξαν ευθέως τη θρησκεία στα γραπτά τους, διότι ήταν σίγουρο πως έτσι δε θα κέρδιζαν την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη του απλού θρησκόληπτου λαού.

Ο καινούργιος παπάς της ενορίας ήταν τόσο νευρικός στην πρώτη του λειτουργία, που δεν μπορούσε να μιλήσει. Πριν από την επόμενη λειτουργία ρωτάει το Μητροπολίτη, τι θα μπορούσε να κάνει για να χαλαρώσει. Ο Μητροπολίτης τον συμβουλεύει ως εξής: – Την επόμενη φορά ρίξε μερικές σταγόνες βότκα στο νερό που θα πιεις και θα δεις πώς θα χαλαρώσεις.Την Κυριακή ο παπάς ακολουθεί τη συμβουλή και πραγματικά νιώθει ότι θα μπορούσε να κάνει κήρυγμα χωρίς άγχος ακόμα και αν λυσσομανούσε καταιγίδα. Μετά τη λειτουργία επιστρέφει στο σπίτι του, όπου μετά από λίγο εμφανίζεται ο Διάκος του Μητροπολίτη και του παραδίδει ένα σημείωμα που έγραφε τα εξής: «Αγαπητέ πάτερ,Την επόμενη φορά να ρίξετεμερικές σταγόνες βότκα στο νερό κι όχι μερικές σταγόνες νερό στη βότκα.Σας παραθέτω μερικές παρατηρήσεις, για να μην επαναληφθούν τα σημερινά. – Δεν χρειάζεται να τοποθετείτε φέτα λεμονιού στο χείλος του δισκοπότηρου. – Το κουβούκλιο στην πλευρά της εκκλησίας είναι το εξομολογητήριο, όχι το μπάνιο. – Ο Αρχάγγελος είπε στην Παρθένο: «Χαίρε κεχαριτωμένη», όχι «Γεια σου πιπίνι». – Καλό θα είναι να μην ακουμπάτε στο άγαλμα της Παναγίας πόσο μάλλον να το αγκαλιάζετε και να το φιλάτε με τέτοιο πάθος. – Οι εντολές είναι 10 και όχι 12. Οι απόστολοι ήταν 12 και όχι 7. Κανείς τους δεν ήταν νάνος. – Δεν αναφερόμαστε στον Ιησού Χριστό και τους αποστόλους ως » Ι.Χ. και Σία». – Ο Ιούδαςήταν προδότης, όχι «σκατορουφιάνος του κερατά» που είπες εσύ στους χριστιανούς. – Ο Χριστός μας είπε στον Πέτρο ότι «πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, θα με αρνηθείς», δεν του είπε: «Μέχρι να λαλήσουν τα κοκόρια θα μ’ έχεις γράψει στ’ α…… σου». – Δεν επιτρέπεται να αποκαλούμε την κεφαλή της εκκλησίας μας «Νονό». – Το καθαγιασμένο ύδωρ είναι για να ευλογούμε, όχι για να δροσίζουμε τον σβέρκο μας. – Ποτέ δεν κηρύττουμε καθισμένοι στα σκαλιά του ιερού και σε καμία περίπτωση δεν ακουμπάμε το πόδι μας πάνω στη Βίβλο. – Ο άρτος χρησιμεύει για τη Θεία Ευχαριστία όχι ως απεριτίφ που συνοδεύει το κρασί. – Η παρότρυνση να χορέψει το ποίμνιο ήταν ενδιαφέρουσα, δεν χρειαζόταν όμως και ναχορέψει γιάγκα γύρω από την εκκλησία. – Τις σκάλες του άμβωνα τις κατεβαίνουμε κανονικά, όχι τσουλήθρα στο κάγκελο. Και τέλος, …την λειτουργία την τελειώνουμε με «Αμήν», όχι με «Ολέ!» ΠΡΟΣΟΧΗ: Αυτός που καθόταν στην άκρη του ιερού και τον οποίο αποκαλέσατε «αδερφάρα» και «τραβεστί με μάξι» ήμουν εγώ!Ελπίζω αυτά τα λάθη να διορθωθούν την ερχόμενη Κυριακή. Με τιμή,Ο Μητροπολίτης»

Τρακάρει ενας παπάς με ένα απλό πολίτη και αφού κατεβαίνει ο δεύτερος σώος απ’το διαλυμένο αυτοκίνητό του αρχίζει να βρίζει ακατάπαυστα τον παπά. Εκείνος, όντας άνθρωπος της εκκλησίας στην προσπάθειά του να τον ηρεμήσει του λέει:
– Τέκνο μου, μη βρίζεις. Αναγνώρισε το μεγαλείο του Θεού. Γλιτώσαμε και οι δύο από θαύμα. Να, ακόμα και το κρασί για την Θεία Κοινωνία έμεινε άθικτο. Πάρε να πιείς.
Και βγάζει από το αμάξι του ένα μπουκάλι κρασί και του το δίνει.
Εκείνος αφού το ξανασκέφτεται, βλέπει ότι ο παπάς έχει δίκιο καθώς τα παράγματα θα μπορούσαν να είναι χειρότερα και πιάνει το μπουκάλι και αρχίζει να πίνει. Μετά από λίγο, και ενώ έχει αδειάσει σχεδόν το μπουκάλι, ελαφρώς μεθυσμένος, λέει στον παπά:
– Παπά μου, συγνώμη για τη συμπεριφορά μου πριν. Έχεις δίκιο, η χάρη του Θεού μας έσωσε. Πάρε να πιεις κι εσύ λίγο.
Και ο παπάς απαντάει:
– Όχι τέκνο μου, σε ευχαριστώ. Εγώ θα περιμένω την Τροχαία..!!!

Ένας καθολικός, ένας ορθόδοξος και ένας εβραίος, συζητούν μεταξύ τους για
τον τρόπο που η εκκλησία τους προσφέρει χρήματα στο Θεό.
– Εμείς, λέει ο καθολικός, φτιάχνουμε ένα κύκλο πετάμε όλα τα χρήματα στον
αέρα και όσα από αυτά πέσουν μέσα στο κύκλο τα προσφέρουμε στον Θεό.
– Α, λέει ο ορθόδοξος, εμείς κάνουμε καλύτερη προσφορά. Φτιάχνουμε έναν
κύκλο, πετάμε όλα τα χρήματα στον αέρα και όσα από αυτά πέσουν έξω από
τον κύκλο τα δίνουμε στον Θεό.
– Η δική μας προσφορά είναι η καλύτερη λέει ο εβραίος. Εμείς δεν βάζουμε
περιορισμούς. Πετάμε όλα τα χρήματα στον αέρα και όσα θέλει ο Θεός τα

κρατάει, τα άλλα τα αφήνει να πέσουν κάτω!

Ένας παπάς κι ένας καλόγερος στέκονται στην άκρη του δρόμου κρατώντας ένα
πανώ που γράφει:
“Το τέλος είναι κοντά. Αλλάξτε δρόμο πριν να είναι πολύ αργά!”
Περνάει το πρώτο αυτοκίνητο κι ο οδηγός του βγάζει το κεφάλι έξω απ το
παράθυρο και φωνάζει:
-Τραβάτε σπίτια σας μουρλοπαπάδες, και πατάει γκάζι .
Δεν περνάνε 5 δευτερόλεπτα και ακούγεται φρενάρισμα και στο τέλος ένα
τρομερό τρακάρισμα, οπότε γυρίζει ο παπάς στον καλόγερο και λέει:
-Ρε συ, μήπως θα έπρεπε να γράψουμε καλύτερα: “Προσοχή, πεσμένη γέφυρα”;

Πάει μια μέρα ένας σε ένα παπά για να εξομολογηθεί.
Του λέει λοιπόν:
– “Πάτερ μου αμάρτησα, τότε στον πόλεμο του 40 έκρυψα έναν άνθρωπο στο υπόγειο μου.”
– “Τέκνο μου αυτό δεν είναι αμαρτία, βοήθησες έναν συνάνθρωπό σου”, του λέει ο παπάς.
Τότε λοιπόν του ξαναλέγει:
– “Ναι όμως πάτερ μου του έπαιρνα και 20 χιλιάδες το μήνα.”
Το σκέφτεται ο παπάς και του λέει:
– “Α! παιδί μου αυτό είναι βέβαια αμαρτία, αλλά μπορώ να στο συγχωρήσω.”
Και τότε ο εξομολογούμενος τον ρωτάει δειλά:
– “Δηλαδή Πάτερ μου να του πω ότι τελείωσε ο πόλεμος;

Ήταν ο Πάπας στο Βατικανό και του λένε οι άλλοι παπάδες :
-Κύριε μας πρέπει να πας διακοπές!
-Τι να σας πω , αλλά θα πάω γρήγορα και θα γυρίσω .
-Όπως θέλεις, του λένε και αμέσως πάει ο Πάπας και ετοιμάζει τις βαλίτσες του.
Φωνάζει τον σοφέρ του και ξεκινάν.
Λέει ο πάπας στον σοφέρ του:
-Θα πας όσο πιο γρήγορα μπορείς.
-Εντάξει, του λέει φοβισμένος .
Μετά από κάποια χιλιόμετρα φτάνουν πάνω στην εθνική οδό και λέει ο Πάπας:
-Σοφέρ! σου είπα να πάς όσο πιο γρήγορα μπορείς!
-Μα παντού έχει όλο μπάτσους, του απαντά.
-Σταμάτα! θα οδηγήσω εγώ, λέει ο Πάπας.
Αλλάζουν θέσεις και πατάει ο πάπας φουλ το γκάζι. Το κοντέρ κολλημένο στα 250km/h και ακούγετε μια σειρήνα . Λέει ο Πάπας:
-Όχι ρε π****ι μου! μας πιάσανε!
Πάει ο ένας από τους δύο μπάτσους στο τζάμι του αυτοκινήτου κα παίρνει ένα περίεργο φοβισμένο ύφο , τον ρωτάει ο άλλος:
-Τι έγινε ρε , ποιος είναι, είναι κανένας πρωθυπουργός;
-Όχι , όχι!!!
-Ε τότε γιατί τρόμαξες μόλις τον είδες , ποιός είναι ρε ;
-Δεν ξέρω ποιός είναι αλλά ο οδηγός του είναι ο Πάπας!

Ήταν ένας παπάς στου οποίου την εκκλησία δεν παταγε ψυχή, ούτε καν στη λειτουργία. Τι να κάνει, τι να κάνει ο παπάς, αποφασίζει να βγει στους δρόμους της πόλης με το ράσο και το θυμιατό, για να ψάλλει. Βγήκε λοιπόν στο δρόμο κι έψαλλε.
Ο κόσμος τον κοιτούσε απορημένος.
Καθώς περπατούσε λοιπόν στο δρόμο περνά έξω από ένα γκέι-μπαρ. Τότε τον βλέπει ένας γκέι και του λέει με τσαχπίνικη φωνή: «Ψιτ, καλέ εσύ με το ριχτό, καλέ σου καίγεται το τσαντάκι…»

Πάει μια μέρα μια π*τάνα να εξομολογηθεί στον παπά του χωριού της. Της λέει ο παπάς:

– Για πες μου κορίτσι μου τις αμαρτίες σου.

– Μεγάλη η αμαρτία μου πάτερ, να πήγα με τον άντρα της γειτόνισσας μου…

– Δεν πειράζει τέκνο μου συγχωρείται η αμαρτία σου.

– Έκανα όμως και μια ακόμη αμαρτία πήγα και με τον

μανάβη του χωριού.

– Συγχωρούνται οι αμαρτίες σου.

– Εεεεε, έκανα και μια άλλη αμαρτία πήγα και με τον χασάπη του χωριού.

Λέει τέλος πάντων στον πάτερ με όλους όσους πήγε.

– Να όμως πάτερ η πιο μεγάλη μου αμαρτία είναι ότι

πήγα με τον παπά του διπλανού χωριού. Και της απαντάει ο παπάς.

– Γιατί μωρή, το δικό σου το χωριό παπά δεν έχει;