Tag Archive: Εβραίοι


Πηγή:
voria.gr

ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΠΤΑ ΑΓΝΩΣΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (ΦΩΤΟ)

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 24/09/2016, 09:27 | από Voria.gr

Η δράση «Αόρατα μνημεία…Ψηφιακή μνήμη» αποκαλύπτει επτά, εν πολλοίς αγνώστους, αρχαιολογικούς θησαυρούς που μαρτυρούν τη μακραίωνη ιστορία της πόλης.
της Αλεξίας Καλαϊτζή
Θαμμένα κάτω από πολυκατοικίες, κρυμμένα σε υπόγεια ξενοδοχείων ή ακόμα και παρατημένα σε δρόμους της Θεσσαλονίκης χωρίς καμία επιγραφή, βρίσκονται επτά αρχαιολογικοί θησαυροί που αποκαλύπτουν τη μακρά ιστορία της πόλης.

Τα πολύτιμα και σπάνια μνημεία, τα οποία μαρτυρούν το πέρασμα Ρωμαίων, Χριστιανών Μουσουλμάνων και Εβραίων από την πόλη και σηματοδοτούν την πορεία της Θεσσαλονίκης σε διάφορες χρονικές περιόδους, παραμένουν αφανή, ανεκμετάλλευτα και εν πολλοίς άγνωστα για την πλειοψηφία των κατοίκων της πόλης.
Ένας οικισμός που χρονολογείται 8000 χρόνια πριν, ψήγματα ναών από την περίοδο της παλαιοχριστιανικής περιόδου, εβραϊκοί τάφοι αλλά και πολυτελή ρωμαϊκά λουτρά είναι κάποια από αυτά τα μνημεία, τα οποία άλλοτε ανακαλύφθηκαν στη διάρκεια ανασκαφών και άλλοτε τυχαία κατά την ανοικοδόμηση κτιρίων, όπως αυτό της Νομικής του ΑΠΘ.
Στην ανάδειξη επτά τέτοιων μνημείων στοχεύει η δράση «Αόρατα μνημεία…Ψηφιακή μνήμη» που πραγματοποιείται στην πόλη από σήμερα 24 Σεπτεμβρίου έως και τις 2 Οκτωβρίου, στο πλαίσιο των Ευρωπαϊκών Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Στη διάρκεια της δράσης, δίπλα στα επτά μνημεία θα υπάρχουν αφίσες με QR codes τα οποία θα μπορούν να «διαβαστούν» μέσω smartphones ή tablets και τα οποία θα περιέχουν πληροφορίες και πλούσιο φωτογραφικό υλικό από την ιστορία των αρχαιολογικών τόπων.

Παρά τη σημασία των περισσοτέρων αυτών, τα μνημεία διατηρήθηκαν σε υπόγεια και η πρόσβαση σε αυτά είναι εξαιρετικά δύσκολη.
Δείτε ποιοι είναι οι αρχαιολογικοί αυτοί θησαυροί:
1. Βασιλική Αγίας Σοφίας
Όλοι γνωρίζουν το ναό της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη. Λίγοι όμως γνωρίζουν πώς κάτω από την εκκλησία που βρίσκεται τώρα σε αυτό το σημείο, προϋπήρχε ένας παλαιότερος ναός ο οποίος που μάλιστα ήταν αρκετά μεγαλύτερος από τον σημερινό. Πρόκειται για μια μεγάλη βασιλική, δηλαδή δημόσιο κτίριο που μετά τον 4ο αιώνα προσαρμόστηκε στις ανάγκες των Χριστιανών, μήκους 115 μέτρων και πλάτους 53, που αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες της παλαιοχριστιανικής περιόδου και χρονολογείται στον 5ο αι. μ. Χ.  
Ενδιαφέρον έχει ότι ο μικρότερος σε μήκος σημερινός ναός της Αγίας Σοφίας έχει το ίδιο περίπου πλάτος με την παλαιότερη εκκλησία, και ακολουθεί τους παλαιότερους τοίχους. Στην ανασκαφή που έγινε το 1961 – 62 στην οδό Πρίγκηπος Νικολάου 1, τη σημερινή Αλ. Σβώλου, βρέθηκε μέρος της κόγχης του ιερού, καθώς και τμήματα των θρόνων των ιερέων.
Τα ευρήματα αν και ήταν εντυπωσιακά, διατηρούνται στο υπόγειο πολυκατοικίας. Ένα ακόμη τμήμα της διατηρείται στην αυλή της κρύπτης του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Η κρύπτη ήταν αρχικά ρωμαϊκό λουτρό («νυμφαίο») που μετατράπηκε σε βαπτιστήριο για τις ανάγκες της παλαιότερης εκκλησίας. Ένας από τους κίονες του βαπτιστηρίου διατηρείται στη θέση του μέχρι σήμερα.
2. Στήλη Όφεων Yilan Mermer
Η στήλη που στέκεται παραμελημένη και κακοπαθημένη στο πεζοδρόμιο στη συμβολή Αγ. Δημητρίου και Σουρή, έξω από τη ΔΕΗ προέρχεται από την εποχή της ‘Υστερης Αρχαιότητας (4ος – 6ος αι. μ. Χ.). Είναι το βάθρο κίονα που στήριζε τον ανδριάντα του αυτοκράτορα και βρισκόταν σχεδόν πάντοτε στην ίδια θέση από τη στιγμή που στήθηκε. Τέτοια μνημεία ήταν πολύ διαδεδομένα σε όλη τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Το συγκεκριμένο αποτελεί σημαντική μαρτυρία για τη στρατηγική σημασία της πόλης αυτή την περίοδο.
Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής περιόδου η στήλη ονομαζόταν “το μάρμαρο του φιδιού”, απηχώντας κάποια λαϊκή δοξασία. Σηματοδοτούσε δε μια πλατεία γνωστή ως “Πλατεία των Όφεων”. Μια σειρά από φωτογραφίες, κυρίως από τις αρχές του 20ού αιώνα, απεικονίζουν τη στήλη πάνω στο ψηλό βαθμιδωτό της κρηπίδωμα να λειτουργεί ως φανοστάτης και δίπλα της να σώζεται μια κρήνη.
Στα 1975 λόγω της διάνοιξης της οδού Αγίου Δημητρίου το μνημείο, μετά από σύντομη ανασκαφή, αποκολλήθηκε από την αρχική του θέση και τοποθετήθηκε πέντε μέτρα βορειότερα, στο σημείο που την συναντάμε και σήμερα.
3. Ιππόδρομος της Θεσσαλονίκης
Ο Ιππόδρομος της Θεσσαλονίκης, αν και αόρατος σήμερα, είναι περιβόητος για τη σφαγή 7000 Θεσσαλονικέων μετά από εντολή του Θεοδοσίου Α΄ το 390 μ. Χ.
Το οικοδόμημα είχε εντυπωσιακό μέγεθος: μήκος περίπου 450μ. και πλάτος 95μ. Χτίστηκε ως μέρος του Γαλεριανού συγκροτήματος και στο βόρειο καμπύλο τμήμα του σχηματίζονταν δώδεκα χώροι που πλαισίωναν την κεντρική είσοδο και χρησίμευαν για τη στάθμευση και εκκίνηση των αρμάτων. Η ανατολική πλευρά του Ιππόδρομου χρησιμοποιούσε το ανατολικό τείχος της πόλης για τη διαμόρφωση των κερκίδων ενώ στη δυτική πλευρά υπήρχε το θεωρείο του αυτοκράτορα. Η είσοδος για τους θεατές των αγώνων υπήρχε στη σφενδόνη, δηλαδή στο νότιο κυκλικό τμήμα του, στα όρια της σημερινής οδού Μητροπόλεως.
Ο στίβος του πρώην Ιππόδρομου με την πάροδο των χρόνων δεν καταλήφθηκε από κτίρια, αλλά μετατράπηκε σε μια μακρόστενη πλατεία που διατηρήθηκε έως τις μέρες μας και πήρε το όνομα του. Η κατασκευή του τοποθετείται στις αρχές του 4ου μ. Χ. αιώνα, ενώ σύμφωνα με τις γραπτές πηγές συνέχισε να λειτουργεί τουλάχιστον μέχρι τον 7ο αι. μ. Χ.
4. Νεολιθικός οικισμός στη ΔΕΘ
Είθισται η ιστορία της πόλης της Θεσσαλονίκης να ξεκινά με την ίδρυσή της το 315 π. Χ. από τον Κάσσανδρο. Στην πραγματικότητα όμως η ιστορία της πόλης πηγαίνει αρκετές χιλιάδες χρόνια πριν από αυτή την χρονολογία.
Οι αρχαιολογικές μαρτυρίες για την πρώτη αυτή περίοδο είναι λίγες και σπάνιες και αποτελούνται κυρίως από τυχαία ευρήματα σωστικών ανασκαφών. Ένα τέτοιο τυχαίο εύρημα είναι και ο προϊστορικός οικισμός που εντοπίστηκε στο χώρο της ΔΕΘ το 1992-93 κατά την ανέγερση του Βελλίδειου συνεδριακού κέντρου, και ο οποίος χρονολογείται περίπου 8000 χρόνια πριν.
Σε μία έκταση περίπου 800 τετραγωνικών μέτρων οι αρχαιολόγοι εντόπισαν λάκκους σε διάφορα μεγέθη και σχήματα που χρησιμοποιούνταν ως χώροι για απορρίμματα, ως αποθήκες και ως ημιυπόγειες κατοικίες. Τα ευρήματα ήταν πήλινα αγγεία, εργαλεία από πέτρα και οστό, εργαλεία υφαντικής και κοσμήματα. Ο οικισμός αυτός είναι η αρχαιότερη γνωστή εγκατάσταση ανθρώπων στην περιοχή όπου, πολύ αργότερα, αναπτύχθηκε η πόλη της Θεσσαλονίκης.
5. Ρωμαϊκό λουτρό
Στη λεωφόρο Εγνατία στο ύψος της πλατείας Αντιγονιδών διατηρείται στο υπόγειο του ξενοδοχείου Mandrinο, τμήμα λουτρών των ρωμαϊκών χρόνων. Οι τοίχοι του σώζονται σε ύψος 0,80 μ., αλλά το πιο εντυπωσιακό εύρημα είναι το ψηφιδωτό δάπεδο της αίθουσας του.
Το ψηφιδωτό απεικονίζει παράσταση με τέθριππο αγωνιστικό άρμα ενώ στο μπροστινό μέρος της παράστασης του ψηφιδωτού υπάρχουν τρεις «πίνακες» που απεικονίζουν γυναικεία πορτρέτα. Το μνημείο φέρει ακόμα και μια επιγραφή, η οποία αναφέρεται στα Πύθια, δηλαδή στους αγώνες προς τιμή του Απόλλωνα, που άρχισαν να γίνονται στη Θεσσαλονίκη λίγο πριν τα μέσα του 3ου αι. μ.Χ.
Τα ψηφιδωτά αποκολλήθηκαν και μεταφέρθηκαν στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης όπου και εκτίθενται. Χρονολογούνται στον 3ο αι. μ. Χ.
6. Cubiculum (ταφικό κτίσμα)
Στο χώρο ανάμεσα στο κτίριο Διοίκησης του ΑΠΘ και το κτίριο της Νομικής, διατηρείται ένα ιδιαίτερο ταφικό κτίσμα. Πρόκειται για ένα cubiculum. Στη μία του πλευρά είχε κτιστό υπόγειο δρόμο και σχημάτιζε στο εσωτερικό του θαλάμου του τρία αρκοσόλια, δηλαδή θέσεις για την τοποθέτηση σαρκοφάγων. Στους τοίχους του θαλάμου διασώθηκε ζωγραφική διακόσμηση.
Ο τάφος αποκαλύφθηκε κατά τη διάρκεια της θεμελίωσης του κτιρίου της Νομικής Σχολής τη δεκαετία του 1960. Λίγο δυτικότερα βρέθηκε και δεύτερο ταφικό κτίσμα το οποίο δεν είναι πλέον ορατό. Το μνημείο αυτό αποτελεί μέρος του Εβραϊκού νεκροταφείου της πρώτης κοινότητας των Εβραίων της πόλης. Στην μαρμάρινη πόρτα του υπήρχε μία χαραγμένη μια επιγραφή, η οποία ανέφερε: «Βενιαμής ω κε Δομέτιος» δηλαδή «Βενιαμής ο οποίος [λέγεται] και Δομέτιος».
Από την επιγραφή αυτή, συμπεραίνουν οι ειδικοί ότι όποιος ενταφιάστηκε εκεί ήταν μέλος της εβραϊκής κοινότητας. Το μνημείο χρονολογείται στο πρώτο μισό του 4ου αι. μ.Χ.
7. Ναός Σέργιου Πραγαμά
Στην οδό Μπαλταδώρου 8, στο μικρό δρόμο στο κέντρο της πόλης, κρύβεται ένας ακόμα αρχαιολογικός θησαυρός: ο ναός του Σέργιου Πραγαμά. Ο ναός είναι υπόγειος σήμερα και εντοπίστηκε στα 1888 κατά την διάνοιξη φρεάτιου.
Πρόκειται για ένα μικρό λατρευτικό οικοδόμημα που ιδρύθηκε στη θέση Ρωμαϊκού λουτρού. Στον δεξί τοίχο διασώθηκε ψηφιδωτή επιγραφή που αναφέρει τον Σέργιο Πραγαμά. Ο ναός χρονολογείται στον 5ο αι. μ. Χ. και αποτελεί ένα από τα πρώτα μνημεία αφιερωμένα στη χριστιανική λατρεία στην πόλη.
Αν και η Αρχαιολογική Υπηρεσία περιέλαβε το ναό στο χωροταξικό σχέδιο της Θεσσαλονίκης, τελικά το 1970 χτίστηκε οικοδομή και ο ναός διατηρήθηκε σε αρκετά μεγάλο βάθος με αποτέλεσμα η πρόσβαση σε αυτόν να είναι δύσκολη.
 
«Νομίζω ότι οι Θεσσαλονικείς γνωρίζουν συγκεκριμένα μνημεία αλλά η βιωματική τους σχέση με τους αρχαιολογικούς τόπους της πόλης δεν είναι αυτή που θα μπορούσε να είναι», δήλωσε στη Voria.gr ο επιστημονικά υπεύθυνος της δράσης και καθηγητής Προϊστορικής Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, Κώστας Κωτσάκης. Στόχος της δράσης, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι με τη βοήθεια της νέας τεχνολογίας οι πολίτες να γνωρίσουν τους αρχαιολογικούς θησαυρούς της πόλης και να διαμορφώσουν μια έντονη, ζωντανή σχέση με αυτούς. «Η προστασία των μνημείων εξαρτάται από το ενδιαφέρον μας για αυτά. Αλλιώς μαραίνονται και πεθαίνουν, όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους» πρόσθεσε ο καθηγητής.

Από:
εδώ.

Ο Τωβίτ και ο ερωτύλος δαίμων Ασμοδαίος – Διασκεδαστική, ατόφια δεισιδαιμονία στη Βίβλο!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΙΑ ΚΩΜΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΞΟΡΚΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΜΑΓΙΚΩΝ ΙΑΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΗ ΒΙΒΛΟ! –ΑΠ’ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Μ. ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ «ΤΟ ΘΕΑΤΡO ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ»
Ο Τωβίτ και ο ερωτύλος δαίμων Ασμοδαίος! – Διασκεδαστική, ατόφια δεισιδαιμονία στη Βίβλο!  
Του Μ. Καλόπουλου   
Στην εγκεκριμένη απ’ την ιερά σύνοδο της Ελλάδος Βίβλο[1]  και στο βιβλίο του Τωβίτ, ενός Ιουδαίου της διασποράς, διαβάζουμε την εξής παράξενη, αλλά εντελώς «θεόπνευστη» ιστορία: Ένας Εβραίος ονόματι Ραγουήλ, ζούσε στην πόλη Ραγούς της Μηδίας και είχε μια κόρη που την έλεγαν Σάρα. Την άτυχη αυτή κόρη, έλεγαν πως: «την αγαπούσε ένας δαίμονας που έβλαπτε μόνο εκείνους που (ερωτικά) την πλησίαζαν» Τωβίτ 6.15.
Η δύστυχη κόρη: «είχε παντρευτεί εφτά άνδρες, αλλά ο Ασμοδαίος (όπως λεγόταν) το πονηρό δαιμόνιο, σκότωσε και τους εφτά που πλάγιασαν μαζί της». Οι δικοί της, εξαιρετικά στενοχωρημένοι, στην αρχή χωρίς να γνωρίζουν την ύπαρξη του δαίμονα, κατηγορούσαν την κόρη για το τραγικό τέλος των ανδρών της, λέγοντας: «Δεν καταλαβαίνεις ότι πνίγεις τους άνδρες σου». Τωβίτ 3.7-9. Η κοπέλα πικραμένη, πήρε την απόφαση να πεθάνει. Μέχρι που στην ζωή της εμφανίστηκε ένας ακόμα υποψήφιος γαμπρός, αυτή τη φορά, ο συγγενής της Τωβίας, ο γιος του Τωβίτ.
Ο Τωβίας ήταν Εβραίος απ’ την Γαλιλαία, που είχε έρθει στα μέρη τους, από την μακρινή Νινευή της Ασσυρίας, όπου ζούσε με τον πατέρα του Τωβίτ[2]  από τότε που ο Ασσύριος Σεναχηρείμ, τους είχε φέρει αιχμάλωτους από την Σαμάρεια της Παλαιστίνης. Είχε κάνει όλο αυτό το ταξίδι, για να ζητήσει κατ’ εντολή του πατέρα του, κάποιο παλιό χρέος, απ’ τον πατέρα της δαιμονο-παθούς κόρης. Στην διάρκεια όμως του ταξιδιού, βρέθηκε και συνταξίδεψε μαζί του, ένας παράξενος συνοδοιπόρος, ο Αζαρίας, που όμως, χωρίς ο Τωβίας, ο ήρωας μας να το γνωρίζει, επρόκειτο για τον ενσαρκωθέντα… αρχάγγελο Ραφαήλ!
Ο αρχάγγελος λοιπόν Ραφαήλ, ως άνθρωπος, με τ’ όνομα Αζαρίας, είχε αποστολή του να βοηθήσει τον νεαρό Τωβία, στην επικείμενη μάχη του με τον ερωτομανή δαίμονα. Έτσι, όταν κάποτε έφτασαν στον ποταμό Τίγρη της Μεσοποταμίας: «κατέβηκε ο Τωβίας στην όχθη να πλένει τα πόδια του, τότε ένα μεγάλο ψάρι πήδηξε και θέλησε να τον καταπιεί.(!) Ο άγγελος (Ραφαήλ ή Αζαρίας) του είπε: πιάσ’ το. Ο νεαρός (Τωβίας) έπιασε το ψάρι και το έβγαλε στην ξηρά. Τότε ο άγγελος του είπε: Άνοιξε το ψάρι και βγάλε του την καρδιά, το συκώτι και την χολή και φύλαξέ τα καλά. Ο Τωβίας έκανε όπως του είπε ο άγγελος, μετά έψησαν το (υπόλοιπο) ψάρι και το έφαγαν». Τωβίτ 6.5.
Μυστήριο παραμένει το πώς , ο ήρωας μας κατάφερε να βγάλει εντελώς μόνος του έξω από το νερό, ένα τόσο μεγάλο ψάρι, που ήταν ικανό να τον καταπιεί! Αλλά, και το πώς κατάφεραν να φάνε μόνοι τους ένα τόσο μεγάλο ψάρι! Βέβαια, αν θυμηθούμε, ότι τρεις άγγελοι έφαγαν ένα ολόκληρο μοσχάρι, όταν επισκέφθηκαν τον Αβραάμ, (Γεν.18.8) συμπεραίνουμε πως όταν οι άγγελοι πεζοπορούν, νοιώθουν ακόρεστη πείνα!
«Αργότερα καθ’ οδόν, ρώτησε ο Τωβίας τον άγγελο: αδελφέ μου Αζαρία, τι τα θέλουμε (γιατί φυλάξαμε) την καρδιά, το συκώτι και την χολή του ψαριού; Εκείνος του απάντησε: (ακολουθεί βιβλική συνταγή εξορκισμού!). Εάν κάποιον άνθρωπο ή γυναίκα (προσοχή… ο γελοίος διαχωρισμός μεταξη ανθρώπου και γυναικός δεν είναι δικός μου![3] ) Ο΄: τον ενοχλεί ένας δαίμονας ή πνεύμα πονηρό (ποιά άραγε η διαφορά;) πρέπει κάποιος να κάψει (Ο΄ να καπνίσει, να λιβανίσει) μπροστά του, την καρδιά και το συκώτι (του ψαριού!) και ο δαίμονας δεν θα τον ξαναενοχλήσει ποτέ πιά. Η δε χολή χρειάζεται στους ανθρώπους που έχουν λευκώματα (ιπποκρατικά γλαύκωση) στα μάτια, αν τα αλείψει μ’ αυτήν θα θεραπευτεί». Τωβίτ 6.6-9.
Στην συνέχειά της, η αφήγηση μας δείχνει, πως με τους θεόπνευστους ψαρο-καπνισμούς του αγγέλου Ραφαήλ, η κοπέλα πράγματι απαλλάχθηκε απ’ τον ερωτύλο δαίμονα και έγινε τελικά γυναίκα του Τωβία: «Και ότε ηθέλησαν (οι νεόνυμφοι Σάρα και Τωβίας) να κοιμηθούν, έλαβε ο Τωβίας το ήπαρ και την καρδίαν του ιχθύος εκ του βαλαντίου και έθεσεν αυτά επί του θυμιάματος και η οσμή του ιχθύος εκώλυσεν (εμπόδισε) το δαιμόνιο». Αποτέλεσμα; «Απέδρασεν (το δαιμόνιο) εις τα μέρη της άνω Αιγύπτου (…ξέρουν και που πήγε!) και βαδίσας (…!) ο Ραφαήλ συνεπόδισε αυτό εκεί και επέδεσε αυτό παραχρήμα» Τωβίτ(S) 8.1-3… Προσέξτε… πολύ ορθά ο Ραφαήλ, δεν πέταξε, αλλά βάδισε μέχρι την Αίγυπτο, επειδή ήταν ενσαρκωμένος (στον άνθρωπο Αζαρία) δεν του επιτρεπόταν να πετάξει! 
Εντυπωσιακό, επιτέλους… μια δαιμονολογία με αξιόλογη δράση!
Όπως καταλαβαίνετε, θα διασκεδάσουμε αρκετά γιατί ο συγκεκριμένος βιβλικός συγγραφέας, δεν ενδιαφέρεται καθόλου να διατηρήσει κάποιο μέτρο στις δαιμονολογίες του! Έτσι το δαιμόνιο Ασμοδαίος, αν και ουράνιας καταγωγής,[4]  όχι μόνο διαθέτει ακόρεστη ανθρώπινη σεξουαλικότητα,[5]  αλλά ξορκίζεται με ψαρο-καπνισμούς λες και πρόκειται για ενοχλητικό έντομο!
Μάλιστα, το εξορκισμένο πνεύμα, ανικανοποίητο σεξουαλικά, δεν επιστρέφει ντροπιασμένο κάπου στο άθλιο ουράνιο κρησφύγετό του… για να τελειώνει γρήγορα και το βιβλικό ηλιθιογράφημα… αλλά ο ανεκδιήγητος βιβλικός αυτός συγγραφέας, μετά τον ψαρο-καπνο-ξορκισμό, προσθέτει με ύφος ειδικού, διάφορες σπιρτόζικες λεπτομέρειες, για την συμπεριφορά του δαίμονα!
Ο γυναικάς λοιπόν δαίμονας Ασμοδαίος! Ο ερωτοχτυπημένος αυτός δαίμονας, είχε ένα συντριπτικό πλεονέκτημα απέναντι στους άνδρες αντεραστές του… αυτός ερωτευμένος, αέρινος και διεισδυτικός, βρισκόταν μονίμως θρονιασμένος μέσα στο αντικείμενο του πόθου του, μέσα στο σώμα της αγαπημένης Σάρας… σαν το σκουλήκι μεσ’ το μήλο!
Το μόνο που μπορούσε να τον ξετρυπώσει από την τρισευτυχισμένη αυτή κατάσταση, ήταν αυτή η καταραμένη η ανυπόφορη ψαροκαπνίλα! Όταν τον λιβάνισαν με ψαρίλα αυτή λέει πρώτα τον έκανε να… «κολλάει» (ο επιστημονικός όρος είναι… ψαροκαπνιστική δυσκαμψία… πρόκειται για συνηθισμένη αντίδραση δαιμόνων, σε εξαιρετικά δυσάρεστες οσμές!)… Όμως ένας δαίμονας, δεν το βάζει εύκολα κάτω, έτσι παρά το «κόλλημά» του, δίνει μιά… και εκτινάσσεται λέει με ένα δαιμονισμένο άλμα, από την Συρία που βρισκόταν, κάπου στην Άνω Αίγυπτο, δηλαδή τουλάχιστον… 1800 χιλιόμετρα μακριά!
Δυστυχώς όμως, για τον φιλήδονο, σαλταδόρο Ασμοδαίο, τη σκηνή παρακολουθούσε ο ταχύτερος δαιμονοκυνηγός του ουρανού, ο αρχάγγελος Ραφαήλ! Αυτός για να μην προδώσει την κρυφή ιδιότητά του, συγκρατήθηκε και δεν πέταξε, αλλά «βαδίσας» όρμησε ξωπίσω του! Βέβαια σαν άγγελος που ήταν, βάδιζε… κάπως γρήγορα… ας πούμε κάτι σαν… τον υπηρέτη του Μινχάουζεν! Ο λαγοπόδαρος λοιπόν Αζαρίας, οσφραινόμενος σαν λαγωνικό στον αέρα, την ψαροκαπνίλα που άφησε πίσω του ο κακός συνάδελφός του, εντόπισε γρήγορα τον γυναικά Ασμοδαίο, κάπου στην Άνω Αίγυπτο.
Ο αδιόρθωτος χαδιάρης δαίμονας κι εκεί λέει γλυκοκοιτούσε μελαψές Βεδουίνες, που έσκυβαν να βγάλουν νερό από κάποιο πηγάδι σε μια όαση της Άνω Αιγύπτου! Έπεσε λοιπόν πάνω του… και μετά από σύντομη πάλη, μέσα σ’ ένα σύννεφο σκόνης που μόνο άγγελοι μπορούσαν να παρακολουθήσουν, τον «έδεσε» χειροπόδαρα! Η κερκίδα των ασπροφορεμένων αγγέλων, ξέσπασε σε ζητωκραυγές και χειροκροτήματα, (κατά πως λέει αλλού και η Βίβλος: «πάντες οι άγγελοι του θεού αλάλαζαν από χαρά» (Ιωβ 38.7) ενώ οι μαυροντυμένοι αντίπαλοί τους, ξέσπασαν σε βρισιές και αναθεματισμούς! Κάποιοι μάλιστα απ’ αυτούς έδειξαν τον κακό χαρακτήρα τους κάνοντας και… άσεμνες χειρονομίες!
Δυστυχώς οι διασκεδαστικές αυτές βιβλικές λεπτομέρειες τελειώνουν κάπου εδώ κι έτσι απ’ το θεόπνευστο αυτό βιβλικό κώμιξ, δεν θα μάθουμε ποτέ… αν ο Ραφαήλ άφησε δεμένο στην Αίγυπτο τον Ασμοδαίο, κάτω από κάποια χουρμαδιά, αν τον έκλεισε σε ειδικό ουράνιο δεσμωτήριο (με άσεμνες φωτογραφίες γυναικών στους τοίχους για να παρηγορείται!), ή αν τον μετέφερε ξανά πίσω στην Συρία, για να υποφέρει, βλέποντας ανήμπορος και δεμένος την αγαπημένη του Σάρα, να απολαμβάνει ανενόχλητη πια τις γήινες χαρές του γάμου της, με τον νεαρό Τωβία, που τον νίκησε με ένα απλό θυμιατήρι, γεμάτο από τα ξεραμένα σπλάχνα του δαιμονο-διωκτικού ψαριού!
 Ναι, το σατιρίζουμε λίγο παραπάνω, για να αντέξουμε το απελπιστικά χαμηλό επίπεδο της θρησκευτικής παράνοιας και να τονίσουμε καλύτερα το καταγέλαστο του πράγματος, αν και δεν αμφιβάλλω καθόλου πως το κείμενο αυτό και από μόνο του, είναι εξαιρετικά γελοίο!
Ακόμα και σε όσους έκαναν συνήθειά τους, να δέχονται αδιαμαρτύ¬ρητα τις θεολογικές ασυναρτησίες, έντονη απορία προκαλούν, απλές ερωτήσεις όπως: που ήταν ο τόσο πετυχημένος δαιμονοκυνηγός, ο αεικίνητος άγγελος Ραφαήλ, όταν οι πρώτοι σεξομανείς δαίμονες: «οι γιοι του θεού είδαν τις θυγατέρες των ανθρώπων, ότι ήσαν ωραίες (σεξουαλικά θελκτικές!) και έλαβαν εξ αυτών για γυναίκες όσες διάλεξαν»; Γέν.6.2.
Γιατί οι εξίσου αθώες εκείνες γυναίκες, απλά θύματα της διεστραμμένης ερωτικής διάθεσης «των υιών του θεού», πλήρωσαν τον αφύσικο έρωτα των αγγέλων, με την ζωή τους στον κατακλυσμό… ενώ στο βιβλίο του Τωβίτ, η Σάρα απαλλάσσεται από κάθε παρόμοια μομφή, αν και για χάρη της ο ερωτευμένος μαζί της δαίμονας Ασμοδαίος, σκότωσε ήδη εφτά αθώα παλικάρια;     
Αλήθεια, πώς έμαθε τελικά ο Τωβίτ, ο Εβραίος[6]  συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου, ότι ο καπνιστός δαίμονας μόλις «ξεκόλλησε», απ’ την Σάρα, κατέφυγε στην Άνω Αίγυπτο; Του αφηγήθηκε όλες αυτές τις λεπτομέρειες το βράδυ γύρω απ’ την φωτιά, ο εκδικητής δαιμόνων, ο άγγελος Ραφαήλ; Τελικά, είναι αυτό βιβλίο θεού, ή μήπως έχουμε χαθεί στις ασυναρτησίες κάποιων γελοίων αναγνωσμάτων, αρχαίας θεολογικό-σεξουαλικής ψυχαγωγίας!
Δυστυχώς όμως, η κατάσταση είναι σοβαρή και δεν θα βγάλουμε άκρη μόνο με χαλαρή σάτιρα. Γι’ αυτό με κουράγιο και προσοχή στη λεπτομέρεια, πρέπει να επανέλθουμε στην κριτική αναμόχλευση του θεολογικού αυτού βούρκου.
Δυστυχώς πρέπει να παραδεχθούμε, πως όταν τα πλέον ηλίθια ψέματα, είναι γραμμένα στη Βίβλο, αποκτούν αυτόματα ένα αδιαπραγμάτευτο φωτοστέφανο. Όμως και μόνο η απλή ύπαρξη του βιβλίου του Τωβίτ στην εγκεκριμένη από τον θεό Βίβλο, (παρακαλώ να το διαβάσετε και να γελάσετε ή να κλάψετε με θαρραλέα αποδοχή της άγνοιας που μέχρι χτες ονομάζαμε πίστη) έπρεπε να αναγκάσει τους αξιοπρεπείς ανθρώπους των τελευταίων τουλάχιστον αιώνων, να προσέξουν καλύτερα την Ιουδαιο-χριστιανική Βίβλο. Και επιτέλους, αφού δεν έγινε ούτε τους τελευταίους αιώνες, ας το κάνουμε εμείς σήμερα!
Δεν είναι λοιπόν φανερό, ότι και μόνο απ’ το βιβλίο του Τωβίτ, προκύπτει ατόφιος ολόκληρος ο κόσμος της τυπικής μαγείας; Δεν αποδέχεται εδώ η ίδια η Βίβλος, την ουσία της χειρότερης δεισιδαιμονίας, παρουσιάζοντας ανθρώπους να δέχονται επίθεση (και μάλιστα σεξουαλική) από τους δαίμονες; Δεν παραδέχεται ως λειτουργικούς, γελοίους μηχανισμούς κατάμαυρης μαγείας και εξορκισμών, με παράξενα υλικά (εδώ καπνιστό γουλιανό!) που λύνουν ανθρώπους και δένουν δαίμονες;
Με την βιβλική αυτή ιστορία δεν νομιμοποιείται ο κάθε οπαδός της Βίβλου να πιστεύει, ότι υπάρχουν δαίμονες που μπορούν με το παραπάνω να ερωτευτούν γυναίκες, αλλά και να σκοτώσουν αθώους αντεραστές από σεξουαλική ζήλια; Αυτές δεν είναι και οι βασικές θέσεις της καθεαυτού μαγείας; Δεν είναι όλα αυτά στο κέντρο της αρχαίας παγκόσμιας δεισιδαιμονο-μαγείας; Δεν αποτελούν όλα αυτά, τα χειρότερα όρια θρησκευτικής πλάνης;
Γελοία καταγωγή πρέπει να έχει και η ιδέα του καπνιστού δαίμονα!
Αλήθεια αναρωτηθήκατε έστω και μια στιγμή, γιατί καπνίζουν τον δαίμονα οι δαιμονολόγοι της Βίβλου; Η απάντηση είναι απλή, διότι στην εποχή τους, ο υποκαπνισμός ήταν πράγματι μια εντυπωσιακή μέθοδος επίτευξης λυτρωτικών και θηρευτικών αποτελεσμάτων: «το κάπνισμα χρησιμοποιείται σε ειδικές κυνηγετικές περιστάσεις, προς εξαναγκασμό εξόδου από τα κοιλώματα δένδρων βράχων ή υπόγειας κρύπτης των θηραμάτων. Το κάπνισμα αυτό προκαλείται δια της καύσεως ξηρών χόρτων και θείου»… Επίσης: «το κάπνισμα ή υποκαπνισμός των φυτών καταπολεμούσε τα παράσιτα. Στην ανθο¬κομία ο υποκαπνισμός ήταν συχνότατος. Καίγοντας δηλητηριώδη σκευάσματα τα βλαβερά παράσιτα έπεφταν νεκρά ασφυκτιώντας» … Να λοιπόν γιατί «το κάπνισμα με δυσώδεις ουσίες, ήταν συνηθισμένο μαγικό μέσον εκδίωξης δαιμόνων και θεραπείας ασθενειών των καθυστερημένων λαών».[7] 
Η απίθανη αυτή ιστορία, με κάθε σοβαρότητα έχει και συνέχεια! Όταν επέστρεψε τελικά στο πατρικό του ο Τωβίας, έτριψε με την χολή του ψαριού τα μάτια, του επί οκταετία τυφλού πατέρα του από «λεύκωμα» (γλαύκωμα) «και ενεφύσησεν εις τους οφθαλμούς αυτού και επέβαλεν το φάρμακο επ’ αυτόν και απέδωκεν (ιατρεύθη)». Τωβίτ(S) 8.1-3. «Και επέχρισε την χολήν επί τους οφθαλμούς αυτού και διέτριψεν αυτούς και ελεπίσθη(σαν) απ’ αυτού τα λευκώματα». Τωβίτ 11.12.
Τότε ο Αζαρίας ο άγγελος, τους κάλεσε ιδιαιτέρως και τους αποκαλύφθηκε: «εγώ είμαι ο Ραφαήλ[8]  εις εκ των επτά αγγέλων, που ενώπιον του θεού παρουσιάζονται. Τότε ταράχθηκαν και προσκύνησαν (ο άγγελος συνέχισε δικαιολογούμενος για τον ρόλο του Αζαρία) όλο τον καιρό που ήμουν μαζί σας, δεν έτρωγα τίποτα, ούτε έπινα, αλλά εσείς με βλέπατε (να τρώω και να πίνω!) σαν σε όραμα. Τώρα λοιπόν γράψτε πάντα ταύτα τα συμβάντα και ευχαριστήστε τον θεό, γιατί εγώ, ιδού αναβαίνω προς τον αποστείλαντά με, και ανέβη (ανελήφθη)». Τωβίτ 12.15-20. Μήπως σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά;
Η στιγμή του αποχαιρετισμού πρέπει να ήταν εξαιρετικά συγκινητική!
Ο ήρωάς μας ο Τωβίτ, δακρυσμένος κουνούσε το χέρι του στον ευεργέτη του άγγελο καθώς αυτός… ανέπτυσσε ταχύτητα διαφυγής απ’ την γήινη βαρύτητα. Όμως… τα φίδια της ανησυχίας άρχισαν ήδη να τον ζώνουν. Ξέχασε βλέπετε να ρωτήσει τον καλό αυτόν άγγελο, αν υπάρχει περίπτωση να ξαναεπιστρέψει ο βρωμο-γυναικάς ο Ασμοδαίος! Αναρωτιόταν ήδη, μήπως έπρεπε να κρατήσει λίγο ψαρόνεφρο, για να κάψει στα μούτρα του λιγούρη δαίμονα, έτσι και επανεμφανιστεί γλυκοκοιτώντας ξανά την γυναίκα του, που άλλωστε… ήταν και παλιό του αίσθημα!
Καθώς έβλεπε τον άγγελο να ανεβαίνει στον ουρανό, αισθάνθηκε απελπιστικά μόνος. Τι θα κάνει αν ο Ασμοδαίος εμφανιστεί αργότερα, ορεξάτος και ξαναμμένος, ορεγόμενος τις κόρες του ή αργότερα τις νύφες του; Μαύρες σκέψεις του κατέστρεφαν την ευτυχία, καθώς συνειδητοποιούσε ότι δεν έκανε αρκετές ερωτήσεις για το μέλλον! Τι θα καπνίσει στο θυμιατό του, τώρα που δεν έχει άλλα απ’ τα θαυματουργά σπλάχνα ψαριού; Μήπως πρέπει να πεταχτεί εγκαίρως μέχρι τον ποταμό Τίγρη, να ψαρέψει κανέναν θαυματουργό γουλιανό, για να έχει καλού κακού λίγο ψαρόνεφρο στην άκρη.. αχρείαστο να είναι; Μήπως πρέπει να διδάξει την δαιμονοδιωκτική αυτήν μέθοδο και σε άλλους;
Ερωτήσεις, που δεν σκέφτηκε να υποβάλει εγκαίρως, του κατέστρεφαν την χαρά του αποχωρισμού! Αχ, πόσο ποιοτικότερη θα ήταν η ζωή μας, αν οι άγγελοι δεν ήταν υποχρεωμένοι να επιστρέφουν τόσο γρήγορα στους ουρανούς;
Αλήθεια, μόνο τα σπλάχνα ψαριού ξορκίζουν δαίμονες, ή μήπως κι άλλες δύσοσμες ουσίες, ξορκίζουν (θεραπεύουν) κι άλλες μορφές δαιμονισμένων; Άραγε μόνο ο Ραφαήλ δένει δαίμονες, ή κι άλλοι άγγελοι τα καταφέρνουν εξίσου καλά; Άραγε μόνο ο Ασμοδαίος κυνηγάει γυναίκες ή υπάρχουν κι άλλοι ηδονοβλεψίες δαίμονες; Μήπως θα ήταν σκόπιμο, να καπνίζουμε προληπτικά λίγα σπλάχνα ψαριού, για να αποτρέπουμε τον κάθε σεξουαλικά ξεσηκωμένο «Ασμοδαίο» να πλησιάσει αόρατος καθώς είναι, απαρατήρητος τα κορίτσια μας;!
Μήπως ένα άρωμα… από ψαρόσουπα γουλιανού, είναι αποτελεσματική προστασία για τα κορίτσια μας; Τι συμβαίνει με τ’ αγόρια μας; Μήπως υπάρχουν και γι αυτά ανάλογοι ερωτομανείς δαίμονες; Και τι ψάρι πρέπει να βρούμε γι’ αυτούς; Μήπως υπάρχουν γυναικόσχημοι δαίμονες που ειδικεύονται στους μοναχικούς οδοιπόρους; Στους ασθενείς; Στους ηλικιωμένους; Πόσες απ’ τις υπόλοιπες ταλαιπωρίες της ψυχής και του σώματός μας, οφείλονται άραγε σε δαίμονες… μήπως όλες; Μήπως;
Αν οι παραπάνω ερωτήσεις σας φαίνονται υπερβολικές, τότε δεν έχετε παρά να κάνε κάτι, που δεν κάνατε ποτέ σας… να διαβάσετε επιτέλους τις περιπέτειες του Τωβίτ στην δική σας Βίβλο! Και επιτέλους ρωτήστε κάποιον πνευματικό της εμπιστοσύνης σας: ισχύουν οι δαιμονο-ηλιθιότητες αυτού του βιβλίου, ή μήπως καταργήθηκαν; Αν καταργήθηκαν, τότε γιατί εξακολουθεί αυτό το δαιμονο-μαγικό βιβλίο (του Τωβίτ) να βρίσκεται μέσα στην Βίβλο; 
Ποιος αμφιβάλει λοιπόν, ότι τέτοια αναγνώσματα, όπως ο βιβλικός Τωβίτ, αργά αλλά σταθερά, συντηρούσαν για αιώνες το ψιλοβρόχι της δεισιδαιμονίας, αρχικά στα μυαλά των φιλεύσεβων Ιουδαίων και αργότερα, μέσα απ’ τον Ιουδαιο-χριστιανισμό προκάλεσαν την μαύρη δαιμονο-καταιγίδα του μεσαίωνα;
 
Κάποιοι θα πουν ότι όλα αυτά ανήκουν στην Παλαιά Διαθήκη και δεν τα υιοθέτησε ο Χριστιανισμός. Δεν είναι καθόλου έτσι και θα το δούμε στην συνέχεια. Επί του παρόντος, δείτε τι λένε για τις δαιμονολογίες του Τωβίτ δύο απ’ τους μεγαλύτερους πατέρες της εκκλησίας.
Χωρίς τον παραμικρό υπαινιγμό απόρριψης του Τωβίτ και του δαίμονα Ασμοδαίου, ο Ιωάννης Χρυσόστομος[9]  γράφει: «Τωβίτ καλείται το βιβλίο, επειδή την περί αυτού ιστορία (όχι παραμύθι) περιέχει. Στα Εκβάτανα δε υπήρχε η θυγατέρα του Ραγουήλ ονόματι Σάρα. Ταύτην ουκ επέτρεπεν γαμηθήναι ο δαίμων Ασμοδαίος και επτά (παλικάρια) λαβόντες αυτήν απέκτηνε»… Και τελειώνοντας την περίληψη του βιβλίου παραδέχεται: «Το ήπαρ και η καρδιά (του ιχθύος) θυμιώμενα θα διώξουν τον δαίμονα. Η δε χολή θα καθαρίσει τα λευκώματα». Τα ίδια ακριβώς επαναλαμβάνει και ο επονομαζόμενος «Μέγας» Αθανάσιος ο θεολόγος, αυτός που συνέταξε το περιεχόμενο της Κυριακής λειτουργίας και στο «κατά Ελλήνων» βιβλίο του κατέκρινε τις δεισιδαιμονίες… των Ελλήνων![10] 
Μάλιστα, ο Ιωάννης Χρυσόστομος, ξεπέρασε κατά πολύ τον οποιονδήποτε βιβλικό Τωβίτ, αφού συνέταξε δικούς του εξορκισμούς δαιμόνων, που μέχρι σήμερα αποτελούν το επίσημο κείμενο εξορκισμών της εκκλησίας! Αναφερόμενος δε στην περίπτωση του Τωβίτ επιβεβαιώνει ότι: «τον Τωβίτ ομματώσας και το φως αυτού χαρισάμενος»! Παραδέχεται λοιπόν άμεσα ως αληθινή, όχι μόνο την ύπαρξη του σεξουαλικού δαίμονα Ασμοδαίου, αλλά και την θεραπεία της οφθαλμικής πάθησης (λεύκωμα) με την επάλειψη εντοσθίων ψαριού! 
Αλήθεια πότε έζησε ο Τωβίτ ο συγγραφέας αυτού του παράξενου βιβλίου; Στο ίδιο το βιβλίο διαβάζουμε: «εγώ ο Τωβίτ οδηγήθηκα αιχμάλωτος στην Νινευή την εποχή του Ενεμερσσάρου (Σαλμανάσαρου Ε΄ 762-722 π.Χ.) ο οποίος με διόρισε προμηθευτή του (ότι κι αυτός σχετίζεται με τα τρόφιμα και την βασιλική κουζίνα, δεν πρέπει να θεωρηθεί… παρά καθαρή σύμπτωση). Όταν πέθανε ο Ενεμερσσάρος τον διαδέχθηκε[11]  ο Σενναχηρίμ (704-681)». Τωβίτ 1.10-15.
Κατά την εσωτερική μαρτυρία του βιβλίου λοιπόν, ο συγγραφέας έζησε τον έβδομο αιώνα π.Χ. Κατά τους ειδικούς, που συνεκτιμούν το συγγραφικό ύφος, τους εξελληνισμένους όρους και το γενικότερο εκφραστικό ύφος, το βιβλίο είναι ξαναγραμμένο πολύ αργότερα: «Το βιβλίο (του Τωβίτ) εγράφη πρωτοτύπως εβραϊστί ή αραμαϊστί, δια να δείξει πως ο θεός επιτρέπει μεν τις δοκιμασίες των ευσεβών ανθρώπων, δεν εγκαταλείπει όμως αυτούς, αλλά και εν τη παρούση ζωή ανταμείβει την αρετή αυτών… Πότε ακριβώς και υπό τίνος εγράφη, δεν δύναται τις να είπει, ειμή μόνο ότι τούτο εγράφη (το ορθότερο είναι ξαναγράφτηκε) από τις αρχές του Γ΄ μέχρι το τέλος του Β΄ προ Χριστού αιώνος»[12]  Άρα η αντιγραφή του τοποθετείται τουλάχιστον από το 300 π.Χ. και εντεύθεν.
Βέβαια οι ευφυέστατοι διαχειριστές των «ιερών» αυτών κειμένων, για να απαλλαγούν από τα ενοχλητικά φορτία φανερής μαγείας, που ενίοτε περιείχαν, εφηύραν τον όρο «δευτεροκανονικά» (!) και: «μόνο αναγιγνωσκόμενα στους κατηχουμένους».[13]  Δεν γνωρίζω αν μ’ αυτό το εφεύρημα, κατάφεραν να αποτρέψουν τις ερωτήσεις, ή ο φόβος και η άγνοια που βασίλευε ανάμεσα στους πιστούς των περασμένων αιώνων, ήταν αρκετά να εξασφαλίσουν την αδιατάρακτη παρουσία τέτοιων κειμένων στον βιβλικό κώδικα! Γνωρίζω μόνο, ότι σήμερα που η υποτυπώδης κριτική σκέψη και οι βασικές ελευθερίες έκφρασης επανεδραιώνονται, θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον έως διασκεδαστικό, αν κάποιος προσπαθούσε να μας εξηγήσει, τι θα πει… δευτεροκανονική θεοπνευστία!
 Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι, η συμμετοχή του καθαρά δαιμονολογικού βιβλίου Τωβίτ, στον κανόνα[14]  της Π. Διαθήκης δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία. Η ύπαρξη του βιβλίου Τωβίτ στον κανόνα της Βίβλου, μας αποκαλύπτει κάτι σημαντικό. Υπήρχε μια χονδροειδής δαιμονολογική και μαγο-θεραπευτική πτυχή του Ιουδαϊσμού, που για κάποιους λόγους αφαιρέθηκε ή επικαλύφθηκε προσεκτικά στα υπόλοιπα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης.
Γνωρίζοντας ότι ο Ιησούς στην Καινή Διαθήκη εκβάλλει ασταμάτητα δαίμονες, ο συσχετισμός της συμπεριφοράς του με το βιβλίο του Τωβίτ είναι αναπόφευκτος! Το απολύτως δαιμονολογικό, κείμενο του «Τωβίτ», θέτει λοιπόν μια σειρά από σημαντικές ερωτήσεις σε όποιον θέλει να εξετάσει την δαιμονοδιωκτική συμπεριφορά του Ιησού.
Η κεντρική μας ερώτηση είναι: Γιατί εκβάλλει δαίμονες ο Ιησούς;
Είναι με κάποιον ιδιαίτερο τρόπο ο συνεχιστής του δαιμονοδιωκτικού πνεύματος του Τωβίτ; Ενώ ο Ιησούς εκβάλλει συνεχώς δαίμονες, γιατί στην υπόλοιπη Παλαιά Διαθήκη, εκτός από την περίπτωση του Τωβίτ και ελάχιστων ακόμα εξαιρέσεων, μια τέτοια δαιμονοδιωκτική πρακτική σχεδόν απουσιάζει από τους παλαιοδιαθηκικούς θεραπευτές; Υπήρξε άραγε, στους προχριστιανικούς χρόνους, μια ξαφνική στροφή της ιουδαϊκής θεολογίας προς την δαιμονοδιωκτική θεραπευτική… ή μήπως όλες αυτές οι δαιμονολογικές περιγραφές αν και ελάχιστες σε ολόκληρη την Π. Διαθήκη, μαρτυρούν μια επιμελώς κρυμμένη πλευρά της βιβλικής δαιμονολογίας;
Μια προσεκτικότερη ματιά στα αρχεία αυτής της βιβλικής θρησκείας, θα μας βοηθήσει να διαμορφώσουμε άποψη, για το ενδεχόμενο μιας άλλης εντελώς διαφορετικής προέλευσης του δαιμονο-θεραπευτικού Χριστιανισμού και να ανακαλύψουμε μια νέα βάση αξιολόγησης των λόγων και των έργων του ανθρώπου, που ενσάρκωσε με τόση επιτυχία τον κεντρικό ήρωα της Καινής Διαθήκης.
M. Καλόπουλος
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:
[1]  Τα αποσπάσματα είναι από την επονομαζόμενη μετάφραση των τεσσάρων καθη¬γη¬τών (ή Β. Βέλλα), της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας. Η μετάφραση αυτή είναι εγκεκριμένη απ’ την ιερά σύνοδο της Ελλάδος, με αριθμό πρωτοκόλλου 1492.
[2]  Όλως περιέργως και ο Τωβίας ήταν αυλικός (οικονόμος) του Βασιλιά Σαλμανάσαρ!
[3]  Η ανεκδιήγητη αυτή έκφραση: «ανθρώπου ή γυναικός», (!) υπάρχει στο πρωτότυπο των Ο΄ και ο παράξενος αυτός διαχωρισμός, αφήνει αστεία υπονοούμενα… για τις γυναίκες! Βέβαια η εξήγηση είναι απλή, στη φτωχή Εβραϊκή γλώσσα, για τον άνδρα και τον άνθρωπο υπάρχει μόνο μια λέξη και ο μεταφραστής… έκανε την ζημιά του!
[4]  Οι δαίμονες κατά την Βίβλο, είναι άγγελοι που ξέπεσαν μαζί με τον αρχηγό τους Σατανά από τον ουράνιό τους ρόλο.
[5]  Υπενθυμίζουμε εδώ ότι η σεξουαλική δαιμονολογία, ξεκινάει από το πρώτο κιόλας βιβλίο της Βίβλου την Γένεση, όπου: «είδαν οι υιοί του θεού τις θυγατέρες των ανθρώπων ότι ήταν όμορφες και πήραν για γυναίκες τους όσες από εκείνες τους άρεσαν» (Β.Β.) Γένεσις 6.1.
[6]  «Το δε βιβλίο του Τωβίτ είναι Εβραϊκό» Μιχ. Γλύκας «Βίβλος χρονική» 321.4.
[7]  Κ. Παλαιολόγος Επιμελ. Εργαστ. φυσικής Πανεπ. Αθηνών. Βλ. Δρανδ. «καπνισμός»
[8]  «Ραφαήλ του μεγάλου» Τωβίτ 3.16. Το όνομα Ραφαήλ σημαίνει: «ο θεός πολεμάει»
[9]  Ιωάννης Χρυσόστομος Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως: Σύνοψις Παλαιάς και Καινής Διαθήκης «Βιβλίον Τωβίτ» 56.360.55.
[10]  Αθανάσιος θεολόγος: Σύνοψις Παλαιάς Διαθήκης. «Βιβλίον Τωβίτ» 28.372.49.
[11]  Στην πραγματικότητα μεσολαβεί ο Σαργών Β΄ (722-705 π.Χ.) αλλά τέτοιες ανακρίβειες είναι εντελώς συνηθισμένες στα ιστορικά δεδομένα της Βίβλου.
[12]  Π. Μπρατσιώτης, καθηγητής εισαγωγής και ερμηνείας στην Π. Διαθήκη των Ο΄ του πανεπ. Αθηνών. (Δρανδάκης: «Τωβίτ»).
[13]  Ο Αθανάσιος ο Θεολόγος (Σύνοψις 28.289.21) είναι ο πρώτος που μετονόμασε σε δευτεροκανονικό τον Τωβίτ, ενώ ο προγενέστερος του Κλήμης Αλεξανδρείας αγνοεί αυτόν τον σκόπιμο τεμαχισμό!
[14]  «Τον Τωβίτ, την Σοφία Σολομώντος, καθώς και την Ιουδίθ, αναγνώρισε ως κανονικά βιβλία η εν Καρθαγένη (418μ.Χ.) σύνοδος δια του λβ΄ κανόνος» Πρωτοσύγκελος Ευστάθ. Δ. Σκάρπας. Βλ. επίσης Δρανδάκης «Αγία Γραφή». «Ο παρών κανών (λβ΄) ορίζει ότι εις την Εκκλησία, άλλο τι να μην αναγιγνώσκεται εις όνομα αγίων γραφών, εκτός απ’ τα κανονικά τούτα βιβλία… Αυτές δε είναι οι κανονικές Γραφές: Γένεσις, Έξοδος, Λευιτικόν, Αριθμοί, Δευτερονόμιο, Ιησούς του Ναυή, Κριταί, Βασιλειών (βίβλοι δ΄) Παραλειπομένων (βίβλοι β΄) Ιωβ, Ψαλμοί, Σολομώντος (βίβλοι δ΄) Προφητών (βίβλοι ιβ΄) Ησαΐας, Ιερεμίας, Ιεζεκιήλ, Δανιήλ, Τωβίτ, Ιουδίθ, Εσθήρ, Έσδρα (βίβλοι β΄)». Σύνοδος Καρθαγένης (418μ.Χ.) Κανών ΛΒ΄. Πηδάλιον ορθοδόξου εκκλ. σελ. 480.
Βλέπε επίσης: Ο ΤΣΙΦΟΡΟΣ ΣΑΤΙΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΒΙΒΛΙΚΟ ΤΩΒΙΤ !!! Τό δαιμόνιο της Σάρρας
……………………

M. Καλόπουλος

Εντάξει, δεν είναι και μυστικό ότι ο ιουδαϊσμός, και σε λιγότερο βαθμό και ο χριστιανισμός, εμπεριέχουν πολλά μαγικά στοιχεία. Μια γρήγορη ματιά στην Αγία Γραφή, κυρίως στην Παλαιά, αλά και σε σημεία της Καινής Διαθήκης ή σε κάποια αποσπάσματα του Ταλμούδ θα το επιβεβαιώσουν αμέσως. Κι επίσης τα απλά και εύλογα ερωτήματα που θέτει ο συγγραφέας δε χρήζουν απαραίτητα απάντησης, μιας και τα θρησκευτικά κείμενα σπάνια πατούν πάνω στη λογι΄κή. Παρεμπιπτόντως, αυτή είναι η χιλιοστή δημοσίευση του ιστολογίου.

Πηγή:
Πρώτο Θέμα

Μια απίστευτη υπόθεση
Απίστευτο: Ισραηλινός ζήτησε περιοριστικά μέτρα εναντίον του… Θεού!
06/05/2016 17:53

Ο κ. Σόσαν ισχυρίζεται ότι ο Μεγαλοδύναμος του έχει φερθεί πολύ άσχημα τα τελευταία χρόνια
Απηυδισμένος από τις κακοτυχίες που του έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια, ένας Ισραηλινός αποφάσισε να πάει τον… Θεό στα δικαστήρια, προκειμένου να υποβάλει αίτημα περιοριστικών μέτρων εναντίον του.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Independent, o Δαυίδ Σόσαν ισχυρίστηκε στο δικαστήριο της πόλης Χάιφα (εκπροσωπώντας μάλιστα ο ίδιος τον εαυτό του) ότι ο Θεός του έχει φερθεί πολύ άσχημα τα τελευταία χρόνια, χωρίς ωστόσο να μπει σε λεπτομέρειες σχετικά με τις κακουχίες που του έχει προκαλέσει ο Μεγαλοδύναμος.

Ο κ. Σόσαν ισχυρίστηκε ενώπιον του δικαστή (ο οποίος σίγουρα είχε μείνει… άφωνος) ότι έχει κάνει διάφορες προσπάθειες για να ενημερώσει την αστυνομία για τα υποτιθέμενα «εγκλήματα» του Θεού και ότι περιπολικά είχαν φτάσει σπίτι του σε 10 ξεχωριστές περιπτώσεις, χωρίς ωστόσο να μπορούν  να κάνουν κάτι για να τον γλιτώσουν από τον «δυνάστη» του.

Όπως μάλιστα εξήγησε ο ενάγων, οι αστυνομικοί ήταν εκείνοι που του έδωσαν την ιδέα να ζητήσει περιοριστικά μέτρα εναντίον του Θεού, προφανώς για να τον… ξεφορτωθούν.

Όπως θα περίμενε ίσως κανείς, το αίτημα για την περιοριστική εντολή του κ. Σόσαν απορρίφθηκε από τον δικαστή, ο οποίος επισήμανε ότι το πρόβλημα του ενάγοντα είναι μάλλον ψυχολογικό και απαιτεί την παρέμβαση άλλων ειδικών και όχι των δικαστικών αρχών.

Πάντως, εάν αναρωτιόσασταν, ο… εναγόμενος δεν εμφανίστηκε στο δικαστήριο αλλά ούτε καταδέχτηκε να σχολιάσει την απόφαση.

Ο άνθρωπος μπορεί να έκανε πλάκα ή απλώς να ήταν λίγο χαζός, το οποίο δεύτερο είναι πολύ πιθανότερο. Πάντως η περίπτωση αυτή δείχνει ότι ακόμα το Ισραήλ είναι κοσμικό κράτος. Για πόσο ακόμα; Γιά να δούμε τι θα γίνει όταν θα έχουν υπερπολλαπλασιαστεί οι υπερορθόδοξοι στις επόμενες δεκαετίες.

Βρισκόμαστε στο έτος 2016, κι ακόμα απορούμε από το πλήθος και τη σφοδρότητα των επιθέσεων κατά της εξελικτικής θεωρίας και εν γένει κατά της επιστήμης και της αντίληψης του κόσμου η οποία προωθεί από διάφορους σκοταδιστικούς υπερθρησκευτικούς κύκλους σε όλο τον κόσμο, από τις δήθεν πολιτισμένες ΗΠΑ μέχρι την Αγκόλα. Κάθε χρόνο, η Τουρκία μας εκπλήσσει για την οπισθοδρομικότητά της σε τέτοια θέματα. Η Τουρκία έχει μεγάλη αντιδαρβινική παράδοση, με πλέον κραυγαλέα περιστατικά αυτά του 2011 και του 2012.

Η Τουρκία έχει εδώ και χρόνια εγκαταστήσει φίλτρα στο Διαδίκτυο για να περιορίσει την πρόσβαση στην αντίθετη άποψη. Για τα φίλτρα αυτά υπεύθυνη είναι η Τουρκική Αρχή Τεχνολογίας και Επικοινωνιών. Η πρόσβαση χωρίζεται στο επίπεδο για τα παιδιά και στο οικογενειακό επίπεδο, και τα φίλτρα αυτά απαγόρεύουν την πρόσβαση σε πολιτικά ανατρεπτικό περιεχόμενο, στην πορνογραφία και σε σελίδες που προωθούν αξίες αντίθετες σ’αυτές του τουρκικού κράτους. Το 2011 βρέθηκε λοιπόν ότι είχαν λογοκριθεί πολλές εκπαιδευτικές σελίδες σχετικές με την εξέλιξη στο επίπεδο πρόσβασης για τα παιδιά. Η απαγόρευση ήρθη όταν το θέμα επισημάνθηκε, αλλά αυτό γέννησε σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τη σχέση του τουρκικού κράτους με την επιστήμη, κάτι που ενισχύθηκε περισσότερο από το γεγονός ότι ιστοσελίδες που αντιτίθεντο στην εξέλιξη δε λογοκρίνονταν, όπως αυτή του γνωστού ισλαμικού δημιουργιστή ιεροκήρυκα Χαρούν Γιαχγιά, κατά κόσμον Αντνάν Οκτάρ, ο οποίος κατέφυγε στα δικαστήρια ζητώντας τη λογοκρισία της σελίδας του Ρίτσαρντ Ντόκινς, μεγάλου εξελικτικού βιολόγου και άθεου. Το αίτημά του δεν έγινε δεκτό, αλλά στη συνέχεια έκανε έφεση. Τελικά, ευτυχώς για την πρόοδο της επιστήμης και του ορθού λόγου, δε δικαιώθηκε.

Το φθινόπωρο του 2012 είχαμε ένα ακόμα σοβαρό περιστατικό, όταν κυκλοφόρησαν δύο σχολικα βιβλία που παρουσίαζαν τον Αϊνστάιν και το Δαρβίνο σαν Εβραίους δαίμονες. Συγκεκριμένα, ο Δαρβίνος είχε δύο ελαττώματα: πρώτον ήταν Εβραίος και δεύτερον μισούσε την εμφάνισή του. Το προτεταμένο του μέτωπο, τη γαμψή του μύτη και την αραιή οδοντοστοιχία του. Επίσης, όταν ήταν μικρός, προτιμούσε να συχνάζει στο ζωολογικό κήπο όπου παρατηρούσε τους χιμπατζήδες, παραμελώντας τα μαθήματά του. Ο Αϊνστάιν από την άλλη ήταν βρώμικος και απεριποίητος, ενώ του άρεζε να τρώει σαπούνι ακόμα κι όταν η Γκεστάπο έβαζε τους Εβραίους στα κρεματόρια για να γίνουν σαπούνι. Και όλα αυτά ενώ ο Δαρβίνος… δεν ήταν Εβραίος! Η Financial Times διακοίνωσε το ντροπιαστικό αυτό γεγονός σε όλο τον κόσμο. Τα βιβλία αυτά φυσικά προκάλεσαν την αντίδραση των συνδικαλιστικών οργανώσεων των Τούρκων δασκάλων, οι οποίοι ζήτησαν την άμεση απόσυρσή τους. Από τη δική του μεριά, το υπουργείο παιδείας της χώρας δήλωσε δημόσια άγνοια για το περιεχόμενό τους. Αυτό ακριβώς που διαβάσατε! Σκεφτείτε οπότε τι τερατολογίες γράφονται εδώ και δεκαετίες στα τουρκικά σχολικά βιβλία για την επιστήμη, για το διαφωτισμό, για τα άλλα θρησκεύματα εκτός του ισλάμ, και ασφαλώς για το ελληνικό έθνος!

Προς τι όμως αυτό το μίσος προς το Δαρβίνο, φταίει ο σκοταδιστής νεοσουλτάνος Ερντογάν, ή μήπως υπάρχει κάποια βαθύτερη αιτία; Μολονότι το πρώτο σίγουρα παίζει μεγάλο ρόλο, δε μπορούμε να παραγνωρίσουμε μία πολύ βαθύτερη αιτία, μία αναφορά στους Τούρκους που εντοπίζεται στα γραφόμενα του ίδιου του Δαρβίνου. Σε μια επιστολή του λοιπόν, η οποία διασώθηκε και αρχειοθετήθηκε από τον γιο του Φραγκίσκο Δαρβίνο, ο φυσιοδίφης εξηγεί τις πιθανές προεκτάσεις της φυσικής επιλογής μεταξύ των ανθρώπινων ομάδων, και σ’ένα σημείο λέει τα εξής:

I could show fight on natural selection having done and doing more for the progress of civilization than you seem inclined to admit. Remember what risk the nations of Europe ran, not so many centuries ago of being overwhelmed by the Turks, and how ridiculous such an idea now is! The more civilised so-called Caucasian races have beaten the Turkish hollow in the struggle for existence. Looking to the world at no very distant date, what an endless number of the lower races will have been eliminated by the higher civilised races throughout the world. (Francis Darwin, The Life and Letters of Charles Darwin, Vol. I, 1888. New York D. Appleton and Company)

Αυτό ήταν στο πρωτότυπο. Σε πρόχειρη δική μου μετάφραση εννοεί:

Θα μπορούσα να αποδείξω ότι η φυσική επιλογή έχει κάνει κι εξακολουθεί να κάνει περισσότερα για την πρόοδο του πολιτισμού απ’ό,τι τείνεις να δέχεσαι. Θυμήσου τι κίνδυνο διέτρεξαν τα έθνη της Ευρώπης, όχι και πολλους αιώνες πριν να συντριβούν από τους Τούρκους, και πόσο γελοία είναι τώρα μια τέτοια ιδέα! Οι πιο πολιτισμένες λεγόμενες καυκάσιες φυλές έχουν κατατροπώσει τους Τούρκους στον αγώνα για ύπαρξη. Σκεπτόμενος τον κόσμο σε όχι και πολύ μακρινή ημερομηνία, πόσο μεγάλος αριθμός των κατώτερων φυλών θα έχουν εξαλειφθεί από τις ανώτερες πολιτισμένες φυλές σε όλο τον κόσμο; (Φραγκίσκος Δαρβίνος, Ο Βίος και οι Επιστολές του Καρόλου Δαρβίνου, τόμος α, 1888.

Βλέπουμε στο απόσπασμα αυτό ότι ο Δαρβίνος δε διαφοροποιείται από τις τυπικές ρατσιστικές απόψεις της εποχής του. Οι Ευρωπαίοι, κρίνοντας από την τεχνολογική τους υπεροχή και τις επιτυχίες στον τομέα της αποικιοκρατίας, και προσπαθώντας να εκλογικεύσουν την εκμετάλλευση των υποτελών λαών ένεκα των χριστιανικών υπολειμματικών ενοχών τους, κατέφευγαν σε τέτοιες ιδεοληψίες. Ο Δαρβίνος στην πραγματικότητα ήταν από τους μετριοπαθέστερους της εποχής του. Η πρόταση στο τέλος του αποσπάσματος, όπου υποτίθεται ο Δαρβίνος πιστεύει ότι μόνο με την εξαφάνιση του τουρκικού έθνους θα μπορέσει να προοδεύσει ο πολιτισμός, είναι μεταγενέστερο κατασκεύασμα των Τούρκων υπερεθνικιστών και των σκληροπυρηνικών αρχαιοελληνιστών, και δεν απαντά στο αρχικό κείμενο. Για αυτόν λοιπόν το λόγο ο Δαρβίνος δαιμονοποιείται στην τουρκία και εκθειάζεται σε αρχαιοεληνιστικούς κύκλους της Ελλάδας.

Φυσικά, οι απόψεις του Δαρβίνου για οποιοδήποτε θέμα δεν αναιρούν την εξελικτική θεωρία, η οποία άλλωστε έχει στηριχθεί κι εμπλουτιστεί περαιτέρω από πάμπολλες μεταγενέστερες μελέτες από πάμπολλους επιστήμονες. Και ο χειρότερος αν είναι ηθικά ο επιστήμων, εάν τα ευρήματά του εξηγούν ικανοποιητικά την πραγματικότητα, θα πρέπει να γίνουν δεκτά. Η σύγχυση των επιστημονικών ευρημάτων με τυχόν ελαττώματα του χαρακτήρα ενός λέγεται επίθεση ad hominem (στον άνθρωπο), και είναι ένα διαχρονικό, βρώμικο και ύπουλο εργαλείο των εμπαθών κάθε παράταξης, που δεν αρμόζει σε σοβαρή επιστημονική συζήτηση.

Τα πάντα είναι φανταχτερά στολισμένα. Στολισμένα δέντρα, κατασκευές με κλαδιά ταλαίπωρων γυμνόσπερμων κωνοφόρων και κουκουνάρια, Άγιοι Βασίληδες, έλκυθρα, τάρανδοι, αστεράκια, αγγελάκια, μπάλες και μπαλάκια, καρτουνώδεις φάτνες, ενίοτε κάπως παράξενες, χιονάκια, χιονάνθρωποι με καρότα κι άλλα χειμέρια σύμβολα που δεν τα βλέπουν ποτέ όσοι είναι στην ομώνυμη νάρκη, και βέβαια φωτεινά και πολύχρωμα λαμπιόνια παντού, που παίζουν κι εναλλάσσονται σε διάφορους τρελούς ρυθμούς. Όλοι οι άνθρωποι βγαίνουν έξω, και συρρέουν στα μαγαζιά για να αγοράσουν δώρα για τους δικούς τους, αδειάζοντας τις κάρτες τους. Από παντού ακούγονται τζινγκλ μπελς και γιορτινές μουσικές με κυρίαρχα ορισμένα γνωστά, κυρίως αμερικάνικα, άσματα, τα ίδια και τα ίδια κάθε χρονιά. Τα παιδιά χαίρονται, μπουκώνονται με γλυκάκια, και αδιμονούν για τα δώρα που θα λάβουν από τους γονείς τους ή τον Άι-Βασίλη, ανάλογα με το αναπτυξιακό τους επίπεδο. Αυτό είναι το ετήσιο καρναβάλι που αποκαλείται Χριστούγεννα. Μία παγκοσμιοποιημένη, εμπορευματοποιημένη γιορτή, που γιορτάζεται σ’όλο το δυτικό και σε πολλά μέρη του μη δυτικού κόσμου, χριστιανικού και μη. Εξαιρουμένων ίσως των ισλαμικών κρατών, η χειμερινή αυτή εορτή γιορτάζεται σχεδόν παγκοσμίως σήμερα. Και φυσικά ελάχιστος λόγος γίνεται για τη θρησκευτική της απαρχή από τους ελάχιστα ή μη θρησκευόμενους, αν και παρατηρείται ανεξήγητη αύξηση του ενδιαφέροντος για τους αναξιοπαθούντες του άδικου τούτου κόσμου και υποτυπώδεις κινήσεις υπέρ τους, με συχνή χρήση της κακοποιημένης έννοιας της αγάπης, από μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Μήπως αυτό πρόκειται για θαύμα; Για τους πιο θρησκευομενους όμως του κόσμου αυτού, τα Χριστούγεννα σηματοδοτούν τη γέννηση του Κυριου Ημών Ιησού Χριστού, ο οποίος γεννήθηκε υποτίθεται σε μία φάτνη (θαύμα ότι δεν τον δάγκωσαν ή και δεν τον έφαγαν τα ζώα) από μια παρθένα εγκυμονούσα του ναού (πολλοί άνθρωποι συνέρεαν στο ναό πάντως, και μην ξεχνάτε ότι η κοπέλα ήταν φτωχή), την οποία περιμάζεψε ένας ψυχοπονιάρης μαραγκός, ο οποίος πιθανότατα κατασκεύαζε φέρετρα, αγχόνες και κρεβάτια για τις ακολασίες των πλουσίων της εποχής. Οι πιο θρησκευόμενοι που έλεγα λοιπόν, αν και συχνά παραπονιούνται για την κατάπτωση της γιορτής των Χριστουγέννων, εξακολουθούν να μετέχουν των απολαύσεών της. Μπορεί να νηστέψουν από πριν και να κοινωνήσουν στην εκκλησία, αλλά θα ακούσουν και το τζινγκλ μπελ, θα φάνε μπόλικα γλυκά και θα στολίσουν το σπίτι τους με δέντρο και φωτάκια. Σε ακόμα πιο θρησκευόμενες μερίδες ή σε τόπους όπου ο χριστιανισμός ακο΄μα είναι πραγματική θρησκεία ωστόσο, τα Χριστούγεννα είναι κυρίως θρησκευτική εορτή. Είτε με την θρησκευτική είτε με την εκκοσμικευμένη μορφή της όμως, κατά γενική ομολογία η γιορτή αυτή θεωρείται χαρμόσυνο γεγονός που φωτίζει τις μουντές ζωές μας. Πώς την αντιμετωπίζουν όμως ακόλουθοι άλλων θρησκειών;

Πώς την αντιμετωπίζουν οι Εβραίοι για παράδειγμα, δεδομένου ότι αντιτίθενται έντονα, αν όχι μισούν, το χριστιανισμό; Θα περίμενε κανείς ότι μία χριστιανική γιορτή θα είναι αδιάφορη για τους οπαδούς άλλης θρησκείας, αλλά αυτό δεν ισχύει πάντοτε. Οι Ευρωπαίοι Εβραίοι, ζώντας ιστορικά σε ένα εχθρικό περιβάλλον για την πίστη τους, εξού και η απέχθειά τους για το χριστιανισμό, ανέπτυξαν διάφορα έθιμα για την Παραμονή των Χριστουγέννων, τα οποία είχαν σκοπό να τους προστατεύσουν από το κακό των ημερών, αλλά και για να τονώσουν τη δεισιδαιμονία τους όπως φαίνεται. Γι’αυτούς, η παραμονή των Χριστουγέννων είναι το λεγόμενο Nittel Nacht, μια μέρα καταραμένη.

Η φράση είναι γίντις, της γλώσσας που ομιλούσαν ιστορικά οι περισσότεροι Ευρωπαίοι Εβραίοι (Ασκενάζι), η οποία βασίζεται σε κάποια γερμανική διάλεκτο, με έντονες επιρροές από τα εβραϊκά, τα αραμαϊκά και από σλαβικές γλώσσες, και γράφεται με το εβραϊκό αλφάβητο. Η προέλευση της λέξης Nittel δεν είναι πλήρως εξακριβωμένη, αλλά ίσως προέρχεται από το λατινικό natalis, ο γενέθλιος, δηλαδή η γενέθλια νύκτα. Σύμφωνα με άλλη ετυμολόγηση, το νίτελ αποτελεί αρκτικόλεξο του Nischt Yiden Tarren Lernen, δηλαδή η νύκτα που οι ιουδαίοι δε μελετούν την Τορά, αν και πιθανότερη ετυμολογία είναι η πρώτη. Τέλος υπάρχει και η άποψη, ότι επειδή δεν ήθελαν οι χασιδιστές να αναφέρουν το όνομα του Ιησού, τον αποκαλούσαν «νατάλ», δηλαδή κρεμασμένο στα εβραϊκά, σύμφωνα με μια λανθασμένη ταλμουδική αφήγηση που υποστηρίζει ότι ο Χρισ΄τος απαγχονίστηκε και δε σταυρώθηκε. Η ημέρα αυτή είναι αποφράδα για τους Εβραίους, γιατί τότε γεννήθηκε ο Χριστός, η αρχή των παθημάτων τους για τους επόμενους αιώνες. Είναι μέρα όπου κυκλοφορούν δαίμονες, και σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις, και το ίδιο το πνεύμα του Χριστού, το οποίο θεωρείται δαιμονικό. Οι πονηρές αυτές δυνάμεις αποκαλούνται κλιπότ, δηλα΄δη κοχύλοια, γιατί προσκολλώνται ως κοχύλια στις δυνάμεις του καλού. Την ημέρα λοιπόν αυτή, απαγορεύεται η μελέτη της Τορά, των ιερών κειμένων του ιουδαϊσμού. Αν και η μελέτη της Τορά είναι υψίστης σημασίας για τον ιουδαϊσμό, ξεπερνώντας σε βαρύτητα πολλές άλλες εντολές, σε σημείο που ορισμένοι υπερορθόδοξοι πιστεύουν ότι και ο ίδιος ο Θεός μελετά Τορά για τις τρεις πρώτες ώρες της ημέρας – δεν γνωρίζει τα δημιουργήματά του δηλαδή; -, η πράξη αυτή πιστεύεται ότι ωφελεί πνευματικά όλον τον κόσμο, οπότε υπάρχει κίνδυνος να ωφεληθούν οι δαίμονες εκείνη τη μέρα. Αρκετοί Εβραίοι δεν κοιμούνται το βράδυ των Χριστουγέννων, μήπως και ονειρευτούν τη μελέτη της Τορά. Σύμφωνα με τη χασιδική παράδοση, όσοι μελετούν Τορά θα δουν σκυλιά στον ύπνο τους, τα οποία συμβολίζουν το κακό. Επίσης η συναγωγή ή ο χώρος μελέτης παραμένουν κλειστά, ακόμα κι αν είναι Σάββατο, και οι Εβραίοι παραμένουν στα σπίτια τους. Αυτός ο κανονισμός πιθανόν να τέθηκε σε ισχύ εξαιτίας του κινδύνου της θυματοποίησης των Εβραίων από τους χριστιανούς, η οποία κορυφωνόταν εκείνες της ημέρες θρησκευτικής κατάνηξης και συνοδού αλκοολικής μέθης, όπως ισχυρίζονται οι Εβραίοι τουλάχιστον. Ακόμα, απαγορεύεται τα ζευγάρια να έχουν σεξουαλική επαφή εκείνη τη νύχτα, διότι το παιδί που θα συλληφθεί θα γίνει αποστάτης ή νταβατζής.

Και τι κάνουν τότε οι Εβραίοι εκείνη τη μέρα; Πολλοί συνηθίζουν να περνούν το χρόνο τους παίζοντας χαρτιά ή σκάκι, ή παίζουν το ντράιντελ, ένα τυχερό παιχνίδι που παίζεται επίσης και στη Χανουκά. Στη συναγωγή παίζουν τυχερά παιχνίδια, αν είναι ανοιχτή. Απορίας άξιο είναι πότε προλαβαίνουν να μάθουν χαρτιά, σκάκι ή άλλα παιχνίδια, εφόσον η μελέτη της Τορά καταλαμβάνει τον περισσότερο διαθέσιμο χρόνο τους. Πολλοί επίσης αρέσκονται να διαβάζουν το Τολεντότ Γεσού, μια παρωδία του βίου του Ιησού Χριστού, όπου, μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότοι ο Κύριος Ημών γεννήθηκε από μία πόρνη, η οποία τον συνέλαβε όταν ήταν νιντά, δηλαδή σε εμμηνόρροια. Επίσης μπορεί να διαβάζουν άλλα, κοσμικά βιβλία, να κανονίζουν τα οικονομικα των επιχειρήσεών τους, να πληρώνουν λογαριασμούς, να κανονίζουν χρήματα για ελεημοσύνες, να κάνουν μικροεπιδιορθώσεις στο σπίτι, ή ακόμα και να ράβουν, αγαπημένη δραστηριότητα του έβδομου λουμπαβιτσιανού ραβίνου Μεναχέμ Μέντελ Σνέερσον, ο οποίος από λίγους οπαδούς του θεωρείται ο ίδιος ο Μεσσίας. Μία ακομα παραγωγική δραστηριότητα στην οποία επιδίδονται οι Εβραίοι εκείνη τη μέρα είναι το κόψιμο του χαρτιού τουαλέτας για τα Σάββατα της υπόλοιπης χρονιάς. Το τελευταίο δεν είναι αστείο. Το Σάββατο, οποιαδήποτε παραγωγική διαδικασία απαγορεύεται, συμπεριλαμβανομένου και του σχισίματος, οπότε απαγορεύεται και το σχίσιμο χαρτιού τουαλέτας. Άρα το Νίτελ Ναχτ, χωρ΄΄ις την ανάγκη μελετής της Τορά, ήταν μια ιδανική μέρα για την λύση αυτού του προβλήματος. Σήμερα ωστόσο, με τα ήδη κομμένα χαρτιά που διατίθενται στο εμπόριο γι’αυτόν το σκοππό, το έθιμο αυτό έχει σχεδόν εκλείψει.

Δεν είναι απολύτως γνωστό πότε ξεκίνησε το Νίτελ Ναχτ, όμως ο διακεκριμένος ταλμουδιστής ραβίνος Σαμουήλ Άιντες, γνωστός ως Μαχράσα στους κύκλους των γεσιβιστών, ήδη τηρούσε το Νίτελ Ναχτ από τα τέλη του 16ου αιώνα. Την τήρηση της ημέρας προώθησε ο μεγάλος μυστικιστής και ιδρυτής του χασιδισμού ραβίνος Μπάαλ Σεμ Τοβ το 18ο αι. Πολλοί ραβίνοι μετά απ’αυτόν προσέθεταν τους δικούς τους ιδιαίτερους κανόνες. Στα μέσα του 20ου αιώνα ωστόσο, οπότε οι σχέσεις χριστιανισμού και ιουδαϊσμού είχαν εξωμαλυνθεί, τα έθιμα του Νίτελ Ναχτ είχαν παραμεριστεί. Σήμερα, η γιορτή είναι άγνωστη στους περισσότερους Εβραίους και τηρείται μόνο από ορισμένους κύκλους σκληροπυρηνικών υπερορθόδοξων, κυρίως χασιδιστών.

Όπως και με άλλα ζητήματα, υπάρχουν αρκετές διαφωνίες γύρω από το Νίτελ Ναχτ. Υπάρχει για παράδειγμα διαφωνία για το πότε ακριβώς ξεκινά, δηλα΄δη από ποια ώρα ακριβώς θα πρέπει να σταματήσει ο ευσεβής ιουδαϊος τη μελέτη της Τορά, μεσημέρι, απόγευμα ή βράδυ της Παραμονής. Επίσης υπάρχει διαφωνία για την ημερομηνία τήρησης του Νίτελ Ναχτ, αφού οι δυτικοί έχουν την παραμονή στις 24 Δεκεμβρίου, ενώ οι περισσότερες ορθόδοξες χώρες στις 6 Ιανουαρίου. Συνήθως κάθε κοινότητα τηρεί το Νίτελ Ναχτ ανάλογα με την τοπική ημερομηνία εορτασμού των Χριστουγέννων, αν και οι πολύ ευσεβείς Εβραίοι το τηρούν και τις δύο ημερομηνίες για να είναι σίγουροι. Μια άλη διαφωνία αφορά το αν μια τέτοια μέρα θα πρέπει να τηρείται στη γη του Ισραήλ, η οποία θεωρείται άγια, με άλλους να μην το θεωρούν απαραίτητο κι άλλους να εξακολουθούν να την τηρούν. Τέλος μια άλλη διχογνωμία αφορά την απαγόρευση της μελέτης της Τορά. Επειδή η μελέτη της Τορά είναι το σημαντικότερο πράγμα, είναι αδιανόητο να ζητείται από κάποιον ευσεβή Εβραίο να την παραμερίσει για οποιονδήποτε λόγο. Οι υποστηρικτές της απαγόρευσης από την άλλη το δικαιολογούν ισχυριζόμενοι ότι και η τήρηση των ραβινικών κανόνων είναι επίσης Τορά, οπότε ουσιαστικά δεν παύουν να την μελετούν. Ταλμουδικός αχταρμάς όπως πάντα.

Πολλά από τα έθιμα του Νίτελ Ναχτ (απαγορεύσεις στη μελέτη της Τορά ή στο σεξ) είναι παρόμοια με αυτά της ημέρας του Τισά Μπιάβ, δηλαδή της εννάτης του μηνός Αβ, κατά την οποία μνημονεύεταιη καταστροφή των δύο ναών, της Ιερουσαλήμ κι όλα τα δεινά που έπληξαν τους Εβραίους ανά τους αιώνες. Σύμφωνα με ορισμένους μυστικιστές, η εννάτη του Αβ ήταν η πραγματική ημέρα γέννησης του Χριστού.

Αυτά λοιπόν πίστευαν κι έκαναν οι Εβραίοι τα Χριστούγεννα. Σκεφτείτε σε τι παράνοια ζούσαν καθημερινά! Προσεχώς πρέπει να ανεβάσω ακριβώς αυτό, τις δεισιδαιμονίες δηλα΄δή των Εβραίων των στετλ της Ευρώπης. Και το χειρότερο είναι ότι ακομα και σήμερα κάποιοι πιστεύουν ότι την παραμονή των Χριστουγέννων κυκλοφορούν δαίμονες, ότι υπάρχει πνεύμα του Ιησού Χριστού που τους επηρεάζει, ότι αν κόψεις χαρτί για να σκουπιστείς το Σάββατο έχει κάποια συνέπεια ή ότι το διάβασμα και ο σχολιασμός κάποιων αρχαίων κειμένων βελτιώνει τον κόσμο μας. Και το ακόμα ανησυχητικότερο είναι ότι αυτοί που πιστεύουν τα παραπάνω τυγχάνει να τρέφουν μίσος προς τους μη ιουδαϊους, τους οποίους αντιμετωπίζουν στην καλύτερη περίπτωση με καχυποψία. Θα μπορούσε άραγε το Νίτελ Ναχτ να καταδικαστεί ως ρατσιστικό γεγονός, ή είναι αντισημιτική αυτή η πρόταση; Γιατί αυτοί να κατακρίνουν το κάψιμο του Ιούδα για παράδειγμα ως αντισημιτικό έθιμο και να μη μπορούμε να κα΄νουμε εμείς το ίδιο σ’αυτούς;

Εύχομαι λοιπόν καλό Νίτελ Ναχτ σε όλους τους αναγνώστες μου. Παίξτε χαρτιά και φάτε όσο μπορείτε!

Πηγές:
πηγή 1
πηγή 2
πηγή 3
πηγή 4
πηγή 5
πηγή 6

Επειδή λαμβάνω κριτικές, ότι τάχα προσβάλω λίγο παραπάνω τη θρησκεία, όλοι νομίζουν ότι μόνο με τον ιουδαιοχριστιανισμό έχω πρόβλημα κι όχι με το εθνικό κίνημα. Αν και είμαι φιλικά προσκείμενος προς αυτό το κίνημα, αυτό δε σημαίνει πως δεν έχω και τα προβλήματά μυ μ’αυτό. Οι Έλληνες εθνικοί καλά κάνουν που εκθέτουν όλα τα εγκλήματα του χριστιανισμού απέναντι στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό για να τα γνωρίζει όλο το πειθήνιο ποίμνιο, αλλά μερικές φορές, για να αμαυρώσουν το χριστιανισμό και να εκθειάσουν τα καλά του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, επινοούν υπερβολές. Φυσικά και δεν το κάνουν όλοι αυτό, αλλά αυτοί που το κάνουν και το δημοσιεύουν μπορούν να παρασύρουν πολλούς περισσότερους αναγνώστες, οι οποίοι ενδεχομένως θα τους θεωρήσουν αυθεντία και δε θα ψάξουν μόνοι τους για την αλήθεια (κακό πράγμα αυτό γενικώς, αλλά συνήθως έτσι γίνεται). Και φυσικά υπάρχει και η μειονότητα των ακραίων, οι οποίοι πιστεύουν ότι οι Έλληνες προέρχονται από το Διάστημα, συμμετέχουν σ’έναν αέναο πόλεμο με τους Εβραίους κλπ, και οι ακόμα ακραιότεροι που πιστεύουν ότι όπιος δε δέχεται το δωδεκάθεο θα πρέπει να θανατώνεται. Συνήθως λοιπόν σε τέτοιες περιπτώσεις οι αρχαιοελληνιστές παρουσιάζουν την Αρχαία Ελλάδα ως τέλεια κοινωνία στην οποία όλοι μας θα θέλαμε να βρισκόμαστε. Προσπαθούν να εναρμονίσουν τα ήθη της μ’αυτά μιας σύγχρονης νοούμενης ουτοπίας, και φυσικά ως προς τα σεξουαλικά ήθη οι Αρχαίοι Έλληνες συμπίπτουν ακριβώς με τη σύγχρονη σχετικά απελευθερωμένη κατάσταση, ενώ αντιτίθενται πλήρως στην ιουδαιοχριστιανική αυστηρότητα. Είχα κάνει ένα παλαιότερο τέτοιο άρθρο όσον αφορά τη λέξη παιδεραστής, την οποία ένας τέτοιος αρχαιοελληνιστής την ερμήνευε ως προερχόμενη από τη λέξη παις και το ερώ, δηλαδή καθοδηγό, αυτός δηλαδή που καθοδηγεί το παιδί, πιθανόν στο σωστό δρόμο, και μάλιστα αυτό ανέβηκε στη Βικιπαίδεια χωρίς κανένα φιλτράρισμα – γι’αυτό θα πρέπει να διπλοτσεκάρετε τα γραφόμενα στην εν λόγω εγκυκλοπαίδεια. Φυσικά παιδεραστής σήμαινε αυτός που ερωτευόταν το παιδί, γιατί το ερώ σημαίνει αγαπώ σφόδρα, και δεν είναι πλέον μυστικό ότι πολλοί Αρχαίοι Έλληνες δάσκαλοι διατηρούσαν κρυφούς ή ημιαποδεκτούς δεσμούς με τους νεανίες που είχαν υπό την προστασία τους. Είναι πρακτική που αντιβαίνει πλήρως στη σημερινή αντίληψη περί δικαιωμάτων του παιδιού και σεξουαλικότητας, αλλά γινόταν. Άλλωστε οι σημερινές ανθρωπινοδικαιωματικές απόψεις περί ελευθερίας, ισοτιμίας, αυτεξούσιου πάνω στη σεξουαλικότητα κλπ δεν έπιαναν τόπο τότε, γιατί τα μικρά παιδιά και οι γυναίκες βρίσκονταν υπό την εξουσία των ανδρών πολιτών, και βέβαια υπήρχε και δουλεία. Και επειδή οι πολίτες δεν ήθελαν να ζημιωθούν ούτε στο ελάχιστο από την ξαφνική απόκτηση ίσων δικαιωμάτων τόσο μεγάλης μερίδας του πληθυσμού, φρόντισαν να διατηρήσουν το κατεστημένο για όσο πιο πολύ καιρό μπορούσαν.

Παρόμοιο κρούσμα εξωραΪσμού της αρχίας ελληνικής σεξουαλικότητας βρήκα και πρόσφατα, αλλά το σύνδεσμο δε μπορώ να τον βρω από τον κυκεώνα των αναζητήσεών μου. Στο άρθρο αυτό, ο συγγραφέας προσπαθούσε να δείξει ότι δήθεν οι Αρχαίοι |Έλληνες αποδέχονταν τη γυναικεία σεξουαλικότητα, σε αντίθεση με τους σσεμνότυφους ιουδαίους και χριστιανούς στη συνέχεια, οι οποίοι την καταπίεσαν στυγνά. Υποτίθεται ότι οι Αρχαίοι λάτρευαν το αιδοίο, το οποίο σημαίνει το σεβαστό. Φυσικά στην πραγματικότητα η λέξη είναι ουσιαστικοποιημένο επίθετο από το αιδοίος, που προέρχεται από την αιδό, τη ντροπή. Πράγματι η λέξη είχε και τη σημασία του σεβασμού, και ο αιδοίος μπορεί ν’αποδοθεί και ως σεβαστός, εξού και αιδεσιμότατος, αλλά είναι ο σεβασμός περισσότερο με την έννοια της ντροπαλότητας, της συστολής, της κοσμιότητας και της αξιοπρέπειας, δηλαδή ντροπή κατά κάποιον τρόπο. Είναι δηλαδή κάτι που έχει να κάνει με τη ντροπή, κάτι που κάποιος ντρέπεται να δείξει. Αιδοία λέγονταν τόσο τα γυναικεία, όσο και τα ανδρικά γεννητικά όργανα. Ο Δίας στη μυθολογική αφήγηση του Απολλοδώρου για παράδειγμα, όταν ευνούχισε τον Κρόνο, στο πρωτότυπο έλεγε ότοι εξέτεμε τα αιδοία αυτού. Και αν λάτρευαν τόσο πολύ τη γυναικεία σεξουαλικότητα οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, πού είναι τα γυμνά γυναικεία αγάλματα πριν την Ελληνιστική Εποχή, οπότε άνοιξε η Ελλάδα προς άλλους πολιτισμούς και χαλάρωσαν τα ήθη; Δεν υπάρχουν. Υπάρχει πληθώρα γυμνών ανδρικών αγαλμάτων, επειδή το γυμνασμένο ανδρικό σώμα αποτελούσε στοιχείο θαυμασμού, αλλά όλα τα γυναικεία αγάλματα είναι ντυμένα συντηρητικ΄κότατα με μακριές φούστες, γιατί οι γυναίκες έπρεπε να μένουν σπίτι και να μην εμφανίζονται και πολύ. Μόνο οι πόρνες έκαναν το αντίθετο.

Στην πραγματικότητα τα έθιμα περί γυναικών δε διαφέρουν και τόσο μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ. Η γυναίκα δηλαδή θεωρείται ως εμπόρευμα, που μεταβιβάζεται από τον πατέρα στο σύζυγο, συχνά με κάποιου είδους αντάλλαγμα. Παντρεύεται μικρή, ουσιαστικά όταν αρχίζει να έχει περίοδο, επειδή τότε είναι στο γονιμότατο της ηλικίας της, αλλά και για να μην πορνεύσει υποτίθεται, γι’αυτό θα πρέπει να είναι και παρθένα, ο σύζυγός της είναι πολύ μεγαλύτερος και οι ελευθερίες της είναι περιορισμένες, ακόμα και μέσα στο σπίτι. Αν και η Αθήνα είναι γνωστή για την καταπίεση των γυναικών της, και οι άλλες αρχαιοελληνικές πόλεις δεν ήταν και πολύ καλύτερα. Παράλληλα υπήρχαν και οι πόρνες, οι οποίες διαχωρίζονταν σαφώς από τις «σωστές» γυναίκες. Επειδή είχαν συχνή συναναστροφή με άντρες, οι υψηλότερα ιστάμενες απέκτησαν μεγάλη φήμη, που φτάνει ως τις μέρες μας. Η διαφορά ίσως της Ελλάδας με το Ισραήλ είναι ότισ το Ισραήλ η πορνεία αντιμετωπίστηκε με αμφιθυμία, ενώ στην Ελλάδα ήταν πάντοτε αποδεκτή. Ούτε στο Ισραήλ όμως απαγορεύτηκε ποτέ. Οπότε στην Αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε λατρεία αιδοίου ή κάποια άλλη φνατασίωση του συγγραφέα.

Στο τέλος λοιπόν του άρθρου υπήρχε μια σειρά αρχαίων ελληνικών ονμάτων για το αιδοίο σε αλφαβητική σειρά, και μεταξύ των πρώτων που ξεκινούσαν από α ήταν και η… ασχημοσύνη! Δηλαδή σε κείμενο που για τόσες παραγράφους μας είχε πρήξει τα αιδοία περί της σημασίας του γυναίκείου αιδοίου στον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, τώρα έχουμε πρώτη λέξη την ασχημοσύνη, που αναιρεί όλα τα παραπάνω. Ή μήπως θα πρέπει να το ερμηνεύσουμε ως κάτι το όμορφο; Ή απλώς ο συγγραφέας προΫποθέτει ότι το αναγνωστικό του κοινό δεν έχει ούτε ένα μικρογραμμάριο κριτκής σκέψης και δε θεωρεί απαραίτητη τη συνοχή στα γραφόμενά του; Η λε΄ξη ασχημοσύνη φυσικά σημαίνει κάτι το άσχημο, και χρησιμοποιούταν για τη γύμνια ή το γυναικειο αιδοίο. Δεν ξέρω από πότε άρχισε να χρησιμοποιείται, αλλά είναι η λέξη με την οποία αποδίδουν κατά κόρον τη γύμνια στα ελληνικά οι 70 ραβίνοι που μετέφρασαν την Παλαιά Διαθήκη στα εληνικά. Δηλαδή… αντιεβραϊκό άρθρο χρησιμοποιεί εβραϊκή φρασεολογία! Εκτός κι αν απλώς ο συγγραφέας έκανε αντιγραφή κι επικόλληση τη λίστα των λέξεων από αλλού, κάτι πού δε θεωρώ και πολύ απίθανο.

Εν όλίγοις, μην πιστεύετε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες της Κλασικής Εποχής σέβονταν τη γυναίκα, μην τρώτε άκριτα ό,τι σας λένε, και γενικώς διασταυρώνετε τις πληροφορίες που βρίσκετε.

Από:
εδώ.

ΜΩΣΑΪΚΟΣ ΝΟΜΟΣ

ΕΝΟΤΗΤΑ 7- ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΟΣ

ΖΩΑ ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΑΚΑΘΑΡΤΑ

ΤΑ ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΑΚΑΘΑΡΤΑ ΖΩΑ

(Έξοδος 22,30. Λευιτικόν 11,1-47. 17,15-16. Δευτερονόμιο 14,3-21)

– Ο Κύριος είπε στο Μωυσή και στον Ααρών να πουν στους Ισραηλίτες: Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός που σας έβγαλα από την Αίγυπτο. Επειδή εγώ είμαι άγιος, πρέπει λοιπόν και σεις να είστε άγιοι. Να μη γίνεστε ακάθαρτοι εξαιτίας κανενός ζώου. Αυτός είναι ο νόμος σχετικά με τα ζώα, τα πουλιά και τα ζωντανά που κινούνται μέσα στα νερά και με τα ζωντανά που σέρνονται στο έδαφος. Πρέπει να διακρίνετε το ακάθαρτο από το καθαρό, τα ζώα που τρώγονται από εκείνα που δεν τρώγονται (Λευιτικόν 11,44-47). Έτσι λοιπόν:

– Οι Ισραηλίτες μπορούσαν να φάνε απ’ όλα τα τετράποδα ζώα της γης, που έχουν σχισμένη την οπλή, εντελώς χωρισμένη σε δύο νύχια, και είναι μηρυκαστικά. Τα ζώα που είναι καθαρά και επιτρέπεται να φαγωθούνε είναι το βόδι, το πρόβατο, το κατσίκι, το ελάφι, το ζαρκάδι, τον πύγαργο (είδος ζαρκαδιού), τον όρυγα (είδος αιγάγρου), το αγριοκάτσικο, την αντιλόπη, τη γαζέλα και την καμηλοπάρδαλη.

Απ’ αυτά όμως, θεωρούνται ακάθαρτα και δεν επιτρεπόταν να φάνε είναι η καμήλα, η οποία είναι μεν μηρυκαστικό αλλά δεν έχει διχαλωτή οπλή. Ακάθαρτα ζώα θεωρούνται ακόμη το κουνέλι, ο λαγός και ο σκαντζόχοιρος, τα οποία δεν είναι μηρυκαστικά και δεν έχουν διχαλωτή οπλή. Επίσης θεωρείται ακάθαρτο το γουρούνι, που έχει διχαλωτή οπλή, αλλά δεν είναι μηρυκαστικό. Κάθε ζώο που έχει διχαλωτή οπλή, αλλά δεν είναι μηρυκαστικό θεωρείται ακάθαρτο. Από αυτά τα ζώα δεν επιτρεπόταν να φάνε το κρέας τους, ούτε να αγγίξουν το πτώμα τους. Όποιος άγγιζε το πτώμα τους, θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ.

– Από τα υδρόβια ζώα θεωρούνται καθαρά και επιτρεπόταν να φάνε, όλα όσα έχουν πτερύγια και λέπια και ζουν είτε στη θάλασσα είτε στα ποτάμια. Απ’ αυτά όμως, όσα δεν έχουν πτερύγια και λέπια, θεωρούνται ακάθαρτα και βδελυρά. Από αυτά τα ζώα δεν επιτρεπόταν να φάνε το κρέας τους, ούτε να αγγίξουν το πτώμα τους.

– Από τα πτηνά θεωρούνται ακάθαρτα και βδελυρά και δεν επιτρεπόταν να φαγωθούνε ήταν ο αετός, ο γυπαετός, ο θαλασσαετός, ο γύπας, ο ικτίνος και όλα τα όμοια προς αυτόν, το γεράκι και όλα τα είδη του, η στρουθοκάμηλος, η κουκουβάγια, ο γκιώνης, ο γλάρος και όλα τα όμοια προς αυτόν, ο κόρακας και όλα τα είδη του, ο νυχτοκόρακας, ο φαλακροκόρακας (καταρράκτης), η Ίβι, ο πορφυρίωνας, ο πελαργός, ο πελεκάνος, ο κύκνος, ο ερωδιός, ο χαραδριός και τα όμοια προς αυτός, ο τσαλαπετεινός, η κίσσα και η νυχτερίδα.

– Όλα τα πτερωτά ζωύφια που βαδίζουν με τα τέσσερα θεωρούνται ακάθαρτα και βδελυρά και δεν επιτρεπόταν να φαγωθούνε, εκτός από εκείνα που έχουν πάνω απ’ τα πόδια τους σκέλη, για να πηδάνε πάνω στο έδαφος. Από αυτά θεωρούνται καθαρά και μπορούν να φαγωθούν τα εξής: όλα τα είδη της κοινής ακρίδας, της καταστρεπτικής ακρίδας, της ακρίδας που πετάει και της ακρίδας που πηδάει.

– Κάθε άγριο ζώο που βαδίζει με τα τέσσερα και χρησιμοποιεί τα μπροστινά του πόδια ως χέρια θεωρείται ακάθαρτο και όποιος άγγιζε το πτώμα τους, θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ.

– Από τα ζώα που περπατούν στο έδαφος και θεωρούνται ακάθαρτα είναι η γάτα, ο ποντικός, ο αρουραίος, ο χερσαίος κροκόδειλος, ο χαμαιλέων, η σαύρα, η παρδαλή σαύρα, το σαμιαμίδι και ο τυφλοπόντικας. Αυτά θεωρούνται ακάθαρτα και όποιος άγγιζε το πτώμα τους, θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ.

– Κάθε ερπετό, κάθε ζώο που σέρνεται στο έδαφος με την κοιλιά ή βαδίζει με τέσσερα ή περισσότερα πόδια, δεν επιτρεπόταν να φαγωθεί, γιατί θεωρούνταν βδελυρό και ακάθαρτο (Λευιτικόν 11,1-30. Δευτερονόμιο 14,3-20).

– Από τα ακάθαρτα ζώα δεν επιτρεπόταν να φαγωθεί το κρέας τους, ούτε ν’ αγγίξουν το πτώμα τους, γιατί μολύνεται ο άνθρωπος και γίνεται ακάθαρτος ενώπιον του Κυρίου. Όποιος άγγιζε το πτώμα τους, θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ. Και όποιος βρισκόταν σε ανάγκη και μετέφερε το πτώμα από κάποιο ακάθαρτο ζώο, θα έπρεπε να πλύνει τα ρούχα του και θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ.

– Κάθε πράγμα, είτε είναι ξύλινο, είτε ρούχο, είτε δέρμα, είτε σακί, το οποίο θα ερχόταν σε επαφή ή πάνω στο οποίο θα έπεφτε το πτώμα ενός από τα ακάθαρτα αυτά ζώα, θεωρούνταν ακάθαρτο. Τότε το πράγμα αυτό θα έπρεπε να πλυθεί με νερό και να παραμείνει ακάθαρτο ως το βράδυ, μετά θα είναι καθαρό. Εάν κάποιο απ’ αυτά τα πτώματα πέσει μέσα σε πήλινο δοχείο, το περιεχόμενο του δοχείου είναι ακάθαρτο και το δοχείο πρέπει να καταστραφεί. Κάθε τροφή που θα βραχεί με το νερό ενός τέτοιου δοχείου, θεωρείται ακάθαρτη. Το ίδιο και κάθε ποτό, που θα πέσει μέσα του νερό από ένα τέτοιο ακάθαρτο δοχείο.

– Κάθε αντικείμενο, το οποίο θα ερχόταν σε επαφή ή πάνω στο οποίο θα έπεφτε το πτώμα ενός από τα ακάθαρτα αυτά ζώα, θεωρείται επομένως ακάθαρτο. Εάν επρόκειτο για φούρνο είτε για χύτρα με πόδια, θα έπρεπε να γκρεμιστούν γιατί είναι ακάθαρτα.

– Εάν όμως σε πηγή, ή σε πηγάδι, ή σε δεξαμενή νερού, έπεφτε το πτώμα ενός ακάθαρτου ζώου, αυτά τα νερά θεωρούνταν καθαρά, αλλά οποιοσδήποτε όμως άγγιζε το πτώμα των ζώων αυτών που έπεσαν μέσα στα νερά, θεωρούνταν ακάθαρτος.

– Εάν το πτώμα κάποιου ακάθαρτου ζώου πέσει στο σπόρο που προορίζεται για σπορά, ο σπόρος αυτός θεωρείται καθαρός. Εάν όμως ο σπόρος έχει βραχεί με νερό και πέσει πάνω του το πτώμα ενός ακάθαρτου ζώου, ο σπόρος αυτός θεωρείται ακάθαρτος.

– Εάν ένα από τα καθαρά ζώα, το οποίο επιτρεπόταν να φαγωθεί, ψοφήσει, όποιος άγγιζε το πτώμα του θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ. Όποιος έτρωγε το πτώμα ενός ζώου, έστω κι αν ήταν καθαρό, θα έπρεπε να πλύνει τα ρούχα του, να καθαριστεί ο ίδιος με νερό και θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ (Λευιτικόν 11,31-43).

– Δεν έπρεπε οι Ισραηλίτες να τρώνε ζώο που βρέθηκε κατασπαραγμένο από θηρίο. Αυτό το κρέας θα έπρεπε να το ρίχνουν στα σκυλιά (Έξοδος 22,30).

– Εάν κάποιος έτρωγε ζώο σκοτωμένο ή κατασπαραγμένο από θηρίο, είτε αυτός είναι Ισραηλίτης είτε ξένος, ήταν ένοχος και θα έπρεπε να πλύνει τα ρούχα του, να καθαριστεί με νερό και θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ κι έπειτα ήταν καθαρός. Εάν όμως δεν έπλυνε τα ρούχα του και δεν καθαριζόταν με νερό, θα έφερνε πάνω του το βάρος της ανομίας του και έπρεπε να τιμωρηθεί (Λευιτικόν 17,15-16).

– Τα ακάθαρτα ζώα μπορούσαν οι Ισραηλίτες να τα δώσουν στους ξένους που φιλοξενούσαν στις πόλεις τους για να φάνε ή να τα πουλήσουν γενικά σε ξένους (Δευτερονόμιο 14,21).

Η ΒΡΩΣΗ ΑΙΜΑΤΟΣ

Η ΒΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ

(Λευιτικόν 17,10-14)

– Εάν κάποιος Ισραηλίτης ή ξένος που ζούσε ανάμεσα τους, έτρωγε το κρέας με το αίμα του ή έπινε το αίμα του ζώου, ο Κύριος στρεφόταν εναντίον του ανθρώπου αυτού και θα έπρεπε να εξοντωθεί και να τιμωρηθεί με θάνατο. Και αυτό γιατί στο αίμα βρίσκεται η ζωή κάθε ζωντανού πλάσματος. Γι’ αυτό ο Κύριος έδωσε εντολή το αίμα να χύνετε πάνω στο θυσιαστήριο, ώστε να χρησιμεύει για την εξιλέωση και τη συγχώρηση των αμαρτιών του ανθρώπου. Κι αυτός ήταν ο λόγος που ο Κύριος απαγόρευσε τη βρώση του αίματος.

– Εάν κάποιος Ισραηλίτης ή ξένος που ζούσε ανάμεσά τους, έπιανε στο κυνήγι ένα ζώο ή ένα πουλί, από εκείνα που επιτρεπόταν να τρώγονται, θα έπρεπε να χύσει το αίμα του στη γη και να το σκεπάσει με χώμα, διότι στο αίμα βρίσκεται η ζωή κάθε ζωντανού πλάσματος, και όποιος το έτρωγε θα έπρεπε να εξοντωθεί και να τιμωρηθεί με θάνατο(Λευιτικόν 17,10-14).

Η ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΝΕΚΡΟΥ

Η ΣΤΑΧΤΗ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΔΑΜΑΛΙΟΥ

ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΕΥΕ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΟΥ ΕΞΑΓΝΙΣΜΟΥ

(Αριθμοί 19,1-10)

Ο Κύριος έδωσε στο Μωυσή και στον Ααρών την περιγραφή του τυπικού που ακολουθεί: Οι Ισραηλίτες θα τους έφερναν ένα κόκκινο δαμάλι χωρίς κανένα σωματικό ελάττωμα και που δεν είχε ακόμη ζευτεί. Αυτό το δαμάλι θα το παραδώσουν στον Ελεάζαρ, τον ιερέα, και μερικού άντρες θα το οδηγούσαν έξω από το στρατόπεδο και θα το έσφαζαν μπροστά του. Ο Ελεάζαρ θα έπαιρνε από το αίμα του δαμαλιού με το δάχτυλό του και μ’ αυτό θα ράντιζε εφτά φορές το μπροστινό μέρος της Σκηνής του Μαρτυρίου. Μετά θα έκαιγαν όλο το δαμάλι μπροστά του, δηλαδή το δέρμα του, το κρέας του και το αίμα του, μαζί με την κοπριά του. Κατόπιν ο ιερέας έπαιρνε ένα ξύλο κέδρου, ένα κλωναράκι ύσσωπο και κόκκινη κλωστή και τα έριχνε μέσα στη φωτιά όπου καιγόταν το δαμάλι. Στο τέλος ο ιερέας έπλυνε τα ρούχα του, καθάριζε το σώμα του με νερό κι έπειτα έμπαινε στο στρατόπεδο και θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ.

Παρόμοια κι εκείνος που είχε κάψει το δαμάλι. Έπλενε κι αυτός τα ρούχα του με νερό, καθάριζε το σώμα του με νερό και θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ. Έπειτα κάποιος που ήταν καθαρός, μάζευε τη στάχτη από το δαμάλι και την πήγαινε έξω από το στρατόπεδο σε τόπο καθαρό. Η στάχτη θα φυλασσόταν εκεί από τον ισραηλιτική κοινότητα, για να ετοιμάσουν μ’ αυτήν το νερό του καθαρισμού και του εξαγνισμού. Ο άνθρωπος που θα μάζευε τη στάχτη, στο τέλος έπλενε κι αυτός τα ρούχα του, καθάριζε το σώμα του με νερό και θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ.

Αυτό ήταν νόμος αιώνιος για τους Ισραηλίτες και για τους ξένους που κατοικούσαν ανάμεσά τους (Αριθμοί 19,1-10).

Η ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΝΕΚΡΟΥ

(Αριθμοί 19,11-22)

– Όποιος άγγιζε νεκρό, θεωρούνταν ακάθαρτος για εφτά μέρες. Θα έπρεπε να καθαριστεί με το νερό του εξαγνισμού την τρίτη μέρα και την έβδομη, και τότε θεωρούνταν καθαρός. Αν όμως δεν καθαριζόταν την τρίτη μέρα και την έβδομη μέρα, παρέμενε ακάθαρτος. Όποιος άγγιζε το νεκρό σώμα οποιουδήποτε ανθρώπου και δεν καθαριζόταν, αυτός βεβήλωνε τη Σκηνή του Μαρτυρίου του Κυρίου. Αυτός θα έπρεπε να αποκόπτεται από την ισραηλιτική κοινότητα, διότι δεν καθαρίστηκε με το νερό του εξαγνισμού και ήταν ακάθαρτος.

– Εάν ένας άνθρωπος πεθάνει μέσα σ’ ένα σπίτι ή σε μια σκηνή, ο καθένας που θα έμπαινε ή που βρισκόταν μέσα σ’ αυτό θεωρούνταν ακάθαρτος για εφτά μέρες. Κάθε ανοιχτό δοχείο, που δεν ήταν σκεπασμένο με το κάλυμμά του θεωρούνταν ακάθαρτο.

– Όποιος άγγιζε στην ύπαιθρο έναν σκοτωμένο από κάποιον άλλο ή έναν πεθαμένο από φυσικό θάνατο ή άγγιζε ανθρώπινα κόκκαλα ή έναν τάφο, θεωρούνταν ακάθαρτος για εφτά μέρες.

– Καθετί που άγγιζε ο ακάθαρτος θεωρούνταν ακάθαρτο, και όποιος άγγιζε τον ακάθαρτο, θεωρούνταν κι αυτός ακάθαρτος ως το βράδυ.

– Για οποιοδήποτε ακάθαρτο άνθρωπο από επαφή με νεκρό, έπαιρναν από τη στάχτη του δαμαλιού που είχε καεί, και τη έβαζαν σ’ ένα δοχείο, που περιείχε πηγαίο νερό. Κάποιος που ήταν καθαρός έπαιρνε ένα κλαδάκι από ύσσωπο, το βουτούσε στο νερό και μ’ αυτό ράντιζε το σπίτι και όλα τα σκεύη, καθώς και όλους όσους υπήρχαν εκεί. Ακόμη ράντιζε κι εκείνον που άγγιξε τα κόκκαλα ή τον σκοτωμένο ή τον πεθαμένο ή τον τάφο. Κάποιος που ήταν καθαρός ράντιζε τον ακάθαρτο την τρίτη μέρα και την έβδομη μέρα. Την έβδομη μέρα ο ακάθαρτος έπλυνε τα ρούχα του, καθάριζε το σώμα του με νερό και θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ.

– Και εκείνος ο οποίος ράντιζε τον ακάθαρτο με το νερό του εξαγνισμού, θα έπρεπε να πλύνει τα ρούχα του. Κι όποιος ερχόταν σε επαφή με το νερό του εξαγνισμού, θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ.

– Ο άνθρωπος ο οποίος θα μολυνθεί από επαφή με νεκρό και δεν θα θελήσει να εξαγνιστεί, θα έπρεπε να εξολοθρευτεί, γιατί ήταν ακάθαρτος και δε ραντίστηκε με το νερό του εξαγνισμού, μολύνοντας μ’ αυτό τον τρόπο το άγιο κατοικητήριο του Θεού. Αυτός ήταν νόμος αιώνιος για όλες τις επερχόμενες γενιές

ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΛΕΧΩΝΕΣ

Ο ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΛΕΧΩΝΩΝ

(Λευιτικόν 12,1-8)

Ο Κύριος είπε στο Μωυσή, ποιες θα έπρεπε να είναι οι διατάξεις για τον καθαρισμό των λεχώνων.

– Εάν μια γυναίκα έμεινε έγκυος και γεννούσε αγόρι, θεωρούνταν ακάθαρτη για εφτά μέρες, όσες είναι και οι μέρες της περιόδου της. Την όγδοη μέρα γινόταν η περιτομή του παιδιού και αυτή παρέμεινε στο σπίτι της 33 ακόμη μέρες για τον καθαρισμό της από το αίμα. Δεν επιτρεπόταν ν’ αγγίξει τίποτε άγιο, ούτε να μπει στο ναό, ωσότου συμπληρωθούν οι μέρες του καθαρισμού της.

– Εάν γεννούσε κορίτσι, θεωρούνταν ακάθαρτη για δύο βδομάδες, όπως και κατά το χρόνο της περιόδου της, και παρέμεινε στο σπίτι 66 ακόμη μέρες για τον καθαρισμό της από το αίμα.

– Όταν συμπληρωνόταν ο χρόνος, που απαιτούνταν για τον καθαρισμό της, είτε πρόκειται για γιο είτε για κόρη, έπρεπε να προσφέρει στον ιερέα στην είσοδο της Σκηνής του Μαρτυρίου ή στο Ναό αργότερα, ως θυσία ολοκαυτώματος, ένα αρνί ενός έτους χωρίς κανένα ελάττωμα, και ένα νεοσσό περιστεριού (πιτσούνι) ή τρυγόνι ως θυσία εξιλέωσης από την αμαρτία. Ο ιερέας τα πρόσφερε αυτά ως θυσία ενώπιον του Κυρίου, για την εξιλέωση της γυναίκας και τον καθαρισμό από τη ροή του αίματός της.

Εάν δεν είχε τη δυνατότητα να προσφέρει αρνί, τότε έπρεπε να προσφέρει δύο τρυγόνια ή δύο νεοσσούς περιστεριών, το ένα για τη θυσία του ολοκαυτώματος και το άλλο για τη θυσία εξιλέωσης. Ο ιερέας θα έκανε κανονικά την τελετουργία του εξιλασμού γι’ αυτή και η γυναίκα θα καθαριζόταν (Λευιτικόν 12,1-8).

ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΠΡΑ

ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗ ΛΕΠΡΑ

(Λευιτικόν 13,1-46)

Ο Κύριος είπε στο Μωυσή, ποιες θα έπρεπε να είναι οι διατάξεις που αφορούν τη λέπρα.

– Εάν κάποιος παρουσίαζε στο δέρμα του πληγή, εξάνθημα ή κηλίδα, που θα μπορούσε να εξελισσόταν σε προσβολή λέπρας, αυτός έπρεπε να οδηγηθεί στον ιερέα κι αυτός θα εξέταζε την πληγή στο δέρμα. Εάν οι τρίχες στο σημείο της πληγής ήταν λευκές και η επιφάνεια της πληγής ήταν βαθύτερη από την επιφάνεια του γύρω δέρματος, τότε πρόκειται για πληγή λέπρας και ο ιερέας θα έπρεπε να τον χαρακτηρίσει ακάθαρτο.

Εάν όμως οι τρίχες στο σημείο της πληγής παραμένουν μαύρες και η επιφάνεια της πληγής δεν ήταν βαθύτερη από την επιφάνεια του γύρω δέρματος, τότε ο ιερέας έπρεπε να απομονώσει τον άρρωστο για εφτά μέρες.

Την έβδομη μέρα θα τον εξέταζε ξανά κι εάν διαπίστωνε ότι η πληγή έμεινε στάσιμη και δεν απλώθηκε στο δέρμα, τότε έπρεπε να τον απομονώσει για άλλες εφτά μέρες. Την έβδομη μέρα, ο ιερέας θα τον εξέταζε για δεύτερη φορά κι εάν η πληγή ξεράθηκε και δεν απλώθηκε στο δέρμα, τότε θα τον κρίνει καθαρό, διότι τα σημεία πείθουν ότι δεν πρόκειται για λέπρα. Τότε αυτός όφειλε να πλύνει τα ρούχα του και θεωρούνταν καθαρός.

Εάν όμως η πληγή έχει απλωθεί πάνω στο δέρμα, τότε ο ασθενής θα επισκεφτεί τον ιερέα. Ο ιερέας θα τον εξέταζε και εάν διαπίστωνε ότι η πληγή είχε απλωθεί στο δέρμα, τότε έπρεπε να τον θεωρήσει ακάθαρτο, διότι πρόκειται για λέπρα.

– Εάν σε κάποιον άνθρωπο παρουσιαστεί πληγή λέπρας, αυτός θα έπρεπε να παρουσιαστεί στον ιερέα. Ο ιερέας θα έπρεπε να τον εξετάσει με προσοχή και εάν διαπίστωνε ότι η πληγή στο δέρμα είναι λευκή και έχει μεταβάλλει και τις τρίχες λευκές, και ότι υπάρχουν κάποια σημεία υγιής σάρκας στην πληγή, τότε η λέπρα είναι παλιά στο δέρμα του. Ο ιερέας τότε θα έπρεπε να τον κρίνει ακάθαρτο και να τον απομονώσει από το λαό.

– Εάν όμως η λέπρα είναι απλωμένη πάνω σ’ όλη την επιφάνεια του δέρματος απ’ το κεφάλι ως τα πόδια, και ο ιερέας διαπίστωνε ότι η λέπρα κάλυψε όλο του το σώμα, θα έπρεπε τον κρίνει καθαρό, γιατί είχε γίνει πια ολόκληρος άσπρος και πρόκειται για λευκοπλασία. Την ημέρα όμως που θα εμφανιστεί στο λευκό του δέρμα, υγιής σάρκα όμοια με το προηγούμενο φυσικό της χρώμα, τότε ο άνθρωπος αυτός θεωρούνταν ακάθαρτος και ο ιερέας αφού εξέταζε την πληγή, τον έκρινε ακάθαρτο, διότι πρόκειται για λέπρα.

Εάν όμως το υγιές μέρος του δέρματος ξαναγινόταν λευκό, τότε ο ασθενής έπρεπε να πάει πάλι στον ιερέα. Εκείνος θα τον εξέταζε και εάν διαπίστωνε ότι η πληγή έγινε πάλι λευκή, τότε έκρινε τον άρρωστο καθαρό.

– Εάν κάποιος άνθρωπος είχε στο δέρμα του ένα έλκος, το οποίο θεραπεύτηκε και έπειτα στην περιοχή του έλκους παρουσιαζόταν λευκή πληγή ή ασπροκόκκινη ή ξανθή, τότε αυτός θα έπρεπε να παρουσιαστεί στον ιερέα. Εκείνος θα τον εξέταζε και εάν διαπίστωνε ότι η επιφάνεια της πληγής είναι βαθύτερη από το άλλο δέρμα και ότι οι τρίχες έγιναν λευκές, τότε αυτός θεωρούνταν ακάθαρτος, διότι πρόκειται για λέπρα, που εκδηλώθηκε στην ουλή του έλκους.

Εάν όμως ο ιερέας διαπίστωνε ότι οι τρίχες στο σημείο του έλκους παραμένουν μαύρες και η επιφάνεια της πληγής δεν ήταν βαθύτερη από την επιφάνεια του γύρω δέρματος, τότε ο ιερέας έπρεπε να τον απομονώσει για εφτά μέρες.

Εάν όμως η πληγή απλώθηκε πολύ πάνω στο δέρμα, τότε ο ιερέας τον έκρινε ακάθαρτο, διότι πρόκειται για λέπρα η οποία βγήκε από το έλκος. Εάν όμως η πληγή παρέμεινε στάσιμη και δεν απλωνόταν, τότε είναι έλκος και ο ιερέας τον έκρινε καθαρό.

– Εάν κάποιος άνθρωπος είχε στο δέρμα του έγκαυμα από φωτιά, το έγκαυμα θεραπευτεί και πάνω στο θεραπευμένο έγκαυμα παρουσιαζόταν γυαλιστερό λευκό σημείο ή ασπροκόκκινο, θα έπρεπε να πάει στον ιερέα να τον εξετάσει. Εάν ο ιερέας διαπίστωνε ότι οι τρίχες στο σημείο αυτό έγιναν λευκές και ότι η επιφάνεια της πληγής ήταν βαθύτερη από την επιφάνεια του γύρω δέρματος, τότε πρόκειται για λέπρα που εκδηλώθηκε στο έγκαυμα. Τότε ο ιερέας έκρινε τον ασθενή ακάθαρτο, διότι πρόκειται για λέπρα.

Εάν όμως ο ιερέας διαπίστωνε ότι στο σημείο της πληγής δεν υπάρχουν λευκές τρίχες και ότι η επιφάνεια της πληγής δεν ήταν βαθύτερη από την επιφάνεια του γύρω δέρματος, και το χρώμα ήταν θαμπό, τότε έπρεπε να τον απομονώσει για εφτά μέρες.

Την έβδομη μέρα θα τον εξέταζε ξανά κι εάν διαπίστωνε ότι η πληγή απλώθηκε και στο άλλο δέρμα, τότε τον έκρινε ακάθαρτο, διότι πρόκειται για λέπρα. Εάν όμως η πληγή παρέμεινε στάσιμη και δεν είχε απλωθεί στο δέρμα, αλλά το χρώμα της ήταν θαμπό, τότε η πληγή αυτή ήταν από το έγκαυμα και ο ιερέας τον έκρινε καθαρό.

– Εάν κάποιος άντρας ή μια γυναίκα παρουσιάσει κάποια πληγή στο κεφάλι ή στο σαγόνι, ο ιερέας θα έπρεπε να εξετάσει την πληγή. Εάν διαπίστωνε ότι ή επιφάνεια της πληγής είναι βαθύτερη από το γύρω δέρμα και ότι έχει ξανθές και λεπτές τρίχες, τότε έκρινε τον άρρωστο ακάθαρτο, διότι πρόκειται για λέπρα στο κεφάλι ή στο σαγόνι.

Εάν ο ιερέας διαπίστωνε ότι η επιφάνεια της πληγής δεν ήταν βαθύτερη από το γύρω δέρμα και δεν υπάρχουν ξανθές τρίχες σ’ αυτή, θα έπρεπε να απομονώσει τον ασθενή για εφτά μέρες.

Την έβδομη μέρα θα εξέταζε πάλι τον ασθενή και διαπίστωνε ότι η πληγή δεν είχε εξαπλωθεί και δεν υπάρχουν σ’ αυτή ξανθές τρίχες και η επιφάνεια της δεν ήταν βαθύτερη από το γύρω δέρμα, τότε ο ιερέας έδινε εντολή να ξυριστεί το υγιές δέρμα, χωρίς όμως να ξυριστεί το σημείο που ήταν η πληγή, και ο ιερέας έπρεπε να τον απομονώσει για άλλες εφτά μέρες.

Την έβδομη μέρα ο ιερέας θα εξέταζε εκ νέου την πληγή και εάν διαπίστωνε ότι δεν είχε απλωθεί πάνω στο δέρμα μετά το ξύρισμα και δεν ήταν βαθύτερη από το γύρω δέρμα, τότε τον έκρινε καθαρό. Ο άρρωστος θα έπρεπε να πλύνει τα ρούχα του και κατόπιν ήταν καθαρός.

Εάν όμως η πληγή απλωθεί πάνω στο δέρμα, αφού κρίθηκε καθαρός, ο ιερέας διαπίστωνε ότι αυτή απλώθηκε πάνω στο δέρμα, τότε δεν χρειαζόταν να ψάξει για ξανθές τρίχες, διότι ο ασθενής ήταν λεπρός και ακάθαρτος. Εάν όμως διαπίστωνε ότι η πληγή παρέμεινε στάσιμη και ότι βγαίνουν σ’ αυτή τρίχες μαύρες, τότε η ασθένεια θεραπεύτηκε και ο άνθρωπος θεωρούνταν καθαρός.

– Εάν κάποιος άντρας ή μια γυναίκα παρουσίαζε φανερά νοσηρά συμπτώματα στο δέρμα του, γυαλιστερά και υπόλευκα, τότε ο ιερέας θα έπρεπε να εξετάσει την πληγή. Εάν διαπίστωνε ότι υπήρχαν στο δέρμα του γυαλιστερά και υπόλευκα συμπτώματα, και ο ασθενής ήταν υπόλευκος, τότε πρόκειται για λευκή, μη μεταδοτική λέπρα, που εκδηλώθηκε στο δέρμα, και ο ασθενής ήταν καθαρός.

– Εάν κάποιος άνθρωπος χάσει τα μαλλιά του, πρόκειται για φαλάκρα και ήταν καθαρός. Ακόμη και εάν πέσουν τα μαλλιά του στο μπροστινό μέρος του κεφαλιού, πρόκειται για φαλάκρα στο σημείο εκείνο και ήταν καθαρός.

Εάν όμως στη φαλάκρα του μπροστινού ή του πίσω μέρους του κεφαλιού παρουσιαζόταν λευκή ή ασπροκόκκινη πληγή, πρόκειται για λέπρα, που εκδηλώθηκε στο πίσω ή στο μπροστινό φαλακρό μέρος του κεφαλιού. Ο ιερέας θα έπρεπε να εξετάσει την πληγή κι αν διαπίστωνε ότι υπήρχε λευκή ή ασπροκόκκινη πληγή στο πίσω ή στο μπροστινό φαλακρό μέρος του κεφαλιού, που έμοιαζε με τη λέπρα του δέρματος, τότε ο άνθρωπος αυτός ήταν λεπρός και ο ιερέας τον έκρινε ακάθαρτο, που η λέπρα εκδηλώθηκε στο κεφάλι.

– Κάθε λεπρός έπρεπε να φοράει σχισμένα ρούχα, να μην έχει κάλυμμα στο κεφάλι, να είχε λυμένα τα μαλλιά του, να σκέπαζε το κάτω μέρος του προσώπου του γύρω από το στόμα, για να αναγνωρίζεται και έπρεπε να φωνάζει «ακάθαρτος, ακάθαρτος!» Για όλο το διάστημα που διαρκούσε η αρρώστια του, θεωρούνταν ακάθαρτος και ζούσε απομονωμένος από τους άλλους ή έξω από το στρατόπεδο (Λευιτικόν 13,1-46).

ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΛΕΠΡΟΥ

(Λευιτικόν 14,1-32)

Ο Κύριος είπε στο Μωυσή, ποιες θα έπρεπε να είναι οι διατάξεις για τους λεπρούς, οι οποίοι θεραπεύτηκαν από τη λέπρα.

– Την ημέρα που κάποιος λεπρός είχε θεραπευτεί από τη λέπρα, αυτός έπρεπε να οδηγηθεί μπροστά στον ιερέα, ο οποίος έβγαινε έξω από το στρατόπεδο ή έξω από την πόλη για να τον εξετάσει. Ο ιερέας τον εξέταζε και εάν ο ασθενής είχε θεραπευτεί από τη λέπρα, τότε ο ιερέας έδινε εντολή να φέρουν γι’ αυτόν δύο μικρά ζωντανά και καθαρά πουλιά, ένα ξύλο από κέδρο, κόκκινη κλωστή και ένα κλωναράκι από ύσσωπο.

Έπειτα ο ιερέας έδινε εντολή να σφάξουν το ένα πουλί πάνω σ’ ένα πήλινο δοχείο που περιέχει νερό πηγής. Μετά έπαιρνε το ζωντανό πουλί, το ξύλο του κέδρου, την κόκκινη κλωστή και τον ύσσωπο, και τα βουτούσε μαζί με το ζωντανό πουλί στο αίμα του πουλιού που σφάχτηκε πάνω από το νερό της πηγής. Μ’ αυτό ράντιζε το θεραπευθέντα λεπρό εφτά φορές και τότε αυτός θεωρούνταν καθαρός. Κατόπιν ο ιερέας άφηνε ελεύθερο το ζωντανό πουλί να πετάξει στους αγρούς.

Ο θεραπευμένος λεπρός θα έπρεπε να πλύνει τα ρούχα του, να ξυρίσει όλες τις τρίχες του σώματός του και να πλυθεί με νερό. Κατόπιν μπορούσε να μπει στο στρατόπεδο, αλλά έπρεπε να μείνει για εφτά μέρες έξω από το σπίτι του. Την έβδομη μέρα θα έπρεπε πάλι να ξυρίσει το κεφάλι του, τα γένια του, τα φρύδια του και όλες τις τρίχες του σώματός του, να πλύνει τα ρούχα του, να καθαρίσει το σώμα του με νερό και τότε θεωρούνταν καθαρός ενώπιον όλων με το δικαίωμα της ελεύθερης πλέον επικοινωνίας.

Την όγδοη μέρα ο θεραπευμένος λεπρός θα έπρεπε να πάρει δύο αρσενικά αρνιά ενός έτους χωρίς ελάττωμα, μία προβατίνα ενός έτους χωρίς ελάττωμα και τρία δέκατα του εφά (περίπου 6 κιλά) σιμιγδάλι ζυμωμένο με λάδι, ως αναίμακτη προσφορά, και μία κοτύλη (περίπου 280 γραμμάρια) λάδι. Ο ιερέας, που έκανε τον νομικό καθαρισμό, θα έπρεπε να οδηγήσει τον άνθρωπο αυτό και τις προσφορές του ενώπιον του Κυρίου στην είσοδο της Σκηνής του Μαρτυρίου.

Ο ιερέας θα έπρεπε να πάρει το ένα αρνί και να το προσφέρει μαζί με τη μια κοτύλη με το λάδι ως θυσία επανόρθωσης για την εξάλειψη της αμαρτίας και τα πρόσφερε ενώπιον του Κυρίου. Έπειτα έσφαζαν το αρνί στον τόπο όπου σφάζονταν όλα τα προς θυσία ζώα. Ότι απόμεινε από τη θυσία, ανήκε στον ιερέα. Έπειτα ο ιερέας θα έπρεπε να πάρει λίγο από το αίμα του ζώου της θυσίας επανόρθωσης και ν’ αλείψει το λοβό του δεξιού αυτιού του καθαριζόμενου, το δεξιό του αντίχειρα και το μεγάλο δάκτυλο του δεξιού του ποδιού. Μετά έπαιρνε με τη χούφτα του αριστερού του χεριού από το λάδι της κοτύλης και βουτούσε με το δεξί του δάχτυλο στο λάδι και ράντιζε εφτά φορές ενώπιον του Κυρίου. Με το υπόλοιπο λάδι που βρίσκεται στη χούφτα του, θ’ αλείψει το λοβό του δεξιού αυτιού εκείνου που καθαρίζεται, το δεξιό του αντίχειρα και το μεγάλο δάχτυλο του δεξιού του ποδιού, πάνω από το σημείο που είχε αλείψει με το αίμα του ζώου. Το υπόλοιπο λάδι που είχε μείνει στη χούφτα του, ο ιερέας θα το έχυνε στο κεφάλι του ανθρώπου που καθαριζόταν και έτσι τον εξιλέωνε ενώπιον του Κυρίου.

Έπειτα ο ιερέας έπρεπε να προσφέρει τη θυσία εξιλέωσης για τις αμαρτίες του καθαριζόμενου. Κατόπιν έσφαζαν το ζώο που προοριζόταν για τη θυσία του ολοκαυτώματος και ο ιερέας πρόσφερε το ολοκαύτωμα πάνω στο θυσιαστήριο κι έτσι ολοκληρωνόταν γι’ αυτόν τον άνθρωπο η εξιλέωση από τις αμαρτίες του.

– Εάν όμως αυτός ο άνθρωπος ήταν φτωχός και δεν μπορούσε να προσφέρει τόσα πολλά, θα έπαιρνε μόνο ένα αρνί και θα το θυσίαζε ενώπιον του Κυρίου, έτσι ώστε να εξιλεωθεί από τις αμαρτίες του. Ακόμη θα έπρεπε να προσφέρει κι ένα δέκατο του εφά (περίπου 4 χιλιόγραμμα) σιμιγδάλι ζυμωμένο με λάδι ως αναίμακτη προσφορά και επιπλέον μία κοτύλη (περίπου 280 γραμμάρια) λάδι. Μαζί μ’ αυτά θα έπρεπε να προσφέρει και δύο τρυγόνια ή δύο νεοσσούς περιστεριών (πιτσούνια), ανάλογα με την οικονομική του δυνατότητα, το ένα για θυσία εξιλέωσης και το άλλο για θυσία ολοκαυτώματος.

Την όγδοη μέρα τα έφερνε αυτά για τον καθαρισμό του στον ιερέα, στην είσοδο της Σκηνής του Μαρτυρίου, ενώπιον του Κυρίου. Ο ιερέας θα έπαιρνε το αρνί, που προσφερόταν ως θυσία επανόρθωσης, και την κοτύλη με το λάδι και τα πρόσφερε με ειδική τελετουργική κίνηση, που λεγόταν επίθεμα ενώπιον του Κυρίου. Μετά έσφαζαν το αρνί της θυσίας επανόρθωσης, και ο ιερέας έπαιρνε από το αίμα του ζώου και μ’ αυτό άλειφε το λοβό του δεξιού αυτιού του ανθρώπου που καθαριζόταν, το δεξιό του αντίχειρα και το μεγάλο δάχτυλο του δεξιού του ποδιού. Έπειτα ο ιερέας έπαιρνε με τη χούφτα του αριστερού του χεριού από το λάδι και βουτούσε με το δεξί του δάχτυλο στο λάδι και ράντιζε εφτά φορές ενώπιον του Κυρίου. Με το υπόλοιπο λάδι που βρίσκεται στη χούφτα του, άλειφε το λοβό του δεξιού αυτιού εκείνου που καθαριζόταν, το δεξιό του αντίχειρα και το μεγάλο δάχτυλο του δεξιού του ποδιού, πάνω από το σημείο που είχε αλείψει με το αίμα του ζώου. Το υπόλοιπο λάδι που είχε μείνει στη χούφτα του, ο ιερέας θα το έχυνε στο κεφάλι του ανθρώπου που καθαριζόταν και έτσι τον εξιλέωνε ενώπιον του Κυρίου.

Κατόπιν αυτός που καθαριζόταν θα έπρεπε να προσφέρει το ένα από τα τρυγόνια ή το ένα από τα περιστέρια, κατά την οικονομική του δυνατότητα. Το ένα προσφερόταν ως θυσία εξιλέωσης από την αμαρτία του και το άλλο ως θυσία ολοκαυτώματος μαζί με την αναίμακτη προσφορά, κι έτσι ο ιερέας τον εξιλέωνε ενώπιον του Κυρίου (Λευιτικόν 14,1-32).

ΑΛΛΗ ΔΙΑΤΑΞΗ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΠΡΑ

(Δευτερονόμιο 24,8-9)

Οι Ισραηλίτες θα έπρεπε να προσέχουν τις πληγές της λέπρας και να φροντίζουν να τηρούν με σχολαστικότητα όλες τις οδηγίες που είχε δώσει ο Κύριος στους ιερείς Λευίτες (Δευτερονόμιο 24,8-9).

ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΥΧΛΑ

ΟΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΥΧΛΑ

ΣΤΑ ΕΝΔΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΦΑΣΜΑΤΑ

(Λευιτικόν 13,47-59)

Ο Κύριος είπε στο Μωυσή, ποιες θα έπρεπε να είναι οι διατάξεις που αφορούν τη μούχλα στα ενδύματα ή στα υφάσματα ή στους τοίχους. Σύμφωνα με το κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης η μούχλα που εμφανίζεται στα ρούχα, στα υφάσματα ή στα σπίτια, χαρακτηρίζεται ως λέπρα που εμφανίζεται στα ρούχα ή στα σπίτια.

– Εάν εμφανιζόταν κηλίδα μούχλας σ’ ένα ρούχο, μάλλινο ή λινό, ή σ’ ένα ύφασμα λινό ή μάλλινο, υφαντό ή πλεχτό, ή σε δέρμα ακατέργαστο ή κατεργασμένο, το οποίο χρησιμοποιείται ως ένδυμα, και η κηλίδα ήταν πρασινωπή ή κοκκινωπή, πρόκειται για κηλίδα μούχλας και έπρεπε να τη δει ο ιερέας. Εκείνος θα εξέταζε την κηλίδα και θα απομόνωνε το ρούχο ή το ύφασμα ή το δέρμα που είχε προσβληθεί από αυτήν για εφτά μέρες.

Την έβδομη μέρα θα εξέταζε πάλι την κηλίδα και εάν αυτή είχε απλωθεί πάνω στο το ρούχο ή το ύφασμα ή το δέρμα, τότε πρόκειται για χρόνια μούχλα. Το αντικείμενο θεωρούνταν ακάθαρτο και έπρεπε να καεί στη φωτιά.

Εάν όμως ο ιερέας διαπίστωνε ότι η κηλίδα δεν απλώθηκε πάνω το ρούχο ή το ύφασμα ή το δέρμα, τότε έδινε εντολή να πλύνουν το αντικείμενο που είχε προσβληθεί και το απομόνωνε άλλες εφτά μέρες.

Κατόπιν ο ιερέας εξέταζε πάλι την κηλίδα μετά το πλύσιμο και εάν αυτή δεν βελτιωνόταν και άλλαζε προς το καλύτερο, έστω κι αν δεν είχε επεκταθεί, τότε το αντικείμενο θεωρούνταν ακάθαρτο και έπρεπε να καεί στη φωτιά, γιατί η κηλίδα πάνω στο αντικείμενο είναι μόνιμη.

Εάν όμως ο ιερέας διαπίστωνε ότι η κηλίδα μετά το πλύσιμο, πήρε σκούρο χρώμα, τότε έδινε εντολή ν’ αποκοπεί το κομμάτι αυτό από το ρούχο ή από το δέρμα, από το υφαντό ή από το πλεκτό.

Εάν όμως η μούχλα εμφανιζόταν ξανά στο ίδιο το ρούχο ή το ύφασμα ή το δέρμα, τότε πρόκειται για μούχλα που αναπτύσσεται και το αντικείμενο που προσβλήθηκε, έπρεπε να καεί στη φωτιά.

Το ρούχο ή το υφαντό ή το πλεκτό ή το δέρμα, το οποίο πλύθηκε και μετά το πλύσιμο η κηλίδα εξαφανίστηκε, αυτό έπρεπε να ξαναπλυθεί και δεύτερη φορά και τότε θεωρούνταν καθαρό (Λευιτικόν 13,47-59).

ΟΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΥΧΛΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ

(Λευιτικόν 14,33-57)

Ο Κύριος είπε στο Μωυσή και στον Ααρών, ποιες θα έπρεπε να είναι οι διατάξεις που αφορούν τη μούχλα στους τοίχους, όταν αυτοί θα έμπαιναν στη Χαναάν.

– Όταν θα εμφανιζόταν κηλίδα μούχλας σε κάποιο σπίτι, θα έπρεπε ο ιδιοκτήτης του να πάει στον ιερέα και να του πει, ότι παρουσιάστηκε κάποια κηλίδα μούχλας στο σπίτι του. Τότε ο ιερέας έδινε εντολή, ν’ αδειάσουν το σπίτι απ’ όλα τα σκεύη και τα έπιπλα, προτού πάει να εξετάσει την κηλίδα, για να μη μολυνθούν τα αντικείμενα που βρίσκονται στο σπίτι. Έπειτα έμπαινε και εξέταζε το σπίτι και εάν διαπίστωνε ότι τα συμπτώματα στους τοίχους, ήταν πρασινοκίτρινα ή κοκκινωπά, και ότι η επιφάνεια τους ήταν πιο βαθιά από την επιφάνεια του υπόλοιπου τοίχου, τότε έβγαινε από το σπίτι και το απομόνωνε για εφτά μέρες. Την έβδομη μέρα ο ιερέας το εξέταζε και πάλι και εάν η κηλίδα είχε απλωθεί στους τοίχους του σπιτιού, τότε έδινε εντολή να βγάλουν τις πέτρες που είχαν προσβληθεί από τη μούχλα και τις πετούσαν σε τόπο ακάθαρτο, έξω από την πόλη.

Έπειτα έδινε εντολή να ξύσουν το εσωτερικό του σπιτιού ολόγυρα από το προσβληθέν μέρος, και τα χώματα από τα ξυσίματα τα έριχναν σε τόπο ακάθαρτο, έξω από την πόλη. Κατόπιν έβαζαν άλλες πέτρες στη θέση που ήταν οι προηγούμενες και άλλη λάσπη και σοβάτιζαν το σπίτι.

Εάν ξαναπαρουσιαζόταν η κηλίδα της μούχλας στο σπίτι, αφού είχαν βάλει τις καινούριες πέτρες και το είχαν ξανασοβατίσει, τότε πήγαινε πάλι ο ιερέας και το εξέταζε. Και εάν διαπίστωνε ότι η κηλίδα είχε απλωθεί στο σπίτι, τότε πρόκειται για χρόνια μούχλα στο σπίτι, και αυτό θεωρούνταν ακάθαρτο. Τότε έδινε εντολή να γκρεμίσουν το σπίτι και να μεταφέρουν τις πέτρες του, τα ξύλα του και τους σοβάδες του, όλα έξω από την πόλη σε τόπο ακάθαρτο.

Εκείνος που θα έμπαινε στο σπίτι κατά το διάστημα που αυτό ήταν κλειστό και απομονωμένο, θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ. Εκείνος που θα έτρωγε ή θα κοιμόταν στο σπίτι, θα έπρεπε να πλύνει τα ρούχα του και θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ.

Εάν όμως ο ιερέας πήγαινε και διαπίστωνε ότι η κηλίδα δεν απλώθηκε στο σπίτι μετά το σοβάτισμα, χαρακτήριζε το σπίτι καθαρό, γιατί η μούχλα είχε εξαφανιστεί. Κατόπιν για τον εξαγνισμό του σπιτιού, ο ιερέας έπαιρνε δύο πουλιά καθαρά, ένα ξύλο κέδρου, κόκκινη κλωστή και ένα κλωναράκι ύσσωπο. Το ένα πουλί το έσφαζε σε πήλινο δοχείο που περιείχε νερό πηγής. Έπειτα έπαιρνε το ξύλο του κέδρου, τον ύσσωπο, την κόκκινη κλωστή και το άλλο πουλί, το ζωντανό, και τα βουτούσε στο αίμα του σφαγμένου πουλιού και στο νερό της πηγής, και ράντιζε το σπίτι εφτά φορές. Έτσι το σπίτι εξαγνιζόταν και μετά άφηνε το ζωντανό πουλί να πετάξει έξω από την πόλη, στους αγρούς. Το σπίτι εξιλεωνόταν και θεωρούνταν πλέον καθαρό (Λευιτικόν 14,33-57).

Η ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ

Η ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ

(Δευτερονόμιο 23,10-15)

Επειδή ο Κύριος πηγαινοέρχεται μέσα στο στρατόπεδο, γι’ αυτό πρέπει το στρατόπεδο να ήταν τόπος καθαρός για να μη βλέπει ο Κύριος τις ακαθαρσίες των Ισραηλιτών.

– Όταν οι Ισραηλίτες βρισκόντουσαν σε εκστρατεία εναντίον των εχθρών τους και μένανε σε στρατόπεδο, θα έπρεπε να φυλάγονται από οτιδήποτε μπορούσε να τους καταστήσει ακάθαρτους. Εάν υπήρχε ανάμεσά τους κάποιος που δεν ήταν καθαρός, επειδή έπαθε ονείρωξη, αυτός θα έπρεπε να βγει έξω από το στρατόπεδο και δεν θα έμπαινε μέσα για όλη την ημέρα. Το δειλινό, θα έπρεπε να πλυθεί με νερό και με τη δύση του ήλιου τότε έμπαινε στο στρατόπεδο.

– Ακόμη θα έπρεπε να ορίζουν έναν τόπο έξω από το στρατόπεδο, όπου εκεί θα πηγαίνανε για τις φυσικές τους ανάγκες. Καθένας θα έπρεπε να έχει μαζί με τον εξοπλισμό του ένα τσαπί και όταν πήγαινε στον τόπο εκείνο, έσκαβε μ’ αυτό και μετά σκέπαζε τα κόπρανά του (Δευτερονόμιο 23,10-15).

Βλέπουμε ότι οι θεόδοτες διατάξεις περί καθαρού και ακάθαρτου αφορούν ως επί το πλείστον προϊόντα, λειτουργίες και εκκρίσεις βιολογικής προέλευσης. Πιθανότατα ήταν ένας πρωτόγονος τρόπος ελέγχου και πρόληψης ασθενειών, αναμεμιγμένος με αρχέγονους ανθρώπινους φόβους, διάφορες μαγικές δοξασίες, και ανθρωπομορφικές αντιλήψεις περί του Θεού. Ο Θεός ήταν τέλειος, οπότε τα ζώα που θυσιάζονταν σ’αυτόν θά’πρεπε να είναι τέλεια, χωρίς κανένα ψεγάδι. Το ίδιο ίσχυε και για τους ανθρώπους, δηλαδή όσοι εισέρχονταν στο ναό και έδιναν τις προσφορές τους στο Θεό/ιερείς, αλλά και οι ιερείς, θά’πρεπε να είναι σωματικά τέλειοι, χωρίς κανένα ψεγάδι. Έτσι ο Ιεχωβάς απέκλειε τους λεπρούς, τους ευνούχους ή τους άντρες με τραύμα στα γεννητικά όργανα και τα άτομα με αναπηρία από τη βασιλεία του. Παρόλα αυτά, όποιος έμπαινε στο ναό έπρεπε να είναι περιτετμημένος, για να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα έθνη ως Εβραίος ενώπιον του Θεού. Δηλαδή ο θεός από΄το πέος ξεχώριζε τους ανθρώπους;
Ο διαχωρισμός μεταξύ καθαρού και ακάθαρτου γινόταν με βάση συναισθηματικές κρίσεις από αισθητηριακές εντυπώσεις. Ό,τι δηλαδή φαινόταν όμορφο, υγιές, μη απειλητικό και μύριζε ωραία ήταν καθαρό – ως οσμή ευωδίας στον κύριο περιγράφεται η οσμή του ψημένου κρέατος των θυσιών, την οποία μύριζε ο Θεός και ευφραινόταν -, ενώ ό,τι ήταν άσχημο, τουλάχιστον κατά τους νομοθέτες της Τορά, άρρωστο, λιγότερο απ’ό,τι θα μπορούσε να είναι, δύσοσμο, υγρό, κολλώδες κλπ ήταν ακάθαρτο. Έτσι καθαρά ήταν τα ζώα τα οποία έτρωγαν χόρτο και εξέτρεφαν παραδοσιακά οι Ισραηλίτες, οπότε τα γνώριζαν καλά, όπως τα γιδοπρόβατα, ενώ ακάθαρτα ήταν αυτά τα οποία δεν μπορούσαν να ταξινομήσουν εύκολα – μυρηκαστικά χωρίς δίχηλο οπλή ή το αντίστροφο -, τα σαρκοφάγα, τα αρπακτικά πουλιά και τα θαλασσοπούλια, όσα ζούσαν κοντά στο έδαφος, ψάρια χωρίς λέπια και πτερύγια, που συχνά είχαν περίεργη εμφάνιση κλπ. Από την ταξινόμηση αυτήν απουσιάζουν εμφανώς οι τροφές φυτικής προέλευσης, οπότε δεν πρόκειται απλώς για σύστημα πρόληψης ασθενειών, αφού και φυτικά τρόφιμα μπορούν κι αυτά να μολυνθούν με μικρόβια, ενώ πολλά φυτά και μανιτάρια μπορεί να έχουν πανίσχυρες και θανατηφόρες τοξίνες, και όμως κανένα δηλητηριώδες είδος δεν έγινε ακάθαρτο. Ο λόγος ήταν μαγικός. Εκτός του ότι τα ζώα φανέρωναν περισσότερο τη ζωή τους, αφού κινούνταν, είχαν το αίμα.
Το αίμα διαδραμάτιζε κεντρικό ρόλο στην πρωτόγονη εβραϊκή θρησκεία. Άλλες φορές μόλυνε, άλλες καθαγίαζε. Πιστευόταν ότι περιείχε την ψυχή, γι’αυτό ήταν ταμπού η κατανάλωσή του. Ήταν η μόνη τροφή, για την οποία η κατανάλωση από Εβραίο ή και ξένο που ζούσε στο Αρχαίο Ισραήλ επιφύλασσε τη θανατική καταδίκη. Το αίμα έρεε σε περίπτωση τραυματισμού ή ασθένειας, σε περιπτώσεις δηλαδή που έφερναν τον άνθρωπο ή το ζώο προς την πλέον ακάθαρτη κατάσταση, προς το θάνατο. Ο θάνατος ήταν ακάθαρτος, οπότε ό,τι τον πλησιάζε ήταν ακάθαρτο. Μόνο ορισμένα ζώα σφαγιασμένα με συγκεκριμένο τρόπο ήταν καθαρά, ό,τι άλλο νεκρό ήταν ακάθαρτο, και πιο ακάθαρτο απ’όλα ο νεκρός άνθρωπος. Αυτός ο φόβος του πτώματος και της επακόλουθης αποσύνθεσης απαντάται σε πολλούς πρωτόγονους και αρχαίους πολιτισμούς, από την Αρχαία Ελλάδα μέχρι τη Νέα Γουινέα. Πιθανότατα είναι ένα μίγμα της φυσικής αποστροφής του ανθρώπου για το αποσυντιθέμενο κρέας, το οποίο μπορεί να τον δηλητηριάσει, σε συνδυασμό με το φόβο του θανάτου και του απόκοσμου της αποσύνθεσης. Οι άνθρωποι δεν άντεχαν να βλέπουν αγαπημένα τους πρόσωπα να σαπίζουν και να χάνονται, έπρεπε κάπως να το κρύψουν αυτό για να μην το σκέφτονται. Είτε με ταφή, είτε με καύση, είτε με αποφυγή του νεκρού, με διάφορους τρόπους. Ούτε εδώ η πρόληψη ασθενειών παίζει πολύ μεγάλο ρόλο. Το σαπισμένο κρέας μπορεί να δηλητηριάσει τον άνθρωπο, αλά μο΄νο αν φαγωθεί, και συνήθως ο άνθρωπος δεν έτρωγε κρέας συνανθρώπων του. Επίσης, οι κίνδυνοι ασθενειών από πτώματα έχουν υπερεκτιμηθεί, και στις περισσότερες περιπτώσεις ένα πτώμα που σαπίζει έξω στα χόρτα δεν απειλεί κανέναν, αναστατώνει όμως σίγουρα συναισθηματικά τους ανθρώπους. Αυτός ο φόβος της αποσύνθεσης έχει οδηγήσει σε περίεργα ταμπού και τελετουργίες ανά τον κόσμο, όπως στην έκθεση των πτωμάτων σε μέρη ψηλά, επειδή μπορούν να μολύνουν το νερό, το χώμα και τη φωτιά, αλλά όχι τον αέρα στο ζωροαστρισμό, ή το παράλογο και μαγικό τελετουργικό του κόκκινου δαμαλίου στην περίπτωσή μας.
Υπάρχει όμως και μία συγκεκριμένη περίπτωση, όπου το αίμα δε σχετίζεται ούτε με αρρώστια ούτε και με θάνατο. Όλες οι γυναίκες γόνιμης ηλικίας αιμορραγούν κάθε μήνα, χωρίς να αρρωσταίνουν. Αυτό σίγουρα ενόχλησε πολύ τους ήδη μισογύνεις νομοθέτες της Τορά, οι οποίοι δεν παρέλειψαν να κάνουν την περίοδο ακάθαρτη. Μία γυναίκα είναι ακάθαρτη για το διάστημα της περιόδου της και για επτά μέρες μετά, οπότε στο τέλος βαπτίζεται σε τελετουργικό λουτρό και καθαρίζεται. Στο διάστημα από την έναρξη της περιόδου μέχρι το βάπτισμα, θεωρείται ακάθαρτη (νιντά) και μολύνει ότι κι όποιον αγγίζει. Η σεξουαλική επαφή άντρα με τέτοια γυναίκα αποτελεί βαρύ αμάρτημα, κι αν γίνεται εν γνω΄σει του τιμωρείται με θάνατο. Το ταμπού της περιόδου παρατηρείται επίσης σε πολλούς πρωτόγονους πολιτισμούς, κυρίως της Αφρικής και της Ασίας. Επίσης οι Εβραίοι δεν παρέλειψαν να κάνουν βρώμικη τη διαδικασία του τοκετού, και μάλιστα η περίοδος ακαθαρσίας ήταν διπλή σε περίπτωση γέννησης κοριτσιού, σαν να τιμωρούσαν τη γυναίκα, η οποία υποτίθεται οδήγηησε στην πτώση του Αδάμ. Σκεφτείτε πόση ντροπή και κατωτερότητα ένιωθε εκίνη η γυναίκα, που έπρεπε να απομονώνεται συνεχώς, νιώθοντας έτσι διαφορετική απ’τους άλλους, και εκ΄τος αυτού, στο πέρας της περιόδου ακαθαρσίας από τη γέννα, έπρεπε να πληρώσει και τον ιερέα! Γιατί τα ζώα που θυσιάζονταν, εκτός απ’αυτά πουκαίγονταν ολόκληρα ως ολοκαυτώματα, κατέληγαν στο στομάχι του ιερέα και της οικογένειάς του. Αλλά και από αυτά που σφάζονταν για κατανάλωση από το λαό σε όλο το Ισραήλ, ο ιερέας έπρεπε πάλι να λάβει το μερίδιό του, συνήθως ένα μάγουλο, ένα μπροστινό πόδι και το στομάχι. Για να μην αναφέρουμε το νο΄μο της δεκάτης, όπου το δέκατο της σοδειάς έπρεπε να δοθεί στην ιερατική κάστα, αφού οι ιερείς δεν είχαν γη, και ο λαός έπρεπε να τους συντηρεί.
Οι διακρίσεις που απέρεαν από τις διατάξεις αυτές είχαν ανυπολόγιστες συνέπειες προς ανθρώπους με δερματικές παθήσεις και άλλες δυσμορφίες ή αναπηρίες, τους οποίους υποβίβαζαν σε βδελυρούς υπανθρώπους που θα πρέπει ν’αποφεύγονται. Οι λεπροί ήταν μιάσματα, τα οποία δε θα έπρεπε να έχουν καμία επαφή με την υπόλοιπη εβραϊκή κοινωνία, και όχι μο΄νο αυτό, αλλά θά’πρεπε να ξεχωρίζουν από τους άλλους φορώντας σχισμένα ρούχα και διακοινώνοντας ότι είναι ακάθαρτη. Δε μπορούμε να αντιληφθούμε σήμερα το μέγεθος της ενοχής που ένιωθαν αυτοί οι δύστυχοι άνθρωποι, οι οποίοι έπρεπε να νιώθουν καταραμένοι για κάτι που δεν έφταιγαν. Η λέπρα της Παλαιάς Διαθήκης πιθανότατα ήταν μια ομάδα δερματικών παθήσεων, μολυσματικών και μη, τις οποίες οι Εβραίοι θεωρούσαν αποκρουστικές, τρομακτικές, και ίσως απειλητικές προς τη συνοχή της κοινωνίας. Εκτός από τους λεπρούς, παρόμοια αντιμετώπιση βρήκα ότι είχαν και οι γονορροϊκοί, οι οποίοι πιθανόν έπασχαν από κάποιας μορφής σεξουαλικώς μεταδιδόμενου νοσήματος. Οπότε η ενοχή που βάραινε αυτούς τους ανθρώπους ήταν διπλή, και για την κατώτερη θέση τους και για τον τρόπο με τον οποίον έφτασαν σ’αυτήν.
Όσο για τα άτομα με άλλες αναπηρίες, η κατάσταση δεν ήταν καλύτερη. Μπορεί να μην χρειαζόταν ν’απομονωθούν όπως οι λεπροί, πάραυτα παρέμεναν στιγματισμένοι και δακτυλοδεικτούμενοι για όλη τη ζωή τους, γιατί κάθε Εβραίος υποχρεούταν να παρουσιαστεί στο Ναό και να προσφέρει θυσία μερικές φορές το χρόνο τουλάχιστον, όμως σ’αυτούς δεν επιτρεπόταν. Αυτή είναι η ανώτατη ηθική της Τορά. Μια ηθική που βασίζεται στη σιχασιά, στο μισογυνισμό, στο φόβο του διαφορετικού, της αρρώστιας και της μόλυνσης, μια ηθική εν τέλει πρωτόγονη και τοτεμική, όπως ακριβώς και η θρησκεία που την γέννησε.

Αν νομίζετε ότι όλα αυτά είναι περασμένα και ξεχασμένα, κάνετε μεγάλο λάθος. Ο ιουδαϊσμός ακόμα και σήμερα θεωρεί την Τορά θεόπνευστη, και τις διατάξεις της θείες εντολές. Αν και κάποια πράγματα άλαξαν, επειδή ο Ναός πλέον δεν υπάρχει, η τελετή του κόκκινου δαμαλίου δε μπορέι να γίνει, και οι Εβραίοι δε ζουν υπό την απολιταρχική εξουσία που προτείνει η θρησκεία τους, οι διατάξεις για το καθαρό και το ακάθαρτο τηρούνται σχεδόν στην ολότητά τους από τα πιο ορθόδοξα ρεύματα του ιουδαϊσμού. Ορισμένοι προσπάθησαν να τις δικαιολογήσουν ώστε να συμφωνούν με τη σημερινή εποχή, με αστείες δικαιολογήσεις όπως ότι αποσκοπούν στην πρόληψη ασθενειών, προωθούν το σεβασμό προς τη γυναίκα στην περίπτωση του ταμπού της περιόδου, προστατεύουν τη λεχώνα στην περίπτωση των διατάξεων για τη λεχώνα, κλπ. Φυσικά, η σκληρή γλώσσα των πρωτοτύπων κειμένων δεν αφήνει περιθώρια για ερμηνεία. Η Τορά θεωρείται επίσης θεόπνευστη από το χριστιανισμό, αλλά υποτίθεται ότι η θυσία του Χριστού κατέστησε το Μωσαϊκό νόμο άχρηστο. Ο ίδιος ο Χριστός ωστόσο μέσα από τα ευαγγέλια καθαρά έλεγε ότι δεν ήρθε για να καταργήσει το νόμο, αλλά για να τον συμπληρώσει, αφήνοντας πολύ χώρο για διαφορετικές ερμηνείες κατά το δοκούν. Άλλοτε οι νόμοι θεωρούνταν απαρχαιωμένοι και δε λαμβάνονταν υπόψη, όπως στην περίπτωση της τροφής ή των νόμων για τους νεκρούς, άλλοτε όμως χρησιμοποιήθηκαν ορισμένοι για να δικαιολογήσουν τη δολοφονική στάση της Εκκλησίας προς τους ειδωλολάτρες, τους αιρετικούς, τους ομοφυλόφιλους κλπ.

Αλλά θα πείτε πως δε μας νοιάζει αν λίγοι υπερορθόδοξοι Εβραίοι τα πιστεύουν αυτά και μαστιγώνονται ή λιθοβολούνται μεταξύ τους για μια κηλίδα αίματος στο κιλοτάκι μιας γυναίκας. Άλλωστε όλοι είναι καλοβολεμένοι σε δημοκρατικές και πλούσιες χώρες, κι αν αυτό τόσο τους ενοχλεί, μπορούν να φύγουν από την κοινότητα. Κάνετε μεγάλο λάθος. Τα μολυσματικά κατάλοιπα αυτών των διατάξεων δηλητιριάζουν τη σκέψη όλων μας έως σήμερα, και θα σας δώσω ορισμένα παραδείγματα τέτοιων καταλοίπων:

Ο στιγματισμός των λειτουργιών του γυναικείου γεννητικού συστήματος. Μέχρι και σήμερα, η λειτουργία του γυναικείου αναπαραγωγικού συστήματος περιβάλλεται με περισσότερη ντροπή από την αντρική. Πολλές γυναίκες ντρέπονται για την περίοδό τους. Στο παρελθόν στις περισσότερες χριστιανικές περιοχές η εμμηνόρροια θεωρούταν επίσης ακάθαρτη, αν κι όχι στο βαθμό που την θεωρούσαν οι Εβραίοι. Ακόμα και σήμερα, πολλέ ςγυναίκες δεν ανάβουν καντήλια όταν έχουν περίοδο.
Ο στιγματισμός των ατόμων με αναπηρίες, χρόνιες παραμορφωτικές ασθένειες, σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, κλπ, ακόμα και στη σύγχρονη κοινωνία. Ακόμα και σήμερα, πολλοί κατά τα’άλλα λογικοί άνθρωποι τρέφουν αρνητικα συναισθήματα προς τέτοια άτομα, ή και δεν τα θεωρούν πλήρεις ανθρώπους σε ορισμένες ακραίες περιπτώσεις. Επίσης μέχρι αρκετά πρόσφατα, η μεταχείρηση των Λεπρών δε διέφερε πολύ απ’αυτήν στο Αρχαίο Ισραήλ (βλ. Σπιναλόνγκα στην Ελλάδα) , αν και στην πραγματικότητα η μετάδοση της νόσου είναι δύσκολη και οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν φυσική ανθεκτικότητα.
Η μη κατανάλωση αίματος, ιδίως εδώ στην Ελλάδα και στη Μεσόγειο. Ανέκαθεν το αίμα αναγνωριζόταν ως θρεπτικό και μαγειρεύονταν σε διάφορα φαγητά. Ακόμα και σήμερα,βορειότερα στην Ευρώπη, όπου ο χριστιανισμός δεν αλλοίωσε σημαντικα τα παραδοσιακά ήθη και έθιμα, το αίμα καταναλώνεται σε πολλά φαγητά και αλαντικά. Η αποστροφή εμάς των Νοτιών για το αίμα δεν είναι έμφυτη, αλλά πολιτισμικό κατασκεύασμα, το οποίο ίσως προέρχεται από αρχαίους ιουδαΪκούς νόμους που μας επηρέασαν με την εξάπλωση του χριστιανισμού. Σιγά-σιγά η κατανάλωση αίματος συνδέθηκε με τον πρωτογονισμό, ή με υπερφυσικά κακόβουλα τέρατα, όπως οι βρυκόλακες. Εντωμεταξύ, η άρνηση κατανάλωση σώματος και αίματος του Χριστού καθιστούσε αίρεση, και συχνά τιμωρούταν με θάνατο.
Η μη κατανάλωση μη χορτοφάγων ζώων, ασπονδύλων, ερπετών, μικρών θηλαστικών κλπ, ιδίως στους Μεσογειακούς και ευρωπαϊκούς πολιτισμούς. Ακόμα κι όταν αυτά καταναλώνονται, συνήθως τέτοια τρόφιμα θεωρούνται ειδικά τρόφιμα (οστρακοειδή, βατραχοπόδαρα κλπ) ή αντιμετωπίζονται με αμφιθυμία (οστρακοειδή, ψάρια χωρίς λέπια ή πτερύγια κλπ). Το χοιρινό είναι εξαίρεση. Επίσης, τα ζώα που θεωρούνται ακάθαρτα από τον ιουδαϊσμό, ακόμα κι όταν δεν αντιμετωπίζονται με έκδηλη αηδία, θεωρούνται κάπως πιο ύποπτα από τα εγκεκριμένα ζώα.
Ο στιγματισμός επαγγελμάτων που σχετίζονται με το θάνατο – εργολάβος κηδειών, φερετροποιός, νεκροθάφτης -, αλλά κι αυτών που σχετίζονται με την κατεργασία νεκρών ζώων – σφαγέας, χασάπης, βυρσοδέψης -, ως βρώμικων. Πολλοί θεωρούν τέτοια επαγγέλματα βρώμικα και αηδιαστικά, και τους εμπλεκόμενους σ’αυτά, ιδίως τους εργολάβους κηδειών, υποκινούμενους μόνο από το χρήμα, αναγνωρίζοντας παράλληλα την ανάγκη ύπαρξης τέτοιων επαγγελμάτων. Ας τις κάνουν οι ίδιοι που παραπονιούνται αυτές τις δουλειές, προτείνω εγώ. Παλαιότερα η κατάσταση ήταν ωστόσο ακόμα χειρότερη, οπότε συχνά άνθρωποι που ασχολούνταν με τέτοια επαγγέλματα ορίζονταν να κατοικούν σε συγκεκριμένες συνοικίες, μακριά από το κέντρο της πόλης ή του χωριού.

Σίγουρα οι τοξικές επιδράσεις αυτών των αρχαίων τοτεμικών νόμων θα επενεργούν και σε πολλούς άλλους τομείς της ζωής μας. Καιρός ήρθε όμως να αποτινάξουμε όλον αυτόν τον εβραιοχριστιανικό παραλογισμό.

Από τότε που ο άνθρωπος άρχισε να ενοχοποιεί ορισμένες βιολογικές του λειτουργίες, άρχισε να πιστεύει παράξενα πράγματα. Και, μαϊμούνι ων, έβλεπε πάντοτε οντότητες με ανθρώπινες φατσούλες και χέρια με αντίχειρες πίσω από κάθε φυσικό φαινόμενο, τύχη ή κακοτυχία, οι οποίες μάλιστα είχαν βούληση, στόχους και συναισθήματα όπως κι αυτός. Το ενδεχόμενο ότι πράγματα γίνονται είναι δεν είναι αυτός στον κόσμο δεν του πέρασε απ’το μυαλό, ή, όταν του πέρασε, του δημιούργησε τόσο μεγάλο υπαρξιακό άγχος, ώστε το απέκλεισε αμέσως κι έκανε αιώνες μέχρι να ξαναμιλήσει γι’αυτό. Τότε ο άνθρωπος είχε ανιμιστική σχέση με τον κόσμο του, η σχέση εγώ-εσύ, όπως έλεγε και η Ρέι Τάναχιλ. Και όταν λοιπόν κάτι κακό τύχαινε να συνδυαστεί με κάτι ενοχοποιημένο από τον ανθρώπινο πολιτισμό, όπώς μ’αυτές τις κακές βιολογικές λειτουργίες, τότε έπρεπε οπωσδήποτε να είναι το έργο ενός δαίμονα. Μάλλον κάπως έτσι γεννήθηκαν και οι δαίμονες της τουαλέτας, που απαντούν στα δαιμονολόγια πολλών πολιτισμών.

Ο Σουλάκ (Šulak) ήταν ο βαβυλωνιακός δαίμονας του αποχωρητηρίου. Ήταν δαίμονας που παραμόνευε στα αποχωρητήρια, ή όπου αλλού ένας άνθρωπος έκανε τις φυσικές του ανάγκες, οπότε εκεί, επειδή ήταν μόνος, ήταν ευάλωτος σε αιφνίδια επίθεσή του, η οποία ήταν ένα mišittu, δηλαδή αποπληξία, πιθανώς κάποιο εγκεφαλικό επεισόδιο, επιλειπτική κρίση, ανακοπή κλπ. Για το λόγο αυτόν, αποκαλείται και κτυπητής. Προφανώς αν τύχαινε κάποιος καρδιοπαθής να πάθει ανακοπή από το πολύ σφίξιμο – αυτό που λέμε ο γέρος πήγε από χέσιμο -, φαινόταν πολύ παράξενο, αν όχι τρομακτικό, στους τότε ανθρώπους και το απέδιδαν στο δαίμονα. Ο δαίμονας αυτός εμφανίζεται στην πλάκα 27 του βαβυλωνιακού διαγνωστικού εγχειριδίου, ιατρικού βιβλίου του πρώτου μισού της δεύτερης χιλιετίας π.Χ., στην οποία περιγράφονται πολλές άλλες νόσοι και οι θεοί, θεές και δαίμονες που τις προκαλούν. Ο δαίμονας αυτός ήταν γνωστός από παλαιότερα στην Εγγύς Ανατολή, αφού εμφανίζεται και σε χεταϊκά γραπτά, αν και το χεταϊκό όνομά του δεν το γνωρίζουμε.

Ο δαίμονας ξανακάνει την εμφάνισή του στο εβραϊκό Βαβυλωνιακό Ταλμούδ, ένα πολύτομο έργο που ολοκληρώθηκε γύρω στο 500 μ.Χ. στη Βαβυλώνα, στο οποίο εξηγείται ο νόμος της Τορά, και σήμερα αποτελεί το βασικότερο ιερό κείμενο των περισσότερων κλάδων του ιουδαϊσμού. Αν και η Τορά ήταν ο πρώτος γραπτός νόμος που παραδόθηκε στο Μωυσή από το Θεό, υποτίθεται πως μαζί δόθηκε και μία σειρά προφορικών νόμων, καθώς και ο τρόπος ερμηνείας των γραπτών, τα οποία αποκαλύπτονταν στις επόμενες γενιές σοφών, μέχρις ότου να γραφτούν στο Ταλμούδ. Στην πραγματικότητα το Ταλμούδ ήταν η συλλογή των ερμηνειών και των δικαστικών αποφάσεων του πλέον πολυπλοκοποιημένου και τροποποιημένου αρχικού νόμου, ο οποίος άλλαξε με την πάροδο των αιώνων και των ιστορικών συγκυριών, αφού οι αρχικοί νόμοι ήταν πολύ άκαμπτοι και κατάλληλοι μόνο για μια πρωτόγονη κι απομονωμένη κοινωνία. Εδώ λοιπόν ο δαίμονας αναφέρεται ως ο «Δαίμονας του Αποχωρητηρίου (σεϊντ μπεϊτ χα-κισσέτ)». Σύμφωνα με τους ταλμουδικούς ραββίνους, ένας άντρας δε θα πρέπει να έλθει σε σεξουαλική επαφή επιστρέφοντας από το αποχωρητήριο, αν δεν έχει περάσει χρόνος όσος αν περπατούσε μισό μίλι, διότι ο Δαίμονας του Αποχωρητηρίου μένει μαζί του για εκείνο το διάστημα και τα παιδιά του θα γεννηθούν επιλειπτικά. Το Ταλμούδ βρίθει παρόμοιων παράλογων απαγορεύσεων στο σεξ, οι οποίες αποτρέπουν διάφορα προβλήματα στους απογόνους. Στην πραγματικότητα είναι επηρεασμένο βαθιά από τη βαβυλωνιακή ιατρική και μαγεία, και στις σελίδες του μπορεί να βρεθεί πλήθος ιατρικών συνταγών και μαγικών τελετουργιών για τη θεραπεία ασθενειών. Αν και πιστεύεται ότι ο ιουδαϊσμός απαγορεύει τη μαγεία, στην πραγματικότητα μόνο η μαγεία με επίκληση σε ξένες θεότητες απαγορεύεται ως ειδωλολατρεία, ηδάλλως, μέσα στα πλαίσια του μονοθεϊσμού, ή εάν πρόκειται να θεραπευτεί μια ασθένεια, δηλαδή για κάτι καλό, όλα επιτρέπονται. Οι μεταγενέστεροι ραββίνοι, αναγνωρίζοντας το μαγικό παραλογισμό του Ταλμούδ, αλλά και μην τολμώντας να το αμφισβητήσουν ανοιχτά, σιωπηρά άρχισαν να παραλείπουν τέτοιες περίεργες συμβουλές από τις πραγματείες τους πάνω στο Ταλμούδ, και οι Εβραίοι γιατροί σπάνια συμβουλεύονταν το Ταλμούδ ως πηγή ιατρικής γνώσης. Ο Μαϊμονίδης για παράδειγμα δε συμπεριέλαβε το νόμο του Δαίμονα του Αποχωρητηρίου στη Μισνέ Τορά, τη μεγάλη συλλογή εβραϊκών νόμων που συνέταξε μεταξύ 1170-1180. Ο δαίμονας αυτός εμφανίζεται στην ταλμουδική πραγματεία Σαμπάτ 67α και στην Μπεραχότ 62α με τη μορφή τράγου.

Ο Δαίμονας του Αποχωρητηρίου ξαναεμφανίζεται στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, ως ένα ακάθαρτο πνεύμα που φέρνει πλοιάδα φυσικών και πνευματικών παθήσεων.

Τώρα μπορεί να μου πείτε πως αυτά είναι πράγματα περασμένα και ξεχασμένα, χωρίς καμία σημασία σήμερα, που μόνο λίγα ψαχτήρια σαν κι εμένα τα βρίσκουν και τα ανασύρουν στην επιφάνεια. Έτσι νομίζετε! Μπορεί οι θρησκεία της Βαβυλώνας να έσβησε για πάντα, όμως ο ιουδαϊσμός καλά κρατεί, και τα πιο ορθόδοξα ρεύματά του θεωρούν το Ταλμούδ θεόπνευστο κείμενο. Γι’αυτούς τα κομμάτια που λένε για μαγεία και δαίμονες είναι δύσκολο, γιατί πρέπει να τα ερμηνεύσουν με τέτοιον τρόπο, ώστε να μη φαίνονται γελοία για το σημερινό άνθρωπο. Ο νόμος για το Δαίμονα του αποχωρητηρίου έχει ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως. Σύμφωνα με την επικρατούσα ερμηνεία, που κυριαρχεί σήμερα εξαιτίας της ισότητας των φύλων, ο Θεός απλός προτρέπει τον άντρα να είναι καθαρός όταν συνευρίσκεται με τη γυναίκα του, ως ένδειξη σεβασμού προς αυτήν. Ναι, ακριβώς αυτό! Αυτοί που υποβίβασαν τη γυναίκα σε επίπεδο περιουσιακού στοιχείου, τώρα αρχίζουν να αλλάζουν αυτά που είπαν για να μη φαίνονται πρωτόγονοι και κατά βάση όμοιοι με τα ισλαμικά αδέρφια τους! Αν όμως σκοπός ήταν μια απλή προτροπή, τότε γιατί τα παιδιά κάποιου να γεννηθούν επιλειπτικά αν δεν τηρήσει τη συμβουλή; Θέλει ο Θεός να τρομοκρατεί τους πιστούς του;

Υπάρχουν όμως και πολλοί, οι οποίοι παραδέχονται την ύπαρξη αυτού, καθώς κι άλλων δαιμόνων. Έχουν υπολογίσει το χρόνο του μισού μιλίου στα 30 λεπτά. Η πίστη σε διάφορους δαίμονες υπήρχε ανέκαθεν στον ιουδαϊσμό. Την εποχή που γράφτηκε το Ταλμούδ για παράδειγμα και νωρίτερα, οι Εβραίοι πίστευαν σε δαίμονες που μπορούσαν να προκαλέσουν οτιδήποτε. Αυτοί παραμόνευαν συνήθως σε εγκαταλελειμμένα ή ακατοίκητα με΄ρη, όπως σε ερείπια, νεκροταφεία ή ερήμους, και μπορούσαν να καταλάβουν την ψυχή ενός ευάλωτου ανθρώπου. Δεν ήταν τυχαίο που ο Χριστός συνάντησε το Διάβολο στην έρημο, ή ότι οι άγιοι πατέρες ασκήτευαν στην έρημο. Εκεί η πίστη τους δοκιμαζόταν από τους αναρίθμητους δαίμονες. Ε, με τόσες στερήσεις που περνούσαν, σίγουρα θα έβλεπαν τρομακτικά οράματα, κι αν έπαιρναν και κάτι, ακόμα περισσότερο. Για να αποτρέψουν λοιπόν τα δαιμόνια, οι Εβραίοι κατέφευγαν σε περίεργες μαγικές πρακτικές. Γι’αυτό και οι Ρωμαίοι τους χαρακτήριζαν ως έθνος προληπτικών και δεισιδαιμόνων. Για να το λένε αυτό οι Ρωμαίοι, που πίστευαν σε κάθε είδος οιωνού, σκεφτείτε πόσο προληπτικοί ήταν οι Ιουδαίοι. Η δεισιδαιμονία αυτή δε σταμάτησε μέχρι και τον εβραϊκό διαφωτισμό στην Ευρώπη κατά τον 18ο αιώνα τουλάχιστον, οπότε μέχρι τότε οι Εβραίοι ζούσαν σε απομονωμένες κοινότητες με το ραββίνο στη θέση επίγειου θεού κι είχαν αναπτύξει πολλά αλλόκοτα έθιμα. Παρόλα αυτά, ακόμα και σήμερα, ιδίως σε υπερορθόδοξους κύκλους, κυριαρχεί η δεισιδαιμονία. Δηλαδή υπάρχουν ακόμα σήμερα Εβραίοι που πιστεύουν στο Δαίμονα του Αποχωρητηρίου! Και το ακόμα χειρότερο είναι ότι εμείς οι σκεπτόμενοι άνθρωποι σήμερα καλούμαστε να σεβαστούμε αυτήν τη θρησκεία, και κάθε κριτική της μπορεί να εκληφθεί ως αντισημιτισμός. Ακριβώς αυτό, δηλαδή αν δεν προσποιείσαι ότι τουλάχιστον αναγνωρίζεις το δικαίωμα κάποιον ανθρώπων να πιστεύουν στο Δαίμονα του Αποχωρητηρίου ή στην ιδέα ότι το κόψιμο μικρού μέρους του πέους τους διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα έθνη, κινδυνεύεις να εξισωθείς με αρνητή του Ολοκαυτώματος ή κάτι τέτοιο! Ευτυχώς δεν υπάρχουν πολλοί υπερορθόδοξοι Ιουδαίοι στη χώρα μας, και δεν έχουμε τέτοια προβλήματα προς το παρόν.

Ή λέτε τελικά ο δαίμονας αυτός να υπάρχει, κι εγώ να αμαρτάνω τώρα που τα γράφω αυτά; Μήπως όταν δυσκολευόμαστε να βγάλουμε το σκατό απ’τον κώλο φταίει ο δαίμονας, και θα έπρεπε να του προσφέρουμε λίγο χρησιμοποιημένο χαρτί υγείας για να τον κατευνάσουμε;

Από τη μία Δίας και Απόλλων κι από την άλλη Γιαχβέ (Ιεχωβεχέ) και Μετατρόν, ο καθένας αρχηγός ομάδας γαλαξιών με διάφορα όντα, αυτοί είναι οι προαιώνιοι εχθροί, τουλάχιστον έτσι πιστεύει στην σχιζοφρενική του κοσμοαντίληψη ο Αστερίων Βαληνάκης. Ποιος είναι όμως αυτός ο Μετατρόν που, μολονότι σημαντικός, σπανίως αναφέρεται στις γραφές, ενώ έχει και ελληνικό όνομα; Το παρακάτω κείμενο θα λύσει αυτό το ερώτημα.

Από:
εδώ.

Μέτατρον, ο Γραφέας του Θεού

Δημοσιεύθηκε από Παναγιώτης Κάρδαρης στην κατηγορία Θρησκείες | 3 σχόλια

Ο Αρχάγγελος των Αρχαγγέλων…

Μέτατρον, ο μυστηριώδης μεταθρόνιος άγγελος που τόσο απασχόλησε τους ερευνητές, τόσο της εξωτερικής θρησκείας όσο τους εσωτεριστές και τελετουργικούς μάγους μέσα στις διάφορες εποχές της ανθρωπότητας.

Αναφορές σε αυτόν, βρίσκουμε και σε πολλές πηγές της ιουδαϊκής αποκαλυπτικής γραμματείας απόκρυφης και μη. Στο βαβυλωνιακό Ταλμούδ αναφέρεται σε τρία μέρη, σε μια άλλη Έκδοση του Ταλμούδ ταυτίζεται με το μικρό τετραγράμματον…

Η αιτία αυτής της ταύτισης φαίνεται να βρίσκεται στο βιβλίο της εξόδου,. Μιλώντας για κάποιον άγγελο ο Θεός αποκαλύπτει ότι το Ιερό του Όνομα βρίσκεται σε εκείνον .Όμως οι αναφορές για τον Αρχάγγελο των Αρχαγγέλων, δεν σταματούν εδώ, καθώς τον βρίσκουμε και στην αποκαλυπτική ψευδεπίγραφη Γραμματεία που αναφέρεται στον Πατριάρχη Ενώχ. Σε αυτά τα απόκρυφα κείμενα της παλαιάς διαθήκης, όπως θα δούμε παρακάτω, αρχίζει η ταύτιση του Μέτατρον με τον αρχαίο προφήτη αλλά και στην λεγόμενη βίβλο της Λαμπρότητας ή Ζοχάρ. Οφείλουμε να πούμε ότι ο Μεσαιωνικός Ιουδαϊκός εσωτερισμός και μυστικισμός βρίθει ερμηνειών περί της φύσης της θέσης και της υπόστασης αυτού που στην Ραβινική Παράδοση εντυπώθηκε ως ο Ουράνιος Γραφέας. Στο κείμενο που ακολουθεί δίδεται μια εσωτερική περισσότερο παρά ακαδημαϊκή ερμηνεία της παρουσίας του μέτατρον τόσο στην ιερή Βιβλική αλλά και Ραββινική Γραμματεία όσο και στην συνείδηση των παραδοσιακών καμπαλιστών.

Η Ετυμολογία του Ονόματος.

Το όνομα Μέτατρον, κατά πολλούς, σημαίνει μεταθρόνιος “αυτός που στέκεται μετά τον Υπερουράνιο Θρόνο του Αγίου Ευλογημένου Ενός(Του Θεού) και αυτό ίσως προκαλεί στον αναγνώστη απορία, πως είναι δυνατόν ένας άγγελος της Ιουδαϊκής μυστικιστικής παράδοσης να έχει ελληνική ετοιμολογία και να μην έχει αντίστοιχες εβραϊκές λέξεις, όπως άλλωστε, συμβαίνει με τους υπολοίπους των αγγέλων? Αυτή θα ήταν μία εύλογη απορία αν δεν παρέβλεπε κάτι, την περίοδο της ονοματοδοσίας του Αγγέλου εκείνου, που μόνο υπονοούνταν στα ιερά κείμενα κανονικά και απόκρυφα έξω-κανονικά, μέχρι την ελληνιστική εποχή. Αναφορά σε αυτόν με τον συγκεκριμένο όνομα, έχουμε σε ένα βιβλίο, της ύστερης φιλολογίας της Μέρκαμπα, το λεγόμενο 3 Ενώχ του οποίου η συγγραφή χρονολογείται μεταξύ του 2ου και 5ου αιώνα μ.Χ. Έτσι ο ακαδημαϊκός PhilipAlexander, φθάνει στην υπόθεση της τεχνητής κατασκευής του ονόματος παρουσιάζοντας ως παραδείγματα τις λέξεις Αντίριον και Νταπνάπιρον.

Είναι λογικό ο συγγραφέας να ονομάτισε το υψηλό αυτό ον με ένα όνομα παρμένο από την κοινή διεθνή γλώσσα εκείνης της εποχής, εντούτοις, αυτό δεν ακυρώνει την ύπαρξη του, όπως πολλοί υποστηρίζουν αλλά τον κάνουν κατανοητό στο ευρύ κοινό. Άλλωστε το “ Μέτατρον” δεν πρέπει να το εκλαμβάνουμε ως όνομα αλλά έως επίθετο χαρακτηριστικό του υποκειμένου. Διότι θέλει να μεταδώσει στον αναγνώστη και ακροατή εκείνης της εποχής την ιδιότητα της συγκεκριμένης οντότητας. Κάποιοι μελετητές, όπως ο Όβεργ, τον ταυτίζουν με τον περσικό Μίθρα, τεκμηριώνοντας αυτή την υπόθεση του στην θέση και τα καθήκοντα και των δύο στα ουράνια βασίλεια, τα οποία πραγματικά είναι αρκετά κοινά. Κάτι τέτοιο δεν είναι τόσο απίθανο, αναλογιζόμενος κάποιος το κλίμα του θρησκευτικού συγκρητισμού στον οποίο είχε εισέλθει η ανθρωπότητα ήδη από τον 2ο π.Χ αιώνα.

Καμπάλα και Ο Αρχάγγελος του Στέμματος.

Πέραν αυτών των ακαδημαϊκών συζητήσεων, των διαφόρων ιδεολογιών και σχολών ερευνητών, στην παραδοσιακή Καμπάλα, ο μεταθρόνιος είναι εκείνος που αναλύεται στις ατραπούς του δένδρου. Είναι τόσο ο υψηλός αρχάγγελος όσο και η εξωτερική εκδήλωση του θεού η αλλιώς η θεία παρουσία στο βασίλειο, την μαλκούτ.Γι’αυτό, άλλωστε, ονομάστηκε και ο χαμηλός Γιοντ Χε Βαβ Χε και όχι γιατί είναι ο ίδιος αυτοτελής Θεότητα και για να αποδειχθεί αυτό, το Ταλμούδ φθάνει στην υπερβολή της διήγησης του ραπισμού του Μέτατρον, μπροστά στον Elisha ben Abuyah. Εκείνος, σε όραμα είδε τον Μέτατρον να κάθεται σε θρόνο και κατά συνέπεια έβγαλε το ”αιρετικό”, κατά την ιουδαϊκή ιδεολογία, συμπέρασμα περί της ύπαρξης δύο ουράνιων αρχών. Η εξωτερική εβραϊκή θρησκεία και οι ραβίνοι μετέφρασαν την παραπάνω παράδοση με το δικό τους τρόπο, διδάσκοντας ότι ο Μέτατρον φέρεται καθήμενος επί θρόνου για τον λόγο του ότι είναι ο καταγραφέας των πράξεων του Ισραήλ.

Η διύλιση του μεγάλου αρχαγγέλου στο δένδρο της ζωής είναι αυτή που δίνει τους υπόλοιπους αρχαγγέλους και τις ιεραρχίες τους. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η Σάνταλφον, ο μοναδικός φερόμενος θηλυκός άγγελος, θεωρείται δίδυμος του. Εκεί βρίσκεται και η απόληξη της ανάλυσης του Κυρίου της Κέτερ, η Αγία Σεκινά το θηλυκό πνεύμα του Θεού, η Θεία και αιώνια νύμφη, ή όπως εσωτερικά ονομάζεται η χαμένη πριγκίπισσα που κατοικεί στην οδό των βυρσοδεψών. Μέσα από αυτήν την καμπαλιστική παραδοσιακή διδαχή, ο αναγνώστης μπορεί να καταλάβει ότι ο Μέτατρον είναι η σύνδεση τόσο των αρσενικών όσο και των θηλυκών ιδιοτήτων της Συμπαντικής Θεότητας, σε τέτοιο σημείο που ο Μωυσής του Λεών, τον ονομάζει, το πρώτο παιδί του Θεού ως απόλυτη ένωση των θηλυκών και αρσενικών στοιχείων του.

Μελχισεδέκ και Μεταθρόνιος…

Το Ζοχάρ θέλωντας να δώσει έμφαση σε αυτό, τον ταυτίζει με την ράβδο του Μωυσή, που από την μία μεριά της χορηγούσε την ζωή και από την άλλη έσπερνε τον θάνατο. “Ιδού σου στέλνω άγγελο κοντά σου να σε κρατάει στο δρόμο για να σε φέρει στον τόπο που έχω προετοιμάσει”(Έξοδος,23). Πολλοί ταυτίζουν αυτή την ράβδο και άρα και τον ίδιο με το ερμητικό κυρήκειο το οποίο αποτελεί για την δυτική σχολή αποκρυφισμού, το σύμβολο της ισορροπίας. Ο Μέτατρον, άλλωστε είναι καμπαλιστικά, η τέλεια ενσάρκωση του ρητού του Σμαράγδινου πίνακα “όπως επάνω, έτσι και κάτω”, γιατί ακριβώς είναι τόσο υψηλός όσο και χαμηλός και σαν ουροβόρος αρχίζει εκεί που τελειώνει. Κάποιοι οπαδοί της χριστιανικής εκδοχής της καμπαλιστικής κοσμοθέασης, επεκτείνοντας αυτή την αρχή, αναφέρουν ότι ο Μέτατρον είναι ο κύριος της μεσαίας στηλης της ωραιότητας και της ευσπλαχνίας, ο οποίος εμφανίζεται ως Μέτατρον στην σφαίρα της Κέτερ, ως Χριστός στην τιφερέτ, ως προφήτης Ενώχ αλλά και ως θηλυκός Σάνταλφον στην γεσοντ, την αστρική σφαίρα των ονείρων και της προφητείας και στην μαλκουτ ως Μελχισεδέκ και Ιησούς.

Ο Mελxισεδέκ είναι ο μυστηριώδης εκείνος Ιερέας-Βασιλιάς της Σαλήμ, που κατά πολλούς, σημαίνει γη της ειρήνης και γι’αυτο ταυτίζεται με την Ιερουσαλήμ, ο οποίος κοινώνησε με οίνο και άρτο τον Αβραάμ, πράξη που θεωρείται προτύπωση της θειας κοινωνίας της θεοφαγίας και της αναζήτησης του ιερού Γκράαλ. ‘Ετσι ο Μελχισεδέκ ιδρύει μια νέα ιερατική τάξη ίσως και πέραν της εβραϊκής τάξης Ααρών, την Ιερατική Τάξη Μελχισεδέκ, κάτι που αναφέρεται και στο δεύτερο απόκρυφο βιβλίο του Ενώχ, στο τρίτο κεφάλαιο, όπου μιλάει για την εξύψωση του Μελχισεδέκ και την διαδοχική ιεροσύνη του Ενώχ. Μια ακόμα πηγή, που ενισχύει τον σύνδεσμο Ενώχ, Μέτατρον Μελχισεδέκ, με τον Μεσσία Ιησού της Καινής Διαθήκης είναι ο ψαλμός 110, ο οποίος στον 4ο στίχο του αναφέρει για τον Μεσσία “Συ ιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξη Μελχισεδέκ”. Το συγκεκριμένο χωρίο αναφέρει ο απόστολος Παύλος αποδίδοντας στον Ιησού την αρχιεροσύνη, την κατά του Μελχισεδέκ τάξη, στην προς εβραίους επιστολή.

Ο Μέτατρον και Ο Γνωστικός Εωσφόρος…

Προχωρώντας ακόμα παραπέρα, κάποιοι γνωστικοί καμπαλιστές, λένε ότι εκτός από σεφιρωθικά, αυτή η υπεροντότητα, στην μεσαία στήλη αναλύεται και κλιφωθικά, με τον εξής τρόπο. Μέσα στα αρχαία κείμενα, ο Εωσφόρος ήταν εκείνος που ήταν μετά το θεό και μετέφερε το φως του, όμως, αφού διεφθάρη από το κοσμικό κακό έγινε έκπτωτος. Υποστηρίζουν λοιπόν,. ότι ο Εωσφόρος, ως πτωτική οντότητα είναι η άλλη πλευρά του μεταθρονίου αφού και τα δύο πρόσωπα εμφανίζονται με τις ίδιες ιδιότητες. Έπειτα στην τιφερέτ, η αντίστοιχη κλιφωθική πλευρά του φωτός του μεταθρόνιου άρχοντα είναι το μέγα θηρίο, ο Αντίχριστος ή αντι-ακτίνα. Εφόσον, το ιερό όνομα της συγκεκριμένης είναι Ελοάχ Βε Νταάτ, που σημαίνει ο Κύριος της γνώσης και αναφέρεται στον Μέτατρον-Χριστό, τοποθετείται εδώ, η αντίστοιχη κλιφωθική πλευρά του πτωτικού όφη του δέντρου της γνώσης, αν θέλουμε να το προεκτείνουμε, θα μπορούσαμε να τοποθετήσουμε εδώ το δίπολο Όσιρης-σωτήρας και Σεθ-καταστροφέας. Που στηρίζουν όμως αυτήν την πρωτοφανή διδασκαλία περί σκοτεινής πλευράς του Χριστού? Σε δύο βάσεις, η μια έχει να κάνει με την θεωρία της δράσης και της αντίδρασης, εφόσον, υποστηρίζουν, μία σφαίρα, Η τιφερέτ στην συγκεκριμένη περίπτωση,προσέλαβε σάρκα, είναι αυτονόητο να υπάρξει κάτι τέτοιο και από το αντίστοιχο κέλυφος, τη δεύτερη βάση την βρίσκει κανείς στην διήγηση των πειρασμών του Ιησού στην έρημο, όπου ο διάβολος του χαρίζει την κτίση αρκεί να τον προσκυνήσει.

Οι γνωστικοί Καμπαλιστές ερμηνεύουν στο συγκεκριμένο χωρίο, τον σατανά ως την απόδειξη εξωτερίκευσης της σκοτεινής πλευράς του ίδιου του εαυτού, που τον υποβάλλει στον πειρασμό της εγκατάλειψης του έργου του και την υπόκυψη στην κοσμική εξουσία .είναι άλλωστε λένε αδύνατον αν ο σατανάς είναι κατώτερη οντότητα του χριστού να του χαρίζει αυτό το οποίο δεν του ανήκει άρα είναι η άλλη πλευρά του ίδιου που μιλάει. Φυσικά, όμως, στον τον έμπειρο ερευνητή της Καινής Διαθήκης είναι γνωστή η προέλευση του συγκεκριμένου κεφαλαίου από κάποια άλλη πηγή, από κάποιο ίσως γνωστικό ευαγγέλιο. Χωρίς φυσικά αυτό να ακυρώνει την γνησιότητα της ερμηνείας αλλά επιβεβαιώνει, όμως, την καμπαλιστική γνωστική προέλευση του. Στην δε γεσόντ, το θεϊκό όνομα που ενσαρκώνει ο μεταθρόνιος, ως χαμηλό τετραγράμματον είναι το Σαντάι ελ Χαί, που είναι ο συντηρητής της ζωής, άρα, τοποθετούν εδώ ως κέλυφος τον Σαιτάν, την κατώτερη μορφή του Εωσφόρου, ως καταστροφέα της ζωής και σπορέα του θανάτου.

Ο Τρισμέγιστος Ερμής και Ο Προφήτης Ενώχ.

Έτσι, με όλα τα προαναφερθέντα βλέπουμε την κυβική προέκταση και εξουσία του “ Αρχάγγελου” πάνω στο δένδρο της ζωής και στην ιεραρχία του Σύμπαντος .Δεν είναι λοιπόν άξιο απορίας ότι ταυτίζεται με τον Ερμή τον Τρισμέγιστο, το μεγάλο εκείνο διδάσκαλο που έδωσε σαν προμηθέας το φως της θεουργίας και τον χάρτη της θέωσης. Αυτή την σύνδεση, υποστηρίζει και ο ελευθεροτέκτονας συγγραφέας, Manly P. Ηall στο βιβλίο του «The Secret Teachings of All Ages» το 1928. Αυτή, ωστόσο, η ταύτιση φέρνει στο προσκήνιο και ένα άλλο θέμα. Με τον Τρισμέγιστο Ερμή ,τον Θωθ της Αιγυπτιακής παράδοσης έχει συνδεθεί και ένα άλλο πρόσωπο ο Πατριάρχης και Προφήτης Ενώχ. Ο Ενώχ ήταν πρωτότοκος του Ιαρέδ και έβδομος πατριάρχης του ιουδαϊκού λαού. Έζησε, κατά τον θρύλο, 365 έτη όσες και οι ημέρες του ημερολογιακού έτους που καθιέρωσε ο σοφός Ερμής. Είναι γνωστός, τόσο στην ιουδαϊκή παράδοση όσο και στην χριστιανική ενώ το Ισλάμ έχει μεγάλο σεβασμό για τον Ενώχ και το Κοράνι τον αναφέρει ως Άιντρις και τον θεωρεί πατέρα των επιστημών της αστρονομίας και της αριθμητικής.

Είναι Ο Ενώχ ο Μεταθρόνιος;

Υπάρχει μία εσωτερική παράδοση, που υπονοεί την ταύτιση Ενώχ – Μέτατρον, είναι ένας μύθος που τον θέλει κατασκευαστή ενός περίεργου υπόγειου Ναού, με εννέα θαλάμους στον βαθύτερο έκρυψε το ανεκλάλητο όνομα, έπειτα δημιούργησε δυο δέλτους χρυσούς, ο ένας τοποθετήθηκε σε έναν κυβικό βωμό ενώ ο άλλος o μικρότερος δόθηκε στον γιο του, τον Μαθουσάλα. Αν λάβουμε υπόψη μας τα λόγια που είπε ο Θεός για τον “ Αρχάγγελο”, “το όνομα μου ευρίσκεται εντός αυτού”, τότε εύκολα εδώ μπορούμε να συνδέσουμε τα δύο πρόσωπα και να δούμε την εμφανή αναφορά της κρυμμένης μέσα στον Μέτατρον προφοράς του ανεκλάλητου ονόματος, καθώς και την διαδοχή ιεροσύνης που έφτιαξε ο Ενώχ μεταδίδοντας στον γιο του το μυστικό των μυστικών, την χρήση του ιερού ονόματος.Όπως ήδη έχουμε δει, υπάρχει ένα δεύτερο απόκρυφο βιβλίο του Ενώχ, του οποίου η συγγραφή τοποθετείται περίπου τον 1ο αιώνα μ.Χ, το οποίο εξιστορεί στο τελευταίο κεφάλαιο, την ύψωση του Μελχισεδέκ.

Εκεί ο Ενώχ, προσωρινά, δίνει ιερατική εξουσία στον Μαθουσάλα το γιο του, όπως προσωρινό θα είναι και το ιερατείο του Νιρ, του εγγονού του τελευταίου και αδελφού του Νώε, διότι μετά η σύζυγος του, Σωπανίμα, συλλαμβάνει παρθενικά παιδί και το γεννά πεθαμένη. Παρόλα αυτά, ο παρθενογέννητος γιος, συνεχίζει η αφήγηση, είχε πλήρη ανάπτυξη, μιλούσε και δίδασκε ευλογώντας τον Θεό και είχε μάλιστα πάνω του το σημάδι της ιεροσύνης. Αυτό σημαίνει, ότι είχε ήδη πάνω του το σημείο του μυημένου και αυτό για πολλούς εσωτεριστές σημαίνει, ακόμα μια ενσάρκωση θείου όντος και μάλιστα ξανά του ίδιου του αγγέλου με τα πολλά πρόσωπα και ονόματα, προκειμένου να μεταφέρει την φλόγα της πνευματικής ιεροσύνης και της μεσσιανικής διαδοχής.

Ο ίδιος, ο Μελχισεδεκ, θεωρείται προτύπωση του θεϊκού μεσσία ενσαρκώνοντας τις τρείς αρχές του κεχρισμένου, δηλαδή του βασιλέα, του ιερέα και του προφήτη, εκείνου που προβλέπει τα μέλλοντα και διδάσκει νουθετώντας τον λαό. Ας μην ξεχνάμε ότι και ο Μέτατρον, αυτό το τριπλό αξίωμα, όπως ονομάζεται, το ενσαρκώνει πλήρως. Επίσης, είναι αυτός που ονομάζεται ο ιερέας των ουρανών, άρα, είναι φυσιολογικό μια μερίδα μελετητών των απόκρυφων κειμένων να τον ταυτοποιούν πίσω από τον ενσαρκωμένο ιερέα και να ταυτίζουν τον τελευταίο και με τον Ενώχ.

Εξάλλου, δεν υπάρχει άλλη εμφανής χρησιμότητα της ενσωμάτωσης του συγκεκριμένου κειμένου στο δεύτερο απόκρυφο βιβλίο του Ενώχ που στην ουσία εξιστορεί την αρπαγή του Ενώχ στους επτά ουρανούς, τα επτά θεία σεφιρώθ. Οι αρνητές αυτής της θεωρίας δίνουν το αντεπιχείρημα της μετέπειτα εισαγωγής του κειμένου της εξύψωσης Μελχισεδέκ λέγοντας ότι το «ειπείσακτο» κομμάτι δεν υπάρχει σε όλα τα χειρόγραφα, όμως, η αλήθεια είναι ότι τα συγκεκριμένα κεφάλαια απάλειψαν από το αρχικό κείμενο οι χριστιανοί αντιγραφείς λόγω της σκανδαλώδους για το δόγμα τους αναφοράς στην παρθενογένεση του Μελχισεδέκ.

Ο ερευνητής Vaillant, ο οποίος είναι αυτός που επιμελήθηκε την πρώτη κριτική έκδοση του κειμένου του Σλαβονικού, όπως αλλιώς ονομάζεται, 2 Ενώχ ,αναφέρει πως δεν υπάρχει, έως τώρα. απόδειξη περί της μη ύπαρξης του συγκεκριμένου κειμένου στο αρχικό σώμα. Αλλά ακόμα και έτσι να είναι, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το ότι υπήρχε μέχρι την ελληνιστική εποχή, ο θρύλος και η προφορική παράδοση της σύνδεσης Ενώχ, (άρα και Μέτατρον) με το αμφισβητούμενο αυτό πρόσωπο της Π.Δ και αυτό φαίνεται από την εμπλοκή του στο συγκεκριμένο κείμενο, ανεξάρτητα, αν υπήρχε στην αρχή ή εισήχθη αργότερα. Κατά τα άλλα, το υπόλοιπο βιβλίο περιγράφει την περιπλάνηση του Ενώχ στους επτά ουρανούς διδασκόμενος τα μυστικά της δημιουργίας του κόσμου και τις νουθεσίες που δίνει στους γιους του να αγαπάνε τα έμβια όντα καθώς και την ανάληψη του στους ουράνιους αιθέρες.

Η Βίβλος των Ουρανίων Παλατιών

Όπως είδαμε και στην αρχή, μέχρι και την ελληνιστική εποχή, η σχέση του ουράνιου γραφέα με τον βιβλικό πατριάρχη, μόνο υπονοούνταν ή διδάσκονταν, ίσως προφορικά μέσα σε μυστικούς εσωτερικούς κύκλους ραβινικούς και μη. Ενώ, η ζωή του Προφήτη Ενώχ, στον κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης περιγράφεται μέσα σε δύο απλές και σύντομες προτάσεις «ο Ενώχ βάδισε μαζί με τον Θεό» και στο τέλος της ζωής του «δεν υπήρχε πια γιατί ο Θεός τον πήρε μαζί του». Η πλήρης ταύτιση των δύο προσώπων, εμφανίζεται στο Σεφέρ Χεκαλότ, την βίβλο των Ουρανίων παλατιών, γνωστό ως 3 Ενώχ, ένα κείμενο, που η συγγραφή του καθώς προαναφέραμε, εντάσσεται μεταξύ δευτερου και πέμπτου αιώνα μ.Χ. μαζί με το 2 Ενώχ ανήκουν στην μεταχριστιανική απόκρυφη παράδοση σε αντίθεση με την αιθιοπική πρώτη βίβλο του Ενώχ, που είναι προχριστιανικής προέλευσης (2ο περίπου π.Χ αιώνα).

Η συγγραφή του ψευδεπίγραφου αυτού βιβλίου αποδίδεται στον Ραβίνο Ισμαήλ τον Αρχιερέα, συνεργάτη του διάσημου Ραβίνου Ακίβα και συχνά κεντρικό πρόσωπο της λογοτεχνίας της Μέρκαμπα, στην φιλολογία της οποίας εντάσσεται και η συγκεκριμένη βίβλος. Εκεί, ο Ισμαέλ αρπάζεται στους ουρανούς καταφέρνει, όμως, να φθάσει έως τον έκτο ουρανό, όπου τον αντιλήφθηκε ο Καφσιέλ και άλλοι ζηλόφθονοι άγγελοι που προσπάθησαν να τον γκρεμίσουν, ξαφνικά, εκείνη την στιγμή ένα φλεγόμενο χέρι σαν φτερό που αγαλλίαζε όλο το σύμπαν τον έσωσε. Ο Αρχιερέας θέλησε φυσικά να μάθει την ταυτότητα του σωτήρα του και τότε εκείνος συστήθηκε ως ο Μεταθρόνιος Άγγελος της Θεϊκής Παρουσίας και ως άνθρωπος που περπάτησε στην γη ως Ενώχ, υιός του Ιάρεδ, εξαιτίας αυτής της ιδιότητας αποκαλύπτει ότι τον καλούν επίσης και «Νεαρό». Επίθετο, το οποίο του δίνει και η βίβλος της λαμπρότητας, το γνωστό Σεφέρ χα Ζοχάρ. Εκεί, ωστόσο, σημαίνει υπηρέτης του Θεού και δεν έχει να κάνει τόσο με την νεότητα του Αγγέλου.

Οι καμπαλιστές αργότερα μιλάνε ουσιαστικά για «δύο» Μέτατρον ή για να το πούμε καλύτερα για διπλό ον. Ο ένας γράφεται με έξι γράμματα (מטטרון) και είναι ο αναγεννημένος Ενώχ, ο πρίγκιπας της συντήρησης στο Θεϊκό Παλάτι ενώ στη γραφή του ονόματος του άλλου εισάγεται το εβραϊκό γράμμα Γιοντ, που θεωρείται γράμμα που δείχνει θεϊκή γονιμοποίηση (מיטטרון) και γράφεται με επτά γράμματα. Αυτός είναι η εκπόρευση της αιτίας των αιτιών, η δέκατη εκπόρευση που τον καθιστά Θεϊκή Παρουσία στην Γη. Σε αυτόν, το «νεαρός» αποδίδεται υπονοώντας το μικρό τετραγράμματον. Έτσι λύνεται ένα βασικό ερώτημα περί της προΰπαρξης Μέτατρον ή της επιλογής του Ενώχ, ως αρχαγγέλου, κάτι που για τον παραδοσιακό εβραίο μυστικιστή είναι σκανδαλώδες. Η διήγηση συνεχίζει περιγράφοντας την μεταμόρφωση του πατριάρχη σε υπερουράνια οντότητα. Η σάρκα του μετατράπηκε σε φλόγα και οι οφθαλμοί εξαπέλυαν κεραυνούς και οι κόρες των ματιών τους έγιναν σαν φλεγόμενες δάδες.

Έπειτα, ο ύψιστος, αφού, τον ένδυσε με βασιλικά ρούχα τον έστεψε με βασιλικό στέμμα δίνοντας του τον τίτλο, ο χαμηλός κύριος,(το μικρό Γιοντ χε Βαβ Χε) και τον τοποθέτησε σε θρόνο δόξας όμοιο με τον δικό του. Έπειτα, όπως συνέβη και με τα προηγούμενα δύο απόκρυφα, διδάσκεται τα μυστήρια της αρχαίας δημιουργίας. Η βίβλος αυτή, όπως καταλαβαίνει κανείς, είναι ένα απόσταγμα της προφορικής και γιατί όχι παλαιότερης γραπτής παράδοσης μαζί με διάφορες νέες ραβινικές διδασκαλίες και μιδρασικές επεξηγήσεις που είχε ως σκοπό να συγκεντρώσει και να αποκαλύψει την ταύτιση των προσώπων που περιγράφει και να δώσει στον εξωτερικό κόσμο, απόκρυφα μυστήρια, κάτι που ως ένα βαθμό το πετυχαίνει. Δείχνοντας και στους νεότερους μελετητές ,παράλληλα, πόσο βαθειά ριζωμένη ήταν αυτή η αντίληψη στους τότε μυστικιστές.

Ο Μετρητής των Ουρανών

Τελειώνοντας την περιήγηση μας στα Ενωχιανά Μυστήρια, θα ήθελα να αναφέρω μία ακόμα παράδοση από τον χώρο της Καμπάλα. Σε πρώιμα καβαλιστικά κείμενα, ο Μέτατρον δημιουργεί τον κύβο από την ψυχή του, όπως είδαμε, πιο πριν παρουσιάζεται και ως ράβδος και γενικά έχει και τον τίτλο του καταμετρητή και του αποδίδονται τα συγκεκριμένα γεωμετρικά σχήματα. Στα λατινικά η ονομασία του είναι Μέτατορ που σημαίνει μετρητής. Στην αποκάλυψη του Ιωάννη, υπάρχει ένας άγγελος που έχει την εξουσία της μέτρησης και δίνει στον προφήτη μια ράβδο, ώστε να μετρήσει τον Ναό του Θεού, ενώ πιο κάτω, ο ίδιος προφανώς, άγγελος ο οποίος, μάλλον είναι ο ίδιος ο Μέτατρον μετράει την νέα Ιερουσαλήμ, την όποια περιγράφει έως τετράγωνη ίση σε μήκος πλάτος ύψος με άλλα λόγια κυβική.

Επίσης ο Μεταθρόνιος ονομάστηκε και αρχάγγελος των γωνιών, ας θυμηθούμε εδώ τις θεωρίες περί γωνιών, που είναι πύλες που οδηγούν σε άλλες διαστάσεις, αυτό που μας δίνεται εδώ είναι ένα σύμπαν κυβικό. Μέσα από τις γωνίες του κινείται με άνεση αυτή η οντότητα, σε πολλές διαστάσεις αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε είναι λανθασμένη η τοποθέτηση του θεμελίου κυβικού λίθου μόνο στην Γεσόντ. Αυτό, ίσως ξενίσει στον παραδοσιακό αποκρυφιστή, που έχει στο μυαλό του μία κυκλική συμπαντική δομή αλλά σε αυτόν απαντάει η παραδοσιακή αλχημεία θεωρώντας τον κύβο περιστολή ή δημιουργία του κύκλου.

Οι Προφήτες των Εσχάτων

Παράλληλα στο ίδιο κεφάλαιο αναφέρονται οι δυο προφήτες του Θεού, ο ένας είναι ο Ηλίας ενώ ο άλλος δεν ονοματίζεται. Από το γεγονός, όμως, πως τους ονομάζει μάρτυρες με τη έννοια της μαρτυρίας των ουράνιων μυστηρίων και όχι με την έννοια του μαρτυρίου εξάγεται το συμπέρασμα πως ο έτερος είναι ο Ενώχ –Μέτατρον, γιατί αυτός είναι στην Παλαιά Διαθήκη, πέραν του Ηλία που αναλήφθηκε και είδε τις ουράνιες κατοικίες. Επίσης, αναφέρει το κείμενο ότι θα φοράνε σάκους, πράγμα που παραπέμπει στην ενσάρκωση του Μέτατρον και της Σάνταλφον.

Οι Καμπαλιστές, εδώ τοποθετούν την κάθοδο στον κόσμο, της ενέργειας της μεσαίας στήλης του θεϊκού λόγου, την αποκάλυψη της Κέτερ και της Σεκινά. Πολλοί δε θεωρούν ότι ο ίδιος ο Ενώχ, κατεύθυνε τον συγγραφέα της αποκάλυψης στο όραμα. Τέλος, στην αποκάλυψη πάλι αναφέρεται ο μεταμορφωμένος Ενώχ, ‘’ως πύρινος και ισχυρός άγγελος περιβεβλημένος με το ουράνιο τόξο’’, σύμβολο του θεϊκού θρόνου όπως αυτός περιγράφεται στα πρώτα κιόλας κεφάλαια του τελευταίου βιβλίου του κανόνα της Καινής Διαθήκης

Το Ιουδαιο-χριστιανικό Πλαίσιο

Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε τα εξής η ύπαρξη αυτή κάνει αισθητή την παρουσία της στην αποκαλυπτική Ιουδαϊκή και την μετέπειτα Χριστιανική γραμματεία από την Γένεση έως και την Αποκάλυψη, με συνεχείς ενσαρκώσεις και παρεμβάσεις στην ιστορία. Όμως, από την άλλη, θα πρέπει όποιος θέλει να εντρυφήσει σε μια τέτοια έρευνα, να λάβει υπόψη του ότι το ιουδαϊκό θεολογικό πλαίσιο είναι αυστηρά μονοθεϊστικό, οτιδήποτε και εάν έχει προσλάβει από ασσυρο-βαβυλωνιακές και Χαλδαϊκές πηγές, το έχει ενσωματώσει στο αυστηρό αυτό σύστημα. Εξαιτίας τούτου, δεν βλέπουμε θεότητες, βλέπουμε αγγέλους, υπάρχουν υπηρέτες και όχι άρχοντες γιατί στην συγκεκριμένη κοσμοθεωρία αρχων είναι μόνο ο ένας Θεός .

Θα αναρωτηθεί κανείς λοιπόν, γιατί ο Μέτατρον να αποτελεί εξαίρεση αυτού του κανόνα; Θα απλοποιηθούν περισσότερο τα πράγματα αν κατανοήσουμε τι είναι τελικά αυτό το πρόσωπο, ο μεταθρόνιος, δεν είναι τίποτε περισσότερο αλλά και τίποτα λιγότερο από την εξωτερική μορφή του Θεού της ιουδαιο χριστιανικής απόκρυφης παράδοσης. Είναι μια στολή που ενδύεται ώστε να παρέμβει δραστικά στα ανθρώπινα δρώμενα του συγκεκριμένου πλανήτη, που λέγεται γη και γι αυτό είναι παντού. Σε όλες τις μορφές, σε όλες τις συμπαντικές διαστάσεις, σε όλες τις σφαίρες του δένδρου της ζωής βαδίζοντας πραγματικά με το Θεό.

Οι καμπαλιστές, λένε πως στον Αρχάγγελο Μέτατρον,χωράει μέσα του όλος ο κόσμος, θέλοντας να δείξουν ακριβώς αυτή την εσωτερική διδασκαλία. Όλα αυτά φυσικά έχουν τους αρνητές τους αλλά και τους θερμούς υποστηρικτές τους. Και οι δύο πλευρές φτάνουν σε ακρότητες αλλά και υπερβολές όπως αυτή που έχουμε ήδη αναφέρει, με την απάλειψη της ύψωσης Μελχισεδέκ ή με την εκδήλωση της τόσο θερμής υποστήριξης αυτής της θεωρίας με αποτέλεσμα την ίδρυση της αίρεσης των Μελχισεδεκιτών τον 1ο με 2ο αιώνα μ.Χ. Ίσως τελικά η αλήθεια να βρίσκεται κάπου στην μέση, αρκεί να έχει κάνεις καθαρό μυαλό και μάτια ώστε να την δει μέσα στο χαοτικό σύμπαν που ζούμε και πεθαίνουμε.

© All rights reserved By the Author.

Παναγιώτης Κάρδαρης

Ο Παναγιώτης Κάρδαρης γεννήθηκε και ζεί στην Αθήνα. Είναι συνδιαχειρηστής και ένας εκ των δημιουργών του strange files. Είναι Ερευνητής και κινείται στον χώρο της Θρησκειολογείας του Αποκρυφισμού και του εσωτερισμού σε ερευνητικό και βιωματικό επίπεδο.

Διαβάστε επίσης για την
καμπάλα
και για τον
ερμητισμό,
αλλά και για το
γνωστικισμό,
ένα μυστικιστικό σύστημα πολλών και συχνά αντικρουόμενων ρευμάτων που επηρέασε σημαντικά τις θρησκείες της Εγγύς Ανατολής κατά τους λίγους αιώνες πριν και μετά το Χριστό.

Πηγή:
Eyedoll

Οι πύλες μιας Αποκάλυψης
09/01/2013 –

Γράφει ο Ανδρέας Ζουρδός.

Με αφορμή τα σχετικά δημοσιεύματα που αφορούσαν τη καταστροφή του κόσμου σύμφωνα με τις προφητείες των Μάγιας, θα ήταν χρήσιμο να εξετάσουμε πώς οι άνθρωποι μπορούν να επινοήσουν σενάρια «Αποκάλυψης».

Η αγωνία για το άγνωστο και η προσπάθεια πρόβλεψης του μέλλοντος είναι κάτι που υπάρχει στα ζώδια, στις σύγχρονες θρησκείες αλλά και στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, με την Πυθία να μασάει τα φύλλα της δάφνης για να βγάλει τους χρησμούς της.

Είναι πια τεκμηριωμένο πως πολλές ουσίες που βρίσκονται στη φύση είναι αυτό που λέμε ψυχοενεργές και μπορούν να δημιουργήσουν παραισθήσεις.

Κάποιες από αυτές μπορούν να είναι μέρος κάποιου τροφίμου, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τις ποικιλίες «μαγικών» μανιταριών.

Οι Μάγιας, οι Αζτέκοι, οι Εβραίοι, οι Έλληνες, είχαν εύκολη πρόσβαση σε αυτές, αφού δεν ήταν παράνομες.

Μάλιστα, αυτές οι ουσίες έχουν πάρει την ονομασία «ενθεογόνα», αφού είναι πια επιστημονικά τεκμηριωμένο πως προκαλούν στο χρήστη «εμπειρίες» ή για να το θέσουμε καλύτερα, ψευδαισθήσεις θρησκευτικού τύπου, με το να αλλάζουν τη βιοχημεία του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Η καλή σχέση των περισσότερων θρησκειών με τη χορτοφαγία μπορεί να εξηγηθεί εν μέρει από αυτό το γεγονός.

Η Αποκάλυψη του Ιωάννη είναι μία περίπτωση ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.

Ακρίδες με ανθρώπινα πρόσωπα, με δόντια από λιοντάρια, ουρές από σκορπιούς, δράκους με επτά κεφάλια και δέκα κέρατα, άνθρωποι να αιωρούνται σε σύννεφα, άλογα που βγάζουν από το στόμα τους καπνούς και θειάφι, είναι μερικά από τα «οράματα» του Ιωάννη.

Η λέξη «όραμα» χρησιμοποιείται πολύ συχνά σε θρησκευτικά πλαίσια, αντί της λέξης «ψευδαίσθηση» που είναι αυτή που θα χρησιμοποιούσε ένας επιστήμονας.

Σε ένα σημείο του δέκατου κεφαλαίου υπάρχουν ευθείς ενδείξεις πως ο Ιωάννης χρησιμοποιούσε κάποια ουσία με ψυχότροπο δράση.

Όπως αναφέρεται στο κείμενο:

«Και η φωνή που άκουσα από τον ουρανό, μιλούσε πάλι μαζί μου και έλεγε: Πήγαινε, πάρε το μικρό ανοιγμένο βιβλίο, που είναι στο χέρι του αγγέλου, ο οποίος στέκεται επάνω στη θάλασσα κι επάνω στη γη. Και πήγα προς τον άγγελο, λέγοντας σ’ αυτόν να μου δώσει το μικρό βιβλίο. Και μου λέει: Πάρε, και φά’ το ολοκληρωτικά· και θα πικράνει την κοιλιά σου, όμως στο στόμα σου θα είναι γλυκό σαν μέλι. Και πήρα το μικρό βιβλίο από το χέρι τού αγγέλου, και το έφαγα ολοκληρωτικά· και στο στόμα μου ήταν γλυκό σαν μέλι· και όταν το έφαγα, πικράθηκε η κοιλιά μου. Και μου λέει: Πρέπει πάλι να προφητεύσεις για λαούς και έθνη και γλώσσες και πολλούς βασιλιάδες.»

Σύγχρονος πολιτισμός και παραισθησιογόνα.

Η διείσδυση των παραισθησιογόνων στην κουλτούρα μας δεν συναντάται μόνο στη θρησκεία, αλλά σε ένα μεγάλο φάσμα αυτού που λέγεται σύγχρονος πολιτισμός, στην τέχνη, αλλά και στην επιστήμη.

Για παράδειγμα, το όνομα των «The Doors» είναι φόρος τιμής στο βιβλίο του Aldus Huxley «The Doors of Perception» (ελλ. έκδοση «Οι πύλες της Αντίληψης»), στο οποίο ο συγγραφέας διηγείται την εμπειρία του με τη μεσκαλίνη, μία ουσία με παραισθησιογόνο δράση, η οποία «ξεκλείδωσε» στον Huxley μία διαφορετική αντίληψη της πραγματικότητας.

Η λίστα των καλλιτεχνών που χρησιμοποίησαν παραισθησιογόνα, είναι τεράστια.

Ενδιαφέρον έχουν όμως και οι επιστήμονες που πειραματίστηκαν με τα παραισθησιογόνα.

O Francis Crick, ο οποίος μαζί με τον Watson ανακάλυψε τη διπλή έλικα του DNA, είχε πειραματιστεί πολύ με το LSD.

Ο Αμερικανός Βιοχημικός, κάτοχος βραβείου Nobel, Karry Mullis έχει δηλώσει πως έχει κάνει χρήση LSD, όπως και ο Sam Harris, νευροεπιστήμονας.

Οι ουσίες που αναφερόμαστε αποκαλούνται πολλές φορές ως «ναρκωτικά», αλλά αυτό δεν είναι επιστημονικά παραδεκτό.

Ναρκωτικό, δηλαδή κατασταλτικό στο νευρικό σύστημα, είναι η ηρωίνη και πολύ πιο ήπιο ναρκωτικό το αλκοόλ, αλλά και η κατανάλωση μεγάλης ποσότητας τροφής.

Μάλιστα, σύμφωνα με την πρόσφατη επιστημονική βιβλιογραφία το LSD θα είχε θετική επίδραση στους αλκοολικούς.

Σύμφωνα ακόμα, με πολύ πρόσφατες επιστημονικές έρευνες, παραισθησιογόνα όπως το LSD, το Ecstasy ή τα μανιτάρια, έχουν πολύ λιγότερες παρενέργειες για το χρήστη απ’ ό,τι νόμιμα ψυχοενεργά προϊόντα.

Αντίστοιχα, τα παραισθησιογόνα έχουν πολύ μικρό δυναμικό να προκαλέσουν ζημία σε όσους βρίσκονται γύρω από ένα χρήστη.

Συμπέρασμα.

Οι διάφορες προφητείες και οι παραισθήσεις θρησκευτικού τύπου μπορούν να εξηγηθούν επιστημονικά με πολύ ικανοποιητικό τρόπο.

Ποιος ξέρει, ίσως σε μερικά χρόνια το μάθημα των θρησκευτικών στο σχολείο εξηγεί στα παιδιά τις θρησκείες αντικειμενικά, δημιουργώντας μία γέφυρα με το μάθημα της χημείας.

Ο Ανδρέας Ζουρδός είναι διαιτολόγος – διατροφολόγος.

Το προσωπικό του blog βρίσκεται
ΕΔΩ.

Κι εγώ νόμιζα, και το θεωρούσα πολύ παράδοξο, πως δεν το είχε σκεφτεί κανείς ως τώρα, αφού η Αποκάλυψη, ως βιβλίο κυρίως παράξενων οραμάτων, παραπέμπει άμεσα σε χρήση παραισθησιογόνων ουσιών. Τώρα και με την απόδειξη από τον ίδιο τον Ιωάννη αυτό φαίνεται ακόμα πιο πιθανό. Εφόσον πολλές θρησκείες ενέτασσαν τα ψυχότροπα στο πρόγραμμά τους ανά τους αιώνες, ιδίως για τα μυημένα μέλη, δεν είναι απίθανο ο ιουδαΪσμός ή ο πρωτοχριστιανισμός να τα χρησιμοποιήσαν, επηρεαζόμενοι κι από τις διάφορες μυστηριακές θρησκείες εκείνης της εποχής. Ο Ιωάννης ωστόσο δεν ήταν ο μόνος που έβλεπε τέτοια οράματα, αφού βρίθουν σε αφηγήσεις των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης. Ίσως τελικά το βιβλίο
Το Ιερό Μανιτάρι και ο Σταυρός
νά’χει κάποιο δίκιο.

Η καλύτερη πρόταση του άρθρου ήταν πάντως στο τέλος, όπου ο συγγραφέας πρότεινε γέφυρα των θρησκευτικών με τη χημεία, πάνω-κάτω δηλαδή να μαθαίνουν οι μαθητές την επιστημονική βάση της δημιουργίας αυτών των οραμάτων και των θρησκευτικών εμπειριών, να προσπαθούν να βρουν τι ρόλο έπαιξαν οι ψυχοτρόπες ουσίες στην ανάπτυξη των θρησκειών και των κοινωνιών κατ’επέκτασιν, τι έπαιρνε ο τάδε προφήτης κλπ. Θά’ταν ενδιαφέρον ν’ακουγόταν περισσότερο στους κυβερνητικούς κύκλους αυτό, ώστε νά’χουμε διάφορες διασκεδαστικές αντιδράσεις.

Το ιστολόγιο του Α. Ζουρδού, γνωστού διατροφολόγου και συνδεδεμένου με το fridge.gr και το συγγραφέα Zyklon b, τό’χω ξαναναφέρει στο Ιστολόγιο, και το θεωρώ απ’τα καλύτερα σχετικά με την υγεία και τη διατροφή. Εξετάζει από μια εντελώς διαφορετική οπτική γωνία τη διατροφή και τον οργανισμό του ανθρώπου, περισσότερο με βάση τα αποτελέσματα της επιστημονικής έρευνας και με αρκετή κριτική σκέψη.