Tag Archive: δραστηριότητα


Αυτή είναι η Λίμπο, η κουνέλα μου (Oryctolagus cuniculus), που πλησιάζει τα έξι χρόνια ζωής. Είναι νάνος, γύρω στα 1.200 γραμμάρια, με λευκή γούνα, μαύρο γύρω από τα μάτια, καφέ αυτιά και μικρές καφέ περιοχές στην πλάτη, με μια γραμμή που σχηματίζει τον αριθμό 2. Έχω πολύ καιρό να δημοσιεύσω νέα της μετά από το πρώτο άρθρο και τα υπόλοιπα που ακολούθησαν με τις αναπαραγωγές της και μερικά σποραδικά μετά, όπου ανέβαζα λίγα βίντεο. Στην παρούσα δημοσίευση θα σας παραθέσω μερικά βίντεο της κουνέλας μου καθώς επιδίδεται σε καθημερινές δραστηριότητες, αλλά και κάποια πιο ιδιαίτερα. Προσπαθώ να απαθανατίσω διάφορα στιγμιότυπα της ζωής της, για να την θυμάμαι καλά αφού την χάσω, γιατί, ό,τι και αν κάνουμε, είναι ένα μικρό θηλαστικό που δε θα ζήσει για πάντα. Απολαύστε λοιπόν τις δραστηριότητες της Λίμπο στα παρακάτω βίντεο από το κανάλι μου στο Youtube.

Στο πρώτο βίντεο βγαίνει μια βόλτα, μια τυπική μέρα ενασχόλησης με τη Λίμπο, αν και συνήθως την βγάζω πιο αργά το βράδυ. Αρχικά είναι επιφυλακτική με την κάμερα, αλλά μετά συνηθίζει. Βγάζω κι εγώ περιοδικά το κεφάλι μου πίσω από την κάμερα για να βλέπει ότι είμαι εκεί.

Εδώ παίζει με μια γεμάτη σακούλα. Την είχα προσωρινά στο δωμάτιο, οπότε δεν την γνωρίζει. Δε θυμάμαι τι ακριβώς είχε μέσα, νομίζω βιβλία, πάντως πτώμα δεν είχε.

Το παρακάτω είναι η πιο παράξενη συμπεριφορά που έχω παρατηρήσει στο κουνέλι μου. Μια μέρα, χωρίς προφανή λόγο, άρχισε να δαγκώνει και να τραβάει το καπάκι από το στοπ της πόρτας του δωματίου μου. Μόλις το έβγαλα, το κυνηγούσε και το έπιανε σαν σκύλος. Δε θυμάμαι να άφησα τροφή εκεί, για να μυρίζει σαν φαγητό. Δεν ξέρω γιατί έγινε αυτό.

Όσο κι αν προσπαθούμε να δημιουργούμε ένα ήρεμο περιβάλλον για τα κουνέλια μας, αναπόφευκτο είναι, μέσα σε τόσα χρόνια, να τύχει να τα φοβίσουμε άθελα μας. Στο βίντεο αυτό, που είναι από συμβάν στις αρχές του καλοκαιριού, η Λίμπο έχει τρομάξει πολύ, και γι’αυτό μένει ακίνητη και πιεσμένη στο έδαφος, σαν να προσπαθεί να γίνει ένα με το έδαφος και να αποφύγει έτσι τους εχθρούς της. Μετά από λίγο επανήλθε, αλλά ηρέμησε εντελώς την επόμενη μέρα. Παλαιότερα, όταν ήταν νεότερη, έδειχνε τη δυσαρέσκεια ή την ενόχλησή της με κάτι με ένα γρύλλισμα ή μια επιθετική κίνηση, αλλά όσο μεγαλώνει προτιμά πιο παθητικές αντιδράσεις. Αυτό δε σημαίνει ότι τώρα δε θυμώνει, κάτι που μπορείτε να διαπιστώσετε αν προσπαθήσετε να την χαϊδέψετε ενώ δε σας ξέρει. Στην πραγματικότητα, εξακολουθεί να ενοχλείται από σχεδόν οτιδήποτε.

Το παρακάτω το τράβηξα πέρσι το φθινόπωρο, όταν είχε ιδιαίτερη απώλεια γούνας, όταν της καθάριζα τη γούνα με προσοχή.

Στα παρακάτω βίντεο η Λίμπο είτε τρώει είτε πίνει νερό. Πίνει νερό από μπουκάλι ή από μπολ, και τρώει άχυρα, πέλετ, χόρτα, φύλλα, λουλούδια και καρότο.









Εδώ τρώει δύο ιδιαίτερα αρχαία και σπάνια φυτά της συλλογής μου, φύλλο από γίνκγο (Ginkgo biloba) και κλαδάκι από αραουκάρια του Νησιού Νόρφολκ (Araucaria heterophylla).

Και το καλύτερο το άφησα για το τέλος. Προσφέρω στη Λίμπο ένα τριαντάφυλλο, αφού ξέρω ότι θα το εκτιμήσει περισσότερο από κάθε άλλη γυναίκα, αφού είναι κουνέλα…

Ενημέρωση 19/1/2017: Ένα ωραίο βίντεο που παίζει έξω στο μπαλκόνι με τα χιόνια στις 10 Ιανουαρίου, όταν η Αριάδνη χτύπησε έντονα τη Θεσσαλονίκη και είχαμε ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες. Ήταν η μόνη φορά μετά το 1963 με ολικό παγετό που διήρκησε για πέντε ημέρες. Μαζί δείχνω και κάποια φυτά που χτυπήθηκαν από την παγωνιά – είναι αυτά που περιγράφονται ως ανθεκτικά σε ελαφριές παγωνιές, αλά τελικά η παγωνιά δεν ήταν ελαφριά. Τα υπόλοιπα είτε την αντέχουν χωρίς πρόβλημα, είτε τα έχω μέσα, πάλι χωρίς πρόβλημα.

Ενημερώνω τους αναγνώστες ότι λόγω εξεταστικής του χειμερινού εξαμήνου στο πανεπιστήμιο, η δραστηριότητά μου θα είναι μειωμένη, προσωρινά πάντα, στο ιστολόγιο. Πάλι μπορεί να γράψω κάποιο μικ΄ρο θέμα ή να αναδημοσιεύσω κάποιο άλλο, και θα απαντώ στα σχόλια.

Έχει δηλαδή ανοίξει εδώ και λίγους μήνες, αλλά εγώ παρέλειψα, με όσα παρά θέλετε να βάλετε μπροστά, να το αναφέρω, αν και θεωρούμαι ένα από τα βασικά μέλη.
Η ομάδα αυτή λοιπόν, αποτελούμενη από άτομα με προβλήματα όρασης κυρίως από τη Σχολή Τυφλών Θεσσαλονίκης, δημιουργήθηκε και χρηματοδοτήθηκε από τον οργανισμό Raising Voices (Ανερχόμενες Φωνές), ένα διαθνή οργανισμό που έχει σκοπό την ανάδειξη κοινωνικών ομάδων με τη βοήθεια των νέων μέσων. Στο πρόγραμμα είναι να κάνουμε ένα ιστολόγιο κι ένα διαδικτυακό ραδιόφωνο. Την ομάδα συντονίζει η δημοσιογράφος Αλεξία Καλαϊτζή.
Το ιστολόγιο ξεκίνησε στις αρχές του καλοκαιριού, ενώ με το ραδιόφωνο υποτίθεται ότι θ’ασχοληθούμε τώρα το φθινόπωρο, αν και μου φαίνεται ότι ο χρόνος μας δεν είναι αρκετός. Η χρηματοδότηση του προγράμματος λήγει το Δεκέμβριο, κι από εκεί και πέρα μπορεί να διατηρήσουμε το ιστολόγιο, αφού δεν κοστίζει, αλλά δε γνωρίζω τίποτα έως τώρα σχετικά με το ραδιόφωνο.
Το κύριο θέμα της δημοσίευσης αφορά το ιστολόγιό μας, που ονομάστηκε «Ραντεβού στα Τυφλά», και μπορείτε να το βρείτε
εδώ.
Προχθές επισκέφθηκε τη σελίδα, και είδα προς μεγάλη μου έκπληξη ότι έχουν ανεβεί πάρα πολλά νέα άρθρα από τότε που την είχα ξαναεπισκεφθεί τον Ιούλιο. Δικά μου άρθρα είναι μόνο δύο, το ένα για τις εντυπώσεις μου από τη Διεθνή Κατασκήνωση Υπολογιστών στην Ιταλία φέτος και το άλλο για τη σκοποβολή ατόμων με αναπηρία. Εδώ έχω ν’αναφέρω ότι το άθλημα αυτό είναι σχεδόν ανύπαρκτο στην Ελλάδα, με μόνο ένα όπλο με τον ειδικό εξοπλισμό στην Αθλητική Ένωση Τυφλών Πυρσός της Θεσσαλονίκης. Υποτίθεται ότι θ’αρχίσω κάποιες προπονήσεις σύντομα.
Στο ιστολόγιο αυτό γράφουμε για διάφορα θέματα των ατόμων με προβλήματα όρασης και γενικότερα των ατόμων με αναπηρία, για τη ζωή μας, τα προβλήματά μας, τις απόψεις μας και διάφορα άλλα.

Περιμένω εντυπώσεις.