Tag Archive: δαίμονες


Από:
εδώ.

Ο Τωβίτ και ο ερωτύλος δαίμων Ασμοδαίος – Διασκεδαστική, ατόφια δεισιδαιμονία στη Βίβλο!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΙΑ ΚΩΜΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΞΟΡΚΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΜΑΓΙΚΩΝ ΙΑΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΗ ΒΙΒΛΟ! –ΑΠ’ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Μ. ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ «ΤΟ ΘΕΑΤΡO ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ»
Ο Τωβίτ και ο ερωτύλος δαίμων Ασμοδαίος! – Διασκεδαστική, ατόφια δεισιδαιμονία στη Βίβλο!  
Του Μ. Καλόπουλου   
Στην εγκεκριμένη απ’ την ιερά σύνοδο της Ελλάδος Βίβλο[1]  και στο βιβλίο του Τωβίτ, ενός Ιουδαίου της διασποράς, διαβάζουμε την εξής παράξενη, αλλά εντελώς «θεόπνευστη» ιστορία: Ένας Εβραίος ονόματι Ραγουήλ, ζούσε στην πόλη Ραγούς της Μηδίας και είχε μια κόρη που την έλεγαν Σάρα. Την άτυχη αυτή κόρη, έλεγαν πως: «την αγαπούσε ένας δαίμονας που έβλαπτε μόνο εκείνους που (ερωτικά) την πλησίαζαν» Τωβίτ 6.15.
Η δύστυχη κόρη: «είχε παντρευτεί εφτά άνδρες, αλλά ο Ασμοδαίος (όπως λεγόταν) το πονηρό δαιμόνιο, σκότωσε και τους εφτά που πλάγιασαν μαζί της». Οι δικοί της, εξαιρετικά στενοχωρημένοι, στην αρχή χωρίς να γνωρίζουν την ύπαρξη του δαίμονα, κατηγορούσαν την κόρη για το τραγικό τέλος των ανδρών της, λέγοντας: «Δεν καταλαβαίνεις ότι πνίγεις τους άνδρες σου». Τωβίτ 3.7-9. Η κοπέλα πικραμένη, πήρε την απόφαση να πεθάνει. Μέχρι που στην ζωή της εμφανίστηκε ένας ακόμα υποψήφιος γαμπρός, αυτή τη φορά, ο συγγενής της Τωβίας, ο γιος του Τωβίτ.
Ο Τωβίας ήταν Εβραίος απ’ την Γαλιλαία, που είχε έρθει στα μέρη τους, από την μακρινή Νινευή της Ασσυρίας, όπου ζούσε με τον πατέρα του Τωβίτ[2]  από τότε που ο Ασσύριος Σεναχηρείμ, τους είχε φέρει αιχμάλωτους από την Σαμάρεια της Παλαιστίνης. Είχε κάνει όλο αυτό το ταξίδι, για να ζητήσει κατ’ εντολή του πατέρα του, κάποιο παλιό χρέος, απ’ τον πατέρα της δαιμονο-παθούς κόρης. Στην διάρκεια όμως του ταξιδιού, βρέθηκε και συνταξίδεψε μαζί του, ένας παράξενος συνοδοιπόρος, ο Αζαρίας, που όμως, χωρίς ο Τωβίας, ο ήρωας μας να το γνωρίζει, επρόκειτο για τον ενσαρκωθέντα… αρχάγγελο Ραφαήλ!
Ο αρχάγγελος λοιπόν Ραφαήλ, ως άνθρωπος, με τ’ όνομα Αζαρίας, είχε αποστολή του να βοηθήσει τον νεαρό Τωβία, στην επικείμενη μάχη του με τον ερωτομανή δαίμονα. Έτσι, όταν κάποτε έφτασαν στον ποταμό Τίγρη της Μεσοποταμίας: «κατέβηκε ο Τωβίας στην όχθη να πλένει τα πόδια του, τότε ένα μεγάλο ψάρι πήδηξε και θέλησε να τον καταπιεί.(!) Ο άγγελος (Ραφαήλ ή Αζαρίας) του είπε: πιάσ’ το. Ο νεαρός (Τωβίας) έπιασε το ψάρι και το έβγαλε στην ξηρά. Τότε ο άγγελος του είπε: Άνοιξε το ψάρι και βγάλε του την καρδιά, το συκώτι και την χολή και φύλαξέ τα καλά. Ο Τωβίας έκανε όπως του είπε ο άγγελος, μετά έψησαν το (υπόλοιπο) ψάρι και το έφαγαν». Τωβίτ 6.5.
Μυστήριο παραμένει το πώς , ο ήρωας μας κατάφερε να βγάλει εντελώς μόνος του έξω από το νερό, ένα τόσο μεγάλο ψάρι, που ήταν ικανό να τον καταπιεί! Αλλά, και το πώς κατάφεραν να φάνε μόνοι τους ένα τόσο μεγάλο ψάρι! Βέβαια, αν θυμηθούμε, ότι τρεις άγγελοι έφαγαν ένα ολόκληρο μοσχάρι, όταν επισκέφθηκαν τον Αβραάμ, (Γεν.18.8) συμπεραίνουμε πως όταν οι άγγελοι πεζοπορούν, νοιώθουν ακόρεστη πείνα!
«Αργότερα καθ’ οδόν, ρώτησε ο Τωβίας τον άγγελο: αδελφέ μου Αζαρία, τι τα θέλουμε (γιατί φυλάξαμε) την καρδιά, το συκώτι και την χολή του ψαριού; Εκείνος του απάντησε: (ακολουθεί βιβλική συνταγή εξορκισμού!). Εάν κάποιον άνθρωπο ή γυναίκα (προσοχή… ο γελοίος διαχωρισμός μεταξη ανθρώπου και γυναικός δεν είναι δικός μου![3] ) Ο΄: τον ενοχλεί ένας δαίμονας ή πνεύμα πονηρό (ποιά άραγε η διαφορά;) πρέπει κάποιος να κάψει (Ο΄ να καπνίσει, να λιβανίσει) μπροστά του, την καρδιά και το συκώτι (του ψαριού!) και ο δαίμονας δεν θα τον ξαναενοχλήσει ποτέ πιά. Η δε χολή χρειάζεται στους ανθρώπους που έχουν λευκώματα (ιπποκρατικά γλαύκωση) στα μάτια, αν τα αλείψει μ’ αυτήν θα θεραπευτεί». Τωβίτ 6.6-9.
Στην συνέχειά της, η αφήγηση μας δείχνει, πως με τους θεόπνευστους ψαρο-καπνισμούς του αγγέλου Ραφαήλ, η κοπέλα πράγματι απαλλάχθηκε απ’ τον ερωτύλο δαίμονα και έγινε τελικά γυναίκα του Τωβία: «Και ότε ηθέλησαν (οι νεόνυμφοι Σάρα και Τωβίας) να κοιμηθούν, έλαβε ο Τωβίας το ήπαρ και την καρδίαν του ιχθύος εκ του βαλαντίου και έθεσεν αυτά επί του θυμιάματος και η οσμή του ιχθύος εκώλυσεν (εμπόδισε) το δαιμόνιο». Αποτέλεσμα; «Απέδρασεν (το δαιμόνιο) εις τα μέρη της άνω Αιγύπτου (…ξέρουν και που πήγε!) και βαδίσας (…!) ο Ραφαήλ συνεπόδισε αυτό εκεί και επέδεσε αυτό παραχρήμα» Τωβίτ(S) 8.1-3… Προσέξτε… πολύ ορθά ο Ραφαήλ, δεν πέταξε, αλλά βάδισε μέχρι την Αίγυπτο, επειδή ήταν ενσαρκωμένος (στον άνθρωπο Αζαρία) δεν του επιτρεπόταν να πετάξει! 
Εντυπωσιακό, επιτέλους… μια δαιμονολογία με αξιόλογη δράση!
Όπως καταλαβαίνετε, θα διασκεδάσουμε αρκετά γιατί ο συγκεκριμένος βιβλικός συγγραφέας, δεν ενδιαφέρεται καθόλου να διατηρήσει κάποιο μέτρο στις δαιμονολογίες του! Έτσι το δαιμόνιο Ασμοδαίος, αν και ουράνιας καταγωγής,[4]  όχι μόνο διαθέτει ακόρεστη ανθρώπινη σεξουαλικότητα,[5]  αλλά ξορκίζεται με ψαρο-καπνισμούς λες και πρόκειται για ενοχλητικό έντομο!
Μάλιστα, το εξορκισμένο πνεύμα, ανικανοποίητο σεξουαλικά, δεν επιστρέφει ντροπιασμένο κάπου στο άθλιο ουράνιο κρησφύγετό του… για να τελειώνει γρήγορα και το βιβλικό ηλιθιογράφημα… αλλά ο ανεκδιήγητος βιβλικός αυτός συγγραφέας, μετά τον ψαρο-καπνο-ξορκισμό, προσθέτει με ύφος ειδικού, διάφορες σπιρτόζικες λεπτομέρειες, για την συμπεριφορά του δαίμονα!
Ο γυναικάς λοιπόν δαίμονας Ασμοδαίος! Ο ερωτοχτυπημένος αυτός δαίμονας, είχε ένα συντριπτικό πλεονέκτημα απέναντι στους άνδρες αντεραστές του… αυτός ερωτευμένος, αέρινος και διεισδυτικός, βρισκόταν μονίμως θρονιασμένος μέσα στο αντικείμενο του πόθου του, μέσα στο σώμα της αγαπημένης Σάρας… σαν το σκουλήκι μεσ’ το μήλο!
Το μόνο που μπορούσε να τον ξετρυπώσει από την τρισευτυχισμένη αυτή κατάσταση, ήταν αυτή η καταραμένη η ανυπόφορη ψαροκαπνίλα! Όταν τον λιβάνισαν με ψαρίλα αυτή λέει πρώτα τον έκανε να… «κολλάει» (ο επιστημονικός όρος είναι… ψαροκαπνιστική δυσκαμψία… πρόκειται για συνηθισμένη αντίδραση δαιμόνων, σε εξαιρετικά δυσάρεστες οσμές!)… Όμως ένας δαίμονας, δεν το βάζει εύκολα κάτω, έτσι παρά το «κόλλημά» του, δίνει μιά… και εκτινάσσεται λέει με ένα δαιμονισμένο άλμα, από την Συρία που βρισκόταν, κάπου στην Άνω Αίγυπτο, δηλαδή τουλάχιστον… 1800 χιλιόμετρα μακριά!
Δυστυχώς όμως, για τον φιλήδονο, σαλταδόρο Ασμοδαίο, τη σκηνή παρακολουθούσε ο ταχύτερος δαιμονοκυνηγός του ουρανού, ο αρχάγγελος Ραφαήλ! Αυτός για να μην προδώσει την κρυφή ιδιότητά του, συγκρατήθηκε και δεν πέταξε, αλλά «βαδίσας» όρμησε ξωπίσω του! Βέβαια σαν άγγελος που ήταν, βάδιζε… κάπως γρήγορα… ας πούμε κάτι σαν… τον υπηρέτη του Μινχάουζεν! Ο λαγοπόδαρος λοιπόν Αζαρίας, οσφραινόμενος σαν λαγωνικό στον αέρα, την ψαροκαπνίλα που άφησε πίσω του ο κακός συνάδελφός του, εντόπισε γρήγορα τον γυναικά Ασμοδαίο, κάπου στην Άνω Αίγυπτο.
Ο αδιόρθωτος χαδιάρης δαίμονας κι εκεί λέει γλυκοκοιτούσε μελαψές Βεδουίνες, που έσκυβαν να βγάλουν νερό από κάποιο πηγάδι σε μια όαση της Άνω Αιγύπτου! Έπεσε λοιπόν πάνω του… και μετά από σύντομη πάλη, μέσα σ’ ένα σύννεφο σκόνης που μόνο άγγελοι μπορούσαν να παρακολουθήσουν, τον «έδεσε» χειροπόδαρα! Η κερκίδα των ασπροφορεμένων αγγέλων, ξέσπασε σε ζητωκραυγές και χειροκροτήματα, (κατά πως λέει αλλού και η Βίβλος: «πάντες οι άγγελοι του θεού αλάλαζαν από χαρά» (Ιωβ 38.7) ενώ οι μαυροντυμένοι αντίπαλοί τους, ξέσπασαν σε βρισιές και αναθεματισμούς! Κάποιοι μάλιστα απ’ αυτούς έδειξαν τον κακό χαρακτήρα τους κάνοντας και… άσεμνες χειρονομίες!
Δυστυχώς οι διασκεδαστικές αυτές βιβλικές λεπτομέρειες τελειώνουν κάπου εδώ κι έτσι απ’ το θεόπνευστο αυτό βιβλικό κώμιξ, δεν θα μάθουμε ποτέ… αν ο Ραφαήλ άφησε δεμένο στην Αίγυπτο τον Ασμοδαίο, κάτω από κάποια χουρμαδιά, αν τον έκλεισε σε ειδικό ουράνιο δεσμωτήριο (με άσεμνες φωτογραφίες γυναικών στους τοίχους για να παρηγορείται!), ή αν τον μετέφερε ξανά πίσω στην Συρία, για να υποφέρει, βλέποντας ανήμπορος και δεμένος την αγαπημένη του Σάρα, να απολαμβάνει ανενόχλητη πια τις γήινες χαρές του γάμου της, με τον νεαρό Τωβία, που τον νίκησε με ένα απλό θυμιατήρι, γεμάτο από τα ξεραμένα σπλάχνα του δαιμονο-διωκτικού ψαριού!
 Ναι, το σατιρίζουμε λίγο παραπάνω, για να αντέξουμε το απελπιστικά χαμηλό επίπεδο της θρησκευτικής παράνοιας και να τονίσουμε καλύτερα το καταγέλαστο του πράγματος, αν και δεν αμφιβάλλω καθόλου πως το κείμενο αυτό και από μόνο του, είναι εξαιρετικά γελοίο!
Ακόμα και σε όσους έκαναν συνήθειά τους, να δέχονται αδιαμαρτύ¬ρητα τις θεολογικές ασυναρτησίες, έντονη απορία προκαλούν, απλές ερωτήσεις όπως: που ήταν ο τόσο πετυχημένος δαιμονοκυνηγός, ο αεικίνητος άγγελος Ραφαήλ, όταν οι πρώτοι σεξομανείς δαίμονες: «οι γιοι του θεού είδαν τις θυγατέρες των ανθρώπων, ότι ήσαν ωραίες (σεξουαλικά θελκτικές!) και έλαβαν εξ αυτών για γυναίκες όσες διάλεξαν»; Γέν.6.2.
Γιατί οι εξίσου αθώες εκείνες γυναίκες, απλά θύματα της διεστραμμένης ερωτικής διάθεσης «των υιών του θεού», πλήρωσαν τον αφύσικο έρωτα των αγγέλων, με την ζωή τους στον κατακλυσμό… ενώ στο βιβλίο του Τωβίτ, η Σάρα απαλλάσσεται από κάθε παρόμοια μομφή, αν και για χάρη της ο ερωτευμένος μαζί της δαίμονας Ασμοδαίος, σκότωσε ήδη εφτά αθώα παλικάρια;     
Αλήθεια, πώς έμαθε τελικά ο Τωβίτ, ο Εβραίος[6]  συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου, ότι ο καπνιστός δαίμονας μόλις «ξεκόλλησε», απ’ την Σάρα, κατέφυγε στην Άνω Αίγυπτο; Του αφηγήθηκε όλες αυτές τις λεπτομέρειες το βράδυ γύρω απ’ την φωτιά, ο εκδικητής δαιμόνων, ο άγγελος Ραφαήλ; Τελικά, είναι αυτό βιβλίο θεού, ή μήπως έχουμε χαθεί στις ασυναρτησίες κάποιων γελοίων αναγνωσμάτων, αρχαίας θεολογικό-σεξουαλικής ψυχαγωγίας!
Δυστυχώς όμως, η κατάσταση είναι σοβαρή και δεν θα βγάλουμε άκρη μόνο με χαλαρή σάτιρα. Γι’ αυτό με κουράγιο και προσοχή στη λεπτομέρεια, πρέπει να επανέλθουμε στην κριτική αναμόχλευση του θεολογικού αυτού βούρκου.
Δυστυχώς πρέπει να παραδεχθούμε, πως όταν τα πλέον ηλίθια ψέματα, είναι γραμμένα στη Βίβλο, αποκτούν αυτόματα ένα αδιαπραγμάτευτο φωτοστέφανο. Όμως και μόνο η απλή ύπαρξη του βιβλίου του Τωβίτ στην εγκεκριμένη από τον θεό Βίβλο, (παρακαλώ να το διαβάσετε και να γελάσετε ή να κλάψετε με θαρραλέα αποδοχή της άγνοιας που μέχρι χτες ονομάζαμε πίστη) έπρεπε να αναγκάσει τους αξιοπρεπείς ανθρώπους των τελευταίων τουλάχιστον αιώνων, να προσέξουν καλύτερα την Ιουδαιο-χριστιανική Βίβλο. Και επιτέλους, αφού δεν έγινε ούτε τους τελευταίους αιώνες, ας το κάνουμε εμείς σήμερα!
Δεν είναι λοιπόν φανερό, ότι και μόνο απ’ το βιβλίο του Τωβίτ, προκύπτει ατόφιος ολόκληρος ο κόσμος της τυπικής μαγείας; Δεν αποδέχεται εδώ η ίδια η Βίβλος, την ουσία της χειρότερης δεισιδαιμονίας, παρουσιάζοντας ανθρώπους να δέχονται επίθεση (και μάλιστα σεξουαλική) από τους δαίμονες; Δεν παραδέχεται ως λειτουργικούς, γελοίους μηχανισμούς κατάμαυρης μαγείας και εξορκισμών, με παράξενα υλικά (εδώ καπνιστό γουλιανό!) που λύνουν ανθρώπους και δένουν δαίμονες;
Με την βιβλική αυτή ιστορία δεν νομιμοποιείται ο κάθε οπαδός της Βίβλου να πιστεύει, ότι υπάρχουν δαίμονες που μπορούν με το παραπάνω να ερωτευτούν γυναίκες, αλλά και να σκοτώσουν αθώους αντεραστές από σεξουαλική ζήλια; Αυτές δεν είναι και οι βασικές θέσεις της καθεαυτού μαγείας; Δεν είναι όλα αυτά στο κέντρο της αρχαίας παγκόσμιας δεισιδαιμονο-μαγείας; Δεν αποτελούν όλα αυτά, τα χειρότερα όρια θρησκευτικής πλάνης;
Γελοία καταγωγή πρέπει να έχει και η ιδέα του καπνιστού δαίμονα!
Αλήθεια αναρωτηθήκατε έστω και μια στιγμή, γιατί καπνίζουν τον δαίμονα οι δαιμονολόγοι της Βίβλου; Η απάντηση είναι απλή, διότι στην εποχή τους, ο υποκαπνισμός ήταν πράγματι μια εντυπωσιακή μέθοδος επίτευξης λυτρωτικών και θηρευτικών αποτελεσμάτων: «το κάπνισμα χρησιμοποιείται σε ειδικές κυνηγετικές περιστάσεις, προς εξαναγκασμό εξόδου από τα κοιλώματα δένδρων βράχων ή υπόγειας κρύπτης των θηραμάτων. Το κάπνισμα αυτό προκαλείται δια της καύσεως ξηρών χόρτων και θείου»… Επίσης: «το κάπνισμα ή υποκαπνισμός των φυτών καταπολεμούσε τα παράσιτα. Στην ανθο¬κομία ο υποκαπνισμός ήταν συχνότατος. Καίγοντας δηλητηριώδη σκευάσματα τα βλαβερά παράσιτα έπεφταν νεκρά ασφυκτιώντας» … Να λοιπόν γιατί «το κάπνισμα με δυσώδεις ουσίες, ήταν συνηθισμένο μαγικό μέσον εκδίωξης δαιμόνων και θεραπείας ασθενειών των καθυστερημένων λαών».[7] 
Η απίθανη αυτή ιστορία, με κάθε σοβαρότητα έχει και συνέχεια! Όταν επέστρεψε τελικά στο πατρικό του ο Τωβίας, έτριψε με την χολή του ψαριού τα μάτια, του επί οκταετία τυφλού πατέρα του από «λεύκωμα» (γλαύκωμα) «και ενεφύσησεν εις τους οφθαλμούς αυτού και επέβαλεν το φάρμακο επ’ αυτόν και απέδωκεν (ιατρεύθη)». Τωβίτ(S) 8.1-3. «Και επέχρισε την χολήν επί τους οφθαλμούς αυτού και διέτριψεν αυτούς και ελεπίσθη(σαν) απ’ αυτού τα λευκώματα». Τωβίτ 11.12.
Τότε ο Αζαρίας ο άγγελος, τους κάλεσε ιδιαιτέρως και τους αποκαλύφθηκε: «εγώ είμαι ο Ραφαήλ[8]  εις εκ των επτά αγγέλων, που ενώπιον του θεού παρουσιάζονται. Τότε ταράχθηκαν και προσκύνησαν (ο άγγελος συνέχισε δικαιολογούμενος για τον ρόλο του Αζαρία) όλο τον καιρό που ήμουν μαζί σας, δεν έτρωγα τίποτα, ούτε έπινα, αλλά εσείς με βλέπατε (να τρώω και να πίνω!) σαν σε όραμα. Τώρα λοιπόν γράψτε πάντα ταύτα τα συμβάντα και ευχαριστήστε τον θεό, γιατί εγώ, ιδού αναβαίνω προς τον αποστείλαντά με, και ανέβη (ανελήφθη)». Τωβίτ 12.15-20. Μήπως σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά;
Η στιγμή του αποχαιρετισμού πρέπει να ήταν εξαιρετικά συγκινητική!
Ο ήρωάς μας ο Τωβίτ, δακρυσμένος κουνούσε το χέρι του στον ευεργέτη του άγγελο καθώς αυτός… ανέπτυσσε ταχύτητα διαφυγής απ’ την γήινη βαρύτητα. Όμως… τα φίδια της ανησυχίας άρχισαν ήδη να τον ζώνουν. Ξέχασε βλέπετε να ρωτήσει τον καλό αυτόν άγγελο, αν υπάρχει περίπτωση να ξαναεπιστρέψει ο βρωμο-γυναικάς ο Ασμοδαίος! Αναρωτιόταν ήδη, μήπως έπρεπε να κρατήσει λίγο ψαρόνεφρο, για να κάψει στα μούτρα του λιγούρη δαίμονα, έτσι και επανεμφανιστεί γλυκοκοιτώντας ξανά την γυναίκα του, που άλλωστε… ήταν και παλιό του αίσθημα!
Καθώς έβλεπε τον άγγελο να ανεβαίνει στον ουρανό, αισθάνθηκε απελπιστικά μόνος. Τι θα κάνει αν ο Ασμοδαίος εμφανιστεί αργότερα, ορεξάτος και ξαναμμένος, ορεγόμενος τις κόρες του ή αργότερα τις νύφες του; Μαύρες σκέψεις του κατέστρεφαν την ευτυχία, καθώς συνειδητοποιούσε ότι δεν έκανε αρκετές ερωτήσεις για το μέλλον! Τι θα καπνίσει στο θυμιατό του, τώρα που δεν έχει άλλα απ’ τα θαυματουργά σπλάχνα ψαριού; Μήπως πρέπει να πεταχτεί εγκαίρως μέχρι τον ποταμό Τίγρη, να ψαρέψει κανέναν θαυματουργό γουλιανό, για να έχει καλού κακού λίγο ψαρόνεφρο στην άκρη.. αχρείαστο να είναι; Μήπως πρέπει να διδάξει την δαιμονοδιωκτική αυτήν μέθοδο και σε άλλους;
Ερωτήσεις, που δεν σκέφτηκε να υποβάλει εγκαίρως, του κατέστρεφαν την χαρά του αποχωρισμού! Αχ, πόσο ποιοτικότερη θα ήταν η ζωή μας, αν οι άγγελοι δεν ήταν υποχρεωμένοι να επιστρέφουν τόσο γρήγορα στους ουρανούς;
Αλήθεια, μόνο τα σπλάχνα ψαριού ξορκίζουν δαίμονες, ή μήπως κι άλλες δύσοσμες ουσίες, ξορκίζουν (θεραπεύουν) κι άλλες μορφές δαιμονισμένων; Άραγε μόνο ο Ραφαήλ δένει δαίμονες, ή κι άλλοι άγγελοι τα καταφέρνουν εξίσου καλά; Άραγε μόνο ο Ασμοδαίος κυνηγάει γυναίκες ή υπάρχουν κι άλλοι ηδονοβλεψίες δαίμονες; Μήπως θα ήταν σκόπιμο, να καπνίζουμε προληπτικά λίγα σπλάχνα ψαριού, για να αποτρέπουμε τον κάθε σεξουαλικά ξεσηκωμένο «Ασμοδαίο» να πλησιάσει αόρατος καθώς είναι, απαρατήρητος τα κορίτσια μας;!
Μήπως ένα άρωμα… από ψαρόσουπα γουλιανού, είναι αποτελεσματική προστασία για τα κορίτσια μας; Τι συμβαίνει με τ’ αγόρια μας; Μήπως υπάρχουν και γι αυτά ανάλογοι ερωτομανείς δαίμονες; Και τι ψάρι πρέπει να βρούμε γι’ αυτούς; Μήπως υπάρχουν γυναικόσχημοι δαίμονες που ειδικεύονται στους μοναχικούς οδοιπόρους; Στους ασθενείς; Στους ηλικιωμένους; Πόσες απ’ τις υπόλοιπες ταλαιπωρίες της ψυχής και του σώματός μας, οφείλονται άραγε σε δαίμονες… μήπως όλες; Μήπως;
Αν οι παραπάνω ερωτήσεις σας φαίνονται υπερβολικές, τότε δεν έχετε παρά να κάνε κάτι, που δεν κάνατε ποτέ σας… να διαβάσετε επιτέλους τις περιπέτειες του Τωβίτ στην δική σας Βίβλο! Και επιτέλους ρωτήστε κάποιον πνευματικό της εμπιστοσύνης σας: ισχύουν οι δαιμονο-ηλιθιότητες αυτού του βιβλίου, ή μήπως καταργήθηκαν; Αν καταργήθηκαν, τότε γιατί εξακολουθεί αυτό το δαιμονο-μαγικό βιβλίο (του Τωβίτ) να βρίσκεται μέσα στην Βίβλο; 
Ποιος αμφιβάλει λοιπόν, ότι τέτοια αναγνώσματα, όπως ο βιβλικός Τωβίτ, αργά αλλά σταθερά, συντηρούσαν για αιώνες το ψιλοβρόχι της δεισιδαιμονίας, αρχικά στα μυαλά των φιλεύσεβων Ιουδαίων και αργότερα, μέσα απ’ τον Ιουδαιο-χριστιανισμό προκάλεσαν την μαύρη δαιμονο-καταιγίδα του μεσαίωνα;
 
Κάποιοι θα πουν ότι όλα αυτά ανήκουν στην Παλαιά Διαθήκη και δεν τα υιοθέτησε ο Χριστιανισμός. Δεν είναι καθόλου έτσι και θα το δούμε στην συνέχεια. Επί του παρόντος, δείτε τι λένε για τις δαιμονολογίες του Τωβίτ δύο απ’ τους μεγαλύτερους πατέρες της εκκλησίας.
Χωρίς τον παραμικρό υπαινιγμό απόρριψης του Τωβίτ και του δαίμονα Ασμοδαίου, ο Ιωάννης Χρυσόστομος[9]  γράφει: «Τωβίτ καλείται το βιβλίο, επειδή την περί αυτού ιστορία (όχι παραμύθι) περιέχει. Στα Εκβάτανα δε υπήρχε η θυγατέρα του Ραγουήλ ονόματι Σάρα. Ταύτην ουκ επέτρεπεν γαμηθήναι ο δαίμων Ασμοδαίος και επτά (παλικάρια) λαβόντες αυτήν απέκτηνε»… Και τελειώνοντας την περίληψη του βιβλίου παραδέχεται: «Το ήπαρ και η καρδιά (του ιχθύος) θυμιώμενα θα διώξουν τον δαίμονα. Η δε χολή θα καθαρίσει τα λευκώματα». Τα ίδια ακριβώς επαναλαμβάνει και ο επονομαζόμενος «Μέγας» Αθανάσιος ο θεολόγος, αυτός που συνέταξε το περιεχόμενο της Κυριακής λειτουργίας και στο «κατά Ελλήνων» βιβλίο του κατέκρινε τις δεισιδαιμονίες… των Ελλήνων![10] 
Μάλιστα, ο Ιωάννης Χρυσόστομος, ξεπέρασε κατά πολύ τον οποιονδήποτε βιβλικό Τωβίτ, αφού συνέταξε δικούς του εξορκισμούς δαιμόνων, που μέχρι σήμερα αποτελούν το επίσημο κείμενο εξορκισμών της εκκλησίας! Αναφερόμενος δε στην περίπτωση του Τωβίτ επιβεβαιώνει ότι: «τον Τωβίτ ομματώσας και το φως αυτού χαρισάμενος»! Παραδέχεται λοιπόν άμεσα ως αληθινή, όχι μόνο την ύπαρξη του σεξουαλικού δαίμονα Ασμοδαίου, αλλά και την θεραπεία της οφθαλμικής πάθησης (λεύκωμα) με την επάλειψη εντοσθίων ψαριού! 
Αλήθεια πότε έζησε ο Τωβίτ ο συγγραφέας αυτού του παράξενου βιβλίου; Στο ίδιο το βιβλίο διαβάζουμε: «εγώ ο Τωβίτ οδηγήθηκα αιχμάλωτος στην Νινευή την εποχή του Ενεμερσσάρου (Σαλμανάσαρου Ε΄ 762-722 π.Χ.) ο οποίος με διόρισε προμηθευτή του (ότι κι αυτός σχετίζεται με τα τρόφιμα και την βασιλική κουζίνα, δεν πρέπει να θεωρηθεί… παρά καθαρή σύμπτωση). Όταν πέθανε ο Ενεμερσσάρος τον διαδέχθηκε[11]  ο Σενναχηρίμ (704-681)». Τωβίτ 1.10-15.
Κατά την εσωτερική μαρτυρία του βιβλίου λοιπόν, ο συγγραφέας έζησε τον έβδομο αιώνα π.Χ. Κατά τους ειδικούς, που συνεκτιμούν το συγγραφικό ύφος, τους εξελληνισμένους όρους και το γενικότερο εκφραστικό ύφος, το βιβλίο είναι ξαναγραμμένο πολύ αργότερα: «Το βιβλίο (του Τωβίτ) εγράφη πρωτοτύπως εβραϊστί ή αραμαϊστί, δια να δείξει πως ο θεός επιτρέπει μεν τις δοκιμασίες των ευσεβών ανθρώπων, δεν εγκαταλείπει όμως αυτούς, αλλά και εν τη παρούση ζωή ανταμείβει την αρετή αυτών… Πότε ακριβώς και υπό τίνος εγράφη, δεν δύναται τις να είπει, ειμή μόνο ότι τούτο εγράφη (το ορθότερο είναι ξαναγράφτηκε) από τις αρχές του Γ΄ μέχρι το τέλος του Β΄ προ Χριστού αιώνος»[12]  Άρα η αντιγραφή του τοποθετείται τουλάχιστον από το 300 π.Χ. και εντεύθεν.
Βέβαια οι ευφυέστατοι διαχειριστές των «ιερών» αυτών κειμένων, για να απαλλαγούν από τα ενοχλητικά φορτία φανερής μαγείας, που ενίοτε περιείχαν, εφηύραν τον όρο «δευτεροκανονικά» (!) και: «μόνο αναγιγνωσκόμενα στους κατηχουμένους».[13]  Δεν γνωρίζω αν μ’ αυτό το εφεύρημα, κατάφεραν να αποτρέψουν τις ερωτήσεις, ή ο φόβος και η άγνοια που βασίλευε ανάμεσα στους πιστούς των περασμένων αιώνων, ήταν αρκετά να εξασφαλίσουν την αδιατάρακτη παρουσία τέτοιων κειμένων στον βιβλικό κώδικα! Γνωρίζω μόνο, ότι σήμερα που η υποτυπώδης κριτική σκέψη και οι βασικές ελευθερίες έκφρασης επανεδραιώνονται, θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον έως διασκεδαστικό, αν κάποιος προσπαθούσε να μας εξηγήσει, τι θα πει… δευτεροκανονική θεοπνευστία!
 Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι, η συμμετοχή του καθαρά δαιμονολογικού βιβλίου Τωβίτ, στον κανόνα[14]  της Π. Διαθήκης δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία. Η ύπαρξη του βιβλίου Τωβίτ στον κανόνα της Βίβλου, μας αποκαλύπτει κάτι σημαντικό. Υπήρχε μια χονδροειδής δαιμονολογική και μαγο-θεραπευτική πτυχή του Ιουδαϊσμού, που για κάποιους λόγους αφαιρέθηκε ή επικαλύφθηκε προσεκτικά στα υπόλοιπα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης.
Γνωρίζοντας ότι ο Ιησούς στην Καινή Διαθήκη εκβάλλει ασταμάτητα δαίμονες, ο συσχετισμός της συμπεριφοράς του με το βιβλίο του Τωβίτ είναι αναπόφευκτος! Το απολύτως δαιμονολογικό, κείμενο του «Τωβίτ», θέτει λοιπόν μια σειρά από σημαντικές ερωτήσεις σε όποιον θέλει να εξετάσει την δαιμονοδιωκτική συμπεριφορά του Ιησού.
Η κεντρική μας ερώτηση είναι: Γιατί εκβάλλει δαίμονες ο Ιησούς;
Είναι με κάποιον ιδιαίτερο τρόπο ο συνεχιστής του δαιμονοδιωκτικού πνεύματος του Τωβίτ; Ενώ ο Ιησούς εκβάλλει συνεχώς δαίμονες, γιατί στην υπόλοιπη Παλαιά Διαθήκη, εκτός από την περίπτωση του Τωβίτ και ελάχιστων ακόμα εξαιρέσεων, μια τέτοια δαιμονοδιωκτική πρακτική σχεδόν απουσιάζει από τους παλαιοδιαθηκικούς θεραπευτές; Υπήρξε άραγε, στους προχριστιανικούς χρόνους, μια ξαφνική στροφή της ιουδαϊκής θεολογίας προς την δαιμονοδιωκτική θεραπευτική… ή μήπως όλες αυτές οι δαιμονολογικές περιγραφές αν και ελάχιστες σε ολόκληρη την Π. Διαθήκη, μαρτυρούν μια επιμελώς κρυμμένη πλευρά της βιβλικής δαιμονολογίας;
Μια προσεκτικότερη ματιά στα αρχεία αυτής της βιβλικής θρησκείας, θα μας βοηθήσει να διαμορφώσουμε άποψη, για το ενδεχόμενο μιας άλλης εντελώς διαφορετικής προέλευσης του δαιμονο-θεραπευτικού Χριστιανισμού και να ανακαλύψουμε μια νέα βάση αξιολόγησης των λόγων και των έργων του ανθρώπου, που ενσάρκωσε με τόση επιτυχία τον κεντρικό ήρωα της Καινής Διαθήκης.
M. Καλόπουλος
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:
[1]  Τα αποσπάσματα είναι από την επονομαζόμενη μετάφραση των τεσσάρων καθη¬γη¬τών (ή Β. Βέλλα), της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας. Η μετάφραση αυτή είναι εγκεκριμένη απ’ την ιερά σύνοδο της Ελλάδος, με αριθμό πρωτοκόλλου 1492.
[2]  Όλως περιέργως και ο Τωβίας ήταν αυλικός (οικονόμος) του Βασιλιά Σαλμανάσαρ!
[3]  Η ανεκδιήγητη αυτή έκφραση: «ανθρώπου ή γυναικός», (!) υπάρχει στο πρωτότυπο των Ο΄ και ο παράξενος αυτός διαχωρισμός, αφήνει αστεία υπονοούμενα… για τις γυναίκες! Βέβαια η εξήγηση είναι απλή, στη φτωχή Εβραϊκή γλώσσα, για τον άνδρα και τον άνθρωπο υπάρχει μόνο μια λέξη και ο μεταφραστής… έκανε την ζημιά του!
[4]  Οι δαίμονες κατά την Βίβλο, είναι άγγελοι που ξέπεσαν μαζί με τον αρχηγό τους Σατανά από τον ουράνιό τους ρόλο.
[5]  Υπενθυμίζουμε εδώ ότι η σεξουαλική δαιμονολογία, ξεκινάει από το πρώτο κιόλας βιβλίο της Βίβλου την Γένεση, όπου: «είδαν οι υιοί του θεού τις θυγατέρες των ανθρώπων ότι ήταν όμορφες και πήραν για γυναίκες τους όσες από εκείνες τους άρεσαν» (Β.Β.) Γένεσις 6.1.
[6]  «Το δε βιβλίο του Τωβίτ είναι Εβραϊκό» Μιχ. Γλύκας «Βίβλος χρονική» 321.4.
[7]  Κ. Παλαιολόγος Επιμελ. Εργαστ. φυσικής Πανεπ. Αθηνών. Βλ. Δρανδ. «καπνισμός»
[8]  «Ραφαήλ του μεγάλου» Τωβίτ 3.16. Το όνομα Ραφαήλ σημαίνει: «ο θεός πολεμάει»
[9]  Ιωάννης Χρυσόστομος Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως: Σύνοψις Παλαιάς και Καινής Διαθήκης «Βιβλίον Τωβίτ» 56.360.55.
[10]  Αθανάσιος θεολόγος: Σύνοψις Παλαιάς Διαθήκης. «Βιβλίον Τωβίτ» 28.372.49.
[11]  Στην πραγματικότητα μεσολαβεί ο Σαργών Β΄ (722-705 π.Χ.) αλλά τέτοιες ανακρίβειες είναι εντελώς συνηθισμένες στα ιστορικά δεδομένα της Βίβλου.
[12]  Π. Μπρατσιώτης, καθηγητής εισαγωγής και ερμηνείας στην Π. Διαθήκη των Ο΄ του πανεπ. Αθηνών. (Δρανδάκης: «Τωβίτ»).
[13]  Ο Αθανάσιος ο Θεολόγος (Σύνοψις 28.289.21) είναι ο πρώτος που μετονόμασε σε δευτεροκανονικό τον Τωβίτ, ενώ ο προγενέστερος του Κλήμης Αλεξανδρείας αγνοεί αυτόν τον σκόπιμο τεμαχισμό!
[14]  «Τον Τωβίτ, την Σοφία Σολομώντος, καθώς και την Ιουδίθ, αναγνώρισε ως κανονικά βιβλία η εν Καρθαγένη (418μ.Χ.) σύνοδος δια του λβ΄ κανόνος» Πρωτοσύγκελος Ευστάθ. Δ. Σκάρπας. Βλ. επίσης Δρανδάκης «Αγία Γραφή». «Ο παρών κανών (λβ΄) ορίζει ότι εις την Εκκλησία, άλλο τι να μην αναγιγνώσκεται εις όνομα αγίων γραφών, εκτός απ’ τα κανονικά τούτα βιβλία… Αυτές δε είναι οι κανονικές Γραφές: Γένεσις, Έξοδος, Λευιτικόν, Αριθμοί, Δευτερονόμιο, Ιησούς του Ναυή, Κριταί, Βασιλειών (βίβλοι δ΄) Παραλειπομένων (βίβλοι β΄) Ιωβ, Ψαλμοί, Σολομώντος (βίβλοι δ΄) Προφητών (βίβλοι ιβ΄) Ησαΐας, Ιερεμίας, Ιεζεκιήλ, Δανιήλ, Τωβίτ, Ιουδίθ, Εσθήρ, Έσδρα (βίβλοι β΄)». Σύνοδος Καρθαγένης (418μ.Χ.) Κανών ΛΒ΄. Πηδάλιον ορθοδόξου εκκλ. σελ. 480.
Βλέπε επίσης: Ο ΤΣΙΦΟΡΟΣ ΣΑΤΙΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΒΙΒΛΙΚΟ ΤΩΒΙΤ !!! Τό δαιμόνιο της Σάρρας
……………………

M. Καλόπουλος

Εντάξει, δεν είναι και μυστικό ότι ο ιουδαϊσμός, και σε λιγότερο βαθμό και ο χριστιανισμός, εμπεριέχουν πολλά μαγικά στοιχεία. Μια γρήγορη ματιά στην Αγία Γραφή, κυρίως στην Παλαιά, αλά και σε σημεία της Καινής Διαθήκης ή σε κάποια αποσπάσματα του Ταλμούδ θα το επιβεβαιώσουν αμέσως. Κι επίσης τα απλά και εύλογα ερωτήματα που θέτει ο συγγραφέας δε χρήζουν απαραίτητα απάντησης, μιας και τα θρησκευτικά κείμενα σπάνια πατούν πάνω στη λογι΄κή. Παρεμπιπτόντως, αυτή είναι η χιλιοστή δημοσίευση του ιστολογίου.

Τα πάντα είναι φανταχτερά στολισμένα. Στολισμένα δέντρα, κατασκευές με κλαδιά ταλαίπωρων γυμνόσπερμων κωνοφόρων και κουκουνάρια, Άγιοι Βασίληδες, έλκυθρα, τάρανδοι, αστεράκια, αγγελάκια, μπάλες και μπαλάκια, καρτουνώδεις φάτνες, ενίοτε κάπως παράξενες, χιονάκια, χιονάνθρωποι με καρότα κι άλλα χειμέρια σύμβολα που δεν τα βλέπουν ποτέ όσοι είναι στην ομώνυμη νάρκη, και βέβαια φωτεινά και πολύχρωμα λαμπιόνια παντού, που παίζουν κι εναλλάσσονται σε διάφορους τρελούς ρυθμούς. Όλοι οι άνθρωποι βγαίνουν έξω, και συρρέουν στα μαγαζιά για να αγοράσουν δώρα για τους δικούς τους, αδειάζοντας τις κάρτες τους. Από παντού ακούγονται τζινγκλ μπελς και γιορτινές μουσικές με κυρίαρχα ορισμένα γνωστά, κυρίως αμερικάνικα, άσματα, τα ίδια και τα ίδια κάθε χρονιά. Τα παιδιά χαίρονται, μπουκώνονται με γλυκάκια, και αδιμονούν για τα δώρα που θα λάβουν από τους γονείς τους ή τον Άι-Βασίλη, ανάλογα με το αναπτυξιακό τους επίπεδο. Αυτό είναι το ετήσιο καρναβάλι που αποκαλείται Χριστούγεννα. Μία παγκοσμιοποιημένη, εμπορευματοποιημένη γιορτή, που γιορτάζεται σ’όλο το δυτικό και σε πολλά μέρη του μη δυτικού κόσμου, χριστιανικού και μη. Εξαιρουμένων ίσως των ισλαμικών κρατών, η χειμερινή αυτή εορτή γιορτάζεται σχεδόν παγκοσμίως σήμερα. Και φυσικά ελάχιστος λόγος γίνεται για τη θρησκευτική της απαρχή από τους ελάχιστα ή μη θρησκευόμενους, αν και παρατηρείται ανεξήγητη αύξηση του ενδιαφέροντος για τους αναξιοπαθούντες του άδικου τούτου κόσμου και υποτυπώδεις κινήσεις υπέρ τους, με συχνή χρήση της κακοποιημένης έννοιας της αγάπης, από μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Μήπως αυτό πρόκειται για θαύμα; Για τους πιο θρησκευομενους όμως του κόσμου αυτού, τα Χριστούγεννα σηματοδοτούν τη γέννηση του Κυριου Ημών Ιησού Χριστού, ο οποίος γεννήθηκε υποτίθεται σε μία φάτνη (θαύμα ότι δεν τον δάγκωσαν ή και δεν τον έφαγαν τα ζώα) από μια παρθένα εγκυμονούσα του ναού (πολλοί άνθρωποι συνέρεαν στο ναό πάντως, και μην ξεχνάτε ότι η κοπέλα ήταν φτωχή), την οποία περιμάζεψε ένας ψυχοπονιάρης μαραγκός, ο οποίος πιθανότατα κατασκεύαζε φέρετρα, αγχόνες και κρεβάτια για τις ακολασίες των πλουσίων της εποχής. Οι πιο θρησκευόμενοι που έλεγα λοιπόν, αν και συχνά παραπονιούνται για την κατάπτωση της γιορτής των Χριστουγέννων, εξακολουθούν να μετέχουν των απολαύσεών της. Μπορεί να νηστέψουν από πριν και να κοινωνήσουν στην εκκλησία, αλλά θα ακούσουν και το τζινγκλ μπελ, θα φάνε μπόλικα γλυκά και θα στολίσουν το σπίτι τους με δέντρο και φωτάκια. Σε ακόμα πιο θρησκευόμενες μερίδες ή σε τόπους όπου ο χριστιανισμός ακο΄μα είναι πραγματική θρησκεία ωστόσο, τα Χριστούγεννα είναι κυρίως θρησκευτική εορτή. Είτε με την θρησκευτική είτε με την εκκοσμικευμένη μορφή της όμως, κατά γενική ομολογία η γιορτή αυτή θεωρείται χαρμόσυνο γεγονός που φωτίζει τις μουντές ζωές μας. Πώς την αντιμετωπίζουν όμως ακόλουθοι άλλων θρησκειών;

Πώς την αντιμετωπίζουν οι Εβραίοι για παράδειγμα, δεδομένου ότι αντιτίθενται έντονα, αν όχι μισούν, το χριστιανισμό; Θα περίμενε κανείς ότι μία χριστιανική γιορτή θα είναι αδιάφορη για τους οπαδούς άλλης θρησκείας, αλλά αυτό δεν ισχύει πάντοτε. Οι Ευρωπαίοι Εβραίοι, ζώντας ιστορικά σε ένα εχθρικό περιβάλλον για την πίστη τους, εξού και η απέχθειά τους για το χριστιανισμό, ανέπτυξαν διάφορα έθιμα για την Παραμονή των Χριστουγέννων, τα οποία είχαν σκοπό να τους προστατεύσουν από το κακό των ημερών, αλλά και για να τονώσουν τη δεισιδαιμονία τους όπως φαίνεται. Γι’αυτούς, η παραμονή των Χριστουγέννων είναι το λεγόμενο Nittel Nacht, μια μέρα καταραμένη.

Η φράση είναι γίντις, της γλώσσας που ομιλούσαν ιστορικά οι περισσότεροι Ευρωπαίοι Εβραίοι (Ασκενάζι), η οποία βασίζεται σε κάποια γερμανική διάλεκτο, με έντονες επιρροές από τα εβραϊκά, τα αραμαϊκά και από σλαβικές γλώσσες, και γράφεται με το εβραϊκό αλφάβητο. Η προέλευση της λέξης Nittel δεν είναι πλήρως εξακριβωμένη, αλλά ίσως προέρχεται από το λατινικό natalis, ο γενέθλιος, δηλαδή η γενέθλια νύκτα. Σύμφωνα με άλλη ετυμολόγηση, το νίτελ αποτελεί αρκτικόλεξο του Nischt Yiden Tarren Lernen, δηλαδή η νύκτα που οι ιουδαίοι δε μελετούν την Τορά, αν και πιθανότερη ετυμολογία είναι η πρώτη. Τέλος υπάρχει και η άποψη, ότι επειδή δεν ήθελαν οι χασιδιστές να αναφέρουν το όνομα του Ιησού, τον αποκαλούσαν «νατάλ», δηλαδή κρεμασμένο στα εβραϊκά, σύμφωνα με μια λανθασμένη ταλμουδική αφήγηση που υποστηρίζει ότι ο Χρισ΄τος απαγχονίστηκε και δε σταυρώθηκε. Η ημέρα αυτή είναι αποφράδα για τους Εβραίους, γιατί τότε γεννήθηκε ο Χριστός, η αρχή των παθημάτων τους για τους επόμενους αιώνες. Είναι μέρα όπου κυκλοφορούν δαίμονες, και σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις, και το ίδιο το πνεύμα του Χριστού, το οποίο θεωρείται δαιμονικό. Οι πονηρές αυτές δυνάμεις αποκαλούνται κλιπότ, δηλα΄δη κοχύλοια, γιατί προσκολλώνται ως κοχύλια στις δυνάμεις του καλού. Την ημέρα λοιπόν αυτή, απαγορεύεται η μελέτη της Τορά, των ιερών κειμένων του ιουδαϊσμού. Αν και η μελέτη της Τορά είναι υψίστης σημασίας για τον ιουδαϊσμό, ξεπερνώντας σε βαρύτητα πολλές άλλες εντολές, σε σημείο που ορισμένοι υπερορθόδοξοι πιστεύουν ότι και ο ίδιος ο Θεός μελετά Τορά για τις τρεις πρώτες ώρες της ημέρας – δεν γνωρίζει τα δημιουργήματά του δηλαδή; -, η πράξη αυτή πιστεύεται ότι ωφελεί πνευματικά όλον τον κόσμο, οπότε υπάρχει κίνδυνος να ωφεληθούν οι δαίμονες εκείνη τη μέρα. Αρκετοί Εβραίοι δεν κοιμούνται το βράδυ των Χριστουγέννων, μήπως και ονειρευτούν τη μελέτη της Τορά. Σύμφωνα με τη χασιδική παράδοση, όσοι μελετούν Τορά θα δουν σκυλιά στον ύπνο τους, τα οποία συμβολίζουν το κακό. Επίσης η συναγωγή ή ο χώρος μελέτης παραμένουν κλειστά, ακόμα κι αν είναι Σάββατο, και οι Εβραίοι παραμένουν στα σπίτια τους. Αυτός ο κανονισμός πιθανόν να τέθηκε σε ισχύ εξαιτίας του κινδύνου της θυματοποίησης των Εβραίων από τους χριστιανούς, η οποία κορυφωνόταν εκείνες της ημέρες θρησκευτικής κατάνηξης και συνοδού αλκοολικής μέθης, όπως ισχυρίζονται οι Εβραίοι τουλάχιστον. Ακόμα, απαγορεύεται τα ζευγάρια να έχουν σεξουαλική επαφή εκείνη τη νύχτα, διότι το παιδί που θα συλληφθεί θα γίνει αποστάτης ή νταβατζής.

Και τι κάνουν τότε οι Εβραίοι εκείνη τη μέρα; Πολλοί συνηθίζουν να περνούν το χρόνο τους παίζοντας χαρτιά ή σκάκι, ή παίζουν το ντράιντελ, ένα τυχερό παιχνίδι που παίζεται επίσης και στη Χανουκά. Στη συναγωγή παίζουν τυχερά παιχνίδια, αν είναι ανοιχτή. Απορίας άξιο είναι πότε προλαβαίνουν να μάθουν χαρτιά, σκάκι ή άλλα παιχνίδια, εφόσον η μελέτη της Τορά καταλαμβάνει τον περισσότερο διαθέσιμο χρόνο τους. Πολλοί επίσης αρέσκονται να διαβάζουν το Τολεντότ Γεσού, μια παρωδία του βίου του Ιησού Χριστού, όπου, μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότοι ο Κύριος Ημών γεννήθηκε από μία πόρνη, η οποία τον συνέλαβε όταν ήταν νιντά, δηλαδή σε εμμηνόρροια. Επίσης μπορεί να διαβάζουν άλλα, κοσμικά βιβλία, να κανονίζουν τα οικονομικα των επιχειρήσεών τους, να πληρώνουν λογαριασμούς, να κανονίζουν χρήματα για ελεημοσύνες, να κάνουν μικροεπιδιορθώσεις στο σπίτι, ή ακόμα και να ράβουν, αγαπημένη δραστηριότητα του έβδομου λουμπαβιτσιανού ραβίνου Μεναχέμ Μέντελ Σνέερσον, ο οποίος από λίγους οπαδούς του θεωρείται ο ίδιος ο Μεσσίας. Μία ακομα παραγωγική δραστηριότητα στην οποία επιδίδονται οι Εβραίοι εκείνη τη μέρα είναι το κόψιμο του χαρτιού τουαλέτας για τα Σάββατα της υπόλοιπης χρονιάς. Το τελευταίο δεν είναι αστείο. Το Σάββατο, οποιαδήποτε παραγωγική διαδικασία απαγορεύεται, συμπεριλαμβανομένου και του σχισίματος, οπότε απαγορεύεται και το σχίσιμο χαρτιού τουαλέτας. Άρα το Νίτελ Ναχτ, χωρ΄΄ις την ανάγκη μελετής της Τορά, ήταν μια ιδανική μέρα για την λύση αυτού του προβλήματος. Σήμερα ωστόσο, με τα ήδη κομμένα χαρτιά που διατίθενται στο εμπόριο γι’αυτόν το σκοππό, το έθιμο αυτό έχει σχεδόν εκλείψει.

Δεν είναι απολύτως γνωστό πότε ξεκίνησε το Νίτελ Ναχτ, όμως ο διακεκριμένος ταλμουδιστής ραβίνος Σαμουήλ Άιντες, γνωστός ως Μαχράσα στους κύκλους των γεσιβιστών, ήδη τηρούσε το Νίτελ Ναχτ από τα τέλη του 16ου αιώνα. Την τήρηση της ημέρας προώθησε ο μεγάλος μυστικιστής και ιδρυτής του χασιδισμού ραβίνος Μπάαλ Σεμ Τοβ το 18ο αι. Πολλοί ραβίνοι μετά απ’αυτόν προσέθεταν τους δικούς τους ιδιαίτερους κανόνες. Στα μέσα του 20ου αιώνα ωστόσο, οπότε οι σχέσεις χριστιανισμού και ιουδαϊσμού είχαν εξομαλυνθεί, τα έθιμα του Νίτελ Ναχτ είχαν παραμεριστεί. Σήμερα, η γιορτή είναι άγνωστη στους περισσότερους Εβραίους και τηρείται μόνο από ορισμένους κύκλους σκληροπυρηνικών υπερορθόδοξων, κυρίως χασιδιστών.

Όπως και με άλλα ζητήματα, υπάρχουν αρκετές διαφωνίες γύρω από το Νίτελ Ναχτ. Υπάρχει για παράδειγμα διαφωνία για το πότε ακριβώς ξεκινά, δηλα΄δη από ποια ώρα ακριβώς θα πρέπει να σταματήσει ο ευσεβής ιουδαϊος τη μελέτη της Τορά, μεσημέρι, απόγευμα ή βράδυ της Παραμονής. Επίσης υπάρχει διαφωνία για την ημερομηνία τήρησης του Νίτελ Ναχτ, αφού οι δυτικοί έχουν την παραμονή στις 24 Δεκεμβρίου, ενώ οι περισσότερες ορθόδοξες χώρες στις 6 Ιανουαρίου. Συνήθως κάθε κοινότητα τηρεί το Νίτελ Ναχτ ανάλογα με την τοπική ημερομηνία εορτασμού των Χριστουγέννων, αν και οι πολύ ευσεβείς Εβραίοι το τηρούν και τις δύο ημερομηνίες για να είναι σίγουροι. Μια άλη διαφωνία αφορά το αν μια τέτοια μέρα θα πρέπει να τηρείται στη γη του Ισραήλ, η οποία θεωρείται άγια, με άλλους να μην το θεωρούν απαραίτητο κι άλλους να εξακολουθούν να την τηρούν. Τέλος μια άλλη διχογνωμία αφορά την απαγόρευση της μελέτης της Τορά. Επειδή η μελέτη της Τορά είναι το σημαντικότερο πράγμα, είναι αδιανόητο να ζητείται από κάποιον ευσεβή Εβραίο να την παραμερίσει για οποιονδήποτε λόγο. Οι υποστηρικτές της απαγόρευσης από την άλλη το δικαιολογούν ισχυριζόμενοι ότι και η τήρηση των ραβινικών κανόνων είναι επίσης Τορά, οπότε ουσιαστικά δεν παύουν να την μελετούν. Ταλμουδικός αχταρμάς όπως πάντα.

Πολλά από τα έθιμα του Νίτελ Ναχτ (απαγορεύσεις στη μελέτη της Τορά ή στο σεξ) είναι παρόμοια με αυτά της ημέρας του Τισά Μπιάβ, δηλαδή της εννάτης του μηνός Αβ, κατά την οποία μνημονεύεταιη καταστροφή των δύο ναών, της Ιερουσαλήμ κι όλα τα δεινά που έπληξαν τους Εβραίους ανά τους αιώνες. Σύμφωνα με ορισμένους μυστικιστές, η εννάτη του Αβ ήταν η πραγματική ημέρα γέννησης του Χριστού.

Αυτά λοιπόν πίστευαν κι έκαναν οι Εβραίοι τα Χριστούγεννα. Σκεφτείτε σε τι παράνοια ζούσαν καθημερινά! Προσεχώς πρέπει να ανεβάσω ακριβώς αυτό, τις δεισιδαιμονίες δηλα΄δή των Εβραίων των στετλ της Ευρώπης. Και το χειρότερο είναι ότι ακομα και σήμερα κάποιοι πιστεύουν ότι την παραμονή των Χριστουγέννων κυκλοφορούν δαίμονες, ότι υπάρχει πνεύμα του Ιησού Χριστού που τους επηρεάζει, ότι αν κόψεις χαρτί για να σκουπιστείς το Σάββατο έχει κάποια συνέπεια ή ότι το διάβασμα και ο σχολιασμός κάποιων αρχαίων κειμένων βελτιώνει τον κόσμο μας. Και το ακόμα ανησυχητικότερο είναι ότι αυτοί που πιστεύουν τα παραπάνω τυγχάνει να τρέφουν μίσος προς τους μη ιουδαϊους, τους οποίους αντιμετωπίζουν στην καλύτερη περίπτωση με καχυποψία. Θα μπορούσε άραγε το Νίτελ Ναχτ να καταδικαστεί ως ρατσιστικό γεγονός, ή είναι αντισημιτική αυτή η πρόταση; Γιατί αυτοί να κατακρίνουν το κάψιμο του Ιούδα για παράδειγμα ως αντισημιτικό έθιμο και να μη μπορούμε να κα΄νουμε εμείς το ίδιο σ’αυτούς;

Εύχομαι λοιπόν καλό Νίτελ Ναχτ σε όλους τους αναγνώστες μου. Παίξτε χαρτιά και φάτε όσο μπορείτε!

Πηγές:
πηγή 1
πηγή 2
πηγή 3
πηγή 4
πηγή 5
πηγή 6

Πηγή:
pentapostagma.gr

Η ύπαρξη και το φθοροποιό έργο των δαιμόνων

Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου Στα χρόνια της επί γης παρουσίας και δράσης του Χριστού, ζούσαν άνθρωποι που, περισσότερο από την εποχή…

aggelos-mixail

Δημοσίευση

25 Οκτωβρίου 2015, 1:13 μ

Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου
Στα χρόνια της επί γης παρουσίας και δράσης του Χριστού, ζούσαν άνθρωποι που, περισσότερο από την εποχή μας, ήταν ψυχοπαθολογικά πειραγμένοι με δαιμονική συνέργεια και όχι μόνο καθαρά βιολογική και ιατρική. Αυτοί καλούνταν δαιμονιζόμενοι και στα Ευαγγέλια βλέπουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις θεράπευσε ο Ιησούς ανθρώπους από δαιμονοληπτικές καταστάσεις (άλλωστε έκανε και ένα σωρό άλλες θεραπείες διαφορετικής παθολογίας), ενώ συνομιλούσε με τους δαίμονες πριν τους εκδιώξει, γεγονότα όχι φανταστικά αλλά αληθινά, που τα ζούσαν οι άνθρωποι τότε, οι οποίοι διέκριναν καθαρά την έννοια της ασθένειας από τον δαιμονισμό: «Κατά το δειλινό…. τού έφεραν (του Ιησού) όλους τους ΑΡΡΩΣΤΟΥΣ και τους ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΥΣ (Μάρκ. 1,32) και «Ο Ιησούς θεράπευσε πολλούς που υπέφεραν από ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ, κι ΈΒΓΑΛΕ ΠΟΛΛΑ ΔΑΙΜΟΝΙΑ, δεν τα άφηνε όμως να μιλούν, γιατί τον αναγνώριζαν ότι είναι ο Μεσσίας» (Μάρκ. 1,32-34).

Στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, το δαιμονικό πνεύμα ζητάει από τον Ιησού να μην το απομακρύνει από τον παθόντα άνθρωπο, και του λέει: «Τι δουλειά έχεις εσύ με εμένα, Ιησού, Υιέ του Υψίστου Θεού; Σ’ εξορκίζω στο Θεό να μην με βασανίσεις». Ο Ιησούς τον ρώτησε: «Ποιο είναι το όνομά σου;» Κι εκείνος απάντησε: «Το όνομά μου είναι Λεγεώνα, γιατί είμαστε πολλοί». Τα δαιμόνια παρακαλούσαν τον Ιησού να μην τα διώξει έξω από την περιοχή, αλλά αντίθετα του έλεγαν: «Στείλε μας (τουλάχιστον) να μπούμε στους χοίρους». Ο Ιησούς τούς το επέτρεψε. Και αμέσως οι χοίροι όρμησαν στον γκρεμό και πνίγηκαν στη θάλασσα (Μάρκ. 5, 1-20). Στη Συναγωγή της Καπερναούμ, κάποιος που κατεχόταν από δαιμονικό πνεύμα κραύγασε, λέγοντας: ‘Τι δουλειά έχεις εσύ με μας Ιησού Ναζαρηνέ; Ήρθες να μας αφανίσεις; Σε ξέρω ποιος είσαι: είσαι ο Εκλεκτός του Θεού’ (Μάρκ. 1,23-24). «Οι άρρωστοι από δαιμονικά πνεύματα, όταν τον έβλεπαν, έπεφταν μπροστά του και κραύγαζαν: ‘Εσύ είσαι ο Υιός του Θεού’» (Μάρκ. 3,11). Οι προσωπικές και λογικές, πλην όμως μοχθηρές και ύπουλες, ιδιότητες των δαιμονίων, ο διάλογος που διεξάγουν με τον Ιησού και ο φόβος των προ Αυτού, η αναγνώρισή Του υπ’ αυτών ως Υιού του Θεού, μας κάνουν να δεχθούμε ότι δεν πρόκειται εδώ για περιπτώσεις ασθενειών από φυσικά αίτια και μόνο, αλλά για ενέργειες διεφθαρμένων πνευματικών πλασμάτων, τα οποία στην Αγία Γραφή καλούνται δαιμόνια και πονηρά πνεύματα.

Τα Ευαγγέλια περιγράφουν σαφώς τη διδασκαλία του Ιησού, όταν Εκείνος έλεγε: «Όταν το δαιμονικό πνεύμα βγει από τον άνθρωπο (εξορκισμός και θεραπεία), περνάει από ξερούς τόπους ψάχνοντας να βρει κάπου να ξεκουραστεί, μα δε βρίσκει. Τότε λέει: ‘θα γυρίσω ξανά στην κατοικία μου απ’ όπου έφυγα’. Έρχεται και τη βρίσκει σκουπισμένη και στολισμένη (την ύπαρξη του ανθρώπου που μετανόησε). Τότε πηγαίνει και παίρνει άλλα επτά πνεύματα, πιο πονηρά από το ίδιο, και μπαίνουν και κατοικούν εκεί. Έτσι, η τελευταία κατάσταση του ανθρώπου εκείνου γίνεται χειρότερη από την προηγούμενη» (όταν δεν προσέξει και δεν είναι ταπεινός, όταν δεν μετανοεί και δεν εξομολογείται) {Λουκ. 11,24-26}. Σε τέτοιου είδους περιπτώσεις δεν πρόκειται για ανήθικους ανθρώπους και κακούς απέναντι στο κοινωνικό σύνολο, αλλά για επιβολή διπλής θέλησης και συναίσθησης στην κατειλημμένη από ακάθαρτο πνεύμα ύπαρξη δυστυχισμένων ανθρώπων. Πατερικά, δύο πολύ σημαντικές αιτίες δαιμονοκαταλήψεως επί της προσωπικότητας ανθρώπου είναι η αχαλίνωτη κακή και οργιάζουσα φαντασία, καθώς και η ακόλαστη ζωή, που επιτρέπουν προσβολές των δυνάμεων του σκότους. Είναι σίγουρο βέβαια πως, τόσο η έλευση του Κυρίου Ιησού στον κόσμο μας, όσο και η Ανάστασή Του και η εκκλησιαστική διδασκαλία και μυστηριακή ζωή κατέθραυσαν και κατέλυσαν τις σπουδαιότερες εκδηλώσεις της σατανικής ισχύος, που επί των ημερών της σαρκώσεως του Σωτήρος ήταν καταφανέστατες: «Όταν γύρισαν πίσω (από την ιεραποστολή τους) οι εβδομήντα μαθητές, έλεγαν γεμάτοι χαρά: ‘Κύριε, ακόμη και τα δαιμόνια μάς υπακούνε όταν τα προστάζουμε στο όνομά σου’ (το όνομα του Ιησού Χριστού είναι παντοδύναμο). Και ο Ιησούς τούς είπε: ‘Έχω δει το σατανά να πέφτει από τον ουρανό σαν αστραπή. Σας δίνω την εξουσία να πατάτε πάνω σε φίδια και σκορπιούς, και να κυριαρχείτε πάνω σ’ όλη τη δύναμη του εχθρού. Τίποτε δεν θα σας βλάψει» (Λουκ. 10,17-19).
‘Σατανάς’ σημαίνει εχθρός του Θεού και των ανθρώπων. Εχθρός κάθε αγαθού και πάσης αρετής. Πηγή κάθε κακίας εν τω κόσμω. Στην Αγία Γραφή η λέξη αυτή και ό,τι εκφράζει απαντά 30 φορές. Καλείται και ‘πειραστής’, ‘δράκοντας’, ‘πονηρός’, ‘αρχαίος όφις’. Στον Ιώβ είναι αξιοπαρατήρητο πως παρίσταται ανάμεσα στους υιούς του Θεού, που όμως σημαίνει ότι η δύναμη του είναι υπό την εξουσία του Θεού και εξυπηρετεί χωρίς να το γνωρίζει την λυτρωτική βουλή του Υψίστου. Ο σατανάς μισεί πράγματι τον άνθρωπο και θέλει το κακό του, τον εξευτελισμό του και το θάνατό του. Είναι ο χειρότερος τύραννος σε όσους του επιτρέπουν –με την ασεβή ζωή τους και τη φθαρμένη φαντασία τους- να τους εξουσιάζει. Αντίθετα, ο απόστολος Παύλος παρουσιάζει την εσωτερική ειρήνη και την προσωπική χαρά του πιστού, όταν λέγει: «Δεν ζω πλέον εγώ, αλλά ζει μέσα μου ο Χριστός» (Γαλ. 2,20). Η ύπαρξη δαιμονισμένων αποδεικνύεται και από τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις ανθρώπων που καταφεύγουν στον Άγιο Γεράσιμο στην Κεφαλονιά, αλλά βεβαίως και από τις ιάσεις μπροστά στην θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Τήνου. Αρκετοί από τους δαιμονοκαταληφθέντες φανερώνουν άλλωστε μπροστά σε όλους πολλά απόκρυφα και άγνωστα κρίματα τρίτων, που μόνο εκείνοι φυσικά τα γνωρίζουν. Για τους ψυχιάτρους εκείνους που δεν είναι χριστιανοί, πολλές δαιμονικές εκδηλώσεις επί ασθενών θεωρούν ότι οφείλονται σε βαριές υστερίες και μόνο. Τα χαρακτηριστικά εν τούτοις των δαιμονοκυριευμένων είναι φανερά και διαφορετικά:
Στην ιστορία του δαιμονισμένου (ή δαιμονισμένων στο Ματθαίο) Γαδαρηνών (Μάρκου 5, 1-20) φαίνεται καθαρά ότι: (α) Τον δαιμονισμένο κατείχε ξένη οντότητα, (β) διέθετε ασυνήθιστες δυνάμεις, (γ) έκοβε αλυσίδες με εκρηκτική συμπεριφορά, (δ) είχε διχασμό προσωπικότητας, (ε) υπερφυσικές ιδιότητες αφού κατάλαβε αμέσως πως είχε μπροστά του τον Χριστό, (στ) αντί γι’ αυτόν απευθύνθηκαν στον Ιησού πολλές φωνές από μέσα του σαν λεγεώνα ανθρώπων. Αυτά δεν είναι φρενοβλάβεια αλλά σοβαρές καταστάσεις δαιμονικής επήρειας, όπως φαίνεται εξάλλου και στους πνευματιστές, που μιλάνε τέλεια μέσα από ύπνωση σε διαφορετικές γλώσσες (χωρίς να τις έχουν διδαχτεί), χρησιμοποιούν άλλη χροιά φωνής από τη δική τους, αποκαλύπτουν μυστικιστικά κρυμμένα ή χαμένα αντικείμενα, και τους ενοχλούν γενικά τα εκκλησιαστικά και αγιογραφικά θέματα. Δαιμονισμός ή μεντιουμισμός υπάρχει ή κρύβεται και στον αποκρυφισμό, τον σαμανισμό, τη μαγεία, τη μαντεία, την εσωτερική αστρολογία, τη χειρομαντεία, την τηλεκίνηση (ανασήκωμα ή κίνηση αντικειμένων μόνο υποτίθεται με τη σκέψη). Τα μέντιουμ, οι μάγοι και οι οραματιστές αποτελούν το ιερατείο της δαιμονικής ιεροσύνης, κατά τον αείμνηστο π. Ιωήλ Γιαννακόπουλο.

Οι μάγοι συνιστούν ενίοτε να παρακολουθήσουν οι πελάτες τους κάποια ακολουθία της Εκκλησίας, διαθέτουν παραπλανητικά εκκλησιαστικές εικόνες στα γραφεία τους, και άλλα συναφή, για να μην εγείρουν υποψίες στους αφελείς. Δίνουν σκόνες για να ρίξουν πάνω τους ή σαπούνια για να πλυθούν στο μπάνιο μ’ αυτά οι ψυχοσωματικά ασθενείς τους, και πολλοί, που δεν γνωρίζουν πως τα σύνεργά τους είναι δαιμονικά διαβασμένα, υπακούουν στις κάλπικες εντολές τους προδίδοντας έτσι την χριστιανική τους πίστη, το Χρίσμα τους. Ο άγιος Νικόδημος αναφέρει ότι ο διάβολος χρησιμοποίησε πρώτος την παραλλαγή-καμουφλάζ για να πετύχει τα ψυχοφθόρα σχέδιά του, ήτοι να καταστρέψει ψυχές για τις οποίες ο Χριστός θυσιάστηκε πάνω στο Σταυρό. Γι’ αυτό και ο διάβολος μετασχηματίζεται σε άγγελο φωτός ακόμα (Β΄ Κορ. 11,14) για να παραπλανήσει, να διαφθείρει υγιείς συνειδήσεις, όπως καταγράφεται στην Καινή Διαθήκη η περίπτωση της μαντευομένης κοπέλας των Φιλίππων (Πράξ κεφ. 16), που είχε αποκρυφιστικό ‘χάρισμα’ να αποκαλύπτει τα μελλοντικά γεγονότα, αλλά αποδείχθηκε σατανικό και ύπουλο.

Τους ανθρώπους του Θεού δεν μπορεί να πειράξει ο διάβολος (Ιω. 5,16). Τους αδιάφορους όμως θρησκευτικά τούς έχει με το μέρος του ο σατανάς. Πολλοί, κατά κόσμον μορφωμένοι, της υψηλής οικονομικής στάθμης, ή ακόμη και επιστήμονες, έχασαν περιουσίες, ρεζιλεύτηκαν, απελπίστηκαν ή αυτοκτόνησαν στη σχέση τους με τον αποκρυφισμό και τη μαγεία, ενώ έχασαν την υγιή εκκλησιαστική κοινωνία που σώζει και αναπαύει. Ο διάβολος «τυράννων πάντων χαλεπώτερος», σύμφωνα και με τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο (50, 677). Στην εποχή μας ανθίζει ο Νεοεποχικός συγκρητισμός και χαλαροί χριστιανοί επιδίδονται στον διαλογισμό, επισκέπτονται μέντιουμ, ακολουθούν κατά γράμμα αστρολογικές προβλέψεις, κρεμάνε στο λαιμό τους ενεργειακά φυλακτά και διαθέτουν λίθους ή κρυστάλλους που δήθεν προσδίδουν ευεξία, δύναμη, υγεία. Δεν συνδυάζονται όμως όλα αυτά. Δεν συμβιβάζεται ο Χριστός με τον σατανά. Ο συμβιβασμός είναι πλάνη και τέχνασμα του πονηρού: ‘Κανείς δεν δύναται να υπηρετεί σε δύο κυρίους. Γιατί ή τον ένα θα μισήσει και τον άλλο θα αγαπήσει, ή στον ένα θα προσκολληθεί και τον άλλο θα καταφρονήσει. Δε δύναστε, λέγει Κύριος, να υπηρετείτε στο Θεό και στο Μαμωνά’ (Λουκ. 16,13). Υπάρχουν βέβαια και ηπιότερες μορφές δαιμονοπληξίας, όπως η δουλεία στα φοβερά πάθη της απιστίας, αιρέσεως, διαφθοράς, υπερηφάνειας κ.λπ. Υπάρχουν σε μικρογραφία σήμερα πάμπολλοι άνθρωποι κάτω από την κυριαρχία του προσωρινού κοσμοκράτορα.

Πνευματικά όπλα κατά των δαιμόνων είναι ο σταυρός, η Θ. κοινωνία, η ταπείνωση και η Εξομολόγηση. Η καθαρή και αγνή καρδιά που ξέρει να αγαπάει. Επίσης, ιδιαίτερα, η προσευχή και η νηστεία: «Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να το βγάλουμε;», ρώτησαν κάποτε τον Χριστό οι μαθητές Του. «Αυτό το δαιμονικό γένος», απάντησε Εκείνος, «δεν βγαίνει παρά μόνο με προσευχή και νηστεία» (Ματθ. 17, 19-21). Όταν πέρασε ο εξολοθρευτής άγγελος ανάμεσα από Αιγύπτιους και Εβραίους, το αίμα του αρνίου (Εξόδου 12/13) ήταν η λύτρωσή των Ιουδαίων. Το αίμα του Ιησού Χριστού, του Κυρίου ημών, δια του μυστηρίου της Θ. Μεταλήψεως, είναι η δική μας αληθινή και πλήρης λύτρωση. «Αυτόν (τον Κατήγορο) νίκησαν οι αδελφοί μας με το αίμα του Αρνίου και με τη μαρτυρία που έδωσαν για τον Ιησού», αναφέρεται στην Αποκάλυψη (12, 11). Μελέτη του θείου λόγου, καθημερινή προσευχή, αγαπητική κοινωνία μεταξύ μας, κλάση του άρτου είναι η πανοπλία των χριστιανών. Οι πνευματιστές και οι ψευτοθεραπευτές της Νέας Εποχής χάνουν τη δύναμή τους όταν κάποιοι προσεύχονται. Διότι ό,τι καταφέρνουμε δεν το καταφέρνουμε με τις δικές μας δυνάμεις, αλλά με τη δύναμη του Θεανθρώπου, στον οποίον πάνω έχουμε αποθέσει όλες τις ελπίδες μας. Πραγματική απελευθέρωση από τις δυνάμεις του σκότους προσφέρει μόνο ο Χριστός. Σ’ αυτόν βρίσκεται η αληθινή δύναμη και εξουσία. Είναι ο Υιός του Θεού, που μας επισκέφθηκε ως άνθρωπος για να μας υιοθετήσει δια του Σταυρού Του και να μας καταστήσει και πάλι πολίτες της αιωνίου πνευματικής βασιλείας Του.

ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ:
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΩΝ, Βαρθολομαίου Γεωργιάδου, (+)επισκόπου Κορίνθου, εκδ. ‘Δημιουργία’, Αθ. 1992
Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ, Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας, 2003
ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ, Dr. Kurt Koch, Ελεύθερες Εκδόσεις, 1991
ΛΕΞΙΚΟΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΓΡΑΦΩΝ, Γ. Κωνσταντίνου, Αθ. 1888
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, Ν. Γ. Νευράκη, Αθ. 198

Όλη η χριστιανική παπαρολογία περί δαιμόνων βολικότατα μαζεμένη σε λίγες παραγράφους, με όλες τις παραπομπές στα ευαγγέλια όπου πρωτοαναφέρεται. Το βάθος της άγνοιας και της δεισιδαιμονίας στον απλό λαό της Μέσης Ανατολής και όχι μόνο της εποχής του Χριστού πιστεύω πως είναι ασύλληπτο για μας. Ίσως να μπορούμε να τους συγκρίνουμε με κάποιες απομονωμένες αφρικανικές φυλές, αλλά και πάλι ακόμα κι αυτοί μπορεί να έχουν μικρή επαφ΄΄η με τον έξω κόσμο. Τότε πίστευαν ότι παντού υπάρχουν δαίμονες, ότι κάθε κακό στη ζωη΄του ανθρώπου προέρχεται από αυτούς και ότι όταν ο άνθρωπος ήταν ευάλωτος, και ψυχικά και σωματικά, μπορούσαν κυριολεκτικά να τον καταλάβουν. Γι’αυτό έλεγαν ότι οι δαίμονες κατοικούσαν σε ξερά και ακατοίκητα μέρη. Οι άνθρωποι πίστευαν ότι εκεί πράγματι υπήρχαν δαίμονες. Ο Χριστός δεν πήγε απλώς στην έρημο για ν’αντιμετωπίσει τον πειρασμό, αλλάτον ίδιο το Διάβολο, ο οποίος του εμφανίστηκε. Επίσης υπήρχαν σε χαλάσματα, νεκροταφεία, ακόμα και στο αποχωρητήριο. Και για να τους αποφύγουν επιστράτευαν σειρά φυλακτών, προσευχών, επικλήσεων, τεμενάδων κλπ. Αυτή όλη η παράνοια εισήχθη στην Ευρώπη με το χριστιανισμό, η οποία έμελλε να την καταδειναστεύσει για πάνω από 1500 χρόνια. Τραβούσαν με τη βία ψυχικά ασθενείς ανθρώπους στους παπάδες για να τους εξορκίσουν. Αυτοί λογικό ήταν να δυσανασχετούν μ’όλα αυτά τα κεριά και τα λιβάνια γύρω τους, αλλά κάθε ένδειξη αντίστασής τους επιβεβαίωνε την παρουσία τυ δαιμονίου μέσα τους, το οποίο τους έκανε ν’αποφεύγουν το Χριστό. Άλλοι σιγουρα θα ήταν πεπεισμένοι ότι κάποιος δαίμονας έχει κυριεύση την ψυχή τους, και θα κατέφευγαν στον παπά για βοήθεια. Γι’αυτούς επιφυλασσόταν σκληρή ασκητική ζωηή, με προσευχή, νηστεία, προφανώς όχι σεξ, για να κατευναστούν όλοιο οι πειρασμοί και τελικα να φύγει το δαιμόνιο. Αργότερα στο Μεσαίωνα, αρκετές δυτικές χώρες έφτασαν σε υπερβολές, που σήμερα θα αποκαλούνταν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, καίγοντας στην πυρά χιλιάδες ύποπτους μάγους και μάγισσες. Υπήρχε τρέλα μεγάλη. Όχι ότι ακόμα δεν υπάρχει, αλλλά περιορίζεται σε λίγες περιθωριακές περιπτώσεις τουλάχιστον, αν και δεν είναι σίγουρο πόσες απ’αυτές είναι πραγματικές.

Για άλλη μια φορά το Πενταπόσταγμα δείχνει τον πραγματικ΄κο του εαυτό. Υποτίθεται σελίδα εθνικού προσανατολισμού, χαλάει αμέσως όταν μπλέκει μέσα και την θρησκεία. Στην πραγματικότητα, πάνω από το 40% των άρθρων της έχουν να κάνουν με την Εκκλησία, και ο δαιμονισμός δε λείπει από πουθενά. Μια πρόχειρη αναζήήτηση στο Γκουγκλ με τους όρους «πενταπόσταγμα δαιμονισμός» θα σας βγάλει αρκετά άρθρα αυτής της σελίδας δημοσιευμένα σε διάφορες χρονολογίες.

Από τότε που ο άνθρωπος άρχισε να ενοχοποιεί ορισμένες βιολογικές του λειτουργίες, άρχισε να πιστεύει παράξενα πράγματα. Και, μαϊμούνι ων, έβλεπε πάντοτε οντότητες με ανθρώπινες φατσούλες και χέρια με αντίχειρες πίσω από κάθε φυσικό φαινόμενο, τύχη ή κακοτυχία, οι οποίες μάλιστα είχαν βούληση, στόχους και συναισθήματα όπως κι αυτός. Το ενδεχόμενο ότι πράγματα γίνονται είναι δεν είναι αυτός στον κόσμο δεν του πέρασε απ’το μυαλό, ή, όταν του πέρασε, του δημιούργησε τόσο μεγάλο υπαρξιακό άγχος, ώστε το απέκλεισε αμέσως κι έκανε αιώνες μέχρι να ξαναμιλήσει γι’αυτό. Τότε ο άνθρωπος είχε ανιμιστική σχέση με τον κόσμο του, η σχέση εγώ-εσύ, όπως έλεγε και η Ρέι Τάναχιλ. Και όταν λοιπόν κάτι κακό τύχαινε να συνδυαστεί με κάτι ενοχοποιημένο από τον ανθρώπινο πολιτισμό, όπώς μ’αυτές τις κακές βιολογικές λειτουργίες, τότε έπρεπε οπωσδήποτε να είναι το έργο ενός δαίμονα. Μάλλον κάπως έτσι γεννήθηκαν και οι δαίμονες της τουαλέτας, που απαντούν στα δαιμονολόγια πολλών πολιτισμών.

Ο Σουλάκ (Šulak) ήταν ο βαβυλωνιακός δαίμονας του αποχωρητηρίου. Ήταν δαίμονας που παραμόνευε στα αποχωρητήρια, ή όπου αλλού ένας άνθρωπος έκανε τις φυσικές του ανάγκες, οπότε εκεί, επειδή ήταν μόνος, ήταν ευάλωτος σε αιφνίδια επίθεσή του, η οποία ήταν ένα mišittu, δηλαδή αποπληξία, πιθανώς κάποιο εγκεφαλικό επεισόδιο, επιλειπτική κρίση, ανακοπή κλπ. Για το λόγο αυτόν, αποκαλείται και κτυπητής. Προφανώς αν τύχαινε κάποιος καρδιοπαθής να πάθει ανακοπή από το πολύ σφίξιμο – αυτό που λέμε ο γέρος πήγε από χέσιμο -, φαινόταν πολύ παράξενο, αν όχι τρομακτικό, στους τότε ανθρώπους και το απέδιδαν στο δαίμονα. Ο δαίμονας αυτός εμφανίζεται στην πλάκα 27 του βαβυλωνιακού διαγνωστικού εγχειριδίου, ιατρικού βιβλίου του πρώτου μισού της δεύτερης χιλιετίας π.Χ., στην οποία περιγράφονται πολλές άλλες νόσοι και οι θεοί, θεές και δαίμονες που τις προκαλούν. Ο δαίμονας αυτός ήταν γνωστός από παλαιότερα στην Εγγύς Ανατολή, αφού εμφανίζεται και σε χεταϊκά γραπτά, αν και το χεταϊκό όνομά του δεν το γνωρίζουμε.

Ο δαίμονας ξανακάνει την εμφάνισή του στο εβραϊκό Βαβυλωνιακό Ταλμούδ, ένα πολύτομο έργο που ολοκληρώθηκε γύρω στο 500 μ.Χ. στη Βαβυλώνα, στο οποίο εξηγείται ο νόμος της Τορά, και σήμερα αποτελεί το βασικότερο ιερό κείμενο των περισσότερων κλάδων του ιουδαϊσμού. Αν και η Τορά ήταν ο πρώτος γραπτός νόμος που παραδόθηκε στο Μωυσή από το Θεό, υποτίθεται πως μαζί δόθηκε και μία σειρά προφορικών νόμων, καθώς και ο τρόπος ερμηνείας των γραπτών, τα οποία αποκαλύπτονταν στις επόμενες γενιές σοφών, μέχρις ότου να γραφτούν στο Ταλμούδ. Στην πραγματικότητα το Ταλμούδ ήταν η συλλογή των ερμηνειών και των δικαστικών αποφάσεων του πλέον πολυπλοκοποιημένου και τροποποιημένου αρχικού νόμου, ο οποίος άλλαξε με την πάροδο των αιώνων και των ιστορικών συγκυριών, αφού οι αρχικοί νόμοι ήταν πολύ άκαμπτοι και κατάλληλοι μόνο για μια πρωτόγονη κι απομονωμένη κοινωνία. Εδώ λοιπόν ο δαίμονας αναφέρεται ως ο «Δαίμονας του Αποχωρητηρίου (σεϊντ μπεϊτ χα-κισσέτ)». Σύμφωνα με τους ταλμουδικούς ραββίνους, ένας άντρας δε θα πρέπει να έλθει σε σεξουαλική επαφή επιστρέφοντας από το αποχωρητήριο, αν δεν έχει περάσει χρόνος όσος αν περπατούσε μισό μίλι, διότι ο Δαίμονας του Αποχωρητηρίου μένει μαζί του για εκείνο το διάστημα και τα παιδιά του θα γεννηθούν επιλειπτικά. Το Ταλμούδ βρίθει παρόμοιων παράλογων απαγορεύσεων στο σεξ, οι οποίες αποτρέπουν διάφορα προβλήματα στους απογόνους. Στην πραγματικότητα είναι επηρεασμένο βαθιά από τη βαβυλωνιακή ιατρική και μαγεία, και στις σελίδες του μπορεί να βρεθεί πλήθος ιατρικών συνταγών και μαγικών τελετουργιών για τη θεραπεία ασθενειών. Αν και πιστεύεται ότι ο ιουδαϊσμός απαγορεύει τη μαγεία, στην πραγματικότητα μόνο η μαγεία με επίκληση σε ξένες θεότητες απαγορεύεται ως ειδωλολατρεία, ηδάλλως, μέσα στα πλαίσια του μονοθεϊσμού, ή εάν πρόκειται να θεραπευτεί μια ασθένεια, δηλαδή για κάτι καλό, όλα επιτρέπονται. Οι μεταγενέστεροι ραββίνοι, αναγνωρίζοντας το μαγικό παραλογισμό του Ταλμούδ, αλλά και μην τολμώντας να το αμφισβητήσουν ανοιχτά, σιωπηρά άρχισαν να παραλείπουν τέτοιες περίεργες συμβουλές από τις πραγματείες τους πάνω στο Ταλμούδ, και οι Εβραίοι γιατροί σπάνια συμβουλεύονταν το Ταλμούδ ως πηγή ιατρικής γνώσης. Ο Μαϊμονίδης για παράδειγμα δε συμπεριέλαβε το νόμο του Δαίμονα του Αποχωρητηρίου στη Μισνέ Τορά, τη μεγάλη συλλογή εβραϊκών νόμων που συνέταξε μεταξύ 1170-1180. Ο δαίμονας αυτός εμφανίζεται στην ταλμουδική πραγματεία Σαμπάτ 67α και στην Μπεραχότ 62α με τη μορφή τράγου.

Ο Δαίμονας του Αποχωρητηρίου ξαναεμφανίζεται στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, ως ένα ακάθαρτο πνεύμα που φέρνει πλοιάδα φυσικών και πνευματικών παθήσεων.

Τώρα μπορεί να μου πείτε πως αυτά είναι πράγματα περασμένα και ξεχασμένα, χωρίς καμία σημασία σήμερα, που μόνο λίγα ψαχτήρια σαν κι εμένα τα βρίσκουν και τα ανασύρουν στην επιφάνεια. Έτσι νομίζετε! Μπορεί οι θρησκεία της Βαβυλώνας να έσβησε για πάντα, όμως ο ιουδαϊσμός καλά κρατεί, και τα πιο ορθόδοξα ρεύματά του θεωρούν το Ταλμούδ θεόπνευστο κείμενο. Γι’αυτούς τα κομμάτια που λένε για μαγεία και δαίμονες είναι δύσκολο, γιατί πρέπει να τα ερμηνεύσουν με τέτοιον τρόπο, ώστε να μη φαίνονται γελοία για το σημερινό άνθρωπο. Ο νόμος για το Δαίμονα του αποχωρητηρίου έχει ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως. Σύμφωνα με την επικρατούσα ερμηνεία, που κυριαρχεί σήμερα εξαιτίας της ισότητας των φύλων, ο Θεός απλός προτρέπει τον άντρα να είναι καθαρός όταν συνευρίσκεται με τη γυναίκα του, ως ένδειξη σεβασμού προς αυτήν. Ναι, ακριβώς αυτό! Αυτοί που υποβίβασαν τη γυναίκα σε επίπεδο περιουσιακού στοιχείου, τώρα αρχίζουν να αλλάζουν αυτά που είπαν για να μη φαίνονται πρωτόγονοι και κατά βάση όμοιοι με τα ισλαμικά αδέρφια τους! Αν όμως σκοπός ήταν μια απλή προτροπή, τότε γιατί τα παιδιά κάποιου να γεννηθούν επιλειπτικά αν δεν τηρήσει τη συμβουλή; Θέλει ο Θεός να τρομοκρατεί τους πιστούς του;

Υπάρχουν όμως και πολλοί, οι οποίοι παραδέχονται την ύπαρξη αυτού, καθώς κι άλλων δαιμόνων. Έχουν υπολογίσει το χρόνο του μισού μιλίου στα 30 λεπτά. Η πίστη σε διάφορους δαίμονες υπήρχε ανέκαθεν στον ιουδαϊσμό. Την εποχή που γράφτηκε το Ταλμούδ για παράδειγμα και νωρίτερα, οι Εβραίοι πίστευαν σε δαίμονες που μπορούσαν να προκαλέσουν οτιδήποτε. Αυτοί παραμόνευαν συνήθως σε εγκαταλελειμμένα ή ακατοίκητα με΄ρη, όπως σε ερείπια, νεκροταφεία ή ερήμους, και μπορούσαν να καταλάβουν την ψυχή ενός ευάλωτου ανθρώπου. Δεν ήταν τυχαίο που ο Χριστός συνάντησε το Διάβολο στην έρημο, ή ότι οι άγιοι πατέρες ασκήτευαν στην έρημο. Εκεί η πίστη τους δοκιμαζόταν από τους αναρίθμητους δαίμονες. Ε, με τόσες στερήσεις που περνούσαν, σίγουρα θα έβλεπαν τρομακτικά οράματα, κι αν έπαιρναν και κάτι, ακόμα περισσότερο. Για να αποτρέψουν λοιπόν τα δαιμόνια, οι Εβραίοι κατέφευγαν σε περίεργες μαγικές πρακτικές. Γι’αυτό και οι Ρωμαίοι τους χαρακτήριζαν ως έθνος προληπτικών και δεισιδαιμόνων. Για να το λένε αυτό οι Ρωμαίοι, που πίστευαν σε κάθε είδος οιωνού, σκεφτείτε πόσο προληπτικοί ήταν οι Ιουδαίοι. Η δεισιδαιμονία αυτή δε σταμάτησε μέχρι και τον εβραϊκό διαφωτισμό στην Ευρώπη κατά τον 18ο αιώνα τουλάχιστον, οπότε μέχρι τότε οι Εβραίοι ζούσαν σε απομονωμένες κοινότητες με το ραββίνο στη θέση επίγειου θεού κι είχαν αναπτύξει πολλά αλλόκοτα έθιμα. Παρόλα αυτά, ακόμα και σήμερα, ιδίως σε υπερορθόδοξους κύκλους, κυριαρχεί η δεισιδαιμονία. Δηλαδή υπάρχουν ακόμα σήμερα Εβραίοι που πιστεύουν στο Δαίμονα του Αποχωρητηρίου! Και το ακόμα χειρότερο είναι ότι εμείς οι σκεπτόμενοι άνθρωποι σήμερα καλούμαστε να σεβαστούμε αυτήν τη θρησκεία, και κάθε κριτική της μπορεί να εκληφθεί ως αντισημιτισμός. Ακριβώς αυτό, δηλαδή αν δεν προσποιείσαι ότι τουλάχιστον αναγνωρίζεις το δικαίωμα κάποιον ανθρώπων να πιστεύουν στο Δαίμονα του Αποχωρητηρίου ή στην ιδέα ότι το κόψιμο μικρού μέρους του πέους τους διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα έθνη, κινδυνεύεις να εξισωθείς με αρνητή του Ολοκαυτώματος ή κάτι τέτοιο! Ευτυχώς δεν υπάρχουν πολλοί υπερορθόδοξοι Ιουδαίοι στη χώρα μας, και δεν έχουμε τέτοια προβλήματα προς το παρόν.

Ή λέτε τελικά ο δαίμονας αυτός να υπάρχει, κι εγώ να αμαρτάνω τώρα που τα γράφω αυτά; Μήπως όταν δυσκολευόμαστε να βγάλουμε το σκατό απ’τον κώλο φταίει ο δαίμονας, και θα έπρεπε να του προσφέρουμε λίγο χρησιμοποιημένο χαρτί υγείας για να τον κατευνάσουμε;

Οι παρακάτω είναι μερικοί εξορκισμοί που έχουν ανέβει στο youtube. Πολλοί είναι εξορκισμοί του Λιακόπουλου και μου φαίνονται σκηνοθετημένοι, αλλά είναι πολύ αστείοι. Υποτίθεται τον απαγόρευσαν να δείχνει εικόνα, γι’αυτό έχει μόνο γράμματα και ήχο. Οι τελευταίοι πιθανόν είναι πραγματικοί με εικόνα, κι αυτοί αρκετά καλοί.
Πιστεύω ότι οι περισσότεροι «δαιμονισμένοι» είναι στην πραγματικότητα άτομα που πάσχουν από ψυχιατρικά προβλήματα.
Αρκετοί από τους παρακάτω εξορκισμούς είναι αποσπασματικοί και σπασμένη σε πολλά μέρη.

Μη λιακοπουλικοί