Tag Archive: γούνα


Αυτή είναι η Λίμπο, η κουνέλα μου (Oryctolagus cuniculus), που πλησιάζει τα έξι χρόνια ζωής. Είναι νάνος, γύρω στα 1.200 γραμμάρια, με λευκή γούνα, μαύρο γύρω από τα μάτια, καφέ αυτιά και μικρές καφέ περιοχές στην πλάτη, με μια γραμμή που σχηματίζει τον αριθμό 2. Έχω πολύ καιρό να δημοσιεύσω νέα της μετά από το πρώτο άρθρο και τα υπόλοιπα που ακολούθησαν με τις αναπαραγωγές της και μερικά σποραδικά μετά, όπου ανέβαζα λίγα βίντεο. Στην παρούσα δημοσίευση θα σας παραθέσω μερικά βίντεο της κουνέλας μου καθώς επιδίδεται σε καθημερινές δραστηριότητες, αλλά και κάποια πιο ιδιαίτερα. Προσπαθώ να απαθανατίσω διάφορα στιγμιότυπα της ζωής της, για να την θυμάμαι καλά αφού την χάσω, γιατί, ό,τι και αν κάνουμε, είναι ένα μικρό θηλαστικό που δε θα ζήσει για πάντα. Απολαύστε λοιπόν τις δραστηριότητες της Λίμπο στα παρακάτω βίντεο από το κανάλι μου στο Youtube.

Στο πρώτο βίντεο βγαίνει μια βόλτα, μια τυπική μέρα ενασχόλησης με τη Λίμπο, αν και συνήθως την βγάζω πιο αργά το βράδυ. Αρχικά είναι επιφυλακτική με την κάμερα, αλλά μετά συνηθίζει. Βγάζω κι εγώ περιοδικά το κεφάλι μου πίσω από την κάμερα για να βλέπει ότι είμαι εκεί.

Εδώ παίζει με μια γεμάτη σακούλα. Την είχα προσωρινά στο δωμάτιο, οπότε δεν την γνωρίζει. Δε θυμάμαι τι ακριβώς είχε μέσα, νομίζω βιβλία, πάντως πτώμα δεν είχε.

Το παρακάτω είναι η πιο παράξενη συμπεριφορά που έχω παρατηρήσει στο κουνέλι μου. Μια μέρα, χωρίς προφανή λόγο, άρχισε να δαγκώνει και να τραβάει το καπάκι από το στοπ της πόρτας του δωματίου μου. Μόλις το έβγαλα, το κυνηγούσε και το έπιανε σαν σκύλος. Δε θυμάμαι να άφησα τροφή εκεί, για να μυρίζει σαν φαγητό. Δεν ξέρω γιατί έγινε αυτό.

Όσο κι αν προσπαθούμε να δημιουργούμε ένα ήρεμο περιβάλλον για τα κουνέλια μας, αναπόφευκτο είναι, μέσα σε τόσα χρόνια, να τύχει να τα φοβίσουμε άθελα μας. Στο βίντεο αυτό, που είναι από συμβάν στις αρχές του καλοκαιριού, η Λίμπο έχει τρομάξει πολύ, και γι’αυτό μένει ακίνητη και πιεσμένη στο έδαφος, σαν να προσπαθεί να γίνει ένα με το έδαφος και να αποφύγει έτσι τους εχθρούς της. Μετά από λίγο επανήλθε, αλλά ηρέμησε εντελώς την επόμενη μέρα. Παλαιότερα, όταν ήταν νεότερη, έδειχνε τη δυσαρέσκεια ή την ενόχλησή της με κάτι με ένα γρύλλισμα ή μια επιθετική κίνηση, αλλά όσο μεγαλώνει προτιμά πιο παθητικές αντιδράσεις. Αυτό δε σημαίνει ότι τώρα δε θυμώνει, κάτι που μπορείτε να διαπιστώσετε αν προσπαθήσετε να την χαϊδέψετε ενώ δε σας ξέρει. Στην πραγματικότητα, εξακολουθεί να ενοχλείται από σχεδόν οτιδήποτε.

Το παρακάτω το τράβηξα πέρσι το φθινόπωρο, όταν είχε ιδιαίτερη απώλεια γούνας, όταν της καθάριζα τη γούνα με προσοχή.

Στα παρακάτω βίντεο η Λίμπο είτε τρώει είτε πίνει νερό. Πίνει νερό από μπουκάλι ή από μπολ, και τρώει άχυρα, πέλετ, χόρτα, φύλλα, λουλούδια και καρότο.









Εδώ τρώει δύο ιδιαίτερα αρχαία και σπάνια φυτά της συλλογής μου, φύλλο από γίνκγο (Ginkgo biloba) και κλαδάκι από αραουκάρια του Νησιού Νόρφολκ (Araucaria heterophylla).

Και το καλύτερο το άφησα για το τέλος. Προσφέρω στη Λίμπο ένα τριαντάφυλλο, αφού ξέρω ότι θα το εκτιμήσει περισσότερο από κάθε άλλη γυναίκα, αφού είναι κουνέλα…

Ενημέρωση 19/1/2017: Ένα ωραίο βίντεο που παίζει έξω στο μπαλκόνι με τα χιόνια στις 10 Ιανουαρίου, όταν η Αριάδνη χτύπησε έντονα τη Θεσσαλονίκη και είχαμε ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες. Ήταν η μόνη φορά μετά το 1963 με ολικό παγετό που διήρκησε για πέντε ημέρες. Μαζί δείχνω και κάποια φυτά που χτυπήθηκαν από την παγωνιά – είναι αυτά που περιγράφονται ως ανθεκτικά σε ελαφριές παγωνιές, αλά τελικά η παγωνιά δεν ήταν ελαφριά. Τα υπόλοιπα είτε την αντέχουν χωρίς πρόβλημα, είτε τα έχω μέσα, πάλι χωρίς πρόβλημα.

Advertisements

Λαμβάνω πολύ συχνά αναζητήσεις όπως «ρούχα για κουνέλια», «μπλούζες για κουνέλια», «Πώς να φτιάξω μπλούζα για κουνέλι» κ.ά. παρόμοια! Έως τώρα ήξερα και μάλιστα είχα δει και μερικές φορές, σκύλους με μπλουζάκια, αλλά μάλλον αυτή η ανθρώπινη διαστροφή επεκτείνεται και σ’άλλα ζώα.
Πρόκειται στην πραγματικότητα για προβολή ανθρώπινων αναγκών και αισθητικών απόψεων στα ζώα, κάτι που όμως γι’αυτά είναι αφύσικο, τα στρεσάρει, και μπορεί ακόμα και να τα βλάψει.
Τα ζώα για παράδειγμα μπορεί να νιώθουν στενάχωρα μέσα στα ρούχα, τα οποία μπορεί να περιορίζουν και την κινητικότητά τους, και να προσπαθούν επίμονα να τα βγάλουν. Επίσης τα ρούχα μπορούν να εμποδίσουν τη θερμορρύθμησή τους. Σε περίπτωσης πολλής ζέστης μπορεί να ζεσταίνονται και να δυσφορούν ακόμα περισσότερο, ενώ για το κρύο η γούνα τους αρκεί και δε χρειάζονται τίποτα παραπάνω στις περισσότερες των περιπτώσεων. Αν χρειαστούν, ένας στεγασμένος χώρος αρκεί. Τα κουνέλια συγκεκριμένα μπορούν ν’αντέξουν σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες χωρίς προβλήματα, ενώ αντίθετα με τη ζέστη δυσφορούν και μπορούν πολύ εύκολα να πάθουν θερμοπληξία. Τέλος πολλά ζώα συμπεριλαμβανομένων και των κουνελιών καθαρίζουν συχνά το τρίχωμά τους γλείφοντάς το, και τα ρούχα θα εμποδίσουν αυτήν την συμπεριφορά προκαλώντας στρες.

Ακόμα και για μας τους ανθρώπους η πρωταρχική κατάσταση ήταν να μην έχουμε ρούχα, όπως μαρτυρούν σήμερα πολλές φυλές ιθαγεννών στους τροπικούς οι οποίοι είτε είναι γυμνοί είτε φορούν υποτυπώδη ενδύματα, αφού δεν τα χρειάζονται λόγω υψηλών θερμοκρασιών.

Αν κάποιος λοιπόν αγαπά πραγματικά τα ζώα δε θα πρέπει να τα επιβάλλει ανθρώπινα πρότυπα, π.χ. να τα ντύνει, ούτε να κρίνει τη συμπεριφορά τους σύμφωνα με ανθρώπινα κριτήρια, π.χ. το τάδε ζώο είναι καλό ενώ το τάδε κακό, αλλά να δέχεται τη φύση τους όπως είναι, όπως έχουν εξελιχθεί στο φυσικό τους περιβάλλον.