Tag Archive: βίντεο


τερράριο λοφιοφόρου γκέκο 2016

Αυτό είναι το τερράριο του λοφιοφόρου μου γκέκο, όπως το διαρρύθμισα από φέτος το Μάιο. Ενώ για τα νεότερα ζώα ενημερώνω ακόμα τα θέματά τους, έχω αρκετό καιρό να ανεβάσω κάτι για το λοφιοφόρο γκέκο, επειδή το αρχικό θέμα γι’αυτό είχε γίνει πολύ μεγάλο από τις συνεχείς ενημερώσεις. Συνοπτικά, είναι ο Βαρώνος, το λοφιοφόρο μου γκέκο, επιστημονική ονομασία Correlophus ciliatus. Ανήκει στην αρχαία οικογένεια γκέκο των διπλοδακτυλιδών (Diplodactylidae), γνωστή ως αυστραλιανά γκέκο. Το συγκεκριμένο είδος κατάγεται από τη Νέα Καληδονία, όπου μπορεί να βρεθεί στα νότια του μεγάλου νησιού, στη Νήσο των Πεύκων από κάτω, καθώς και σε ένα μικρό σημείο στα βόρεια, όπως βρήκε μια αναζήτηση το 2015. Είναι μεσαίο προς μεγάλο γκέκο με αναρριχητικές επιφάνειες στα πόδια του για να σκαρφαλώνει σε λείες επιφάνειες, αλλά και συλληπτήρια ουρά, η οποία φέρει στο άκρο της αναρριχητική επιφάνεια. Όταν όμως χάνει την ουρά του, δεν την αναγεννά, παρά μόνο μία μικρή μυτούλα. Έτσι είναι πλέον το δικό μου αλλά και πολλά άλλα, καθώς και όλα τα ενήλικα στο φυσικό περιβάλλον. Αυτό δεν επηρεάζει σημαντικά τη μετακίνησή τους. Το είδος είναι νυκτόβιο και τρέφεται με έντομα, ώριμα φρούτα και νέκταρ. Το δικό μου γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου του 2011 και ήρθε στην κατοχή μου στις 4 Νοεμβρίου του 2012.
Το τερράριό του είναι το πιο όμορφο από όσα έχω, γιατί τα περισσότερα τα έχω πιο απλά. Ποιος τα βλέπει άλλωστε; Το συγκεκριμένο προσπαθώ επίσης να το κρατήσω απλό κι εύκολο, προσφέροντας όμως κι επιφάνειες για αναρρίχηση και κρύψιμο. Η βασική του διαρρύθμιση είναι αυτή που ξέρατε, όσοι την ξέρατε από τις παλαιότερες δημοσιεύσεις, δηλαδή τα τρία διαγώνια καλάμια μπαμπού, η κομμένη καρύδα πίσω δεξιά και το μπολ στη μέση. Μ’αυτά τον πήρα από τον προκάτοχό του. Υπήρχαν επίσης και πλαστικά φυτά, τα οποία στη συνέχεια χάλασαν κι αντικαταστάθηκαν. Τώρα έχω ένα μεγάλο φυτό πίσω δεξιά, και τρία μικρότερα, ένα πίσω αριστερά, ένα αριστερά κι ένα δεξιά, του οποίου τελευταίου η βεντούζα έχει αποκολληθεί κι έτσι το κρεμάω από το κρίκάκι του στη βεντούζα, γιατί έχουν και τα δύο. Τα φυτά αυτά είναι απομίμηση Ficus benjamina. Η νεότερη προσθήκη είναι ο κορμός από φελλό πίσω αριστερά, τον οποίο έχω τοποθετήσει ελαφρώς διαγώνια, ώστε να στηρίζεται καλύτερα και ν’αφήνει έναν κενό χώρο από πίσω, και τον έχω καλύψει ελαφρώς με τα γειτονικά φυτά. Το γκέκο τον χρησιμοποιεί, αλλά λιγότερο από την καρύδα. Το υπόστρωμα είναι χαρτί μπρέιλ. Η αγαπημένη κρυψώνα του γκέκο, όπου κοιμάται τη μέρα είναι στο μεγάλο φυτό πίσω δεξιά, όπως και παλιά, όταν τον είχα πάρει. Σύντομα άλλαξε θέση και κοιμόταν για περίπου ενάμισι χρόνο στην επίγεια κρυψώνα μέσα στην καρύδα του. Έπειτα προτίμησε το φυτό στα αριστερά, γιατί πίσω το παλιό φυτό το είχα βγάλει, γιατί κατέρρεε συνέχεια. Μόλις έφερα φυτό για την ίδια θέση, ευθύς άρχισε να την ξαναχρησιμοποιεί.

Στα παρακάτω βίντεο του Βαρώνου θα δείτε πώς αυτό το είδος τρώει, κινείται και σκαρφαλώνει σε λείες επιφάνειες, προστατεύει την περιοχή του και κάνει φωνή. Διάφορα άλλα βίντεο τα έχω ανεβάσει σε διάσπαρτα άρθρα του Ιστολογίου.

Στο πρώτο τρώει μια μικρή νυχτοπεταλούδα, ενώ στα επόμενα τρώει φρούτα, στο ένα ροδάκινο και στο άλλο μήλο.


Εδώ σκαρφαλώνει στο τζάμι και γενικότερα κινείται στο χώρο του. Στο τελευταίο κρέμεται από τη σίτα στο καπάκι.



Εδώ έχει ενοχληθεί από μένα και προστατεύει την περιοχή του. Αν και τα γκέκο αυτά είναι κανονικά πολύ ήρεμα ζώα, ορισμένα αρσενικά συμπεριλαμβανομένου κι αυτού, μπορεί κάποιες φορές να γίνουν επιθετικά αν ανακατεύεσαι πολύ στο χώρο τους. Τα δαγκώματά του δεν είναι κάτι το σημαντικό. Περισσότερο γίνονται ως ένδειξη κυριαρχίας στον αντίπαλο παρά για να κάνουν κακό. Έχω ξεχωρίσει τρεις τύπους δαγκωμάτων: Γρήγορα και στιγμιαία, που μπορεί να τα κάνει ένα γκέκο του είδους αν τρομάξει. Δυνατά, όπου το γκέκο μπορεί να πιαστεί πολύ δυνατά και να γυρίσει το λαιμό ή το σώμα του για να πονέσει το δάγκωμα παραπάνω, που τα κάνει αν ενοχληθεί περισσότερο, π.χ. αργήσω να τον επιστρέψω στο τερράριό του, και δαγκώματα κυριαρχίας, όπου πιάνει τον αντίπαλο μαλακά αλλά σταθερά και συχνά κάνει φωνή. Οι δύο πρώτοι απευθύνονται στους εχθρούς, και ο δεύτερος μπορεί να πονέσει περισσότερο και να αφήσει μια μικροσκοπική γρατσουνιά σε ιδιαίτερα άτυχες περιπτώσεις, ενώ ο τρίτος σε άτομα του είδους του, είτε σε τσακώματα κατά την προστασία της περιοχής είτε για το ζευγάρωμα.

Εδώ έχει πάλι ενοχληθεί από μένα, κι εκτός από τα δαγκώματα φωνεί. Μπορείτε να ακούσετε τη φωνή του. Είναι αρκετά θυμωμένος κι εκτός της περιοχής του, κάτι σπάνιο, αλλά τελικά ηρεμεί απότομα όταν καταλαβαίνει ότι δαγκώνει λάθος στόχο, την κουρτίνα.

Εδώ έχει επίσης ενοχληθεί από μένα, και μου κάνει επιθέσεις πίσω από το τζάμι. Τα περισσότερα ζώα δεν κατανοούν πλήρως τους διαφανείς φραγμούς, κι αν αναστατωθούν αρκετά, συνήθως τους ξεχνούν. Ένα διάστημα παλιά έκανε συχνά επιθέσεις πίσω από το τζάμι, είτε για να πιάσει τροφή είτε για να διώξει εμένα από την περιοχή του, αλά επειδή το προκαλούσα συχνά, σταδιακά έμαθε ότι το τζάμι δεν περνιέται και τις περιόρισε. Αυτό δε σημαίνει ότι έχει σταματήσει εντελώς, και πού και πού μπορεί να προσπαθήσει να κάνει κάτι πίσω από το τζάμι.

Για να μου συμπεριφέρεται σαν μέλος του είδους του, παναπεί ότι δε με φοβάται καθόλου, ή σχεδόν καθόλου πια. Γιατί, όπως όλα τα μικρά ζώα που μας έχουν συνηθίσει, κι αυτό μπορεί να τρομάξει. Στο παρακάτω βίντεο θα δείτε πόσο γρήγορα μπορεί να τρέξει αν τρομάξει. Αυτήν τη φορά το είχα ξυπνήσει κατά λάθος, έτρεξε, το έβαλα μέσα, μετά πάλι πετάχτηκε έξω, και το ξαναέβαλα μέσα. Γενικά θεωρείται αργοκίνητο γκέκο που σε μεγάλες αποστάσεις κινείται κυρίως με άλματα, αλλά μπορεί να τρέξει για μικρές αποστάσεις όταν κυνηγά τροφή, αντιπαρατίθεται με μέλη του είδους του ή απειλείται από πιθανούς εχθρούς.

Και το καλύτερο το κράτησα για το τέλος. Εδώ πάλι το γκέκο είναι ενοχλημένο, και του προσφέρω ένα έντομο να φάει. Συνήθως όταν βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση δε θέλει να φάει, κι αν του δώσω έντομο είτε θα το πετάξει, είτε θα μου δαγκώσει αποφασιστικά το δάχτυλο πάνω απ’το έντομο. Σπάνια, ιδίως αν είναι κάποια αγαπημένη τροφή ή έχει να φάει καιρό έντομα, μπορεί να το φάει και να ηρεμήσει έπειτα, γιατί από απειλή στην περιοχή του και στα υποτιθέμενα θηλυκά του γίνομαι ξαφνικά μαγικός τροφοδότης, ενώ επίσης σπάνια, αν η τροφή είναι κάτι δύσθραυστο, όπως ένα αλευροσκούληκο (Tenebrio molitor) ή ένα μελοσκούληκο (Galleria melonella), μπορεί να μπερδευτεί, και να το αντιμετωπίζει πότε ως τροφή και πότε ως ανταγωνιστεί. Στο συγκεκριμένο βίντεο, προσφέρω στο γκέκο ένα μελοσκούληκο, και για τα επόμενα λεπτά δε μπορεί να αποφασίσει αν πρέπει να του φωνάζει ή να το φάει. Τελικά το τρώει, και τρώει ένα ακόμα μικρότερο με συνοπτικές διαδικασίες αμέσως μετά.

Ενημέρωση 16/9/2016: Προσθέτω δύο ακόμα καλά βίντεο που έβγαλα πρόσφατα. Στο πρώτο το γκέκο εκτελεί μερικά άλματα, για να δείτε πώς και πόσο καλά πηδάει αυτό το είδος, και στο δεύτερο τρώει νεκταρίνι.

Οι χιλιοποδαρούσες είναι από τα αγαπημένα μου ασπόνδυλα. Πώς ν’αγαπήσεις αυτά τα μικρά, πολύποδα πλασματάκια που όταν φοβούνται γίνονται μπαλίτσες και γενικώς είναι σαν να μην υπάρχουν θα μου πείτε, αντί για κάτι καλύτερο, σκληρότερο κι επικινδυνότερο, όπως τις ταραντούλες, τους σκορπιούς ή τις σαρανταποδαρούσες; Και ο΄μως γίνεται. Για τα ασπόνδυλα αυτά έχω γράψει παλαιότερα εδώ και εδώ. Στο δεύτερο μάλιστα άρθρο περιέγραψα την αποτυχημένη μου προσπάθεια να διατηρήσω το γιγάντιο αμερικανικό είδος Orthoporus ornatus, αλλά τι να κάνουμε, λάθη γίνονται. Καισ τα δύο άρθρα υπάρχουν πληροφορίες για την ιστορία, την ανατομία, τη βιολογία, την οικολογία και τη συμπεριφορά αυτών των ζώων. Έχω γράψει επίσης κάποια μικρότερα άρθρα γι’αυτά τα αρθρόποδα.

Εν ολίγοις, οι χιλιοποδαρούσες αποτελούν την ομοταξία των διπλοπόδων στην υποσυνομοταξία των μυριαπόδων, με περίπου 12.000 είδη σ’όλο τον κόσμο. Οι πλέον κοινές, τα ελμινθόμορφα, έχουν σκωληκόμορφο σχήμα με κυλινδρικό σώμα, υπάρχουν όμως και πεπλατυσμένες και άλλες μορφές. Όλες, μετά το κεφάλι, το λαιμό (άποδο τμήμα) και τα τρία επόμενα τμήματα, φέρουν διπλοτμήματα, δηλαδή δύο τμήματα συνενωμένα σε ένα. Γι’αυτο και τα πόδια τους φαίνονται να είναι ανά δύο ζεύγη σε κάθε τμήμα. Τα πόδια τους βρίσκονται κάτω από το σώμα για να τις σπρώχνουν αποτελεσματικότερα στο έδαφος, αλλά αυτό μειώνει και την ταχύτητά τους. Ο εξωσκελετός τους ενδυναμώνεται με ανθρακικό ασβέστιο, όπως αυτός των καρκινοειδών, γι’αυτό είναι σκληρός και άκαμπτος. Είναι νυκτόβιες, αγαπούν την υγρασία και τρέφονται με νεκρή φυτική οργανική ύλη, φρέσκα μέρη φυτών, καρπούς και μύκητες. Η διατροφικές τους συνήθειες τις κάνουν χρησιμότατους ανακυκλωτές της ύλης στα οικοσυστήματα όπου ζουν, δηλαδή σχεδόν παντού στον πλανήτη μας. Είναι ειρηνικά ζώα που δεν εκδηλώνου επιθετική συμπεριφορά σε ομοειδή τους, ούτε σε άλλα ζώα. Όταν όμως απειληθούν, θα αμυνθούν. Επειδή δεν έχουν ούτε ταχύτητα ούτε εξειδικευμένα όπλα, η πρώτη τους άμυνα είναι να συσφαιροποιηθούν, προτάσσοντας το σκληρό εξωσκελετό τους. Έπειτα μπορεί να προσπαθήσουν αν ξεφύγουν με διάφορους τρόπους. Επίσης ενώ απειλούνται, σχεδόν όλα τα είδη θ’απελευθερώσουν τοξίνες από τους οζοπόρους του σώματός τους, οι οποίες έχουν άσχημη οσμή και γεύση. Ελάχιστα είναι τα είδη που μπορούν να προκαλέσουν ερεθισμό στον άνθρωπο μετά από άμεση επαφή, αλά οι τοξίνες αυτές είναι αποτελεσματικές κατά μικρών εντόμων, π.χ. μπορούν να διαβρώσουν τον εξωσκελετό των μυρμηγκιών που τις επιτίθενται. Παρά τη χημική άμυνά τους, εξακολουθούν να έχουν αρκετούς εχθρούς.

Το άρθρο αυτό το είχα προσχεδιάσει εδώ και πα΄ρα πολύ καιρό, μπορεί και για πάνω από διόμισι χρόνια, απλώς δεν υπήρξε η ευκαιρία να κάνω ένα καλό βίντεο. Μια φορά πρόπερσι έκανα, αλλά δε μ’άρεσε και το έσβησα. Όμως προχθες, 29 Οκτωβρίου, είχα την ευκαιρία για ένα πολύ καλό βίντεο, όπου δείχνω τις αμυντικές συμπεριφορές των αρθροπόδων αυτών. Οι χιλιοποδαρούσες έχουν απλό νευρικό σύστημα, άρα και οι συμπεριφορές που επιστρατεύουν για την αποφυγή των εχθρών τους είναι περιορισμένες και συγκεκριμένες. Αυτό δε σημαίνε όμως ότι κάθε χιλιοποδαρούσα θα αντιδράσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο στην ίδια κατάσταση. Το αν έχει ενοχληθεί προηγουμένος, η ηλικία της και το μέγεθός της, αλλά και ατομικές διαφορές στο νευρικ΄κο σύστημα διαδαματίζουν μεγάλο ρόλο σ’αυτό.

Τις χιλιοποδαρούσες αυτές λοιπόν τις βρήκα εντελώς τυχαία, καθώς μάζευα φύλλα ιβίσκου για το κουνέλι μου. Δίπλα σ’έναν ιβίσκο στη Σχολή Τυφλών υπάρχει μία πικροδάφνη, και πρόσεξα πώς πάνω στα χοντρά κλαδιά της υπήρχαν δεκάδες χιλιοποδαρούσες, οι περισσότερες μικρές. Δεν ξέρω τι δουλειά είχαν πάνω σ’εκείνο το τοξικό φυτοό, αλλά το πιο πιθανό είναι να βρίσκονταν εκεί χωρίς να το τρώνε. Ίσως να ήταν κάποια εποχιακή μετακίνηση που έχει να κάνει με την αναπαραγωγή ή τη χειμερινή ανάπαυλα. Σχεδόν όλες ήταν στο ενάμισι εκατοστό, οπότε δυσκολεύτηκα αρκετά να βρω μεγάλες για το βίντεο. Τελικά βρήκα μία 4 εκατοστών και μία 3,5 περίπου, τις οποίες τσέπωσα αμέσως. Τσέπωσα ακόμα μια τρισημισάρα, αλλά μετά μου έπεσε. Δεν ξέρω το είδος τους, αλλά το έχω ξανασυναντήσει. Όποιος ξέρει, ας απαντήσει στα σχόλια.

Στο βίντεο, τοποθετώ αρχικά τις χιλιοποδαρούσες πάνω σ’ένα λευκό χαρτί. Αυτό το χαρτί ευφημιστικά το ονομάζω το χαρτί του πόνου, γιατί είναι το σημείο όπου τα διάφορα μικρά ασπόνδυλα ανατέμνονται σύμφωνα με τις μεγκέλειές μου ορέξεις. Πρώτη τους άμυνα είναι να συσφαιροποιηθούν σφιχ΄τα, αλλ’επειδή αυτές ήταν ήδη ενοχλημένες, από πρότερο αποτυχημένο βίντεο (το κινητό ξαφνικά μου έβγαλε προειδοποίηση για χαμηλή μπαταρία) άρχισαν να κινούνται απ’την αρχή. Όπως θα προσέξετε, είναι έντονα φωτοφοβικές ή αρητικά φωτοταξικές, δηλαδή κινούνται πάντοτε προς το σκοτεινότερο σημείο. Η όρασή τους άλλωστε περιορίζεται στην αντίληψη του φωτός, το οποίο δηλώνει κίνδυνο, διότι αν ένα τέτοιο ζώο ξαφνικά βρισκόταν έξω στο φως τη μέρα, σίγουρα θα διέτρεχε άμεσο κίνδυνο. Η όσφρηση, η γεύση και η αφή όμως είναι καλά ανεπτυγμένες. Φυσικά δεν μπορούν να κινηθούν προς τη σκιά αν δεν την βλέπουν. Μετά, τις αλλάζω πορεία. Κάθε φορά που κάτι αγγίζει το κεφάλι τους, στην περίπτωση αυτήντο δάχτυλό μου, έστω και για λίγο, αμέσως αλλάζουν πορεία. Πιθανόν είναι μηχανισμός για να προστατεύσουν το κεφάλι τους.

Στη συνέχεια τις σηκώνω και της κρατώ από διάφορα σημεία. Αν τις κρατήσω από πίσω, κάνουν συγκεκριμένες, συστηματικές κινήσεις για ν’απελευθερωθούν. Κάνουν με το σώμα τους ομόκεντρους κύκλους, οι οποίοι αυξάνονται σε ακτίνα μέχρι να βρουν το στοιχείο που τις κρατά και να πιαστούνα πό εκεί. Πιθανότατα η σωματαισθητική τους ικανότητα, με την οποία θα υπολόγιζαν αμέσως τη θέση του σώματός τους και την απόσταση, δεν είναι πολύ ανεπτυγμένη. Σε σχέση με τους γεωσκώληκες πάντως είναι πολύ πιο οργανωμένες. Εκείνοι απλώς θα έκαναν σπασμωδικές κινήσεις, και συχνά όταν άγγιζαν το στήριγμα θα ξαναέπεφταν. Όταν λοιπόν τις κρατήσω από μπροστά, μαζεύουν όλο το σώμα τους προς το χέρι μου σε μία συσφαιροποιητική κίνηση τραβώντας το πιασμένο μπροστινό μέρος ώστε να απελευθερωθούν. Αν τις ακινητοποιήσω και από μπροστά και από πίσω, συσπώνται, κάνουν κοιλια στη μέση και μετά απελευθερώνουν το μπροστινό μέρος. Πιθανόν η συμπεριφορά συντίθεται από το σύστημα αλλαγής πορείας και την αντίδραση απελευθέρωσης σε περίπτωση που πιαστούν από μπροστά. Συχνά αν προσέξετε μου πέφτουν, εξαιτίας του ολισθηρού τους εξωσκελετού. Οπότε οι άμυνές τους πράγματι δουλεύουν. Δουλεύουν επίσης, γαιτί πολλές φορές έχω ρίξει χιλιοποδαρούσες από επιφάνειες όοπυ προσπαθούσα να τις πιάσω γιατί γλιστρούσαν και συσφαιροποιούνταν. Επίσης όταν πιάνονται από μένα, ή από άλλες επιφάνειες, έχουν πολύ καλό κράτημα και είναι απίθανο να πέσουν αν δεν αναποδογυριστούν απότομα. Σε μια στιγμή η μεγάλη χιλιοποδαρούσα περνά από ένα μικρό κενό ανάμεσα στα δύο μου δάχτυλα. Πιθανόν αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει στερεό αντικείμενο μπροστά, επειδή απλώνει το μπροστινό μέρος του σώματός της, και μετά από λίγες μεθοδικές κινήσεις δεξιά κι αριστερά το πιάνει και προχωρά.

Οι χιλιοποδαρούσες, όπως και πολλά, αν κι όχι όλα τα αρθρόποδα, έχουν αρκετά αποκεντρωμένο νευρικό σύστημα. Ο εγκέφαλος, αν κι ελέγχει τη γενική συμπεριφοραά του ζώου, κυρίως έχει να κάνει με το κεφάλι και τα αισθητήρια όργανα που βρίσκονται εκεί, αφήνοντας τον έλεγχο τω σωματικών αισθήσεων και κινήσεων στα γάγγλια κάθε τμήματος. Έτσι τα αρθρόποδ ααυτά μπορούν να επιβιώσουν και μετά τον αποκεφαλισμό τους. Προς το τέλος του βίντεο αποκεφαλίζω τη μικρότερη χιλιοποδαρούσα, η οποία, αφού άλλαξε αρκετές πορείες και προσπάθησε να μου ξεφύγει, ακινητοποιήθηκε και μ’ένα κρατς έχασε το κεφάλι της και ίσως κάποια μπροστινα τμήματα. Μετά τον αποκεφαλισμό, προσπάθησε να συσφαιροποιηθεί, αλλά μετά ξαναάνοιξε. Μετά δεν κινούταν σχεδόν καθόλου, αλλά όταν την έπιασα από πίσω, προσπάθησε να βρει το σημείο όπουπιάστηκε με κάποια επιτυχία, οπότε αυτή η αρκετά σύνθετη λειτουργία δεν απαιτεί τον εγκέφαλο καθόλου. Παρόλα αυτά, σε σχέση με τα αποκεφαλισμένα έντομα, τα οποία μπορούν ναν κινηθούν κανονικά, και κάποιες φορές και να ξεφύγουν από εχθρούς, ήταν πολύ ληθαργικές. Είτε ο εγκέφαλος ελέγχει πολύ περισσότερο το υπόλοιπο σώμα σ’αυτά τα είδη, είτε η τεχνική μου ήταν λανθασμένη. Ίσως δεν την έκοψα τόσο προσεκτικά, και αφαίρεσα μαζί και κάποια από τα πρώτα τμήματα, διακόπτοντας και μέρος της καρδιάς, η οποία διατρέχει όλο το σώμα από την πάνω πλευρά. Υποψιάζομαι όμως το πρώτο.

Στο τέλος, βάζω τη μεγάλη δίπλα στη θανάσιμα τραυματισμένη μικρότερη, για να διαπιστώσω αν την αποφεύγει. Πολλά ασπόνδυλα απομακρύνονται από την περιοχή όταν μυρίζουν τους χυμούς των συντεθλημμένων ομοειδών τους. Η χιλιοποδαρούσα άλλαξε γρήγορα πορεία, αλά δεν ξέρω αν ήταν εξαιτίας αυτού ή τυχαίο γεγονός. Θα ψάξω επιστημονικές μελέτες για να δω αν κάτι τέτοιο έχει καταγραφεί. Αν ακούσετε προσεκτικάσ το βίντεο, ενώ περπατάνε ή τις σέρνω πάνω στο χαρτί, ακούγονται τα αναρίθμητα μικρά πόδια τους, τα οποία παρεμπτιπτόντος δεν είναι χίλια δε κανένα είδος χιλιοποδαρούσας. Το βίντεο παρατίθεται παρακάτω:

Κάποτε παλιά, σας είχα υποσχεθεί για ένα βίντεο όπου το λοφιοφόρο μου γκέκκο έκανε τη φωνή του. Τελικά, παρά τις δυσκολίες που στην αρχή μου φαίνονταν βουνό με αποτέλεσμα να το παρατήσω για καιρό, η διαχείριση ενός καναλιού στο Youtube δεν είναι και τόσο δύσκολη υπόθεση· έτσι τις τελευταίες μέρες ανεβάζω σωρηδόν βίντεο των ζώων μου.
Το βίντεο αυτο΄είχε τραβηχτεί στις 9 Ιανουαρίου του 2015, τότε δηλαδή που έβγαλα κι εκείνες τις πετυχημένες φωτογραφίες. Ήταν μια μέρα αφότου είχε αλλάξει δέρμα, και τα χρώματά του ήταν εντονότερα. Για να το φωτογραφίσω και να το βιντεοσκοπήσω, το έβαλα πάνω στην αραουκάριά μου, επειδή είναι φυτό του φυσικού του περιβάλλοντος. Στην πραγματικότητα το συγκεκριμένο είδος (Araucaria heterophylla) κατάγεται από το γειτονικό Νησί Νόρφολκ, αλλά οι διαφορές της από τις νεοκαληδόνιες είναι απειροελάχιστες. Όχι ότι νοιάζει ιδιαίτερα το γκέκο, το έκανα όμως για το φυσικό αποτέλεσμα. Πάλι ωστόσο φαίνεται ότι βρίσκεται σε τεχνητό περιβάλλον, αφού το χρώμα του τοίχου και των πλακακιών παρεισφρύει σε κάθε γωνία, ενώ οι κίτρινες λάμπες αλλοιώνουν ελαφρώς τα χρώματα. Ενώ λοιπόν ήτανσ το δέντρο, που σημειωτέον είναι ένα αρχαίο και μοναδικό είδος κωνοφόρου, έκανε τη φωνή του μερικές φορές, την οποία ως τότε σπάνια είχα ακούσει, αν και όλο τον υπόλοιπο χρόνο έμελλε να την ακούσω αρκετές φορές. Δε ξέρω γιατί το έκανε, ίσως όμως να το θεώρησε ως νέα περιοχή του και να προειδοποιούσε τυχόν άλλους ομοειδείς του ότι το μέρος του ανήκει. Ευτυχώς πρόλαβα να γράψω τη φωνή, λίγο αφού άρχισε να την κάνει. Έπειτα έκανα μια παρουσίαση για το γκέκο, αλλά κατά λάθος έκοψα το βίντεο στη μέση. Δεν πειράζει. Επιγραμματικά, είναι ο Βαρώνος, ένα αρσενικό λοφιοφόρο γκέκο (Correlophus ciliatus), είδος αυστραλιανής ικογένειας γκέκο (Diplodactylidae) που κατάγεται από τη Νέα Καληδονία, ανατολικά της βόρειας Αυστραλίας. Τώρα που γράφω το άρθρο είναι τεσσάρων ετών και κάτι, τότε ήταν τρισίμισι. Στο βίντεο, αφού φωνήσει, εξερευνά το νέο, περίπλοκο χώρο του. Κοιτάζει προς διάφορες κατευθύνσεις, μυρίζει και βγάζει τη γλώσσα του για να τον ανιχνεύσει. Αυτό είναι το βίντεο:

Τα γκέκο είναι οι μόνες σαύρες που χρησιμοποιούν τον ήχο ως βασικό κομμάτι της επικοινωνίας τους. Κι άλλες σαύρες υπάρχουν που φωνούν, αλλά τα γκέκο το έχουν εξελίξει σε άλλο επίπεδο. Αν και υπάρχουν είδη που δε χρησιμοποιούν τη φωνή τους σχεδόν ποτέ, τα περισσότερα φωνούν για να δηλώσουν συναισθηματικές καταστάσεις, όπως προστασία της περιοχής,ενόχληση, ζευγάρωμα κλπ. Όπως είναι αναμενόμενο, τα αρσενικά φωνούν συχνότερα από τα θηλυκά. Τα σαμιαμίδια για παράδειγμα κάνουν έναν πολύ ψιλό ήχο σαν «τσικ τσικ τσικ» που μπορείτε να τον ακούσετε αν προσέξετε καλά. Δεν κυκλοφορεί πολύ στο Youtube, αλλά θα τον ηχογραφήσω όταν τον ακούσω. Τα λοφιοφόρα γκέκο παράγουν μερικούς ήχους που χρησιμοποιούν σε διάφορες περιστάσεις. Ο πιο γνωστός κι αυτός που ακούγεται μακρύτερα είναι αυτή η φωνή του βίντεο, ένας ήχος που αποτελείται από σειρά βραχύχρονω φωνών «κρε κρε κρε». Χρησιμοποιείται από κυρίαρχα γκέκο κατά τη διακήρυξη της περιοχής, τις μάχες και το ζευγάρωμα. Τα χαρακτηριστικά της φωνής αυτής ποικίλουν αρκετά· μπορεί να έχει μικρή ή μεγάλη διάρκεια, μπορεί το γκέκο να ενώσει τις νότες μεταξύ τους ή να διαφοροποιήσει την ένταση της φωνής. Όταν έχει ανοιχτό το στόμα, όπως όταν δαγκώνει έναν αντίπαλο, ή είναι πραγματικά θυμωμένο από έναν αντίπαλο, η φωνή ακούγεται δυνατότερη. Στο Youtube θα βρείτε πολλλές τέτοιες ηχογραφήσεις της φωνής αυτής με τις παραλλαγές τις. Επίσης μια άλη φωνή που παράγουν, αν καισπανιότερα, είναι ένας χαμηλός, μακρόσυρτος ήχος που δηλώνει ενόχληση, από γκέκο ή από άνθρωπο μερικές φορές, π.χ. το άκουσα όταν πείραξα το Βαρώνο αφού είχε φάει πάρα πολύ. Μπορούν επίσης να κάνουν μια ψιλή, στιγμιαία φωνή αν πονέσουν, που φυσικά σκοπός μας δεν είναι να πονέσουν ποτέ, αλά κάποιες φορές μπορεί να συμβεί κατά λάθος, ή τρομάξουν. Παράγουν επίσης και μη φωνητικούς ήχους από την εκβολή αέρα. Αν φουσκώσουν ελαφρώς το σώμα τους από ενόχληση και ξεφουσκώσουν απότομα, ή δαγκώσουν επιθετικά, κάνουν έναν απότομο, λεπτό συριγμό (χσιτ) από την απότομη εκβολή αέρα. Επίσης σε συνθήκες που τα κκάνουν να νιώθουν ανασφαλή, είτε μέσα στο χώρο τους είτε έξω, π.χ. όταν κάποιος τα παρακολουθεί έντονα κι επίμονα, τα μετακινεί αλλού, το μέρος είναι νέο κλπ, μπορεί απ’το φόβο τους να αναπνέουν έντονα ώστε να μυρίσουν το χώρο, κάνοντας ήχους σαν υπόκωφα, γρήγορα σφυρίγματα.

    Το πρωί της Δευτέρας, 20 Απριλίου, μία μέρα αφότου ξαναπήρα τη Λίμπο στο σπίτι μου απ’τον πατέρα μου, όπου την είχα αφήσει προσωρινά για τις διακοπές του Πάσχα, ξύπνησα με περίεργους ήχους. Άκουγα την κουνέλα μου να κινείται από δω κι από κει ανήσυχη, και συνεχώς να σκάβει. «Χρατς χρατς χρατς χρατς». Μου φάνηκε πολύ παράξενο, μιας και η κουνέλα μου είναι αρκετά τεμπέλα, και τώρα που μεγάλωσε λίγο ακόμα περισσότερο. «Έχει να το κάνει αυτό σχεδόν δύο χρόνια,» σκέφτηκα, «είναι πολύ παράξενο. Μήπως κάνει φωλιά;» Και με την ανησυχία αυτήν σηκώθηκα. Πράγματι η Λίμπο ήταν ανήσυχη, και μόλις τις έδωσα λίγο σανό για να φάει, άρχισε να το μαζεύει στο στόμα της για να κάνει φωλιά. Η κουνέλα μου είχε ανεμογκάστρι! Τελικά την ξέρω πολύ καλά τη Λιμπίτσα μου. Την άφησα λοιπόν λίγο μόνη της για να δω μήπως ηρεμήσει, αλλά αυτή συνέχιζε να ετοιμάζει τη φωλιά. Είχε σκάψει όλο το πριονίδι της αριστερής μπροστινής γωνίας του κλουβιού, κοντά στη γωνία αναγκών της, και τώρα τοποθετούσε τα άχυρα εκεί. Για να την ολοκληρώση, της έδωσα πολλά περισσότερα άχυρα και λωρίδες χαρτιού, κι άρχισε αμέσως τη δουλειά. Τα μετέφερε από τη μέση του κλουβιού όπου τα έβαλα στο σημείο της φωλιάς, τακτοποιώντας τα επιμελώς. Πρόσφατα μία κοπέλα σ’ένα σχόλιό της εδώ με ρώτησε αγχωμένη κάτι σχετικό, για το αν είναι σωστό να αφήσει την ψευδοευγκυμονούσα τριετή κουνέλα της να κάνει τη φωλιά, επειδή της έπαιρνε τα χόρτα κι εκείνη δεν την άφηνε. Φυσικά και είναι σωστό να την αφήσει, διότι οι κουνέλες στη φάση αυτή είναι πολύ αγχωμένες και σε πλήρη υπερένταση, και καλύτερο είναι νά’χουν με κάτι ν’ασχολούνται, παρά να περνούν βασανιστικές ώρες στρες. Σε 6 περίπου ώρες λοιπόν τελείωσε τη φωλιά. Κατά το μεσημέρι άρχισε να την στρώνει και με τρίχωμα, και ήταν η δεύτερη φορά που το παρατήρησα αυτό. Άρχισε να ξύνει τη μυτούλα της στο σώμα της σαν να γλείφεται, αλλά ήταν πολύ πιο επίμονη. Επέμενε κυρίως στους ώμους και στο μπροστινό μέρος της κοιλιάς, και ακουγόταν σαν να βάζει στο στόμα της κάτι. Τελικά κατάλαβα ότι δε γλειφόταν απλώς, αλλά έβγαζε τρίχες από το σώμα της για να στρώσει τη φωλιά. Τις μάζευε στο στόμα της σαν βαμβάκι και πήγαινε και τις πίεζε στο κέντρο της φωλιάς, εκεί που θα γεννιούνταν υποθετικά τα μικρά. Και την αφαίρεση τριχών, αλλά και τη μεταφορά και τακτοποίηση υλικών για τη φωλιά τα βιντεοσκόπησα, και θα τα ανεβάσω αφού έχουν δημοσιευθεί στο Youtube.
    Το απόγευμα η κατασκευαστικές εργασίες τελείωσαν. Τώρα η κουρασμένη Λίμπο ξάπλωνε αρκετή ώρα, και στη συνέχεια έφαγε και ήπιε πολύ νερό. Όπως κι άλλες φορές, η κατασκευή της φωλιάς την κούρασε αρκετά. Το μπροστινό μέρος της κοιλιάς είχε αραιότερο τρίχωμα, ενώ οι θηλές της ήταν επιμηκυμένες και φουσκωμένες, έχοντας προφανώς λίγο γάλα. Δε δοκίμασα να βγάλω το γάλα απ’την κουνέλα. Ευτυχώς οι κουνέλες είναι προσαρμοσμένες για τις συχνές απώλειες μικρών τις πρώτες μέρες μετά τη γέννα, και δεν κατεβάζουν πάρα πολύ γάλα αρχικά, οπότε και ο κίνδυνος μαστίτιδας είναι μικρότερος απ’ό,τι μ’άλλα ζώα. Η φωλιά ήταν από της τελειότερες που έχει φτιάξει. Καταλάμβανε όλο το αριστερό μέρος του κλουβιού, εκτός από την πίσω πλευρά, με τοιχώματα ψηλά όσο και το πηχάκι του κλουβιού, γύρω στα 10 εκατοστά, με καλά συμπιεσμένο και στερεωμένο υλικό, και κοίλωμα αρκετά βαθύ στη μέση για τα μικρά, το οποίο ήταν σαν μικρή τρύπα όπου θα χωρούσε το κεφαλι της κουνέλας, με λίγες τρίχες μέσα. Μόλις έβαζα το χέρι μου στο κέντρο αμέσως ζεσταινόταν, χάρη στη θερμομονωτική ικανότητα της κουνελογούνας. Τη φωλιά την άφησα στο κλουβί για δύο ημέρες, οπότε η κουνέλα ούτε λίγο την πείραξε, σαν να είχε μικρά μέσα. Τι να νόμιζε άραγε, πως γέννησε και της τα φάγανε αμέσως; Ή ότι της τα φάγανε από την κοιλίτσα πριν γεννηθούν, όπως λέω εγώ;

    η κουνέλα μαζεύει υλικά για τη φωλιά 20/4/2015 η ολοκληρωμένη φωλιά

    Το ανεμογκάστρι ή ψευδοκύηση είναι πολύ συχνό φαινόμενο στα κουνέλια. Έχει σημειωθεί σε όλα τα ζώα που έχουν στενή σχέση με τον άνθρωπο κι άρα παρατηρούνται ευκολότερα, καθώς και στον ίδιο τον άνθρωπο, ο οποίος ίσως είναι το μονο είδος που εμφανίζει το σύνδρομο και στους άνδρες, εξαιτίας του αυθυποβολικού φαινομένου. Σε παλαιότερες εποχές ή σε κοινωνίες χωρίς την απαραίτητη τεχνολογία για την διάγνωση της εγκυμοσύνης, πολλές γυναίκες πίστευαν ότι εγκυμονούν, εμφανίζοντας όλα τα συμπτώματα, ακόμα και γεννώντας εικονικά ενίοτε. Στα περισσότερα ζώα το σύνδρομο προκαλείται από το ζευγάρωμα μ’ένα στείρο αρσενικό κατά την περίοδο του οίστρου. Τα κουνέλια ωστόσο λειτουργούν διαφορετικά από τα περισσότερα θηλαστικά· είναι προσαρμοσμένα για ταχύτατη αναπαραγωγή, ώστε να εξισορροπούν τις απώλειες απ’τους εχθρούς, έτσι δεν έχουν πλέον κύκλο οίστρου, απλώς στις 14 μέρες τις 12 είναι πιο δεκτικά, ενώ μπορούν να γονιμοποιηθούν οποτεδήποτε, αν και το χειμώνα η αναπαραγωγή είναι μειωμένη. Εκτός αυτού, όπως κι άλλα θηλαστικά, είναι επαγόμενοι ωορήκτες, δηλαδή έχουν ωορηξία μετά τη συνουσία, μεγιστοποιώντας τις πιθανότητες γονιμοποίησης οποτεδήποτε. Το ωχρό σωμάτιο παράγει προγεστερόνη για τη διατήρηση της κύησης για 12 ημέρες, μέχρι τον πλήρη σχιματισμό του πλακούντα. Έτσι, οποιοδήποτε ερέθισμα μπορεί να οδηγήσει σε ωορηξία, προκαλεί ψευδοκύηση. Κουνέλες που βρίσκονται κοντά σε αρσενικά ή και σε θηλυκά σπανιότερα, ή κουνέλες που συστεγάζονται με ευνουχισμένα αρσενικά ή με θηλυκά και ερεθίζονται απ’αυτά, αλά και μόνες κουνέλες, μπορούν να εμφανίσουν ψευδοκύηση. Πολύ σπάνια, συμπτώματα ψευδοκύησης όπως κατασκευή φωλιάς, αλλ’όχι στρώσιμο με γούνα, εμφανίζονται και σε νεαρά ευνουχισμένα αρσενικά, αν και η αιτιολογία τους δεν έχει μελετηθεί. Τα ωχρά σωμάτια των ωαρίων λοιπόν παράγουν προγεστερόνη, η οποία προετοιμάζει τους ιστούς της μήτρας και των μαστικών αδένων. Κατά τη δωδέκατη ημέρα, τα ωχρά σωμάτια ατροφούν, και οι ιστοί της μήτρας και των μαστικών αδένων αρχίζουν να επανέρχονται στη μη αναπαραγωγική κατάσταση. Μεταξύ της 15ης και της 18ης ημέρας, τα οιστρογόνα αυξάνονται σηματοδοτώντας στον εγκέφαλο το τέλος της κύησης, οπότε η κουνέλα ξεκινά τη μητρική συμπεριφορά. Επειδή τα επίπεδα των ορμονών είναι χαμηλότερα απ’αυτά μιας επιτυχούς γονιμοποίησης, τα συμπτώματα συχνά είναι ελαφρότερα. Η ψευδοκύηση μπορεί να γίνει χρόνια κατάστασει σε ορισμένες κουνέλες, προδιαθέτοντάς τες σε επιπλοκές όπως μαστίτιδα ή μόλυνση των γυμνών περιοχών του δέρματος μετά από την αφαίρεση του τριχώματος. Η αποτελεσματικότερη θεραπεία είναι η στείρωση. Πηγή. Η στείρωση επίσης θα προλάβει αναπαραγωγικούς καρκίνους της μεγαλύτερης ηλικίας, όπως του αδενοκαρκινόματος της μήτρας ή των μαστών. Τα κουνέλια ως ταχέως αναπαραγόμενα ζώα με μικρό προσδόκιμο ζωής στη φύση, δεν τέθηκαν υπό φυσική επιλογή να διατηρούν την υγεία τους στα γηρατιά. Εγώ δε στείρωσα τη δική μου κουνέλα, διότι φοβόμουν για την επέμβαση.
    Δεν ξέρω τι ακριβώς προκάλεσε την ψευδοκύηση της κουνέλας μου, αλλά μάλλον η παρουσία της κουνέλας του πατέρα μου δίπλα της στο διάστημα που ήταν εκεί, το οποίο ήταν πάνω από 12 ημέρες, σε συνδυασμό με τους αρκετούς μήνες χωρίς αναπαραγωγή και την αυξημένη της σεξουαλική διάθεση την άνοιξη, οδήγησαν στην ωορηξία. Μπορεί να ήταν και από τίποτα άλλο. Πάντως είναι η πρώτη φορά που πέρασε κάτι τέτοιο η κουνέλα μου. Η κουνέλα του πατέρα μου αντίθετα, που δεν έχει αναπαραχθεί ποτέ, πέρασε από τρεις ψευδοκυήσεις, δύο πέρσι και μία πρόπερσι.

    Ενημέρωση 9/10/2015: Ανέβηκε το πολυαναμενόμενο βίντεο. Στο βίντεο, η Λίμπο μαζεύει τα υλικά και τα τακτοποιεί με προσοχή στη φωλιά. Δουλεύοντας μόνο με τη μουσούδα της, η δουλειά είναι πολύ δύσκολη. Στο τέλος της εγγραφής πηγαίνει στη γωνία, όπου αρχίζει να γλείφεται και να αφαιρεί γούνα για το στρώσιμο της φωλιάς.

    Ενημέρωση 22/7/2016: Φέτος είχαμε άλλα δύο ανεμογκάστρια. Το πρώτο έγινε στις 28 Μαρτίου. Όπως και πέρυσι, το κατάλαβα από το ανήσυχο σκάψιμο που έκανε η κουνέλα, πριν καλά-καλά φτάσω κοντά της. Της έδωσα αρχικά άχυρα, τα οποία άρχισε να μαζεύει, αλλά το μεσημέρι άλλαξε γνώμη και τα έφαγε. Μπορείτε να δείτε και το βίντεο απόπειρας κατασκευής της φωλιάς.

    Το επόμενο έγινε στις 5 Μαΐου. Πάλι η κουνέλα από το πρωί άρχισε να σκάβει και να ψάχνει υλικό. Αρχικά της έδωσα άχυρα, και μετά άφησα στο κλουβί και αρκετές λωρίδες χαρτιού, τα οποία μέχρι το απόγευμα τα είχε κάνει μια πλήρη φωλιά. Στο τέλος έβγαλε και λίγες τρίχες από την κοιλιά της, και μόνο μετά από αυτό άρχισε και πάλι να τρώει πολύ. Δυστυχώς το Youtube μου δε λειτουργούσε προσωρινά, γι’αυτό δεν έχω βίντεο. Την επομένη ωστόσο η κουνέλα χάλασε τη φωλιά, αφού σκέπασε τη μισή, και την έβγαλα από το κλουβί την επόμενη μέρα.

Κουνελοχώρα

Χάθηκα λίγο αυτές τις μέρες, επειδή δεν είχα Ίντερνετ, επειδή κάποια καλώδια του ΟΤΕ από μια εκσκαφή σε δρόμο της γειτονιάς μου έπαθαν βλάβη κι έπρεπε να αντικατασταθούν, κάτι που ήταν δύσκολο, γιατί η βλάβη ήταν περίπλοκη. Αυτές τις μέρες λοιπόν έχουν μαζευτεί πολλά άρθρα που πρέπει να δημοσιεύσω, αλλά έχω ένα πρόβλημα: τα περισσότερα συνοδεύονται από πολλές φωτογραφίες που πρέπει ν’ανεβάσω, αλλά το ανέβασμα κάθε μίας θα επιβραδύνει και θα ζεσταίνει εκνευριστικά το προβληματικό υπολογιστάκι μου. Σκέφτομαι αν πρέπει να γράψω πρώτα το άρθρο και μετά να κάνω ξεχωριστό θέμα για τις φωτογραφίες. Μέχρι να έρθουν τα επομενα άρθρα, δείτε έναν περίπατο στην Κουνελοχώρα του Αττικού Ζωολογικού Πάρκου από έναν επισκέπτη. Θα πάω εκεί σε δύο μέρες, οπότε περιμένω να συναντήσω και τη μυθική Κουνελοχώρα. Υπάρχει τελικα΄ή είναι απλώς ένα όνειρο των απανταχού κουνελιών;

Το σκεφτόμουν εδώ και καιρό να το ανοίξω, επειδή ήθελα ν’ανεβάζω διάφορα βίντεο που θα ήταν ενδιαφέροντα, αλλά κάθε φορά βαριόμουν να πράξω κι έτσι τα άφηνα για το εγγύς μέλλον, ώσπου βρήκα τους κωδικούς του αδρανούς Gmail λογαριασμού μου, και το Σάββατο στις 22 Φεβρουαρίου, δύο μέρες δηλαδή μετά την Τέταρτη επέτειο του Ιστολογίου μου, Άνοιξα ένα κανάλι στο youtube. Πλέον είμαι κι εγώ μέλος, θεωρητικά τουλάχιστον, σ’αυτήν την απέραντη διαδικτυακή κοινότητα όπου κάθε λογής βίντεο ανεβαίνει και σχολιάζεται, όπου θα μπορούσα κι εγώ να κάνω το ίδιο, αλλά, ως συνήθως, η πραγματικότητα δεν είναι ωραία και καλή.
Λογαριασμό Youtube είχα και στο παρελθόν, προτού αγοραστει από τη Google, και θυμάμαι πως ήταν πολύ εύχρηστος, αν και στην πραγματικότητα τον χρησιμοποίησα ελάχιστα και δεν πρόλαβα να εκμεταλλευτώ όλες τις δυνατότητές του. Ήταν πάντως πολύ προσβάσιμος για άτομα με πρόβλημα όρασης. Η τωρινή κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Εκτός του ότι το ανέβασμα των βίντεο δυσκόλεψε επειδή βασίζεται σε γραφικά, ο χρήστης δε μπορεί να ενημερώσει το προφίλ του απ’το κανάλι του, αλλά θα πρέπει να πάει στο λογαριασμό του Gmail του για ν’αλλάξει πληροφορίες, κάτι που δεν είναι πάντοτε τόσο εύκολο, γιατί υπάρχουν πολλά πεδιά τα οποία θα πρέπει να ελέγξει, και, το χειρότερο, για κάθε πεδίο θα πρέπει ν’ανοίξει μια άλλη σελίδα, πράγμα που παίρνει λίγο χρόνο για να γίνει και μειώνει την προσβασιμότητα της λειτουργίας. Λέγοντας για πεδία, πρόσεξα κάτι αρκετά ανησυχητικό./ Η Google δεν αρκείται μόνο στα απαραίτητα, αλλά ρωτάει πάρα πολλές λεπτομέρειες για το χρήστη, όπως τόπο διαμονής, επάγγελμα, στοιχέια για τον εαυτό, σχολείο όπου φοιτεί ή φοιτούσε κλπ. Φυσικά δεν είναι αναγκαστική η συμπλήρωσή τους, όμως το γεγονός ότι υπάρχουν υποδηλώνει προσπάθεια δημιουργίας βάσης δεδομένων με τα προσωπικά δεδομε΄να των χρηστών. Εντάξει, πιθανότατα δε θα ζημιωθούμε άμεσα από το ηλεκτρονικό φακέλωμα, αλλά θα είναι πολύ ευκολότερο για κάποια μελοντική υπηρεσία νά’χει πρόσβαση στα προσωπικά μας δεδομένα, τα οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για σκοτεινούς σκοπούς. Μην αρχίζετε ν’ανησυχείτε τώρα ότι σας κατασκοπεύουν στο Ίντερνετ, αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Σίγουρο είναι επίσης πως δεν έχω μανία καταδιώξεως. Το απλό πράγμα που ήθελα εγώ ήταν ν’άλλαζα το όνομα του καναλιού μου σε «τουατάρα» από το ονοματεπώνυμό μου, το οποίο μάλλον μπήκε ως προεπιλογή εφόσον έδωσα το όνομά μου στα στοιχεία του Γκουγκλ λογαριασμόυ μου.
Πέρα απ’αυτές τις δυσκολίες, συνάντησα μεγάλο πρόβλημα στη λειτουργία των σχολίων, που αντί να γίνεται με εύκολο τρόπο πάλι είναι μια διαδικασία με γραφικά που απαιτεί ποντίκι. Λογαριασμός στο Youtube χωρίς σχόλια δε νοείται για μένα, οπότε αυτό με αγανάκτησε πραγματικά. Και το τελευταίο μου πρόβλημα δεν έχει να κάνει τόσο με το Youtube, αλλά με τη θέση των βίντεο. Πολλές κάμερες κινητών είναι ρυθμισμένες σε πλάγια λήψη, οπότε αν βιντεοσκοπήσεις κάθετα υπάρχει πρόβλημα, γιατί με΄τα στον υπολογιστή το βίντεο εμφανίζεται γυρισμένο στα αριστερά κατά 90 μοίρες. Στο κινητό ής το iPod δε φαίνετια πάντα αυτό. Τα βίντεο δε περιστρέφονται με μια απλή κίνηση όπως οι εικόνες, αλλά χρειάζεται το ανάλογο πρόγραμμα αναπαραγωγής νά’χει την κατάλληλη ρύθμιση, γιατί δεν την έχουν όλα. Για παράδειγμα το Windows Media Player δεν την έχει, έπρεπε γι’αυτό να κατεβάσω το VLC Media Player που την είχε. Εντούτοις η περιστροφή ήταν αδύνατη, επειδή γινόταν κι εδώ με ποντίκι. Το ίδιο και σ’ένα εξειδικευμένο υποτίθεται πρόγραμμα που κατέβασα, το Video Flip and Rotate. Σπατάλησα τρεις μέρες ψάχνοντας για λύση στο πρόβλημα, αλλά δε βρήκα τίποτα και τα παράτησα. Άλλωστε ποιος τυφλός θα παίξει με βίντεο για να’χει το λόγο η εταιρεία να κάνει τον κόπο να προσβασιμοποιήσει τα προγράμματά της; Και μη νομίζεται πως η περιστροφή της κάμερας σε όρθια λήψη είναι τόσο εύκολη. Μπορεί να μπορώ να την ρυθμίσω μια φορά, αλλά μετά πάλι επανέρχεται. Η επιλογή για μόνιμη περιστροφή θα πρέπει να βρίσκεται καπου στα άδυτα του φακέλου των ρυθμίσεων. Καλύτερη εντούτοις ρύθμιση θά’ταν η αυτόματη περιστροφή της κάμερας ανάλογα με τη θέση της, κάτι το οποίο ακόμα δε μπορώ να βρω, αλλά ξέρω πως είναι δυνατό.
Γι’αυτούς τους λόγους, σταμάτησα προσωρινα την ενασχόληση με το λογαριασμό μου, αν και πρέπει να προσπαθήσω επειδή θα ήθελα πολύ να μπορώ ν’ανεβάζω και να σχολιάζω βίντεο χωρίς εμπόδια. Ο λογαριασμός μου είναι
Εδώ.
Και το πρώτο μου βίντεο:

Είναι η Τσίκο, η η κουνέλα του μπαμπά μου, Που προσπαθει να φτιάξει φωλιά. Η μικρή αυτή κουνελίτσα δεν έχει κάνει ποτέ στη ζωή της παιδάκια, και γι’αυτό μερικές φορές κάνει φωλίτσα από μόνη της. Αυτό δεν είναι κάτι καλό. Μετά άραγε τι νομίζει, ότι της έφαγαν τα μικρά της παιδάκια;

Προβλήματα, προβλήματα στη ζωή μας, προβλήματα στις κουνέλες μας, προβλήματα παντού!

Από τις 18 Μαΐου, το
Reptiles Greece,
η Ελληνική Πύλη των Ερπετών, ξεκίνησε διαγωνισμό εντομοφαγίας. Κάθε μέλος δηλαδή μπορεί να κάνει μια συνταγή με έντομα, την οποία θα πρέπει όμως ως τεκμήριο να την ανεβάσει στο youtube, όπου θα φαίνεται η παρασκευή και η κατανάλωση του φαγητού. Το θέμα ξεκίνησε λίγες μέρες πρότερα, όταν έγινε ένα θέμα για την εντομοφαγία. Για την εντομοφαγία θα πρέπει ν’ανεβάσω κι εγώ ένα θέμα αργότερα εδώ. Λοιπόν φαινόταν πως κανείς τελικά δε θα συμμετείχε στον διαγωνισμό, αλλά τα πράγματα άλλαξαν. Πρώτος που έκανε το μεγάλο βήμα ήταν το μέλος Aias (Αίαντας), γνωστός για τη συλλογή
Νεοκαληδονιακών γκέκο
Που έχει. Το φαγητό ήταν χταπόδι με γρύλλους τηγανητούς μέσα σε σάλτσα. Το βίντεο έχει ανέβει στο youtube:

Ως έπαθλο για τη συμμετοχή στο διαγωνισμό, το μέλος έλαβε δώρο απ’το κατάστημα
Isle of Eco
200 κατσαρίδες αργεντινής (Blaptica dubia), απ’αυτές που εκτρέφονται ως τροφή ερπετών, είναι όμως βρώσιμες και απ’τον άνθρωπο.

Σκέφτομαι κι εγώ να συμμετάσχω στο διαγωνισμό, αλλά ακόμα δεν έχω προετοιμαστεί καταλλήλως. Δεν ξέρω για παράδειγμα τι έντομα να πάρω, ποια συνταγή να διαλέξω και ποιος θα βιντεοσκοπήσει.

Δεν ήταν δυνατόν αυτές τις μέρες να δημοσιεύσω κάτι στο Ιστολόγιο. Ο κύριος λόγος είναι ότι διαβάζω πολύ αυτό το διάστημα προετοιμαζόμενος για τις τελικές εξετάσεις. Δε λέω πανελλήνιες διότι τα άτομα με αναπηρία έχουν το δικαίωμα να περάσουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με ποσοστό 5% δίνοντας μόνο τις ενδοσχολικές. Επίσης για δύο μέρες δεν είχα Διαδικτυακή σύνδεση, διότι το τηλεφωνικό καλώδιο κόπηκε απ’τη Λίμπο την κουνελού κι έτσι έπρεπε να βρω και να δοκιμάσω άλλα καλώδια. Αν κι αυτά λειτουργούσαν μια χαρά, υπήρξε πρόβλημα με το router – δεν ξέρω τι ακριβώς έγινε και απορρυθμίστηκε – κι έπρεπε να καλέσω τεχνικό για να λυθει γρήγορα κι αποτελεσματικά το πρόβλημα. Το πρόβλημα αποκαταστάθηκε χθες το απόγευμα, όμως λόγω διαβασμάτων, λόγω άλλων αναζητήσεων στο google κι αλλού, και της έλευσης δύο μικρών παιδιών (τα ξαδερφάκια μου ο ένας ο Γιωργάκης 4, η άλλη η Ευγενούλα 5)
έχουν μεγαλώσει τα μπλουπάκια,
δεν είχα ως πρώτη πρωτερεότητα να γράψω κάτι καινούργιο εδώ. Άλλωστε το μυαλό μου δεν ήταν πλήρως προετοιμασμένο για κάτι τέτοιο. Όταν νιώθω άγχος και πίεση εξαιτίας αυστηρού χρονοδιαγράμματος, δεν ξέρω γιατί αλλά το μυαλό μου πιέζεται, κι ακόμα κι αν έχω αρκετό διαθέσιμο χρόνο, δε λειτουργώ τόσο καλά όσο αν ήμουν ελεύθερος.

Η δραστηριότητα στην οποία περιοριζόμουν ήταν η συλλογή όλων των παράξενων λέξεων-κλειδιών, που θα δημοσιευθούν σε λίγες μέρες, και η απάντηση στα λιγοστά σχόλια που είχα. Βρήκα ωστόσο τα πολυσυζητημένα βίντεο της Χρυσής Αυγής

Και η απάντηση… ο κόσμος θα πρέπει να μάθει να πειθαρχεί!

Κάπως υπερβολικό; Πού είμαστε, στη χούντα ή στη ναζιστική Γερμανία; Μήπως ήταν λίγο παραπάνω από έντονο αυτό, προς ακραίο; Το κόμμα ωστόσο την επόμενη μέρα απάντησε πως Ήταν κάτι σωστό. Είναι κάτι που θα μας μείνει.

Παρόλα αυτά, η Χρυσή Αυγή δε διαφημίζεται ως νεοναζιστικό ή φασιστικό κόμμα. Στην πραγματικότητα στις θέσεις της δεν κάνει καν αναφορά σε μη δημοκρατικές απόψεις ή πρακτικές. Μπορεί κάποιες από τις θέσεις της να είναι πράγματι ακραίες, άλλες κάπως δυσεφάρμοστες κι άλλες πιο ρεαλιστικές, δεν γίνεται πουθενά όμως λόγος για τα παραπάνω. Αυτό θα μας οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι οι ακραίες και κάποτε βίβαιες πράξεις ορισμένων μελών του κόμματος δε συμφωνούν με τις επίσημες διακηρύξεις του, όμως εγώ δε μπορώ να είμαι 100% σίγουρος ότι δεν καθοδηγούνται μυστικά από σημαντικά μέλη. Πηγαίνοντας στη σελίδα τους για να δώσω το σύνδεσμο προς το κείμενο των θέσεών τους, είδα πως πλέον η σελίδα δεν ισχύει. Έπεσε θύμα ηλεκρτονικής τρομοκρατίας;

Φέτος ήταν η πρώτη χρονιά που συμμετείχα σ’αυτήν την υποτιθέμενα ανώτατη διαδικασία του δημοκρατικού πολιτεύματος – τις εκλογές. Πλέον, τυπικά τουλάχιστον, θεωρούμε Έλλην Πολίτης και θεωρητικά πάλι, έχω ισότιμα δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις κι ευθύνες με τα υπόλοιπα ενήλικα μέλη της χώρας μου. Στις εκλογές λοιπόν αυτές φυσικά δεν ψήφισα κανένα από τα μεγάλα κόμματα. Ούτε όμως κάποιο ακραίο. Στην πραγματικότητα δεν ήμουν προετοιμασμένος για να ψηφίσω κάτι συγκεκριμένο. Κανονικά θά’πρεπε να καθίσω με ήρεμο μυαλό και να βρω να διαβάσω τις θέσεις των κομμάτων διαφόρων προσανατολισμών λεπτομερώς, ώστε να γνωρίζω επακριβώς κι όχι γενικά και αόριστα τι πρεσβεύει το καθένα κι αν με εκφράζει και προασπίζει το συμφέρον μου, άμεσο ή και πιο μελλοντικό. Έτσι, εφόσον δεν είχα πλήρη άποψη, ψήφισα απλά συμβολικά ένα κόμμα που δεν επρόκειτο να πάρει σημαν τική θέση. Στην πραγματικότητα δεν επιδίωκε να πάρει σημαντική θέση.

Όσον αφορά τα υπόλοιπα πράγματα, όλα πάνε καλά, εάν εξαιρέσουμε μια απώλεια κουνελιού. Το ένα παιδάκι της Λίμπο ξαφνικά πριν τρεις μέρες παρουσίασε απότομα το βράδυ καταρροή, δύσπνοια, την επόμενη μέρα τα συμπτώματα χειροτέρευσαν με λίγα μαλακά κόπρανα (όχι ακριβώς διάρροια), και χθες τελικά πέθανε με διάρροια και δύσπνοια. Είχαμε ήδη κλείσει ραντεβού για τον κτηνίατρο από προχθές για χθές, όμως δεν το προλάβαμε. Τουλάχιστον όμως νά’βλεπε τι πάθηση έχει κι αν κινδυνεύουν τ’άλλα κουνελάκια. Φυσικά το άρρωστο κουνελάκι ήταν απομονωμένο απ’τα υπόλοιπα. Απροσδόκητα σήμερα γέννησε η Λίμπο μου 5!

Στη φυτική συλλογη μου προστέθηκε μια αραουκάρια της Νήσου Νόρφολκ (Araucaria heterophylla), την οποία είχα παραγγείλει από ανθοπωλείο πριντο Πάσχα. Το κωνοφοράκι είναι μικρό και υγιές, όμως θα δούμε πώς θα τα πάει φέτος μετά τη μεταφύτευσκαι το αυτόματο πότισμα που θα ξαναμπει για το καλοκαίρι. Σήμερα επίσης επισκέφθηκα την ανθοέκθεση με τα παιδάκια, που βρίσκεται στο χώρο της Έκθεσης της Θεσσαλονίκης, όχι στο Πάρκο του Ηρακλειώτη για όσους ψάχνουν, απ’όπου σχεδίαζα να πάρω κάποια φυτά, κυριότερα ν’αναπληρώσω το σαρκοφάγο της συλλογής μου, τη διωναία (Dionaia muscipula), το οποίο είχε καταστραφει πέρσι από επανειλημμένες πτώσεις του από τον αέρα. Προσδοκούσα κι άλλα σπάνια είδη, αλλά τίποτα το ιδιαίτερο, πέρα από λίγα
γίνκγο (Ginkgo biloba),
που όμως η συλλογή μου περιέχει τέτοιο. Έψαχνα για εφέδρα, πολυκόμπι, μη μου άπτου, Echinopsis pachanoi, κ.ά. Τίποτα. Κι εδώ έχω να σημειώσω το πιο απαράδεκτο, ότι οι κάκτοι δεν ονοματίζονται με ταμπελίτσες. Κανονικά κάθε ξεχωριστή μορφή αποτελεί ξεχωριστό είδος ή ποικιλία και θά’πρεπε να σημαίνεται υποχρεωτικά κατά τη γνώμη μου. Όμως κανέναν δεν τον ενδιαφέρει, αρκεί να είναι κάκτος. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να υπήρχαν σπάνια εθνοβοτανικά είδη όπως E. pachanoi ή Lophophora williamsii, αλλ’έτσι δε μπόρεσα να τα εντοπίσω. Το μόνο που έλεγε χωρίς υπερβολή ήταν ότι… το αγκάθι του κάκτου απορροφά την ακτινοβολία από τον υπολογιστή!

Σήμερα με τα παιδάκια πήγαμε επίσης στο ζωολογικό κήπο. Αυτό που έχω να σημειώσω κι από εκεί είναι μερικά νέα εκθέματα που μπήκαν, το ένα είναι με νεροχελώνες (όχι στο σπίτι των ερπετών, έξω), και το άλλο, το πιο ωραίο, με κουνέλια. Υπάρχουν πάνω από 50 κουνέλια διαφόρων χρωμάτων και σχημάτων σε μια αρκετά μεγάλη περιφραγμένη έκταση, όπου έχουν σκάψει τις δικές τους τρύπες που μένουν. Κατάφερα να ακουμπήσω και να ταΐσω με χορταράκι ένα, ένα μεγάλο στρουμπουλό άσπρο με μαλλιαρό κεφάλι και έντονο μαύρο γύρω απ’τα μάτια. Και τα δύο εκθέματα από μπροστά ειχαν όμορφες στερεές προσόψεις με γυάλινα παράθυρα, απ’όπου θα μπορεί κάποιος να βλέπει χωρίς να βλάπτει τα ζώα, π.χ. ένα παιδί να ρίξει κάτι μέσα ή κάποιος ασυνείδητος να πετάξει κάτι επικίνδυνο ή τοξικό. πίσω όμως, στα κουνέλια τουλάχιστον, υπήρχε συρματόπλεγμα, αν και το μέρος ήταν πιο δυσπρόσιτο. Πάλι το μεγαλύτερο μέρος ήταν επιπλέον προστατευμένο με ψιλό δίκτυ, η μόνη περιοχή με σκέτο συρματόπλεγμα ήταν κοντά στην πρόσοψη.

Κατά τ’άλλα δεν υπάρχει καμία αλλαγή στο γενικό σχέδιο. Θα συνεχίζω να διαβάζω μέχρι το τέλος των εξετάσεων, κι έπειτα θα οργανώσω το πρόγραμμα ανάλογα με την κατάστασή μου και τα γεγονότα που θά’χω μετά.

Γιατί τα παιδιά θα πρέπει να μπαίνουν από νωρίς στην εξελικτική σκέψη. Πολύ καλύτερο να μαθαίνουν από νωρίς την επιστημονικώς αποδεκτή έννοια της εξέλιξης, παρά να μαθαίνουν αρχικά για δημιουργίες «Ο Θεός έφτιαξε αυτό και το άλλο κι εκείνο..», και ύστερα μεγαλώνοντας ν’αποκτήσουν νοητικούς διχασμούς και σοβαρές απογοητεύσεις, ή, το χειρότερο, να μην τη δεχθούν καν. Γιατί η επιστημονική σκέψη είναι πάνω απ’όλα.
Στο παρακάτω παιδικό τα παιδιά θα γνωρίσουν, παρακολουθώντας τη ζωή του Δαρβίνου σαν καρτούν, τα σημαντικότερα σημεία της ζωής και του έργου του μεγάλου επιστήμονα καθώς και τη βασική έννοια της θεωρίας του. Κρίνω ότι θα είναι καλο για παιδιά 6-9 χρονών.



Εγώ γνώρισα το Δαρβίνο σε ηλικία 7 χρονών, όταν ο πατέρας μου μου διάβασε μέσω του υπολογιστή ένα απόσπασμα από το βιβλίο του για το ταξίδι του με το Μπιγκλ, στο σημείο που επισκέφθηκε και μελετούσε τα νησιά Γκαλαπάγκος. Επειδή ήταν μεταφρασμένο σε κάπως αρχαΐζουσα ελληνική, θεώρησα κι εγώ ότι ο Δαρβίνος ήταν κάποιος Αρχαίος Έλληνας ή παλιός γενικότερα, όμως Έλληνας. Μόνο μετά από δύο χρόνια έμαθα για τις πραγματικές καταβολές του. Για τη θεωρία της εξέλιξης είχα μάθει κάτι συγκροτημένο περίπου στα 9 μου, το γνήσιο βιβλίο του όμως το διάβασα πρόπερσι, και τελευταία ψάχνω ακόμα περισσότερο, κυρίως για εξελικτική ψυχολογία.

Οι παρακάτω είναι μερικοί εξορκισμοί που έχουν ανέβει στο youtube. Πολλοί είναι εξορκισμοί του Λιακόπουλου και μου φαίνονται σκηνοθετημένοι, αλλά είναι πολύ αστείοι. Υποτίθεται τον απαγόρευσαν να δείχνει εικόνα, γι’αυτό έχει μόνο γράμματα και ήχο. Οι τελευταίοι πιθανόν είναι πραγματικοί με εικόνα, κι αυτοί αρκετά καλοί.
Πιστεύω ότι οι περισσότεροι «δαιμονισμένοι» είναι στην πραγματικότητα άτομα που πάσχουν από ψυχιατρικά προβλήματα.
Αρκετοί από τους παρακάτω εξορκισμούς είναι αποσπασματικοί και σπασμένη σε πολλά μέρη.

Μη λιακοπουλικοί