Tag Archive: αστυνομία


Το πρωτοβρήκα στο Vice, είναι πραγματικά πολύ περίεργη περίπτωση, αλλά ακόμα πιο περίεργη είναι η καταδίκη του. Πηγή:
CNN gr

Ομολόγησε διάρρηξη σε ιατρικό μουσείο

Newsroom

Newsroom , CNN Greece

 Ανανεώθηκε 08:29 Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2015
Ένας 23χρονος ομολόγησε την ενοχή του χθες για διάρρηξη που έκανε σε ιατρικό μουσείο όπου έκλεψε διατηρημένους ανθρώπινους εγκέφαλους και άλλους ιστούς που μετά πούλησε μέσω του διαδικτύου, είπαν οι αρχές στην πολιτεία Ιντιάνα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο Ντέιβιντ Τσαρλς, από την Ιντιανάπολις, αποδέχθηκε την ενοχή του σε έξι κατηγορίες που του είχαν απαγγείλει και καταδικάστηκε σε κατ΄οίκον περιορισμό για ένα χρόνο με δύο χρόνια αναστολή.

Ο 23χρονος είχε διαρρήξει το Μουσείο Ιατρικής Ιστορίας της Ιντιάνα αρκετές φορές για να κλέψει δοχεία με εγκέφαλους και άλλους ιστούς, σύμφωνα με το γραφείο του τοπικού εισαγγελέα.

Το μουσείο ήταν κάποτε νοσοκομείο για ψυχασθενείς, που είχε ιδρυθεί το 1848, και αργότερα μετατράπηκε σε μουσείο με αίθουσα νεκροτομής και ανατομίας.

Ο Τσαρλς συνελήφθη τον Δεκέμβριο του 2013 όταν ένας άντρας από το Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνιας ο οποίος είχε αγοράσει έξι δοχεία με τμήματα από εγκέφαλους στον διαδικτυακό ιστότοπο eBay για 600 δολάρια (565 ευρώ με σημερινές τιμές) ειδοποίησε την αστυνομία, σύμφωνα με τον φάκελλο της εισαγγελίας.

Πολλά από τα κλοπιμαία ταυτίστηκαν από έρευνα του ίδιου του αγοραστή μέσω του διαδικτύου με κομμάτια που είχαν κλαπεί από το μουσείο. Ο Τσαρλς αναγνωρίστηκε από ένα χαρτί που βρέθηκε στο μουσείο πάνω στο οποίο είχε αφήσει σημάδι με το ματωμένο του δάχτυλο.

Οι αρχές εντόπισαν 80 συνολικά δοχεία με ανθρώπινους ιστούς, σύμφωνα με τον φάκελλο της εισαγγελίας.

Ο Τσαρλς, ο οποίος διατάχθηκε να μην ξαναπλησιάσει το μουσείο, έκλεψε επίσης από εκεί και ένα μηχάνημα ηλεκτροκαρδιογραφήματος, περίπου 10 στηθοσκόπια, μια ζυγαριά μωρών και διάφορα άλλα ιστορικής αξίας κομμάτια.

Σύμφωνα με τις αρχές, ο νεαρός διατάχθηκε επίσης να αποκτήσει και απολυτήριο γυμνασίου ή το αντίστοιχο, ως όρο της καταδίκης του.

Πηγή:ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η ιατροδικαστική επιστήμη έχει προχωρήσει πολύ τις τελευταίες δεκαετίες. Πλέον χρησιμοποιούνται όλες οι πιθανές αποδείξεις από τον τόπο του εγκλήματος, ενώ για την εξιχνίαση του εγκλήματος ή του θανάτου επιστρατεύονται όλα τα τελευταία επιτεύγματα της τεχνολογίας, ώστε ορισμένες μέθοδοι να μην απέχουν πολύ από την επιστημονική φαντασία, π.χ. η ικανότητα ανάκτησης dna από απειροελάχιστο βιολογικό υλικό, ή η λουμινόλη, ουσία που μπορεί να φανερώσει ίχνη αίματος ακόμα και μετά από χρόνια σε φαινομενικά καθαρισμένα υλικά. Η ιατροδικαστική εντομολογία είναι κλάδος της ιατροδικαστικής επιστήμης που ασχολείται με τη μελέτη των εντόμων που βρίσκονται στον τόπο του εγκλήματος ή του θανάτου για την εύρεση απαντήσεων. Ένα πτώμα είναι ουσιαστικά ένα τεράστιο σακί κρέας εκτεθειμένο στο περιβάλλον, δηλαδή μια πολύ συγκεντρωμένη ποσότητα θρεπτικής τροφής, που δεν πρόκειται να μείνει ανεκμετάλλευτη για καιρό. Οι μύγες (τάξη δίπτερα) είναι από τα πλέον γνωστά και πλατιά χρησιμοποιούμενα έντομα στην ιατροδικαστική, αλλά κι άλλα έντομα, όπως σκαθάρια (κολεόπτερα), ακάρεα κι άλλα αρθρόποδα, μπορεί ν’αποικήσουν ένα πτώμα. Διάφορα έντομα αποικίζουν το πτώμα σε διαφορετικές φάσεις της αποσύνθεσης, και με τη μελέτη των ειδών που βρίσκονται, καθώς και του σταδίου ανάπτυξής τους, η οποία είναι γνωστή και ποικίλει προβλέψιμα ανάλογα με τη θερμοκρασία, μπορεί να υπολογιστεί ο χρόνος που πέρασε μετά το θάνατο, αλλά όχι μόνο. Αν και τα έντομα χρησιμοποιούνται κυρίως για τον υπολογισμό του χρόνου του θανάτου, μπορούν ν’αποκαλύψουν κι άλλες λεπτομέρειες, όπως τον τόπο του θανάτου, το αν μεταφέρθηκε το πτώμα, πιθανές παθήσεις πριν πεθάνει, την παρουσία αλκοόλ ή ναρκωτικών στο πτώμα σε περίπτωση που έχει αποσυντεθεί υπερβολικά κλπ. Οι παρακάτω περιπτώσεις, που δημοσιεύθηκαν στο Περιοδικό Ιατροδικαστικών Επιστημών το 1998, καταδεικνύουν τους πολλούς τρόπους με τους οποίους μπορούν να βοηθήσουν τα έντομα τους ιατροδικαστές. Οι περιπτώσεις δημοσιεύθηκαν από τον Mark Beneck, ιατροδικαστικό εντομολόγο που εργαζόταν στο Ινστιτού Ιατροδικαστικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο στην Κολονία της Γερμανίας. Οι αναλύσεις γίνονταν στο εργαστήριο του ινστιτούτου, ενώ τα καιρικά δεδομένα δίνονταν από γειτονικό μεταιωρολογικό σταθμό που ενημερωνόταν κάθε 30 λεπτά. Διάβαζα το άρθρο αργά το βράδυ, μόνος, σε απόλυτο σκοτάδι και χωρίς κανένα θόρυβο.

Περίπτωση 1. Το μυστήριο των σκουληκιών και των μυγών στα διαμερίσματα

Στις 6 Νοεμβρίου του 1995, σε ένα διαμέρισμα στον τρίτο όροφο μιας πολυκατοικίας στην Κολονία, βρέθηκε το πτώμα μιας ηλικιωμένης γυναίκας. Το πτώμα ήταν δισχρωμιωμένο και το δέρμα είχε αποκολληθεί εν μέρει από τη σήψη. Οι αστυνομικοί παρατήρησαν ότι υπήρχαν πολλές ενήλικες μύγες, αλλά δεν παρατήρησαν πολλές προνύμφες. Δύο μέρες μετά, το διαμέρισμα ψεκάστηκε με πύρεθρο (εντομοκτόνο), το σπίτι ανακαινίστηκε, οι τοίχοι ξαναβάφτηκαν και όλες οι μοκέτες αφαιρέθηκαν. Μετά το σπίτι έμεινε άδειο. Στο τέλος του Φλεβάρη του 1996, μια κάτοικος της πολυκατοικίας ανέφερε ότοι στο διαμέρισμά της, αλλά και σε ένα γειτονικό, εμφανίζονταν προνύμφες μύγας για τους τελευταίους τρεις μήνες. Ανέφερε ότι οι προνύμφες χώνονταν κάτω από μια γυψοσανίδα που χώριζε το μπάνιο, και μαζεύονταν σ’ένα χαλάκι κοντά στο μπαλκόνι. Επίσης, αυτός που φρόντιζε την ηλικιωμένη μάζευε περίπου 10 νεκρές πράσινες μύγες κα΄θε βδομάδα από το διαμέρισμα. Στις 22 Φεβρουαρίου του 1996, τα διαμερίσματα διερευνήθηκαν. Ήταν σε καλή κατάσταση καθαριότητας, αλλά στο διαμέρισμα κάτω απ’το άδειο με το πτώμα βρέθηκαν κάτω απ’το χαλί δίπλα στο μπαλκόνι 5 κουκούλια κι 6 μαυρισμένες προνύμφες που σταμάτησαν να τρέφονται κι ετοιμαζόταν να μεταμορφωθούν της πρασινόμυγας Callifora vomitoria. Στο διαμέρισμα όπου βρέθηκε το πτώμα, βρέθηκαν στο υπνοδωμάτιο και στο μπάνιο τρεις νεκρές και μία αδύναμη μεταλλική πράσινη πρασινόμυγα Lucilia Caesar 7 χιλιοστών, 4 κουκούλια Callifora spec. πίσω από μη μετακινούμενα σοβατεπί, και 4 αδύναμες ενήλικες Lucilia Caesar σε ρωγμές του τσιμέντου στο μπαλκόνι. Νεκρές ενήλικες μύγες, αλά όχι άλλα αρθρόποδα, βρίσκονταν αραιά μέχρι τα τέλη του Ιουνίου του 1996.
Η ύπαρξη ενήλικων μυγών παρά την απολύμανση εξηγείται από την απότομη πτώση της θερμοκρασίας 6 μέρες πριν, η οποία κορυφώθηκε τη μέρα πριν την εύρεση του πτώματος. Οι ενήλικες μύγες ίσως άρχισαν να γεννούν αυγά το Σεπτέμβριο, αλλά λίγες προνύμφες αναπτύχθηκαν, εξαιτίας της πτώσεις των θερμοκρασιών. Με την απότομη ψύξη, οι υπόλοιπες προνύμφες άρχισαν να φεύγουν απ’το πτώμα, ψάχνοντας σημείο για να πέσουν σε χειμερινή διάπαυση, έτσι το φάρμακο δε σκότωσε τις κρυμμένες και αδρανοποιημένες προνύμφες. Μετά την ανακαίνηση εκείνος που φρόντιζε το πτώμα διατηρούσε τη θερμοκρασία του διαμερίσματος στους 14 βαθμούς Κελσίου, θερμοκρασία που επιτρέπει τη μεταμόρφωση, αλλά όχι την κανονική πτήση. Οι μύγες που μεταφέρθηκαν στο εργαστήριο στους 22 βαθμούς πέταξαν κανονικά. Είναι σίγουρο ότι οι μύγες προήλθαν από το πτώμα, επειδή δε βρέθηκε κανένα άλλο πτώμα ή σκελετός κοντά, ούτε στις υδρορροές, κι επίσης οι μύγες βρέθηκαν στη βορεινή πλευρά, εκεί που πέθανε η γυναίκα, κι όχι στη νότια, που ήταν και πιο ζεστή και ηλιόλουστη. Οι μύγες αναπτύχθηκαν κανονικά μέχρι την ενηλικίωση, αλλά χωρίς καθόλου τροφή, σε διάστημα 6 ή 8 μηνών, γι’αυτό τα ενήλικα άτομα είχαν ζαρωμένη κοιλιά και μόνο το 60% του κανονικού τους μήκους. Αν είχαν τροφή, θα είχαν μεγαλύτερο μέγεθος, ακόμα και σε χαμηλές θερμοκρασίες.

Περίπτωση 2. Μύγες του τυριού σε ηρωινομανή

Μια 38χρονη γνωστή ηρωινομανής αυτοκτόνησε στα τέλη του Νοεμβρίου του 1995 βάζοντας το λαιμό της κάτω απ’τους τροχούς ενός κινούμενου τρένου. Το πτώμα βρέθηκε κάτω από φυλλώματα σε θάμνους δίπλα στις σιδηροδρομικές γραμμές που περνούσαν μέσα από την πόλη. Τα μαλακά μέρη είχαν μετατραπεί σε λιπώδη πολτό, και τα όργανα της κοιλιακής χώρας και του στήθους είχαν αποδομηθεί εντελώς. Λίγος αποσυντεθημένος ιστός βρέθηκε κολλημένος στη λεκάνη και στα άκρα. Δίπλα στο σκελετοποιημένο κρανίο βρέθηκε ένα κομμάτι μαλλιά 35χ20 εκατοστών. Το πτώμα φορούσε τζιν που ήταν σε καλή κατάσταση. Αρχικά υπολογίστηκε ότι πέθανε πριν 2-3 μήνες.
Στο χώρο της νεκροψίας, μέσα στον αποσυντεθημένο πολτό, αλλά και πάνω στα οστά, βρέθηκαν μάζες κίτρινων προνυμφών πυοφιλοειδούς μύγας 8 χιλ. οι οποίες πηδούσαν ως και 50 εκ. σε ύψος και 10 εκ. οριζοντίως για πάνω από 5 ώρες στους 17 βαθμούς. Πάνω σε αποξηραμένα με΄ρη δέρματος, βρέθηκε μια στρώση κίτρινων αυγών, τα ίδια αυγά βρέθηκαν και στα μαλλιά. Επειδή το δωμάτιο αναπαραγωγής δηλητηριάστηκε στο διάστημα που εξέτρεφαν τις μύγες, η ταυτοποίηση του είδους έγινε από τα μέρη μιας ενήλικης μύγας, και το είδος ήταν η Pyophila casei. Η P. casei είναι κοινός αποικιστής εκτεθειμένων πτωμάτων 3-6 μήνες μετά το θάνατο, δηλαδή στην Τρίτη από τις 8 φάσεις διαδοχής εντόμων. Επειδή κάθε θηλυκή P. casei γεννά 200 αυγά, συμπεράστηκε ότι στο πτώμα εκκολάφθηκαν μια ή και δύο γενιές. Υπό καλές συνθήκες, τα αυγά της πυόφιλης μύγας φτάνουν στην ενηλικίωση στις 11-19 ημέρες, κι έτσι μαζί με τα μεταιωρολογικά δεδομένα, υπολογίστηκε το μεταθανάτιο διάστημα κατά την έναρξη της τρίτης διαδοχής στις 90 ημέρες. Σ’αυτό προστέθηκαν κι άλλες 22-38 ημέρες για το διάστημα πριν, δηλαδή είχαν περάσει 112-128 ημέρες μετά το θάνατό της. Αργότερα βρέθηκε ότι η γυναίκα είχε χαθεί πριν 4 μήνες. Στην περίπτωση αυτή, τα θραύσματα ενός μόνο εντόμου, μαζί με τα μεταιωρολογικά δεδομένα, αποκάλυψαν αξιόπιστα το χρόνο θανάτου. Η περίπτωση αυτή δείχνει επίσης ότι ο κύκλος της P. casei δεν επιταχύνεται με την ηρωίνη, όπως έχει βρεθεί σε άλλα αρθρόποδα, αλλά τα επίπεδα της ηρωίνης δε μπορούσαν να εξακριβωθούν, εξαιτίας του επιπέδου της αποσύνθεσης.
Επίσης κάτω από τα μαλλιά και στα ρούχα του πτώματος βρέθηκαν αρκετά σκαθάρια, τα οποία ωστόσο δεν είναι συγκεκριμένα για κάποια φάση της αποσύνθεσης. Βρέθηκαν δύο ενήλικα σκαθάρια της οικογένειας Staphylinidae. Ένας Oxytelops tetracarinatus, ο οποίος συχνά βρίσκεται σε περιττώματα και σαπισμένη φυτική ύλη και ένας Philonthus spec. ο οποίος δε βοηθά τον υπολογισμό του μεταθανάτιου χρόνου, αφού μπορεί να βρεθει΄οποτεδήποτε στο πτώμα, ακόμα και δυο χρόνια μετά την ταφή.
Επιπλέον βρέθηκαν τρία ενήλικα άτομα του γένους Atheta, το οποίο ζει σε ξερά πτώματα, αλλά και σε μύκητες και σάπια φύλλα, και προνύμφες και δύο ενήλικα του σκαθαριού τις οικογένειας Cleridae Necrobia rufipes. Μία από τις προνύμφες της νεκρόβιας θάφτηκε αμέσως σ’ένα κομμάτι γάζας, έγινε κουκούλι στους 17 βαθμούς, που είναι ένας βαθμός χαμηλότερα από το υποτιθέμενο κατώτατο όριο ανάπτυξης, και εκκολάφθηκε μετά από 54 ημέρες. Το κοκκινοπόδαρο σκαθάρι του ζαμπόν (Necrobia rufipes) είναι γνωστός όψιμος αποικιστής των πτωμάτων και τρέφεται με αποξηραμένα πτώματα, επίσης με μούμιες, ζαμπόν, και πιθανόν και με προνύμφες άλλων αρθροπόδων. Βρέθηκε επίσης μια νεκρή μύγα του γένους Fannia, αλλά κανένα σκαθάρι της οικογένειας Sylphidae. Αυτά δεν έχουνε διαγνωστική αξία, αλλα αναφέρθηκαν για χάρη της πληρότητας.

Η μύγα Pyophila casei, η πυόφιλος του τυριού, λέγεται έτσι, διότι συχνά αποικίζει τυριά. Αν και θα πιστεύαμε ότι κανείς δε θα έτρωγε το τυρί αν είχε γεμίσει σκουλήκια, στην πραγματικότητα υπάρχουν άνθρωποι που τρώνε τέτοιο σάπιο τυρί και το θεωρούν μεγάλη νοστιμιά. Το σαρδινιακό Casu Marsu (σάπιο τυρί), όπως και κάποιες παραδοσιακές αιγυπτιακές συνταγές χαλουμιού, είναι ουσιαστικά σάπια τυριά που περιέχουν τέτοιες προνύμφες που εκτινάσσονται προς όλες τις κατευθύνσεις.

Περίπτωση 3. Μέσα στο άδειο κεφάλι της υπήρχε μόνο μια μύγα

Στη σύλληψή του στις 8 Μαΐου του 1996, ένας άντρας είπε στην αστυνομία ότι η γυναίκα του ήταν νεκρή στο διαμέρισμά τους για 29 μέρες. Όταν τον ρώτησαν γιατί, απάντησε ότι δεν ανέφερε το θάνατο, γιατί φοβόταν μη χάσει το διαμέρισμα. Οι αστυνομικοί βρήκαν το πτώμα με μεγάλο πληθυσμό μυγών και προνυμφών και με σημάδια μουμιοποίησης. Το πτώμα ήταν σκεπασμένο με δύο κουβέρτες. Επειδή η μέση εξωτερική θερμοκρασία υπολογίστηκε στους 10,9 βαθμούς εκείνο το διάστημα, πιθανότατα η θέρμανση στο σπίτι ήταν αναμμένη, και οι θερμοκρασία του πτώματος υπολογίστηκε ότι ήταν σταθερά πα΄νω από 20 βαθμούς, από τη θερμογένεση των πολλών εντόμων και από το γεγονός ότι ήταν καλυμμένο με κουβέρτες. Κατά τη νεκροψία, βρέθηκαν πάνω στο πτώμα μάζες προνυμφών μύγας, περισσότερο στον κολπικό σωλήνα και τα μαλλιά, και αρκετές ακόμα βρέθηκαν στην ουροδόχο κύστη. Η ομάδα της νεκροψίας ωστόσο ξέπλυνε όλες τις προνύμφες προτού ειδοποιηθεί ο ιατροδικαστικός εντομολόγος. Το κεφάλι του πτώματος είχε μερικώς μουμιοποιηθεί, το δέρμα του προσώπου, οι μαλακοί ιστοί της κάτω γνάθου, τα μάτια, τα αυτιά και η γλώσσα έλειπαν, το στόμα ήταν εντελώς ανοιχτό, και το κρανίο ήταν άθικτο. Αφού αφαιρέθηκε το επάνω μέρος του κρανίου, βρέθηκε μία ενήλικη μύγα Protoformia terranovae μέσα στο κρανίο. Ο εγκέφαλος δεν υπήρχε. Βρέθηκαν επίσης μέσα στο κρανίο και προνύμφες. Είναι γνωστό ότι η Protoformia φτάνει στην ενηλικίωση από το αυγό σε 19-23 ημέρες στους 22 βαθμούς. Στην Κολονία, η P. terranovae θεωρείται το κοινότερο συνανθρωπικό είδος (σχετιζόμενο με ανθρώπους και ανθρώπινες δραστηριότητες), μετά την κοινή οικιακή μύγα (Musca domestica) και την κοινή πρασινόμυγα (Lucilia sericata).
Παρόλα αυτά, η θέση της μύγας ήταν παράδοξη, επιδή αφενός η P. terranovae κάνει το κουκούλι της πάνω στο υλικό όπου τρέφεται, εκτός κι αν είναι πολύ υγρό ή εκτίθεται σε έντονο φως, αν και υπάρχει η πιθανότητα η συγκεκριμένη μύγα να παγιδεύτηκε και να συνέχιζε την ανάπτυξή της εκεί, κι αφετέρου η μύγα αυτή επισκέπτεται τα πτώματα συνήθως ένα μήνα μετά το θάνατο, κι αυτή ήταν η πρώτη εύρεση P. terranovae σε πτώμα στην Κολονία από το συγκεκριμένο ινστιτούτο.

Περίπτωση 4. Η περίπτωση του σηψαιμικού αλκοολικού

Στις 14 Αυγούστου του 1996, ένας 46χρονος γνωστός αλκοολικός (80,5 κιλά) βρέθηκε νεκρός στο υπνοδωμάτιό του. Ήταν νεκρός για 5 μέρες. Η συγκέντρωση αλκοόλ στο αίμα υπολογίστηκε στα 1,6 μέρη στα 1.000. Ο άντρας είχε ιστορικό υπέρτασης. Το πτώμα βρισκόταν σε τυμπανιαία κατάσταση. Μάζες αυγών βρέθηκαν στα γένια του και στις τρίχες του εφηβαίου. Βρέθηκαν επίσης μικρές προνύμφες 2-3 χιλ κυρίως κάτω από κύστεις δέρματος που προκλήθηκαν από τα έρια της σήψης. Επειδή τα θηλυκά του είδους Lucilia Caesar ωοαπέθεταν στο χώρο της νεκροψίας, η εντομολογική ανάλυση επικεντρώθηκε σε δύο σκούρα κόκκινα κουκούλια 6 χιλ, που βρέθηκαν προσκολλημένα στην κοιλιά του πτώματος.
Οι προνύμφες επωάστηκαν στους 17-20 βαθμούς, και 14 μέρες μετά, στις 28/8/1996, εμφανίστηκαν δύο ενήλικες μύγες του είδους Muscina stabulans, μήκους 9 χιλ. Η M. stabulans ενηλικιώνεται σε 28 μέρες σε θερμοκρασία 16 βαθμών, οπότε θεωρήθηκε ότι ίσως έτρωγαν τον άνθρωπο όσο ήταν ζωντανός ή σε κωματώδη κατάσταση. Αν επρόκειτο όμως για μυίαση, θα αναμενόταν γρηγορότερη ανάπτυξη από τη θερμοκρασία του σώματος στους 37 βαθμούς κι από τη δραστηριότητα των μαζών των προνυμφών. Για να βρεθεί αν ο άντρας αρρώστησε βαριά πριν πεθάνει, οι προνύμφες συνθλίφθηκαν και διερευνήθηκαν για βακτήρια.
Το ερυθρό χρώμα των κουκουλιών, καθώς και τα ερυθρά στίγματα που άφησαν στο υγρό χαρτί που τοποθετήθηκαν, υποδήλωναν την παρουσία του βακτηρίου Serratia marcescens της οικογένειας Enterobacteriaceae. Αυτό το πανταχού παρόν βακτήριο, που παλαιότερα πιστευόταν ότι δεν είναι παθογόνο, είναι γνωστό ότι προκαλεί μολύνσεις σε πληγές και σηψαιμία σε άτομα με αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα, και είναι ανθεκτικό σε πολλά αντιβιοτικά. Για παράδειγμα στη Βρετανία μεταξύ του 1986 και του 1987, πέθαναν περίπου 93 άνθρωποι από S. marcescens. Πιθανολογείται έτσι ότι ο αλκοολικός έπαθε μια λοίμωξη από S. marscescens κι έπειτα έπεσε σε κώμα, γι’αυτό και κάποιες μύγες ήρθαν πριν το θάνατό του.

Περίπτωση 5. Ο τοξικομανής που τον πέταξαν οι φίλοι του έξω για να μην τους πιάσουν

Στις 21/8/1996, στις 7:05 πμ, κοντά σε δάσος μέσα στην Κολονία, βρέθηκε το πτώμα γνωστού 28χρονου τοξικομανούς. Είχε ύψος 1,72 μ, βάρος 69,1 κιλά, αίμα: όχι αλκοόλ, καφεΐνη 0,85 mg/l, διαζεπάμη 0,12 mg/l, νορδιαζεπάμη 0,03 mg/l, και ούρα: μορφίνη 4/8 mg/l, κωδεΐνη 0,16 mg/l. Η τοξικολογική ανάλυση υποδήλωσε ότι ο θάνατος επήλθε 3 ώρες μετά τη λήψη ηρωίνης. Το ντυμένο πτώμα κοιτόταν εκτεθειμένο σ’ένα σημείο με γρασίδι, και η αστυνομία ανέφερε ότι δεν το είδε εκεί στις 10 μμ το προηγούμενο βράδυ. Η μέση εξωτερική θερμοκρασία ήταν 23,1 βαθμοί στις 20/8/96, και 20,3 βαθμούς στις 21/8/96. Στα βλέφαρα βρέθηκαν μάζες αυγών, τα οποία εκκολάφθηκαν. Από τα στοματικά μόρια, τους πρόσθιους αναπνευστικούς πόρους και τα πίσω μέρη των προνυμφών του τρίτου σταδίου, το είδος της μύγας ταυτοποιήθηκε ως Lucilia ampulacea, ένα από τα είδη του γένους Lucilia που σπάνια σχετίζεται και με ζωντανούς ανθρώπους στην Κολονία.
Η περίπτωση αυτή θεωρήθηκε ενδιαφέρουσα από τους ερευνητές για τρεις λόγους. Πρώτον, στην περίπτωση του φόνου ενός παιδιού της Βαϊμάρης, μίας από τις γνωστότερες μηνύσεις στη Γερμανία, ο συγγραφέας ρωτήθηκε αν τα δεδομένα από τα αρθρόποδα θα μπορούσαν να καταδείξουν αν δύο πτώματα τοποθετήθηκαν έξω δίπλα στο δάσος τη μέρα ή τη νύχτα. Η ιδέα ήταν ν’αναλυθούν οι αναπτυξιακές φάσεις των γενών Lucilia και Callifora, και αφού οι περισσότεροι ερευνητές αναφέρουν ότι η Callifora δεν ωοαποθέτει τη νύχτα, αυτό θα μπορούσε να υπολογιστεί συγκρίνοντας τα οψιμότερα στάδια της Lucilia με τα πρωιμότερα της Callifora. Ο ιατροδικαστικός εντομολόγος ωστόσο δε μπόρεσε να απαντήσει, επειδή οι προνύμφες είχαν απομακρυνθεί από το πτώμα, αποξηρανθεί σε χαρτοσακούλα και έπειτα πεταχτεί. Δεύτερον, η επίδραση των ναρκωτικών στα πτώματα και στα έντομα τώρα αρχίζει να διερευνάται και λίγα είναι ως τώρα γνωστά, οπότε η περίπτωση αυτή απλώς καταδεικνύει ότι η L. ampulacea δεν απωθείται από την ηρωίνη, η οποία σίγουρα υπήρχε στο πτώμα, αλλά ο υπολογισμός της ήταν αδύνατος. Τρίτον, η παρουσία μόνο πρώιμων σταδίων της μύγας, μαζί με δύο υποστατικές κηλίδες στο πτώμα (το αίμα στα πτώματα λιμνάζει στο χαμηλότερο σημείο, και μετά από ένα διάστημα μένει ΄μόνιμα εκεί, δηλώνοντας την αρχική θέση που βρέθηκε/τοποθετήθηκε, η εύρεσή του δίπλα σε μονοπάτι, και το γεγονός ότι την προηγούμενη μέρα δεν ήταν εκεί, υποδηλώνουν ότι ο άνθρωπος πέθανε μέσα σε σπίτι και αργότερα μεταφέρθηκε έξω. Δεν είναι σπάνιο ένας τοξικομανής να πεθάνει στην παρέα των φίλων του, οι οποίοι απλώς νομίζουν ότι κοιμάται ή είναι μαστουρωμένος, και μόλις διαπιστώσουν το θάνατο να πετάξουν το πτώμα κάπου έξω για ν’αποφύγουν τις πολλές ερωτήσεις και τις έρευνες.
Στο πτώμα βρέθηκαν επίσης 10 ισόποδα του είδους Porcellio scaber, ενός κοινού είδους στην Κολονία. Αν κι αυτό δεν έχει κάποια διαγνωστική σημασία, ο συγγραφέας το αναφέρει επειδή τα αρθρόποδα αυτά ζουν σε εξωτερικούς χώρους, οπότε αν τύχει ποτέ να βρεθεί πτώμα με τέτοια ισόποδα σε διαμέρισμα, αυτό θα δηλώνει ότι ο άνθρωπος πέθανε έξω και μεταφέρθηκε αργότερα.

Περίπτωση 6. Ο νεκρός που έμεινε στο μπαλκόνι για σχεδόν ένα μήνα

Στις 25 Σεπτεμβρίου του 1996, βρέθηκε το πτώμα ενός 66χρονου άντρα στο μπαλκόνι του σπιτιού του στον 8ο όροφο μιας πολυκατοικίας στην Κολονία. Όταν βρέθηκε, το ύψος του μετρήθηκε στο 1,59 μ και το βάρος του στα 46,5 κιλά, και τα επίπεδα αλκοόλ υπολογίστηκαν στα 1,07 μέρη στα 1.000 την ώρα του θανάτου του. Το πτώμα πιστευόταν ότι βρισκόταν εκέι για 25 μέρες, από τις 31 Αυγούστου του 1996, έως τις 25 Σεπτεμβρίου, οπότε βρέθηκε. Ο μαλακός ιστός του προσώπου, ο λαιμός και το δεξιό αυτί είχαν καταστραφεί από τις προνύμφες των μυγών, το δέρμα ήταν λιπαρό και χρώματος πρασινοκαφέ, και η κοιλιά ήταν πρησμένη. Πάνω στο πτώμα βρέθηκαν μάζες προνυμφών μύγας.
Μία μύγα που εκτράφηκε μέχρι την ενηλικίωση ταυτοποιήθηκε ως Parasarcophaga argyrostoma, γνωστή και με το συνώνυμο Sarcophaga argyrostoma. Στην Κολονία, το είδος είναι σπάνιο, ευρισκόμενο συνήθως σε σωρούς λάσπης, σε δοχεία τροφής στο ζωολογικό κήπο κλπ. Έως τώρα, δεν είχε βρεθεί σε πτώματα μέσα σε διαμερίσματα. Έως τώρα, δεν είχε αναγνωριστεί κάποια σχέση με το ύψος του διαμερίσματος και τον αποικισμό των πτωμάτων από διαφορετικά είδη μύγας. Γι’αυτό η P. argyrostama μπορεί να θεωρηθεί είδος που φανερώνει αν ένα πτώμα που βρίσκεται σε λιγο ή πολύ κλειστο περιβάλλον βρισκόταν προηγουμένως έξω, όπως σ’αυτήν την περίπτωση που βρέθηκε στο μπαλκόνι, δίπλα δηλαδή στο διαμέρισμα. Για μια πόλη σαν την Κολονία, με περιορισμένο αριθ΄μό ειδών, αυτές οι λεπτομέρειες παίζουν μεγάλο ρόλο.

Σας έφτιαξα τη διάθεση; Σας εύχομαι καλή συνέχεια στη μέρα σας.

Υγ. Η αρχική δημοσίευση είχε και φωτογραφίες των ευρημάτων. Αποθηκεύτηκε όμως στη wiki αυτήν χωρίς αυτές. Για παρόμοιες φωτογραφίες όμως, μπορείτε να επισκεφθείτε ιστοσελίδες όπως το liveleak ή το bestgore, όπου μπορείτε να δείτε φωτογραφίες και βίντεο από πτώματα σε διάφορες φάσεις αποσύνθεσεις και σε διάφορες περιβαλλοντικές συνθήκες.

Αναδημοσίευση από:
Εφημερίδα Μακεδονία

10 ΕΙΔΕΧΘΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ που συγκλόνισαν το πανελλήνιο
Στην κατηγορία: Ρεπορτάζ
Ημερομηνία: 10/08/2008

των Κώστα Καντούρη, Αριστείδη Μάτιου
Η υπόθεση της Σαντορίνης, με πρωταγωνιστή έναν 31χρονο μάγειρα και τραγικό του θύμα την 25χρονη σύζυγό του, ήταν ένα απ’ αυτά που προκάλεσε σοκ στο πανελλήνιο, ειδικά για την αγριότητα της πράξης.
Από τη δράση του φοιτητή της Νομικής Θεόφιλου Σεχίδη στη Θάσο, που έγινε “συλλέκτης” των κεφαλιών της οικογένειάς του, μέχρι το έγκλημα της Ρεντίνας με θύμα έναν δημοτικό υπάλληλο αλλά και την άγρια δολοφονία του ηθοποιού Νίκου Σεργιαννόπουλου, που έγινε πρόσφατα, συγκεκριμένες υποθέσεις προκάλεσαν το έντονο ενδιαφέρον της ελληνικής κοινής γνώμης.
Παράλληλα και οι ειδικοί επιστήμονες ασχολούνται με την ψυχολογία των συγκεκριμένων δολοφόνων, οι πράξεις των οποίων ήταν ιδιαίτερα αποτρόπαιες.
1. ΞΕΚΛΗΡΙΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ
Η ανατριχιαστική ιστορία του 24χρονου φοιτητή Νομικής από την Καβάλα Θεόφιλου Σεχίδη είχε κάνει τον γύρο του κόσμου. Ήταν Αύγουστος του 1996, όταν αποκαλύφθηκε ότι ο νεαρός είχε δολοφονήσει τον 55χρονο πατέρα του Δημήτρη, την 50χρονη μητέρα του Ελένη, την 32χρονη αδελφή του Ερμιόνη, την 75χρονη γιαγιά του Ερμιόνη και τον θείο του Βασίλη, 57 χρόνων.
Η πενταπλή δολοφονία είχε διαπραχθεί στις 19 και 20 Μαΐου 1996. Ο Σεχίδης δολοφόνησε τα μέλη της οικογένειάς του, στη συνέχεια τεμάχισε τα πτώματά τους, τα τοποθέτησε σε πλαστικές σακούλες και τα μετέφερε με το αυτοκίνητό του με φεριμπόουτ στην Καβάλα, όπου τα εξαφάνισε στο σκουπιδότοπο της Νέας Κάρβαλης. “Τους ξέκανα πριν με ξεκάνουν”, είχε πει τότε στους αστυνομικούς. “Tους σκότωσα, γιατί δεν μου αποκάλυπταν ποια ήταν η πραγματική μου μητέρα”, δήλωσε στο δικαστήριο, που τον καταδίκασε πέντε φορές ισόβια.
Κυνικός μέχρι την τελευταία στιγμή της ανάκρισης, εξέπληξε μέχρι και τους αστυνομικούς με την ψυχρότητα με την οποία αντιμετώπιζε όσα έκανε. “Τι ήταν η πέμπτη, αφού είχαν σκοτώσει τους τέσσερις”, είχε πει για τη γιαγιά του.
2. ΤΗΝ ΕΚΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
Ενα “σατανικό ζευγάρι” ελλήνων μεταναστών στη Γερμανία έστησε ολόκληρη φρικιαστική επιχείρηση, παίρνοντας την ιδέα από… αστυνομική ταινία. Παραπλάνησαν την 39χρονη Σκοπιανή Βιολέτα Βελιανόφσκα ότι ήθελαν να την απασχολήσουν στο εστιατόριό τους στη Γερμανία και την επιβίβασαν στο αυτοκίνητό τους.
Το Νοέμβριο του 2003, στην εθνική οδό Έδεσσας – Φλώρινας, αφού την υπνώτισαν, έβαλαν φωτιά και την έκαψαν ζωντανή, μπροστά στα μάτια του 17χρονου γιου τους. Στη συνέχεια ο βασικός κατηγορούμενος Νικόλαος Γκεσόπουλος υποστήριξε στην αστυνομία ότι η νεκρή ήταν η σύζυγός του, που έπεσε θύμα τροχαίου, “αναγνώρισε” μάλιστα στο νεκροτομείο το πτώμα της τόσο ο ίδιος όσο και ο γιος του. Σκοπός τους κατηγορήθηκαν ότι ήταν να εισπράξουν 1.500.000 ευρώ, ποσό για το οποίο είχε ασφαλιστεί η σύζυγός του, Μαρία Γκεσοπούλου, η οποία μετά το στυγερό έγκλημα κρύφτηκε στο πατρικό σπίτι της οικογένειας στους Λόφους της Φλώρινας.
Το έγκλημα αποκαλύφτηκε από τον ίδιο τον Γκεσόπουλο, ο οποίος από τη φωτιά που έβαλε κάηκε στο χέρι και στη συνέχεια ομολόγησε, επιρρίπτοντας τις ευθύνες του σατανικού σχεδίου στη γυναίκα του. Και οι δύο καταδικάστηκαν και είναι στη φυλακή.
3. ΑΓΡΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΣΤΟ ΕΝΕΧΥΡΟΔΑΝΕΙΣΤΗΡΙΟ
“Μετά τη δεύτερη μαχαιριά, δεν μπορούσα να καταλάβω τι έκανα, με είχε πιάσει αμόκ”. Ο βασικός κατηγορούμενος για τη δολοφονία της 26χρονης Λευκοθέας Τσενικίδου ομολόγησε με κυνικό τρόπο τη δολοφονία της νεαρής, που εξιχνιάστηκε σχεδόν δύο χρόνια μετά την τέλεσή της, το βράδυ της 22ας Φεβρουαρίου 2002.
Η 26χρονη βρέθηκε με 19 μαχαιριές, κυρίως στο λαιμό και στο υπόλοιπο σώμα της, μέσα στο ενεχυροδανειστήριο του πατέρα της, στον ημιώροφο της πολυκατοικίας στην οδό Εγνατία 12, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Η υπόθεση είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο για την πρωτοφανή αγριότητα του εγκλήματος.
Το κίνητρο των δύο δραστών ήταν η ληστεία, όπως αποκαλύφτηκε μετά τη σύλληψή τους, αφού εντοπίστηκαν τα στοιχεία ταυτότητάς τους από ένα δακτυλικό αποτύπωμα που άφησαν στη γυάλινη πόρτα του καταστήματος. Οι ίδιοι ομολόγησαν πως έπεισαν την κοπέλα να ανοίξει στην ασφαλισμένη πόρτα του καταστήματος, προσποιούμενοι τους πελάτες.
Ωστόσο, αρχικά εξετάστηκε το ενδεχόμενο το κίνητρο των δραστών να ήταν άλλο και ειδικά να πρόκειται για ψυχοπαθή δολοφόνο.
4. ΤΕΜΑΧΙΣΕ ΤΗΝ ΕΓΚΥΟ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ
Εγκυος στον όγδοο μήνα της ήταν η 25χρονη Ουκρανή Ελένα Σατούλοβα, που δολοφονήθηκε από τον 24χρονο γεωργιανό σύντροφό της Χριστοφόρ Παρασκευόφ το Δεκέμβριο του 2004 στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης.
Ενας οικογενειακός καβγάς ήταν αρκετός για τον Γεωργιανό να σφάξει την άτυχη γυναίκα μέσα στο διαμέρισμά τους. Στη συνέχεια τεμάχισε το πτώμα, κόβοντας το κεφάλι και τα χέρια της, τα οποία πέταξε στον Αλιάκμονα και μέχρι σήμερα δεν έχουν βρεθεί. Στόχος του ήταν να εξαφανίσει καθετί αναγνωρίσιμο (δακτυλικά αποτυπώματα και πρόσωπο), για να μη βρεθούν ποτέ τα στοιχεία ταυτότητας του θύματος.
Το υπόλοιπο σώμα, που μετέφερε μέσα σε σακούλες σκουπιδιών, πέταξε σε χωματερή του Αιγινίου Πιερίας, όπου το βρήκαν τυχαία δύο Ρουμάνοι που έμεναν κοντά και ειδοποίησαν την αστυνομία. Ο αλλοδαπός εντοπίστηκε και συνελήφθη, καθώς συγγενείς του που έμεναν στην Κατερίνη αποκάλυψαν τη σχέση του με την 25χρονη. Ο ίδιος ομολόγησε αποκαλύπτοντας ότι κίνητρο του εγκλήματος ήταν μια διαφωνία που είχε με τη σύντροφό του.
5. ΑΝΑΖΗΤΟΥΣΕ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΤΟ ΘΥΜΑ ΤΟΥ
“Ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής μου. Όταν μου είπε πως θα χωρίζαμε, λίγες ημέρες πριν παντρευτούμε, έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου”, είχε πει ο 23χρονος Γιώργος Σκιαδόπουλος, ο ναυτικός που δολοφόνησε την 30χρονη Ελληνοαμερικανίδα Τζούλι Μαρί Σκάλι.
Στις 8 Ιανουαρίου 1999 ο Σκιαδόπουλος στραγγάλισε το πρώην μοντέλο, έκοψε το κεφάλι, έβαλε το σώμα σε μια βαλίτσα και το πέταξε σε λίμνη της Καβάλας. Εκοψε το κεφάλι της αρραβωνιαστικιάς του με πριόνι, επειδή δεν χωρούσε στη βαλίτσα, και το πέταξε για να μη βρεθεί ποτέ. Χαρακτηριστικό του σφοδρού έρωτα που έτρεφε για την Αμερικανίδα ήταν, σύμφωνα με τον ίδιο, το γεγονός ότι παράτησε την καριέρα του, για να εξασκήσει το επάγγελμα του οδηγού ταξί, ώστε να είναι συνεχώς κοντά της.
Eπί 18 μέρες ο μηχανικός του εμπορικού ναυτικού προσπαθούσε να κρύψει το φοβερό του έγκλημα. Μάλιστα, έβγαινε τότε στα τηλεοπτικά κανάλια από το κέντρο της Αθήνας και εκλιπαρούσε να τον βοηθήσουν να βρεθεί η σύντροφός του.
6. ΟΙ ΣΑΤΑΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΛΛΗΝΗΣ
Ήταν παραμονές Πρωτοχρονιάς του έτους 1994, όταν αποκαλύφθηκε η υπόθεση των “σατανιστών της Παλλήνης”, που συγκλόνισε το πανελλήνιο. Η “σατανική τριάδα”, στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, κατηγορήθηκε ότι αποπλανούσε νεαρά κορίτσια, μεταξύ των οποίων και ανήλικα, και όλοι μαζί επιδίδονταν σε ομαδικά σεξουαλικά όργια και τελετές μαύρης μαγείας.
Στις 27 Αυγούστου 1992 οι τρεις τους οδήγησαν τη 14χρονη Δώρα Συροπούλου σε ερημική τοποθεσία στη Σέσι Κορωπίου. Ο Κατσούλας και ο Δημητροκάλλης έγδυσαν τη μικρή, της φόρεσαν χειροπέδες και την υποχρέωσαν να γονατίσει κρατώντας ένα κερί. Στη συνέχεια τη χτύπησαν με ένα ξύλο στο κεφάλι, αλλά εκείνη διατήρησε τις αισθήσεις της, για να τη στραγγαλίσουν αργότερα. Όταν βεβαιώθηκαν πως η κοπέλα είχε πεθάνει, ασέλγησαν πάνω στο πτώμα της και μετά το περιέλουσαν με βενζίνη και έβαλαν φωτιά. Επόμενο θύμα τους ήταν η Γαρυφαλλιά Γιούργα, την οποία πλησίασαν τη Μεγάλη Τετάρτη, 14 Απριλίου 1993, και προσποιούμενοι τους αστυνομικούς της ζήτησαν να μπει στο αυτοκίνητό τους και να τους ακολουθήσει. Η τύχη της ήταν ίδια με αυτή της Δώρας Συροπούλου.
7. ΤΟ ΑΔΟΞΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ
Συγκλονισμένος παραμένει ο χώρος της έβδομης τέχνης από τη στυγνή δολοφονία του ηθοποιού Νίκου Σεργιαννόπουλου, που βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του με 21 μαχαιριές στις 4 Ιουνίου. Το πάρτι που προηγήθηκε με τη συμμετοχή φίλων του, οι τελευταίες περιπέτειες που είχε με την αστυνομία, καθώς ήταν χρήστης ναρκωτικών, αλλά ειδικά η επιτυχημένη καριέρα του ήταν αρκετά για να προκαλέσουν το έντονο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για την τύχη του ηθοποιού από τη Δράμα.
Κατηγορούμενος για τη δολοφονία είναι 30χρονος Γεωργιανός, ο οποίος κατάφερε και έμεινε κρυμμένος για σχεδόν δύο μήνες, μέχρι που επέστρεψε στα στέκια του, στην πλατεία Βικτορίας. Οι αστυνομικοί, που παρακολουθούσαν στενά την περιοχή, όντας σίγουροι ότι θα εμφανιζόταν, τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στην Ασφάλεια Αττικής, όπου ομολόγησε τη δολοφονία του διάσημου ηθοποιού. Στην απολογία του ισχυρίστηκε πως ο ηθοποιός ήταν αυτός που του πρότεινε να πάει στο σπίτι του και εκείνος πρώτος του προέταξε το μαχαίρι, γι’ αυτό αντέδρασε. Στη συνέχεια αναστάτωσε το σπίτι, ώστε να μπερδέψει τους αστυνομικούς και να το εμφανίσει σαν ληστεία, και έφυγε.
8. ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗΣ ΖΗΛΙΑΣ
Σε έναν κάδο σκουπιδιών, στην οδό Αιλιανού 12, στα Κάτω Πατήσια, βρέθηκε τεμαχισμένη στις 25 Ιουνίου 1987 η 18χρονη Ζωή Γαρμανή. Τα τεμαχισμένα μέλη της νεαρής είχε βρει στον κάδο απορριμμάτων ένας συλλέκτης, ο Κώστας Βουζίκας, ο οποίος έψαχνε, όπως είχε πει, για γραμματόσημα. Το κεφάλι της κοπέλας βρέθηκε σε άλλο σημείο, επί της οδού Αχαρνών και Πιπίνου.
Ο 27χρονος τότε σύζυγός της Παναγιώτης Φραντζής, τότε φοιτητής της ΑΣΟΕΕ και πλασιέ, δεν παραδέχτηκε ποτέ ότι σκότωσε τη γυναίκα του, αλλά υποστήριξε ότι η σύζυγός του είχε τραυματισθεί μετά από έντονο καβγά. “Έσπρωξα τη Ζωή, η οποία έπεσε πάνω στην ντουλάπα και εκεί άφησε την τελευταία της πνοή. Φοβήθηκα και, προκειμένου να αποφύγω τις συνέπειες, τεμάχισα το πτώμα της”, είχε πει. Ωστόσο, ο ιατροδικαστής στην έκθεσή του είχε υποστηρίξει τότε ότι η κοπέλα έφερε ίχνη στραγγαλισμού. Το κίνητρο, όπως είχε ειπωθεί, ήταν η παθολογική ζήλια του Παναγιώτη Φραντζή, ο οποίος παραδόθηκε μόνος του στις αρχές, όταν βρέθηκαν τα τεμαχισμένα μέλη.
9. ΣΤΗΝ ΑΓΧΟΝΗ ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ
Μυστήριο εξακολουθεί να καλύπτει τη δολοφονία του 48χρονου γραμματέα του δήμου Εγνατία Κοσμά Βακουφάρη τον Απρίλιο του 2004, καθώς μέχρι σήμερα η αστυνομία δεν έχει βρει κανένα ίχνος των δραστών. Ο άτυχος γραμματέας βρέθηκε απαγχονισμένος σε ερημική περιοχή στη Ρεντίνα, ενώ οι δράστες είχαν κόψει τα τέσσερα δάχτυλα του ενός χεριού του. Ο ιατροδικαστής είχε αποκλείσει το ενδεχόμενο αυτοκτονίας, επισημαίνοντας πως οι δολοφόνοι ήταν αυτοί που τον κρέμασαν.
Οι έρευνες για τον εντοπισμό των δραστών είχαν στραφεί κυρίως σε Αλβανούς που είχαν δοσοληψίες με το δήμο όπου εργαζόταν ο 48χρονος για τη διεκπεραίωση των προσωπικών τους εγγράφων για τη νομιμοποίησή τους. Από την αγριότητα του εγκλήματος θεωρήθηκε πως οι δράστες ήθελαν να στείλουν μήνυμα πως ήταν πράξη αντεκδίκησης.
________________________________________
Ποια είναι η ψυχολογική εικόνα του δράστη ενός εγκλήματος που συνταράσσει και προκαλεί τη φρίκη και τον αποτροπιασμό της κοινωνίας
Γράφει ο Τηλέμαχος Φιλιππίδης ομότιμος καθηγητής Ποινικού Δικαίου ΑΠΘ και Δικαστικής Ψυχολογίας
Καταρχήν κάθε ανθρωποκτονία εκ προθέσεως, δηλαδή αφαίρεση της ζωής, που είναι το ύπατο έννομο αγαθό του ανθρώπου, είναι πράξη απεχθής, πράξη μισητή, προκαλούσα την αποστροφή.
Τη φρίκη όμως και τον αποτροπιασμό της κοινής γνώμης προκαλεί η ιδιαζόντως απεχθής ανθρωποκτονία, κατά την οποία ο δράστης ενεργεί με βάναυση αγριότητα ή ο δράστης με σκληρή και ανηλεή διάθεση προκαλεί βαρείς σωματικούς πόνους ή αφόρητους ψυχικούς βασανισμούς στο θύμα! Επίσης όταν ο δράστης ενεργεί κατά θύματος ανυπόπτου ή μη δυναμένου να αμυνθεί (επικράτησε κατά τις τελευταίες δεκαετίες ή απεχθής πράξη να λέγεται “ειδεχθής”. Ο όρος δεν είναι απολύτως εύστοχος, διότι ειδεχθής σημαίνει δυσειδής, δύσμορφος, με αποκρουστική όψη).
Δράστες αυτών των εγκλημάτων είναι συνήθως οι συναισθηματικώς ψυχροί εγκληματίες. Είναι οι τελούντες το έγκλημα εν ψυχρώ κατά παραγγελία και επί χρήμασι. Είναι επίσης οι αδίστακτοι, οι οποίοι σκέπτονται μόνον το προσωπικό όφελος, δεν υπολογίζουν φραγμούς, είναι εντόνως εγωκεντρικοί, ουδαμώς επηρεάζονται από νουθεσίες, συμβουλές ή προτροπές (τις οποίες σκοπίμως απωθούν) και στερούνται παντελώς αλτρουιστικών συναισθημάτων. Στην κατηγορία αυτή μπορεί να υπαχθούν και οι φανατικοί εγκληματίες.
Τον αποτροπιασμό της κοινής γνώμης προκαλούν και οι ανθρωποκτονίες που τελούνται από σαδιστική ή ψυχανώμαλη ροπή (φινολαγνεία).
Όλοι αυτοί οι δράστες ψυχολογικώς εμφανίζουν πλήρη αναλγησία και απάθεια έναντι του θύματος. Βεβαίως κατέχονται από κάποια διέγερση, την οποίαν έχουν όλοι οι άνθρωποι, όταν εκτελούν κάποιο σημαντικό έργο.
Χαρακτηριστικό όλων αυτών των δραστών είναι ότι μετά την πράξη δεν επιδεικνύουν ειλικρινή μεταμέλεια.
Αντιθέτως, ειλικρινή μεταμέλεια επιδεικνύουν οι δράστες ιδιαζόντως απεχθών ανθρωποκτονιών, οι τελούντες την πράξη “εν βρασμώ ψυχικής ορμής” (ή σε “κοχλάζουσα έξαψη της οργής”, όπως λέγει ο βαυαρικός ποινικός κώδιξ, από τον οποίον περιλάβαμε τη διάταξη). Είναι μια πρωτόγονη εκρηκτική αντίδραση ή πρωτόγονη βραχυκυκλωτική αντίδραση, η οποία παραλύει τις ανασχετικές δυνάμεις του ανθρώπου και παρακάμπτεται το λογικό στοιχείο και εκδηλώνεται με μεγάλη ταχύτητα και σφοδρότητα. Εκδηλώνεται δε και επί του κανονικού ψυχολογικώς ανθρώπου, δηλ. του πνευματικώς – ψυχικώς υγιούς ανθρώπου και προκαλεί παροδικώς διατάραξη της συνειδήσεως.
Ο δράστης εν βρασμώ ψυχικής ορμής ενεργεί συνήθως φανερά (δεν δρα υπούλως) και μετά την πράξη παραδίδεται οικειοθελώς στις αρχές.
Αξίζει να σημειωθούν και ορισμένα εγκλήματα, που εσχάτως συντάραξαν την κοινή γνώμη. Ο δράστης πλήττει το θύμα με δεκάδες μαχαιριές. Συνεχίζει να μαχαιρώνει το θύμα του με σφοδρότητα και μανία και όταν ακόμη έχει επέλθει ο θάνατος.
Συνήθως ο κανονικός άνθρωπος, όταν δει να εκτινάσσεται το αίμα, κλονίζεται και εγκαταλείπει την προσπάθεια.
Ενώ οι στυγεροί φονείς επί τη θέα του ασπαίροντος σώματος και του ρέοντος αίματος καταλαμβάνονται από ένα είδος μέθης και ψυχικής ευφορίας. Το φρικιαστικό αυτό φαινόμενο η εγκληματολογία το ονομάζει “το σύνδρομο της μέθης επί τη θέα του αίματος”.
Τέλος, οφείλουμε να τονίσουμε ότι η εγκληματικότης των ψυχασθενών δεν είναι μεγαλύτερη από τη συνήθη εγκληματικότητα.
Ειδικότερα επί μανιοκαταθλιπτικής ψυχώσεως, η μελαγχολία και η κατάθλιψη σπανίως γίνεται αιτία εγκλημάτων. Ο πάσχων βεβαίως έχει ροπή προς αυτοκτονία (αυτοαφανισμό), οσάκις δε οδηγείται προς το φόνο σκοτώνει συνήθως μέλη της οικογενείας του ή προσφιλή πρόσωπα όχι από μίσος αλλά ένεκα της αγάπης του προς αυτά, διά να τα απαλλάξει από τη δυστυχία τους, όπως νομίζει στα παραληρήματά του. Και εν συνεχεία αυτοκτονεί.
Στην περίπτωση της σχιζοφρένειας υπάρχουν βεβαίως βίαιες παρορμήσεις, έντονες ψυχοκινητικές εκδηλώσεις, ψευδαισθήσεις και παραλυτικές ιδέες, αλά οι εκδηλώσεις αυτές είναι τόσο καταφανείς, ώστε ο πάσχων τελεί κατά κανόνα υπό επίβλεψη.
Στο τραγικό περιστατικό της Σαντορίνης δεν υπήρχε δυστυχώς η επιβαλλομένη και εκ της νομοθεσίας επίβλεψη. Η λανθάνουσα κρίση εξερράγη αιφνιδίως.

Όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, προφανώς σε μία σημερινή καθώς πρέπει δημοκρατία απαγορεύονται ακόμα και τα αστεία κατά ανθρώπων άλλων φυλών. Τις συνέπειες της παράβασης αυτής
βίωσε
ένας φιλήσυχος 44χρονος Βρετανός ονόματι Neil Phillips, που διευθύνει κατάστημα σάντουιτς στο Ρούτζλεϊ του Σταφορντσάιαρ, ο οποίος συνελήφθη από την αστυνομία στις 10 Δεκεμβρίου στο σπίτι του, τρεις βδομάδες μετά τη διάπραξη του εγκλήματος. Το έγκλημα; Σύγκρινε την αργή διακοπή της λειτουργίας του υπολογιστή του με τη μακρά νοσηλεία του Νέλσον Μαντέλα. Είπε ότι ο υπολογιστής του αργεί τόσο πολύ να κλείσει, ώστε τον ονόμασε Νέλσον Μαντέλα. Αυτό ήταν αρκετό για να συλληφθεί, να του παρθούν αποτυπώματα και δείγματα dna, να μείνει κρατούμενος για 8 ώρες κι έπειτ ανα αφεθεί ελεύθερος λόγω ανεπαρκών στοιχείων για ποινική δίωξη. Φανταστείτε τι θα περνούσε αν έβρισκαν υποτιθέμενο ύποπτο υλικό στον υπολογιστή του!

Υπαίτιος για τη σύλληψη ήταν ένας τοπικός σύμβουλος του κόμματος των φιλελευθέρων του συνασπισμού του Τιμ Τζόουνς, ο οποίος παραπονέθηκε στην αστυνομία για το αστείο.

Εντάξει, είμαστε αντιρατσιστές, αλλά δε βάζουμε μέσα όποιον κάνει πλάκα. Με την ίδια λογική, όλα αυτά τα ρατσιστικά ανέκδοτα που κυκλοφορούν, και τα λένε συχνά και Μαύροι μεταξύ τους, είναι ανάρμοστα. Τελικά οι φιλελεύθεροι καταλήγουν στις πρακτικές των μισητών αντιπάλων τους. Σε τι θα διαφέρουν στο μέλλον άραγε απ’αυτούς; Μάλλον μόνο στο όνομα.

Η Βρετανία είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση στο θέμα του ρατσισμού. Επειδή έχει βεβαρυμένο ιστορικο από την εποχή που κατέσφαξε και καταλήστεψε όλον τον κόσμο με την αυτοκρατορία της, προσπαθεί τώρα να διορθώσει τα αδιόρθωτα εφαρμόζοντας υποτίθεται αντιρατσιστική πολιτική. Μετανάστες από χώρες τις κοινοπολιτείας γίνονται εύκολα δεκτοί, και κάθε υπόνοια ρατσιστικού λόγου καταδικάζεται. Τους έχουν δημιουργήσει κλίμα συλλογικής ενοχής, τιμωρία που φαίνεται να τους αρμόζει, αλλά στην πραγματικότητα οι σημερινοί Βρετανοί δεν έχουν άμεση σχέση με τα εγκλήματα του παρελθόντος – όχι ότι δε θα μπορούσαν να τα ξανακάνουν – και δε θά’πρεπε να αντιμετωπίζονται ως μόνιμα ένοχοι από το ίδιο τους το κράτος. Εκεί λοιπόν έστω και η παραμικρή αναφορά στον καθημερινό λόγο που θα μπορούσε να θεωρηθεί προσβλητική προς άτομα άλλων εθνοτήτων κατακρίνεται. Θυμάμαι ένα περιστατικό που μου διηγήθηκε η μητέρα μου, όταν ταξίδεψε πέρυσι στο Λονδίνο, οπότε είπε για πλάκα σ’έναν ταξιτζή για τους πολλούς Μαύρους κι αυτός κόντεψε να την βγάλει απ’το ταξί. Δεν ήθελε να τους υποτιμήσει, απλώς παραξενεύτηκε από το μεγάλο αριθμό των μεταναστών. Μην ανησυχείται όμως, θά’ρθουν και στην Ελλάδα αυτά.

Προσοχή! Κυκλοφορεί ευρέως στο Διαδίκτυο κακόβουλο λογισμικό με σκοπό την απόσπαση χρημάτων από σας και την πρόσβαση στον υπολογιστή σας. Ο ιός έχει εξαπλωθεί παγκοσμίως σε διάφορες ιστοσελίδες, κυρίως κατεβάσματος αρχείων ή πορνογραφικού περιεχομένου, και οι προγραμματιστές του προσπαθούν να τον κάνουν όσο πιο πειστικό γίνεται, προσαρμόζοντάς τον για κάθε χώρα. Ο ιός μπλοκάρει τον υπολογιστή βγάζοντας στο φυλλομετρητή ιστού υποτίθεται μήνυμα της αστυνομίας (police virus). Στην ελληνική έκδοση εμφανίζεται μήνυμα της Υπηρεσίας Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος με το σήμα της αστυνομίας, πως δήθεν ο υπολογιστής μπλοκαρίστηκε, διότι εντοπίστηκε παράνομη δραστηριότητα, π.χ. κατέβασμα παιδοφιλικού ή κτηνοβατικού υλικού, αναφέροντας τους νόμους που παραβιάστηκαν, καθώς και τις προβλεπόμενες κυρώσεις. Εάν, συνεχίζει, ο υπολογιστής δρα εν αγνοία του χρήστη, τότε ο χρήστης καταδικάζεται σύμφωνα με το νόμο περί αμέλειας δεδομένων, αδίκημα που δεν υφίσταται. Παρά όμως τις σοβαρές κυρώσεις, η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος δίνει την ευκαιρία στο χρήστη να καταβάλει το ποσό των 100 ευρώ μέσω Paysafe ή Ukash στέλνοντας κάπου ένα συγκεκριμένο κωδικό. Φυσικά το χρηματικό ποσό πάει στους δημιουργούς της απάτης, κι έπειτα ίσως οι ίδιοι έχουν πρόσβαση στον υπολογιστή του χρήστη.

Σε εμένα ο ιός προσέβαλε τον υπολογιστή μου πριν δύο μέρες. Κατεβάζοντας κάτι Torrents, κατά λάθος πάτησα ένα σύνδεσμο που έγραφε «click”, μην προσέχοντας και πολύ, κι αμέσως εμφανίστηκε ένα παράθρο κατεβάσματος, που παραδόξως δεν είχε την επιλογή άκυρο. Εγώ τότε, αντί να βγάλω αμέσως τη μπαταρία απ’τον υπολογιστή μου, έψαχνα πώς να το σταματήσω, αλλά το κακό είχε γίνει. Το πρόγραμμα κατέβηκε εμφανίζοντας μήνυμα πως ένα πρόγραμμα βιντεοσκόπησης θα δούλευε μόνο μια φορά ακίνδυνα, και η κάμερά μου άρχισε να βιντεοσκοπεί από μόνη της. Τότε κι εγώ έκανα επανεκίνηση, αλλά ο υπολογιστής δεν άνοιξε κανονικά. Έβγαλε το μήνυμα της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, το οποίο μάλιστα γινόταν ακόμα πιο πειστικό αναφέροντας την ευρύτερη τοποθεσία μου (είμαι σε Χωριό αυτό το διάστημα) κι επίσης πως το πρόστιμο θα πρέπει να καταβληθεί εντός 72 ωρών, και μετά απ’αυτό το διάστημα μπορεί ν’ασκηθεί ποινική δίωξη εναντίον μου. Θεώρησα πως η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος προσφέρει αυτό το ελαφρυντικό σε περίπτωση εντοπισμού παράνομης δραστηριότητας από έναν υπολογιστή για πρώτη φορά, ώστε να μην επιβαρύνεται με το παραμικρό ο κάθε χρήστης με σοβαρές ποινικές κυρώσεις (φυλάκιση ανέφερε 4-8 χρόνια, ή πρόστιμα 50.00-100.000 ευρώ), επομένως τρομοκρατήθηκα πολύ. «Τι θα γινόταν αν δεν κατέβαλα το ποσό κι ερχόταν η αστυνομία στο σπίτι, που δεν ήταν ούτε δικό μου;» Εκείνη τη στιγμή δεν έδωσα σημασία στο γεγονός ότι δεν αναφερόταν καμία διεύθυνση αστυνομικού τμήματος για την αποστολή των χρημάτων. Γρήγορα όμως έμαθα πως επρόκειτο για ιό, και τον έσβησα αμέσως.

Το πρόγραμμα αυτό σβήνει εύ΄κολα, εάν εκκινήσετε τον υπολογιστή σε ασφαλή λειτουγία, πιέζοντας παρατεταμένα κατά την εκκίνηση το πλήκτρο f8, κι έπειτα επιλέξετε απ’τις ρυθμίσεις επαναφορά συστήματος σε προηγούμενη ημερομηνία. Πάραυτα, άλλα κακόβουλα προγράμματα μπορεί να μείνουν, οπότε ο υπολογιστής πάλι θα χρειαστεί ένα γενικότερο καθάρισμα. Ο δικός μου έτσι κι αλλιώς θα πάει για φορμάτ σύντομα, οπότε δεν έχω πρόβλημα.

Η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος αναζητά ακόμα την πηγή αυτού του ιού, που κατατάσσεται ως ransomware (ιός που ζητάει λύτρα για το ξεμπλοκάρισμα του υπολογιστή). Μέχρι πρότινος, φιλοξενούταν σε ουκρανικό εξυπηρετητή, αλλά πρόσφατα η διεύθυνση έχει αλλάξει.

Οι Τσιγγάνοι θα πρέπει να μάθουν επιτέλους πως οι παρορμητικές πράξεις τους έχουν και συνέπειες. Όλα τα χρόνια της ύπαρξής τους έχουν μάθει πως μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν και να ζουν όπως θέλουν, αλλά σε μια οργανωμένη κοινωνία αυτός ο τρόπος σκέψης δε βοηθάει κανέναν. Πριν λοιπόν μερικές μέρες,
μια Τσιγγάνα πυροβόλησε δύο άτομα αντίπαλης οικογένειας οι οποίοι είχαν προσαχθεί στο δικαστήριο με την κατηγορία της δολοφονίας του γιου της,
ο ένας σκοτώθηκε, ο άλλος τραυματίστηκε. Δεν επιρρίπτω όμως όλη την ευθύνη στους Τσιγγάνους, γιατί και το σύστημα σφαλείας μας στο δικαστήριο ήταν ανεπαρκές. Παρόλο που η κεντρική πύλη φυλασσόταν αυστηρά, δε γινόταν το ίδιο με την περίφραξη απ’όπου πιθανολογείται πως η γυναίκα έλαβε το όπλο. Ως αντίποινα λοιπόν για τη διαταραχή της τάξης,
η αστυνομία έκανε έφοδο στον καταυλισμό Ρομά στο Ζεφύρι,
για αναζήτηση όπλων, ναρκωτικών και άλλων παράνομων δραστηριοτήτων. Η αστυνομία δεν αναφέρει ανοιχτά ότι η έφοδος είχε εκδικητικό χαρακτήρα, αλλά προφανώς αυτός είναι ο λόγος.

Η Ελληνική Αστυνομία λοιπόν με πρωτοφανή ζήλο κι οργάνωση, που μας θυμίζει τις επιχειρήσεις των Ναζί, έκανε έφοδο στον Τσιγγάνικο καταυλισμό στο Ζεφύρι με δύναμη 400 ατόμων και την ενίσχυση ενός αστυνομικού ελικοπτέρου. Κατά την επιχείρηση, ελέγχθηκαν συνολικά 352 άτομα και 173 οχήματα, έγιναν 167 προσαγωγές, συνελήφθησαν 9 άτομα (ένας για απόπειρα ανθρωποκτονίας (όταν λέω παρορμητικές πράξεις, το ενοώ. Πιθανότατα προσπάθησε να επιτεθεί κατά αστυνομικού.), ένας για παράβαση του νόμου περί όπλων, ένας μ’εκρεμούσα δικαστική απόφαση, δύο για ναρκωτικά, δύο για παραβίαση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, και δύο για κλοπές), επίσης καρτασχέθηκε ηρωίνη 5,9 γραμαρίων (προφανώς το μέρος δεν είναι τόσο ναρκωτικόπληκτο όπως ο δενδροπόταμος), 2 κυνηγετικές καραμπίνες, 63 φυσίγγια και 2 σφαίρες, αν και πιστεύω πως περισσότερα ήταν κρυμμένα. Ακόμα σημειώθηκαν 40 παραβάσεις του Κ.Ο.Κ., κάτι συνηθισμένο δηλαδή. Οι συλληφθέντες θα οδηγηθούν στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών, οπότε φαντάζεστε τι θα γίνει.

Μπορώ να φανταστώ την κατάσταση στον καταυλισμό – ξαφνικά να εμφανίζονται από παντού οπλισμένοι ένστολοι αστυνομικοί με τα οχήματά τους, να ζητουν απ’τους Γύφτους να καθίσουν για έλεγχο, εκείνοι να τους διώχνουν και να τους βρίζουν γύφτικα όπως «χάσμο καρ» = «φάε τον πούτσο μου», «καπαραβάφτουκε μπουλ» = «θα σου σκίσω τον κώλο», και μ’άλλες τέτοιες βρισιές, οι αστυνομικοί να τους σπρώχνουν ή και να τους δείχνουν τα όπλα μήπως και φοβηθούν για να συνεργαστούν, κάποιοι απ’αυτούς να συμπεριφέρονται επιθετικά ώστε ένας να συλληφθεί για απόπειρα ανθρωποκτονίας, τα παιδάκια να τρέχουν παντού, άλλα φοβισμένα, άλλα να τους πετούν πέτρες και να τους βρίζουν «μπάτσο γαμήσου», τέλος άλλα να ζητιανεύουν «ντόσε μου ντύο ευρώ για ψωμί, τυρόπιτα κλπ». Τραγική κατάσταση. Όμως δε θα πρέπει να σκεφτόμαστε απ’τη δική τους την πλευρά και να στεναχωριόμαστε, γιατί ξέρουμε πολύ καλά πως η δικές τους αξίες είναι εντελώς αντίθετες απ’τις δικές μας (να τά’χουμε όλα τζάμπα, να κάνουμε ό,τι θέλουμε χωρίς να μας ενοχλούν τα μπατσόνια, να ψήνουμε κρέας στα πανηγύρια, να γαμάμε συνέχεια και να σκορπίζουμε παιδιά, να δερμνόμαστε αν θυμώσουμε λίγο, κλπ).

Βλέπετε τον τελευταίο καιρό την αστυνομία να γίνεται πιο αποφασιστική; Για παράδειγμα τις επιχειρήσεις κατά των λαθρομεταναστών; Αυτά είναι ενθαρρυντικά σημάδια για την ετοιμότητα των αστυνομικών μας σωμάτων και τη θέλησή τους να πολεμήσουν αυτές τις πηγές αναταραχής. Αν γινόταν όμως να εντοπίζονταν και οι κουκουλοφόροι και να μπουν μέσα, κι όχι να γίνονται ανεκτοί και γιατί όχι να τοποθετούνται επίτηδες από μερικούς για μεθοδευμένη αναταραχή μιας ειρηνικής διαμαρτυρίας, θά’ταν πρόοδος για την πτώση της διαφθοράς. Πάντως και οι έφοδοι κατά των Τσιγγάνων και των λαθρομεταναστών είναι σημαντική πρόοδος. Προτείνω να γίνονται συστηματικές, απρόβλεπτες επιχειρήσεις κατά των Ρομά σε διάφορους καταυλισμούς (Δενδροπόταμο, Διαβατά, Ζεφύρι και όπου αλλού υπάρχουν). Για να μπουν κι αυτοί στη θέση ΄τους, να φοβηθούν και λίγο. Δε χρειάζονται μακρόχρονες παραμονές στη φυλακή, λίγες βδομάδες με λίγους μήνες κράτηση αρκεί για να τους φέρει σε κατάσταση ανασφάλειας κι αβεβαιότητας «όταν με μπάζουν μέσα δε γαμάω, γι’αυτό πρέπει να είμαι ήσυχο», μέχρι να συμμορφωθούν, κάτι που δεν πιστεύω ότι θα γίνει, τότε μέχρι να μειώσουν κάπως τις παράνομες συμπεριφορές. Γιατί η παρανομία και η αμέλεια έχει περάσει στο dna τους.

Πριν 3 μέρες, στις 12 του μηνός, ένας 23χρονος στη Λάρισα
συνελήφθη απ’τη δίωξη ναρκωτικών
για κατοχή παράνομων ουσιών. Στο σπίτι του βρέθηκαν 3 στυπόχαρτα lsd, 4 σακουλίτσες κάνναβης, καθώς και σακούλες και δοχεία καλλιέργειας μυκήτων για παραισθησιογόνα μανιτάρια. Όπως συμπέρανε η αστυνομία, ο άνθρωπος παρήγγειλε τα μανιτάρια απ’την Ολλανδία. Πράγματι σπόρια και υλικά για καλλιέργεια πωλούνται στο Διαδίκτυο κανονικά νόμιμα ή ημινόμιμα, και συνήθως μεταφέρονται σε αδιαφανή κουτιά, ώστε να μην κινούν τις υποψίες.

Αυτός ο άνθρωπος επρόκειτο πιθανότατα λοιπόν για κάποιον ψυχοναύτη, άνθρωπο δηλαδή που χρησιμοποιούσε παραισθησιογόνα για πνευματικούς λόγους, αναζήτηση κλπ. Ακόμα κι αν όμως δεν τα χρησιμοποιούσε γι’αυτόν ακριβώς το σκοπό, ήταν αναμφίβολα άνθρωπος ήσυχος, και σε καμία περιπτωση εγκληματίας ή τοξικομανής. Η σύλληψή του τώρα και η πιθανή φυλάκιση το μόνο που θα του προσφέρει θά’ναι λίγα χρόνια αναταραχής και μη λειτουργίας στην κοινωνία, και ίσως συνεχιζόμενα προβλήματα έπειτα. Εφόσον όμως η γνώμη της πλειονότητας της κοινωνίας, κι άρα της νομοθεσίας δε φαίνεται ν’αλλλάζει προς το παρόν γι’αυτές τις ουσίες που βαφτίζονται ναρκωτικά και για τους χρήστες τους, δεν περιμένουμε κάποια αλλαγή. Για τη συγκεκριμένη περίπτωση, δυστυχώς πιστεύω πως δεν ξεφεύγει πλέον εύκολα από το νομικό σύστημα. Έχω επίσης μια ακόμα απορία γι’αυτήν την περίπτωση: Για να εισέλθει η Δίωξη Ναρκωτικών στο σπίτι του θα πρέπει να πληροφορήθηκε από κάποιον. Εφόσον δεν αναφέρεται στο άρθρο κάποια δημόσια δική του αρνητική ενέργεια που ίσως οδήγησε στι σύλληψή του, υποψιάζομαι πως εμμέσως ο ίδιος, μάλλον ακούσια, δημιούργησε το μπελά του. Ίσως ανέφερε τις δραστηριότητές του σε ακατάλληλα άτομα, τον οποίον έπειτα κατήγγειλαν. Γι’αυτό και τέτοιοι χρήστες δε θα πρέπει να λένε παντού και στον οποιονδήποτε τι κάνουν.

Κι ένα τελευταίο ερώτημα: Από πότε τα παραισθησιογόνα μανιτάρια, όχι η απομονωμένη ουσία τους, και για ποιον λόγο, έγιναν παράνομα στην Ελλάδα;

Και ακόμα μια φορά οι Αμερικανοί πρωτοστατούν στον αστυνομικό παραλογισμό και βία. Το γεγονός έγινε στις αρχές του Ιουλίου με δράστη ένα 49χρονο άντρα ονόματι Μίλτον Χολ οπλισμένο με σουγιά, ο οποίος, μετά από φιλονηκία με καταστηματάρχη, τον απειλούσε με το σουγιά στο Σάγκινο του Μίσιγκαν. Ο Καταστηματάρχης κάλεσε έπειτα την αστυνομία, και 6 αστυνομικοί περικύκλωσαν το δράστη σε πάρκινγκ και τον πυροβόλησαν με 46 σφαίρες. Οι περαστικοί έμειναν αποσβολωμένοι απ’το γεγονός. Η αστυνομία ωστόσο υποστήριξε πως ο εν λόγω άνθρωπος είχε προηγούμενα προβλήματα με το νόμο εκφράζοντας παρεκκλίνουσα συμπεριφορά. Η οικογένειά του ανέφερε πως έπασχε από νοητική υστέρηση. Το νέο δημοσιεύθηκε σε πολλές διαδικτυακές σελίδες, όπως στο
defencenet.gr.

Κάθε νοήμων άνθρωπος πιστεύω πως θ’αντιληφθεί τον παραλογισμό και την απαξίωση της ζωής σ’αυτό το περιστατικό. Πρώτον οι αστυνομικοί ήταν 6, για έναν άντρα οπλισμένο μόνο μ’έναν απλό σουγιά. Υποτίθεται πως είναι εκπαιδευμένοι ν’αντιμετωπίζουν σχετικά εύκολα τέτοιες περιπτώσεις. Δεύτερον το καταφανές του γεγονότος. Σκότωσαν όλοι μαζί σε συμφωνία κάποιον πιθανότατα που κατείχε το ακαταλόγιστο. Μπορεί κανείς να σκοτώσει κάποιον σχεδόν ασυνείδητό της πράξης του; Γιατί, για ένδειξη δύναμης; Ακόμα όμως κι αν πούμε πως η οικογένειά του προσπαθώντας να τον προστατεύσει είπε πως ήταν νοητικά καθυστερημένος ενώ δεν ήταν ή είχε ελαφρύτερο πρόβλημα ή και σχεδόν καθόλου – τόσο ευέξαπτοι άνθρωποι που βγάζουν μαχαίρια στους καβγάδες προφανώς δε γίνεται νά’ναι απολύτως υγιείς ψυχικά -, δικαιολογείται 6 πάνοπλοι αστυνομικοί να τον σκοτώσουν; Με μεγάλη ευκολία όπως είπα θα μπορούσαν να τον συλλάβουν, να τον ρίξουν στο όχημα και να τον μεταφέρουν στο τμήμα. Απαράδεκτο.

Προφανώς η ζωή δεν αξιολογείται και πολύ στο αμερικανικό αστυνομικό σύστημα, και ιδίως εάν πρόκειται για ψυχασθενείς και πολλαπλούς παραβάτες, όπως δείχνει και η προηγούμενη παρόμοια περίπτωση με
τον κανίβαλο του ΜαΪάμι.
Άλλωστε η Αμερική ειναι η μόνη ανεπτυγμένη χώρα που εφαρμόζει ακόμα θανατική ποινή σε πολλές πολιτείες της, όχι πάντοτε για σοβαρότατα εγκλήματα, όπως θα νόμιζε κανείς.

Εγκληματίες στη συγκεκριμένη περίπτωση πάντως είναι οι αστυνομικοί. Τι γίνεται εκεί; Θεωρούν τιμητικό το φόνο; Που έγκειται η τιμή στην εκτέλεση ενός ψυχασθενούς; Μήπως προάγονται επαγγελματικά με τους φόνους; Ή απλώς η συμπεριφορά τους προς τέτοιες περιπτώσεις είναι ανεκτή από το αστυνομικό σύστημα; Δεν ξέρω… Μόνο ένα πράγμα είναι απολύτως σίγουρο, σε καμία ευρωπαΪκή χώρα δε θα γινόταν κάτι τέτοιο.

Με αφορμή την πρόσφατη πολυσυζητημένη περίπτωση του
κανίβαλου του Μαϊάμι,
μου έχουν προκύψει κάποιες αντιρρήσεις σχετικά με την πράξη της αστυνομίας εκείνη τη στιγμή. Η περίπτωση αυτή λοιπόν έγινε το περασμένο Σάββατο στις 26 του μηνός στο ΜαΪάμι της Φλόριντας και γρήγορα σοκάρησε όλη την Αμερική κι έκανε τον κύκλο του κόσμου. Κάτω από γέφυρα κεντρικού δρόμου της πόλης, κοντά στο πάρκινγκ του κτιρίου της εφημερίδας Miami Herald, κάμερα ασφαλείας κατέγραψε τη φρικιαστική σκηνή δύο ξαπλωμένων γυμνών ανθρώπων, ο ένας αναίσθητος κι ο άλλος μανιακός, με το δεύτερο να του τρώει κανονικότατα το πρόσωπο. Πρώτος τον είδε ένας αστυνομικός που έκανε εκείνη την ώρα περιπολία, και τον διέταξε να σταματήσει, αλλά ο κανίβαλος δε σταμάτησε. Σύντομα μια περαστική γυναίκα που έτυχε να δει το γεγονός κάλεσε έναν ακόμα αστυνομικό που ήταν κοντά στον τόπο, ο οποίος φτάνοντας τον διέταξε κι αυτός να σταματήσει. Δε σταμάτησε όμως, και ο αστυνόμος πυροβόλησε προειδοποιητικά. Ούτε και τώρα σταμάτησε, και οι αστυνομικοί αναγκάστηκαν να πυροβολήσουν. Αυτόπτες μάρτυρες άκουσαν κατ’άλλους έξι, κατ’άλλους 12 πυροβολισμούς. Τελικά ο κανίβαλος σκοτώθηκε, ενώ το θύμα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με σοβαρότατα τραύματα. Τη στιγμή του εγκλήματος και τις μέρες αργότερα δεν ήταν γνωστή η ταυτότητα των δύο ανθρώπων, τώρα όμως
γνωρίζουμε τα στοιχεία τους.

Όπως φαίνεται ούτε ο θύτης, ούτε όμως και το θύμα ήταν αθώα και ισορροπημένα άτομα. Ο θύτης, ο 31χρονος Ρούντι Γιουτζίν, γιος Αϊτιανών μεταναστών, παντρεύτηκε το 2005 τη Τζένη Ντούκταντ με διάρκεια του γάμου τους μόνο δύο χρόνια. Όπως αναφέρει η πρώην γυναίκα του, συχνά γινόταν πολύ βίαιος, κι αυτός ήταν ο λόγος του χωρισμού τους. Η ίδια υποστήριζε πως αυτός δεν είχε κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα, απλώς ένιωθε πως όλοι ήταν εναντίον του και κανείς υπέρ του. Ο άνθρωπος αυτός ωστόσο ήταν ανισόρροπος. Στα αρχεία του διαζυγίου που διερευνήθηκαν βρέθηκε πως δεν είχε κανένα εισόδημα, κι επίσης το 2004 είχε συλληφθεί διότι απειλούσε να σκοτώσει τη μητέρα του. Το θύμα, ο 65χρονος Ποπό ήταν άστεγος τουλάχιστον από το 1983, για 29 δηλαδή ολόκληρα χρόνια, και το ιστορικό του ήταν βεβαρυμένο. Από το 1978 είχε συλληφθεί τουλάχιστον 24 φορές για μέθη, ληστείες, επιθέσεις και αντίσταση κατά της αρχής.

Ο λόγος της πλήρους απογύμνωσης και της παράξενης αυτής συμπεριφοράς δεν είναι πλήρως γνωστός, αλλά οι αστυνομικοί υποθέτουν πως και οι δύο δοκίμασαν ένα νέο ναρκωτικό, το νέο lsd όπως το αποκαλούν – το κανονικό του όνομα δεν το ξέρω -, που ανεβάζει τη θερμοκρασία του σώματος αναγκάζοντας το χρήστη να βγάλει τα ρούχα του και προκαλεί επιθετικότητα. Αρχικά θεωρούταν πως είχαν πάρει υπερβολική δόση κοκαΐνης, η οποία προκαλεί επίσης τις ίδιες παρενέργειες.

Εμένα το ερώτημά μου όμως έγκυται περισσότερο αλλού, όχι στο τι νοητικού επιπέδου ήταν οι δύο άνθρωποι ή για ποιον λόγο οδηγήθηκε ο 31χρονος σ’αυτήν την πράξη. Γιατί, λέω, εφόσον η αστυνομία ήταν κοντά, ο δράστης ήταν γυμνός και άοπλος, και δε συνέτρεχε άμεσος κίνδυνος προς τη ζωή ή τη σωματική ακεραιότητά τους, προτίμησαν να τον πυροβολήσουν και τελικά να τον σκοτώσουν αντί να τον συλλάβουν; Γιατί δεν πλησίασαν για να το δέσουν και να τον πάρουν; Είναι σωστό να σκοτώνεται κάποιος που πιθανότατα είναι ασθενής, και ιδίως όταν δεν απειλεί τον αστυνόμο άμεσα; Πιστεύω κατηγορηματικά όχι, για κανένα λόγο. Το σωστό θα ήταν να έρχονταν κοντά του οι αστυνομικοί, να το δέσουν με χειροπέδες και με τα λοιπά με συνοπτικές διαδικασίες, να τον βάλουν στο περιπολικό και να τον οδηγήσουν στο τμήμα, ενώ επίσης να καλέσουν ασθενοφόρο για το θύμα, και καλύτερα να βρισκόταν κάποιος μαζί με το τελευταίο και στο νοσοκομείο. Για να τον ακινητοποιήσουν ίσως χρησιμοποιούσαν κάποιον πυροβολισμό σε μη ζωτικό μέρος του σώματος, ή τα γνωστά ως μη θανατηφόρα όπλα (non lethal weapons) (μη σας απατά το όνομα, συχνά είναι οδυνηρά και σπάνια θανατηφόρα), όπως κάποιο σπρέι ή πιστόλια ρεύματος. Μετά ο δράστης θα προφυλακιζόταν για παν ενδεχόμενο στο τμήμα, θα του ζητούνταν τα στοιχεία κι έπειτα μια ομάδα γιατρών, ψυχιάτρων κι αστυνομικών θα προχωρούσε σε εκτίμηση της σωματικής και ψυχικής του υγείας, απ’όπου θα κρινόταν ο εγκλεισμός του πιθανότατα σε κάποιο ψυχιατρικό ίδρυμα και ίσως απόπειρες θεραπείας. Ο άνθρωπος-ζόμπι ήταν καθαρά ασθενής.

Συνήθως ακόμα και οι πιο στυγνοί εγκληματίες περνούν από διάφορες εξετάσεις, ανακρίσεις κι εκτιμήσεις. Ακόμα κι αν τους έχει αποφασιστεί θανατικη ποινή, όπως συχνά γίνεται στις ΗΠΑ, με την οποία πάλι
δε συμφωνώ,
υπάρχει και τότε πιθανότητα για επανεξέταση της υπόθεσης. Εδώ όμως γιατι πυροβόλησαν; Μήπως γιατί τους φάνηκε άστεγος και ‘τελειωμένος’, άρα η ζωή του δεν είχε και τόσο νόημα;

Βαθύτερο κίνητρο για την πράξη των αστυνομικών πιστεύω πως ήταν είτε η έκφραση πρωτόγονων βίαιων παρορμήσεων, τις οποίες μάλλον έφεραν από πριν και βρήκαν την ευκαιρία να τις εκδηλώσουν μέσω του επαγγέλματος – ίσως έτσι ακόμα αποκτούσαν και μεγαλύτερο κύρος ως προς τους άλλους συναδέλφους τους ή προάγονταν σε ανώτερη βαθμίδα, δεν ξέρω πώς ακριβώς λειτουργεί το σύστημά της αμερικάνικης αστυνομίας -, είτε μια κρίση αίσθησης δικαίου απ’την οποία καταλήφθηκαν βλέποντας το φρικτό θέαμα, και η επόμενη ανάγκη να «καθαρίσουν» την κοινωνία από ένα κτήνος, ενώ στην πραγματικότητα φόνευσαν έναν ψυχασθενή που πιθανότατα δεν είχε την πλήρη ευθύνη των πράξεών του. Όποιος και νά’ταν όμως ο λόγος της πράξης τους, σίγουρα μετά τη θανάτωση του δράστη θα ένιωσαν μεγάλη ικανοποίηση για το «κατόρθωμά» τους. Εάν πάντως κάτι παρόμοιο γινόταν σε κάποια ανεπτυγμένη βορειοευρωπαΪκή χώρα, είμαι βέβαιως πως τα πράγματα θα εξελίσσονταν αλλιώς.

Τελευταία σημείωση/απορία: Αφού η αστυνομία των ΗΠΑ είναι τόσο σκληρή και ισχυροί, τα προληπτικά μέτρα και συστήματα ασφαλείας είναι συχνά άριστα, τότε γιατί παραμένει χώρα με υψηλή εγκληματικότητα και το μεγαλύτερο αναλογικά με τον συνολικό πληθυσμό της φυλακόβιο πληθυσμό;

Ενημέρωση 20/8/2012: Η ουσία που πήρε ο κανίβαλος δράστης ουδεμία σχέση με το παραισθησιογονο lsd έχει. Πιθανόν επρόκειτο για
συνθετικές ημινόμιμες ισχυρά διεγερτικές ουσίες.

Πριν από περίπου 2 ώρες, στις 7-40 το απόγευμα, έγινε ένα επεισόδιο δίπλα στο σπίτι μου. Συνελήφθει ένας κλέφτης. Το γεγονός το παρακολούθησα τυχαία, όταν βγήκα έξω στο μπαλκόνι για να βάλω πίσω το λίπασμα που είχα χρησιμοποιήσει πριν για τα φυτά. Άκουσα δυνατές φωνές και παρέμεινα να παρακολουθήσω, αλλά αργότερα φοβούμενος για προβολισμούς μπήκα μέσα, αφήνοντας ανοιχτή τη μπαλκονόπορτα για ν’ακούω. Αργότερα κατάλαβα ότι δεν είχε όπλα και ξαναβγήκα.
Την αρχή του περιστατικού δεν τη γνωρίζω. Ο πιθανός δράστης απ’ό,τι είδα, είχε συλληφθεί από έναν άντρα και μία γυναίκα, οι οποίοι του ζητούσαν τα στοιχεία του. Ο άντρας προσπαθούσε να τον κρατήσει για να μη φύγει, ενώ η γυναίκα περισσότερο τον έβριζε. Από τα λεγόμενά τους, κατάλαβα ότι αυτός ίσως είχε και προηγούμενο ιστορικό εγκλημάτων. Ήταν άοπλος και παρακαλούσε να τον αφήσουν. Φώναζε όμως δεν ακουγόταν καθαρά, ίσως ήταν αλλοδαπός. Παρακαλούσε να τον αφήσουν, έλεγε ότι αυτά τα έκανε για τα παιδιά του, δεν είχε μάλλον χρήματα κ.ά. Οι άνθρωποι όμως που τον κρατούσαν λέγοντάς του ότι δεν τον λειπούνταν κι ότι πρέπει να περιμένει την αστυνομία. Μία ηλικιωμένη γυναίκα κοντά στο περιστατικό, δεν ξέρω αν είχε σχέση μ’αυτούς, τους συμβούλευσε να καλέσουν το 100, το οποίο μάλλον θα έκαναν και μόνοι τους. Κάλεσαν το 100, έδωσαν διεύθυνση και τα σχετικά και περίμεναν. Εντωμεταξύ ο κλέφτης συνέχιζε να φωνάζει, του έδωσαν μάλιστα και λίγο ξύλο, αν και του υποσχέθηκαν ότι δε θα το χτυπήσουν πολύ. Ο κλέφτης έφτασε σ’έναν παροξισμό φωναγμάτων και ξέσπασε σε κλάματα. Προς το τέλος, πριν έρθει η αστυνομία, κάπως ηρέμησε. Έπειτα κατέφθασαν οι άντρες της ασφάλειας και τον παρέλαβαν με συνοπτικές διαδικασίες. Μετά από αυτό ησυχία.
Τον περισσότερο χρόνο του περιστατικού δε βρισκόμουν έξω για να παρακολουθώ όπως είπα, αλλά παρέμενα δίπλα στην πόρτα, κοντά στην ανοιχτή μπαλκονόπορτα για ν’ακούω. Παρακολούθησα μόνο στην αρχή, και προς το τέλος, όταν ήρθε η αστυνομία και βεβαιώθηκα ότι ο εγκληματίας δεν έφερε όπλα.

Σκέφτηκα κι εγώ κάποια στιγμή να βοηθήσω, καλώντας τους αστυνομικούς που μένουν στην πολυκατοικία μας για βοήθεια, αλλά μετά θεώρησα φρονιμότερο να παραμείνω στη θέση μου.
Ένιωσα θετικά ύστερα απ’αυτό το γεγονός, επειδή ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σε μια επιτυχημένη συνεργασία των πολιτών και της αστυνομίας εναντίον του εγκλήματος, αλλά συγχρόνως αναλογίστηκα τις τόσες φορές που οι αστυνομικές δυνάμεις δεν έχουν κατορθώσει να συλλάβουν το δράστη ή μια ομάδα δραστών. Συχνά συλλαμβάνουν μοναχικούς δράστες ή τοξικομανής, ενώ αγνοούν ή δεν ασχολούνται με τις πιο οργανομένες σπείρες. Δε γνωρίζω πώς ακριβώς λειτουργεί το σύστημα μέσα στην αστυνομία γι’αυτό και δεν κάνω κάποια εικασία για την αδράνεια αυτήν.