Tag Archive: αναπηρία


Προς: ΜΜΕ
Δευτέρα 15 Μαΐου 2017
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Θέμα: «Στιγματιστική διαχείριση από τα ελληνικά ΜΜΕ με αφορμή τον φερόμενο ως δράστη με απώλεια όρασης».
Το παρόν, αποτελεί δελτίο τύπου που εξέδωσε μια ομάδα ανθρώπων με απώλεια όρασης ή άλλες αισθητηριακές ή κινητικές βλάβες. Δηλώνουμε ευθαρσώς πως διαμέσου αυτού δεν εκφράζουμε ούτε εκπροσωπούμε, κανένα συνδικαλιστικό όργανο ή φορέα αναπήρων.
Την Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017, ανακοινώθηκε από τα ΜΜΕ πως σε υπόγειο διαμέρισμα της Δάφνης, ένας άνδρας με απώλεια όρασης 55 ετών κρατούσε για περίπου 24 ώρες και παρά τη θέλησή της μια κοπέλα 20 ετών, την οποία και βίαζε κατά εξακολούθηση.
Mε αφορμή αυτό το περιστατικό και βασιζόμενα στο γεγονός πως ο φερόμενος ως δράστης, βάσει εγγράφου του ΚΕΠΑ, αντιμετωπίζει βλάβη στην όραση, τα ΜΜΕ ξεκίνησαν μια εκστρατεία «ενημέρωσης του κοινού», αναπαράγοντας τον άκρως ρατστιστικό μύθο της αναπηρικής δυστυχίας κι άκρατο μισαναπηρισμό.
Το μόνο που εκφράζουν και φανερώνουν τα όσα ειπώθηκαν τις τελευταίες δέκα ημέρες, είναι η άγνοια και η στρεβλή εικόνα της ελληνικής κοινωνίας για την ζώσα κατάσταση της αναπηρίας και ειδικά τους ανθρώπους με απώλεια όρασης, η οποία διαχέεται ευρέως μέσα από παγιωμένες αντιλήψεις ακριβώς όπως αναπαράγονται από πρωτοκλασάτους/ες δημοσιογράφους για χάρη της τηλεθέασης.
Σε μια χώρα με άθλια ρυμοτομία και μηδαμινές προσβάσιμες υποδομές, όπου η εκπαίδευση των ανθρώπων με απώλεια όρασης, είναι αδιανόητα ρατσιστική και μη-αναγνωρισμένη από την επίσημη πολιτεία, όπου τα ποσοστά ανεργίας τους ανέρχονται σε ποσοστό 85% ενώ οι περισσότεροι/ες, διαβιούν όντας εξαρτημένοι/ες από το κοντινό τους περιβάλλον, τα ΜΜΕ ενισχύουν ξεδιάντροπα παμπάλαια στερεότυπα, στοχεύοντας έμμεσα και άμεσα τον στιγματισμό μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας.
Δια του λόγου του αληθές, σε καθημερινή πρωινή εκπομπή «έγκριτος δημοσιογράφος», αναρωτιόταν «πώς γίνεται ένας τυφλός να χειρίζεται κάμερες» ή ακόμα και να «αισθάνεται σεξουαλική έλξη για μια γυναίκα». Σε μια χώρα όπου το 2017, η αναπηρία θεωρείται συχνά «προνόμιο μαϊμού», αμφισβητώντας ακόμα και κρατικά έγγραφα, συνάδελφοι του έκριναν με τη σειρά τους πως ο άνθρωπος δε μπορεί να είναι τυφλός αφού «κατεβαίνει σκάλες» και «δε φοράει μαύρα γυαλιά». Στην «αποθέωση» του πράγματος, πολύ γνωστή παρουσιάστρια, έκρινε πως ο δράστης «δε γίνεται να είναι τυφλός αφού ένας αστυνομικός του πέταξε ένα μπουκάλι νερό κι εκείνος το απέφυγε». Δηλαδή, τα ΜΜΕ προτρέπουν τους πολίτες, όταν έχουν απέναντί τους, έναν ανάπηρο ή μια ανάπηρη να καταφεύγουν στη σωματική βία προκειμένου ως «λαϊκοί δικαστές» να κρίνουν εάν είναι «όντως ανάπηρος/ή», χωρίς καν να του προσδίδεται η ιδιότητα να αποφύγει ή να αντιληφθεί το οτιδήποτε που μπορεί να αποτελεί απειλή για τη ζωή του.
Βέβαια αφού «αποδεδείχθηκε» η γνησιότητα του κρατικού εγγράφου (ότι δηλαδή, ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει βλάβη στην όραση κατά ποσοστό 95%, οι δημοσιογράφοι, έσπευσαν να αποσαφηνίσουν πως «ασθενείς» (αλήθεια, από πότε η αναπηρία θεωρείται ασθένεια;) με ανάλογο ποσοστό «δεν είναι εντελώς τυφλοί, αλλά βλέπουν….. σκιές». Ναι, φυσικά. Όποιος/α βλέπει σκιές, έχει άριστη όραση. Διότι ένας άνθρωπος που κρίνεται ως «τυφλός» δεν είναι δυνατόν να διαπράξει ένα έγκλημα.
Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος; Αποτέλεσμα της ασυνάρτητης σκέψης των δημοσιογράφων: σας παραθέτουμε μια ερώτηση και τις μισαναπηρικές απόψεις δημοσιογράφων «έγκυρης εφημερίδας» με ημερομηνία δημοσίευσης 8/5/17, εναντίον των ανθρώπων με απώλεια όρασης. ΕΡΩΤΗΣΗ: (δημοσιογράφος προς πρώην σύντροφο του δράστη): «Όταν απέκτησε το πρόβλημα και στο άλλο μάτι, περίπου έναν χρόνο πριν χωρίσετε, άλλαξε η συμπεριφορά του; Η ψυχολογία του έπεσε, έγινε πιο συγκρουσιακός, πιο αντιδραστικός;» Ο δημοσιογράφος, πιστεύει ακράδαντα πως οι εκατοντάδες ενήλικες που τυφλώνονται ετησίως στην Ελλάδα, έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν εγκληματίες. Και μας το επιβεβαιώνει, «ρίχνοντας το φταίξιμο στην βλάβη και το σωματικό βάρος του φερόμενου ως δράστη: «ένας υπέρβαρος άνδρας, ένας μικρός καναπές, ένα λαστιχένιο κόκαλο που σκούζει υστερικά μέσα στη νύχτα, δαντελένια κουρτινάκια στο παράθυρο, ώχρα στους τοίχους, μαύρο στην ψυχή, σκιές στα μάτια. Δεν βλέπει καλά. Η όρασή του τρεμοπαίζει όπως ακριβώς και η ισορροπία του πάνω στη στενή διαχωριστική γραμμή του νου του που τον οδηγεί συχνά πυκνά σε συμπτώματα ανισορροπίας και παράκρουσης. Δεν έχει φίλους, ούτε γνωστούς. Δεν τον συμπαθούν, δεν τον νοιάζει. Το μόνο που τον απασχολεί είναι να απλώσει τον σκοτεινό του κόσμο σε κάποια άλλη ζωή, γεμάτη φως και να τη μαυρίσει. Να αντλήσει δύναμη από την αδυναμία του άλλου, χαρά από τον πόνο του, γέλιο από τα ουρλιαχτά του. Καταστρώνει καιρό τώρα το σχέδιό του και του δίνει σάρκα και οστά στα τέλη Μαρτίου του 2017 μέσα από μια αγγελία στην οποία ζητά κάποια κοπέλα για να σταθεί στο πλάι του ως βοηθός……… Το πώς ένας άνθρωπος με 95% τυφλότητα μπόρεσε να προβεί σε όλα τα παραπάνω αποτελεί έναν μεγάλο γρίφο, τον οποίο καλό θα είναι να λύσουν και να μας απαντήσουν οι αρμόδιοι της επιτροπής που του παρέδωσαν το χαρτί αναπηρίας, αν υπάρχει όντως κάτι τέτοιο. Το πώς πάλι μια ανθρώπινη ψυχή μπορεί να είναι πιο σκοτεινή από την κόλαση, πιο βρώμικη από βούρκο και πιο σάπια από ψοφίμι δεν έχει και τόση σημασία. Ο εγκλεισμός της σε ένα ψυχιατρικό κελί χωρίς το παραμικρό περιθώριο απόδρασης είναι αρκετός…»
Εν κατακλείδι, μετά λύπης μας, διαπιστώνουμε πως αυτές τις δέκα ημέρες που παίζεται το «σίριαλ του τυφλού-υπέρβαρου-καταθλιπτικού βιαστή», σχεδόν κανένας και καμία δημοσιογράφος δεν άσκησε κριτική σε όσα ειπώθηκαν και παρά το γεγονός ότι, τα τελευταία χρόνια, αρκετοί ευυπόληπτοι άνθρωποι με απώλεια όρασης, έχουν καταβάλει τεράστια προσπάθεια να «εκπαιδεύσουν» τα ΜΜΕ ενώ κάποιοι δημοσιογράφοι, είναι φίλοι, συγγενείς, γνωστοί, συνάδελφοι ανθρώπων με απώλεια όρασης.
Με το δελτίο τύπου αυτό δεν επιθυμούμε να προσφέρουμε την παραμικρή υποστήριξη στον φερόμενο ως δράστη αλλά να αναδείξουμε δημόσια ΚΑΙ τον “βιασμό” μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας με πρόσχημα τις πράξεις ενός προσώπου.
Τέλος δηλώνουμε όλες και όλοι ότι καταδικάζουμε την κουλτούρα του βιασμού και τις πατριαρχικές αντιλήψεις της κοινωνίας μας.
Με τιμή, υπογράφουμε οι ανάπηρες – ανάπηροι και οι μη-ανάπηρες – ανάπηροι.
Μάρω Αγαπητού.
Βάσω Αθανασάκη, (Βάσω Αθανασάκη) Δ.Υ., ακτιβίστρια.
Σωκράτης Βαβίλης (Σωκράτης Βαβίλης), μεταφραστής.
Αλέξανδρος Γκασιμπαγιαζίδης, (Alexandros Gasibayazidis) άνθρωπος με απώλεια όρασης, φοιτητής διεθνών σχέσεων.
Ζωή Γερουλάνου, (Zoi Geroulanou), Πρόεδρος Μ.Κ.Ο. σχετιζόμενης με την απώλεια όρασης.
Δήμητρα Γκασουκα, (Dimitra-mimi Gasouka) κοινωνική λειτουργός, γυναίκα με αναπηρία.
Βασιλική Γκέρτσου )Vasso Gertsou), υπάλληλος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Ιωάννα – Μαρία Γκέρτσου, (Ioanna-Maria Gertsou) γυναίκα με απώλεια όρασης, Ψυχολόγος, ακτιβίστρια, πρόεδρος Μ.Κ.Ο. σχετιζομενης με την απώλεια όρασης.
Μάκης Διαμαντίδης, (Makis Diamantidis – Megarchis) άνθρωπος με απώλεια όρασης, τραγουδιστής μουσικός DJ.
Μανόλης Διαμαντίδης (Μανόλης Διαμαντίδης), άνθρωπος με απώλεια όρασης + Lazy, ο σκύλος – οδηγός του.
Στάθης Ζαχαριάδης,(Stathis Zachariadis) άνθρωπος με απώλεια όρασης, φυσιοθεραπευτής.
Αμφιτρίτη Ιωαννίδου (Amfie Ioannidou), εθελόντρια-ακτιβίστρια-πολίτης του κόσμου.
Νίκος Καλαντζής (ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΑΤΖΗΣ), πατέρας παιδιών με απώλεια όρασης.
Λίνα Καλλέ,(Lina Kalle) εκπαιδεύτρια κινητικότητας και προσανατολισμού με λευκό μπαστούνι για ανθρώπους με απώλεια όρασης.
Μαρία Καπογιάννη, (Maria Kapogiannh) φοιτήτρια με πρόβλημα όρασης.
Ματίνα Κάραλη (Matina Karali), ειδική θεραπεύτρια – art therapist.
Φωτεινή Κασσωτάκη, (Φωτεινή Κασωτάκη) γυναίκα με απώλεια όρασης, ιδιωτική υπάλληλος.
Θαλεια Κιούση (Thalia Kiousi), στέλεχος ΜΚΟ.
Ανδρέας Κολίσογλου (Ανδρέας Κολίσογλου), ψυχολογος.
Σωτήρης Κουμτζής, (Σωτήρης Κουμτζής) άνθρωπος με απώλεια όρασης.
Παρασκευή Κουτσαίδη, (Paraskevi Koutsaidi) φοιτήτρια με απώλεια όρασης.
Βασιλική Κοφινάκου,(Kikkh Vasso Kofinakoy) συν/χος μηχανολόγος μηχανικός, ανάπηρη γυναίκα.
Χρυσέλλα Λαγαρία, (Chrysella Lagaria) γυναίκα με απώλεια όρασης, ξεναγός.
Μαρία Μανιατάκη, (Maria Maniataki), γυναίκα με απώλεια όρασης.
Μαρία Μουρκάκου, (Maria Mourkakou),γυναίκα με απώλεια ακοής.
Ελισάβετ Μουτζουρογεώργου, καθηγήτρια πληροφορικής για ανθρώπους με απώλεια όρασης.
Βιβή Μωραϊτη, (Vivie Moraiti),γυναίκα με απώλεια ακοής.
Μιχάλης Μουρατίδης (Μιχαλης Μουρατιδης), άνθρωπος με απώλεια όρασης.
Πελαγία Παπανικολάου, (Pwlina Papanikolaou) γυναίκα με απώλεια όρασης, νομικός.
Νινέττα Παπαδομανολάκη, (Nineta Papadomanolaki).
Ιωάννα Παπαδοπούλου, (Ioanna Papadopoulou) γυναίκα με απώλεια όρασης, δασκάλα ειδικής αγωγής.
Ισμήνη Πολίτη (Ismini Pashya Politi), γυναίκα με απώλεια ακοής.
Τζένη Ράπτη (@Jenny Rapti).
Αντώνης Ρέλλας, (Antonios Rellas) σκηνοθέτης – ανάπηρος ακτιβιστής.
Ανδριάννα Σαμοϊλη, φοιτήτρια με απώλεια όρασης.
Χριστίνα Σαρρή, (Χριστίνα Σαρρή) μαθήτρια με απώλεια όρασης.
Ενέα Σπαϊλλάρι, (Diadoxos Wfelimisths Underflow) άνθρωπος με απώλεια όρασης.
Έυη Σταμάτη, (Evi Stamati) γυναίκα με απώλεια όρασης.
Βασίλης Στεφανιδης, (Billy Steph) αθλητής bowling με απώλεια όρασης.
Πέννυ Στούμπου, (Penny Stoumbou), εκπαιδεύτρια κινητικότητας και προσανατολισμού με λευκό μπαστούνι για ανθρώπους με απώλεια όρασης.
Κωνσταντίνος Σύρμος, (Konstantinos Syrmos) άνθρωπος με κινητική αναπηρία, συγγραφέας.
Αλέξανδρος Ταξιλδάρης, (Alexander Taxildaris) ιατρός, πολίτης με αναπηρία.
Μαρία Τζάλλα, (Maria Tzalla Goalball) παραολυμπιονικης, μελος της ελληνικης παραολυμπιακης επιτροπης, γυμναστρια, ακτιβιστρια, γυναίκα με απωλεια ορασης.
Χαράλαμπος Τοκατλίδης, (Babis Tokatlidis) άνθρωπος με απώλεια όρασης, αθλητής.
Βικτώρια Τρέτσιακ (Βικτωρια Τρετσιακ), σκηνοθέτης – παραγωγός ταινιών.
Βαγγελιώ Τζαμπάζη, (Βαγγελιώ Τζαμπάζη) γυναίκα με κινητική αναπηρία
Μαίρη Τσάγκα (Μαίρη Τσάγκα), γυναίκα με απώλεια ακοής.
Απολλωνία Τσαντά,(Apollonia Tsanta) σεναριογράφος, ανάπηρη ακτιβίστρια.
Μενέλαος Τσαούσης (Menelaos Tsaoussis), Διοικητής και Πρόεδρος Κέντρου Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών (Κ.Ε.Α.Τ.)
Θεοδωρα Τσαποίτη, διερμηνέας νοηματικής γλώσσας.
Φωτεινή Τσιόρβα (Fotini Tsiorva).
Διασυνώ Τορουνίδου, λογοθεραπεύτρια.
Μαρία Φουσταλιεράκη (Μαρία Φουσταλιεράκη), πολίτης του κόσμου.
Σοφία Χαϊδοπούλου, (Sofia Chaidopoulou) φιλόλογος.

Το απόγευμα της Πέμπτης, 25 Φεβρουαρίου, παρακολούθησα στο Θέατρο Αυλαία την παράσταση Οι Πεταλούδες είναι ελεύθερες του Leonard Gershe. Σκηνοθετούσε και πρωταγωνιστούσε η Άννα Παναγιωτοπούλου, κι επίσης έπαιζαν ο Σταύρος Καραγιάννης, η Άννα Μονογιού και ο Γιώργος Τσούρμας, ενώ η μουσική ήταν του Διονύση Τσακνή.
Το έργο γράφτηκε το 1969, ανέβηκε στη σκηνή του Μπρόντγουεϊ το 1972, όπου έγινε αμέσως μεγάλη επιτυχία και στη συνέχεια προσαρμόστηκε και σε ταινία. Σκηνοθέτης υπήρξε ο Ελληνοαμερικανός Μίλτον Κατσέλας.

Η ιστορία διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη. Κεντρικός χαρακτήρας είναι ο Ντον Μπέικερ, ένας νεαρός τυφλός μουσικός από ευκατάστατη οικογένεια, ο οποίος μετακομίζει από την οικογενειακή του οικία σε ένα άλλο σπίτι αρκετά μακριά, ώστε να ζήσει ανεξάρτητος, μακριά από την υπερπροστατευτική μητέρα του. Έχει κάνει συμφωνία μαζί της ότι αν ζήσει επιτυχώς μόνος για δύο μήνες, θα ανεξαρτητοποιηθεί. Η μητέρα συνεχώς τον ενοχλεί με τηλεφωνήματα. Στη νέα του κατοικία γνωρίζεται τυχαία με τη Τζιλ Τάνερ, μια νεαρή κοπέλα, πρώην χίπισσα που μισεί τις δεσμεύσεις – είχε παντρευτεί στα 16 της για 6 μέρες εξαιτίας της επιπολεότητάς της -, ζει ανέμελα κι έχει το σπίτι της σε πλήρη ακαταστασία, δηλαδή διαμετρικά αντίθετη περίπτωση από τον οργανωμένο, ισορροπημένο και καλλιεργημένο μουσικό. Αρχικά δε γνωρίζει ότι είναι τυφλός, αλλά μόλις το μαθαίνει, αφού πάθει ένα αρχικό σοκ κι έπειτα απορήσει για διάφορα πράγματα, μια και δε γνώρισε ποτέ της άτομο με αναπηρία, τελικά το αποδέχεται. Η σχέση τους προχωρά γρήγορα και γίνεται ερωτική. Στη συνέχεια ξαφνικά εμφανίζεται η μητέρα του, η οποία θα έπρεπε κανονικά να έρθει τον επόμενο μήνα, αρχικά αγανακτά για διάφορα μικροπράγματα που δεν της αρέσουν και αναρωτιέται αν ο γιος της μπορεί να ζήσει μόνος, αλλά στη συνέχεια αναθεωρεί την άποψή της και αναγκάζεται εκ των πραγμάτων ν’αποδεχτεί τη νέα κατάσταση. Δεν είναι πια η μάνα που πρέπει να προστατεύει το μικρο΄παιδάκι της από κάθε κακό, το παιδάκι αυτό έχει μεγαλώσει και μπορεί να αυτοεξυπηρετείται και να αποφασίζει για τη ζωή του. Εντωμεταξύ η κοπέλα έλειπε σε μία οντισιόν για θεατρική παράσταση, από την οποία επιστρέφει παρέ αμε το σκηνοθέτη, έναν πολύ αγενή χαρακτήρα, με τον οποίο έχουν μια πολλύ άνετη και ύποπτη σχέση. Η μάνα είχε ήδη αρκετούς ενδοιασμούς για τη συγκεκριμένη κοπέλα, και είχε ήδη συζητήσει μαζί της για την ακαταλληλότητά της για το γιο της. Ο πρωταγωνιστής απογοητεύεται, αφού είχε μια παρόμοια αποτυχία και στο παρελθόν. Στο τέλος η μητέρα φεύγει και η κοπέλα, αφού συζητήσει με το μουσικό, ο οποίος την ωθεί να σκεφτεί τις πραγματικές της επιθυμίες και τις συνέπειες της συμπεριφοράς της, αποφασίζει να μείνει μαζί του. Το τέλος μένει ανοιχτό ως προς το αν πράγματι η κοπέλα άλλαξε ως άνθρωπος ή απλώς συνέχισε τον πρότερο τρόπο ζωής της αργότερα.

Το έργο πραγματεύεται την αναπηρία και τα ζυτήματα γύρω από αυτήν, καθώς και τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο μουσικός δε μεμψιμοιρεί ποτέ για την αναπηρία του, απεναντίας την αντιμετωπίζει συχνά με χιούμορ και αυτοσαρκασμό, και είναι σίγουρος ότι με αρκετή προσπάθεια θα μπορεί να πετύχει αυτό που θέλει. Κοινό μοτίβο στο έργο είναι οι έντονες συναισθηματικές μεταπτώσεις που περνούν οι χαρακτήρες από τις μεταξύ τους αλληλεπιδράσεις, οι οποίες τους φέρνουν σε νέα συμπεράσματα, τα οποία είναι συχνά εντελώς αντίθετα από τις απόψεις που ενστερνίζονταν έως τότε και τους αλλάζουν εκ θεμελίων τη ζωή. Το έργο περιγράφεται ως κωμωδία, και μολονότι είχε πολύ γέλιο, υπήρχαν κι αρκετά σημεία για προβληματισμό. Το σενάριο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, και οι εκτελέσεις των ρόλων ήταν πλήρως ρεαλιστικές. Έκανα τη θλιβερή διαπίστωση ότι η κατάσταση αυτή που περιγράφει το έργο θα μπορούσε να συμβεί στην Ελλάδα μέχρι και το 1990. Είμαστε περίπου 20 χρόνια πίσω δηλαδή, ή ίσως και περισσότερο, αφού κάποια πράγματα που υπήρχαν στην Αμερική τότε και αναφέρονται, όπως οι σκύλοι οδηγοί τυφλών, στην Ελλάδα ήρθαν μόλις τη δεκαετία του 2000. Τόσο καθυστεριμένοι είμαστε, δυστυχώς. Είναι το καλύτερο θεατρικό έργο με διαφορά που έχω δει τον τελευταίο καιρό, γι’αυτό κάνω και τον κόπο να γράψω μια κριτική στο Ιστολόγιο. Άριστο και ως προς την απόδοση των ρόλων, και ως προς το κωμικό στοιχείο, και ως προς τους προβληματισμούς που θέτει, αλλά και ως προς την αποτύπωση της πραγματικότητας. Θα μπορούσα να το ξαναδώ. Εμ΄΄ενα με άγγιξε τόσο, επειδή έχω σχετικά βιώματα ή γνωρίζω άτομα που έχουν και μπορώ να σχετιστώ, αλλά κάποιος που δεν έχει ανάλογα βιώματα ίσως να μη μπορέσει να προβληματιστεί ή να μην καταλάβει τα ίδια πράγματα.

Το έργο παίζει από τις 24 Φεβρουαρίου μέχρι τις 13 Μαρτίου σε λίγες μόνο παραστάσεις, οπότε αν θέλετε να προλάβετε κλείστε θέση γρήγορα.

Ούτε μία ομπρέλα;

Ήμουν λοιπόν προχθές, Παρασκευή 24 του μηνός, στο πανεπιστήμιο για να παρακολουθήσω ένα μάθημα. Ο καιρός, όπως όλες αυτές τις μέρες δυστυχώς, νεφελώδης και έτοιμος να βρέξει. Ευτυχώς δεν έβρεξε τότε, γιατί δεν είχα ούτε ομπρέλα. Φορούσα μόνο ένα αδιάβροχο, χωρίς όμως κουκούλα. Θυμήθηκα τότε τη μέρα του προηγούμενου μήνα, οπότε έβρεχε καταρρακτωδώς. Είχα πάει Δευτέρα, νομίζω 22 Σεπτεμβρίου, για να δώσω ένα μάθημα – γιατί οι εξετάσεις κράτησαν τόσο πολύ; Και όταν πήγαινα λοιπόν, ο καιρός απλώς ήταν συννεφιασμένος. Φεύγοντας όμως, έβρεχε υπερβολικά. Σχεδόν κανείς δεν έφευγε αρχικά, επειδή όλοι περίμεναν να σταματήσει υποτίθεται η βροχή. Αυτή όμως δε σταμάτησε για τις επόμενες ώρες. Έτσι πολύς κόσμος παρέμεινε μέσα και στο υπόστεγο, μετακινούμενος από το ένα μέρος στο άλλο. Εγώ κάθισα λίγο έξω στο στέγαστρο, περιμένοντας να σταματήσει, αλλά μετά μπήκα μέσα. Εκεί στο ισόγειο είχαν μια εκδήλωση για τους ανυποψίαστους ακόμα νέους της σχολής νηπιαγωγών, όπου κάποιες κοπέλες λέγανε παρωδίες διάφορων τραγουδιών στο μικρόφωνο. Αργότερα ξαναβγήκα έξω, μήπως και σταμάτησε, αλλά είχε δυναμώσει ακόμα περισσότερο. Όλοι ήταν κάτω από το υπόστεγο, αλλά λίγοι-λίγοι, οι τολμηροί πρώτα, άρχισαν να φεύγουν. Πολλοί είχαν ομπρέλες, όχι όμως όλοι. Εγώ τελικά στάθηκα δίπλα σε μια κολόνα στην άκρη του υποστέγου, πότε-πότε βγαίνοντας στη βροχή για να δω αν μπορώ να την αντέξω. Σίγουρα ένας λεπτοντυμένος κακομοίρης με το μπαστουνάκι του στη γωνία να καταβρέχεται θα προκαλούσε τον οίκτο. Όλο και κάποια συμπονετική κοπέλα θα είχε συγκινηθεί από την θλιβερή αυτήν σκηνή, και θα πλησίαζε διστακτικά τον αναξιοπαθούντα για να του προσφέρει το μόνο προστατευτικό κατά της πανίσχυρης εκείνης βροχής που διέθετε, δηλαδή την ομπρέλα της, με συνέπεια να βραχεί μετά κάτω από κάθε ρούχο, δίνοντας δηλαδή προστασία στον πτωχό, και γινόμενη αυτή ο «πτωχός» για λίγο. Αλλά δεν έγινε τίποτα τέτοιο. Ούτε μια από τις δεκάδες κουμουνίστριες κοπέλες που κόπτονται δήθεν για τα δικαιώματα των αδικημένων από την άτιμη την κενωνία – μετανάστες λάθρο και μη, γκέι, τρανσέξουαλ, Εβραίοι, μουσουλμάνοι, έγχρωμοι, άτομα με αναπηρία, ναι, όλοι στο ίδιο τσουβάλι παρά τις διαφορές τους – δεν προσφέρθηκε να μου δώσει ούτε μία ομπρέλα. Να είστε σίγουροι, πως αν επρόκειτο για Νέγρο ή Πακιστανό λαθρομετανάστη, δε θα πρόσφεραν απλόχερα απλώς την ομπρέλα τους, αλλά και το κορμί που συνδέεται μ’αυτήν την ομπρέλα. Γιατί τότε όχι στα αμεα; Η διάκριση αυτή έχει επιστημονική βάση, την οποία όμως δε θα συζητήσω επί του παρόντος. Εγώ φυσικά δε ζητιάνευα ομπρέλα· αλλά δε θεωρούσα και εντελ΄ώς απίθανο να έρθει κάποιος εκεί και να μου προτείνει να μου δώσει ομπρέλα. Τώρα αν επέμενε υπερβολικά δεν ξέρω αν την έπαιρνα κιόλας. Άλλωστε τζάμπα είναι. Τελικά βγήκα έξω στην καταρρακτώδη βροχή, πήρα τα δύο λεωφορεία που χρειάζεται και επέστρεψα, υπερβολικά βρεγμένος. Εκείνη η βροχή ήταν πρωτοφανής. Παρεξέκλινα επίσης και λίγο από το δρόμο μου για να πάρω ροκανίδι για την κουνέλα μου, γιατί εκείνο ήταν έτσι κι αλλιώς για άλλαγμα και επίσης είχε πάρει λίγιη υγρασία. Τουλάχιστον η κουνέλα, αν μπορούσε να έχει ομπρέλα, θα μου τηνέδινε…

Πηγή:
zougla.gr

Κατ’ οίκον έκτιση της ποινής για κατάδικους με αναπηρία άνω του 80%
Πρώτη καταχώρηση: Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014, 02:33
Τροπολογία με την οποία επεκτείνεται η δυνατότητα για κατ’ οίκον έκτιση της ποινής και σε κατάδικους που πάσχουν από νοσήματα με ποσοστό αναπηρίας άνω του 80% κατατέθηκε στη Βουλή, εξαιρώντας τους καταδικασθέντες για τρομοκρατία και εσχάτη προδοσία.

Η τροπολογία κατατέθηκε στο νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης για τη «Ρύθμιση δεσμευμένων ή κατασχεμένων χρηματικών απαιτήσεων και μετρητών».

Στην τροπολογία περιλαμβάνονται ακόμα ρυθμίσεις για τις αναβολές στις δίκες, την αύξηση των θέσεων των αντιεισαγγελέων κατά τρεις, για τις αδικαιολόγητες απουσίες δικαστών από τις συνεδριάσεις των οργάνων του δικαστηρίου και την αναστολή των αδειών τους σε περίπτωση επειγουσών υποθέσεων.
Τελευταία ενημέρωση: Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014, 02:34

Ωραία δηλαδή! Αγοράζω ένα οικόπεδο 10 στρέμματα, χτίζω εκει το σπίτι με πισίνες, τζακούζια, κήπους, προσωπικό κινηματογράφο και όσες άλλες ανέσεις θέλω, κι εφόσον δε βάλω γκαζάκια στη Βουλή ή δεν πουλήσω πληροφορίες της ΕΥΠ στους Τούρκους, είμαι εντάξει. ΠροΎποτίθεται πως θα πρέπει νά’χω υπέρογκες καταθέσεις για κάτι τέτοιο.

Αριστοτέλιο πανεπιστήμιο θεσσαλονίκης αφιλόξενο για άτομα με αναπηρία
Ημερομηνία: 19/10/2014
Μονοπάτια (οδηγοί) τυφλών που οδηγούν σε αδιέξοδα, χωρίς σχεδιασμό, με απρόσμενα εμπόδια και κακοτεχνίες, μετατρέπουν το ΑΠΘ -το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της χώρας- σε αφιλόξενο τόπο για φοιτητές με αναπηρίες, κυρίως για όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα όρασης.
Του Κωστή Κεκελιάδη
kkekeliadis@gmail.com

Με αφορμή την υπόθεση του πρωτοετή πλέον φοιτητή με προβλήματα όρασης Αργύρη Κουμτζή, που δηλώνει «ενθουσιασμένος» καθώς ήδη παρακολουθεί μαθήματα στη Φυσικομαθηματική σχολή του ΑΠΘ, η «ΜτΚ» επιχείρησε να καταγράψει τη μάχη που δίνουν φοιτητές με αναπηρίες προκειμένου να σπουδάσουν. Σημειώνεται ότι, με τροπολογία που ψηφίστηκε το καλοκαίρι, η αρμοδιότητα για τις σπουδές ατόμων με αναπηρίες πέρασε από τις σχολές στο υπουργείο Παιδείας.

ΧΡΗΜΑ, ΧΡΟΝΟΣ, ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ
Ωστόσο, από τη θεωρία στην πράξη η απόσταση είναι μεγάλη. «Χρειάζεται σχεδιασμός, χρήματα, προσπάθεια και χρόνο για να γίνουν αποτελεσματικές παρεμβάσεις», λέει ο καθηγητής στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών Αριστοτέλης Νανιόπουλος, ο οποίος έχει ασχοληθεί με ζητήματα προσβασιμότητας. Οι οδηγοί τυφλών, τα «κοτλέ» μονοπάτια που υπάρχουν στο ΑΠΘ, εκτός του ότι έχουν ξεπεραστεί πλέον ως μοντέλο, καλύπτουν ελάχιστο μέρος από την τεράστια έκταση του πανεπιστημίου. Δεν έχουν μια λειτουργική ενότητα, ώστε να οδηγούν έναν φοιτητή με προβλήματα όρασης από τη στιγμή που θα προσεγγίσει τον χώρο μέχρι να πάει στα μαθήματά του, να επισκεφθεί το κτίριο διοίκησης, τη λέσχη σίτισης ή τη βιβλιοθήκη. Ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο αφορά «τη δυνατότητα πρόσβασης στο διδακτικό υλικό και της παρακολούθησης της εκπαιδευτικής διαδικασίας, οπότε εκεί χρειάζονται τα κατάλληλα μέσα αναλόγως της ειδικής ανάγκης που αντιμετωπίζει ο κάθε φοιτητής με αναπηρίες».

ΡΑΜΠΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ
Σε ό,τι αφορά τον τομέα της πρόσβασης ατόμων με κινητικά προβλήματα έχουν γίνει αρκετά τα τελευταία χρόνια, αφού σχεδόν σε όλες τις σχολές υπάρχουν ράμπες, αν και «το εύρος των παρεμβάσεων πρέπει να αφορά ολόκληρο το φάσμα των δραστηριοτήτων ενός φοιτητή με αναπηρίες, από την πρόσβαση στα αμφιθέατρα και τις βιβλιοθήκες μέχρι τους χώρους υγιεινής και τους τηλεφωνικούς θαλάμους», λέει ο κ. Νανιόπουλος.

ΜΟΝΟ ΕΜΠΟΔΙΑ
Ο Γιώργος Προεστός είναι τεταρτοετής φοιτητής στην Παιδαγωγική σχολή του ΑΠΘ και αντιμετωπίζει προβλήματα όρασης. «Το Παιδαγωγικό είναι το πλέον ακατάλληλο κτίριο προσανατολισμού γιατί δεν έχει γωνίες, άρα θα έπρεπε να έχει ένα πλήρες δίκτυο οδηγού τυφλών», λέει. Βέβαια, κάτι τέτοιο δεν υπάρχει ούτε στο υπόλοιπο πανεπιστήμιο ούτε στην πόλη. «Το να περπατάς σε οδηγό τυφλών είναι κάτι που εγκυμονεί διαρκώς δυσάρεστες εκπλήξεις με κάθε τύπου εμπόδια», περιγράφει, «οπότε το αν θα πας ή όχι στα μαθήματα εξαρτάται από το αν θα πάνε άλλοι συμφοιτητές και φίλοι σου για να σε βοηθήσουν και εξαρτάσαι απόλυτα από αυτούς και το πρόγραμμά τους». Ζητήματα συνοδείας με κάποιον οδηγό θα μπορούσαν να λυθούν από κάποια σχετική υπηρεσία του πανεπιστημίου, «αλλά το κέντρο ενταξιακής πολιτικής πέρυσι δεν λειτούργησε, αφού δεν έγιναν αποσπάσεις προσωπικού, ενώ φέτος υπολειτουργεί με μία υπάλληλο».
Και με το διδακτικό υλικό τι γίνεται; «Όταν δεν μπορώ να πάω στο πανεπιστήμιο, τι να το κάνω το διδακτικό υλικό;» λέει ο Γιώργος Προεστός. «Από την άλλη, θα μπορούσα να έχω πρόσβαση σε εκπαιδευτικό υλικό ηλεκτρονικά χωρίς να χρειάζεται η φυσική μου παρουσία στη σχολή. Αυτά τα ζητήματα έχουν λυθεί σε πολλά πανεπιστήμια του εξωτερικού, εδώ όμως δεν έχει προχωρήσει η υλοποίησή τους ούτε πειραματικά, παρά μόνο αποσπασματικά» τονίζει ο ίδιος, επισημαίνοντας παράλληλα ότι «και η Σχολή Τυφλών της Θεσσαλονίκης συμβάλλει στην ψηφιοποίηση συγγραμμάτων με τρόπο ώστε να είναι διαθέσιμα για χρήση σε άτομα με προβλήματα όρασης».

Η δική μου εμπειρία, ως φοιτητής στο παιδαγωγικό τμήμα δημοτικής εκπαίδευσης με πρόβλημα όρασης, είναι επίσης αρνητική. Εκτός του ότι οι οδηγοί δεν είναι πάντοτε ευθείς και συχνά διακόπτονται από μικρά, αλλά επικίνδυνα αν δεν τα προσέξει κανείς εμπόδια, παντού στο προαύλιο του Πύργου του Παιδαγωγικού υπάρχουν σχάρες, κολονάκια, τοιχία κλπ, ενώ αυτοκίνητα παρκάρουν χωρίς η περιοχή αυτή να ξεχωρίζει με τρόπο ώστε να την αντιλαμβάνονται και να την αποφεύγουν τα αμεα. Μόλις μπαίνω μέσα στο κτίριο, αρχικά δυσκολεύομαι να προσανατολιστώ επειδή η πτώση στο φωτισμο΄είναι απότομη. Στο ισόγειο καταφέρνω να προσανατολίζομαι λίγο καλύτερα ακολουθώντας τις μαύρες γραμμές των εικονικών διαδρόμων που ενώνουν τις εισόδους με κεντρικά σημεία, επει΄δη έχω κάποια όραση, όμως κάποιος άλλος φοιτητής με λιγότερη ή και καθόλου όραση θα χρειαζόταν οπωσδήποτε απτικούς οδηγούς, αλλιώς θα πρέπει να ψάχνει με τις ώρες. Ακόμα κι εγώ αρκετές φορές ακολουθώ λάθος δρόμο. Όσον αφορά τους ορόφους, ως κυκλικοί και με ανελκυστήρες και από τις δύο πλευρές του κεντρικού άξονα, ο κύριος τρόπος προσανατολισμού μου είναι με τις πινακίδες γραφής μπρέιλ που υπάρχουν στις περισσότερες θύρες των διαφόρων γραφείων κι αιθουσών, αν κι όχι σ’όλες, κάτι που παίρνει πολύ χρόνο. Ελάχιστες φορές έχει χρειαστει΄να μετακινηθώ στο υπόλοιπο πανεπιστήμιο και ευτυχώς, γιατί η προσβασιμότητα σε μερικά σημεία είναι μηδενική.
Και όπως είναι σύνηθες για την Ελλάδα, δεν υπάρχει χρήμα, χρόνος και σχεδιασμός. Πιστεύω πως αν πρόκειται να γίνει κάποια παρέμβαση, μέχρι να περάσει απ’όλες τις γραφειοκρατικές διαδικασίες και να εγκριθεί με πάνω από 50 σφραγίδες παρατρεχάμενων διαφόρων γραφείων και θέσεων του παράλυτου Ελληνικού Κράτους θα περάσουν μερικά χρόνια, και μερικά ακόμα μέχρι να υλοποιηθεί στην πράξη, και πάλι το έργο θα είναι ημιτελές αν δε γίνει σοβαρά. Και μέχρι να γίνει αυτό, θ’αναγκαζόμαστε να ψάχνουμε από δω κι από κει στα τυφλά για αρκετή ώρα μέχρι να βρούμε το σημείο που θέλουμε, κάτι που κατ’εμέ είναι άκρως υποτιμητικό. Και δεν πιστεύω πως οι συνοδοί θα μας λύσουν το πρόβλημα, αφού το ζητούμενο είναι να κινούμαστε μόνοι μας χωρις τη συμβολή τρίτων. Τέτοια υπανάπτυκτη χώρα είμαστε!

Μόλις χθες άνοιξε το ιστολόγιο του πατέρα μου,, του μόνου τυφλού ιστιοπλόου με σκάφος σ’όλην την Ελλάδα, κι αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό. Για το σκάφος έχω κάνει σποραδικές αναφορές εδώ στο Ιστολόγιο, όπως
εδώ.

Ο πατέρας μου λοιπόν είναι πλέον ολικά τυφλός, αλλ’αυτό δεν τον εμποδίζει καθόλου ν’ασχολείται με διάφορα αθλήματα – σε αντίθεση μ’εμένα τον τεμπέλη που ίσα-ίσα γυμναστική κάνω. Είναι πρόεδρος του αθλητικού συλλόγου τυφλών «Πυρσός» της Θεσσαλονίκης, σωματείου με μέλη στο ποδόσφαιρο, στο γκόλμπολ, στην κολύμβηση, και σε διάφορα άλλα προσαρμοσμένα αθλήματα, αλλ’έχει συμμετάσχει κατά καιρούς και σε αγώνες ιστιοπλοΐας τυφλών, από τις αγαπημένες του δραστηριότητες. Το όνειρό του για την απόκτηση σκάφους ήταν αρκετά παλιό, και τον θυμάμαι να θέλει ν’αποκτήσει πλεούμενο από σχεδόν όσο μπορώ να θυμάμαι. Τελικά το όνειρο έγινε πραγματικότητα το 2010, οπότε αποκτήσαμε ένα Imexus 27, ένα ωραίο μικρό ιστιοφόρο αλλά και με μηχανή σκάφος 8 μέτρων. Από τότε προσπαθεί ως τώρα, όσο γίνεται, να βελτιώσει την αυτονομία του στο σκάφος, χρησιμοποιώντας φωνητικά βοηθήματα στις πυξίδες, στον αυτόματο πιλότο και στα λοιπά απαραίτητα όργανα. Γι’αυτό το σκοπό δικτυώθηκε με διάφορους τεχνικούς του εξωτερικού, κυρίως της Αγγλίας, μιας και στην Ελλάδα τέτοια τεχνολογία είναι πρακτικά ανύπαρκτη. Ως αποτέλεσμα έχει σήμερα το πλέον αναπηρικά εξοπλισμένο σκάφος σ’όλην την Ελλάδα, το οποίο βελτιώνει ακόμα. Εδώ ν’αναφέρω το σημαντικότατο ρόλο μου στις επικοινωνίες με το εξωτερικό, μιας κι εγώ ήμουν αυτός που μετέφραζε στα αγγλικά τα ιμέιλ, και κάποτε αναλάμβανα κι εγώ την επικοινωνία.

Έχω κάνει συχνά μικρές βόλτες στο ΘερμαΪκό μ’αυτό το σκάφος, αλλ’ως τώρα δε στάθηκα τυχερός να πλεύσω σε κάποιο μεγαλύτερο ταξίδι, όπως είχε γίνει ελάχιστες φορές στο παρελθόν. Πιστεύω πως στο μέλλον θα έχω την ευκαιρία και για ένα τέτοιο ταξίδι. Αν αυτό γίνει, να είστε βέβαιοι ότι θ’αναρτηθεί λεπτομερέστατο χρονικό.

Στο ιστολόγιο θ’αναρτώνται πληροφορίες για το σκάφος, την ιστιοπλοΐα τω τυφλών, νέα, ταξίδια, τεχνικές πληροφορίες και διάφορα συναφή θέματα. Μπορείτε να το επισκεφθείτε
εδώ.
Προς το παρόν έχει την πρώτη και εισαγωγική ανάρτηση. Σκοπός μας είναι να μεταφράζουμε τις αναρτήσεις και στ’αγγλικά, ώστε να το διαβάζουν εξίσου εύκολα και ξένοι αναγνώστες. Φυσικά γίνεται να χρησιμοποιήσουν κάποια μηχανή μετάφρασης, αλλά το αποτέλεσμα δε θά’ναι τόσο καλό κι αμφιβάλλω ότι μεγάλος αριθμός αναγνωστών θα κάνει τον κόπο να μεταφράσει έτσι.

Το πρωτότυπο όνομα «Νομέας» είναι ναυτικός όρος, που σημαίνει το κατώτερο μέρος των καθέτων πλευρικών ξύλων που αποτελούσαν μέρος του σκελετού στο κύτος των ξύλινω πλοίων.

Ευχόμαστε λοιπόν μακροβιότητα, μεγάλη επισκεψιμότητα και τελικά αναγνώριση γι’αυτό το ιστολόγιο, που σίγουρα έχει να προσφέρει πολλά.