Tag Archive: έγκλημα


Προς: ΜΜΕ
Δευτέρα 15 Μαΐου 2017
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Θέμα: «Στιγματιστική διαχείριση από τα ελληνικά ΜΜΕ με αφορμή τον φερόμενο ως δράστη με απώλεια όρασης».
Το παρόν, αποτελεί δελτίο τύπου που εξέδωσε μια ομάδα ανθρώπων με απώλεια όρασης ή άλλες αισθητηριακές ή κινητικές βλάβες. Δηλώνουμε ευθαρσώς πως διαμέσου αυτού δεν εκφράζουμε ούτε εκπροσωπούμε, κανένα συνδικαλιστικό όργανο ή φορέα αναπήρων.
Την Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017, ανακοινώθηκε από τα ΜΜΕ πως σε υπόγειο διαμέρισμα της Δάφνης, ένας άνδρας με απώλεια όρασης 55 ετών κρατούσε για περίπου 24 ώρες και παρά τη θέλησή της μια κοπέλα 20 ετών, την οποία και βίαζε κατά εξακολούθηση.
Mε αφορμή αυτό το περιστατικό και βασιζόμενα στο γεγονός πως ο φερόμενος ως δράστης, βάσει εγγράφου του ΚΕΠΑ, αντιμετωπίζει βλάβη στην όραση, τα ΜΜΕ ξεκίνησαν μια εκστρατεία «ενημέρωσης του κοινού», αναπαράγοντας τον άκρως ρατστιστικό μύθο της αναπηρικής δυστυχίας κι άκρατο μισαναπηρισμό.
Το μόνο που εκφράζουν και φανερώνουν τα όσα ειπώθηκαν τις τελευταίες δέκα ημέρες, είναι η άγνοια και η στρεβλή εικόνα της ελληνικής κοινωνίας για την ζώσα κατάσταση της αναπηρίας και ειδικά τους ανθρώπους με απώλεια όρασης, η οποία διαχέεται ευρέως μέσα από παγιωμένες αντιλήψεις ακριβώς όπως αναπαράγονται από πρωτοκλασάτους/ες δημοσιογράφους για χάρη της τηλεθέασης.
Σε μια χώρα με άθλια ρυμοτομία και μηδαμινές προσβάσιμες υποδομές, όπου η εκπαίδευση των ανθρώπων με απώλεια όρασης, είναι αδιανόητα ρατσιστική και μη-αναγνωρισμένη από την επίσημη πολιτεία, όπου τα ποσοστά ανεργίας τους ανέρχονται σε ποσοστό 85% ενώ οι περισσότεροι/ες, διαβιούν όντας εξαρτημένοι/ες από το κοντινό τους περιβάλλον, τα ΜΜΕ ενισχύουν ξεδιάντροπα παμπάλαια στερεότυπα, στοχεύοντας έμμεσα και άμεσα τον στιγματισμό μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας.
Δια του λόγου του αληθές, σε καθημερινή πρωινή εκπομπή «έγκριτος δημοσιογράφος», αναρωτιόταν «πώς γίνεται ένας τυφλός να χειρίζεται κάμερες» ή ακόμα και να «αισθάνεται σεξουαλική έλξη για μια γυναίκα». Σε μια χώρα όπου το 2017, η αναπηρία θεωρείται συχνά «προνόμιο μαϊμού», αμφισβητώντας ακόμα και κρατικά έγγραφα, συνάδελφοι του έκριναν με τη σειρά τους πως ο άνθρωπος δε μπορεί να είναι τυφλός αφού «κατεβαίνει σκάλες» και «δε φοράει μαύρα γυαλιά». Στην «αποθέωση» του πράγματος, πολύ γνωστή παρουσιάστρια, έκρινε πως ο δράστης «δε γίνεται να είναι τυφλός αφού ένας αστυνομικός του πέταξε ένα μπουκάλι νερό κι εκείνος το απέφυγε». Δηλαδή, τα ΜΜΕ προτρέπουν τους πολίτες, όταν έχουν απέναντί τους, έναν ανάπηρο ή μια ανάπηρη να καταφεύγουν στη σωματική βία προκειμένου ως «λαϊκοί δικαστές» να κρίνουν εάν είναι «όντως ανάπηρος/ή», χωρίς καν να του προσδίδεται η ιδιότητα να αποφύγει ή να αντιληφθεί το οτιδήποτε που μπορεί να αποτελεί απειλή για τη ζωή του.
Βέβαια αφού «αποδεδείχθηκε» η γνησιότητα του κρατικού εγγράφου (ότι δηλαδή, ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει βλάβη στην όραση κατά ποσοστό 95%, οι δημοσιογράφοι, έσπευσαν να αποσαφηνίσουν πως «ασθενείς» (αλήθεια, από πότε η αναπηρία θεωρείται ασθένεια;) με ανάλογο ποσοστό «δεν είναι εντελώς τυφλοί, αλλά βλέπουν….. σκιές». Ναι, φυσικά. Όποιος/α βλέπει σκιές, έχει άριστη όραση. Διότι ένας άνθρωπος που κρίνεται ως «τυφλός» δεν είναι δυνατόν να διαπράξει ένα έγκλημα.
Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος; Αποτέλεσμα της ασυνάρτητης σκέψης των δημοσιογράφων: σας παραθέτουμε μια ερώτηση και τις μισαναπηρικές απόψεις δημοσιογράφων «έγκυρης εφημερίδας» με ημερομηνία δημοσίευσης 8/5/17, εναντίον των ανθρώπων με απώλεια όρασης. ΕΡΩΤΗΣΗ: (δημοσιογράφος προς πρώην σύντροφο του δράστη): «Όταν απέκτησε το πρόβλημα και στο άλλο μάτι, περίπου έναν χρόνο πριν χωρίσετε, άλλαξε η συμπεριφορά του; Η ψυχολογία του έπεσε, έγινε πιο συγκρουσιακός, πιο αντιδραστικός;» Ο δημοσιογράφος, πιστεύει ακράδαντα πως οι εκατοντάδες ενήλικες που τυφλώνονται ετησίως στην Ελλάδα, έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν εγκληματίες. Και μας το επιβεβαιώνει, «ρίχνοντας το φταίξιμο στην βλάβη και το σωματικό βάρος του φερόμενου ως δράστη: «ένας υπέρβαρος άνδρας, ένας μικρός καναπές, ένα λαστιχένιο κόκαλο που σκούζει υστερικά μέσα στη νύχτα, δαντελένια κουρτινάκια στο παράθυρο, ώχρα στους τοίχους, μαύρο στην ψυχή, σκιές στα μάτια. Δεν βλέπει καλά. Η όρασή του τρεμοπαίζει όπως ακριβώς και η ισορροπία του πάνω στη στενή διαχωριστική γραμμή του νου του που τον οδηγεί συχνά πυκνά σε συμπτώματα ανισορροπίας και παράκρουσης. Δεν έχει φίλους, ούτε γνωστούς. Δεν τον συμπαθούν, δεν τον νοιάζει. Το μόνο που τον απασχολεί είναι να απλώσει τον σκοτεινό του κόσμο σε κάποια άλλη ζωή, γεμάτη φως και να τη μαυρίσει. Να αντλήσει δύναμη από την αδυναμία του άλλου, χαρά από τον πόνο του, γέλιο από τα ουρλιαχτά του. Καταστρώνει καιρό τώρα το σχέδιό του και του δίνει σάρκα και οστά στα τέλη Μαρτίου του 2017 μέσα από μια αγγελία στην οποία ζητά κάποια κοπέλα για να σταθεί στο πλάι του ως βοηθός……… Το πώς ένας άνθρωπος με 95% τυφλότητα μπόρεσε να προβεί σε όλα τα παραπάνω αποτελεί έναν μεγάλο γρίφο, τον οποίο καλό θα είναι να λύσουν και να μας απαντήσουν οι αρμόδιοι της επιτροπής που του παρέδωσαν το χαρτί αναπηρίας, αν υπάρχει όντως κάτι τέτοιο. Το πώς πάλι μια ανθρώπινη ψυχή μπορεί να είναι πιο σκοτεινή από την κόλαση, πιο βρώμικη από βούρκο και πιο σάπια από ψοφίμι δεν έχει και τόση σημασία. Ο εγκλεισμός της σε ένα ψυχιατρικό κελί χωρίς το παραμικρό περιθώριο απόδρασης είναι αρκετός…»
Εν κατακλείδι, μετά λύπης μας, διαπιστώνουμε πως αυτές τις δέκα ημέρες που παίζεται το «σίριαλ του τυφλού-υπέρβαρου-καταθλιπτικού βιαστή», σχεδόν κανένας και καμία δημοσιογράφος δεν άσκησε κριτική σε όσα ειπώθηκαν και παρά το γεγονός ότι, τα τελευταία χρόνια, αρκετοί ευυπόληπτοι άνθρωποι με απώλεια όρασης, έχουν καταβάλει τεράστια προσπάθεια να «εκπαιδεύσουν» τα ΜΜΕ ενώ κάποιοι δημοσιογράφοι, είναι φίλοι, συγγενείς, γνωστοί, συνάδελφοι ανθρώπων με απώλεια όρασης.
Με το δελτίο τύπου αυτό δεν επιθυμούμε να προσφέρουμε την παραμικρή υποστήριξη στον φερόμενο ως δράστη αλλά να αναδείξουμε δημόσια ΚΑΙ τον “βιασμό” μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας με πρόσχημα τις πράξεις ενός προσώπου.
Τέλος δηλώνουμε όλες και όλοι ότι καταδικάζουμε την κουλτούρα του βιασμού και τις πατριαρχικές αντιλήψεις της κοινωνίας μας.
Με τιμή, υπογράφουμε οι ανάπηρες – ανάπηροι και οι μη-ανάπηρες – ανάπηροι.
Μάρω Αγαπητού.
Βάσω Αθανασάκη, (Βάσω Αθανασάκη) Δ.Υ., ακτιβίστρια.
Σωκράτης Βαβίλης (Σωκράτης Βαβίλης), μεταφραστής.
Αλέξανδρος Γκασιμπαγιαζίδης, (Alexandros Gasibayazidis) άνθρωπος με απώλεια όρασης, φοιτητής διεθνών σχέσεων.
Ζωή Γερουλάνου, (Zoi Geroulanou), Πρόεδρος Μ.Κ.Ο. σχετιζόμενης με την απώλεια όρασης.
Δήμητρα Γκασουκα, (Dimitra-mimi Gasouka) κοινωνική λειτουργός, γυναίκα με αναπηρία.
Βασιλική Γκέρτσου )Vasso Gertsou), υπάλληλος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Ιωάννα – Μαρία Γκέρτσου, (Ioanna-Maria Gertsou) γυναίκα με απώλεια όρασης, Ψυχολόγος, ακτιβίστρια, πρόεδρος Μ.Κ.Ο. σχετιζομενης με την απώλεια όρασης.
Μάκης Διαμαντίδης, (Makis Diamantidis – Megarchis) άνθρωπος με απώλεια όρασης, τραγουδιστής μουσικός DJ.
Μανόλης Διαμαντίδης (Μανόλης Διαμαντίδης), άνθρωπος με απώλεια όρασης + Lazy, ο σκύλος – οδηγός του.
Στάθης Ζαχαριάδης,(Stathis Zachariadis) άνθρωπος με απώλεια όρασης, φυσιοθεραπευτής.
Αμφιτρίτη Ιωαννίδου (Amfie Ioannidou), εθελόντρια-ακτιβίστρια-πολίτης του κόσμου.
Νίκος Καλαντζής (ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΑΤΖΗΣ), πατέρας παιδιών με απώλεια όρασης.
Λίνα Καλλέ,(Lina Kalle) εκπαιδεύτρια κινητικότητας και προσανατολισμού με λευκό μπαστούνι για ανθρώπους με απώλεια όρασης.
Μαρία Καπογιάννη, (Maria Kapogiannh) φοιτήτρια με πρόβλημα όρασης.
Ματίνα Κάραλη (Matina Karali), ειδική θεραπεύτρια – art therapist.
Φωτεινή Κασσωτάκη, (Φωτεινή Κασωτάκη) γυναίκα με απώλεια όρασης, ιδιωτική υπάλληλος.
Θαλεια Κιούση (Thalia Kiousi), στέλεχος ΜΚΟ.
Ανδρέας Κολίσογλου (Ανδρέας Κολίσογλου), ψυχολογος.
Σωτήρης Κουμτζής, (Σωτήρης Κουμτζής) άνθρωπος με απώλεια όρασης.
Παρασκευή Κουτσαίδη, (Paraskevi Koutsaidi) φοιτήτρια με απώλεια όρασης.
Βασιλική Κοφινάκου,(Kikkh Vasso Kofinakoy) συν/χος μηχανολόγος μηχανικός, ανάπηρη γυναίκα.
Χρυσέλλα Λαγαρία, (Chrysella Lagaria) γυναίκα με απώλεια όρασης, ξεναγός.
Μαρία Μανιατάκη, (Maria Maniataki), γυναίκα με απώλεια όρασης.
Μαρία Μουρκάκου, (Maria Mourkakou),γυναίκα με απώλεια ακοής.
Ελισάβετ Μουτζουρογεώργου, καθηγήτρια πληροφορικής για ανθρώπους με απώλεια όρασης.
Βιβή Μωραϊτη, (Vivie Moraiti),γυναίκα με απώλεια ακοής.
Μιχάλης Μουρατίδης (Μιχαλης Μουρατιδης), άνθρωπος με απώλεια όρασης.
Πελαγία Παπανικολάου, (Pwlina Papanikolaou) γυναίκα με απώλεια όρασης, νομικός.
Νινέττα Παπαδομανολάκη, (Nineta Papadomanolaki).
Ιωάννα Παπαδοπούλου, (Ioanna Papadopoulou) γυναίκα με απώλεια όρασης, δασκάλα ειδικής αγωγής.
Ισμήνη Πολίτη (Ismini Pashya Politi), γυναίκα με απώλεια ακοής.
Τζένη Ράπτη (@Jenny Rapti).
Αντώνης Ρέλλας, (Antonios Rellas) σκηνοθέτης – ανάπηρος ακτιβιστής.
Ανδριάννα Σαμοϊλη, φοιτήτρια με απώλεια όρασης.
Χριστίνα Σαρρή, (Χριστίνα Σαρρή) μαθήτρια με απώλεια όρασης.
Ενέα Σπαϊλλάρι, (Diadoxos Wfelimisths Underflow) άνθρωπος με απώλεια όρασης.
Έυη Σταμάτη, (Evi Stamati) γυναίκα με απώλεια όρασης.
Βασίλης Στεφανιδης, (Billy Steph) αθλητής bowling με απώλεια όρασης.
Πέννυ Στούμπου, (Penny Stoumbou), εκπαιδεύτρια κινητικότητας και προσανατολισμού με λευκό μπαστούνι για ανθρώπους με απώλεια όρασης.
Κωνσταντίνος Σύρμος, (Konstantinos Syrmos) άνθρωπος με κινητική αναπηρία, συγγραφέας.
Αλέξανδρος Ταξιλδάρης, (Alexander Taxildaris) ιατρός, πολίτης με αναπηρία.
Μαρία Τζάλλα, (Maria Tzalla Goalball) παραολυμπιονικης, μελος της ελληνικης παραολυμπιακης επιτροπης, γυμναστρια, ακτιβιστρια, γυναίκα με απωλεια ορασης.
Χαράλαμπος Τοκατλίδης, (Babis Tokatlidis) άνθρωπος με απώλεια όρασης, αθλητής.
Βικτώρια Τρέτσιακ (Βικτωρια Τρετσιακ), σκηνοθέτης – παραγωγός ταινιών.
Βαγγελιώ Τζαμπάζη, (Βαγγελιώ Τζαμπάζη) γυναίκα με κινητική αναπηρία
Μαίρη Τσάγκα (Μαίρη Τσάγκα), γυναίκα με απώλεια ακοής.
Απολλωνία Τσαντά,(Apollonia Tsanta) σεναριογράφος, ανάπηρη ακτιβίστρια.
Μενέλαος Τσαούσης (Menelaos Tsaoussis), Διοικητής και Πρόεδρος Κέντρου Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών (Κ.Ε.Α.Τ.)
Θεοδωρα Τσαποίτη, διερμηνέας νοηματικής γλώσσας.
Φωτεινή Τσιόρβα (Fotini Tsiorva).
Διασυνώ Τορουνίδου, λογοθεραπεύτρια.
Μαρία Φουσταλιεράκη (Μαρία Φουσταλιεράκη), πολίτης του κόσμου.
Σοφία Χαϊδοπούλου, (Sofia Chaidopoulou) φιλόλογος.

Advertisements

Παρακάτω οι 98, όχι 100 αυτήν τη φορά, επειδή ήμουν ανυπόμονος, πιο παράξενες, ανεξήγητες, διεστραμμένες, άτοπες, κλπ λέξεις-κλειδιά με τις οποίες βρήκαν διάφοροι διαδικτυακοί αναζητητές το Ιστολόγιο. Να σημειώσω προς αποφυγή παρεξηγήσεων ότι οι παρακάτω αποτελούν ελάχιστο ποσοστό του συνόλου των λέξεων-κλειδιών που έχουν οδηγήσει εδώ. Επίσης δεν είναι απαραίτητο μια σελίδα να περιέχει κάτι σχετικό με τις παρακάτω λέξεις κλειδιά ώστε να εμφανιστεί στα αποτελέσματα μιας μηχανής αναζήτησης, αφού η μηχανή αναζήτησης απλώς ψάχνει λέξεις κι έτσι μπορεί να εμφανίσει ιστοτόπους απλώς επειδή περιέχουν μέρος του όρου ή λέξεις του όρου σε διαφορετικές όμως σελίδες τους. Αυτήν τη φορά δοκίμασα στο Γκουγκλ μερικές από τις παρακάτω αναζητήσεις, και επιβεβαιώθηκα ως προς αυτό. Πάνω λοιπόν που νόμιζα ότι έχουν στερέψει οι πιθανές παράξενες λέξεις-κλειδιά, άρχισαν να μου εμφανίζονται πολύ περισσότερες και με πιο εξωτική ποικιλία, προφανώς ως αποτέλεσμα της δημοσίευσης παρόμοιων όρων στο παρελθόν που ελκύουν παρόμοιες αναζητήσεις (φαινόμενο ιντερνετικής ενίσχυσης). Τις περισσότερες τις παραθέτω ως συνήθως, δηλαδή διορθωμένες απλώς ως προς την ορθογραφία και τον τονισμό, μερικές όμως έπρεπε να τις αφήσω αυτούσιες, ενώ σε άλλες έπρεπε να κάνω κι έναν μικ΄ρό σχολιασμό.

Προσοχή! Αυτήν τη φορά έτυχε το περιεχόμενο των περισσότερων όρων να είναι έντονα σεξουαλικό. Όποιος προσβάλλεται ή είναι ανήλικος και δεν πρέπει να διαβάζει τέτοια μπορεί να μεταβεί στα πολλά άλλα άρθρα του ιστολογίου μου, για να μου ανεβάσει και την επισκεψιμότητα. Προτείνω ωστόσο όσοι μπορούν να παραμεινουν, ώστε να πάρουν μια μικρή γεύση των περιπτώσεων που σερφάρουν στο Διαδίκτυο. Είμαι νομίζω από τους λίγους στην Ελλάδα που ασχολούμαι επιμελώς με τους όρους αναζήτησης της σελίδας μου. Οι περισσότεροι βαριούνται μάλλον να τους ξεψαχνίσουν.

«καυλώνω ανάλυση λέξης»
«γυναίκες που μαλακίζονται στη δουλειά»
«χχχ πεθερά γαμιέται από το γαμπρό»
«λιοντάρι παίρνει πίπα»
«πού θα βρω στριχνίνη»
Αυτό δεν ακούγεται και τόσο αθώο.
«ξόρκι για να συνουσιάζεσαι»
«κανιβαλισμός στο σεξ»
Αυτό είναι λίγο κάπως. Άρμιν Μάιβες μου θυμίζει. Hard vore ή soft vore;
«σε πυκνή βλάστηση φυτρώνει μόνη της η κάνναβη»
Όχι. Ψάξε όσο θέλεις, αν δε φύτρωνε άγρια εκεί, που δεν υπάρχει στην Ελλάδα, αλλά κι αν υπήρχε η δραστικότητα των άγριων ειδών είναι πολύ χαμηλή, ή αν δεν ξέφυγε λίγος σπόρος από διπλανή χασισοφυτεία, δεν πρόκειται να βρεις.
«η κάνναβη φυτρώνει μόνη της κοντά στα ποτάμια»
Το ίδιο.
«θηλαστικά αιδοίο» «κάνει κακά το κουνέλι πάνω μου»
Τι;
«γλωσσόφιλα από γκέι μαθητή στο δάσκαλο»
«αρχαίος σαρκοφάγος σκαραβαίος Αίγυπτο»
Μάλλον δε μπορούσε να καταλάβει τι είναι η σαρκοφάγος και νόμισε πως μπορεί να το ταιριάξει με το σκαραβαίο που μπορεί να διάβασε στο ίδιο κείμενο για να βγάλει νόημα, έτσι έβγαλε το σαρκοφάγο σκαραβαίο.
«πριν βγει από το σπίτι κάνε του μια πίπα 5 λεπτά πριν»
«καύσεις νεκρών τι χρειάζονται»
«πώς θα καταλάβω αν έχει ψηφίσει το χελωνάκι νερού»
Να ψηφίσει; Πραγματι΄κά έτσι το έγραψε. Μάλλον να ψοφήσει ήθελε να πει, αλλά από το σοκ του δε μπορούσε να το γράψει σωστά. Γιατί το η με το ο δε μπερδεύονται εύκολα.
«οι όρχεις δεν φουσκώνουν από την αρχή της πράξης»
«πώς χορηγείται γύρη ανθέων σε άτομο που βρίσκεται σε καταστολή στο νοσοκομείο»
«reptiles ιστορίες αιμομιξίας»
Αυτή ίσως είναι η πιο ανεξήγητη αναζήτηση αυτής της φοράς. Τι σκεφτόταν αυτός που το έγραφε;
«υδρόβια κάνναβη»
«το μοσχάρι σιτεμένο χάνει τις βιταμίνες»
«πούστηδες.Ασιάτες.σε.τρελά.γαμήσια»
«Πάτρα κλοπές κάκτων»
«πώς κλαδεύουμε το κοράλι»
Κλάδεμα κοραλιού;
«κουνέλια τρώνε πέτρες»
«συμπτώματα μοιχείας»
Δε θα το καταλάβεις ποτέ μάλλον. Γι’αυτό να προϋποθέτεις ότι κάθε γυναίκα που είσαι μαζί της θα σε απατήσει. Δεν ξέρω αν το’γραψε άντρας ή γυναίκα, αλλά στις γυναίκες πάντα δεν επιρρίπτονται οι ευθύνες άλλωστε;
«παιδεραστία πότε φυλάκιση»
«σαμάνοι θεραπευτές around Australia”
«μουνί με ούρα ενώ γαμιέται»
«σάλιο σαύρας στις ντομάτες»
«συμπτώματα μοιχεια γυναίκας»
Δικαιώθηκα, αφού τελικά άντρας ήταν και το ξανάψαξε μετά από λίγες μέρες. Φίλε μου, δεν υπάρχουν συμπτώματα συνήθως.
«γιατί τα μουνόχειλα σε άλλες γυναίκες είναι αλλιώς»
«μαγεία με κεφάλι πεθαμένης σαύρας»
«κινέζικα γαμήσια με μικρές πούτσες»
«νεογέννητο με μεγάλα αρχιδάκια»
Πάντως εμένα η μαμά μου μου είπε ότι οι γιατροί έλεγαν ότι είχα μεγάλα όταν ήμουν νεογέννητο.
«όταν πάρω κουνέλι νάνο. Πώς πρέπει να το συμπεριφέρομαι»
«τα συχνα κόπρανα στα κουνέλια»
“κάκτος συμβολισμός δώρο από πρώην»
«σαυρα eublephalus macularius”
Αν ήταν Eublephallus θα ήταν ακόμα καλύτερο.
“ανέκδοτα του πούτσου και του μουνιού»
«πώς είναι το μουνί από μέσα»
«ωμά κουκιά παραισθησιογόνα»
«βιταμίνες και άλλα για μεγάλο πούτσο»
«τροφές με τη μορφή πηχτού ζελέ στα κόπρανα»
«θηλυπρεπείς Έλληνες forum.gr”
«ιστορίες ερωτικές ανωμαλίας αιμομιξίες και ζώα»
«σέξι μαροκινά μουνιά»
Σίγουρα θα βρεις αν ψάξεις. Στο τέλος θά’χω αναζητήσεις για σέξι σαουδαραβικά μουνιά.
«ερωτική έλξη μεταξύ ξαδέρφια ψυχολογική εξήγηση»
«μου αρέσει να ντύνομαι γυναίκα και να γαμιέμαι»
Έχω την εντύπωση πως έχω συναντήσει τέτοιες αναζητήσεις και παλαιότερα.
«χάμστερ λίγο αίμα και υγρό»
«κουνέλια άσπρα στρουμπουλά»
Αυτό ίσως ήταν το πιο νορμάλ και χαρούμενο της λίστας, απλώς το συμπεριέλαβα επειδή όλους μας αρέσουντα κουνελάκια μας να είναι χαρούμενα και στρουμπουλά. Αφού είναι just small mammals!
«www.khtnobasia sex”
“ενυδρειο αυγά πρωτόγονων ψαριών για παιδιά»
«γιατρός εξετάζει καυλωμένες γυναίκες βίντεο»
«τσόντα με ζευγάρια που την βρίσκουν με κοπρολαγνεία»
«δάγκωμα μπράσκας»
«δρακάκια του Κόμοντο που ζουν μαζι με γιγάντιες χελώνες»
Τι δρακάκια;
«Αίσωπος αυτό το μεγάλο άνθρωπος ζει πλοίαρχος νευριάσει περίπατο του, Τι, είπε, θα το πάρει σκατά λειτουργίας«
Αυτούσιο όπως ακριβώς το έγραψε. Τρεις εκδοχές έχω γι’αυτήν την περίπτωση. Είτε ήταν αναζήτηση από μηχανή και όχι από άνθρωπο, είτε τα διάβασε σε κείμενο και το έψαχνε με διάσπαρτες λέξεις του, ή τα έγραφε μαστουρωμένος.
«υποσαχάρια μπονόμπο»
«πουρά που ψάχνουν για γαμήσι»
«πότε γλείφουν τα κουνέλια»
«βαρώνος ερπετό»
Ο Βαρώνος είναι όνομα σαύρας, συγκεκριμένα του λοφιοφόρου μου γκέκο. Παλαιότερα είχα αναζητήσεις που έψαχναν για κουνέλια Λίμπο νομίζοντας ότι είναι ράτσα, ενώ κανονικά είναι το όνομα της κουνελίτσας μου.
“ο σκύλος αλάχ»
«πορνό φετίχ αράβικο»
«τι προκαλεί το κόψιμο των τροπικών δασών και το φύτεμα κακαόδεντρων»
Ό,τι προκαλεί και το κόψιμο των εύκρατων δασών και τη διάνοιξη δρόμων, το φράξιμο ποταμών για τη δημιουργία τεχνητών λιμνών, κλπ. Σε τελική ανάλυση η θέληση του ανθρώπου για επιβίωση.
«βρίσκω ζώα που πέφτουν σε χειμέρια νάρκη»
«γύφτικα γαμήσια»
«κουνέλι τουατάρα ράτσες»
«ιατρός λεσβία εξετάζει ανήλικα μουνάκια βίντεο»
Κι αυτό είναι λίγο κάπως.
«τρέξιμο μύτης βλένας σε ηλικιωμένους»
«περίοδο και εναλλακτικός τρόπος για σεξ»
Από κώλο.
«ισχυρά δηλητήρια αρσενικό πού θα βρω»
«κουνέλι λέων σε πόσα χρόνια πεθαίνουν»
Υποψιάζομαι άνθρωπο που δε θέλει το κουνέλι του. Αυτός που πραγματικά αγαπάει το κουνέλι του θα ρωτούσε πόσα χρόνια ζουν, όχι σε πόσα πεθαίνουν λες και θέλει να το ξεφορτωθεί.
«πότε ξυπνάς από νάρκωση καρδιάς»
«κοπέλα γλείφει πόδια»
«πώς λέγεται το όργανο που παίζουν να υπνωτίσω την κόμπρα»
«porn xxxl fuck me to zori ant viasmoi”
“τι υπνωτικά χρησιμοποιείς για να τη γαμήσεις»
Αυτό είναι παράνομο! Είναι βιασμός!
«πώς νιώθει τοξικομανής»
Κι εγώ έχω αυτήν την απορία; Ποια είναι η ψυχολογική κατάσταση του τοξικομανούς ώστε να φτάνει στο σημείο να εκθέτει κάθε φορά που παίρνει τη δόση του τη ζωή του σε κίνδυνο, αφού ποτέ δεν ελέγχεται η ποιότητα των ουσιών που παίρνει;
«ταινία με ζόμπι σε μοναστήρι»
“18 υποανάπτυκτα γυναικεία αρχίδια»
«αστείες φάσεις Ελληνικής Επανάστασης»
«ψάρεμα με ψέκασμα νερού στη θάλασσες»
«παρτούζες γαμήσια τσόντες από Μεξικό»
«Θεολόγης ο γαμιάς από την Νάουσα»
Ένα Θεολόγη από τη Νάουσα τον ξέρω, αν και δεν τον ανέφερα στο Ιστολόγιο ποτέ. Δεν ξέρω αν είναι γαμιάς πάντως.
«πιο ήταν το σχέδιο των Ασκεναζίμ»
Να διεισδύσουν στις ΗΠΑ και να ιδρύσουν το Ισραήλ. Τα κατάφεραν και τα δύο.
“χελώνα και φίδι sex”
Υπάρχει ο μύθος ότι η χελώνα μπορεί να διασταυρωθεί με φίδι, κάτι που έχει εμφανιστεί κατά καιρούς σε προηγούμενες λίστες παράξενων αναζητήσεων, απλώς το συμπεριέλαβα αυτό ως την πιο τσοντιάρικη του εκδοχή.
“καυλωμένοι Έλληνες»
«αλυσιδωτό γαμήσι»
«ανδρικές τρύπες με σκουλαρίκια και σώβρακα βίντεο»
«fetish tattoo piercing στην κοιλιά τιμές»
«ανόργανα συστατικά του νερού»
Ανόργανες προσμίξεις του νερού εννοείς; Γιατί αλλιώς η ερώτηση είναι βλακώδης.
«σε ποια θρησκεία ανήκει το όνομα Λουίζα»
«οι γυναίκες χελώνες έχουν ουρά»
«κουνιέται το νύχι μου σαν να είναι έτοιμο να πέσει μάλλον από μύκητα»
«πρόβατα τρομάζουν πέφτουν»
Τρομώδης νόσος;
«αρέσει το χάιδεμα στις αγελάδες;»
«είμαι κρυωμένος τώρα δεν έχω πυρετό και υδρώνω»
Έτσι ακριβώς το έγραψε, απλώς σε greeklish.

Γεια σας. Έπειτα από ένα μήνα και λίγο επανεμφανίζομαι στο Ιστολόγιο, και παρά τις ανησυχίες που ίσως είχατε, δεν έπαθα τίποτα. Απλώς κάποιες φορές σε τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα λειτουργίας ενός ιστολογίου, είναι λογικό να απουσιάζω για λιγότερο ή περισσότερο χρόνο για οποιονδήποτε λογο. Στην προκειμένη περίπτωση είτε δεν είχα χρόνο, είτε, όταν είχα, ένιωθα πως πιεζόμουν και δεν έγραφα άρθρα. Άλλοτε τεμπέλιαζα συνειδητά ωστόσο και δεν έγραφα τίποτα. Τι έγινε, μήπως υπάρχει κάποιο νευροβιολογικό πρόβλημα; Παρόλα αυτά κατά διαστήματα έμπαινα για να ελέγξω τα σχόλια. Με χαρά βλέπω επίσης ότι η επισκεψιμότητά μου είναι καλή, και όλα πάνε όπως και πριν.
Λοιπόν αυτό το διάστημα δεν έγιναν και πάρα πολλά συνταρακτικά πράγματα. Τη δεύτερη βδομάδα του Πάσχα πήγα στη Ρουμανία εκδρομή, αλλα αυτό θα το καλύψω σε επόμενο άρθρο. Στο παρόν άρθρο θέλω απλώς να παρουσιάσω ορισμένες ενδιαφέρουσες ιστοσελίδες που βρήκα ή επανανακάλυψα στο Διαδίκτυο, που, ως αναμενόμενο, μπορεί να είναι ουδέτερες ή πλήρως βαρετές για άτομα που δεν έχουν παρόμοιες ανησυχίες μ’εμένα.

Why evolution is true

Αυτό το μεγάλο, συχνά ενημερούμενο ιστολόγιο είναι απ’τα πιο γνωστά ιστολογία σχετικά με την εξέλιξη. Δημιουργός του είναι ο Jerry A. Coyne, καθηγητής στο Τμήμα Οικολογίας και Εξέλιξης του Πανεπιστημίου του Σικάγο των ΗΠΑ και μέλος της Επιτροπής Γενετικής και της Επιτροπής Εξελικτικής Βιολογίας του ίδιου Πανεπιστημίου. Ο Κόιν έλαβε πτυχείο στη Βιολογία από το Κολλέγιο William and Mary, έπειτα κέρδισε το διδακτορικό του πάνω στην εξελικτική βιολογία στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1998, εργαζόμενος στο εργαστήριο του Richard Lewontin. Μετά από ένα μεταδιδακτορικό στο εργαστήριο του Timothy Prout στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Ντέιβις, ανέλαβε την πρώτη του ακαδημαϊκή θέση ως επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, και εισήχθει στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο το 1996. Η μελέτη του εστιάζει κυρίως στη διαδικασία προέλευσης των ειδών, διακριτών δηλαδή αναπαραγωγικά απομονωμένων ομάδων πληθυσμών, εξετάζοντας την εξέλιξη φραγμών κατά του υβριδισμού μεταξύ αποκλινόντων αλλά συγγενικών πληθυσμών κάνοντας γενετικές αναλύσεις στις φρουτόμυγες του γένους Drosophila (πολύ γνωστό μοντέλο). Έχει εκδώσει ως τώρα περί τις 110 επιστημονικές εργασίες και 80 άλλα άρθρα, κριτικές βιβλίων, και στήλες. Επίσης είχε συγγράψει ένα βιβλίο με τον τίτλο Speciation (Ειδογένεση) μαζί με τον H. Allen Orr, αν και το έργο που τον έκανε ευρέως διάσημο είναι το ομώνυμο με τον τίτλο του ιστολογίου βιβλίο του (Γιατί η εξέλιξη είναι αλήθεια), όπου αποδεικνύει την ύπαρξη και δράση της εξελικτικής διαδικασίας, αντλώντας πειστήρια από πολλούς επιστημονικούς κλάδους, από τη μοριακή βιολογία μέχρι τη γεωλογία. Το βιβλίο θεωρείται κλασικό πλέον, κι έχει λάβει άπειρες θετικές κριτικές.
Δυστυχώς βρισκόμαστε ακόμα στη θέση που πρέπει συνεχώς ν’αποδεικνύουμε την εξέλιξη, λες και πρόκειται για κάτι το δυσνόητο. Ιδίως στην Αμερική, μια χώρα χωρισμένη σε φιλελεύθερους και θρησκευτικούς φονταμενταλιστές, οι δεύτεροι, είτε με το θρησκευτικό δημιουργισμό, είτε με τον πιο επιστημονικοφανή εφυή σχεδιασμό, αντιτίθενται έντονα στη θεωρία αυτήν, σαν να επρόκειτο για αστήρικτη υπόθεση, επειδή αντιβαίνει στην πίστη τους. Παρόλο που φαίνεται εύκολη η καταπολέμησή τους, στην πραγματικότητα είναι ένα δύσκολο έως αδύνατο εγχείρημα, αφού, ως συνήθως, αυτοί που νικούν δεν είναι αυτοί που φέρουν την αλήθεια, αλλά αυτοί που υψώνουν περισσότερο τις φωνές τους και κατορθώνουν ν’ακουστούν απ’τους φορείς εξουσίας, γι’αυτό και βλέπουμε συχνά δημιουργιστές να προωθούν τις απόψεις τους στα μμε, και πολλές φορές να έχουν ακραίες απαιτήσεις, όπως το αίτημα για ισοτιμία των πεποιθήσεών τους με την εξελικτική θεωρία στα σχολεία! Στην Ευρώπη γενικά οι άνθρωποι είναι πιο ανοιχτόμυαλοι και δεν έχουν τέτοια προβλήματα, αν και σποραδικά εμφανίζονται κι εδώ. Στην Ελλάδα η διαφωνία αυτή σχεδόν δεν υπάρχει, μολονότι κατά καιρούς η εξέλιξη δέχεται κάποιες επιθέσεις από έντονα θρησκευτικούς κύκλους. Το βιβλίο αυτό λοιπόν πιθανότατα δε στοχεύει σ’αυτήν την ομάδα φανατικών, αφού πολύ δύσκολα θ’άλλαζαν τις απόψεις τους, τόσο δύσκολα που νομίζεις πως εθελοτυφλούν μόνο και μόνο για νά’χουν την ψευδαίσθηση πως ανήκουν σε μια ομάδα που καταπολεμά το κακό, αλλά θα βοηθούσε ήδη κάποιον που αγαπά τη βιολογία και διαβάζει για την εξέλιξη. Μπορείτε να το αγοράσετε από το Διαδίκτυο αν θέλετε.
Εξαιτίας λοιπόν αυτών των φανατικών – οι Αμερικάνοι πολύ εύστοχα τους αποκαλούν «θρησκευτικά καρύδια (religious nuts)”, αφού, όπως και τα καρύδια, αντιστέκονται πολύ σε κάθε πίεση, αλά μόλις σπάσουν, αποδιοργανώνονται πλήρως -, πολλά άρθρα του ιστολογίου έχουν το χαρακτήρα πολεμικής προς τη θρησκεία ή το δημιουργισμό. Επίσης υπάρχουν πολλά άρθρα για την εξέλιξη, διάφορες νέες κι ενδιαφέρουσες επιστημονικές μελέτες, και φωτογραφίες ή άρθρα αναγνωστών. Ακόμα απ’το περιεχόμενο κατάλαβα πως ο συγγραφέας αγαπάει πολύ τις γάτες και προσπαθεί να μάθει πολωνικά. Επειδή είναι αδελφό WordPresss κι αυτό, μπορώ να σχολιάσω πολύ εύκολα κι έχω σχολιάσει λίγες φορές. Επισκεφθείτε το ιστολόγιο εδώ.

Ρώτησε ένα βιολόγο

Η βρετανική σελίδα «Ask a biologist» είχε αρχικά το σκοπό βοηθήματος για μαθητές σχολείου ως προς τις απορίες τους πάνω στη βιολογία, αλλά πλέον μπορεί να υποβάλει οποιοδήποτε βιολογικά σχετιζόμενο ερώτημα οποιοσδήποτε. Αποτελεί μια σύμπραξη ειδικών, κυρίως καθηγητών πανεπιστημίου, σε διάφορους τομείς της βιολογίας, από μοριακοί βιολογία μέχρι παλαιοντολογία. Κάποιοι των ειδικών είναι διαδικτυακά διάσημοι με τα ιστολόγια τους οπως ο Βρετανός Darren Naish με το ιστολόγιό του ζωολογία τετραπόδων, ή ο Αμερικανος Dave Hone με ένα ιστολόγιο για τους αρχόσαυρους. Τα ερωτήματα είναι ταξινομημένα κατά κατηγορία, και η απαντήσεις δίνονται κάτω απ’το ερώτημα με τη μορφή διαλόγου. Τα μόνα μειονεκτήματα είναι η μη ικανότητα απάντησης απ’τον ερωτώντα ή κάποιον άλλον που δεν είναι γραμμένος στους ειδικούς. Μπορείτε να επισκεφθείτε τη σελίδα ή και να ρωτήσετε εδώ.

Μια βιογραφία της αυστραλιανής ηπείρου

Υπάρχει τόπος εξωτικότερος και αρχεγονότερος της Αυστραλίας; Μάλλον ΄΄όχι. Αν και μοναδικά στοιχεία μπορούν να εντοπιστούν σε κάθε μέρος του κόσμου, η Αυστραλία συγκεντρώνει πολλά τέτοια. Όπως το μεγαλύτερο μέρος του φλοιού της γης, έτσι και η Αυστραλία αποτελείται στον πυρήνα της από πανάρχαια πετρώματα ηλικίας 1-2 και πλέον δισεκατομμυρίων ετών, αλλά εξαιτίας της χαμηλής γεωλογικής της δραστηριότητας, μεγάλο μέρος της δεν ανανεώνεται, αλλά διαβρώνεται αφήνοντας εκτεθημένες στην επιφάνεια τεράστιες εκτάσεις παλαιών πετρωμάτων. Η διάβρωση αυτή επίσης την έχει κάνει αρκετά χαμηλή, και με έδαφος φτωχό σε θρεπτικά συστατικά. Το κλίμα της είναι απρόβλεπτο, και μέσα σ’αυτόν τον αλλόκοτο κόσμο οι ζωντανοί οργανισμοί της έχουν αναπτύξει διάφορες παράξενες προσαρμογές για ν’ανταπεξέλθουν. Οι άνθρωποί της την εποίκησαν πολύ νωρίς μετά την έξοδο του σύγχρονου ανθρώπου από την Αφρική, και διατηρούν ως σήμερα πολιτιστικές παραδόσεις δεκάδων χιλιάδων ετών. Όταν ήταν μέλος της νότιας υπερηπείρου Γκοντβάνας μέχρι 45 εκατομμύρια χρόνια, βίωσε πολλές κλιματικές μεταβολές, κατά τη μετακίνησή της από τον ισημερινό προς τους πόλους και πάλι πίσω. Ως προστατευμένη χερσόνησος της τότε υπερηπείρου, διέσωζε είδη που αλλού εξαφανίζονταν, κάτι που διευκολύνθηκε έπειτα με την απομόνωσή της. Κατά το Καινοζωικό, διαχωρίστηκε από την Ανταρκτική, διασπαζόταν σε νησιά όταν το κλίμα θερμαινόταν και η στάθμη της θάλασσας ανέβαινε και ενωνόταν με την Τασμανία και τη Νέα Γουινέα (προεκτάσεις της) όταν το κλίμα ψύχραινε και η στάθμη της θάλασσας κατέβαινε, βίωσε την ψύχρανση και ξήρανση του πλανήτη κατά το ύστερο καινοζωικό, δέχτηκε την πρώτη ανθρώπινη επίθεση, έπειτα την επίθεση των Ευρωπαίων, κι ακόμα δεν έχασε το χαρακτήρα της. Άραγε τι θα γίνει με την προβλεπόμενη επανένωση των ηπείρων μετά από 400 εκατομμύρια χρόνια;
Η σελίδα αυτή λοιπόν, με δημιουργό το Mike H. Monroe, πραγματεύεται την πορεία της Αυστραλίας μέσα στο χρόνο εξετάζοντάς την από γεωλογική, κλιματολογική, υδρολογική, βιολογική και ανθρωπολογική σκοπιά. Ο άνθρωπος αυτός πραγματικά έχει κάνει κολοσσιαίο έργο συγκεντρώνοντας τόσο πολύ χρήσιμο υλικό από βιβλια, επιστημονικά άρθρα και κάθε γωνιά του Διαδικτύου για όλους εμάς, και γι’αυτό θα πρέπει να τον συγχαρούμε.
Στη σελίδα αυτήν είχα σκοντάψει κάποτε παλιά, αλά την ξέχασα έπειτα, ώσπου την ανακάλυψα πάλι πρόσφατα. Πέρασα αρκετό χρόνο διαβάζοντας διάφορα άρθρα της, κυρίως όσον αφορά την κατάστασή της στο Παλαιοζωικό, την πανίδα της και τα ήθη και έθιμα των Αβοριγίνων, αν κι έχω διαβάσει άρθρα απ’όλες τις ενότητες. Τα κείμενα είναι ευανάγνωστα και επιστημονικά τεκμηριωμένα με πηγές, και σίγουρα έχουν μεγάλη επισκεψιμότητα. Γι’αυτό το λόγο εξεπλάγην όταν βρήκα ένα άρθρο που ανέλυε την ανεπιστημονική υπόθεση ότι τα μονοτρήματα εξελίχθηκαν από πουλιά που έχασαν την πτήση τους. Τα μονοτρήματα είναι βέβαια γνήσια θηλαστικά, απλώς γεννούν αυγά όπως οι πρόγονοί τους. Το μόνο χαρακτηριστικό που τα κάνει να μοιάζουν με πουλιά είναι το ανεξάρτητα εξελιγμένο έντονα οστεοποιημένο κρανίο τους με το μακρύ ρύγχος, κάθε άλλο στοιχείο ομοιότητας είναι κληρονομημένο από τον κοινό πρόγονο όλων των σημερινών αμνιοτών, και ερπετών/πουλιών και θηλαστικών. Τέτοιες περίεργες εξελικτικές θεωρίες διατυπώνονται κατά καιρούς, και θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι το βιολογικό αντίστοιχο των συνομωσιολογικών θεωριών στην ιστορία. Για παράδειγμα, υπάρχει μια θεωρία που υποστηρίζει ότι νέες μορφές εμφανίζονται με υβριδισμό δύο εντελώς διαφορετικών προγονικών ειδών, και μια άλλη που ισχυρίζεται πως πρόγονοι όλων των ζώων ήταν κάτι μικρά, υδρόβια, δίποδα ανθρωποειδή όντα! Φυσικά κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν τις δίνει ιδιαίτερη σημασία, συνήθως τις διαβάζουμε για να γελάμε. Επειδή δεν ανέφερε ξεκάθαρα το άρθρο πως αυτό είναι υππόθεση που δεν υποστηρίζεται από κανέναν σήμερα, θα μπορούσε πολύ εύκολα κάποιος να δεχτεί το περιεχόμενο ως αληθές. Έτσι έστειλα στο διαχειριστεί γρήγορα ένα ιμέιλ εξηγώντας του το πρόβλημα, και μου υποσχέθηκε πως θα το αλλάξει, αφού η σελίδα του χρησιμοποιείται και από μαθητές και φοιτητές για τις εργασίες τους, οπότε θα μπορούσε νά’ναι μεγάλο πρόβλημα αυτό. Σε άλλα άρθρα πάντως της σελίδας για τα μονοτρήματα, δε γίνεται κανένας λόγος γι’αυτήν τη μπαρούφα. Επισκεφθείτε τη σελίδα εδώ.

Listverse (λιστοσύμπαν)

Μια σελίδα για όποιον θέλει να μαθαίνει πληροφορίες σε βολικά λιστάκια αριθμημένων στοιχείων. Το περιεχόμενο είναι περί παντός επιστητού οργανωμένη σε κατηγορίες. Η σελίδα αυτή μπορεί να είναι διασκεδαστική, μπορέι όμως να γίνει και πολύ τρομακτική, αφού πολλές λίστες της αγγίζουν το απόκοσμο, το μακάβριο ή το αστυνομικό, και γίνεται ακόμα τρομακτικότερη από τον τρόπο εμφάνισης των στοιχείων, επειδή δεν μπορείς να ξέρεις εκ των προτέρων αν το επόμενο αντικείμενο της λίστας θα είναι κάτι αβλαβές ή ένα αποσυντεθημένο πτώμα, ένα μουμιοποιημένο παιδάκι χωμένο σε κάποιο μπαούλο ενός εγκαταλελειμένου σπιτιού ή μερικά διασκορπισμένα ανθρώπινα μέλη σε μια χωματερή. Ακόμα χειρότερα είναι το βράδυ, με σβηστά φώτα. Προσοχή: κίνδυνος εθισμού! Επισκεφθείτε τη σελίδα εδώ.

Εξάντας

Το ιστολόγιο αυτό είναι του Χρήστου Γκιόλμα από το Βόλο, πλοιάρχου του εμπορικού ναυτικού για πολλά χρόνια – ξεκίνησε να μπαρκάρει από το 1976 -, ο οποίος έχει γυρίσει όλον σχεδόν τον κόσμο με τα πλοία. Θα διαβάσετε ταξιδιωτικές αφηγήσεις και θα δείτε καταπληκτικές φωτογραφίες και βίντεο από τους τόπους που έχει επισκεφθεί. Η ναυτική ζωή ωστόσο δεν είναι ωραία, ακόμα και με τις σημερινές τεχνολογικές ανέσεις, γι’αυτό και συχνά θα δείτε πως συναντά δυσκολίες στην πορεία του. Το ιστολόγιο ενημερώνεται συχνά. Μπορείτε να το επισκεφθείτε εδώ. Το ιστολόγιο το βρήκα εντελώς τυχαία με την εξής αναζήτηση στο γκουγκλ: «πουτάνες λιμάνια». Φυσικα έγινε από ιστορικό ενδιαφέρον και μόνο, μην με παρεξηγήσετε.

Καλή περιήγηση σας εύχομαι!

Ενημέρωση 3/1/2015: Βρήκα αφιέρωμα για τον μπλόγκερ του Εξάντα από την εφημερίδα Το Βήμα του 2011, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Πραγματικά μου ήταν παντελώς άγνωστη η ύπαρξή του μέχρι σήμερα, οπότε ο συγγραφέας Zyklon b έκανε ένα άρθρο για
τα στερεότυπα των δημοσιογράφων
(την εμφάνισή τους, την ονμιλία τους, τις εκφράσεις τους). Κάπου ανέφερε φευγαλέα και γι’αυτήν την περίπτωση, όταν μιλούσε για τη συχνή παρουσίαση δολοφόνων ή θυμάτων ως γενικά ήσυχους και καλούς ανθρώπους απ’τα μμε, και με το τρόπο του τό’λεγε φαινόταν για κάτι πολύ γνωστό. Στα σχόλια επίσης γινόταν αρκετή συζήτηση γι’αυτόν, λες και ήταν κάτι δεδομένα γνωστό. Εγώ ωστόσο δεν τον ήξερα, κι έψαξα λίγο σήμερα.

Προφανώς δεν τον γνώριζα, επειδή η τέλεση του εγκλήματος έγινε το 1996, όταν ακόμα ήμουν τριών ετών. Έπειτα πιθανόν το θέμα θα ξεχάστηκε, ή, κι αν πού και πού λεγόταν από κανέναν, είτε δεν το πρόσεχα είτε ήμουν πολύ μικρός για να το θυμάμαι τώρα. Η περίπτωση με εξέπληξε αρκετά, θυμίζοντάς μου τους
καθ’έξιν δολοφόνους
του εξωτερικού. Μπορώ να πω πως γι’αυτούς ξέρω περισσότερα παρά για ελληνικές περιπτώσεις, διότι μέχρι πρότινος νόμιζα πως η Ελλάδα στερείται τέτοιων περιπτώσεων, ή τουλάχιστον όσες υπάρχουν είναι κακέκτυπα του εξωτερικού. Ωστόσο η άποψή μου αυτή σήμερα διαψεύστηκε.

Ο Θεόφιλος Σεχίδης λοιπόν ήταν 24 χρόνων την εποχή που διέπραξε το έγκλημα. Στις 19 και 20 Μαΐου στη Θάσο λοιπόν σκότωσε τον 55χρονο πατέρα του Δημήτρη, την 50χρονη μητέρα του Ελένη, την 32χρονη αδερφή του Ερμιόνη, την 75χρονη γιαγιά του Ερμιόνη, και τον 57χρονο θείο του Βασίλη. Το περιστατικό έμεινε αδιερεύνητο μέχρι τον Αύγουστο του ίδιου έτους, παρόλο που η θεία του Ελένη τον ρωτούσε συχνά για την οικογένειά του, για την οποία ο φονιάς απαντούσε πως βρισκόταν στο εξωτερικό. Επειδή όμως οι απαντήσεις του δεν ήταν πάντοτε σαφείς, η θεία του υποψιάστηκε για πιθανό φόνο των συγγενών της και θεωρήθηκε ύποπτος απ’την αστυνομία. Στην αστυνομία ομολόγησε με πλήρη επίγνωση και ψυχρότητα τους φόνους, πώς πρώτα σκότωσε το θειο του πετώντας τον από ένα γκρεμό στο αρχαίο θέατρο της Θάσου, διότι ένιωθε πως απειλείται απ’αυτόν, και πώς έπειτα σκότωσε και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας στο σπίτι του επειδή ένιωθε ν’απειλείται, πρώτα τους γονείς του που κατ’αυτόν τον απειλούσαν άμεσα, κι έπειτα την αδερφή και τη γιαγιά του, διότι δεν ήθελε να μείνει κάποιος ζωντανός να μαρτυρήσει τα γεγονότα, κι έπειτα διηγήθηκε πώς τους τεμάχισε, πώς τους τοποθέτησε σε μαύρες σακούλες και πώς τους πέταξε σε χωματερή της Καβάλας. Τους εγκεφάλους μερικών θυμάτων τους κράτησε στο ψυγείο του γιατί είχε κάποιες γνώσεις νευρολογίας και ψυχιατρικής και ήθελε να τους μελετήσει, όμως το ψυγείο ήταν χαλασμένο και χάλασαν κι αυτοί. Κατά τα λεγόμενά του, η σχέση με την οικογένειά του ήταν προβληματική, αφού έμαθε πως δεν ήταν γνήσιο παιδί της μητέρας του, αλλά κάποιας άλλης που είχε σχέση με τον πατέρα του. Αυτό το κρυφάκουσε τυχαία, κι από τότε, κάθε φορά που ζητούσε εξηγήσεις απ’τους γονείς του γι’αυτό, κανείς δεν απαντούσε ισχυριζόμενοι πως έτσι θα μπορούσε να διαλυθεί η οικογένεια, και μάλιστα ο πατέρας του έφερνε το θείο του εκεί για να του ασκεί σωματική βία. Ο πατέρας του δεν ήταν βίαιος προς αυτόν, αν και ήταν αυστηρός και κλειστός άνθρωπος. Έτσι λοιπόν ο δράστης ένιωθε ν’απειλείται απ’την οικογένιεά του, η οποία κατ’αυτόν είχε στήσει συνωμοσια για να τον ξεκάνει, για να μη συνεχίζει να ενοχλεί ρωτώντας για την πραγματική του μητέρα. Τις μέρες πριν το φονικο μάλιστα δεχόταν συνεχή πίεση απ’την οικογένειά του και το θειο του να πάει στη Θάσο για να συζητήσουν (πιστεύω για την ψυχική του ασθένεια), αλλ’από φόβο δίστασε να πάει. Μόλις πήγε εκί η ατμόσφαιρα ήταν έντονη με συνεχείς λογομαχίες. Εκεί ένιωσε τις υποτιθέμενς προθέσεις της οικογένειάς του, και προχώρησε στο φονικό, το οποίο διέπραξε καθαρά για λόγους αμύνης, όπως ανέφερε έπειτα. Ή θα τον σκότωναν ή θα τους σκότωνε.

Ο πατέρας του ίχε έρθει στη Θάσο παλιά ως έφεδρος ανθυπολοχαγός, κι έπειτα έγινε δάσκαλος, αργότερα διευθυντής σε σχολείο πρώτα της Καβάλας κι έπειτα της Θάσου. Άγνωστο είναι το γιατί, αλλά αποθημένο του ήταν να δουλεύει ως διευθυντής στο Λιμένα της Θάσου, το αγαπημένο μέρος του στο νησί, και για το λόγο ότι δεν του επιτράπηκε ποτέ έτρεφε μίσος για τους συναδέλφους του. Η κόρη του έπαθε σχιζοφρένεια κατά την εφηβική ηλικία, κι αντιμετωπιζόταν αρνητικά απ’τον πατέρα, ο οποίος, για να μη στιγματιστεί η οικογένιεά του, δεν την πήγε ποτέ σε ψυχιατρικό ίδρυμα, αλλά της έδινε υπερβολικά φάρμακα και της ασκούσε σωματική βία. Ο περίγυρος θεωρούσε πως ήταν τοξικομανής, μιας κι έτσι φαινόταν στις σπάνιες εμφανίσεις της, κι επίσης δε λέγονταν πολλά γι’αυτήν. Γενικά η οικογένεια περιγραφόταν ως πολύ κλειστή κι απόμακρη, χωρίς πολλές σχέσεις με τους γείτονες. Για το δράστη αναφέρεται πως ήταν γενικά ήσυχος κι ιδιόρρυθμος, με ενδιαφέρον για τη μουσική και τη ζωγραφική, κάτι που δεν ενέκρινε ο πατέρας του. Προτιμούσε να είναι μόνος, διάβαζε πολλά βιβλία, κι όπως είπε ένας παλιός συμμαθητής του, όνειρό του ήταν ο έλεγχος της προσωπικότητας των άλλων. Αναφέρεται ως άνθρωπος υψηλού δείκτη νοημοσύνης (συχνά άτομα υψηλής νοημοσύνης έχουν κάποια ιδιαιτερότητα). Είχε περάσει θεολογική, αλλά δε δέχτηκε να σπουδάσει εκεί, γι’αυτό ξαναέγραψε εξετάσεις ώστε πέρασε στη νομική της Κομμοτινής, όπου τα πήγαινε καλά. Στους ανακριτές, στους αστυνομικούς και στους ψυχιάτρους ήταν ψύχραιμος, αφού ένιωθε πλέον δικαιωμένος απ’την πράξη του. Αν και θα προτιμούσε μείωση της ποινής, δεν είχε πρόβλημα και με την εισόβια φυλάκιση, ούτε ακόμα και με τη θανατική ποινή, που αν ήταν στην Αμερική, πιστεύω έτσι θα καταδικαζότα. Ο ίδιος ισχυριζόταν πάντοτε πως η πράξεις του έγιναν για λόγους άμυνας. Δε δεχόταν δικηγόρο στη δίκη, θεωρώντας πως είναι ικανός να υπερασπιστει τον εαυτό του, κι επίσης δε δέχτηκε έφεση, διότι δεν ένιωθε πως είχε κάτι άλλο να πει ή να κάνει. Για τη φυλακή ζήτησε Μπαχ, Μότσαρτ και πολλά βιβλία. Οι αλληλεπιδράσεις του με τους συγκρατουμένους ήταν περιορισμένες, ενώ έκανε αίτημα να μη δέχεται επισκέψεις, μιας κι αυτές θα γίνονταν καθαρά για συμφεροντολογικούς λόγους, π.χ. για τα περιουσιακά στοιχεία, απ’τα οποία είχε πολλά απ’την οικογένειά του. Το δικαστήριο αργότερα τον διέγνωσε ανάξιο να κληρονομήσει την περιουσία της οικογένειάς του, και τελικά η περιουσία περιήλθε στους συγγενείς, που θά’ταν πιστεύω κάτι παραπάνω από ευχαριστημένοι. Σιγά-σιγά η ψυχική του κατάσταση άρχιζε στη φυλακη να διαλύεται, άρχιζε να τρώει υπερβολικά, να καπνίζει (πριν ήταν φανατικός αντικαπνιστής, και μάλιστα μια φορά ζήτησε απ’τον πατέρα του να μην του κάνει δώρο στα γεννέθλια, αλλά να κόψει το τσιγάρο, πράγμα που το έκανε, γιατί κατά βάθος εκτιμούσε το γιο του ως το μόνο εναπομείναν άξιο παιδί του), και οι κοινωνικές του αλληλεπιδράσεις περιορίστηκαν στο ελάχιστο, ενώ έχασε το ενδιαφέρον του για διάβασμα, τηλεόραση και μουσική. Έγινε με λίγα λόγια ένας άνθρωπος καμένος, εντελώς διαλυμένος. Πιστεύω πως δε θα ειχε διαφορά η φυλάκισή του από τη νοσιλεία του σε ψυχιατρείο, και ίσως στο δεύτερο απολάμβανε μεγαλύτερης φροντίδας. Επιθυμία του είναι όταν αποφυλακιστεί να κάνει μια καλύβα στο δάσος και να ζήσει μόνος του εκεί, χωρίς να ενοχλεί ούτε να ενοχλείται. Και τώρα θ’ακούσετε το παράλογο! Ο άνθρωπος αυτός καταδικάστηκε πέντε φορές σε εισόβια κάθειρξη, μία για κάθε φόνο. Όμως η ποινή του, εξαιτίας των διάφορων ελληνικών νομικών ιδιαιτεροτήτων, κατέληξε να είναι μόνο 20 χρόνια, με αναμενόμενη αποφυλάκιση το 2017! Δεν ξέρουμε τι θα γίνει μετά την αποφυλάκισή του, άλλοι θεωρούν πως θα επανακυλήσει στο έγκλημα, άλλοι πως θα περιθωριοποιηθεί και θα χαθεί. Ο δικαστής κατά την καταδίκη του είπε θεωρητικά πως ένας τέτοιος εγκληματίας θ’άξιζε τη θανατική ποινή.

Η ψυχιατρική γνωμάτευση ήταν σχιζότυπη διαταραχή, όχι ακριβώς σχιζοφρένεια δηλαδή, μιας κι ο δράστης είχε πλήρης επίγνωση της κατάστασης, αλλά μια πολύ κοντινή παρανοΪκή κατάσταση, με μανία καταδιώξεως, διεστραμμένη σκέψη και έλειψη συναισθήματος. Πράγματι ανέφερε στους ανακριτές και τυς ψυχιάτρους κάθε λεπτομέριεα του εγκλήματος εντελώς κυνικά, χωρίς να δηλώνει πως μετανιώνει γι’αυτό. Μερικές φορές μάλιστα φαινόταν χαμογελαστός. Γι’αυτόν το λόγο λοιπόν θεωρήθηκε άσκοπος ο εγκλεισμός του σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Κανονικά όμως θά’πρεπε να βρισκόταν εκεί: Πρώτον για να μπορούσε να πάρει τη θέση του κάποιος άλλος κρατούμενος στη φυλακή, και δεύτερον γιατί στα ψυχιατρεία συνήθως τέτοιες περιπτώσεις διατηρούνται επ’αόριστον, μπορεί δηλαδή και για πάντα, όπου λαμβάνουν συνεχώς φαρμακευτική αγωγή (περισσότερο για καταστολή παρά για θεραπεία) και χάνονται για πάντα στην αφάνεια, χάνουν την ανθρώπινη υπόστασή τους. Για τον συγκεκριμένο δεν ελπίζω κάτι καλύτερο.Ήδη στη φυλακή ο νους του αποδιοργανώθηκε πλήρως, έχασε κάθε δυνατότητα να επανέλθει. Πέρα απ’την ψυχολογική εξέταση, έγινε και νευρολογική εξέταση με ηλεκτροεγκεφαλογράφημα και νευροαπεικόνιση δύο φορές από ξεχωριστούς γιατρούς, για την πιθανότητα οργανικής αιτιολογίας της ψυχασθενικής συμπεριφοράς. Σύμφωνα με τον έναν, η νευροαπεικόνιση παρουσίαζε ορισμένες αλλοιώσεις, υποδηλώνοντας ίσως οργανική βάση της συμπεριφοράς του ασθενούς/εγκληματία, ενώ σύμφωνα με τον άλλον, δεν παρατηρήθηκε κάτι παθολογικό.

Πολύ λεπτομερέστερα στοιχεία για την περίπτωση, η οποία θεωρείται το ειδεχθέστερο έγκλημα στην ιστορία της ελληνικής εγκληματολογίας ως τώρα, μπορείτε να βρείτε στο ανάλογο άρθρο του ιστολογίου «Έγκλημα και Τιμωρία», ένα ιστολόγιο αφιερωμένο στην εγκληματολογία, στους μεγάλους εγκληματίες και στα ποινικά συστήματα ανά τον κόσμο, ίσως ο μόνος τέτοιος ελληνικός ιστότοπος. Το άθρο είναι σπασμένο σε μέρη:
πρώτο μέρος,
δεύτερο μέρος
τρίτο μέρος
τέταρτο μέρος
πέμπτο μέρος.

Πιστεύω πως για τη δημιουργία της διεστραμμένης ψυχοσύνθεσης του νεαρού δε φταί μόνο το προβληματικό περιβάλλον, αλλά και η κληρονομικότητα σε κάποιον βαθμό. Εάν καταλάβατε, η συμπεριφορά όλης της οικογένειας ήταν παράξενη. Εκτός από την αδερφή που είχε κι αυτή σοβαρή ψυχική πάθηση, κάτι που ενισχύει την άποψή μου, ο πατέρας επίσης ήταν κλειστός, αυστηρός και απόμακρος, ενώ ο θείος είχε βίαιες τάσεις. Πιθανόν κάποια τάση προς τον απομονωτισμό και το φόβο ήταν έμφυτη σ’όλη την οικογένεια, κι απλώς με τη βοήθεια κάποιων αρνητικών συμβάτων στη ζωή των παιδιών της προκλήθηκαν οι ψυχικές διαταραχές τους. Για την οικογένεια λέγεται πως ήταν παλιά ποντιακή οικογένεια, με προσφορά στον ανταρτοπόλεμο του Πόντου. Το επώνυμο «Σεχίδης» προέρχεται απ’το «σεΐχης».

Περιμένω σχόλια σ’αυτο το θέμα.

Και ακόμα μια φορά οι Αμερικανοί πρωτοστατούν στον αστυνομικό παραλογισμό και βία. Το γεγονός έγινε στις αρχές του Ιουλίου με δράστη ένα 49χρονο άντρα ονόματι Μίλτον Χολ οπλισμένο με σουγιά, ο οποίος, μετά από φιλονηκία με καταστηματάρχη, τον απειλούσε με το σουγιά στο Σάγκινο του Μίσιγκαν. Ο Καταστηματάρχης κάλεσε έπειτα την αστυνομία, και 6 αστυνομικοί περικύκλωσαν το δράστη σε πάρκινγκ και τον πυροβόλησαν με 46 σφαίρες. Οι περαστικοί έμειναν αποσβολωμένοι απ’το γεγονός. Η αστυνομία ωστόσο υποστήριξε πως ο εν λόγω άνθρωπος είχε προηγούμενα προβλήματα με το νόμο εκφράζοντας παρεκκλίνουσα συμπεριφορά. Η οικογένειά του ανέφερε πως έπασχε από νοητική υστέρηση. Το νέο δημοσιεύθηκε σε πολλές διαδικτυακές σελίδες, όπως στο
defencenet.gr.

Κάθε νοήμων άνθρωπος πιστεύω πως θ’αντιληφθεί τον παραλογισμό και την απαξίωση της ζωής σ’αυτό το περιστατικό. Πρώτον οι αστυνομικοί ήταν 6, για έναν άντρα οπλισμένο μόνο μ’έναν απλό σουγιά. Υποτίθεται πως είναι εκπαιδευμένοι ν’αντιμετωπίζουν σχετικά εύκολα τέτοιες περιπτώσεις. Δεύτερον το καταφανές του γεγονότος. Σκότωσαν όλοι μαζί σε συμφωνία κάποιον πιθανότατα που κατείχε το ακαταλόγιστο. Μπορεί κανείς να σκοτώσει κάποιον σχεδόν ασυνείδητό της πράξης του; Γιατί, για ένδειξη δύναμης; Ακόμα όμως κι αν πούμε πως η οικογένειά του προσπαθώντας να τον προστατεύσει είπε πως ήταν νοητικά καθυστερημένος ενώ δεν ήταν ή είχε ελαφρύτερο πρόβλημα ή και σχεδόν καθόλου – τόσο ευέξαπτοι άνθρωποι που βγάζουν μαχαίρια στους καβγάδες προφανώς δε γίνεται νά’ναι απολύτως υγιείς ψυχικά -, δικαιολογείται 6 πάνοπλοι αστυνομικοί να τον σκοτώσουν; Με μεγάλη ευκολία όπως είπα θα μπορούσαν να τον συλλάβουν, να τον ρίξουν στο όχημα και να τον μεταφέρουν στο τμήμα. Απαράδεκτο.

Προφανώς η ζωή δεν αξιολογείται και πολύ στο αμερικανικό αστυνομικό σύστημα, και ιδίως εάν πρόκειται για ψυχασθενείς και πολλαπλούς παραβάτες, όπως δείχνει και η προηγούμενη παρόμοια περίπτωση με
τον κανίβαλο του ΜαΪάμι.
Άλλωστε η Αμερική ειναι η μόνη ανεπτυγμένη χώρα που εφαρμόζει ακόμα θανατική ποινή σε πολλές πολιτείες της, όχι πάντοτε για σοβαρότατα εγκλήματα, όπως θα νόμιζε κανείς.

Εγκληματίες στη συγκεκριμένη περίπτωση πάντως είναι οι αστυνομικοί. Τι γίνεται εκεί; Θεωρούν τιμητικό το φόνο; Που έγκειται η τιμή στην εκτέλεση ενός ψυχασθενούς; Μήπως προάγονται επαγγελματικά με τους φόνους; Ή απλώς η συμπεριφορά τους προς τέτοιες περιπτώσεις είναι ανεκτή από το αστυνομικό σύστημα; Δεν ξέρω… Μόνο ένα πράγμα είναι απολύτως σίγουρο, σε καμία ευρωπαΪκή χώρα δε θα γινόταν κάτι τέτοιο.

Τη δημοσίευση την έκανα κατά λάθος από βιασύνη. Κανονικά μαζεύω πολύ περισσότερες μέχρι να φτάσω στις περίπου 100 για να τις δημοσιεύσω. Έλεγα να ξαναμετατρέψω το άρθρο σε προσχέδιο, αλλά μετά σκέφτηκα «Δεν πειράζει, ανεβαίνει κι ο αριθμός των άρθρων μου.» Είναι από τις λέξεις κλειδιά χρηστών που ψάχνουν στο Διαδίκτυο κι οδήγησαν σ’εμένα, όσες μου φάνηκαν πιο παράξενες. Πάμε λοιπόν:

«υδροφθορικό πού θα βρω Θεσσαλονίκη»
Το
υδροφθορικό οξύ
είναι από τα πιο επικίνδυνα και καυστικά οξέα. Μπορεί να διαπεράσει επιφανειακούς ιστούς και να καταστρέψει εσωτερικά όργανα. Τι να το θέλει αυτός;
«χαμηλή λανθάνουσα αναστολή σαν αρρώστια είναι θανατηφόρα»
«Δαρβίνος προπαγάνδα»
Αμαρτία που το λες! Ο Δαρβίνος ουδέποτε έκανε προπαγάνδα για τη διαπίστωσή του. Απλά ήταν τόσο λογική και σαφής ώστε υιοθετήθηκε γρήγορα.
«μάγια σαμπούκου»
«πώς να κάνω κουνέλια»
Εννοείς πώς να γεννήσεις κουνέλια;
«ξόρκια δεσίματος που έκανε η γιαγιά μου»
«ξόρκια αλλαγής ύψους»
«αλλαγή φύλου στα στρατόπεδα συγκέντρωσης»
«΄΄ονειρο καθάριζα χώματα»
«σκύλος εθισμός αίμα»
«πώς να φυτέψω ορυκτούς κρυστάλλους»
Για να μεγαλώσουν κι άλλο;
«δηλητήριο μέλισσας πουλάω»
«πώς εξαφανίζονται δακτυλικά αποτυπώματα από πόρτα»
Ύποπτο…
«πώς να κατασκευάσουμε κλουβιά από κουνέλια»
Μήπως για κουνέλια; Γιατί από δε γίνεται εύκολα.

Οι επόμενες δημοσιεύσεις θα γίνονται ομαλά.

Πριν από περίπου 2 ώρες, στις 7-40 το απόγευμα, έγινε ένα επεισόδιο δίπλα στο σπίτι μου. Συνελήφθει ένας κλέφτης. Το γεγονός το παρακολούθησα τυχαία, όταν βγήκα έξω στο μπαλκόνι για να βάλω πίσω το λίπασμα που είχα χρησιμοποιήσει πριν για τα φυτά. Άκουσα δυνατές φωνές και παρέμεινα να παρακολουθήσω, αλλά αργότερα φοβούμενος για προβολισμούς μπήκα μέσα, αφήνοντας ανοιχτή τη μπαλκονόπορτα για ν’ακούω. Αργότερα κατάλαβα ότι δεν είχε όπλα και ξαναβγήκα.
Την αρχή του περιστατικού δεν τη γνωρίζω. Ο πιθανός δράστης απ’ό,τι είδα, είχε συλληφθεί από έναν άντρα και μία γυναίκα, οι οποίοι του ζητούσαν τα στοιχεία του. Ο άντρας προσπαθούσε να τον κρατήσει για να μη φύγει, ενώ η γυναίκα περισσότερο τον έβριζε. Από τα λεγόμενά τους, κατάλαβα ότι αυτός ίσως είχε και προηγούμενο ιστορικό εγκλημάτων. Ήταν άοπλος και παρακαλούσε να τον αφήσουν. Φώναζε όμως δεν ακουγόταν καθαρά, ίσως ήταν αλλοδαπός. Παρακαλούσε να τον αφήσουν, έλεγε ότι αυτά τα έκανε για τα παιδιά του, δεν είχε μάλλον χρήματα κ.ά. Οι άνθρωποι όμως που τον κρατούσαν λέγοντάς του ότι δεν τον λειπούνταν κι ότι πρέπει να περιμένει την αστυνομία. Μία ηλικιωμένη γυναίκα κοντά στο περιστατικό, δεν ξέρω αν είχε σχέση μ’αυτούς, τους συμβούλευσε να καλέσουν το 100, το οποίο μάλλον θα έκαναν και μόνοι τους. Κάλεσαν το 100, έδωσαν διεύθυνση και τα σχετικά και περίμεναν. Εντωμεταξύ ο κλέφτης συνέχιζε να φωνάζει, του έδωσαν μάλιστα και λίγο ξύλο, αν και του υποσχέθηκαν ότι δε θα το χτυπήσουν πολύ. Ο κλέφτης έφτασε σ’έναν παροξισμό φωναγμάτων και ξέσπασε σε κλάματα. Προς το τέλος, πριν έρθει η αστυνομία, κάπως ηρέμησε. Έπειτα κατέφθασαν οι άντρες της ασφάλειας και τον παρέλαβαν με συνοπτικές διαδικασίες. Μετά από αυτό ησυχία.
Τον περισσότερο χρόνο του περιστατικού δε βρισκόμουν έξω για να παρακολουθώ όπως είπα, αλλά παρέμενα δίπλα στην πόρτα, κοντά στην ανοιχτή μπαλκονόπορτα για ν’ακούω. Παρακολούθησα μόνο στην αρχή, και προς το τέλος, όταν ήρθε η αστυνομία και βεβαιώθηκα ότι ο εγκληματίας δεν έφερε όπλα.

Σκέφτηκα κι εγώ κάποια στιγμή να βοηθήσω, καλώντας τους αστυνομικούς που μένουν στην πολυκατοικία μας για βοήθεια, αλλά μετά θεώρησα φρονιμότερο να παραμείνω στη θέση μου.
Ένιωσα θετικά ύστερα απ’αυτό το γεγονός, επειδή ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σε μια επιτυχημένη συνεργασία των πολιτών και της αστυνομίας εναντίον του εγκλήματος, αλλά συγχρόνως αναλογίστηκα τις τόσες φορές που οι αστυνομικές δυνάμεις δεν έχουν κατορθώσει να συλλάβουν το δράστη ή μια ομάδα δραστών. Συχνά συλλαμβάνουν μοναχικούς δράστες ή τοξικομανής, ενώ αγνοούν ή δεν ασχολούνται με τις πιο οργανομένες σπείρες. Δε γνωρίζω πώς ακριβώς λειτουργεί το σύστημα μέσα στην αστυνομία γι’αυτό και δεν κάνω κάποια εικασία για την αδράνεια αυτήν.