Category: Uncategorized


Το τελευταίο θέμα μου ήταν για τα
ου φωνητά της αρχαίας ελληνικής γλώσσας,
για την αισχρολογία των αρχαίων ημών προγόνων δηλαδή. Οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν τεράστιιο πλούτο αισχρών και άσεμνων λέξεων για όλες τις περιστάσεις, παρά την αντίληψή μας πως ήταν συγκρατημένοι άνθρωποι που δεν έβριζαν ποτέ. Ψάχνοντας για «ου φωνητά» όμως, βρήκα κι ένα άλλο ενδιαφέρον θέμα σ’ένα ιστολόγιο,
«τα ου φωνητά των Βυζαντινών».
Είναι άρθορ που εξετάζει τα σεξουαλικά ήθη εκείνης της εποχής σε πολύ γενικές γραμές φυσικά, τι δηλαδή ήταν αποδεκτο και τι όχι, τι πεποιθήσεις και δοξασίες υπήρχαν για σεξουαλικά θέματα, κλπ. Πρώτα όμως να εξαλείψω ένα μύθο: Μπορεί ο χριστιανισμός να περιόρισε ακόμα περισσότερο τη σεξουαλικότητα, αλλά ούτε και στην αρχαιότητα τα πράγματα ήταν ελεύθερα, όπως υποστηρίζουν μερικοί. Όπως θα διαβάσετε από το άρθρο μου για την αρχαιοελληνική αισχρολογία και τις πηγές του, τα αρχαία ήθη ήταν επίσης αυστηρά, για το βασικό λόγο ότι η γυναίκα δεν είχε κάποιο ουσιαστικό δικαίωμα κι έτσι αποτελούσε αντικείμενο εξ ολοκλήρου αντρικής διαχείρησης. Οι γυναίκες ως σύζυγοι, παλακίδες, πόρνες, δούλες, όλες βρίσκονταν υπό την εξουσιά των αντρών. Αλλ’ακόμα κι ανάμεσα στους άντρες η σεξουαλικότητα καταπιεζόταν επίσης. Η ομοφυλοφιλία για παράδειγμα δεν ήταν ευρέως αποδεκτή, αντίθετα με τους ισχυρισμούς των πολεμίων του χριστιανισμού, οι οποίοι προσπαθούν ν’αποδείξουν πως ο μόνος ένοχος για την καταπίεση της ομοφυλοφιλίας ήταν ο χριστιανισμός. Αυτοί ωστόσο, εάν θέλουν να καταδείξουν τυχόν αρνητικά στοιχεία αυτής της θρησκείας, μπορούν να επιτεθούν σε πολλά άλλα στοιχεία της. Σπάνια λοιπόν η ομοφυλοφιλία γινόταν ανοιχτά αποδεκτή, διότι θεωρούταν ατιμωτική για κάποιον ενήλικα άντρα, κι εδώ δηλαδή έχουμε το αντρικό αρχέτυπο (ο άντρας ο σωστός και τα λοιπά) που μας ακολουθεί ακόμα, ωστόσο η παιδεραστία ήταν συχνό φαινόμενο με δασκάλους, γυμναστές και λοιπούς ενήλικες καθοδηγητές να συνάπτουν ερωτικές σχέσεις με τους μαθητές τους, ως υποτίθεται μέρος της διαπαιδαγώγησης, πάλι συγκεκαλυμμένα όμως. Δεν ξέρω αν ήταν αυτό δυσάρεστο στα παιδιά, αλλ’εφόσον ήταν ακόμα αντικείμενο διαχείρησης των ενηλίκκων αντρών δε μπορούσαν να εκφέρουν κάποια σημαντική γνώμη δυστυχώς.

Είναι όμως αλήθεια ότι ο χριστιανισμός καταπίεσε ακόμα περισσότερο τη σεξουαλική συμπεριφορά. Το
Ιερόν Πηδάλιον
κατατάσσει ως αμαρτίες ακόμα και τις πλέον φυσιολογικές εκφάνσεις της σεξουαλικότητας, π.χ. αυνανισμός, και προβλέπει αυστηρότατες ποινές ακόμα και για τα απλούστερα «παραπτώματα». Στο Βυζάντιο όμως αυτοί οι κανόνες δεν ήταν απλή θεωρία, αφού γινόταν προσπάθεια να εφαρμοστούν και στην πράξη. Διαβάστε και θα πάθετε πολιτισμικό σοκ. Είναι πράγματα που δε μάθαμε στο σχολείο για τη βυζαντινή ιστορία.

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011
ΤΑ ΟΥ ΦΩΝΗΤΑ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ – ΦΑΙΔΩΝ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ, ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Με το μνημειώδες έργο «Βυζαντινών Βίος και Πολιτισμός» του Φαίδωνα Κουκουλέ ασχοληθήκαμε σε προηγούμενη ανάρτηση, όταν ανεβάσαμε τμήμα του έργου, που αναφέρεται στις βυζαντινές πόρνες. Αυτή τη φορά παρουσιάζουμε το κεφάλαιο «Τα ου φωνητά των Βυζαντινών», που, όπως λέει ο τίτλος του, κάνει λόγο για θέματα ταμπού της βυζαντινής περιόδου.
Συγκεκριμένα εξετάζονται η ομοφυλοφιλία, η κτηνοβασία, ο στοματικός έρωτας, τα αφροδισιακά, οι ερωτικές στάσεις, η ερωτική μαγεία, αντιλήψεις σχετικά με την παρθενία, το ερωτικό λεξιλόγιο.
Οι βυζαντινοί διέκριναν τρία είδη αρσενοκοιτίας, την παθητική, που τη θεωρούσαν ελαφρότερη (γιατί άραγε;), την ενεργητική, που ως παράπτωμα θεωρείτο βαρύτερο από την παθητική, και τη χειρότερη όλων, την ενεργοπαθητική. Ορισμένοι, όπως ο Χρυσόστομος, θεωρούσαν πως η ανδρική ομοφυλοφιλία ήταν πολύ συνηθισμένη και είχε λάβει τέτοιες διαστάσεις, ώστε το γένος των γυναικών να καταντήσει περιττό. Αλλά και στο βυζαντινό λυκόφως ο Ιωσήφ Βρυέννιος ισχυριζόταν πως τα δεινά του κράτους οφείλονταν στο ότι οι άνδρες ήταν «αρρενομανίαις εγκείμενοι», ενώ αργότερα ο Γεωργιλάς θεωρούσε πως για την υποδούλωση στους Τούρκους ευθύνονταν οι «ανδρομανιές». Οι ποινές που επιβάλλονταν στους ομοφυλόφιλους διέφεραν ανά εποχή. Αναφέρονται αποκεφαλισμοί, πομπεύσεις, ακρωτηριασμοί, εξορίες. Σε νομική διάταξη του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου προβλέπεται τιμωρία και για τον «ποιούντα» και για τον «υπομένοντα», αλλά υπήρχε παραθυράκι. Αν ο υπομένων ήταν κάτω των δώδεκα ετών, απαλλασσόταν, επειδή η ηλικία του δήλωνε πως δε γνώριζε τι έκανε. Καλού κακού πάντως υποχρεωνόταν να εγκλεισθεί σε μοναστήρι. Οι ομοφυλόφιλοι αποκλείονταν από ιερατικά αξιώματα, αλλά και εδώ υπήρχε παραθυράκι. Επιτρεπόταν σε παιδί να χρισθεί ιερέας, αν δεν είχε φθαρεί, αλλά απλώς «εις τους μηρούς την ροήν εδέξατο».

Πολλές αναφορές υπάρχουν σε όσους «περιφρονούν τις γυναίκες και συνουσιάζονται με ζώα». Βέβαια δεν έχουν οι άντρες το μονοπώλιο. Μάλιστα οι γυναίκες δεν αρκούνταν στις σχετικά συνηθισμένες συνουσίες με σκυλιά και τράγους, αλλά ορισμένες συνευρίσκονταν με πτηνά, όπως παγώνια. Χαρακτηριστικά ο Ιωάννης Νηστευτής παροτρύνει τους εξομολογητές να ρωτούν τους εξομολογούμενους «περί κτηνοβασίας και ορνεοβασίας». Και όλα αυτά παρά τις αυστηρότατες ποινές, ευνουχισμό για τους άντρες, θάνατος ή μετάβαση στην τάξη των δούλων για τις γυναίκες.

Το στοματικό σεξ θεωρείτο ασχημοσύνη. Με φρίκη ο Θεόδωρος Βαλσαμών αναφέρεται σε όσους «φλογισμένοι από ερωτική έξαψη, χρησιμοποιούν το γυναικείο αιδοίο σαν να είναι ποτήρι και πίνουν βδελυρά υγρά βρομίζοντας τα χείλη τους».

Για αφροδισιακά σκευάσματα δεν υπάρχουν πολλές μαρτυρίες, πάντως αναφέρεται πως ο Ανδρόνικος Κομνηνός, για τη σεξουαλική του ενεργοποίηση, άλειφε το αιδοίο του με «διάφορες αλοιφές» και κατανάλωνε σπίνους. Ο Οριβάσιος συνιστά στους άντρες με στυτική δυσλειτουργία τρίψιμο των γεννητικών μορίων με πιπέρι και νίτρο, μαλακά στρώματα και ακόλαστα αναγνώσματα!

Ερωτική μαγεία υπήρχε στο Βυζάντιο, ματζούνια, κατάδεσμοι κ.τ.ό. Ο απλούστερος και πλέον συνηθισμένος τρόπος ήταν να δίνεται στον άντρα να πιει μερικές σταγόνες αίμα που προερχόταν από τα έμμηνα της γυναίκας.
Κλείνουμε με προλήψεις σχετικά με τη γυναικεία απιστία και παρθενία. Η βυζαντινή ζώνη αγνότητας ήταν η εξής. Ο άντρας που φοβόταν μην τον απατήσει η γυναίκα του, άλειφε, πριν από τη συνουσία τους, το γεννητικό του όργανο με χολή ψαριού που οι Βυζαντινοί το ονόμαζαν καύρο. Για να διαπιστωθεί αν κάποια κοπέλα ήταν παρθένα υπήρχαν τα ακόλουθα πειράματα. Υποχρέωνες την κοπέλα να κατουρήσει σπόρους φακής, τοποθετημένους σε αχρησιμοποίητο δοχείο. Αν οι σπόροι φούσκωναν η κοπέλα ήταν παρθένα, αν όχι, διακορευμένη. Τι γινόταν, όμως, αν η κοπέλα δε δεχόταν να λάβει μέρος στο παραπάνω πείραμα. Υπάρχει λύση! Ξεραίνεις αρχίδια ποντικιού, ώστε να κονιορτοποιηθούν. Σε φωτιά που καίει σε εσωτερικό χώρο ρίχνεις λίγη αρχιδόσκονη ποντικού. Τότε συμβαίνει το εξής. Όσες είναι παντρεμένες ή ανύπαντρες αλλά διακορευμένες κατουριούνται. Όσες δεν κατουριούνται είναι παρθένες!

Από το σύνδεσμο που υπάρχει παρακάτω μπορείτε να κατεβάσετε «Τα ου φωνητά των Βυζαντινών», δηλαδή τις σελίδες 505 – 539 από τον έκτο τόμο του έργου «Βυζαντινών Βίος και Πολιτισμός».

http://www.mediafire.com/download.php?olc931e7ac4j6ez

Μπορεί η Ορθόδοξη Εκκλησία να μη θανάτωσε τόσους πολλούς όσο η Ιερά Εξέταση της Δύσης κατά το Μεσαίωνα, η εκκλησία της τελευταίας όμως ζήτησε τουλάχιστον μια τυπική συγγνώμη για τις πράξεις της. Η δική μας όχι μόνο δε ζήτησε, αλλά συνεχίζει να συγκαλύπτει τα γεγονότα και μάλιστα εξακολουθεί να προβάλλει, όπου μπορεί πλέον, την αντισεξουαλική προπαγάνδα της. Και βέβαια οι ενοχές που μας ενστάλαξε για τη σεξουαλικότητα είναι η βαρύτερη κληρονομιά της από τότε. Όχι ότι οι Δυτικοευρωπαίοι δε δέχτηκαν την ίδια κατήχηση, αυτοί όμως, ίσως και λόγω της μεγαλύτερης ανάπτυξης, έχουν κατορθώσει ν’αποβάλουν αυτό το ηθικό σύστημα – μόνο ηθικό αν μπορούσε να το πει κανείς -, υιοθετώντας ένα πιο φιλελεύθερο, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από μας. Βρίζετε ακόμα τους Δυτικούς για την Ιερά Εξέταση;

Σημείωση: Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η βυζαντινή εκκλησία πραγματοποιούσε ομοφυλοφιλικούς γάμους με τη λεγόμενη ακολουθία της αδελφοποιίας ή αδελφοποίησης. Στην πραγματικότητα τέτοια ακολουθία υπήρχε, αν και για λόγους πνευματικής περισσότερο ένωσης, ας πούμε φιλίας ή συμμαχίας. Δεν αμφισβητώ ότι ορισμένες απ’αυτές τις ενώσεις εμπεριείχαν και σαρκικά στοιχεία, όμως δεν ήταν ο κανόνας. Διαβάστε περισσότερα
εδώ.

Επίσης απ’την ίδια πηγή μ’αυτό το άρθρο:
Η πορνεία στο βυζάντιο.
Παρά το γενικό κλίμα της θρησκευτικής καταπίεσης, έγινε φανερό πως κάπως θά’πρεπε να ικανοποιηθούν οι πολλοί ανύπαντροι άντρες χωρίς προβλήματα, και η λύση ήταν ήδη δοκιμασμένη απ’την αρχαιότητα – οι πόρνες. Έτσι η Εκκλησία αναγκάστηκε ν’ανεχτεί σιωπηρά την ύπαρξη και τη συνέχισή της, ώστε να μη διαπραχθούν οι χειρότερες «αμαρτίες».

Advertisements

εδώ
Και εγώ τον ήξερα.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!