Category: προσωπικά


Την Πέμπτη στις 25 Αυγούστου, έγινε η τιμητική εκδήλωση για την ελληνική ολυμπιακή ομάδα στο Προεδρικό Μέγαρο, με την παρουσία όλων των Ολυμπιονικών. Από την ομάδα έλειπε η μεγάλη σκοπεύτρια Άννα Κορακάκη, η οποία κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στη σκοποβολή των 10 μέτρων με αεροβόλο και το χρυσό στη σκοποβολή των 25 μέτρων με πυροβόλο, όχι με αεροβόλο όπως διαδίδεται. Στην πραγματικότητα, ο πρόεδρος της δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, παρέλειψε να την προσκαλέσει. Ναι, ακριβώς αυτό! Αρχηγός κράτους και ξέχασε να καλέσει μια χρυσή ολυμπιονίκη! Πώς γίνεται αυτό; Πόσο υπανάπτυκτοί είμαστε ως χώρα; Οι αθλητές ειδοποιήθηκαν μόλις το βράδυ της Τετάρτης, κάτι που επίσης θεωρώ απαράδεκτο. Η Κορακάκη ίσως να μη μπορούσε να παρασταθεί, διότι έλειπε σε διακοπές με τον πατέρα της στο Παρίσι, παρόλα αυτά θα έπρεπε να είχε ενημερωθεί. Ο πατέρας της επικοινώνησε με τον πρόεδρο της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, Σπύρο Καπράλο, αλλά υποβάθμισε το θέμα. Λογικό ήταν και ο πατέρας και η κόρη να ένιωσαν μεγάλη αγανάκτηση. Ο πατέρας δήλωσε ότι νιώθει σαν να δέχεται πόλεμο από παντού, και η Άννα Κορακάκη ότι όσο κι αν κάποιοι το θέλουν, δεν πρόκειται να παρατήσει την προσπάθεια και δεν εγκαταλείπει τη χώρα. Ακόμα και το πρακτορείο ειδήσεων Reuters σχολίασε το γεγονός, με δημοσίευμα με τίτλο «Η ελληνική κυβέρνηση ντροπιάστηκε μετά το λάθος με την Κορακάκη». Ακόμα μια φορά γίναμε ρεζίλι διεθνώς και δικαίως.

Η Άννα Κορακάκη δεν έλαβε καμία υποστήριξη από το ελληνικό κράτος. Προπονητής της ήταν ο πατέρας της, σκοπευτής, ενώ και ο αδελφός της είναι επίσης σκοπευτής. Ταξίδεψε στο Ρίο με έξοδα της οικογένειάς της. Πήρε δύο μετάλλια στην πρώτη της Ολυμπιάδα, σε ηλικία μόλις 22 ετών – στην ηλικία μου. Είναι η πρώτη περίπτωση μετά το 1913 που Έλληνας ολυμπιονίκης παίρνει δύο μετάλλια, και η πρώτη μεγάλη διάκριση της Ελλάδας στη σκοποβολή. Παρόλα αυτά, το κατόρθωμα γρήγορα αποσιωπήθηκε. Γιατί; Είναι γιατί η Κορακάκη και ο πατέρας της επέκριναν την έλλειψη βοήθειας από μέρους του ελληνικού κράτους στις δηλώσεις τους, ή για κάτι άλλο; Μήπως φοβούνται ότι η σκοποβολή θα γίνει μόδα έπειτα από αυτό και οι Έλληνες θα έχουν όπλα;

Η εφιαλτική ιδεά ότι κινδυνεύει η ζωή μας και δεν υπάρχει κάποιος ικανός να μας σώσει σίγουρα έχει περάσει απ’ το μυαλό όλων μας. Ευτυχώς είναι σπάνιο γεγονός, αλλά, όσο σπάνιο κι αν είναι, είναι τραγικό για όποιον του τύχει. Την παρακάτω ιστορία μου την διηγήθηκε η δασκάλα που μου κάνει γερμανικά και είναι σχετικά πρόσφατη.

Στην πολυκατοικία της λοιπόν, στον πρώτο όροφο, μένει ένας νεαρός στην ηλικία μου περίπου, λίγο πειραγμένος στο μυαλό. Η οικογένειά του ήταν πλήρως δυσλειτουργική. Κάποια χρόνια πριν, η μητέρα του αρρώστησε, δεν ξέρω τι ακριβω΄ς είχε, και πήγε στο νοσοκομείο όπου πέθανε. Από τότε αυτός άρχισε να φοβάται τα νοσοκομεία, γιατί νόμιζε ότι εκεί πας και σε σκοτώνουν. Όταν λοιπόν ο πατέρας του μια μέρα λιποθύμισε, οι άλλοι ένοικοι τον ρωτούσαν επανειλημμένα αν κάλεσε το νοσοκομειακό, και απαντούσε ότι το κάλεσε και θα ερχόταν σε λίγο. Σύντομα ο πατέρας του βρήκε τις αισθήσεις του, και ένιωθε πάλι καλά. Οι ένοικοι εξακολουθούσαν να τον ρωτούν αν κάλεσε το ΕΚΑΒ, αλλά απαντούσε θετικά. Την επόμενη μέρα ο πατέρας του πέθανε. Από τότε η ψυχολογική του κατάσταση χειροτέρευσε ακόμα περισσότερο. Δε μιλάει πια σε καννέναν, και όποτε μιλάει είναι συνήθως για να διαμαρτυρηθεί με έντονο τόνο, φωνάζοντας στους διαδρόμους της πολυκατοικίας. Η γιαγιά του τον θεωρεί υπεύθυνο για το θάνατο του γιου της και δεν του μιλάει, ενώ ένας θείος του προσφέρεται να τον βοηθήσει, αλλά αυτός δεν το δέχεται. Ζει σε ένα πλήρως ακατάστατο σπίτι μέσα στη σκόνη, που για κάπιο διάστημα πριν είχε πρόβλημα με την υγρασία και τα ποντίκια. Έτσι έφερε τον ξάδερφό του για να ξυλώσουν τα πατώματα, αλλά επειδή δεν είχε λεφτά για να βάλει καινούργια, μένει από τότε στο χώμα. Δεν ξέρω από πού παίρνει τα ελάχιστα χρήματα για την επιβίωσή του. Ίσως ο θείος του να του δίνει κάτι. Πιστεύω πως σε κάποια χρόνια θα τον έχει αναλάβει κάποιος φορέας και η ζωή του θα βελτιωθεί.

Είναι πραγματικά τραγική και τρομακτική περίπτωση. Να βρίσκεσαι σε κίνδυνο, να χρειάζεσαι επειγόντως ιατρική περίθαλψη, και ο μόνος άνθρωπος που έχει απομείνει κοντά σου να είναι ένας τρελός που φοβάται τα νοσοκομεία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δε μπορούμε να πούμε ότι αυτός άφησε τον πατέρα του να πεθάνει, αν και πιστεύω πως ακόμα κι αν πέθαινε μπροστά του δε θα βοηθούσε, γιατί ο πατέρας του σύντομα συνήλθε και ένιωθε καλά, και πέθανε ώρες αργότερα. Παρόλα αυτά ένας λογικός άνθρωπος θα καλούσε αμέσως το ΕΚΑΒ εάν κάπιος ηλικιωμένος βρισκόταν σε τέτοια κατάσταση, ακόμα κι αν ο πάσχων αντιδρούσε, οπότε μπορούμε να πούμε ότι κατά κάποιον τρόπο αυτός τον άφησε στην τύχη του. Αν και η πιθανότητα να βρεθεί άλλος σε όμοια κατάσταση είναι μικροί, πολλοί είναι οι ηλικιωμένοι που ζουν μόνοι, αποκομμένοι από την οικογένειά τους για διάφορους λόγους, και ενδέχεται να αντιμετωπίσουν παρόμοια προβλήματα. Δυστυχώς ο καθένας κοιτάει τη ζωή του και δεν προθυμοποιείται να βοηθήσει π.χ. να επικοινωνήσει με την οικογένεια αν γίνεται, με κάποιον φορέα κλπ. Οπότε το δίδαγμα της ιστορίας είναι ότι αν είναι κανείς γέρος και μόνος, στο συμφέρον του είναι να κερδίσει την εύνοια κάποιων ατόμων του περιβάλλοντός του, μήπως και του σώσουν τη ζωή στο μέλλον.

Τα πάρκα και τα παρτέρια της Σχολής Τυφλών αποτελούν πηγή τροφοδοσίας για την κουνέλα μου τη Λίμπο. Για τους χειμερινούς και τους ανοιξιάτικους μήνες, φυτρώνει εκεί μια μικρή αλλά σταθε΄ρη ποικιλία αγριόχορτων, τα οποία αποτελούν το 30-50% του διαιτολογίου της Λίμπο εκείνες τις εποχές. Τις υπόλοιπες εποχές, μαζεύω κυρίως φύλλα και άνθη από θάμνους. Το υπόλοιπο της διατροφής της αποτελείται από ξηρά τροφή, σανό και λαχανικά. Της μαζεύω καθημερινά λοιπόν μια σακούλα χόρτα, είτε πολλά είτε λίγα, και φροντίζω να περιλαμβάνω από δύο έως εννέα ξεχωριστά είδη. Τα περισσότερα είναι είδη που θεωρούνται θρεπτικά, οπότε λαμβάνει μια ισορροπημένη διατροφή. Τα βασικά χόρτα που μαζεύω είναι: ένα κοινό πολυετές αγρωστώδες σαν την αγριάδα που δε γνωρίζω πώς λέγεται, αλλά είναι πολύ κοινό και φαγώσιμο, ένα άλλο μονοετές αγρωστώδες σαν το αγριοκρίθαρο, αλλά παχύτερο και χωρίς κολλητικά στάχυα, αγριοκρίθαρο (Hordeum murinum), κολλιτσίδα (Gallium aparine), περδικάκι (Parietaria judaica), αλσήνη (Stellaria media), ζοχό (Sonchus oleraceus), αγριοζοχοό (Eurospermum picrides), πικραλίδα (Taraxacum officinale), μολόχα (Malva silvestris), γλιστρίδα (Portulaca oleracea), αν και η τελευταία είναι κυρίως καλοκαιρινό είδος, όσο κι άλλα είδη. Κάποια απ’αυτά τα πλατύφυλλα καταλήγουν επίσης ως γεύμα του γενειοφόρου μου δράκου (Pogona vitticeps), αν και ποσοστιαία δεν αποτελούν σημαντικό μέρος της διατροφής. Ταΐζουν επίσης την αποικία γιγάντιων αφρικανικών σαλιγκαριών (Achatina fulica) σε μεγάλο μέρος. Τα χόρτα επίσης πάνω μπορεί να έχουν κάμπιες κι άλλα έντομα, τα οποία τρώει ο δράκος και το λοφιοφόρο μου γκέκο (Correlophus ciliatus), αν και αυτά καλύπτουν αμελητέο ποσοστό της διατροφής γιατί τις βρίσκω σπάνια. Τέλος κάποιες περιοχές υποστηρίζουν πληθυσμούς σαλιγκαριών, και τα προϋπάρχοντα Eobania vermiculata και τα δικής μου εισαγωγής Helix aspersa, τα οποία αποτελούν μικρό μέρος της διατροφής του δράκου και μεγαλύτερο αυτής του κερασφόρου βατράχου (Ceratophrys cranwelli). Τα χόρτα ωστόσο είναι πολύ πιο σημαντικά για την κουνέλα, η οποία έχει συνηθίσει να τα τρώει καθημερινά και της παρέχουν πληθώρα θρεπτικών συστατικών και γευστικών εμπειριών. Εάν για οποιονδήποτε λόγο δε μπορώ να μαζέψω χόρτα απ’τη Σχολή, έχω λίγες ακόμα εναλλακτικές περιοχές, κυρίως όμως για συλλογή φύλλων θάμνων ή δέντρων, και συμπληρώνω επίσης και με λαχανικά όπως μαρούλι, τα οποία όμως είναι χαμηλλότερα σε θρεπτι΄κη αξία. Φυσικά πέρα από τους ίδιους/κουνέλιους σκοπούς, τα χόρτα αυτά στηρίζουν ένα μικρό υποτυπώδες τοπικό οικοσύστημα, μαζί με τα μεγαλύτερα φυτά, τα ασπόνδυλα κλπ.

Άρα μπορείτε να φανταστείτε τι αγανάκτηση ένιωσα όταν όλα αυτά σήμερα χάθηκαν. Αν κι άκουγα χορτοκοπτικά αυτές τις μέρες, δεν έδινα σημασία, διότι ήμουν σίγουρος ότι θ’άφηναν τις πιο παραμελημένες περιοχές ήσυχες. Όμως έκανα μεγάλο λάθος• το μέγεθος της καταστροφής ήταν ανυπολόγιστο, σε κάθε κομματάκι της Σχολής Τυφλών με λίγο χώμα. Εκεί που μέχρι πρότινος υπήρχε πυκνή, ζωηρή πρασινάδα, τώρα είχε απομείνει ένα αξιοθρήνητο στρώμα μαραινόμενης και μισοπεθαμε΄νης φυτικής ύλης. Κανονικά η εποχή κοψίματος των αγριόχορτων είναι Απρίλιο ή Μάιο, αλά το πρόβλημα είναι ότι φέτος έγινε ασυνήθιστα νωρίς, πριν προλάβουν δηλαδή να εκπτυχθούν πλήρως τα φύλλα των φυλλοβόλων θάμνων και δέντρων, της εναλλακτι΄κης τροφής του κουνελιού. Οπότε μέχρι τότε θα πρέπει να την βγάλω με νεραντζόφυλλα, τα οποία, αν και εύγευστα, δε θα είναι τόσο θρεπτικά όσο η ποικιλία πολλών ειδών, τα λίγα χόρτα που μπορώ να μαζέψω από τις γλάστρες ή αλλού, τα αμπελόφυλλα από το μικρό φυτό του πατέρα μου, και θρεπτικά κατώτερο μαρούλι. Ίσως επίσης να επιτεθώ στις τριανταφυλλιές της Σχολής, εφόσον έχουν βγάλει φύλλα νωρίτερα από κάθε άλλο φυλλοβόλο. Αν δεν θέλουν να τους τις κόβω, ας μην ξανακόψουν όλα τα χόρτα.

Τα χόρτα κόβονται τέτοια εποχή, γιατί τότε φτάνουν στο μέγιστο του φουντώματός τους και φαίνονται εντονότερα. Από την πλευρά του κύκλου ζωής των χόρτων όμως, αυτή είναι η πλέον άκαιρη εποχή για το κόψιμό τους, διότι στη φάση αυτή είτε βρίσκονται σε ανθοφορία είτε στις αρχές της καρποφορίας, άρα δεν έχουν προλάβει να ρίξουν σπόρο. Σίγουρα κάπως προλαβαίνουν ν’αναπαραχθούν, γιατί κάθε χρόνο φυτρώνουν περίπου τα ίδια είδη, ίσως από φυτά που ρίχνουν σπόρο νωρίτερα, ίσως από σπόρους που παραμένουν σε νάρκη για χρόνια στο έδαφος, ή και από σπόρους που μεταφέρονται από αλλού με τον αέρα. Εντούτοις, η βίαια αυτή θανάτωση πριν προλάβουν ν’αφήσουν τους απογόνους τους αποδυναμώνει τους πληθυσμούς τους σημαντικά, επιτρέποντας έτσι την επέκταση τοξικών και υπερβολικά ανταγωνιστικών μονοετών ή πολυετών καλοκαιρινών ειδών, όπως ο γερμανός (Solanum elaeagnifolium), τα οποία μεγαλώνουν γρηγορότερα κι έχουν ανθεκτικότερους βλαστούς που στέκονται και μετά την ξήρανσή τους, οι οποίοι δυσχεραίνουν σημαντικά την ανάπτυξη των χειμερινών ειδών, τα οποία σκιάζονται και σταδιακά λιγοστεύουν, ενώ επιπροσθέτως ορισμένα είδη όποως ο γερμανός, παράγουν αλληλοπαθητικά χημικά που αναστέλλουν την ανάπτυξη άλλων φυτών. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι ο πρώην λαχανόκηπος της Σχολής. Πριν τρία χρόνια, ένα κομμάτι γης που καλυπτόταν κυρίως από γερμανό, οργώθηκε για να γίνει λαχανόκηπος. Στο νέο αυτό γόνιμο χώμα, μαζί με τα λαχανικά φύτρωναν και πολλά χειμερινά ζι΄ζάνια κατάλληλα για το κουνέλι. Ο γερμανός παρέμεινε, αλ΄λα σε λίγα μόνο σημεία. Πρόπερσι ο λαχανόκηπος εγκαταλείφθηκε, κι εκ΄τος από λίγες ρόκες που πρόλαβαν να ρίξουν σπόρο, δε φύτρωσαν άλλα λαχανι΄κα από μόνα τους. Η ποσότητα όμως των εδώδιμων αγριόχορτων ήταν τεράστια. Αυτή η κατάσταση έλαβε ένα άσχημο τέλος, όταν όλα αυτά τα πράσινα και τρυφερά χόρτα κόπηκαν στη φάση της ανθοφορίας τους, και το καλοκαίρι αντικαταστάθηκαν πλήρως από γερμανό κι άλλα ανθεκτικά και τοξικά καλοκαιρινά είδη, των οποίον οι βλαστοί στέκονταν μέχρι το χειμώνα, οπότε και κόπηκαν. Φέτος το σημείο είναι σχεδόν γυμνό, εκτός από κάποιες εστίες με αγρωστώδη, περδικάκι και κάτι άλλο πιθανόν τοξικό, όλες από τη μεριά που δεν δούλεψε τόσο εντατικά το χορτοκοπτικό. Ο ζοχός και η στελλάρια, αγαπημένες χυμώδεις τροφές της κουνέλας με τις οποίες γέμιζα σακούλες ολόκληρες, εξαφανίστηκαν εντελώς. Απενναντίας, ο γερμανός φαίνεται να ξεφυτρώνει απ’όλα τα σημεία. Το φυτό αυτό είναι ριζωματώδες, και φαίνεται να ωφελείται από τα χορτοκοπτικά, επειδή τα ριζώματά του σκορπίζονται μακριά κι έτσι εξαπλώνεται. Το ίδιο συμβαίνει, αν και σε λιγότερο βαθμό, και σε άλλα πράσινα μέρη της Σχολής. Αν η κατάσταση αυτή συνεχιστεί για χρόνια, δε θεωρώ απίθανη την ολότελη εξαφάνιση κάποιων ειδών. Ήδη η μολοχα και ο ζοχός, δύο είδη με σχετικά βραδύτερο ρυθμό ανάπτυξης και ανθοφορίας από άλλα ζιζάνια, που είναι και πολύ θρεπτικά, έχουν σχεδόν εξαφανιστεί.

¨Όπως πάντα, πράττουν χωρίς να αναλογίζονται τις συνέπιες. Οι υπεύθυνοι γνωρίζουν ότι μόνο εγώ αξιοποιώ τα χόρτα, συγκεκριμε΄να για να ταΐζω το κουνέλι μου, κι ότι προτιμώ συγκεκριμένες περιοχές. Αντί λοιπόν να της αφήσουν, τα ισοπεδώνουν όλα. Αυτό δε θα ήθελα να επαναληφθεί στο μέλλον.

Ούτε μία ομπρέλα;

Ήμουν λοιπόν προχθές, Παρασκευή 24 του μηνός, στο πανεπιστήμιο για να παρακολουθήσω ένα μάθημα. Ο καιρός, όπως όλες αυτές τις μέρες δυστυχώς, νεφελώδης και έτοιμος να βρέξει. Ευτυχώς δεν έβρεξε τότε, γιατί δεν είχα ούτε ομπρέλα. Φορούσα μόνο ένα αδιάβροχο, χωρίς όμως κουκούλα. Θυμήθηκα τότε τη μέρα του προηγούμενου μήνα, οπότε έβρεχε καταρρακτωδώς. Είχα πάει Δευτέρα, νομίζω 22 Σεπτεμβρίου, για να δώσω ένα μάθημα – γιατί οι εξετάσεις κράτησαν τόσο πολύ; Και όταν πήγαινα λοιπόν, ο καιρός απλώς ήταν συννεφιασμένος. Φεύγοντας όμως, έβρεχε υπερβολικά. Σχεδόν κανείς δεν έφευγε αρχικά, επειδή όλοι περίμεναν να σταματήσει υποτίθεται η βροχή. Αυτή όμως δε σταμάτησε για τις επόμενες ώρες. Έτσι πολύς κόσμος παρέμεινε μέσα και στο υπόστεγο, μετακινούμενος από το ένα μέρος στο άλλο. Εγώ κάθισα λίγο έξω στο στέγαστρο, περιμένοντας να σταματήσει, αλλά μετά μπήκα μέσα. Εκεί στο ισόγειο είχαν μια εκδήλωση για τους ανυποψίαστους ακόμα νέους της σχολής νηπιαγωγών, όπου κάποιες κοπέλες λέγανε παρωδίες διάφορων τραγουδιών στο μικρόφωνο. Αργότερα ξαναβγήκα έξω, μήπως και σταμάτησε, αλλά είχε δυναμώσει ακόμα περισσότερο. Όλοι ήταν κάτω από το υπόστεγο, αλλά λίγοι-λίγοι, οι τολμηροί πρώτα, άρχισαν να φεύγουν. Πολλοί είχαν ομπρέλες, όχι όμως όλοι. Εγώ τελικά στάθηκα δίπλα σε μια κολόνα στην άκρη του υποστέγου, πότε-πότε βγαίνοντας στη βροχή για να δω αν μπορώ να την αντέξω. Σίγουρα ένας λεπτοντυμένος κακομοίρης με το μπαστουνάκι του στη γωνία να καταβρέχεται θα προκαλούσε τον οίκτο. Όλο και κάποια συμπονετική κοπέλα θα είχε συγκινηθεί από την θλιβερή αυτήν σκηνή, και θα πλησίαζε διστακτικά τον αναξιοπαθούντα για να του προσφέρει το μόνο προστατευτικό κατά της πανίσχυρης εκείνης βροχής που διέθετε, δηλαδή την ομπρέλα της, με συνέπεια να βραχεί μετά κάτω από κάθε ρούχο, δίνοντας δηλαδή προστασία στον πτωχό, και γινόμενη αυτή ο «πτωχός» για λίγο. Αλλά δεν έγινε τίποτα τέτοιο. Ούτε μια από τις δεκάδες κουμουνίστριες κοπέλες που κόπτονται δήθεν για τα δικαιώματα των αδικημένων από την άτιμη την κενωνία – μετανάστες λάθρο και μη, γκέι, τρανσέξουαλ, Εβραίοι, μουσουλμάνοι, έγχρωμοι, άτομα με αναπηρία, ναι, όλοι στο ίδιο τσουβάλι παρά τις διαφορές τους – δεν προσφέρθηκε να μου δώσει ούτε μία ομπρέλα. Να είστε σίγουροι, πως αν επρόκειτο για Νέγρο ή Πακιστανό λαθρομετανάστη, δε θα πρόσφεραν απλόχερα απλώς την ομπρέλα τους, αλλά και το κορμί που συνδέεται μ’αυτήν την ομπρέλα. Γιατί τότε όχι στα αμεα; Η διάκριση αυτή έχει επιστημονική βάση, την οποία όμως δε θα συζητήσω επί του παρόντος. Εγώ φυσικά δε ζητιάνευα ομπρέλα· αλλά δε θεωρούσα και εντελ΄ώς απίθανο να έρθει κάποιος εκεί και να μου προτείνει να μου δώσει ομπρέλα. Τώρα αν επέμενε υπερβολικά δεν ξέρω αν την έπαιρνα κιόλας. Άλλωστε τζάμπα είναι. Τελικά βγήκα έξω στην καταρρακτώδη βροχή, πήρα τα δύο λεωφορεία που χρειάζεται και επέστρεψα, υπερβολικά βρεγμένος. Εκείνη η βροχή ήταν πρωτοφανής. Παρεξέκλινα επίσης και λίγο από το δρόμο μου για να πάρω ροκανίδι για την κουνέλα μου, γιατί εκείνο ήταν έτσι κι αλλιώς για άλλαγμα και επίσης είχε πάρει λίγιη υγρασία. Τουλάχιστον η κουνέλα, αν μπορούσε να έχει ομπρέλα, θα μου τηνέδινε…

Προχθές το βράδυ πάλι έκανα αυτήν την υπερβολικά χρονοβόρα και βαρετή δουλειά. Διάβασα κάπου τη λέξη «ρωγμή» και πήγα να την διορθώσω σ’όλα μου τα άρθρα όπου την είχα, επειδή την έγραφα με ο. Ευτυχώς τα άρθρα ήταν λίγα, και η διόρθωση έγινε σχετικά γρήγορα. Τι γίνεται όμως όταν γράφω τη λέξη «ευρέως» μια αι, τα «πλυμένα» με η, ή το «εκκρίνω» με ένα κ και θα πρέπει να διορθώσω δεκάδεςάρθρων; Θα πρέπει να υποστώ όλη αυτήν την ταλαιπωρία, μέχρι όλα να διορθωθούν, γιατί δε δέχομαι ορθογραφικά λάθη στα κείμενά μου. Η διαδικασία είναι βαρετή και χρονοβόρα στον υπέρτατο βαθμό, γιατί πρώτα θα πρέπει να πάω στο αρχείο των άρθρων, να κάνω αναζήτηση τη λανθασμένη λέξη ή τμήμα της, να περιμένω να φορτώσει η σελίδα, να μπω στο πρώτο άρθρο όπου αυτή βρίσκεται και να περιμένω να φορτώσει η δική του σελίδα, να βρω το λάθος μέσα στο άρθρο, το οποίο μπορεί νά’ναι πολών σελίδων, να διορθώσω το λάθος, καθώς και όσα άλλα λάθη και ατέλειες εντόπισα, να ενημερώσω το άρθρο και να περιμένω να ξαναφορτώσει, να επιστρέψω στη λίστα τω άλλω άρθρων και να περιμένω να φορτώσει, και να συνεχίσω με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με κάθε επόμενο άρθρο. Κάπου στη μέσηα αυτής της διαδικασίας, ο υπολογιστής ζεσταίνεται και επιβραδύνεται ακόμα περισσότερο, εκνευρίζοντάς με ακόμα περισσότερο.
Αν και γενικά είμαι καλός στην ορθογραφία, μπορεί να κάνω λάθη σε λέξεις που σπάνια χρησιμοποιώ ή σε κάποιες αρκετά ασυνήθιστες. Συνήθωςμε τη γνώση της ετυμολογίας μιας λέξεις μπορώ να ξέρω πώς γράφεται χωρίς να την διαβάσω, αλλά αυτό δεν το τηρώ πάντα. Για παράδειγμα έπρεπε να ξέρω ότι η ρωγμή προέρχεται από το ρήγνυμι, οπότε και το ο θα πρέπει να είναι μακρό, αλλά δεν το σκέφτηκα καν. Εννοιολογικά, η ρωγμή στο μυαλό μου συγχεόταν με τη γραμμή, γι’αυτό. Όταν λοιπόν κάνωένα τέτοιο λάθος, συνήθως το κάνω κατ’εξακολούθηση αι στα επόμενα μου άρθρα, κι έτσι τα λάθη πολλαπλασιάζονται. Το καλό είναι ότι όλα τα λάθη είναι του ίδιου τύπου, οπότε μ’έναν μόνο όρο αναζήτησης τα εντοπίζω όλα και τα διορθώνω. Ακραία περίπτωση αυτού ήταν η λανθασμένη γραφή επί τέσσερα περίπου χρόνια του τίτλου του ιστολογίου, γιατί έγραφα το «περιπλανώμενο» με ο, σαν το αεροπλάνο! Σπάνια κάνω λάθη απροσεξίας, αλλά έχω κάνει και τέτοια, π.χ. το ευρέως σε πολλά άρθρα με αι.
Με λίγα λόγια, όποτε βρίσκεται ορθογραφικά λάθη, αποστρόφους εκεί που δεν πρέπει ή λέξεις χωρίς διάστημα ανάμεσά τους, να μου το επισημαίνεται στα σχόλια.

Πριν μερικές εβδομάδες, αγόρασα από το feeders.gr λίγα αλευροσκούληκα για τις σαύρες μου. Στην πραγματικότητα δεν είναι τα κοινά αλευροσκούληκα (Tenebrio molitor), αλλά τα γιγάντια, βασιλικά αλευροσκούληκά ή superworms (Zophobas morio). Κατάγονται απ’τη Νότιο Αμερική, Γίνονται ως και 4-5 εκ, και η ιδιαιτερότητά τους είναι ότι επειδή είναι κανιβαλιστικά προς τα κουκούλια του είδους τους, δε νυμφώνονται όταν βρίσκονται πολλά μαζί, οπότε μπορείς να έχεις πολλά μαζί χωρίς την ανησυχία ότι θα γίνουν κουκούλια και θα μεταμορφωθούν σε σκαθάρια. Αρνητικό είναι ότι στο διάστημα αυτό δεν τρώνε, και αν δε διατηρούνται στο ψυγείο πεθαίνουν σχετικά γρήγορα, ιδίως αν είναι καλοκαίρι και ο μεταβολισμός τους είναι υψηλός. Έτσι έγινε και σ’αυτήν την περίπτωση. Άρχισαν να ψοφάνε και διάλεξα διάφορα σε διάφορες φάσεις της αποδόμησής τους για να σας τα δείξω.
Το πρώτο αριστερά έχει πεθάνει πρόσφατα, κι ακομα δεν έχει ιδιαίτερες αλλαγές από ένα ζωντανό. Το αμέσως επόμενο είναι λίγο διογκωμένο και αρχίζει να μαυρίζει. Όπως και στα σπονδυλωτά, έτσι και τα ασπόνδυλα συσσωρεύουν αέρια κατά την αρχή της αποσύνθεσής τους στο πεπτικό σύστημα κι έτσι πρήζονται ελαφρώς. Το πρήξιμο αυτό έχει παραμορφώσει και απολιθώματα εντόμων. Το αμέσως επόμενο έχει μαυρίσει καλά, έχει αδυνατίσει αρκετά, έχει σχεδόν δισδιαστατοποιηθεί και από την κάτω πλευρά έχει κάνει ένα αυλάκι εξαιτίας της απώλειας υγρών. Έτσι γίνονται και τα ζωντανά αλευροσκούληκα που είναι υποσιτισμένα και ταλαιπωρημένα, που εγώ τα λέω μαραμένα. Και τέρμα δεξιά είναι τα θραύσματα από δύο σχεδόν αποξηραμένα έντομα. Εντελώς αποξηραμένο κι ολόκληρο δε βρήκα, πάντως το απομεινάρι μετά την αποσύνθεση των μαλακών μερών σ’όλα τα αρθρόποδα είναι ο εξωσκελετός, ο οποίος μπορεί να είναι πλήρης αν το αρθρόποδο αφέθηκε σε ήσυχο σημείο. Ο χιτινώδης εξωσκελετός θα θρυμματιστεί και θ’αποδομηθεί αργότερα, αλλά σε ξηρό περιβάλλον μπορέι να διατηρηθεί επ’αόριστον. Στην περίπτωση των αλευροσκούληκων, αν και είναι σκληρά, όπως όλες οι προνύμφες έχουν αρκετά υγρά και πολύ λίπος, άρα ο εξωσκελετός δύσκολα διατηρεί τη μορφή του ζωντανού εντόμου, συνήθως μαυρίζει και αδυνατίζει, αν και σε ελεγχόμενο ξηρό περιβάλλον πιστεύωπως δε θα χαλάσει.
Τα αλευροσκούληκα αυτά ήταν λίγα, και ο χώρος τους ξηρός, οπότε δε μύριζαν σχεδόν καθόλου. Μια άλλη φορά ωστόσο, την προηγούμενη που πήρα τέτοια αλευροσκούληκα, λόγω ζέστης και μεγάλου πληθυσμού, άρχισαν να σαπίζουν όλα μαζί. Το κουτί είχε ζεσταθεί από τη βακτηριακή δραστηριότητα και μύριζαν σαν χαλασμένες γαρίδες, άλλωστε είναι συγγενικά είδη και πιθανόν θα έχουν παρόμοιες αναλογίες αμινοξέων και λιπαρών. Από εκεί έσωσα λίγα ζωντανά, αλλά ο γενειοφόρος δράκος, παρόλο που είναι είδος με χαμηλή όσφρηση, δεν τα έφαγε. Αφού τα έπλεινα καλά έφαγε δύο με δυσκολία, και για να μην του κάνουν τυχόν κακό τα πέταξα όλα όπως ήταν, ζωντανά και νεκρά, για να σαπίσουν στα σκουπίδια με την ησυχία τους. Τα κοινά αλευροσκούληκα θα είχαν λύσει το πρόβλημα με τον κανιβαλισμό, κι αυτή η δυσάρεστη κατάσταση θα είχε αποφευχθεί.

Έτσι, αντί για τον ασαφή σκελετό ενός κάποτε ζώντος όντος που αφήνουν τα σπονδυλωτά, ή το εντελώς απρόσωπο όστρακο που αφήνουν τα μαλάκια, τα αρθρόποδα αφήνουν όλο τους το περίβλημα, διατηρώντας αναλλοίωτη ή σχεδόν αναλλοίωτη την εικόνα τους. Σκεφτείτε τι θα γινόταν αν τα αρθρόποδα προλάβαιναν να κατακτήσουν τους οικολογικούς θώκους των μεγάλων ζώων ενός οικοσυστήματος αντί για τα χερσαία σπονδυλωτά. Λέγεται ότι αυτό είναι αδύνατο, επειδή η μέθοδος παθητικής αναπνοής τους με τις τραχείες είναι ανεπαρκής, κι ότι απέκτησαν γιγαντιαία μεγέθη μόνο στη Λιθανθρακοφόρο ένεκα υψηλών επιπέδων οξυγόνου, αλλά αυτό είναι μόνο εν μέρει αληθές. Στην πραγματικότητα έχει βρεθεί ότι πολλά έντομα αναπνέουν ενεργητικά, ωθώντας και βγάζοντας άερα από τις τραχείες, όπως δηλαδή γίνεται και η αναπνοή στα σπονδυλωτά με πνεύμονες. Αυτό θα μπορούσε να προσαρμοστεί και σε μεγαλύτερα μεγέθη σίγουρα. Στην περίπτωση αυτήν λοιπόν, παρόλο που οι εξωσκελετοί τους τελικά θ’αποδομούνταν, σίγουρα θα υπήρχαν είδη με σκληρότερους ή ασβεστώδεις εξωσκελετούς ου θ’άντεχαν πολύ περισσότερο. Οπότε δε θα ήταν παράξενο να υπάρχουν πτώματα ζώων μικρών και μεγάλων παντού στο φυσικό περιβάλλον. Σίγουρα δε θα ήταν όλοι οι εξωσκελετοί από πτώματα, κάποιοι θα ήταν παλιοί εξωσκελετοί από εκδύσεις κατά την ανάπτυξη του ζωόυ, αλ΄’εφόσον σε πολλές περιπτώσεις αυτοί τρώγονται από το ζώο, αυτό δε θα ίσχυε για όλα τα είδη. Και τα πτώματα αυτά θα είχαν διάφορα σχήματα, και ιδιότητες. Άλλα μπορέι να ήταν σκληρά, άλλα από τριχωτά είδη μονωτικά, άλλα από μαλακά είδη λεπτά και εύκαμπτα σαν χαρτί, κλπ. Σίγουρα αυτός ο πόρος δε θα πηγαίνε χαμένος σ’αυτό το οικοσύστημα, και θα υπήρχαν ζώα τα οποία θα τα χρησιμοποιούσαν ως τροφή, ως υλικό κατασκευής φωλιάς ή ως καταφύγιο, εφόσον θα ήταν κούφια. Άλλα θα είχαν καμουφλάζν ου θα ταίριαζε με την επιφάνειά τους ή με άλλα χαρακτηριστικά τους, σ’άλλα μπορέι να προσάρμοζαν το σώμα τους μέσα τους για προστασία όπως ο ερημίτης κάβουρας που χρησιμοποιεί όστρακα σαλιγκαριών, άλλα θα τα χρησιμοποιούσαν για να εντυπωσιάσουν το αντίθετο φύλο π.χ. μαζεύοντας τα πιο φωσφοριζέ πτώματα – κάτι αντίστοιχο κάνουν τα πουλιά συλλέκτες της Νέας Γουινέας, όπου τα αρσενικά μαζεύουν όσα πιο πολλά μπλε αντικείμενα μπορούν στη φωλιά για να εντυπωσιάσουν το θηλυκό. Επίσης σίγουρα θα υπήρχαν μύκητες, ή και επίφυτα εξειδικευμένα για την ανάπτυξη πάνω στα άδεια αυτά πτώματα.

Οι συνέπειες αυτής της διαφορετικής βιολογίας σε κάποιο τυχόν νοήμον είδος που θα εξελισσόταν απ’αυτά τα μεγααρθρόποδα θα ήταν άγνωστες, αν και κάτι μπορούμε να υποθέσουμε. Το είδος αυτό σίγουρα δε θα είχε ανθρώπινο σχήμα, αλλά πολύ πιθανότερο είναι να είχε σχήμα εξάποδου βαρελιού μπίρας, όπως οι εξωγήινοι σε ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας που είχα διαβάσει. Οι αντιλήψεις αυτού του είδους περί θανάτου, καθώς και οι νεκρικές του πρακτικές, θα ήταν πολύ διαφορετικές απ’τις δικέ ςμας. Εφόσον όλα τα χαρακτηριστικά του νεκρού θα παρέμεναν για καιρό μετά το θάνατό του, μπορέι να είχαν την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί του, οπότε οι αντιλήψεις περί μεταθανάτιας ζωής ίσως να ήταν ισχυρότερες. Επίσης, εφόσον το απομεινάρι θα ήταν μια καθαρή, συγκροτημένη μάζα, δε θα ήταν αναγκαία η καταστροφή των νεκρών, οπότε η ταρίχευση ίσως να ήταν πολύ περισσότερο διαδεδομένη. Σίγουρα θα υπήρχε πρόβλημα με το βραχύ διάστημα της αποσύνθεσης, αλλά αυτό θα το αντιμετώπιζαν πηγαίνοντας το πτώμα μακριά προσωρινα΄ή υποβάλλοντάς το σε υψηλότερες θερμοκρασίες. Τα λείψανα δε θα ήταν απαραίτητο να βρίσκονται σε μία σαρκοφάγο, αλλά μπορέι να εκτίθενταν μπροστά από ή μέσα σ’ένα σπίτι, σε ειδικό χώρο κλπ. Αγάλματα σπουδαίων προσώπων ίσως θα ΄ήταν άχρηστα αν μπορούσε να διατηρηθεί ο εξωσκελετός τους, καλυμμένος με κάποιο σφραγιστικό υλικό για αιώνες. Επειδή ο εξωσκελετός είναι εξωτερικός, ίσως σε κάποιους πολιτισμούς ή σε ορισμένες κάστες, π.χ. ιερείς, τα νοήμονα όντα να φορούσαν τον εξωσκελετό κάποιου προγόνου για να δείξουν τη σύνδεσή τους μ’αυτόν. Η προγονολατρεία θα ήταν σίγουρα διαδεδομένη.

Ναι μεν, αλλά. Παρόλο που αυτό είναι μια καλή άσκηση στην επιστημονική φαντασία, στην πραγματικότητα είναι κάτι σχεδόν αδύνατο τα αρθρόποδα να κατακτήσουν τη θέση των μεσαίων και των μεγαλύτερων ζώων. Πιο πιθανό θά’ταν τα μαλάκια ή και τα σκουλήκια να ‘αντικαταστήσουν τα σπονδυλωτά, παρά τα αρθρόποδα, κι αυτό για έναν προφαμή λόγο. Αντίθετα με τα παραπάνω ζώα και τα σπονδυλωτά, όλα τα αρθρόποδα και τα υπόλοιπα εκδυσόζωα αναπτύσσονται σε στάδια, όχι συνεχώς. Κάθε στάδιο λήγει με την έκδυση του παλιού εξωσκελετού, οπότε το αρθρόποδο είναι πολύ ευάλωτο και πρέπει κάπου να κρυφτεί, έως ότου να αποβάλει το παλιό του περίβλημα και να σκληρύνει το νέο. Αυτός ο τρόπος ανάπτυξης θα δημιουργούσε τεράστια προβλήματα σε μεγαλύτερα μεγέθη, όπου η εύρεση κατάλληλης κρυψώνας είναι δυσκολότερη, είναι πιθανότερο να συμβούν ατυχήματα και ο χρόνος σκλήρυνσης είναι μεγαλύτερος. Οπότε πιο πιθανό είναι τα σαρκοφάγα ζώα να έβρισκαν τα μαλακά μεγααρθρόποδα, και τα πρώτα είδη να εξαφανιζόταν πολύ πριν εξελιχθεί κάποιο νοήμον είδος. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που δεν είναι εύκολο να εξελιχθούν γιγάντια αρθρόποδα. Στη Λιθανθρακοφόρο ακόμα οι χερσαίοι εχθροί ήταν λίγοι, οπότε αυτό ήταν δυνατόν.
Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα που θ’αντιμετώπιζαν τα τεράστια αυτά αρθρόποδα είναι το ενδεχόμενο θανάτου ακόμα κι από φαινομενικά μικρό τραύμα. Τα αρθρόποδα έχουν ανοιχτό κυκλοφορικό σύστημα, δηλαδή το αίμα τους (αιμολέμφος) γεμίζει όλο τους το σώμα χωρίς αιμοφόρα αγγεία. Έτσι αν τραυματιστούν λίγο η πληγή μπορεί να κλείσει, αλλά αν σπάσει σχετικά μεγάλο μέρος του εξωσκελετού πεθαίνουν από απώλεια υγρών γρήγορα. Κι επίσης οι ασθένειες θα ήταν εμπόδιο στην εξέλιξή τους. Τα αρθρόποδα δεν έχουν το προσαρμοστικό ανοσοποιητικο σύστημα των σπονδυλωτών – η ανωτερότητά του αμφισβητείται έντονα όμως -, οπότε αν αρρωστήσουν από κάτι νέο πιθανό είναι ότι θα πεθάνουν. Σε ενδεχόμενο λοίμωξης είτε επιβιώνουν είτε πεθαίνουν, σπάνια γίνονται καλά από σοβαρή ασθένεια. Κι εξαιτίας του ανοιχτού τους κυκλοφορικού συστήματος, η λοίμωξη γρήγορα εξαπλώνεται σ’όλο το σώμα με τρομακτικά συμπτώματα όπως μύκητες στην επιφάνεια του σώματος, ξαφνικό σάπισμα όλου του σώματος κλπ. Μία επιδημία σε έντομα θυμίζει χολιγουντιανή αποκάλυψη των ζόμπι. Σίγουρα το νοήμον είδος που θα είχε εξελιχθεί από τέτοια ζώα θα είχε ιδιαίτερο φόβο για τις επιδημίες, και ίσως γι’αυτόν το λόγο να μην διατηρούσε τα πτώματα, αλά να τα κατέστρεφε αμέσως.

Οπότε πιθανότατα τέτοια αρθρόποδα δε θα υπάρξουν ποτέ.

Χθες επέστρεψα από το μικ΄ρο φετινο΄μας ιστιοπλοϊκό ταξίδι στη Χαλκιδική. Αρχικά προγραμματίζαμε να πάμε μέχρι τη Σκύρο, το μακρύτερο δηλαδή ταξίδι του ιστιοπλοϊκού, αλλά τελευταία στιγμή ο θείος μου ακύρωσε τη συμμετοχή του, και πήγαμε πολύ κοντύτερα. Μόνο μέχρι τις Φώκιες. Τι να κάνουμε, μεγάλο ταξίδι περίμενα εδώ και τρεις μήνες τουλάχιστον, και τελευταία στιγμή μας τα χάλασαν. Αν ξαναγίνει αυτό, θ’αναγκαστώ να βάλω κι εγώ χρήματα για να πάμε τελικά και πιο μακριά.
Ήμασταν λοιπόν τρεις, εγώ, ο πατέρας μου και ο Παύλος ο σκίπερ. Ξεκινήσαμε με το σκάφος μας ή τη μικρή μας βαρκούλα ευφημιστικά, το Imexus 27, γύρω στις 8 η ώρα πρωί-πρωί το Σάββατο 11 Ιουλίου. Φύγαμε με τη μηχανή απ’το Ναυτικό Όμιλο Θεσσαλονίκης και ξεκίνήσαμε την πορεία μας. Ο Ποσειδών από νωρίς άρχισε να μας ευνοεί, αφού ο βοριάς ήταν συνεχής και αρκετά δυνατός ώστε να πλέουμε άνετα με τα πανιά στην κατεύθυνση που θέλουμε. Αργότερα έφτασε, όπως υππολογίσαμε, και τα 7 μποφόρ, αλλά δεν καταλάβαμε τίποτα, επειδή πλέαμε πρίμα και κύματα δεν υπήρχαν, διότι ο αέρας ερχόταν απ’τη στεριά, η οποία ήταν κοντά και έτσι δεν είχε τον απαιτούμενο χώρο ώστε να σηκώσει κύμα. Πιο κάτω δηλαδή μπορεί να είχε αρκετό κύμα. Το μεσημέρι σταματήσαμε στο Σάνι, όπου έκαναν μπάνιο. Εγώ ήμουν κουρασμένος και δεν ήθελα να μπω στη θάλασσα, άλλωστε κοιμόμουν με διαλείψεις όλη τη μέρα. Ήταν να φύγουμε, αλλά τελικά αποφασίσαμε να μείνουμε αρόδου σ’εκείνον τον κόλπο. Την άλλη μέρα συνεχίσαμε την πορεία μας, τώρα με λίγο περισσότερο μηχανή. Σταματήσαμε σ’έναν κόλπο με ωραίο ζεστό νερο΄για μπάνιο, και γρήγορα συνεχίσαμε το δρόμο μας. Έξω από τον κόλπο λάβαμε ακόμα ένα δώρο εκ του Ποσειδώνος, μια φουσκωτή μπάλα θαλάσσης, η οποία ίσως κάποτε ανήκε σε παιδιάπου πήγαιναν για μπάνιο σε κοντινή παραλία. Μετά ελλιμενιστήκαμε στις Νέες Φώκιες, όπου κατεβήκαμε για να φάμε. Ο Παύλος είχε κατά νου μια καλή ταβέρνα που του είχαν προτείνει, τη Μασαλία, την οποία βρήκαμε και καθίσαμε. Είχε κυρίως γκουρμέ πιάτα, όπως ψημένα τυρια με διάφορες προσθήκες για ορεκτικό, ή κύρια πιάτα με διάφορες σάλτσες από βασιλικό, μάραθο, κάπαρη κλπ. Ήταν όλα εξαιρετικά, σας την προτείνω για όσους πάτε προς τα εκεί. Στο σκάφος τρώγαμε μακαρόνια, κονσέρβες, σαντουιτσάκια, φρούτα, καθώς και τα υπέροχα γεμιστά μπισκότα με μπόλικη σοκολάτα που είχε φτιάξει η μαμά μου για το ταξίδι.
Ο αέρας ήταν λες και τον παραγγείλαμε, αφού στην επιστροφή είχαμε νοτιά. Αρχικά είχαμε λίγο μηχανή, αλά μετά την σβήσαμε. Ανεβήκαμε με πανί μέχρι έξω από την Καλλικράτεια, όπου κάναμε μπάνιο. Από τα μισά του ταξιδιού και μέχρι το ακρωτήριο του αγγελοχωρίου δυστυχώς είχε λίγο παραπάνω κύμα, το οποίο κουνούσε τα πάντα στο σκάφος. Πήρα εγώ μια δραμαμίνη για καλό και για κακό. Φοβηθήκαμε μήπωςο Ποσειδώνας ζητούσε τη μπάλα πίσω, αλλά μάλλον απλώς δοκίμαζε την πίστη μας, αφού κάναμε την κίνηση να ξαναρίξουμε τη μπάλα μέσα, αλά το κύμα δε σταμάτησε. Επίσης η λέξη «βυθίζεται» εισέβαλε στο μυαλό μου – προφανώς μας έστελνε μηνύματα από τον Όλυμπο απέναντι για να επηρεάσει τη διάθεσή μας -, αλλά αντιμετωπίσαμε επιτυχώς την δοκιμασία. Τελικά φτάσαμε με ευκολία στο Ναυτικό Όμιλο.
Αν δε φυσούσε, το ταξίδι θα ήτανε σκατά. Θα ήταν πολύ σύντομο, βαρετό με τον εκνευριστικό ήχο της μηχανής συνεχώς, και χωρίς βιβλίο δε θα περνούσε ο χρόνος με τίποτα. Ευτυχώς φυσούσε και ήταν πολύ ωραία – ίσως ήταν το μεγαλύτερο ταξίδι με πανιά που κάναμε. Αυτήν τη φορά ο Ποσειδών ήταν με το μέρος μας, με το μέρος ημών των ταπεινών αμαρτωλών. Ο Απόλλων ωστόσο για κάποιον λόγο αποστασιοποιήθηκε, αφού μια μύγα μέσα στην καμπίνα μας ενοχλούσε συνεχώς, και ούτε οι παρακλίσεις, ούτε οι τεμενάδες στον καμπινέ δε τον έφεραν να την διώξει. Ίσως θα πρέπει να του θυσιάσουμε κανένα πεντακοσάρικο στη φωτιά για να μας έχει υπόψη την επόμενη φορά.
Στο δρόμο Ίντερνετ είχε ο πατέρας μου στο κινητό από κάρτα, το οποίο ανοίγαμε για να παρακολουθούμε ανελειπώς την πορεία των ελληνικών διαπραγματεύσεων. Ο μέγας Τσίπρας που δήθεν επρόκειτο να μας σώσει, τελικά αναγκάστηκε να συμφωνήσει σε ακόμα χειρότερα μέτρα απ’αυτά που του πρότειναν αρχικά. Το όχι που ψηφίσαμε δεν είχε κανένα νόημα, ένα δημοψήφισμα, που, όπως λένε, θύμιζε τα στημένα δημοψηφίσματα της Σοβιετικής Ένωσης στα οποία πίστευε ο λαός ότι ψήφιζε, αλά στην πραγματικότητα η κυβέρνηση ακολουθούσε αυτό που είχε σχεδιάσει. Γιατί τότε το έκανε; Απορώ. Απορώ επίσης γιατί σώνει και καλά ήθελε να κυβερνήσει. Στην πραγματικότητα πριν την εκλογή του τους τελευταίους μήνες του 2014 είχε σημειωθεί μικρή πορεία ανάπτυξης στη χώρα, η οποία έπεσε μετά την εκλογή του. Κι απ’ό,τι φαίνεται, του ήταν αδύνατον να διαπραγματευτεί σωστά με τους δανειστές όλους αυτούς τους μήνες, ώστε φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Φτάσαμε ως και στο σημείο να εκχωρήσουμε περιουσιακά στοιχεία ύψους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ σε μια εταιρέια του Λουξεμβούργου η οποία θα τα διαχειρίζεται, μήπως και αποπληρωθεί μέρος του χρέους! Όχι ότι με διαφορετική αντιμετωπιση του ζητήματος θα απαλλασσόμασταν απ’τους δανειστές – αυτό είναι αδύνατον, ιδίως τώρα που η επιδίωξή τους να πάρουν ό,τι μπορούν είναι εμφανής, αλλά σίγουρα θα μπορούσαμε να έχουμε ευνοϊκότερα μέτρα. Τι πιστεύετε; Εγώ το μόνο που έχω να πω είναι: ας μη μπαίναμε σ’αυτήν τη θέση εξαρχής. Τώρα πια είμαστε παγιδευμένοι.

Η εντελώς ασήμαντή μου καθημερινή ρουτίνα της τεμπελιάς και του μη μπλογκαρίσματος διακόπηκε ξαφνικά στο διάστημα 1-7 Δεκεμβρίου, γιατί τότε βρισκόμουν, χωρίς να το αξίζω βέβαια, σ’ένα απ’τα καλύτερα ξενοδοχεία της Ελλάδας. Ο λόγος παρουσίας μου εκεί ήταν ένα πρωτάθλημα… σκακιού τυφλών, στο οποίο συμμετείχα για πρώτη φορά, το οποίο, όπως και πέρσι, φιλοξενήθηκε στο ξενοδοχείο Αρίων στον Αστέρα Βουλιαγμένης με δωρεά της Αστήρ Παλάς. Ελπίζω αυτό να συνεχιστεί και για τα επόμενα έτη.
Τα αποσιωπητικά μπαίνουν στο σκάκι, γιατί είμαι σχεδόν εντελώς άσχετος με το παιχνίδι/άθλημα αυτό. Πριν έξι χρόνια ή και περισσότερο έκανα λίγα μαθήματα, αλλά δεν έδινα και πολύ σημασία και ελάχιστα θυμόμουν από τότε κι αυτά συγκεχυμένα. Μόλις μία βδομάδα πριν φύγω στην Αθήνα λοιπόν έκανα με τον πατέρα μου λίγες προπονήσεις για να το θυμηθώ, και τα ξαναθυμήθηκα όλα πολύ καλά προς μεγάλη μου έκπληξη, αν και ήμουν μπερδεμένος αρχικά. Σκέφτομαι ν’ασχοληθώ λίγο περισσότερο για νά’μαι καλύτερος την επόμενη χρονιά, τουλάχιστον για να παίζω αξιοπρεπώς.
Εδώ θα πρέπει να σημειώσω ότι το τυφλικό σκάκι διαφέρει λίγο από το κανονικό καθαρά για πρακτικούς λόγους. Οι κινήσεις και οι κανόνες είναι όμοια, η σκακιέρα και τα πιόνια έχουν το ίδιο σχήμα, τα χρώματα παραμένουν τα ίδια, απλώς τα μαύρα τετράγωνα είναι ανυψωμένα και όλα τα μαύρα κομμάτια και πιόνια φέρουν κουκίδα στην κορυφή τους. Επίσης επιτρέπεται το άγγιγμα των πιονιών απεριόριστα, ενώ στο βλεπόντικο σκάκι αγγίζεις το πιόνι μόνο όταν πρόκειται να το παίξεις. Αυτό τό’μαθα πρόσφατα και μου φάνηκε πολύ παράξενο. Το ρολόι που μετράει το χρόνο είναι ίδιο, ενώ οι διαγωνιζόμενοι σημειώνουν τις κινήσεις τους είτε γραπτά είτε ακουστικά, για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις στην πορεία. Εγώ, αφού δεν περίμενα νά’μαι καλός, δε σημείωνα, αν και θά’πρεπε, επειδή μικροδιαφωνίες υπήρξαν, αλλά όχι κάτι το σημαντικό, και συχνά σημείωνε ο άλλος για μένα. Μια ακόμα ιδιαιτερότητα που έχει, και την έμαθα τελευταία στιγμή, είναι ότι στους επίσημους τουλάχιστον αγώνες παίζεται με δύο σκακιέρες, ώστε να μη μπερδεύονται οι διαγωνιζόμενοι απ’τα χέρια του άλλου που ψάχνουν, επομένως ο καθένας θα πρέπει ν’αντιγράφει την κίνηση του αντιπάλου στη σκακιέρα του. Στο συγκεκριμένο πρωτάθλημα τουλάχιστον, τα κινητά απαγορεύονται αυστηρά, κι αν χτυπήσει ένα έστω και λίγο και γίνει αντιληπτό, το παιχνίδι μηδενίζεται κι αυτός με το κινητ΄΄ο χάνει. Ο πατέρας μου έτσι έχασε ένα παιχνίδι. Εγώ το έκλεινα πάντα, άρα δεν είχα πρόβλημα.
Εκεί ήμασταν 28 διαγωνιζόμενοι, από τα δύο αθλητικά σωματεία τυφλών της Θεσσαλονίκης (Πυρσός και Ήφαιστος), του Βόλου (Πειρατές) και της Αθήνας (Κεραυνός, Πήγασος Κυψέλης και ΠΕΤΑ). Εμείς του Πυρσού ήμασταν 7, με 4 αγωνιζόμενους και 3 συνοδούς. Επειδή ήταν αδύνατον να παίξουν όλοι μεταξύ τους, οι διάδες κληρόνονταν, στην αρχή τυχαία, έπειτα οι καλύτεροι με τους καλύτερους, οι χειρότεροι με τους χειρότερους κλπ. Ο νικητής έπαιρνε έναν πόντο, ο ηττημένος κανέναν, ενώ στην ισοπαλία μισό ο καθένας. Τα παιχνίδια γίνονταν σε μία ευρύχωρη αίθουσα συνεδριάσεων από 4 μέχρι 8 η ώρα το απόγευμα, με δύο ώρες ν’αναλογούν στον κάθε παίκτη, και με όλο τον υπόλοιπο χρόνο της ημέρας ελεύθερο για ό,τι θέλαμε.
Αν και θα σας φανει αστείο, είχα δύο νίκες! Η μία αντίπαλος ήταν αρχάρια κι όχι τόσο σίγουρη, ενώ ο άλλος, ο τελευταίος του διαγωνισμού, μου φαινόταν πως έστηνε επίτηδες τα πιόνια του να φαγωθούν, αν και μου έφαγε κανένα δύο συμβολικά. Ίσως κέρδιζα ακόμα μία φορά, αλλά δεν ήμουν σίγουρος για τις κινήσεις μου και με έφαγε παρά λίγο. Όλες τις υπόλοιπες φορές μου έκαναν ματ πριν καλά-καλά περάσει η πρώτη ώρα. Δεν πειράζει, του χρόνου θα είμαι καλύτερος. Ο Αργύρης Κουμτζής, που τυχαίνει να τον γνωρίζω, ήταν ο πρώτος στους νέους και ο δεύτερος σε όλους, ο οποίος είναι άριστος στο σκάκι κι έχει διακριθεί παγκοσμίως σε πρωταθλήματα νέων στο παρελθόν. Είναι πανέξυπνος, άριστος στα μαθηματικά, ασχολήθηκε με το σκάκι από παιδί και τώρα σπουδάζει φυσική στο Αριστοτέλειο. Πρώτος ήταν ο Κλήμης Λαέρτης του Κεραυνού, και στις γυναίκες πρώτη ήταν η Αθηνά Λιβανοπούλου του Πηγάσου. Μόνο 6 γυναίκες είχαμε, που μου φάνηκαν πολύ λίγες. Προφανώς δεν ασχολούνται και πολλές στην Ελλάδα, όπως γενικώς εδώοι γυναίκες δεν ασχολούνται με τίποτα. Εγώ ήμουν λίγες θέσεις πριν το τέλος με δύο πόντους. Ο πατέρας μου, επειδή αναγκάστηκε ν’αποχωρήσει λόγω ποδοσφαιρικών αγώνων την Πέμπτη, μάζεψε μόνο ενάμισι πόντο, και φυσικά θα είχε πολύ περισσότερους αν παρέμενε. Περισσότερα για το πρωτάθλημα μπορείτε να διαβάσετε στη σελίδα της Εθνικής Αθλητικής Ομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρίες.
Το ξενοδοχείο ήταν υπερπολυτελές. Είναι ένα από τα τρία που βρίσκονται στην έκταση του Αστέρα, που είναι γύρω στα 50 στρέμματα και βρίσκεται στην άκρη μιας μικρής χερσονήσου. Τα άλλα δύο ξενοδοχεία είναι θερινά και τώρα είναι κλειστά. Όλος ο κήπος ήταν φυτεμένος με γκαζόν, θάμνους και δέντρα, τα οποία ήταν στολισμένα με λαμπιόνια για τα Χριστούγεννα. Όλα τα αυτοκίνητα στάθμευαν σ’ένα πάρκινγκ μακριά από την είσοδο, αν και μερικά ακριβά βρίσκονταν μπροστά ακριβώς στην είσοδο, ίσως για λόγους φιγούρας. Στον εξωτερικό χώρο ήταν διασκορπισμένες μικρές βίλες, τις οποίες μάλλον νοίκιαζαν έναντι τεράστιου χρηματικού ποσού. Η θάλασσα ήταν δίπλα μας, ενώ αμέσως έξω απ’το ξενοδοχείο υπήρχε μαρίνα σκαφών, προφανώς όχι για το φτωχικό ιστιοφόρο σκάφος των 8,2 μέτρων που έχουμε εμείς. Το ξενοδοχείο μας ήταν εξαώροφο, με τους δύο ορόφους στο υπόγειο. Είχε γυμναστήριο, σάουνα, σπα, πισίνα και πολλλές άλλες ανέσεις. Τα δωμάτιά μας, που βρίσκονταν στον τρίτο όροφο, ήταν ευρύχωρα με μπάνιο σαν σαλόνι, χωρισμένο σε διαμερίσματα ανάλογα μ’αυτό που θα έκανες εκέι μέσα, ενώ είχαν θέα στη θάλασσα και αρκετά μεγάλο μπαλκόνι. Ευτυχώς το Ίντερνετ ήταν γρήγορο παντού. Ο τέταρτος όροφος, με τα πλέον πολυτελή δωμάτια, είχε ανεξάρτητη πρόσβαση στο ισόγειο. Σκεφτείτε τι προσωπικότητες έχουν διαμείνει εκεί. Από Άραβες, μεγαλοεπιχειρηματίες και παγκόσμιοι τραπεζίτες μέχρι Έλληνες πολιτικοί και άνθρωποι του υποκόσμου. Άσχετα με τα άτομα που πέρασαν από εκεί, το μόνο σίγουρο είναι πως λίγα έστω μόρια κοκαΐνης υπάρχουν κάπου στο σύμπλεγμα. Αυτά πάνε πακέτο με το χρήμα.
Αλλά το καλύτερο κομμάτι ήταν το φαγητό. Στο πρωινό είχαμε τεράστια ποικιλία για να διαλέξουμε, από γαλοπούλα, φρούτα και αυγά μέχρι ροκφόρ, καπνιστό σολωμό και τηγανίτες, ενώ ο μάγειρας μπορούσε να σου φτιάξει ομελέτα με ό,τι συστατικά ζητούσες. Το μεσημέρι και το βράδυ είχαμε ένα πιάτο σαλάτα, ένα φαγητό κι ένα γλυκό ο καθένας. Έφαγα πολλά γκουρμέ και πρωτότυπα γεύματα εκεί. Θα μου μείνει ένα μοσχάρι μαγειρεμένο με πολλά λαχανικά, μπαχαρικά και κασέρι, μία σαλάτα με χάλιμπουτ και σολωμό καπνιστά, ένα πιάτο με σολωμό και ταμπουλέ, ραβιόλι γεμιστο με κασέρι, και πολλά γλυκά όπως σοκολατόπιτα, τάρτα σοκολάτας, διάφορα τουρτοειδή και σιρωπιαστά. Ένα μους σοκολάτας με ολόκληρα φουντούκια μέσα, που καθόταν πάνω σ’ένα μπισκότο ήταν το καλύτερο. Δυστυχώς ορισμένοι, όπως μερικοί παππούδες στις εκδρομές που είναι κλειστοί προς οτοιδήποτε καινούργιο και δυσανασχετούν με τα πάντα, ζητούσαν από τους μάγειρες να τους κάνουν κοινότοπα φαγητά όπως μακαρόνια με κιμά. Πέρσι οι μάγειρες είχαν θυμώσει τόσο πολύ με τη συμπεριφορά τους, που σταμάτησαν να κάνουν γενικώς για όλους τους σκακιστές και τους συνοδούς τους τα ωραία τους φαγητά. Ευτυχώς φέτος δεν έγινε κάτι τέτοιο. Πάντως εμείς ενημερώναμε τους σερβιτόρους όποτε μπορούσαμε για το καταπληκτικό φαγητό που μας πρόσφεραν, για να μην μας εξισώνουν μ’εκείνους. Βασικά για το φαγητό πήγα, αφού στο σκάκι δεν περίμενα να διαπρέψω.
Το ξενοδοχείο πάντως ήταν λίγο πεσμένο από το σύνηθες, απ’ό,τι μας λέγανε, γιατί βρισκόταν σε διαδικασία πώλησης. Τώρα το έχουν κατά 70% Άραβες και κατά 30% Τούρκοι, αλλά σύντομα θα παραδοθεί όλο σε Άραβες του Κατάρ. Ο κόσμος ήταν λιγότερος, τα σπα κρύα, και τα κλειστά θερινά ξενοδοχεία κάπως παραμελημένα.
Πολλά μέρη για βόλτα δεν υπήρχαν στη γύρω περιοχή, μιας και ήμασταν σε απομακρισμένο μέρος. Ήταν να πάμε στο Σούνιο, αλλά ήταν αρκετά μακριά τελικά. Πήγαμε ένα πρωί στο καφέ Αλκιονίδες στη Βάρκιζα, ένα απ’τα πιο γνωστά καφέ των Αθηνών, σ’ένα μικρό γκρεμό πάνω απ’τη θάλασσα. Πολύ όμορφο μέρος. Την Παρασκευή το απόγευμα πήγαμε στο θέατρο Πράματα και Θάματα με το Ζουγανέλη, το οποίο παιζόταν στο Μικρό Παλάς και πολύ δε μ’άρεσε. Ήταν μέτρια κωμωδία με πολλές ατάκες, γενικώς τύπου Σεφερλή και με πλοκή λίγο ασύνδετη. Στην αρχή μία γυναίκα παραπονιόταν για τον άντρα της που πήγε στη Γερμανία για δουλειά. Μετά εμφανίστηκαν τρεις κρατούμενοι στη φυλακή, οι οποίοι βρέθηκαν εκέι εξαιτίας υποτιθέμενης εμπλοκής σε συμμορία ηλεκτρονικής κλοπής χρημάτων από τραπεζικούς λογαριασμούς πολιτών. Μία αστυνόμος της αντιτρομοκρατικής έκανε ψεύτικα προφίλ ως γκόμενα όλων τους με αποτέλεσμα να τους συλλάβει, αν και στην πραγματικότητα μονο ο ένας ήταν ενόχος, οι άλλοι απλώς πιάστηκαν για να φαίνεται πως η αστυνομία κάνει έργο. Στήνοντας χιουμοριστικά διαφημιστικά σποτάκια, τα οποία δεν έγιναν δεκτά από κανέναν, π.χ. «στην Ελλάδα περνάς καλύτερα έξω, γι’αυτό μην κλέβεις) προσπάθησαν να προσελκύσουν την προσοχή του κοινού. Αργότερα η γυναίκα της αντιτρομοκρατικής ερωτεύτηκε τον ένοχο, και τη θέση της ανέλαβε άλλος. Τους πρότεινε πως θα είχαν μεγαλύτερη ελπίδα να βγουν αν παραδέχονταν τη συμμετοχή τους στο έγκλημα ως επαναστατική πράξη, που ίσως έτσι τους ευνοούσε το αντίπαλο κόμμα άπαξ και κέρδιζε τις εκλογές. Έπειτα προσπαθούσαν να τους πλησιάσουν πολλοί του παρόντος κόμματος με λεφτά ώστε να τους βγάλουν και να τους δώσουν κάποια θέση και να σταματήσουν να διαμαρτύρονται, αλλά δεν το δέχονταν. Τελικα ο θείος του εμπλεκόμενου, ο οποίος ήταν πρόσωπο της μαφίας και μισούσε ο εμπλεκόμενος, κατόρθωσε να τους βγάλει με μεγάλο χρηματικό ποσό. Αφού βγήκαν από τη φυλακή, συνέχισαν τη ζωή τους απλά, και σταμάτησαν ν’ακούγονται εντελώς. Υποτίθεται πως το χρήμα κερδίζει την ιδεολογία. Στο τέλος ξαναεμφανίζεται αυτή η γυναίκα, της οποίας ο άντρας επιστρέφει, στον οποίο διηγείται για ένα όνειρο που είδε μ’αυτόν να μπλέκει στη φυλακή με τα παραπάνω. Δεν έβγαλα και πολύ νόημα από την ιστορία. Αυτό που μου έμεινε είναι ότι οι γυναίκες είναι επικινδυνες και δεν ξέρεις ποτέ τι σου στήνουν. Ευχόμασταν όλες τις μέρες πριν κατέβουμε στο κέντρο της Αθήνας να μην ψοφήσει, όπως λέγαμε, ο ληστοτρομοκράτης Ρωμανός την ημέρα εκείνη και γίνουν επεισόδια, αλλ’ευτυχώς δεν ψόφησε. Ευτυχώς εκεί που βρισκόμασταν, ακόμα και πόλεμο ν’άνοιγαν οι κουκουλοφόροι, δε θα καταλαβαίναμε τίποτα.
Πέρασαν λοιπόν οι μέρες, κι έφτασε η ώρα της επιστροφής. Αφού δώσαμε τα κλειδιά μας και η υπάλληλος μας ευχήθηκε εις το επανιδείν (λίγο δύσκολο αν δεν ξαναμείνω με δωρεά), φύγαμε. Το συγκεκριμένο αυτοκίνητο του Πυρσού είχε κάποια μικροπροβλήματα ως παλαιό όχημα, αλλ’ευτυχώς δεν ήταν πολύ σοβαρά.
Μόλις γύρισα εδώ, βρέθηκα και πάλι αντιμέτωπος με την πραγματικότητα των φτωχών. Τηλέφωνο και Ίντερνετ δεν είχαμε για 3 ημέρες, και η CYTA δεν φαινόταν να παίρνει τα αιτήματά μας υπόψη. Πολύ συχνά και τις προηγούμενες μέρες είχαμε διακοπές στην τηλεφωνία και το Ίντερνετ, και υποπτεύομαι ότι η εταιρεία φταίει, αφού όσους ηλεκτρολόγους κι αν φωνάξαμε δεν βρήκαν κάποιο ελάττωμα. Λίγο Ίντερνετ είχα το πρωί της Δευτέρας στις 9, αλλά από εκεί και στο εξής κόπηκε. Έτσι επιστρέψαμε και πάλι στον ΟΤΕ, ο οποίος δε μας έχει παρουσιάσει απολύτως κανένα πρόβλημα ως τώρα.
Χωρίς Ίντερνετ λοιπόν, διάβαζα βιβλίο. Τελείωσα την τέταρτη έκδοση του βιβλίου της ερπετολογίας, που ξεκίνησα ενόσω ήμουν στην Αθήνα, για το οποίο περισσότερα θα διαβάσετε εδώ.

Η Τετάρτη, 21 Μαΐου, ήταν μια σημαδιακή μέρα για μένα. Πλέον δεν ήμουν μαζί με την κοπέλα που αγαπούσα. Δυστυχώς χωρίσαμε μετά από 5 μήνες και 12 μέρες σχέσης, επειδή αγανακτήσαμε και οι δύο από διάφορα προβλήματα που προέκυψαν μαζεμένα προς το τέλος, τουλάχιστον η αφορμή ήταν αυτή, αλλά απ’ό΄,τι κατάλαβα αργότερα, αυτή δεν πήρε το ίδιο σοβαρά τη σχέση όπως εγώ.
Τη συγκεκριμένη κοπέλα την ήξερα από παλιά, πάντοτε φαινόταν χαρούμενος κι ανοιχτός άνθρωπος. Πάντοτε ήταν χαμογελαστή, της άρεζε να βοηθάει ανθρώπους, μιλούσε ευγενικά και δε θυμάμαι να προσέβαλε ποτέ κανέναν. Μπορεί να ήταν λίγο αμελής, αλλά δε με πείραζε αυτό, λες κι εγώ είμαι τέλειος χαρακτήρας. Ήταν κοντούλα κι αρκετά όμορφη, αν και ελαφρώς στρουμπουλή. Το όνομά της ήταν Μαρία. Πάντοτε την είχα σε ιδιαίτερη εκτίμηση, αλλά πραγματικά άρχισα να ενδιαφέρομαι από πέρσι τον Ιούλιο, όταν την γνώρισα καλύτερα σε μια κατασκήνωση που ήμασταν μαζί. Μπορώ να πω πως σύντομα την είχα ερωτευτεί. Κυριαρχούσε στις σκέψεις μου, τη θεωρούσα τέλεια κλπ. Από τότε άρχισα ν’ασχολούμαι πιο συστηματικά μαζί της, ώσπου στις 9 Δεκεμβρίου τα φτιάξαμε κανονικά. Τότε ένιωθα απίστευτα τυχερός, νομίζοντας πως βρήκα τη γυναίκα που πράγματι μου ταιριάζει. Έλεγα: «Ούτε χρειάστηκε να ψάξω μακριά, ούτε να γνωρίσω ό,τι νά’ναι άτομα και να φάω τα μούτρα μου στο τέλος, δίπλα μου την είχα τόσο καιρό χωρίς να ξέρω, και τώρα είμαστε μαζί. Υπάρχει κάτι καλύτερο απ’αυτό;»
Τους δύο πρώτους μήνες περάσαμε καλά, με λίγα σχετικά προβλήματα, από το Φεβρουάριο και μετά ωστόσο άρχισαν οι δυσκολίες. Αντιλήφθηκα πως άρχισε ν’απομακρύνεται από μένα. Είτε χανόταν, είτε ανέβαλλε πράγματα μαζί μου, και προέβαλε συνεχώς δικαιολογίες. Συνήθως επικαλούταν τα μαθήματά της, μιας κι έχει σχολείο ακόμα (αυτή είναι 17 χρονών, εγώ 20), ενώ άλλες φορές μπορούσε να καλυφθεί με οποιαδήποτε δικαιολογία, από το ότι είχε επισκέψεις μέχρι ότι ήταν κουρασμένη και δε μπορούσε. Στην πραγματικότητα οι περισσότερες αυτών των καταστάσεων δεν ήταν ψέματα, αλλά το πράγμα είχε πάρει απελπιστικές διαστάσεις. Καταλήξαμε να βγαίνουμε μια φορά το μήνα μόνο, ενώ τα τηλεφωνήματά μας ήταν συνήθως σύντομα, και μηνύματα ανταλλάσσαμε σπάνια, και πλέον όχι ερωτικού περιεχομένου. Οι πολύωρες συζητήσεις μας στο σκάιπ φάνταζαν πλέον γεγονός προηγούμενης ζωής. Προφανώς δεν ήμουν στις άμεσες προτεραιότητές της, αφού σχεδόν πάντοτε πρότασσε το πρόγραμμά της, τις δραστηριότητες της και την καλοπέρασή της αντί για μένα. Εντάξει, είναι λογικό και σωστό να μη μπορεί ν’ασχολείται πάντα μαζί μου, αλλά η περίπτωσή της δε μπορούσε να δείξει καταφανέστερα την έλλειψη ενδιαφέροντος. Ως μαθήτρια που ήταν και ίσως ήθελε να ξεκουραστεί στον ελεύθερο χρόνο της, συχνά την δικαιολογούσα, αλλά μετά από ένα διάστημα άρχισα ν’αμφιβάλλω και να διεκδικώ τα αυτονόητα, με αποτέλεσμα να μαλώνουμε. Κι εγώ μπορέι να ήμουν σκληρός στους διαπληκτισμούς μας, αλλά δεν πιστεύω πως αυτό δε θα μπορούσε να διορθωθεί, όπως έλεγε αυτή. Υπήρχαν βέβαια και μέρες που συμφιλιωνόμασταν και ήμασταν πάλι καλά, αλλά λιγόστευαν όλο και περισσότερο. Προς το τέλος αντιλήφθηκα πως όχι μόνο χανόταν, αλλ’επίσης με απέφευγε, και μάλιστα μού’λεγε ψέματα, που όπως παραδέχτηκε αργότερα, τα έκανε για να μη συναντηθεί μαζί μου και μαλώσουμε πάλι, αν και αυτό που δε σκέφτηκε ήταν πως αν συμπεριφερόταν πολύ καλύτερα, ίσως δεν υπήρχε θέμα καν, και πιθανό είναι να’μασταν ακόμα μαζί χαρούμενοι και το άρθρο αυτό να μην υπήρχε. Ε, και τελικά χωρίσαμε. Δε γράφω λεπτομέρειες για τα προβλήματά μας, επειδή πρώτον δε σας αφορούν, και δεύτερον δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι η περιγραφή της αποσύνθεσης μιας υποτιθέμενης ιδανικής σχέσης, τα συναισθήματά μου, την άποψή μου και ό,τι μού’μεινε απ’αυτό.
Από τηλεφώνημα που της έκανα λίγο αργότερα, κυρίως για να εκτιμήσω τη συναισθηματική της κατάσταση, μήπως και ήταν δυνατόν να το ξανασκεφτούμε, διαπίστωσα πως δεν είχε επηρεαστεί, ή τουλάχιστον επηρεάστηκε ελάχιστα και πρόσκαιρα, από το χωρισμό. Μιλούσε σαν να μην είχε συνέβη τίποτα μεταξύ μας, και φυσικά η πιθανότητα να συνεχίσουμε χωρίς προβλήματα πλέον ήταν αδιανόητη. Άλλωστε πίστευε πως ο λόγος για τον οποίον δε θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε είναι επει΄δη θα μαλώναμε ξανά, και επέμενε πολύ σ’αυτό, αν κι εγώ κατάλαβα πως απλώς δεν ήθελε, για να μην έχει υποχρεώσεις, γιατί αν υπήρχε πραγματική αγάπη θα το ξανασκεφτόταν σίγουρα. Άλλα ζευγάρια χωρίζουν για πολύ σημαντικότερα θέματα, αλλά επειδή αγαπιούνται και επιθυμούν να βρίσκονται μαζί, τα ξαναφτιάχνουν. Αυτή λοιπόν ήταν ο ίδιος άνθρωπος, που πριν λίγους μήνες μού’λεγε πως μ’αγαπά, πως θά’ναι για πάντα μαζί μου και δίπλα μου σε κάθε δυσκολία, πώς το ένα, και πως το άλλο. Όλα αυτά αποδείχθηκαν άνευ νοήματος. Τελικά συμπέρανα πως ποτέ δε μ’αγάπησε όσο εγώ. Πέρα απ’τον αρχικο ενθουσιασμό, δε μου φάνηκε πως εξακολουθούσε να δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον στη συνέχεια. Ενώ εγώ της είχα δώσει αρκετά και είχα τη διάθεση να κάνω πολλά περισσότερα εφόσον με επέτρεπε – με τον τρόπο της δε μου άφηνε περιθώρια να κάνω πολλά -, αυτή δεν πρόσφερε σχεδόν τίποτα. Τα λόγια δεν έχουν αξία χωρίς αποδείξεις. Υποψιάζομαι πως ίσως τελικά απλώς έκανε μια σχέση για να νιώθει πως έχει κάποιον και να το δείχνει και στους άλλους, αφού και οι δύο προηγούμενες της ήταν τραγικές αποτυχίες, για το φαίνεσθαι δηλαδή. Εάν αυτό ισχύει, τότε είναι υπερβολικά ανώριμος χαρακτήρας κι απ’τα χειρότερα άτομα που έχω γνωρίσει χωρίς καμία υπερβολή. Ακόμα είμαι νέος, χωρίς πολλές αρνητικές εμπειρίες απ’τη ζωή, κι αυτή είναι το χειρότερο διαπροσωπικό πρόβλημα που συναντώ. Εντούτοις μια αχνή ελπίδα πως τα πράγματα θα μπορούσαν να τραπούν προς το καλύτερο εξακολουθούσε να βρίσκεται σε μια απόμερη γωνία του μυαλού μου, ώσπου τελικά συνειδητοποίησα, από την άκρρως αδιάφορη συμπεριφορά της προς εμένα, και λόγια που άκουσα πως είπε, πως σίγουρα δε με θέλει πια.
Απ’αυτήν την ψευδοσχέση έμαθα πολλά πράγματα, που ίσως με βοηθήσουν στο μέλλον: Πως δε θα πρέπει ν’αγνοώ μικροπροβλήματα, ώστε να προλάβω χειρότερες καταστάσεις έπειτα, αλλά παράλληλα θα πρέπει να είμαι πιο μετριοπαθής στη διαχείριση των διαφορών μου μ’έναν άλλον, γιατί ο άλλος μπορεί ν’αγανακτήσει, πως ακόμα κι άνθρωποι που θεωρούμε κοντινούς μας μπορει να είναι ανειλικρινείς, και, το σημαντικότερο, πως η διαίσθηση δεν έχει πάντα δικιο. Εγώ πίστευα, επειδή ήμουν αρκετά επίμονος μ’αυτήν μέχρι να την έχω κοντά μου, πως γνώριζα κατά βάθος πως η συγκεκριμένη είναι η κατάλληλη για μένα παρά τις διαφορές μας, και προσπαθούσα έτσι να λύσω τα προβλήματά μας πάση θυσία, αλλά έπεσα έξω.
Παρόλα αυτά είχε και αρκετά καλά. Επειδή την ήξερα αρκετά, αλλά εξακολουθούσε να μου είναι άγνωστη και διαφορετική, μπορούσαμε να συζητάμε και για τα κοινά μας στοιχεία και για τα διαφορετικά, έχοντας πολλά πιθανά θέματα συζήτησης. Όταν ήμασταν στα καλά μας, ήταν πολύ γλυκιά κι ευχάριστη, συνεννοήσιμη και λογική. Ήταν αρκετά ψύχραιμη και δεν αγχωνόταν εύκολα, χαρακτηριστικό που όπως δυστυχώς αποδείχθηκε αργότερα ήταν άμεσα συνδεδεμένο με την εκνευριστική της αναισθησία, που εκδηλωνόταν ως αδιαφορία, αμέλεια και μη διάθεση ανοιχτής έκφρασης των συναισθημάτων της όποτε έπρεπε. Επίσης ασχολούταν με την τέχνη, και το διάστημα αυτό συμμετείχε σε θεατρική ομάδα, ενώ γράφει ποιηματάκια. Παρακάτω θα παραθέσω μερικά από τα πρωτόλεια ποιήματά της που μου έδωσε, τα οποία θεώρησα καλύτερα, για να’χετε μια ιδέα. Πιστεύω πως αν ασχοληθεί σοβαρά, πράγμα που αμφιβάλλω, ίσως στο μέλλον διαπρέψει.

Αγάπη

Φεύγει ο έρωτας με τον καιρό
όμβως εγώ μια ζωή θα σ’ αγαπώ
μου ‘πες μια βραδιά
με το φεγγάρι στα μαλλιά.

Και εγώ σου γέλασα γλυκά,
γιατί ποτέ δεν πίστεψα σ’ αυτά,
τα λόγια τα μεγάλα,
τα φαντασμαγορικά.

Μια ταινία η ζωή
και σκηνοθέτης της εσύ
οδήγησε με στην κορφή
να ζήσω ό,τι έχω ονειρευτεί.

Σου το ‘χω πει πως σ’ αγαπώ
όπου θες μπορώ να ορκιστώ.
Απ’ τη ζωή μου μη χαθείς,
να μείνεις, να επιμείνεις
μονάχα εσύ μπορείς.

Αγάπη έχω στης καρδιάς τα βάθη
το τραγουδάνε τα πουλιά
σ’ όλης της γης
τα πλάτη.

Δυο μάτια καστανά
μ’ έχουνε τρελάνει
συνέχεια αναρωτιέμαι
που πάει και τι κάνει.

Μου λείπεις τόσο πολύ,
κοντά σου θα πετάξω σαν πουλί.
Θα σου δώσω, θα μου δώσεις ένα φιλί
και πάλι θα χαθώ σαν έρθει το πρωί.

Και να που τελικά
τον εαυτό μου δεν γνώριζα καλά,
με λάβωσαν του έρωτα τα βέλη
μα εμένα καθόλου δε με μέλει.

Δύσκολες μέρες

Στάθηκες στην πόρτα,
με κοίταξες θλιμμένα
τέλειωσε μου είπες
η ζωή για μένα.

Καθίσαμε δίπλα δίπλα
σου κράτησα τα χέρια
κι από μέσα βγήκανε
χιλιάδες περιστέρια.

Μίλα μου σου είπα,
μίλα μου
πως μπορώ να βοηθήσω
ζήτα μου.

Και μου απάντησες
κανένας δε μπορεί
ούτε εσύ μπορείς.
Μονάχα να ελπίζεις
αυτό να κάνεις, να χαρείς.

Και συνέχισες με θλίψη
του μυαλού μου
τα τεχνάσματα μ’ έχουν
πια συνθλίψει.

Δεν υπάρχω νιώθω
για κανέναν και για τίποτα
δεν αισθάνομαι
πια πόθο.

Θα πεθάνω νομίζω
τα βράδια που ‘μαι μόνος
και το στομάχι με την καρδιά
γίνονται ένας κόμπος.

Σε κοίταξα στα μάτια
κι ήμουν έτοιμη να κλάψω,
σώπα σου είπα, σώπα και
εγώ να σ’ αγαπώ ποτέ μου
δεν θα πάψω.

Μαζί θα το παλέψουμε
κι αυτό,
σώπα σε λίγο
πιάνουμε ουρανό.

Λευκό λουλούδι

Λευκό λουλούδι
η ψυχή του
κανένα δεν πείραξε
ποτέ μες την ζωή του.

Μέσα στου κόσμου
την κακία
να κρατήσει προσπαθεί
τη δική του ευωδία.

Αγκάθια μητερά
τον πληγώσανε βαθιά
και ο πόνος διαπέρασε
για πάντα την καρδιά.

Τώρα στέκεται αμίλητος,
βουβός, μαρμαρωμένος
και απ’ του κόσμου τις χαρές
αποξενωμένος.

Τίποτα δεν τον ενδιαφέρει,
τίποτα δεν τον συγκινεί
μόνο στον εαυτό του
ερμητικά έχει κλειστεί.

Ποίηση

Ποίηση είναι
η χαρά της ψυχής,
το ψωμί στο τραπέζι
της ζωής.

Ποίηση είναι
αγαλίαση ψυχής,
έκφραση γνώμης
πολύ δυναμικής.

Η ποίηση είναι
τρόπος ζωής,
ξεκίνημα διαδρομής
απίθανης, μαγευτικής.

Η ποίηση είναι αναζήτηση
στα μονοπάτια του μυαλού
εμπειρία ταξιδιού
αξέχαστου, μοναδικού.

Με την ποίηση μπορείς
την πέτρα να λυγίσεις
δράκους και εχθρούς
μ’ αυτή μονάχα να νικήσεις.

Ο ποιητής ποτέ
δεν ησυχάζει,
ακόμα και στον ύπνο του
όλο στιχάκια βγάζει.

Η ποίηση είναι πόνος,
ελπίδα, μοναξιά
είναι αισιοδοξία,
αγάπη, αγκαλιά.

Τα δύο πρώτα απευθύνονται σ’εμένα. Το πρώτο είχε να κάνει με την αγάπη μας, ενώ το δεύτερο το έγραψε όταν εγώ για λίγο καιρό το Μάρτιο ένιωθα πολύ άσχημα και νόμιζα πως κανείς δε μπορούσε να με βοηθήσει, η μόνη μου θετική σκέψη ήταν αυτή, αν και στην πράξη η υποστήριξή της ήταν τουλάχιστον ανεπαρκής. Όπως απέδειξε ο χρόνος πάντως, οι σκέψεις τις αυτές δεν είχαν αντίκρισμα στην πραγματικότητα. Τα λόγια είναι εύκολα για όλους, η πράξεις είναι αυτές που ζορίζουν και απ’αυτές θα κριθεί εάν κάπιος αξίζει πραγματικά ή όχι.
Ακόμα κι αν έχω αποδεχτεί την κατάσταση και υπενθυμίζω συνεχώς στον εαυτό μου πως δεν ήταν τελικά κάτι το ιδιαίτερα σημαντικό, δεν μπορώ να πω πως έχω ξεπεράσει πλήρως τον πόνο. Ακόμα υπάρχουν λίγε στιγμές οπότε νιώθω θλίψη για τα γεγονότα αυτά. Αλλά θα πρέπει να πάω μπροστά, σε πράγματα ουσιωδέστερα. Ήδη έχω σχεδόν ανακάμψει, σε σημείο δηλαδή που δεν πρήζω τον κόσμο γι’αυτήν κι αν την συναντήσω μπροστά μου δε θα ενοχληθώ καθόλου, αλλά πιστεύω πως ο μόνος που μπορέι να με βοηθήσει είναι ο χρόνος. Και μετά δε θα είμαι απλώς όπως πριν, αλλά καλύτερα! Το μόνο σίγουρο και παρήγορο πάντως είναι πως αυτό δεν έπληξε μόνο εμένα, έχει συμβεί στους περισσότερους ανθρώπους. Μπορεί να είναι δυσάρεστο, αλλά μάλλον έτσι είναι η ζωή. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι για τον καθένα.
Και καταλήγω στο χιλιοειπωμένο συμπέρασμα που δε μαθαίνεται όσο κι αν λέγεται, πως οι άνθρωποι δεν είναι αυτό που δείχνουν.

Το σκεφτόμουν εδώ και καιρό να το ανοίξω, επειδή ήθελα ν’ανεβάζω διάφορα βίντεο που θα ήταν ενδιαφέροντα, αλλά κάθε φορά βαριόμουν να πράξω κι έτσι τα άφηνα για το εγγύς μέλλον, ώσπου βρήκα τους κωδικούς του αδρανούς Gmail λογαριασμού μου, και το Σάββατο στις 22 Φεβρουαρίου, δύο μέρες δηλαδή μετά την Τέταρτη επέτειο του Ιστολογίου μου, Άνοιξα ένα κανάλι στο youtube. Πλέον είμαι κι εγώ μέλος, θεωρητικά τουλάχιστον, σ’αυτήν την απέραντη διαδικτυακή κοινότητα όπου κάθε λογής βίντεο ανεβαίνει και σχολιάζεται, όπου θα μπορούσα κι εγώ να κάνω το ίδιο, αλλά, ως συνήθως, η πραγματικότητα δεν είναι ωραία και καλή.
Λογαριασμό Youtube είχα και στο παρελθόν, προτού αγοραστει από τη Google, και θυμάμαι πως ήταν πολύ εύχρηστος, αν και στην πραγματικότητα τον χρησιμοποίησα ελάχιστα και δεν πρόλαβα να εκμεταλλευτώ όλες τις δυνατότητές του. Ήταν πάντως πολύ προσβάσιμος για άτομα με πρόβλημα όρασης. Η τωρινή κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Εκτός του ότι το ανέβασμα των βίντεο δυσκόλεψε επειδή βασίζεται σε γραφικά, ο χρήστης δε μπορεί να ενημερώσει το προφίλ του απ’το κανάλι του, αλλά θα πρέπει να πάει στο λογαριασμό του Gmail του για ν’αλλάξει πληροφορίες, κάτι που δεν είναι πάντοτε τόσο εύκολο, γιατί υπάρχουν πολλά πεδιά τα οποία θα πρέπει να ελέγξει, και, το χειρότερο, για κάθε πεδίο θα πρέπει ν’ανοίξει μια άλλη σελίδα, πράγμα που παίρνει λίγο χρόνο για να γίνει και μειώνει την προσβασιμότητα της λειτουργίας. Λέγοντας για πεδία, πρόσεξα κάτι αρκετά ανησυχητικό./ Η Google δεν αρκείται μόνο στα απαραίτητα, αλλά ρωτάει πάρα πολλές λεπτομέρειες για το χρήστη, όπως τόπο διαμονής, επάγγελμα, στοιχέια για τον εαυτό, σχολείο όπου φοιτεί ή φοιτούσε κλπ. Φυσικά δεν είναι αναγκαστική η συμπλήρωσή τους, όμως το γεγονός ότι υπάρχουν υποδηλώνει προσπάθεια δημιουργίας βάσης δεδομένων με τα προσωπικά δεδομε΄να των χρηστών. Εντάξει, πιθανότατα δε θα ζημιωθούμε άμεσα από το ηλεκτρονικό φακέλωμα, αλλά θα είναι πολύ ευκολότερο για κάποια μελοντική υπηρεσία νά’χει πρόσβαση στα προσωπικά μας δεδομένα, τα οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για σκοτεινούς σκοπούς. Μην αρχίζετε ν’ανησυχείτε τώρα ότι σας κατασκοπεύουν στο Ίντερνετ, αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Σίγουρο είναι επίσης πως δεν έχω μανία καταδιώξεως. Το απλό πράγμα που ήθελα εγώ ήταν ν’άλλαζα το όνομα του καναλιού μου σε «τουατάρα» από το ονοματεπώνυμό μου, το οποίο μάλλον μπήκε ως προεπιλογή εφόσον έδωσα το όνομά μου στα στοιχεία του Γκουγκλ λογαριασμόυ μου.
Πέρα απ’αυτές τις δυσκολίες, συνάντησα μεγάλο πρόβλημα στη λειτουργία των σχολίων, που αντί να γίνεται με εύκολο τρόπο πάλι είναι μια διαδικασία με γραφικά που απαιτεί ποντίκι. Λογαριασμός στο Youtube χωρίς σχόλια δε νοείται για μένα, οπότε αυτό με αγανάκτησε πραγματικά. Και το τελευταίο μου πρόβλημα δεν έχει να κάνει τόσο με το Youtube, αλλά με τη θέση των βίντεο. Πολλές κάμερες κινητών είναι ρυθμισμένες σε πλάγια λήψη, οπότε αν βιντεοσκοπήσεις κάθετα υπάρχει πρόβλημα, γιατί με΄τα στον υπολογιστή το βίντεο εμφανίζεται γυρισμένο στα αριστερά κατά 90 μοίρες. Στο κινητό ής το iPod δε φαίνετια πάντα αυτό. Τα βίντεο δε περιστρέφονται με μια απλή κίνηση όπως οι εικόνες, αλλά χρειάζεται το ανάλογο πρόγραμμα αναπαραγωγής νά’χει την κατάλληλη ρύθμιση, γιατί δεν την έχουν όλα. Για παράδειγμα το Windows Media Player δεν την έχει, έπρεπε γι’αυτό να κατεβάσω το VLC Media Player που την είχε. Εντούτοις η περιστροφή ήταν αδύνατη, επειδή γινόταν κι εδώ με ποντίκι. Το ίδιο και σ’ένα εξειδικευμένο υποτίθεται πρόγραμμα που κατέβασα, το Video Flip and Rotate. Σπατάλησα τρεις μέρες ψάχνοντας για λύση στο πρόβλημα, αλλά δε βρήκα τίποτα και τα παράτησα. Άλλωστε ποιος τυφλός θα παίξει με βίντεο για να’χει το λόγο η εταιρεία να κάνει τον κόπο να προσβασιμοποιήσει τα προγράμματά της; Και μη νομίζεται πως η περιστροφή της κάμερας σε όρθια λήψη είναι τόσο εύκολη. Μπορεί να μπορώ να την ρυθμίσω μια φορά, αλλά μετά πάλι επανέρχεται. Η επιλογή για μόνιμη περιστροφή θα πρέπει να βρίσκεται καπου στα άδυτα του φακέλου των ρυθμίσεων. Καλύτερη εντούτοις ρύθμιση θά’ταν η αυτόματη περιστροφή της κάμερας ανάλογα με τη θέση της, κάτι το οποίο ακόμα δε μπορώ να βρω, αλλά ξέρω πως είναι δυνατό.
Γι’αυτούς τους λόγους, σταμάτησα προσωρινα την ενασχόληση με το λογαριασμό μου, αν και πρέπει να προσπαθήσω επειδή θα ήθελα πολύ να μπορώ ν’ανεβάζω και να σχολιάζω βίντεο χωρίς εμπόδια. Ο λογαριασμός μου είναι
Εδώ.
Και το πρώτο μου βίντεο:

Είναι η Τσίκο, η η κουνέλα του μπαμπά μου, Που προσπαθει να φτιάξει φωλιά. Η μικρή αυτή κουνελίτσα δεν έχει κάνει ποτέ στη ζωή της παιδάκια, και γι’αυτό μερικές φορές κάνει φωλίτσα από μόνη της. Αυτό δεν είναι κάτι καλό. Μετά άραγε τι νομίζει, ότι της έφαγαν τα μικρά της παιδάκια;

Προβλήματα, προβλήματα στη ζωή μας, προβλήματα στις κουνέλες μας, προβλήματα παντού!