Category: πολιτική


Η ελληνική εκπαιδευτική και όχι μόνο πολιτική είναι γεμάτη παλινωδίες και δυσκολίες στην εφαρμογή των νέων μεταρρυθμίσεων. Η γενική εικόνα που μου δίνει είναι σαν κάθε παράταξη που βγαίνει στην εξουσία το μόνο που φροντίζει να κάνει να είναι να αναιρεί τις μεταρρυθμίσεις της προηγούμενης και να κριτικάρει τους προηγούμενους, χωρίς να υπάρχει ομοφωνία σε βασικά θέματα και έτσι χωρίς να φτάνουμε σε κάτι ώριμο και ουσιαστικό. Αντίθετα, στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες, επικρατεί περισσότερο η λογική και ο προσανατολισμός στην πραγματικότητα, και αναγνωρίζεται ότι είναι η απαραίτητη η συμφωνία των διαφόρων πολιτικών παρατάξεων σε ορισμένα ουσιώδη ζητήματα που αφορούν την ευημερία του κράτους. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ιδιαίτερα ανεπτυγμένο κοινωνικό κράτος στις σκανδιναβικές χώρες, το οποίο ευτυχώς ακόμα δουλεύει και η αξία του αναγνωρίζεται και από συντηρητικούς και από φιλελεύθερους. Απλώς διαφωνούν ως προς κάποια μικρά σημεία. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της παραπάνω κωμικοτραγικής κατάστασης στην ελληνική εκπαιδευτική πολιτική είναι το πολυσυζητημένο γλωσσικό ζήτημα, το οποίο πήρε πάνω από 150 χρόνια μέχρι να λυθεί.

Από ό,τι φαίνεται όμως ένας νέος επικός κύκλος ανοίγει, με ζήτημα τώρα το μάθημα των θρησκευτικών. Αν και συζητήσεις γίνονταν από παλαιότερα, τα γεγονότα εντάθηκαν με τις προτάσεις Φίλη το 2016 για τη μετατροπή του μαθήματος από κυρίως ορθόδοξη κατήχηση σε συγκριτική θρησκειολογία. Εντάξει, σε σύγκριση με την πλήρη απόρριψη του μαθήματος, δεν είναι και σπουδαία αλλαγή, και πιθανότατα η διδασκαλία του δε θα άλλαζε σημαντικά στην πράξη, εάν σκεφτούμε ότι πολλοί εκπαιδευτικοί παράλληλα με το βιβλίο θα παρέδιδαν και φωτοτυπίες στα παιδιά με επιπλέον πράγματα. Και όμως, η αντίδραση της Εκκλησίας ήταν σφοδρή και επιθετική. Έγιναν πολλά έκτροπα, όπως η κατάρα του μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιου να σαπίσει το χέρι του Φίλη. Όταν οι συζητήσεις αυξήθηκαν το Σεπτέμβριο, τα πράγματα εντάθηκαν ακόμα περισσότερο με τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο να ζητά την απομάκρυνση του Φίλη από τον υπουργικό θώκο. Τελικά καμία αλλαγή δεν έγινε, ο Φίλης αναγκάστηκε να υποχωρήσει, συναντήθηκε με τον αρχιεπίσκοπο και με τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης τον Οκτώβριο, ο Φίλης παύθηκε. Τέλος καλό όλα καλά.

Εντάξει, μπορεί να μη συμφωνώ με όσα έχει κατά καιρούς υποστηρίξει ο Φίλης, π.χ. μείωση της σημασίας της Γενοκτονίας των Ποντίων, αλά σε κάποια πράγματα είναι σωστός. Η θρησκεία δεν έχει θέση σε μία σύγχρονη κοινωνία, και από ό,τι φαίνεται υποστηρίζει με κάθε μέσω τον περιορισμό της επιρροής της. Το Μάρτιο δημοσίευσε άρθρο στην Εφημερίδα των Συντακτών, όπου υποστηρίζει ότι οι συνθήκες διαχωρισμού κράτους-Εκκλησία έχουν ωριμάσει, και πως αυτό θα πρέπει να ληφθεί υπόψη σε περίπτωση συνταγματικής αναθεώρησης.

Η ενεργή ανάμιξη της Εκκλησίας στην ύλη των θρησκευτικών συνεχίστηκε έντονα και τον Ιούνιο, όταν έπειτα από εισήγηση του μητροπολίτη Ύδρας κ. Εφραίμ στην έκτακτη συνεδρίαση της ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδας, έγινε αίτημα για αφαίρεση ορισμένων κομματιών της ύλης. Το Υπουργείο Παιδείας συμμορφώθηκε κατά τις υποδείξεις της εκκλησίας και αφαίρεσε τα «επίμαχα» σημεία από την ύλη του Λυκείου. Πρόκειται για το τραγούδι «Umbrella” της Ριάνα, το τραγούδι «Συννεφούλα» του Διονύση Σαββόπουλου, το τραγούδι «Μπαγάσας» του Νικόλα Άσημου, καθώς και μια γελοιογραφία του Economist για τους θρησκευτικούς πολέμους, η οποία απεικόνιζε ένα πεδίο μάχης, ερείπια, νεκρούς και έναν επιζώντα που αναφέρει: «Όλα ξεκίνησαν με μια διαφωνία ποιανού ο Θεός ήταν πιο ειρηνικός, καλοσυνάτος και συγχωρητικός». Επίσης, η Εκκλησία ζήτησε να δηλωθεί σαφώς στους μαθητές της α γυμνασίου ότι η γιόγκα δεν είναι γυμναστική, αλλά θρησκευτική πρακτική. Παράλληλα, η δομή του μαθήματος των θρησκευτικών άλλαξε, με ενσωμάτωση υλικού εκτός του βιβλίου, πολυμέσων, έργων τέχνης, κλπ. Ο προσηλυτισμός από ό,τι φαίνεται εκσυγχρονίζεται. Φυσικά οι παραπάνω παρεμβάσεις της εκκλησίας σε κοσμικό ζήτημα ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων σε όσους δεν επιθυμούν την ενσωμάτωση της εκκλησίας στον κρατικό μηχανισμό. Με επιστολή του στον υπουργό παιδείας Κώστα Γαβρόγλου, ο Γιάννης Αγγελάκας ζήτησε και με το δίκιο του να αποσυρθεί το τραγούδι των Τρύπες «Γιορτή», στην περίπτωση που εντάσσεται στη διδακτέα ύλη. Όπως δήλωσε: «Δεν θέλω να συμμετέχω σε εκπαιδευτικά πονήματα εάν αυτά χρειάζονται την έγκριση οποιουδήποτε ιερατείου. Ακόμα κι αν με εγκρίνουν αυτοί, δεν τους εγκρίνω εγώ γι’ αυτόν τον ρόλο». Το Υπουργείο Παιδείας απάντησε στις αντιδράσεις λέγοντας ότι οι συζητήσεις με την εκκλησία αφορούσαν τα προγράμματα σπουδών, και όχι το προτεινόμενο διδακτικό υλικό, και ότι όποιες προσθαφαιρέσεις ύλης γίνονται, που είναι κάτι σύνηθες, αποφασίζονται από το επιστημονικό προσωπικό του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ). Επίσης ενημερώνει ότι τα δύο τραγούδια είχαν ήδη αφαιρεθεί από το 2016, όταν και ξεκίνησαν οι διάλογοι μεταξύ της επιτροπής του ΙΕΠ και της επιτροπής της Εκκλησίας, ενώ το τρίτο, η «Συννεφούλα» ακόμα βρίσκεται στον οδηγό του Λυκείου για τον εκπαιδευτικό.

Μέσα από όλη αυτήν την αναταραχή για το θέμα του μαθήματος των θρησκευτικών, με παράδοξα έντονη ανάμειξη της Εκκλησίας, γεννάται το εξής εύλογο ερώτημα: Με ποια λογική αξιώνει η Εκκλησία να έχει λόγο για τα μαθήματα που διδάσκονται στο σχολείο;

Ως γνωστόν, η συνεργασία της εκκλησίας με την εκπαίδευση έχει βαθιές ρίζες στην Τουρκοκρατία και ακόμα παλαιότερα, στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Κοσμική εκπαίδευση με τη σημερινή έννοια τότε δεν υπήρχε, και όλα τα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα βρίσκονταν υπό την άμεση προστασία και έλεγχο της Εκκλησίας. Όμως το πρόβλημα της ανάμιξης της εκκλησίας σε εκπαιδευτικά ζητήματα στο σύγχρονο ελληνικό κράτος έχει πιο πρόσφατη αρχή. Μπορεί η βάση του να βρίσκεται αιώνες πριν, αλλά τα συγκεκριμένα γεγονότα που το διαμόρφωσαν όπως είναι σήμερα ξεκινούν από κινήσεις κατά την περίοδο της Κατοχής.

Όπως πάντοτε, έτσι και τότε η Εκκλησία διάλεξε την πιο σοφή και την πιο ασφαλή τακτική ώστε να επιβιώσει, τη συνεργασία δηλαδή με τον κατακτητή. Δείτε επίσης την επιστολή που έστειλαν τα γλειφτρόνια οι μοναχιοί του Αγίου Όρους στο Χίτλερ, μήπως και σώσουν το κωλαράκι τους. Η κατοχική κυβέρνηση και η Εκκλησία λοιπόν ανταγωνίζονταν για την εύνοια των Γερμανών, προκειμένου να κατοχυρώσουν την ισχύ τους. Και οι δύο θεσμοί θεωρούσαν την γερμανική κατοχή μια παρένθεση, η οποία στο μέλλον θα έφευγε και έτσι θα μπορούσαν να συνεχίσουν τη διακυβέρνηση του τόπου. Αντίθετα, η σχέση ιδίως της Εκκλησίας με τους Βούλγαρους ή τους Ιταλούς ήταν τεταμένη, αφού οι συγκεκριμένοι προσέβλεπαν σε μόνιμη διαμονή σε ελληνικά εδάφη και αφομοίωση πληθυσμών. Από ό,τι φαίνεται, η Εκκλησία ήταν πιο αποδεκτή. Ως θεσμός προσφιλής στο λαό, λειτουργούσε ως μεσάζοντας του τελευταίου με τους Γερμανούς κατακτητές. Μόνο προς το τέλος του πολέμου το 1944, οπότε, εν όψει της ήττας των Γερμανών, οι δεσμοί της με τους Γερμανούς άρχιζαν να διαρρηγνύονται, η Εκκλησία στράφηκε προς τους Άγγλους και την εξόριστη κυβέρνηση. Κατά τα Δεκεμβριανά, ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκινός γίνεται αντιβασιλέας και αναλαμβάνει τις συνεννοήσεις με τους Άγγλους και τις πολιτικές δυνάμεις μέχρι τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Η Ελλάδα και η Κύπρος με τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο είναι οι μόνες σύγχρονες Ευρωπαϊκές χώρες που τοποθέτησαν ιερωμένο στην πολιτική εξουσία. Στις επόμενες δεκαετίες και μέχρι τη Μεταπολίτευση, η Εκκλησία έπαιξε ενεργό ρόλο στην πολιτική, υποστηρίζοντας το κράτος των «εθνικοφρόνων» στη αντιμετώπιση του «κομουνιστικού κινδύνου».

Σύμφωνα λοιπόν με τον καταστατικό χάρτη της Εκκλησίας του 1943, η Ιερά Σύνοδος δικαιούται να προεγκρίνει τα θρησκευτικά εγχειρίδια των σχολείων καθώς και να προλαμβάνει την ετεροδιδασκαλία. Παρόλο που ο χάρτης αυτός αντικαταστάθηκε το 1977, και έκτοτε κανένα τέτοιο δικαίωμα/υποχρέωση δεν προβλέπεται, η Εκκλησία εξακολουθεί να εμμένει στη ρύθμιση της Κατοχής και την επικαλείται όταν διαφωνεί με την εκπαιδευτική ύλη.

Άρα τώρα γνωρίζετε γιατί η Εκκλησία επιθυμεί να καθορίζει τη διδακτέα ύλη στα σχολεία. Είχε κάποιες ευκαιρίες για θεοκρατία στο παρελθόν, αλλά τις έχασε. Η μόνη οριστική λύση σε αυτό το ζήτημα είναι ο πλήρης διαχωρισμός κράτους και Εκκλησίας. Εάν τότε η Εκκλησία θέλει να φτιάξει τα δικά της εκπαιδευτικά ιδρύματα να το κάνει, αλλά μόνο για τα μέλη της και με δικοί τους χρηματοδότηση.

Advertisements

Την Πέμπτη στις 25 Αυγούστου, έγινε η τιμητική εκδήλωση για την ελληνική ολυμπιακή ομάδα στο Προεδρικό Μέγαρο, με την παρουσία όλων των Ολυμπιονικών. Από την ομάδα έλειπε η μεγάλη σκοπεύτρια Άννα Κορακάκη, η οποία κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στη σκοποβολή των 10 μέτρων με αεροβόλο και το χρυσό στη σκοποβολή των 25 μέτρων με πυροβόλο, όχι με αεροβόλο όπως διαδίδεται. Στην πραγματικότητα, ο πρόεδρος της δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, παρέλειψε να την προσκαλέσει. Ναι, ακριβώς αυτό! Αρχηγός κράτους και ξέχασε να καλέσει μια χρυσή ολυμπιονίκη! Πώς γίνεται αυτό; Πόσο υπανάπτυκτοί είμαστε ως χώρα; Οι αθλητές ειδοποιήθηκαν μόλις το βράδυ της Τετάρτης, κάτι που επίσης θεωρώ απαράδεκτο. Η Κορακάκη ίσως να μη μπορούσε να παρασταθεί, διότι έλειπε σε διακοπές με τον πατέρα της στο Παρίσι, παρόλα αυτά θα έπρεπε να είχε ενημερωθεί. Ο πατέρας της επικοινώνησε με τον πρόεδρο της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, Σπύρο Καπράλο, αλλά υποβάθμισε το θέμα. Λογικό ήταν και ο πατέρας και η κόρη να ένιωσαν μεγάλη αγανάκτηση. Ο πατέρας δήλωσε ότι νιώθει σαν να δέχεται πόλεμο από παντού, και η Άννα Κορακάκη ότι όσο κι αν κάποιοι το θέλουν, δεν πρόκειται να παρατήσει την προσπάθεια και δεν εγκαταλείπει τη χώρα. Ακόμα και το πρακτορείο ειδήσεων Reuters σχολίασε το γεγονός, με δημοσίευμα με τίτλο «Η ελληνική κυβέρνηση ντροπιάστηκε μετά το λάθος με την Κορακάκη». Ακόμα μια φορά γίναμε ρεζίλι διεθνώς και δικαίως.

Η Άννα Κορακάκη δεν έλαβε καμία υποστήριξη από το ελληνικό κράτος. Προπονητής της ήταν ο πατέρας της, σκοπευτής, ενώ και ο αδελφός της είναι επίσης σκοπευτής. Ταξίδεψε στο Ρίο με έξοδα της οικογένειάς της. Πήρε δύο μετάλλια στην πρώτη της Ολυμπιάδα, σε ηλικία μόλις 22 ετών – στην ηλικία μου. Είναι η πρώτη περίπτωση μετά το 1913 που Έλληνας ολυμπιονίκης παίρνει δύο μετάλλια, και η πρώτη μεγάλη διάκριση της Ελλάδας στη σκοποβολή. Παρόλα αυτά, το κατόρθωμα γρήγορα αποσιωπήθηκε. Γιατί; Είναι γιατί η Κορακάκη και ο πατέρας της επέκριναν την έλλειψη βοήθειας από μέρους του ελληνικού κράτους στις δηλώσεις τους, ή για κάτι άλλο; Μήπως φοβούνται ότι η σκοποβολή θα γίνει μόδα έπειτα από αυτό και οι Έλληνες θα έχουν όπλα;

Στο τέταρτο έτος της σχολής μου, έχω ένα υποχρεωτικό μάθημα στο οποίο απαιτείται πρακτική σ’ένα σχολείο για μικρό χρονικό διάστημα. Δεν είναι το μόνο, είχα και προηηγουμένως μια σύντομη πρακτική και θα έχω και στο επόμενο εξάμηνο. Αρχικά νόμιζα πως θα είναι δύσκολο, αλλά τελικά δεν ήταν και τόσο, αν εξαιρέσουμε το ότι το σχολείο βρίσκεται στην Άνω Τούμπα και θα πρέπει να πληρώνω 5-7 ευρώ τη μέρα στο ταξί για να με πάει εκεί από το Κέντρο – την επιστροφή την κάνω με λεωφορείο, γιατί δε βιάζομαι. Αυτήν τη βδομάδα βρισκόμαστε στη φάση της παρατήρησης, δηλαδή απλώς καθόμαστε στην τάξη και παρατηρούμε πώς η δασκάλα κάνει το μάθημα στα παιδιά, και στο τέλος καλούμαστε να συμπληρώσουμε μια αναφορά που μας δίνει ο καθηγητής, και δύο εβδομάδες αργότερα έχουμε τη διδασκαλία, δηλαδή θα πρέπει εμείς να κάνουμε το μάθημα στα παιδιά. Σήμερα υπάρχει γενική απεργία (στηρίζεται από την κυβέρνηση;), οπότε δεν είμαι εκεί.

Χθες λοιπόν είχαμε εύκολο τετράωρο. Δύο πρώτες ώρες γλώσσα, και μετά θρησκευτικά και μελέτη περιβάλλοντος. Το μάθημα στα θρησκευτικά είχε να κάνει με τη φροντίδα του Θεού προς όλα τα πλάσματά του. Το μήνυμα ήταν ότι ο Θεός φροντίζει για ό,τι έχει δημιουργήσει, ενώ ο άνθρωπος όχι, και θα πρέπει ν’αλλάξει προς το καλύτερο. Η συζήτηση προχώρησε σαν το μάθημα της μελέτης περιβάλλοντος, και μιλούσαν για τη σημασία της προστασίας του περιβάλλοντος και της αρμονικής συμβίωσης μ’αυτό. Ούτε δέκα δεν ήταν οι αναφορές στο Θεό. Στο τέλος της ώρας ρωτήσαμε τη δασκάλα για τη διεξαγωγή του μαθήματος των θρησκευτικών. Εγώ είχα την απορία γιατί διδάσκονται τα θρησκευτικά ως μελέτη περιβάλλοντος, και μου απάντησε ότι τέτοιο ήταν το συγκεκριμένο μάθημα, γι’αυτό. Άλλες φορές συζητούν κοινωνικά προβλήματα για παράδειγμα. Το δίωρο τωνν θρησκευτικών μοιράζεται ανάμεσα σε δύο εκπαιδευτικούς, την συγκεκριμένη δασκάλα που αναλαμβάνει το τμήμα και στα περισσότερα άλλα μαθήματα, και έναν ακόμα δάσκαλο, ο οποίος, όπως μας είπε, είναι κατά της Εκκλησίας και τα διδάσκει αναγκαστικά, γιατί τα επιβάλλει το αναλυτικό πρόγραμμα.

Πολλοί άλλοι δάσκαλοι θα είναι έτσι, αφού οι περισσότεροί μας δεν είμαστε και τόσο καλοί χριστιανοί. Το πράγμα ίσως ν’αλλάζει στο γυμνάσιο και το λύκειο, όπου το μάθημα διδάσκουν εξειδικευμένοι θεολόγοι, οι οποίοι προφανώς για να σπουδάσουν στη συγκεκριμένη σχολή θα έχουν καλύτερη σχέση με τη θρησκεία – όχι πάντα, πολλοί καταλήγουν εκεί γιατί δεν πέρασαν κάπου αλλού. Επίσης, τη σήμερον ημέρα είναι πολύ εύκολο ένα παιδί να πάρει απαλλαγή εξαιτίας διαφορετικών θρησκευτικών πεποιθήσεων, σύστημα που ενδεχομένως να διαχωρίζει τα παιδιά κατά κάποιον τρόπο, αν κι όχι ως προς κάτι σημαντικό. Εφόσον το μάθημα δεδιδάσκεται σύμφωνα με το σκοπό του, δηλαδή την ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης στους μαθητές, και είναι τόσο εύκολη η εξασφάλιση μιας απαλλαγής χωρίς συνέπειες, ενώ όσοι το παρακολουθούν κινδυνεύουν να βαθμολογηθούν χαμηλά εφόσον δεν του δίνουν το απαιτούμενο βάρος με σοβαρές συνέπειες, πιστεύω πως ήρθε ο καιρός για την εξοβέλιση του μαθήματος από το αναλυτικο πρόγραμμα. Καμία συγκεκριμένη θρησκεία δε θα πρέπει να υποστηρίζεται στο σχολείο. Το σχολείο είναι τόπος κοσμικής εκπαίδευσης, με σκοπό την φιλολογική, επιστημονική, καλλιτεχνική, αλά και κοινωνική μόρφωση του ανθρώπου, όχι για την κατήχησή του. Εάν κάποιος γονιός ενδιαφέρεται τόσο πολύ να ενσταλάξει τη θρησκευτική παραφροσύνη στο παιδάκι του, υπάρχουν και τα κατηχητικά, τα οποία παρεμπιπτόντως επίσης έχουν χάσει κατά μεγάλο βαθμό το θρησκευτικό τους χαρακτήρα, γινόμενα απλά κέντρα διασκέδασης με δραστηριόττητες για παιδιά.

Δυστυχώς ακόμα τέτοιες απόψεις τολμούν να εκστομήσουν μόνο ακραία αριστερά στοιχεία, συνήθως οι ίδιοι που μειώνουν τη σημασία της γενοκτονίας των Ποντίων, επιδιώκουν την απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας σε όλους τους λαθρομετανάστες και εξυψώνουν το Ολοκαύτωμα πάνω από κάθε άλλο ρατσιστικό έγκλημα. Κανονικά όμως θά’πρεπε το θέμα αυτό ν’αντιμετωπιστεί ανοιχτά απ’όλους τους εκπροσώπους του πολιτικού φάσματος, εξαιρουμένων ίσως των λίγων φιλοεκλησιαστικών στοιχείω. Ακόμα κι ο ελληνικός εθνικισμός θα πρέπει να ωριμάσει και ν’αποδεσμευτεί οριστικά από τη θρησκεία. Κανένα σοβαρό εθνικιστικό κίνημα στην Ευρώπη δε συνδέεται τόσο στενά με τη θρησκεία όσο το ελληνικό. Αυτή η ταμπέλα του Ελληνορθόδοξου θα πρέπει να καταργηθεί. Εμένα θα με προσέβαλε πολύ αυτός ο χαρακτηρισμός. Δεν είμαι ελληνορθόδοξος, ούτε είναι πολλά άλλα εκατομμύρια ελλήνω. Υπάρχουν Έλληνες μουσουλμάνοι, Έλληνες ρωμαιοκαθολικοί, Έλληνες εθνικοί και Έλληνες άθεοι. Κύριο επιχείρημά τους είναι ότι η θρησκεία θα πρέπει να διατηρήσει τη δεσπόζουσα θέση της στο σχολείο και στην ευρύτερη κοινωνία, γιατί το 98% των Ελλήνων είναι βαπτισμένοι στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Στην πράξη όμως πόσοι από τους Έλληνες ακολουθούν τα δόγματα της επίσημης θρησκείας; Αν πρόκειται να γίνει κάποια αλλαγή προς το καλύτερο, θα πρέπει να ενεργούμε με βάση τις αποδείξεις, και στην περίπτωση αυτήν απόδειξη είναι ότι μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων δεν έχουν ισχυρό δεσμό με την Εκκλησία, η οποία κυρίως στέκεται ως εμπόδιο κάθε φορά που πρόκειται να γίνει κάποια κοινωνική αλλαγή, για παράδειγμα όσον αφορά τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, την καύση των νεκρών, και παλαιότερα ακόμα και για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, με τη συμπεριφορά της απέναντι σε τέτοια ζητήματα να μη διαφέρει και πολύ απ’αυτήν των τρολ του Διαδικτύου. Ουσιαστικά δηλαδή το θρησκευόμενο κομμάτι του πληθυσμού μπορεί να είναι μόνο το 20%. Ένα απλό ποσοστό όσων είναι βαπτισμένοι δε δείχνει τίποτα. Στη Σουηδία για παράδειγμα, μπορεί το 64,6 του πληθυσμού να είναι βαπτισμένοι λουθηρανοί, αλλά στην πράξη η χώρα κατατάσσεται μεταξύ των πλέον αθεϊστικών στον κόσμο. Είναι η τρίτη πιο αθεΪστική χώρα της ΕΕ, μετά την Εσθονία και την Τσεχία, με τη διαφορά ότι ποτέ δεν ήταν κομμουνιστική. Όλως τυχαίως, είναι και από τις πιο δημοκρατικές, ατομιστικές (όχι εγωιστικές), ανεκτικές, ειρηνιστικές και ανοιχτόμυαλες κοινωνίες στον κόσμο, και ο εθνικός δείκτης νοημοσύνης είνια υψηλός. Φυσικά όσο κατεβαίνεις γεωγραφικό πλάτος ο κόσμος χαζεύει και φανατίζεται όλο και περισσότερο.

Εμείς εδώ ακόμα έχουμε επίκληση στην Αγία Τριάδα στο προοίμιο του συντάγματος, καθιερώνεται επίσημη θρησκεία, οι λειτουργοί της είναι δημόσιοι υπάλληλοι, η θρησκεία αυτή διδάσκεται στα σχολεία και η προσβολή εναντίον της είναι, θεωρητικά τουλάχιστον, παράνομη. Αυτό ακριβώς που ακούτε. Ζούμε σε μία ευρωπαΪκή χώρα του 21ου αιώνα όπου η προσβολή της επίσημης θρησκείας είναι παράνομη!

Έτσι, ίσως με την απαλειφή των θρησκευτικών από το αναλυτικό πρόγραμμα και την εξαφάνιση της θρησκείας από το σχολείο (τέλος στις προσευχές, στους εκκλησιασμούς, στις εικόνες και στους αγιασμούς) ν’ανοίξει ο δρόμος και για ακόμα περισσότερες θετικές αλλαγές, που θα ολοκληρωθούν με την αποδέσμευση της θρησκείας από το κράτος και την επιβολή εκκλησιαστικού φόρου στους πιστούς, όπως γίνεται και στη Γερμανία. Στη Γερμανία, εφόσον είσαι μέλος κάποιας εκκλησίας, θα πρέπει να δίνεις ένα μικρό ποσοστό του εισοδήματός σου ετησίως για να την στηρίξεις. Εάν αυτό σας πειράζει, ίσως θα πρέπει ν’αναθεωρήσετε κατά πόσο πιστεύετε πραγματικά, αφού οι χριστιανική ηθική επιβάλει τη δωρεά σε άλλους. Έτσι, όσοι δεν επιθυμούν να πληρώσουν τον εκκλησιαστικό φόρο, απλώς θα απομακρύνονται από την εκκλησία οικειοθελώς, και θα χωρίσει η ήρα από το σιτάρι για να χρησιμοποιήσω και μια θρησκευτική παρομοίωση, με τους πραγματικά πιστούς ένα πολύ μικρότερο ποσοστό του αρχικκού. Ας μην προσποιούμαστε άλλο: η θρησκεία αργοπεθαίνει στη σύγχρονη κοινωνία.

Εν ολίγοις, η θρησκεία δεν ανήκει στο σχολείο.

Το άρθρο αυτό προοριζόταν για ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου, αλλά δε στάθηκε δυνατό ν’ανέβει τότε. Τη μέρα εκείνη δεν είχα πολύ χρόνο, την επομένη η CYTa είχε πρόβλημα στα δίκτυά της και περίμενα να αποκατασταθεί η βλάβη, και τώρα όλα καλά. Συνηθίζω σε τέτοιες μέρες εθνικών εορτών, που υποτίθεται μνημονεύουν ορισμένα σπουδαία γεγονότα της ιστορίας μας, να δημοσιεύω άρθρα για λιγότερο γνωστές πτυχές της ιστορίας αυτών των γεγονότων. Πέρσι για παράδειγμα, για την 28η Οκτωβρίου, είχα δημοσιεύσει άρθρο σχετικό με το ρόλο των Αλβανών στον πόλεμο. Για όποιον δε θέλει να κάνει τον κόπο να το διαβάσει, περιληπτικά έχω να πω πως δεν ήταν ιδιαίτερα υποστηρικτικός προς εμάς, αφού οι Ιταλοί, έχοντας πολύ περισσότερες προμήθειες, έκαναν τη ζωή των πρωτόγονων ακόμα εκέινων χωρικών άνετη κι έτσι κέρδισαν την υποστήριξή τους, ενώ εμείς, φτωχοι, συχνά αναγκαζόμασταν να επιτάσσουμε τα απαραίτητα απ’αυτούς με αποτέλεσμα να μη μας συμπαθήσουν τόσο πολύ.
Αλλά ποιος ήταν ο εγκέφαλος πίσω από αυτόν τον αμυντικό πόλεμο; Ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς ο στυγνός δικτάτορας που παρουσιάζουν; Πώς κατόρθωσε ο ελληνικός στρατός, με υποτυπώδη υποτίθεται οπλισμό, να διώξει ως την Αδριατική τους πάνοπλους Ιταλούς, σαν από θαύμα;

Το άρθρο προέρχεται από το Defencenet.gr.

ΙΣΤΟΡΙΑ
Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΗΓΕΤΗ
Ιωάννης Μεταξάς: Ο πατέρας της Νίκης του 1940-’41 και τα διδάγματα προς την σύγχρονη πολιτική & στρατιωτική ηγεσία
18:27
28/10/2014

Αν και τα τελευταία χρόνια γίνεται συστηματική προσπάθεια να αμαυρωθεί η μνήμη του, ο Μεταξάς συνέβαλε τα μέγιστα στη δημιουργία του Έπους του 1940. Η πολιτική και στρατιωτική του ευστροφία σήμερα δεν αμφισβητείται από κανέναν σοβαρό αναλυτή. Είναι ο ίδιος Ιωάννης Μεταξάς, που ως απλός ταγματάρχης του Γενικού Επιτελείου κατά τη διάρκεια της μικρασιατικής εκστρατείας είχε εναντιωθεί με τεκμηριωμένη εισήγηση στην προέλαση των ελληνικών στρατευμάτων στην Ανατολία.
Ο Ιωάννης Μεταξάς δεν ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος. Κάτω από το ταπεινό παρουσιαστικό του, κρυβόταν η ατσάλινη θέλησή του και η πλέον κρυστάλλινη λογική.
Ήταν ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, που όμως είχε πάντα το θάρρος της γνώμης του, αδιαφορώντας για το αν θα είναι αρεστός ή όχι.
Γεννήθηκε στις 12 Απριλίου 1871 στην Ιθάκη. Η οικογένειά του ήταν από τις ιστορικότερες των Επτανήσιων, με τα κυριότερα μέλη της να συμμετάσχουν σε όλους τους εθνικούς αγώνες από τον 12ο αιώνα και μετά.
Ο πατέρας του, Παναγής Μεταξάς, ήταν έπαρχος στην Ιθάκη.
Το 1879 όμως ο πατέρας του έχασε τη θέση του. Έτσι, η οικογένεια άρχισε να αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και υποχρεώθηκε να μετακομίσει στην Κεφαλονιά.
Ο νεαρός Μεταξάς αποφάσισε να εισέλθει στη Σχολή Ευελπίδων σε ηλικία 14 μόλις ετών, το 1885.
Αποφοίτησε ως ανθυπολοχαγός του Μηχανικού το 1890, έχοντας αριστεύσει.
Tεράστιο ενδιαφέρον για το αντικείμενό του και δεν έχανε ποτέ ευκαιρία να αποκτήσει περισσότερες γνώσεις (αυτό να το έχουν υπ’όψιν τους και να το κάνουν «Ευαγγέλιο» οι νέοι Ελληνες αξιωματικοί. Γιατί κάποια στιγμή μπορεί να κληθούν να προσφέρουν πολλά περισσότερα από τα αυστηρά υπηρεσιακά τους καθήκοντα…).
Το διάστημα 1892-94 παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Μηχανικού.
Όλοι οι καθηγητές και οι συνάδελφοί του ομολογούσαν ότι ήταν εξαίρετος αξιωματικός. Πολέμησε στον ατυχή πόλεμο του 1897. Η άριστη κατάρτισή του τον οδήγησε στο επιτελείο του Αρχηγού Στρατού.
Το 1899 επιλέχθηκε να φοιτήσει στη Γερμανική Πολεμική Ακαδημία, από την οποία εξήλθε αριστούχος (1903).
Το 1904 τοποθετήθηκε πάλι στο Γενικό Επιτελείο, και βοήθησε στον καταρτισμό του νέου οργανισμού Στρατού.
Το 1909 τοποθετήθηκε στρατιωτικός σύμβουλος του Ελ. Βενιζέλου. Στις παραμονές του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου στάλθηκε στη Σόφια για την επίτευξη συμφωνίας με τη Βουλγαρία.
Με την έκρηξη του πολέμου ο Μεταξάς, λοχαγός πλέον, τοποθετήθηκε και πάλι στο επιτελείο του αρχιστράτηγου, θεωρούμενος, δικαίως, ως ένας από τους καλύτερα καταρτισμένους αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού. Ο ίδιος συνέταξε και το σχέδιο επιχειρήσεων για την κατάληψη του Μπιζανίου.
Λίγο πριν την έκρηξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μεταξάς συνέταξε ένα σχέδιο αιφνιδιαστικής κατάληψης των Δαρδανελίων, εφόσον θεωρούνταν βέβαιο πως οι Τούρκοι θα διενεργούσαν επίθεση κατά της Ελλάδας εντός του 1914.
Τους πρόλαβε ο πόλεμος. Το 1915 το σχέδιο Μεταξά τέθηκε υπόψη των δυνάμεων της Αντάντ, αλλά, δυστυχώς γι’ αυτούς, υιοθετήθηκε κατά την εκστρατεία τους στα Δαρδανέλια (1915-16), το σχέδιο του Ο.Τσώρτσιλ με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα.
Ακολούθησε ο Εθνικός Διχασμός μεταξύ Βενιζέλου και Κωνσταντίνου. Ο Μεταξάς στήριξε το βασιλιά, με τη λογική ότι οι δυνάμεις της Αντάντ θα έπρεπε πρώτα να δεσμευτούν για συγκεκριμένες εδαφικές παραχωρήσεις στην Ελλάδα, πριν αυτή εξέλθει στον πόλεμο στο πλευρό τους.
Η επικράτηση του Βενιζέλου και η έξωση του βασιλιά οδήγησαν τον Μεταξά στην εξορία. Έτσι, γλίτωσε από το εκτελεστικό απόσπασμα, αφού το 1920 οι Βενιζελικοί τον είχαν καταδικάσει ερήμην σε θάνατο.
Επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του 1920, αλλά δεν αναμείχθηκε στην πολιτική. Αρθρογραφούσε μόνο, στηλιτεύοντας τον τρόπο διεξαγωγής των επιχειρήσεων στη Μ. Ασία.
Ιδιαίτερα σκληρή ήταν η στάση του απέναντι στις επιχειρήσεις προς την Άγκυρα το 1921. Ηταν απόλυτος και κάθετα αντίθετς με την προέλαση στην μικραστιατική ενδοχώρα και την επιθετική επχειρησιακή δράση του Ελληνικού Στρατού.
Γιατί γνώριζε άριστα τις δυνατότητες και τις αδυναμίες και του Ελληνικού και του τουρκικού Στρατού.
Ο Ελληνικός Στρατός μαχόταν σε ένα περιβάλλον το οποίο δεν γνώριζε, με ερήμους, τεράστιες ανάγκες υποστήριξης, τις οποίες δεν είχε, εξαιρετικά προβληματικές επικοινωνίες και βέβαια διαισθανόταν ότι οι ισορροπίες είχαν αλλάξει. Μόνο η Βρετανία εξακολουθούσε και υποστήριζε την Ελλάδα. Ιταλία, Γαλλία και Σοβιετική Ενωση είχαν ξεκινήσει να εφοδιάζουν με τεράστιες πόσοτητες υλικού τον τουρκικό Στρατό του Κεμάλ.
Το 1922, τις παραμονές της καταστροφής, του προτάθηκε να αναλάβει την αρχιστρατηγία στη Μ. Ασία, αλλά αρνήθηκε επιμένοντας στην ικανοποίηση συγκεκριμένων στρατιωτικών προϋποθέσεων που δεν έγιναν δεκτοί από τους τότε κυβερνώντες.
Το 1923 αναμείχθηκε στο κίνημα Λεοναρδόπουλου και καταδικάστηκε για δεύτερη φορά σε θάνατο.
Είχε, όμως, προλάβει να διαφύγει στο εξωτερικό.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1924 και ίδρυσε το κόμμα των Ελευθεροφρόνων. Συμμετείχε σε διάφορες βραχύβιες κυβερνήσεις μεταξύ 1926-34 και ανέλαβε κατά καιρούς χαρτοφυλάκιο. Βοήθησε πολύ στην καταστολή του βενιζελικού πραξικοπήματος του 1935 και στήριξε την επιστροφή της μοναρχίας.
Στις 13 Δεκεμβρίου 1936 του δόθηκε η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Ο Μεταξάς ζήτησε τότε και πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από το Κοινοβούλιο. Όταν όμως είδε ότι οι πολιτικοί του αντίπαλοι του δημιουργούσαν προσκόμματα, εισηγήθηκε στον βασιλιά Γεώργιο Β’ την αναστολή των εργασιών του Κοινοβουλίου στις 4 Αυγούστου 1936, προχωρώντας σε στρατιωτικό κίνημα.
Ακολούθησαν τέσσερα χρόνια εθνικής ανάτασης και τεράστιων μεταρρυθμίσεων σε όλους τους τομείς της διοίκησης. Και πάνω απ’όλα διέγραψε μονομερώς το ελληνικό εξωτερικό χρέος, χωρίς να πειράξει τούτε δραχμή από τα εθνικά ταμεία και τα ομόλογα των Ελλήνων.
Η διαγραφή του χρέους προς την βελγικὴ τράπεζα «Societe Commerciale de Belgique», αλλάξε την πορεία του Εθνούς και του ελληνικού κράτους και του έδωσε την δυνατότητα να πετύχχει το Έπος του 1940.
Τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 δέχθηκε την επίσκεψη του Ιταλού πρέσβη στο σπίτι του και απέρριψε το τελεσίγραφο του Μουσολίνι. Σε όλο το διάστημα του πολέμου, έως τον μυστηριώδη θάνατό του στις 29 Ιανουαρίου 1941, εργάστηκε με ζήλο για τη νίκη, εμψυχώνοντας λαό και ένοπλες δυνάμεις.
Η καλύτερη κρίση για τον ίδιο τον Μεταξά και το έργο του ανήκει στον, πολιτικό του αντίπαλο, λογοτέχνη Γ. Θεοτοκά, ο οποίος την ημέρα της κηδείας του Μεταξά έγραψε: «Η κηδεία, επιβλητική. Πάρα πολύς κόσμος στους δρόμους. Είναι φανερό ότι ο λαός τον λυπήθηκε και ότι αυτή τη στιγμή συλλογίζεται μόνο την καλή πλευρά του ανθρώπου και ξεχνά όλα τα άλλα. Κυρίως συλλογίζεται το ΟΧΙ και την απόκρουση της εισβολής. Το παρελθόν σβήνει, νομίζω οριστικά, και μένει η ένδοξη στιγμή της ζωής του, αυτή που του εξασφαλίζει την υστεροφημία.
Η σχέση του λαού με τον Μεταξά δεν υπήρξε ποτέ ερωτική. Υπήρξε ψυχρή, λογική, υπολογιστική.
Σήμερα ο λαός λυπάται με τον ίδιο τρόπο που λυπάται κανείς για το θάνατο χρησιμότατου συνεταίρου. Αυτό το αίσθημα, συνδυασμένο με αντρική εκτίμηση και τελικά με σεβασμό. Τούτο είναι αναμφισβήτητο.
Ο Μεταξάς, που τόσο πολύ διαπληκτίστηκε και βρίστηκε και διασύρθηκε στην αγορά και που έως τα 65 του ήταν στα μάτια του λαού ένας αποτυχημένος, κατόρθωσε στο τέλος να μας επιβάλλει το σεβασμό.
Έκανε αυτό που ήθελε.
Κυβέρνησε την Ελλάδα, μπήκε στην Ιστορία ως ο αρχηγός και σωτήρας του τόπου του και μας έκανε να παρακολουθήσουμε το λείψανό του με λύπη που τον χάσαμε και με σεβασμό προς τη δύναμη, την κρίση, την εξαιρετική του επιμονή, τη γενναιότητά του».
Η πολεμική προπαρασκευή που υλοποίησε ο Ι.Μεταξάς
Είναι γεγονός ότι το έπος του 1940 δεν θα υπήρχε, αν ο Μεταξάς δεν είχε την εξουσία στην Ελλάδα από το 1936. Ο Ελληνικός Στρατός, μετά τη μικρασιατική καταστροφή, δεν υπήρχε.
Η Στρατιά του Έβρου που συγκροτήθηκε ήταν στην πραγματικότητα μια φενάκη. Παρ’ όλα αυτά, όλες οι κυβερνήσεις, από το 1923 μέχρι το 1936, ελάχιστα έπραξαν για την πολεμική προπαρασκευή της χώρας, με εξαίρεση το καθεστώς Πάγκαλου.
Ο δικτάτορας Πάγκαλος ήταν ο μόνος που πραγματοποίησε γενναίες αγορές πολεμικού υλικού. Με τον τρόπο αυτό καλύφθηκαν κάποιες από τις ανάγκες του στρατεύματος, αλλά οι ελλείψεις εξακολούθησαν να είναι σοβαρότατες.
Οι Έλληνες πολιτικοί άρχισαν να αφυπνίζονται το 1935, όταν άρχισε η ιταλοαιθιοπική κρίση, που κατέληξε στην κατάληψη της φτωχής αφρικανικής χώρας από τους Ιταλούς. Όσον αφορά τον εξοπλισμό του Ελληνικού Στρατού, ο τότε αρχηγός του, αντιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος, παρέλαβε κυριολεκτικά το απόλυτο χάος.
Αν και προβλεπόταν η επιστράτευση 14 μεραρχιών πεζικού, 1 ιππικού και 4 ταξιαρχιών πεζικού, δεν υπήρχε υλικό επιστρατεύσεως για περισσότερες από 6 μεραρχίες. Δεν υπήρχε υλικό στρατοπεδίας, κράνη, κλινοσκεπάσματα, άρβυλα, στολές, και φυσικά δεν υπήρχαν αρκετά όπλα, σε χρηστική κατάσταση και πυρομαχικά. Για παράδειγμα, από τα αποθέματα των 400.000 χειροβομβίδων, λιγότερες από 15.000 μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν. Αν και έγιναν προμήθειες τυφεκίων, αυτομάτων όπλων και πυροβόλων, δεν έγιναν παράλληλες προμήθειες παρελκόμενων και ανταλλακτικών των όπλων αυτών.
Επίσης, δεν καταβλήθηκε η παραμικρή προσπάθεια αξιοποίησης του παλαιού οπλισμού. Η δε Αεροπορία διέθετε 5 μόλις καταδιωκτικά αεροσκάφη, τα οποία αγοράστηκαν από τη Γιουγκοσλαβία για την καταστολή του βενιζελικού κινήματος του 1935! Αντιαεροπορικά πυροβόλα υπήρχαν μόλις 4!
Αντιαρματικά πυροβόλα δεν υπήρχαν καθόλου. Δεν υπήρχαν σκοπευτικά για τα πυροβόλα ούτε τροφοδοτικές μηχανές για τα πολυβόλα. Τα μισά από τα υπάρχοντα -12.000- οπλοπολυβόλα ήταν άχρηστα.
Χίλια τριακόσια από τα συνολικά 2.300 πολυβόλα τύπου Σεντ Ετιέν ήταν άχρηστα. Τα δε 1.750 πολυβόλα Χότσκις που αγοράστηκαν από τη Γαλλία το 1926, αγοράστηκαν χωρίς σκοπευτικά και με ελάχιστα ανταλλακτικά (τι μας θυμίζει, τι μας θυμίζει: Αρματα χωρίς πυρομαχικά; Υποβρύχια χωρίς τορπίλες; Μαχητικά χωρίς πυραύλους και συστήματα αυτοπροστασίας; Αερόστρωμνα χωρίς συμβάσεις υποστήριξης;)
Από τα παλαιότερα πολυβόλα Σβάρτς Λοτς και Μαξίμ, από τα συνολικά 400, μόνο τα 80 μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν. Όλμοι αγοράστηκαν, το 1930, μόνο 10 για ολόκληρο το Στρατό, με 25 βολές ανά σωλήνα.
Αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας, ο Μεταξάς ανέλαβε προσωπικά το υπουργείο Πολέμου και, μαζί με Παπάγο, άρχισαν τη μεγάλη προσπάθεια αποκατάστασης του αξιόμαχου του Ελληνικού Στρατού.
Σε πρώτη φάση, παραγγέλθηκαν στη Γερμανία αντιαεροπορικά και αντιαρματικά πυροβόλα, τα οποία αποπληρώθηκαν, όχι με χρήμα -που δεν υπήρχε- αλλά με αγροτικά προϊόντα (ακριβώς η πρόταση του Β.Πούτιν προς τον Γ.Παπανδρέου το 2010 για την υλοποίηση της διακρατικής συμφωνίας και εξόφληση της αγοράς των 450 ΤΟΜA BMP-3HEL, που θα άλλαζαν την ισορροπία υπέρ της Ελλάδος στο χερσαίο μέτωπο. Ούτε καν απαντήθηκε).
Από τη Γαλλία παραγγέλθηκαν οι περίφημοι όλμοι Stokes-Brand των 81 χιλ. ώστε κάθε σύνταγμα πεζικού και ιππικού να διαθέτει από 4 και κάθε ομάδα αναγνώρισης Σώματος Στρατού, από 2. Ο Παπάγος είχε ως στόχο τον εξοπλισμό κάθε τάγματος πεζικού με 4 όλμους.
Οι Γάλλοι όμως αρνήθηκαν να διαθέσουν επιπλέον σωλήνες. Όπως αρνήθηκαν να διαθέσουν και 100 οπισθογεμείς όλμους που χρειαζόταν ο Στρατός για τον εξοπλισμό των οχυρών. Αντί αυτών, πρότειναν να μας διαθέσουν παλαιούς όλμους του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι οποίοι είχαν μικρό βεληνεκές. Η πρότασή τους απορρίφθηκε από το ΓΕΣ.
Κοσμογονία συντελέστηκε στον τομέα του εφοδιασμού και των πυρομαχικών. Κατασκευάστηκαν χιλιάδες κράνη, ικανά να καλύψουν τις ανάγκες του συνόλου του Στρατού εκστρατείας.
Αγοράστηκαν κατευθυντήρες βολής πυροβολικού, σκοπευτικά για τα αυτόματα όπλα και επισκευάστηκαν όλα τα πυροβόλα. Τα παλαιότατα πυροβόλα των 64 χιλ. διατέθηκαν ανά δύο στα συντάγματα πεζικού και αποτέλεσαν μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη για τους Ιταλούς, καθώς επιτύγχαναν βεληνεκές διπλάσιο των ιταλικών όλμων – τα ιταλικά συντάγματα πεζικού δεν διέθεταν πυροβόλα συνοδείας πεζικού.
Λόγω της έλλειψης αντιαρματικών πυροβόλων και της απροθυμίας Βρετανών, Γάλλων και Γερμανών να μας παραχωρήσουν επιπλέον πυροβόλα, η ελληνική ηγεσία αποφάσισε τη μετατροπή δεκάδων παλαιών πεδινών, κυρίως, πυροβόλων των 75 χιλ. σε αντιαρματικά με την προσθήκη των καταλλήλων πυρομαχικών, τα οποία διασκευάστηκαν στην Εφορία Υλικού Πολέμου (όταν λέμε ότι πρέπει η ελληνική βιομηχανία να διαμορφώσει και να «παντρέψει» υπάρχοντα οπλικά συστήματα στις ΕΔ για να «κλείσει τρύπες» που δεν μπορούν να κλείσουν στην σημερινή αρνητική συγκυρία, ξέρουμε, φυσικά, τι λέμε)…
Επίσης, δεκάδες χιλιάδες παλαιές οβίδες πυροβολικού, οι οποίες δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν, μετατράπηκαν σε νάρκες – ακόμα και οι οβίδες των 120 χιλ. των «αρχαίων» πυροβόλων Ντε Μπανζ του 1878 δεν πετάχτηκαν, αλλά 25.000 από αυτές μετατράπηκαν σε νάρκες (ο Ι.Μεταξάς είχε κάνει πράξη τα IEDs της ιρακινής αντίστασης του 2003-2010 από το 1940!)!
Επίσης, ο Στρατός προμηθεύτηκε στολές –υπήρχαν μόνο 100.000 στις αποθήκες– κλινοσκεπάσματα, σκηνές, εξαρτύσεις, υδροδοχεία, και γενικά υλικό στρατοπεδίας. Ακόμα, έγινε προμήθεια χιλιάδων πτυοσκαπάνων, καθώς στις αποθήκες υπήρχαν μόλις 10.000 από αυτά.
Έγιναν επίσης προμήθειες τηλεπικοινωνιακού υλικού, τηλεφώνων, ασυρμάτων, τηλεφωνικού καλωδίου, ηλιογράφων και οπτικών τηλεγράφων, καθώς δεν υπήρχε τίποτα στις αποθήκες – είναι ζήτημα αν πριν το 1936 ο ΕΣ διέθετε περισσότερους από 10 ασυρμάτους σε κατάσταση λειτουργίας.
Επίσης, όλα τα πυρομαχικά πυροβολικού επιθεωρήθηκαν, και δημιουργήθηκαν αποθέματα. Συνολικά, το ελληνικό πυροβολικό διέθετε την 28η Οκτωβρίου 1940 περισσότερες από 1.350.000 οβίδες κάθε διαμετρήματος.
Το αυτό συνέβη και με τα πυρομαχικά του πεζικού. Όσον αφορά τα υλικά αρμοδιότητας Μηχανικού, ο ΕΣ δεν διέθετε παρά ελάχιστο συρματόπλεγμα και μια ημικατεστραμμένη συλλογή γεφυροσκευής, λάφυρο των Βαλκανικών Πολέμων.
Άμεσα έγινε προμήθεια τριών νέων γεφυροσκευών, ενώ επισκευάστηκε και η παλαιά. Επιπλέον, έγιναν προμήθειες κάθε είδους εργαλείων και υλικού οχύρωσης, που αποδείχτηκαν πολύτιμες, ιδίως στην πρώτη, την αμυντική φάση του πολέμου. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι μεταξύ 1923 και 1935, οι αμυντικές δαπάνες ήταν ύψους τριών δισ. δραχμών, ενώ στο διάστημα 1936-40 διατέθηκαν περισσότερα από δεκαπέντε δισ. δραχμές.
Έτσι, την 28η Οκτωβρίου 1940, ο Ελληνικός Στρατός διέθετε περισσότερα από 420.000 τυφέκια και αραβίδες –τα 300.000, σύγχρονα– περίπου 5.000 πολυβόλα, 12.200 οπλοπολυβόλα, 12.000 πιστόλια και περίστροφα, 325 όλμους των 81 χιλ., περισσότερα από 900 πυροβόλα κάθε διαμετρήματος, 188 αντιαεροπορικά πυροβόλα, 24 αντιαρματικά πυροβόλα.
Επίσης παραγγέλθηκαν -αλλά λόγω της έκρηξης του πολέμου δεν παραλήφθηκαν- 320 αντιαεροπορικά πυροβόλα, 36 αντιαρματικά πυροβόλα, 132 πεδινά και ορειβατικά πυροβόλα, 1.762 αντιαρματικά τυφέκια Boys των 14 χιλ., 800 πολυβόλα και 1.300 οπλοπολυβόλα. Επίσης παραγγέλθηκαν 14 ελαφρά άρματα μάχης, τα οποία και δεν παραλήφθηκαν ποτέ.
Η μεγάλη διαφορά όμως φάνηκε στην Αεροπορία. Αεροπορία στην Ελλάδα, πριν το 1935, υπήρχε μόνο στα χαρτιά. Μέχρι και την εκδήλωση του κινήματος του 1935, η Αεροπορία δεν διέθετε κανένα καταδιωκτικό, σε πτητική κατάσταση.
Τα καλύτερα αεροσκάφη που διέθετε ήταν τα στρατιωτικής συνεργασίας Breguet 19. Υπήρχαν ακόμα μερικά Potez 25 και διάφορα απαρχαιωμένα εκπαιδευτικά Μοράν Σολνιέ και Avro, τα οποία μπορούσαν να πετάξουν. Εκεί ρίχτηκε το βάρος, με τον Μεταξά να πραγματοποιεί την πρώτη αγορά του αιώνα. Παραγγέλθηκαν 48 καταδιωκτικά – 12 Bloch 151 και
36 PZL 24. Από αυτά παραλήφθηκαν όλα τα PZL 24, αλλά μόνο 9 Bloch 151. Παραγγέλθηκαν 36 βομβαρδιστικά – 24 Blenheim και 12 Potez 63. Αντί αυτών, όμως, παραδόθηκαν 11 Potez 63, 12 Blenheim και 12 Fairy Battle, τα οποία παραχωρήθηκαν από τους Βρετανούς αντί των σαφώς ανώτερων Blenheim. Επίσης, αγοράστηκαν σύγχρονα αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας Avro Anson και Do 22 και σύγχρονα για την εποχή εκπαιδευτικά.
Συνολικά, η μη υφιστάμενη προ του 1935 Αεροπορία, βρέθηκε το 1940 να παρατάσσει περί τα 140 αεροσκάφη, εκ των οποίων τα 100 νέας τεχνολογίας. Παραγγέλθηκαν ακόμα περισσότερα σύγχρονα αεροσκάφη (αμερικανικά Ρ-35), τα οποία δυστυχώς δεν παραδόθηκαν λόγω του πολέμου που άρχισε.
Κατασκευάστηκε η γραμμή έργων μονίμου οχυρωτικής στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη (Γραμμή Μεταξά), η οποία είχε ως στόχο να καλύψει τη χώρα από βουλγαρική επίθεση. Η γραμμή αποτελούνταν από 21 περίκλειστα οχυρά και δεκάδες άλλα έργα οχυρωτικής πεδίου.
Τα μεγάλα οχυρά άντεχαν σε βολές πυροβόλων των 220 χιλ. Παράλληλα κατασκευάστηκαν εκατοντάδες σκυρόδετα πολυβολεία και περιπόλια (μικρά ενεργητικά σκέπαστρα με πολυβόλα και αντιαρματικά πυροβόλα), τόσο στην Γραμμή Μεταξά, όσο και στην Ανατολική Μακεδονία και στην Ήπειρο.
Τέλος, έγινε προσπάθεια ενίσχυσης και του Πολεμικού Ναυτικού. Το εξοπλιστικό πρόγραμμα που εκπονήθηκε προέβλεπε την ενίσχυση του στόλου με τέσσερα νέα αντιτορπιλικά και έξι τορπιλακάτους. Από αυτά όμως μόνο δύο αντιτορπιλικά πρόλαβαν να παραδοθούν, τα «Βασιλεύς Γεώργιος» και το «Βασίλισσα Όλγα».
Χάρη στην προπαρασκευή αυτή, η Ελλάδα κατάφερε στον πόλεμο του 1940-41 να παρατάξει το μεγαλύτερο Στρατό στην Ιστορία της – πάνω από 450.000 άνδρες. Κάθε σύγκριση με το σήμερα, δυστυχώς μόνο θλίψη προκαλεί, για το μακροπρόθεσμο σχεδιασμό τού τότε και τη μακαριότητα λόγω αδιαφορίας που κυριαρχεί σήμερα.
Η ώρα του «ΟΧΙ»
Η μικρή Ελλάδα, στο μεταξύ, συνέχιζε τα ειρηνικά της έργα και προσπαθούσε να επιζήσει μέσα στον παγκόσμιο κατακλυσμό που κάποιοι παρανοϊκοί είχαν ξεκινήσει. Η μικρή χώρα κοιμόταν ήσυχη. Λίγοι μόνο ξαγρυπνούσαν. Οι λίγοι που γνώριζαν. Εδώ και καιρό η Ιταλία είχε δείξει τις διαθέσεις της.
Οι προκλήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη. Η κορύφωση ήρθε στις 15 Αυγούστου του 1940, όταν οι Ιταλοί τορπίλισαν το ελληνικό πολεμικό «Έλλη», που απέδιδε τιμές στη Θεοτόκο στο λιμάνι της Τήνου.
Οι λίγοι αυτοί, με τους ώμους βαρείς από τις τεράστιες ευθύνες, γνώριζαν καλά πια ότι, παρά τις άοκνες προσπάθειές τους να κρατήσουν την Ελλάδα έξω από την ανθρωποσφαγή, ο πόλεμος θα έφτανε και στη μικρή ετούτη γωνιά της γης. Ήταν έτοιμοι. Περίμεναν απλώς την κίνηση του ισχυρού.
Ένα αυτοκίνητο κινούνταν με ταχύτητα στους άδειους δρόμους της Αθήνας. Γύρω στις 3 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου σταμάτησε έξω από την κατοικία του τότε πρωθυπουργού, γωνία Κεφαλληνίας και Δαγκλή, στην Κηφισιά. Ένας άνδρας κατέβηκε.
Πλησίασε τον χωροφύλακα σκοπό και του είπε ότι ο πρεσβευτής της Ιταλίας ζητούσε τον πρωθυπουργό. Ο σκοπός χτύπησε το ηλεκτρικό κουδούνι. Τα φώτα άναψαν. Μέσα στο σκοτάδι, μια γέρικη φιγούρα πλησίασε στο παράθυρο. Είδε τον Ιταλό πρέσβη, τον κόμη Γκράτσι. Η ώρα της ευθύνης είχε έρθει.
Από το αυτοκίνητο κατέβηκαν τρεις άνδρες. Ο ένας από αυτούς πέρασε το φυλάκιο και κατευθύνθηκε στο σπίτι.
Ο Μεταξάς, τυλιγμένος με ένα παλαιό πανωφόρι, τον υποδέχθηκε και τον οδήγησε σε ένα μικρό, ταπεινό δωμάτιο, με λιγοστά παλιά έπιπλα (καμία σχέση φυσικά με την χλιδή των σύγχρονων πρωθυπουργικών γραφείων, των πρωθυπουργών που πτώχευσαν την χώρα και οδήγησαν στην ατίμωση τους Ελληνες πολίτες).
Κάθισαν ο ένας αντικριστά στον άλλον, σαν αντίπαλοι. Ο Ιταλός άνοιξε το χαρτοφύλακά του και παρέδωσε ένα έγγραφο στα γέρικα χέρια του οικοδεσπότη του.
Μια ταπεινή μικρή φιγούρα, με ολοστρόγγυλα μυωπικά γυαλιά, τυλιγμένη σε ένα παλιό πανωφόρι, πήρε το έγγραφο. Άρχισε να διαβάζει. Με έκπληξη ο Ιταλός διαπίστωσε ότι ο απέναντί του γέροντας έτρεμε ελαφρά καθώς διάβαζε.
Διέκρινε επίσης ένα δάκρυ να κυλά, πίσω από τα μικρά του γυαλιά. Ο Μεταξάς, ο στρατηγός Μεταξάς, που τα γέρικα μάτια του τόσα είχαν δει, δεν μπορούσε να κρύψει τη συγκίνησή του διαβάζοντας το χαρτί.
Ένα χαρτί που του ζητούσε να παραδώσει «στρατηγικά» σημεία του ελλαδικού χώρου στην Ιταλία. Μα ζητούσαν πραγματικά τα στρατηγικά σημεία οι Ιταλοί, ή μήπως ζητούσαν από τον γέρο στρατηγό να τους παραδώσει τα όσια και τα ιερά, για τα οποία σε όλη του τη ζωή αγωνίστηκε, στα οποία αφιέρωσε κάθε λεπτό του;
Του ζητούσαν να παραδώσει χιλιάδες χρόνια Ιστορίας, ενός τόπου που, όπως έγραψε ο αείμνηστος Άγγελος Βλάχος, «έμαθε όλο τον κόσμο να ζει και, αν χρειαστεί, θα τον μάθει πώς να πεθαίνει».
Οπως στους Ελληνες πρωθυπουργούς από το 2009 και μετά τους ζήτησαν να παραδώσουν την Ελλάδα, στις «μεραρχίες» των ξένων τοκοφλύφων και τα σμήνη των «γυπών» των αγορών, με την μόνη διαφορά ότι εκείνοι τα έδωσαν όλα: Γ.Παπανδρέου, Λ.Παπαδήμος, Αντώνης Σαμαράς. Οι ευρισκόμενοι στον αντίποδα του «ΟΧΙ» του Ιωάννη Μεταξά…
Ο Ι.Μεταξάς, όμως, δεν δίστασε ούτε λεπτό. Πώς ήταν δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο, πώς θα μπορούσε ένας Έλληνας, και μάλιστα ένας Έλληνας αξιωματικός, να προδώσει «της πατρίδος τα ιερά»; Δεν μπορούσε να συμβεί. Νομοτελειακά δεν μπορούσε να συμβεί.
Και ο Μεταξάς το γνώριζε. Εκείνο το βράδυ ο Μεταξάς εξέφραζε όλους τους Έλληνες που έζησαν στους αιώνες.
Τελείωσε την ανάγνωση, σήκωσε το κεφάλι, κοίταξε κατάματα τον Γκράτσι, αναγκάζοντάς τον να σκύψει τα δικά του από ντροπή, και του είπε στα γαλλικά: «Λοιπόν, έχουμε πόλεμο»!
Πολλά έχουν ειπωθεί τα τελευταία χρόνια, αμαυρώνοντας ακόμα και αυτήν τη δραματική στιγμή, αλλά και τη μνήμη ενός πραγματικά μεγάλου Έλληνα, του στρατηγού Ιωάννη Μεταξά. Σε πολλά, μάλλον στα περισσότερα, κρατικά και ιδιωτικά σχολεία δεν αναφέρθηκε στους εορτασμούς τουςκν ο μεγάλος Ελληνας Ιωάννης Μεταξάς.
Αυτός που όντας υπόλογος όντας στην ίδια την Ιστορία της Ελλάδας απέρριψε το ιταλικό τελεσίγραφο γιατί ο ίδιος πίστευε πως αυτό όφειλε να πράξει.
Η ατιμία δεν υπήρξε ποτέ ελληνική αρετή. Και ο Μεταξάς μπορούσε να καυχάται για την ελληνική του καταγωγή, από τα βυζαντινά τα χρόνια.
Εξάλλου, γνώριζε ήδη τις ιταλικές προθέσεις, πολύ πριν την επίσημη κήρυξη του πολέμου, και είχε ήδη λάβει τις αποφάσεις του. Ο ίδιος ο τότε Ιταλός πρεσβευτής, στο βιβλίο του «Η Αρχή του Τέλους», αναφέρει ότι στο άκουσμα της λέξης πόλεμος από τον Μεταξά, του απάντησε ότι δεν πρόκειται για κήρυξη πολέμου και ότι η ιταλική κυβέρνηση ελπίζει πως η ελληνική θα δεχθεί τους όρους της.
Ο Μεταξάς τότε ρώτησε ποια ήταν τα στρατηγικά σημεία που ζητούσαν να καταλάβουν οι Ιταλοί. Η ερώτησή του είχε σκοπό να ξεσκεπάσει τον ξεπεσμό των Ιταλών. Ο Γκράτσι απάντησε ότι δεν γνώριζε ποια ήταν τα σημεία αυτά! Ο Μεταξάς τότε απάντησε: «Εν τοιαύτη περιπτώσει, η διακοίνωση αυτή αποτελεί κήρυξη πολέμου της Ιταλίας στην Ελλάδα». «Όχι, εξοχότατε, είναι τελεσίγραφο», έσπευσε να απαντήσει ο Γκράτσι.
Ο Μεταξάς επέμεινε: «Είναι κήρυξη πολέμου», του είπε. «Αλλά θα παράσχετε βεβαίως τις διευκολύνσεις που ζητά η κυβέρνησή μου», ανταπάντησε ο Γκράτσι.
«ΟΧΙ. Δεν μπορεί ούτε λόγος να γίνει περί ελεύθερης διέλευσης», απάντησε ο Μεταξάς.
Ο Ιταλός πρεσβευτής γράφει χαρακτηριστικά: «Εκείνη τη στιγμή μίσησα το επάγγελμά μου, το οποίο μου επέβαλε ένα τόσο θλιβερό και ταπεινωτικό καθήκον. Υποκλίθηκα με βαθύτατο σεβασμό στον υπερήφανο γέροντα, ο οποίος δεν δίστασε ούτε για μια στιγμή να διαλέξει για την πατρίδα του την οδό της θυσίας, αντί της ατίμωσης, και αποχώρησα».
Ο Γκράτσι αποχώρησε με σκυμμένο κεφάλι. Αμέσως ο Μεταξάς πήρε τηλέφωνο και ειδοποίησε τον βασιλιά, τον αρχιστράτηγο και όλους όσους έπρεπε να ειδοποιηθούν. Συγκάλεσε το υπουργικό συμβούλιο. Μίλησε στον βασιλιά και στους υπουργούς για την επίσκεψη του Γκράτσι και κατέθεσε ενώπιον όλων τα ήδη έτοιμα από πριν διατάγματα, τα σχετικά με την επιστράτευση, τις επιτάξεις. Ζήτησε από τους υπουργούς να τα υπογράψουν, τονίζοντας ότι όποιος δεν συμφωνεί, είναι ελεύθερος να παραιτηθεί. «Κύριοι, με κατηγόρησαν για δύο πράγματα. Πρώτον πως είμαι γερμανόφιλος και, δεύτερον, πως δεν έχω φαντασία και συναίσθημα, όπως ο Βενιζέλος. Είναι αλήθεια πως ανατράφηκα στη Γερμανία και πως είχα πολλούς δεσμούς με αυτή τη χώρα. Αλλά όπως μισεί κανείς έναν φίλο που δεν στάθηκε στο ύψος της φιλίας του περισσότερο από έναν αδιάφορο άνθρωπο, έτσι μισώ τώρα τους Γερμανούς. Όσο για το άλλο, είμαι βέβαια Κεφαλλονίτης και το έχω φυσικό να τα βάζω κάτω τα πράγματα και να τα ζυγιάζω. Αλλά είναι στιγμές που, αφού τα ζυγιάσει κανείς και τα μετρήσει όλα, πρέπει να αφήσει την καρδιά του να υπαγορεύσει την τελειωτική απόφαση. Και η καρδιά μου μου λέγει πως δεν μπορώ να προδώσω μια Ιστορία τριών χιλιάδων χρόνων», είπε. Αμέσως μετά έκανε τον σταυρό του και άρχισε να υπογράφει πρώτος. «Ο Θεός σώζει την Ελλάδα», είπε. Όλοι υπέγραψαν, επαναλαμβάνοντας τη φράση του. «Ο Θεός σώζει την Ελλάδα». Η ώρα πλησίαζε 06.00. Πάνω στα βουνά, το κανόνι είχε ήδη βροντήξει. Ο πόλεμος είχε αρχίσει.
Ο Ελληνικός Στρατός και
ο αντίπαλός του το 1940
Ο Ελληνικός Στρατός βρέθηκε την 28η Οκτωβρίου 1940 έτοιμος σε μεγάλο βαθμό να αντιμετωπίσει την ιταλική εισβολή. Το γεγονός αυτό δεν επιδέχεται πλέον καμία αμφισβήτηση, παρά την προσπάθεια ορισμένων να αποδώσουν τη νίκη του ’40 στον «οπλισμένο με ξύλα και πέτρες ελληνικό λαό και όχι στο Στρατό του δικτάτορα Μεταξά», όπως γνωστός, τηλεοπτικός δημοσιογράφος ανέφερε πρόσφατα, λες και ο Ελληνικός Στρατός είναι ιδιοκτησία κανενός. Είναι γεγονός επίσης ότι, δυστυχώς, το εξοπλιστικό πρόγραμμα που είχε επεξεργαστεί ο πρωθυπουργός και υπουργός Πολέμου Μεταξάς και ο τότε αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί. Γιατί αν είχε ολοκληρωθεί, θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο πως οι Ιταλοί «θα έκαναν το μπάνιο τους» στην Αδριατική, πριν προλάβουν οι σύμμαχοί τους να τους σώσουν. Ωστόσο, αξιοποιώντας το υπάρχον παλαιό υλικό στο έπακρο καθώς και το λιγοστό που πρόλαβε να παραληφθεί έως την έκρηξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Παπάγος μετέτρεψε τον ουσιαστικά μη υφιστάμενο, προ του 1936, Ελληνικό Στρατό σε μια ικανοποιητικά λειτουργούσα πολεμική μηχανή. Έτσι, όλες οι μεραρχίες πεζικού εφοδιάστηκαν με 16 ορειβατικά πυροβόλα των 75 χιλ. και με 8 ορειβατικά πυροβόλα των 105 χιλ. Αναδιοργανώθηκε το πυροβολικό των Σωμάτων και της Στρατιάς και συγκροτήθηκαν έξι συντάγματα βαρέος πυροβολικού, δύο συντάγματα ορειβατικού πυροβολικού και έξι συντάγματα πεδινού πυροβολικού.
Τα ελληνικά συντάγματα πεζικού διέθεταν το καθένα από τρία τάγματα πεζικού, ουλαμό έφιππων ανιχνευτών και λόχο βαρέων όπλων (λόχο μηχανημάτων, σύμφωνα με την ορολογία της εποχής). Ο οπλισμός του, πέραν των ατομικών τυφεκίων, αποτελούνταν από δύο πυροβόλα των 65 χιλ. (μέγιστο βεληνεκές 6.500 μ.), 4 όλμους των 81 χιλ. (μέγιστο βεληνεκές 2.800 μ.), 36 πολυβόλα, 108 οπλοπολυβόλα, 108 βομβιδοβόλα τυφέκια Λεμπέλ (τρομπλόν), τα οποία εκτόξευαν βομβίδα βάρους 445 γραμμαρίων σε απόσταση μέχρι 200 μ. περίπου. Αντίστοιχα, τα ιταλικά συντάγματα πεζικού διέθεταν 3 τάγματα πεζικού και λόχο βαρέων όπλων. Ο δε ομαδικός τους οπλισμός σύγκειτο από 6 όλμους των 81 χιλ. όμοιους με τους ελληνικούς, 54 ολμίσκους Brixia των 45 χιλ., με βάρος βλήματος 453 γραμμαρίων και βεληνεκές 250 μ., 24 πολυβόλα και 108 οπλοπολυβόλα. Από τα παραπάνω διαπιστώνεται ότι τα ελληνικά συντάγματα ήταν αρκετά καλά οπλισμένα και ικανά τουλάχιστον να αντιπαραταχθούν στα αντίστοιχα ιταλικά. Ο ίδιος ο Πράσκα αναφέρει στο βιβλίο του «Εγώ επιτέθηκα στην Ελλάδα» ότι: «Τα τμήματά μας του πεζικού διέθεταν μέσα πυρός όχι κατά πολύ ανώτερα των ελληνικών».
Σε επίπεδο μεραρχίας και πάνω ήταν που η κατάσταση διαφοροποιούνταν υπέρ των Ιταλών, οι οποίοι διέθεταν, ανά μεραρχία πεζικού, ένα σύνταγμα πυροβολικού των 36 πυροβόλων, έναντι 24 της ελληνικής μεραρχίας, οι οποίες όμως διέθεταν και 6 πυροβόλα των 65 χιλ. Οι ιταλικές μεραρχίες ήταν δυαδικού τύπου, διαθέτοντας η καθεμία 2 συντάγματα πεζικού, 1 σύνταγμα πυροβολικού, ένα μεραρχιακό τάγμα όλμων των 81 χιλ. (48 σωλήνες), μεραρχιακή ομάδα αναγνώρισης ιππικού, μεραρχιακή αντιαρματική πυροβολαρχία (8 πυροβόλα των 47 χιλ.), μεραρχιακή αντιαεροπορική πυροβολαρχία (8 πυροβόλα των 20 χιλ.) και υπηρεσίες. Συνήθως κάθε ιταλική μεραρχία πεζικού ενισχυόταν και από μια «λεγεώνα» (το αντίστοιχο του συντάγματος) Μελανοχιτώνων, των 2 ή 3 «κοόρτεων» (τάγματα).
Οι ιταλικές μεραρχίες ιππικού, μία εκ των οποίων χρησιμοποιήθηκε στην Αλβανία, ήταν εν μέρει μηχανοκίνητες. Η ακριβής ονομασία τους ήταν Μεραρχίες Τσέλερε (ταχυκίνητες). Είχαν δημιουργηθεί στα πρότυπα των γαλλικών αντιστοίχων μεραρχιών και διέθεταν 2-4 συντάγματα ιππικού, σύνταγμα πυροβολικού, επιλαρχία ελαφρών αρμάτων (64 περίπου αρματίδια), ένα μεταφερόμενο επ’ αυτοκινήτων σύνταγμα Βερσαλλιέρων ή Γρεναδιέρων (επίλεκτο πεζικό), μηχανοκίνητη ομάδα αναγνώρισης, εφοδιασμένη με ίλη θωρακισμένων αυτοκινήτων, λόχο μοτοσικλετιστών και αντιαρματικά στοιχεία. Οι ιταλικές τεθωρακισμένες μεραρχίες, εκ των οποίων η 131η «Κένταυρος» έδρασε στην Αλβανία, διέθεταν ένα σύνταγμα αρμάτων, των 3 επιλαρχιών (160 άρματα), ένα μεταφερόμενο επ’ αυτοκινήτων σύνταγμα Βερσαλλιέρων, σύνταγμα πυροβολικού, μηχανοκίνητη ομάδα αναγνώρισης. Οι μεραρχίες Αλπινιστών, τέλος, ήταν οργανωμένες περίπου όπως και οι αντίστοιχες μεραρχίες πεζικού, μόνο που όλα τα Όπλα υποστήριξης ήταν οργανικά ενταγμένα στα συντάγματα πεζικού, κατά το γερμανικό πρότυπο. Διέθεταν επίσης σύνταγμα ορειβατικού πυροβολικού.
Σε μεραρχιακό επίπεδο, ο Ελληνικός Στρατός παρέταξε τρεις τύπους μεραρχιών στον πόλεμο του 1940-41. Οι μεραρχίες πεζικού διέθεταν η καθεμία 3 συντάγματα πεζικού, ένα σύνταγμα πυροβολικού, μεραρχιακή ομάδα αναγνώρισης με 2 ίλες ιππικού (περίπου 400 ιππείς με 4 πολυβόλα, 12 οπλοπολυβόλα και 18 βομβιδοβόλα), ένα λόχο σκαπανέων, 2 λόχους διαβιβάσεων και υπηρεσίες. Με συνολική δύναμη περί τους 14.000 άνδρες, οι ελληνικές μεραρχίες πεζικού ήταν όλες τους ορεινής σύνθεσης. Η Μεραρχία Ιππικού διέθετε 2 συντάγματα ιππικού (το καθένα με 4 ίλες, 12 πολυβόλα, 4 όλμους των 81 χιλ., 48 οπλοπολυβόλα και τα ανάλογα βομβιδοβόλα), μοίρα έφιππου πυροβολικού (12 πυροβόλα), έφιππη μοίρα πολυβόλων (36 πολυβόλα), ίλη μηχανικού, ίλη διαβιβάσεων και την Ταξιαρχία Ιππικού. Η τελευταία έδρασε ως ανεξάρτητος σχηματισμός με την εξής σύνθεση: Ένα σύνταγμα ιππικού (όπως ανωτέρω), Μηχανοκίνητο Σύνταγμα Ιππικού (όπως ανωτέρω, επ’ αυτοκινήτων), Ελαφρά Μηχανοκίνητη Ίλη Αναγνώρισης (επ’ αυτοκινήτων). Κάθε σύνταγμα ιππικού είχε δύναμη περίπου 1.000-1.100 ανδρών, ανάλογη δηλαδή ενός πλήρους συνθέσεως τάγματος πεζικού, εκτός του μηχανοκίνητου, που είχε δύναμη 800 περίπου ανδρών. Το 1941 συγκροτήθηκε και η ΧΙΧ Μηχανοκίνητη Μεραρχία, η οποία διέθετε 3 συντάγματα (το καθένα με ένα τάγμα πεζικού μεταφερόμενο επ’ αυτοκινήτων, 9 ιταλικά ελαφρά άρματα και περίπου 25 βρετανικά ελαφρά τεθωρακισμένα οχήματα Μπρεν Κάριερ), μοίρα πυροβολικού, αντιαρματικά και αντιαεροπορικά στοιχεία. Η ΧΙΧ Μεραρχία δεν έδρασε κατά των Ιταλών.
Σε επίπεδο Σώματος Στρατού, τα ελληνικά Α’, Β’, Γ’ και Δ’ Σώματα Στρατού διέθεταν, πέραν των μεραρχιών πεζικού -ο αριθμός των οποίων ανά σώμα δεν ήταν σταθερός- οργανικά, από ένα σύνταγμα βαρέος πυροβολικού (28 πυροβόλα), ένα σύνταγμα πεδινού πυροβολικού (36 πυροβόλα), ένα σύνταγμα αντιαεροπορικού πυροβολικού, αντιαρματική πολυβολαρχία (8 πολυβόλα των 13,2 χιλ.), λόχο γεφυροποιών κ.λπ. Το Ε’ Σώμα Στρατού διέθετε μοίρα βαρέος, μοίρα πεδινού και μοίρα αντιαεροπορικού πυροβολικού. Το Δ’ Σώμα Στρατού διέθετε επιπλέον ένα σύνταγμα ορειβατικού πυροβολικού. Όλα τα σώματα διέθεταν και ομάδα αναγνώρισης ιππικού (2 ίλες, 12 πολυβόλα, 2 όλμοι των 81 χιλ. ανά ομάδα).
Οι ηθικές δυνάμεις
Λέγεται συχνά, εντελώς λανθασμένα, ότι οι Ιταλοί ήταν δειλοί, ότι τρέπονταν σε φυγή έναντι των Ελλήνων, ότι δεν ήθελαν να πολεμήσουν, ακόμα και ότι επίτηδες έχασαν για να φέρουν τους Γερμανούς στα Βαλκάνια! Φυσικά, όλα τα παραπάνω δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα, εκτός και αν δεχθούμε ότι οι 15.000 Έλληνες που έπεσαν στην Αλβανία σκοτώθηκαν μόνοι τους. Οι Ιταλοί ούτε δειλοί ήταν ούτε το έβαζαν στα πόδια όταν άκουγαν την ιαχή «Αέρα». Πολέμησαν, και μάλιστα φανατικά, σε πολλές περιπτώσεις, ιδιαίτερα τα επίλεκτα τμήματα Αλπινιστών και Βερσαλλιέρων. Η εξήγηση για την ιταλική ήττα δεν έχει να κάνει με το θάρρος των Ιταλών στρατιωτών, αλλά με την ευφυΐα της ηγεσίας του και την εν γένει θεώρηση του κατά της Ελλάδας πολέμου από τη φασιστική ιταλική ηγεσία, με το επίπεδο εκπαίδευσης του Ιταλικού Στρατού και, το κυριότερο, με την ηθική προπαρασκευή του Στρατού αυτού, ενόψει της εισβολής στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με τους «φωστήρες» τους φασισμού (Μουσολίνι, Τσιάνο, Γκάιντα, Ντε Βέκι, Πράσκα, Σοντού), η Ελλάδα θα ήταν εύκολη λεία. Οι Έλληνες πίστευαν, δεν θα πολεμούσαν, γιατί ήταν διχασμένοι πολιτικά και ανοργάνωτοι στρατιωτικά. Την άποψή τους δε αυτή φρόντισαν να την «περάσουν» και σε όλα τα κλιμάκια του στρατεύματος. Δυστυχώς γι’ αυτούς, τίποτα από τα δύο δεν συνέβαινε. Οι Έλληνες μόνο διχασμένοι δεν υποδέχθηκαν τους Ιταλούς και κάθε άλλο παρά ανοργάνωτοι στρατιωτικά ήταν. Το εθνικό φρόνημα είχε καλλιεργηθεί σε λαό και στρατό.
Η κυβέρνηση Μεταξά είχε εγκαταστήσει ένα εξαίρετο δίκτυο πληροφοριών, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, με αποτέλεσμα να γνωρίζει πολλά. Για παράδειγμα, οι ελληνικές υπηρεσίες γνώριζαν ότι επίκειται η κατάληψη της Αλβανίας από τους Ιταλούς, πριν καν οι Βρετανοί και οι Γάλλοι το υποψιαστούν! Πληροφόρησε μάλιστα και τους Βρετανούς, οι οποίοι δεν γνώριζαν το παραμικρό και πληροφορήθηκαν το γεγονός καθαυτό την επομένη της πραγματοποιήσεώς του ημέρα. Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι τις πρώτες τρεις ώρες από την κήρυξη του πολέμου, εκατοντάδες πράκτορες των Ιταλών που δρούσαν στην Ελλάδα, συνελήφθησαν αθόρυβα.
Επίσης, η πολιτική χαμηλών τόνων που ακολούθησε η ελληνική κυβέρνηση απέναντι στις εκατοντάδες ιταλικές προκλήσεις, αποκοίμισε τους Ιταλούς, κάνοντάς τους να πιστέψουν ότι δεν θα αντιμετωπίσουν αντίσταση. Έτσι, οι Ιταλοί αποτόλμησαν την επίθεση με δυνάμεις σαφώς ανεπαρκέστερες αυτών που θα μπορούσαν να διαθέσουν (9 μόλις μεραρχίες σε ολόκληρη την Αλβανία). Από δε τις δυνάμεις αυτές, περίπου τις μισές (4 μεραρχίες) τις ανέπτυξαν αμυντικά, στη Δυτική Μακεδονία και στα γιουγκοσλαβικά σύνορα.
Η ιταλική στρατιωτική ηγεσία πίστευε ότι θα μπορούσε να εφαρμόσει και εναντίον της Ελλάδας τα γερμανικά διδάγματα περί κεραυνοβόλου πολέμου. Στη θεώρησή της αυτή όμως παρέλειψε να μελετήσει τρεις σημαντικούς παράγοντες.
Πρώτον, το ορεινό του ελληνικού εδάφους, ειδικά στον τομέα της Ηπείρου. Δεύτερον, τις ελληνικές προετοιμασίες και την άριστη οργάνωση του εδάφους από τις ελληνικές δυνάμεις της πρώτης γραμμής.
Τρίτον, τέλος, το ηθικό του Ελληνικού Στρατού, που ήταν άριστο, όχι μόνο γιατί πολεμούσε για το δίκαιο, αλλά και γιατί ο Ελληνικός Στρατός της εποχής ήταν πραγματικά άριστα εκπαιδευμένος, διαθέτοντας εξαίρετους και -το κυριότερο- εμπειροπόλεμους αξιωματικούς (τώρα το πλεονέκτημα αυτό το διαθέτει δυστυχώς μόνο ο τουρκικός Στρατός με την 30ετή εμπλοκή του στον ανταρτπόλεμο του Κουρδιστάν)..
Σχεδόν όλοι οι αξιωματικοί από το βαθμό του αντισυνταγματάρχη και πάνω ήταν βετεράνοι τουλάχιστον ενός πολέμου, αρκετοί δε ανώτατοι αξιωματικοί ήταν βετεράνοι μέχρι και 5 πολέμων, όπως για παράδειγμα ο διοικητής της VIII Μεραρχίας, ο υποστράτηγος Χαράλαμπος Κατσιμήτρος (Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος, Β’ Βαλκανικός Πόλεμος, Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Ουκρανική Εκστρατεία, Μικρασιατική Εκστρατεία).
Σε αντιστάθμισμα αυτού, μερικοί Ιταλοί στρατιωτικοί είχαν πολεμήσει στην Ισπανία, χωρίς να διακριθούν ιδιαίτερα, και στην Αιθιοπία, όπου χρειάστηκαν μέχρι χημικά αέρια για να συντρίψουν τους άτακτους Αφρικανούς αντιπάλους τους.
Το γεγονός αυτό, της καταλυτικής υπεροχής των Ελλήνων έναντι των αντιπάλων τους αξιωματικών, δυστυχώς παραβλέπεται από τους περισσότερους –οπαδούς συγκεκριμένων πολιτικών θεωριών– σύγχρονους ιστορικούς.
Κι όμως, ήταν σαφώς ένας από τους κύριους παράγοντες της ελληνικής νίκης. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που ο Ελληνικός Στρατός παρουσίασε μεταξύ των εμπολέμων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου σχεδόν την υψηλότερη αναλογία νεκρών αξιωματικών.
Οι Έλληνες αξιωματικοί της εποχής δεν περιορίζονταν στο να διοικούν τα τμήματά τους, εκ του ασφαλούς, όπως έπρατταν οι Ιταλοί, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Από ανθυπολοχαγό μέχρι στρατηγό βρίσκονταν κοντά στους άνδρες τους, συμμερίζονταν τις κακουχίες τους και, σε πολλές περιπτώσεις, πέθαιναν μαζί τους.
Ο Έλληνας στρατιώτης του ’40 επίσης υπερείχε του αντιπάλου του, σε εκπαίδευση, και κατά συνέπεια σε ηθικό. Ο Ιταλός στρατηγός Πράσκα, έκπληκτος από την αποτελεσματικότητα των ελληνικών όλμων, εξέφρασε την άποψη ότι οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν ειδικά πυρομαχικά. Φυσικά, κανένα ειδικό πυρομαχικό δεν χρησιμοποιήθηκε.
Απλώς οι άνδρες είχαν υποστεί τόσο εντατική εκπαίδευση, που χρησιμοποιούσαν τον οπλισμό τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Το ίδιο μπορεί να λεχθεί για τους Έλληνες πυροβολητές, που με την ευστοχία τους τρόμαξαν ακόμα και τους Γερμανούς βετεράνους το 1941 στο Ρούπελ.
Ο Ελληνικός Στρατός, φτωχός, όπως και η πατρίδα του, δεν είχε κανένα περιθώριο σπατάλης.
Η κάθε σφαίρα, η κάθε οβίδα έπρεπε να «πιάνει τόπο». Και αυτό μόνο με την εκπαίδευση επιτυγχάνεται.
Επίσης, η σκληρή εκπαίδευση (καμία σχέση με τον «παιδικό σταθμό» στα περισσότερα τάγματα προκαλύψεω του σήμερα) είναι καταλυτικός παράγοντας ανάπτυξης υψηλού ηθικού, εφόσον ο καλά εκπαιδευμένος στρατιώτης γνωρίζει τις δυνατότητές του και έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στον εαυτό του.
Πέραν αυτών, ο Έλληνας στρατιώτης, διαχρονικά στα 12.000 χρόνια της Ιστορίας του υπήρξε πείσμων στην άμυνα (όταν δεν πανικοβαλλόταν, όπως συνέβη το 1922 στην Μικρά Ασία και στην κατάρρευση του αλβανικού μετώπου τον Απρίλιο του 1941), αλλά στην επίθεση ήταν ακόμα καλύτερος, διαθέτοντας κάτι παραπάνω από θάρρος, ένα ακατανόητο αίσθημα αυτοθυσίας και φιλοτιμίας.
Αυτές ακριβώς τις αρετές του Έλληνα στρατιώτη, τις οποίες γνώριζαν καλά χάρη στην εμπειρία τους, ανέπτυξαν και αξιοποίησαν στο έπακρο οι διοικήσεις, με αποτέλεσμα να επιτύχουν όσα πέτυχαν. Αυτά ακριβώς τα στοιχεία αιφνιδίασαν τους Ιταλούς, ηγεσία και στράτευμα.
Αντί να δουν τους αντιπάλους τους να τρέπονται σε άτακτη φυγή ενώπιον των αρμάτων τους, του όγκου του πυροβολικού τους και των εκατοντάδων αεροσκαφών τους, αντίκρισαν έναν αντίπαλο που εφορμούσε και σταματούσε τα άρματα με κουβέρτες, που αγνοούσε τα πυρά και πυροβολούσε τα αεροσκάφη, ακόμα και με τα τυφέκιά του.
Ο αιφνιδιασμός των Ιταλών κορυφώθηκε δε όταν, σύμφωνα με την περιγραφή Ιταλού αξιωματικού, «είδα αυτούς τους δαίμονες να ορμούν ουρλιάζοντας, με εφ’ όπλου λόγχη»!
Οι Ιταλοί εισέβαλαν στην Ελλάδα σίγουροι για την επιτυχία τους, εφόσον – όπως έγραφαν οι εφημερίδες τους– «ο πόλεμος δεν γινόταν πλέον με δόρατα και σπαθιά, αλλά με άρματα και βαρύ πυροβολικό».
Οι Έλληνες όμως τους απέδειξαν ότι η νέα έκδοση του δόρατος, η ξιφολόγχη, αλλά και η σπάθη του ιππικού, δεν είχαν χάσει καθόλου, μα καθόλου, την αξία τους.
Παρ’ όλα αυτά, οι Ιταλοί υπερείχαν πράγματι σε αριθμό και υλικό των Ελλήνων, τόσο στην πρώτη φάση της εισβολής, όσο και αργότερα. Το Μάρτιο του 1941, μάλιστα, συνολικά 25 ιταλικές μεραρχίες κάθε τύπου πολεμούσαν στην Αλβανία, έναντι 16 καταπονημένων ελληνικών και πάλι δεν τα κατάφεραν.
Η ιταλική υπεροχή έγκειτο κυρίως στο γεγονός ότι διέθεταν πολύ μεγάλο αριθμό βαρέων πυροβόλων, με βεληνεκές συντριπτικά ανώτερο των ελληνικών, στο ότι διέθεταν άρματα μάχης, έναντι ενός Στρατού που δεν διέθετε κανένα, και στο γεγονός της καθολικής αεροπορικής τους υπεροχής.
Είναι αλήθεια ότι τα ιταλικά άρματα ήταν κυρίως τανκέτες του τύπου CV-33 (αργότερα χρησιμοποιήθηκαν και μερικά Μ 11/39 και Μ 13/40), ελαφρά θωρακισμένα και οπλισμένα με 2 πολυβόλα των 8 χιλ.
Ωστόσο, παρέμεναν ένα πολύ ισχυρό όπλο απέναντι στους Έλληνες, οι οποίοι, όχι μόνο έβλεπαν άρμα για πρώτη φορά, αλλά δεν διέθεταν καν αντιαρματικά όπλα – τα 24 αντιαρματικά πυροβόλα του Ελληνικού Στρατού είχαν διατεθεί στα οχυρά Ρούπελ.
Οι Ιταλοί πάντως δεν κατόρθωσαν να αξιοποιήσουν κανένα από τα πλεονεκτήματά τους, χάρη στην καίρια αντίδραση της ελληνικής διοίκησης. Όλα τα αρματικά (βατά σε άρματα) εδάφη υπονομεύτηκαν ή αποφράχθηκαν με τάφρους και φράγματα.
Ανοίχθηκαν πολλαπλές σειρές χαρακωμάτων, εκ των οποίων μόνο μία επανδρώθηκε. Έτσι, το ιταλικό πυροβολικό και η Αεροπορία υποχρεούνταν να διασπείρουν τα πυρά τους, προκαλώντας ελάχιστες απώλειες στους Έλληνες. Με τον τρόπο αυτό, τα συντριπτικά πλεονεκτήματα του εχθρού εξουδετερώθηκαν, στο μέτρο του δυνατού, σε βαθμό που προκάλεσε τις έντονες αντιδράσεις της ιταλικής στρατιωτικής ηγεσίας.
Ο Πράσκα επιρρίπτει ευθύνες στην Ιταλική Αεροπορία για την, τάχα. μη επέμβασή της στη μάχη, τη στιγμή που μέχρι 100 ιταλικά βομβαρδιστικά σφυροκοπούσαν τις ελληνικές θέσεις στο Καλπάκι, μαζί με 120 ιταλικά πυροβόλα.
Το σφυροκόπημα όμως αυτό τίποτε δεν πέτυχε, χάρη στα εξαιρετικά ελληνικά αντίμετρα. Άλλες αναφορές Ιταλών διοικητών από την Αλβανία, θέλοντας να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, τολμούν να μιλούν ακόμα και για την υπεροχή των «σύγχρονων ελληνικών πυροβόλων, βρετανικής κατασκευής, μεγάλου βεληνεκούς και υψηλής ταχυβολίας»!
Φυσικά, ο Ελληνικός Στρατός δεν διέθετε ούτε ΕΝΑ σύγχρονο πυροβόλο –τα πιο σύγχρονα που διέθετε ήταν του 1927 και τα παλαιότερα του 1878– βρετανικής ειδικά κατασκευής, και κανένα από αυτά δεν επιτύγχανε βεληνεκές μεγαλύτερο των 11 χλμ.
Η τεράστια προσπάθεια επανεξοπλισμού που είχε ξεκινήσει ο μεγάλος Ελληνες Ι.Μεταξάς μετά την μονομερή διαγραφή του ελληνικού χρέους το 1936 (άλλη μία μεγάλη υπηρεσία του μεγαλύτερου, ίσως Ελληνα, του 20ου αιώνα προς την πατρίδα) δεν έφτασε μέχρι την απόκτηση σύγχρονου πυροβολικού, αφού ο ίδιος γνωρίζοντας άριστα τα των αναγκών του Ελληνικού Στρατού όντας ο «εγκέφαλος» του Γενικού Επιτελείου μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’10, ήξερε ότι προηγείτο σε αναγκαιότητα ο ατομικός εξοπλισμός των στρατιωτών και των διμοιριών, των λόχων και των ταγμάτων με πολυβόλα, χειροβομβίδες, και αφθονία πυρομαχικών.
Ειδικά για το πυροβολικό έδωσε βάση στην αγορά μεγάλων ποσοτήτων πυρομαχικών…
Ειδικά τα ορειβατικά πυροβόλα των 75 και 105 χιλ., με τα οποία ήταν εφοδιασμένες οι μεραρχίες πεζικού, επιτύγχαναν βεληνεκές 9.000 και 7.850 μ. αντίστοιχα. Αντί των «βρετανικών σύγχρονων πυροβόλων», που διατείνονταν οι Ιταλοί ότι διέθετε, ο Ελληνικός Στρατός βασιζόταν σε ένα άλλο μυστικό όπλο: Στους άριστα εκπαιδευμένους πυροβολητές.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Βλέπουμε λοιπόν ότι όχι μόνο ο Ελληνικός Στρατός αποκρίθηκε άμεσα στην απειλή, εντός ολίγων ωρών, αλλα ήταν και αρτίως προετοιμασμένος κι εξοπλισμένος – ακόμα και αεροπορία είχαμε -, καμία σχέση με την εικόνα των πάμφτωχων τσολιάδων, που ούτε τις βασικές ανάγκες τους δε μπορούσαν να καλύψουν, ν’αντιμετωπίζουν με επιτυχία έναν εχθρό πολλαπλάσιο σε αριθμό και προηγμένο οπλισμό, που συχνά μας παρουσιάζεται. Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως ο Ελληνικός Στρατός ζούσε μέσα στις ανέσεις, γιατί κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον αν σκεφτούμε το γεγονός ότι μόλις πριν τέσσερα χρόνια δεν υπήρχε τίποτα. Τουναντίον, σε σχέση με τα ιταλικά στρατεύματα, είχαμε λιγότερα εφόδια, και οι στρατιώτες μας πέρασαν φοβερές κακουχίες. Η αλήθεια πάντως ήταν ότι ο στρατός είχε προετοιμαστεί για πόλεμο από αρκετό καιρό νωρίτερα χάρη στη διορατικότητα του Μεταξά. Αυτός ο άνθρωπος κατάφερε προόδους μέσα σε τέσσερα χρόνια που οι προηγούμενες κυβερνήσεις δε μπόρεσαν να πετύχουν σε δεκαετίες, και όχι μόνο στον τομέα της άμυνας. Στους τομείς της οικονομίας, της εργασίας και του κοινωνικού κράτους για παράδειγμα, καθιέρωσε το οκτάωρο και την αργία της Κυριακής, ρύθμισε τα χρέη των αγροτών, μείωσε δραματικά την ανεργία, ίδρυσε το ΙΚΑ και προώθησε τη βιομηχανική ανάπτυξη, πέραν βέβαίως του μηδενισμού του επαχθούς χρέους που κανείς σημερινός πολιτικός ούτε καν διανοείται. Μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε την ιστορία; Πιστεύετε πως ένας άνθρωπος που ενδιαφερόταν τόσο πολύ για την πατρίδα του είχε σκοπό ν’αναστείλει τις δημοκρατικές διαδικασίες επ’αόριστον;

Ακούστε και το κλασικό πλέον διάγγελμά του Μεταξά που εξέπεμψε στο ραδιόφωνο προς το λαό την πρώτη μέρα του πολέμου, στις 28 του Οκτώβρη.

Από:
defencenet.gr

ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑ
ΤΙ ΛΕΕΙ ΤΟ FOXNEWS ΓΙΑ ΤΗΝ ΩΡΟΛΟΓΙΑΚΗ ΒΟΜΒΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Αποκάλυψη-βόμβα: Τζιχαντιστές στρατολογούν «λαθρο» στα τζαμιά της Αθήνας για το ISIL
09:29
26/08/2014

Ισλαμιστές μετατρέπουν τα δεκάδες ανεξέλεγκτα τζαμιά στην Ελλάδα και ειδικότερα στην Αθήνα σε κέντρα κατήχησης και μύησης στη τζιχάντ αλλοδαπών και τους στέλνουν να ενταχθούν στο ISIL και να πολεμήσουν στη Συρία και στο Ιράκ. Σήμερα, γιατί αύριο θα τους στρέψουν κατά των Ελλήνων.

Κι όμως, κανείς στην κυβέρνηση δεν δίνει σημασία, όταν οι εκατοντάδες «λαθρο» που μπαίνουν στην Ελλάδα καθημερινά αποτελούν μία ωρολογιακή βόμβα. Αφενός γιατί μέσω αυτών περνούν στη χώρα τζιχαντιστές και ότι άλλο βάλει ο νους και αφετέρου γιατί και οι ίδιοι στρατολογούνται πιθανόν και για να βγάλουν την υποχρέωση που πέρασαν στη… Δύση.

Την αποκάλυψη ότι στα δεκάδες ανεξέλεγκτα τζαμιά που υπάρχουν στην Ελλάδα στρατολογούνται τζιχαντιστές του ISIL έκανε η αμερικανική ενημερωτική ιστοσελίδα FoxNews.com.

Το defencenet.gr ήταν αυτό που αποκάλυψε τη σημαία του ISIL λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα, στη Θήβα.

Πιο αναλυτικά όπως αναφέρει ο Αμερικανός δημοσιογράφος Benjamin Hall ένας νεαρός Ιρακινός που αποφάσισε να βρει την τύχη του στην Ελλάδα, κατέληξε να πολεμά μαζί με τους αντάρτες της οργάνωσης ISIL στο Ιράκ, μετά από κατήχηση που υπέστη από ισλαμιστέςεξτρεμιστές-τζιχαντιστές σε ένα από τα τζαμιά της Αθήνας.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα ο Shamal Ahmad Tofiq από το Βόρειο Ιράκ, αποφάσισε το 2009 να αναζητήσει μία καλύτερη ζωή στην Ευρώπη. Ήρθε στην Ελλάδα και επισκέφθηκε ένα από τα δεκάδες τζαμιά που λειτουργούν παράνομα στην Αθήνα, όπου εξτρεμιστές ισλαμιστές από την Υεμένη, την Βρετανία και τον Πακιστάν κατάφεραν με τα κηρύγματα τους να τον χειραγωγήσουν και να τον εντάξουν στο δικό τους κύκλο.

Ο νεαρός, από εκεί που του άρεσαν τα πάρτι, η διασκέδαση και οι γυναίκες, μετατράπηκε σταδιακά υπό την καθοδήγηση των τζιχαντιστών στην Αθήνα, σε ένα εξτρεμιστή ισλαμιστή, ο οποίος ουσιαστικά αποκήρυξε τον τρόπο ζωής του, μία αλλαγή που ξάφνιασε τόσο τους γονείς του όσο και τους φίλους του με τους οποίους επικοινωνούσε μέσω του Facebook.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Αμερικανός αρθρογράφος, οι γονείς του 26χρονου Shamal Ahmad Tofiq είδαν ξαφνικά το γιό τους να μετατρέπεται σε ριζοσπάστη μαχητή του Ισλάμ, συνέπεια των επαφών που είχε στην Αθήνα με τους τζιχαντιστές.

Ένας δε από τους στενούς φίλους του νεαρού Ιρακινού, ο Roman Kamal, εξεπλάγη από τις αναρτήσεις του φίλου του στο Facebook, σύμφωνα με τις οποίες δήλωνε ότι θα μπορούσε να σκοτώσει ακόμη και την ίδια του την οικογένεια, διότι ζούν στην αμαρτία.

Έχοντας ολοκληρώσει την κατήχηση του στα τζαμιά της Αθήνας, ο νεαρός ιρακινός τζιχαντιστής εντάχτηκε στην δύναμη της εξτρεμιστικής ισλαμιστικής οργάνωσης Jahbat al Nusra στη Συρία όπου και πολέμησε ενάντια στο Στρατό του Άσαντ.

Όπως έπραξαν χιλιάδες αντάρτες της Jahbat al Nusra, έτσι και ο Shamal Ahmad Tofiq μεταπήδησε αργότερα στην πιο ισχυρή και πιο πλούσια οικονομικά ισλαμιστική οργάνωση ISIL και σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες φέρεται να μάχεται αυτή την περίοδο στο μέτωπο του ιρακινού Κουρδιστάν από όπου είναι και η καταγωγή του.

Παρά τη συμμετοχή τους στις μάχες ο Shamal Ahmad Tofiq, συνεχίζει τις αναρτήσεις στο Facebook, μόνο που όπως φαίνεται η μετατροπή του σε ένα αμείλικτο δολοφόνο έχει ολοκληρωθεί, αφού πλέον αναρτά φωτογραφίες από διαμελισμένα πτώματα, ενώ πριν από ένα μήνα έστειλε προειδοποιητικό e-mail σε παλιούς του φίλους προτρέποντας τους να μετανοήσουν για τις αμαρτίες τους και να ενταχτούν στις τάξεις της ISIS.

Το ερώτημα είναι, πόσοι τέτοιοι έχουν εκπαιδευτεί ή εκπαιδεύονται στα τζαμιά της Αθήνας και της Ελλάδας που η κυβέρνηση και οι δήμαρχοι της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης θέλουν να νομιμοποιήσουν;

Και το σημαντικότερο. Τι θα γίνει όταν Συρία και Ιράκ πάψουν να είναι οι στόχοι του ISIL; Σημειώνεται πώς το ISIL διατηρεί σχέσεις με την Τουρκία και όπως έχει γράψει εγκαίρως το defencenet.gr μπορεί να εκμεταλλευτεί κάποια κατάσταση σε βάρος της Ελλάδας.

Ανάλογες πληροφορίες και πολύ περισσότερα στοιχεία από αυτά που δημοσιεύει το FoxNews.com έχει και η ΕΥΠ, αλλά κανείς δεν φαίνεται να συγκινείται στην κυβέρνηση. Όταν το πρόβλημα θα «σκάσει» τότε θα είναι αργά.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Είναι κάτι το απολύτως αναμενόμενο για μια χώρα ανίκανη ν’αντιμετωπίσει τα προβλήματά της, η οποία κυβερνείτε από μια ετεροκατευθυνόμενη ομάδα ξένων συμφερόντων κι έχει μαζέψει εκατοντάδες χιλιάδες κυρίως φτωχών κι εξαθλιωμένων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών, σε μια εποχή έξαρσης των ισλαμικών φονταμενταλιστικών κινημάτων. Όλο και κάποιοι τζιχαντιστές θά’χουν παρεισφρύσει ή εσκεμμένα τοποθετηθεί στη χώρα, με σκοπό να επηρεάσουν περισσότερους ομοθρήσκους τους. Στην υποθετική περίπτωση που θ’αποφασίσουν να εξεγερθούν εναντίον μας, πραγματικά δε θα μπορέσουμε να προβάλουμε καμία αντίσταση. Αυτοί, πλήρως εμποτισμένοι στο θρησκευτικό φανατισμό, δε θα αισθάνονται καθόλου φόβο για το θάνατο, ενώ εμείς θα καθόμαστε φοβισμένοι στις καρέκλες μας καθώς θα μας σφάζουν ανά εκατοντάδες με τα γιαταγάνια. Πιστεύω πως μόνο 2.000 απ’αυτούς αρκούν για την επιτυχία ενός πραξικοπήματος.
Το πρόβλημα αυτό, παρόλα αυτά, δεν περιορίζεται μόνο στη χώρα μας, αφού πολλοί μουσουλμάνοι μετανάστες ανεπτυγμένων ευρωπαϊκών κρατών φεύγουν για να πολεμήσουν στη Μέση Ανατολή, και οι χώρες αυτές ακομα δεν έχουν αποφασίσει αν πρέπει να τους επιτραπεί η επανείσοδος. Η ουσιαστική διαφορά όμως εκείνων των χωρών μ’εμάς είναι πως εκεί γίνονται δεκτή πολύ δυσκολότερα εξ αρχής.

Όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, προφανώς σε μία σημερινή καθώς πρέπει δημοκρατία απαγορεύονται ακόμα και τα αστεία κατά ανθρώπων άλλων φυλών. Τις συνέπειες της παράβασης αυτής
βίωσε
ένας φιλήσυχος 44χρονος Βρετανός ονόματι Neil Phillips, που διευθύνει κατάστημα σάντουιτς στο Ρούτζλεϊ του Σταφορντσάιαρ, ο οποίος συνελήφθη από την αστυνομία στις 10 Δεκεμβρίου στο σπίτι του, τρεις βδομάδες μετά τη διάπραξη του εγκλήματος. Το έγκλημα; Σύγκρινε την αργή διακοπή της λειτουργίας του υπολογιστή του με τη μακρά νοσηλεία του Νέλσον Μαντέλα. Είπε ότι ο υπολογιστής του αργεί τόσο πολύ να κλείσει, ώστε τον ονόμασε Νέλσον Μαντέλα. Αυτό ήταν αρκετό για να συλληφθεί, να του παρθούν αποτυπώματα και δείγματα dna, να μείνει κρατούμενος για 8 ώρες κι έπειτ ανα αφεθεί ελεύθερος λόγω ανεπαρκών στοιχείων για ποινική δίωξη. Φανταστείτε τι θα περνούσε αν έβρισκαν υποτιθέμενο ύποπτο υλικό στον υπολογιστή του!

Υπαίτιος για τη σύλληψη ήταν ένας τοπικός σύμβουλος του κόμματος των φιλελευθέρων του συνασπισμού του Τιμ Τζόουνς, ο οποίος παραπονέθηκε στην αστυνομία για το αστείο.

Εντάξει, είμαστε αντιρατσιστές, αλλά δε βάζουμε μέσα όποιον κάνει πλάκα. Με την ίδια λογική, όλα αυτά τα ρατσιστικά ανέκδοτα που κυκλοφορούν, και τα λένε συχνά και Μαύροι μεταξύ τους, είναι ανάρμοστα. Τελικά οι φιλελεύθεροι καταλήγουν στις πρακτικές των μισητών αντιπάλων τους. Σε τι θα διαφέρουν στο μέλλον άραγε απ’αυτούς; Μάλλον μόνο στο όνομα.

Η Βρετανία είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση στο θέμα του ρατσισμού. Επειδή έχει βεβαρυμένο ιστορικο από την εποχή που κατέσφαξε και καταλήστεψε όλον τον κόσμο με την αυτοκρατορία της, προσπαθεί τώρα να διορθώσει τα αδιόρθωτα εφαρμόζοντας υποτίθεται αντιρατσιστική πολιτική. Μετανάστες από χώρες τις κοινοπολιτείας γίνονται εύκολα δεκτοί, και κάθε υπόνοια ρατσιστικού λόγου καταδικάζεται. Τους έχουν δημιουργήσει κλίμα συλλογικής ενοχής, τιμωρία που φαίνεται να τους αρμόζει, αλλά στην πραγματικότητα οι σημερινοί Βρετανοί δεν έχουν άμεση σχέση με τα εγκλήματα του παρελθόντος – όχι ότι δε θα μπορούσαν να τα ξανακάνουν – και δε θά’πρεπε να αντιμετωπίζονται ως μόνιμα ένοχοι από το ίδιο τους το κράτος. Εκεί λοιπόν έστω και η παραμικρή αναφορά στον καθημερινό λόγο που θα μπορούσε να θεωρηθεί προσβλητική προς άτομα άλλων εθνοτήτων κατακρίνεται. Θυμάμαι ένα περιστατικό που μου διηγήθηκε η μητέρα μου, όταν ταξίδεψε πέρυσι στο Λονδίνο, οπότε είπε για πλάκα σ’έναν ταξιτζή για τους πολλούς Μαύρους κι αυτός κόντεψε να την βγάλει απ’το ταξί. Δεν ήθελε να τους υποτιμήσει, απλώς παραξενεύτηκε από το μεγάλο αριθμό των μεταναστών. Μην ανησυχείται όμως, θά’ρθουν και στην Ελλάδα αυτά.

Πριν τρεις μέρες, στις 26 Σεπτεμβρίου, παρακολούθησα το θεατρικό έργο «Η Άνοδος του Αρτούρο Ούι» του Μπέρτολντ Μπρεχτ στο Θέατρο Κήπου της ΧΑΝΘ, που παιζόταν από έναν ερασιτεχνικό θεατρικό σύλλογο της Πυλαίας. Η είσοδος ήταν ελεύθερη, εφόσον πλέον υπάρχουν αρκετές γραφειοκρατικές διαδικασίες ώστε να μπορεί κανείς να βάλει εισιτήριο, και γι’αυτό το θέατρο ήταν κατάμεστο. Ο Μπρεχτ έγραψε αυτό το έργο το 1941 ευρισκόμενος αυτοεξόριστος στη Φινλανδία, περιμένοντας τη βίζα για την Αμερική – εγκατέλειψε τη Γερμανία στο διάστημα 1933-1948 για ν’αποφύγει τους Ναζί, πρώτα έμεινε στη Δανία, έπειτα στη Φινλανδία και μετά στην Αμερική -, όπου με αλληγορικό τρόπο αποτυπώνει την επάνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. Το έργο κυρίως προοριζόταν για την αμερικανική σκηνή.

Αν κι αρχικά η υπόθεση φαίνεται να μην έχει κάποια άμεση σχέση με το φασισμό, η σύνδεση μας γίνεται προφανής χάρη στις συχνές ρητές αντιστοιχήσεις των γεγονότων του έργου με τα ιστορικά γεγονότα. Η υπόθεση εκτιλίσσεται στο Σικάγο της δεκαετίας του 1930 κατά το μεγάλο οικονομικό Κραχ των ΗΠΑ, όπου το Τραστ του Κουνουπιδιού (το τραστ των λαχανεμπόρων) έχασε πελατεία εξαιτίας της κρίσης. Τότε οι ηγέτες του καταφεύγουν στη λύση ενός παράνομου δανείου με κατασκευαστές αποβαθρών, με κύριο εμπόδιό τους το γέρο Δήμαρχο και οικονομικού διευθυντή των επιχειρήσεων Ντόξμποροου, ο οποίος δε ανέχεται καμία παράνομη ενέργεια, αν και με απάτες θα κατορθώσουν να τον μπλέξουν. Κάτι αντιλαμβάνεται το δημοτικό συμβούλιο και ξεκινά έρευνα της υπόθεσης, και τότε ο μαφιόζος Αρτούρο Ούι παρουσιάζεται ως σωτήρας προτείνοντας προστασία στο δήμαρχο. Αργότερα, δημιουργώντας κλίμα διάχυτου φόβου με την πρόκληση ταραχών, η συμμορία πουλάει προστασία σ’όλο το τραστ, ασκώντας βία ή και δολοφονώντας του διαφωνούντες. Βάζουν φωτιά στις αποθήκες των εμπόρων, την οποία όμως αποδίδουν στους εχθρούς τους, και στην παρωδία δίκης που ακολουθεί καταδικάζεται σε δεκαπενταετή φυλάκιση ένας αθώος άνθρωπος. Ο Ούι αποκτά δύναμη, φοβάται όμως παράλληλα τους υπόλοιπους ισχυρούς της συμμορίας του, δολοφονώντας στο τέλος τον ισχυρότερο υπασπιστή του Ερνέστο Ρόμα. Αργότερα η μαφία ελέγχει όλη την πόλη, επεκτείνεται στη γειτονική πόλη του Τσίτσερο και αργότερα σε πολλές ακόμα πόλεις της Αμερικής. Οι άνθρωποι καταλαβαίνουν τελικά σε τι παγίδα έπεσαν, αλλά είναι πολύ αργά για ν’αντιδράσουν.

Τα γεγονότα του έργου έχουν πλήρη αντιστοιχία με τα ιστορικά γεγονότα. Ο Ούι για παράδειγμα αναπαριστά το Χίτλερ, ο οποίος από αρκετά άσημος κατόρθωσε ν’αναρριχηθεί στην εξουσία. Το Τραστ του Κουνουπιδιού αντιστοιχεί στους Πρώσους γεωκτήμονες Γιούνκερς, οι οποίοι είχαν μεγάλη πολιτική δύναμη στη Γερμανία μέχρι το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, αν και στα χρόνια προ του Χίτλερ είχαν υποπέσει σε βαθιά κρίση. Ο Ντόξμποροου αναπαριστά τον πρόεδρο της Γερμανίας φον Χίντενμπουργκ, η φωτιά στις αποθήκες την πυρκαγιά στο κοινοβούλιο της Γερμανίας, ο Ερνέστο Ρόμα τον Ερνστ Ρομ, έναν απ’τους ιδρυτές κι αρχηγό της ομάδας κρούσης του ναζιστικού κόμματος, η δολοφονία του τη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών του 1944, όταν ο Χίτλερ διέταξε να εκτελεστούν όλοι οι πιθανοί αντίπαλοί του, Η κατάληψη της πόλης την επάνοδο των ναζί στην εξουσία, η επέκταση στο Τσίτσερο την κατάληψη της Αυστρίας, και η επέκταση αλλού την αρχή του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.

Έχω μόνο θετικά σχόλια να κάνω γι’αυτήν την παράσταση. Ο Μπρεχτ προσπαθεί μ’αυτήν την ιστορία να μας δείξει με τρόπο γλαφηρό πώς και υπό ποιες ακριβώς συνθήκες ο ναζισμός βρήκε πρόσφορο έδαφος στη Γερμανία και αναπτύχθηκε, και ίσως επιθυμεί να μας εφιστήσει την προσοχή στην επανεμφάνιση τέτοιων φαινομένων. Επίσης ο συντονισμός των 34 ηθοποιών της ομάδας ήταν άριστος. Εδώ θα πρέπει να πω πως το θέατρο παιζόταν αυτό το διάστημα σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, πριν γίνει όλο αυτό το θέμα με τη Χρυσή Αυγή. Παρεμπιπτόντως, τι έχετε να πείτε σχετικά με το θέμα της Χρυσής Αυγής;

Το έργο τό’χω βρει και με διάφορους άλλους τίτκλους, όπως «Η αποτρέψιμη άνοδος του Αρτούρο Ούι», «Αρτούρο Ούι, άνοδος και πτώση», κ.ά.

Μαθαίνοντας μόλις χθες για την άφιξη του υποβρυχίου Παπανικολής στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης ανοιχτού προς επίσκεψη και πηγαίνοντας σήμερα με τον πατέρα μου και το γυμναστή/συνοδό μας, αντιμετωπίσαμε μια δυσάρεστη έκπληξη. Για κάποιον λόγο, τα άτομα με αναπηρία δε μπορούσαν να μπουν.

Και εγώ και ο πατέρας μου έχουμε πρόβλημα όρασης, και κατά τις ξεναγήσεις μας σε διάφορα μέρη λαμβάνουμε επιπλέον υποστήριξη συνήθως, εφόσον οι περισσότεροι είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν ή τουλάχιστον βλέποντας την κατάσταση βοηθούν από ευγένεια. Τη συμπεριφορά όμως που αντιμετωπίσαμε σήμερα δεν την έχω συναντήσει ποτέ. Πήγαμε λοιπόν έτοιμοι στο σημείο υποδοχής, λίγα μέτρα μακριά απ’το υποβρύχιο, και ρωτήσαμε τον υπεύθυνο εκεί, κάποιον πιθανόν αξιωματικο του πληρώματος, αν λόγω αναπηρίας είχαμε προτεραιότητα. Η απάντηση ήταν όμως, πως λόγω του στενού κι απότομου χώρου, δεν ήταν δυνατόν, για τη δική μας υποτίθεται ασφάλεια, να μπούμε μέσα. Ζητήσαμε αμέσως τη γνώμη του κυβερνήτη, ο οποίος γρήγορα ήρθε, και μας είπε περίπου τα ίδια, δηλαδή ότι η σκάλα που οδηγεί στο κύτος του υποβρυχίου ήταν στενή και 4 μέτρα βαθιά, ότι μπορεί να συναντούσαμε τρύπες και προεξέχοντα μέρη, επομένως δε θα μπορούσε υποτίθεται να μας βοηθήσει, όχι μόνο γιατί θα του ήταν δύσκολο, αλλά και για να μη βρεθεί σε δύσκολη θέση σε περίπτωση ατυχήματος. Εντωμεταξύ άνθρωποι με παιδάκια στην αγκαλιά κατέβαιναν κανονικά. Εκείνοι δηλαδή έχουν καλύτερη ισορροπία με το επιπλέον βάρος; Και πώς θ’αντιδράσει το πλήρωμα αν το παιδάκι πέσει; Προσπαθήσαμε λοιπόν μάταια να τον μεταπείσουμε πως γνωρίζουμε να χρησιμοποιούμε τέτοιου τύπου σκάλες, και πως θα μπορέσουμε να κινηθούμε εκί μέσα, και, αν τελικά δε γίνεται να επισκεφθούμε όλο το πλοίο, πως θα μας αρκούσε η επίσκεψη στις περιοχές του πληρώματος, αλλά καμία θετική αλαγή. Ο κυβερνήτης προσπαθούσε να μας αποδείξει πως η απόφασή του δεν ήταν ρατσιστική, και πως αυτό γινόταν καθαρά για την ασφάλειά μας. Στο τέλος ζήτησε το συνοδό μας να δει την κατάσταση, διότι, όπως έλεγε και μου έμεινε χαρακτηριστικά, είχε καλύτερη επίγνωση του κινδύνου. Πρόβλημα στην όραση έχουμε, νομίζω όχι στο μυαλό. Αυτός έπιστρέφοντας μας διαβεβαίωσε πως δε θά’ταν τραγικά δύσκολο να κατέβουμε, αν και κάπως επικίνδυνο, ο κυβερνήτης ωστόσο επέμεινε και με ορισμένα λόγια διαμαρτυρίας φύγαμε, αρκετά αγανακτισμένοι για τις επόμενες ώρες.

Εφόσον το υποβρύχιο ήταν ανοιχτό σε όλους, θά’πρεπε με κάποιον τρόπο να μπορούσαν να το επισκεφθούν όλοι, με τη βοήθεια του πληρώματος. Αλλιώς για ποιον λόγο ν’ανοίγει στον κόσμο εφόσον δε θά’ναι προσβάσιμο για όλους; Εάν, λέμε τώρα, ορισμένες ομάδες του πληθυσμού δε μπορούσαν να μπουν, ας γινόταν μια αναφορά από πριν. Τέλος, αν το πλήρωμα νιώθει τόσο φορτωμένο με ευθύνη, ας μας δινόταν υπεύθυνη δήλωση όπου θα υπογράφαμε πως έχουμε την απόλυτη ευθύνη του εαυτού μας.

Αυτή είναι λοιπόν η συμπεριφορά των ανδρών των ενόπλων δυνάμεων που υποτίθεται πως θα προστατεύσουν τη χώρα στην ανάγκη. Σκεφτείτε πώς θ’αντιδρούσαν αυτοί σ’ενδεχόμενο πολέμου αν δε μπορούν να διαχειριστούν ούτε ένα τόσο απλό πράγμα. Θά’θελα όμως να πιστεύω πως αυτό πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση, όχι γενικό χαρακτηριστικό των ανθρώπων τέτοιας θέσης. Σκεφτόμαστε τώρα να διαμαρτυρηθούμε σε ιστοσελίδες, ραδιόφωνα, κι αλλού γι’αυτο το απαράδεκτο και άκρως ρατσιστικό περιστατικό. Έχουμε το ίδιο δικαίωμα όπως όλοι οι υπόλοιποι να επισκεπτόμαστε σχεδόν οτιδήποτε και νά’χουμε όσο το δυνατόν καλύτερη εμπειρία, αυτό σημαίνει δηλαδή πως αν χρειαζομαστε βοήθεια να μας παρέχεται.

Δίδαγμα απ’το παραπάνω περιστατικό: Ποτέ να μην είμαι σίγουρος για την υποδοχή μου σε τέτοιες περιπτώσεις, και πάντοτε συζήτηση και διευκρινίσεις πριν κάποια επίσκεψη κάπου ή γεγονός.

Το δικτατορικό κράτος της Βόρειας Κορέας υιοθετεί πρακτικές της Αυτοκρατορικής Κίνας και παρόμοιων αρχαίων απολιταρχικών καθεστώτων της περιοχής. Πρόσφατα γνωστοποιήθηκε στο δυτικό κόσμο
η εκτέλεση του υφυπουργού άμυνας της χώρας,
Κιμ Τσολ, με το παράπτωμα πως ήπιε ένα ποτηράκι στις μέρες του πένθους του φέτος εκλιπόντως 69 ετών πρώην προέδρου Κιμ Γιονγκ Ιλ. Σήμερα φυσικά κυβερνά ο υιός του, ο Κιμ Γιονγκ Ουν, όπως ταιριάζει σε κάθε καλό κουμουνιστικό καθεστώς.

Το πένθος λοιπόν μετά το θάνατο του πρώην προέδρου διήρκησε επισήμως δύο μέρες, οπότε όποιος εντοπιζόταν να μη θρηνεί στελνόταν απευθείας σε στρατόπεδο συγκέντρωσης για 6 μήνες, όπου έκανε καταναγκαστικά έργα. Είχε ακόμα σύντομα αποφασιστεί η αποχή από κάθε απόλαυση στους Βορειοκορεάτες για 100 μέρες. Σ’εκείνο το διάστημα λοιπόν ο υφυπουργός ήπιε, κι εκτελέστηκε έπειτα με… όλμο! Πιθανόν τελετουργικός ο τρόπος της εκτέλεσης, όπως στις ατιμωτικές εκτελέσεις διά διαμελισμού της Αυτοκρατορικής Κίνας κάποτε (ακόμα η Κίνα παραμένει το πρώτο κράτος παγκοσμίως σε αριθμό εκτελέσεων, όμως δεν κάνει πλέον διαμελισμούς).
Αυτος ο υπερβολικός φόβος μοιάζει επίσης πολύ με την ανασφάλεια εξουσίας που είχε ο Στάλιν και γι’αυτό φρόντισε να εξαφανίσει όλους τους αντιπάλους του με συνοπτικές διαδικασίες. Λογικό είναι κάθε τυραννικό καθεστώς να φοβάται, εφόσον είναι τόσο καταπιεστικό, μια μικρή χαλάρωση του ελέγχου του θα μπορούσε να φέρει την ανατροπή. Αυτό έχει συμπεραστεί είδη απ’τους αρχαίους ημών προγόνους. Πιστεύετε πως δεν υπάρχουν Βορειοκορεάτες που θέλουν να ενωθούν με τους νότιους; Πιστεύω πως υπάρχουν, αν και δεν αναφέρουν την ελπίδα τους δημοσίως για ευνόητους λόγους. Ίσως πάλι τα αίτια της εκτέλεσης να ήταν πολιτικά, π.χ. υποψίες συνεργασίας του υφυπουργού άμυνας με εχθρική χώρα της Β. Κορέας, αν κι αυτό δε μου φαίνεται τόσο πιθανό.

Αυτό και αμέτρητα άλα παραδείγματα θα πρέπει να δουν αυτοί που θαυμάζουν τον κουμουνισμό και τα κουμουνιστικά κράτη, όπως τη Βόρεια Κορέα, και μάλιστα
τη θεωρούν ως πρότυπο του κουμουνισμού και την επισκέπτονται.
Πραγματικος κουμουνισμός δεν υπήρχε ποτέ, και ούτε θα υπάρξει, όπως και πραγματικός χριστιανισμός δεν υπήρξε ποτέ κι ούτε θα υπάρξει, διότι το είδος μας για εγκεφαλικούς λόγους δε μπορεί να λειτουργήσει έτσι. Πάντοτε πρέπει κάποιος να λάβει την εξουσία, και κάποιος ν’ακολουθεί, ώστε να υπάρχει κάποια τάξη. Αν η ιδεολογία υποστηρίζει ισότητα, κοινοκτημοσύνη και λοιπές «αρετές» του κουμουνισμού, κι αυτός που θα πρωτοεγκαθιδρύσει αυτές της υποτιθέμενες αξίες σε μία χώρα δεν ελέγχεται πρακτικά από κανέναν, είναι 100% σίγουρο πως θα εξελιχθεί σε δικτάτορα, ασχέτως με τις απόψεις του πριν, γιατί αυτές όποιες και νά’ναι δεν θα τον ακολουθήσουν έπειτα για κάποιον άγνωστο λόγο, ίσως επειδή
η εξουσία είναι εθιστική.
Πάντοτε, όπως αποδεικνύει η ιστορία, όλοι οι άνθρωποι που έλαβαν τέτοιες θέσεις μετατράπηκαν σε δικτάτορες. Γι’αυτό και η δημοκρατία έχει μηχανισμούς ελέγχου της εξουσίας, ασχέτως κατά πόσο λειτουργούν σωστά σε κάθε κράτος.

Οι Τσιγγάνοι θα πρέπει να μάθουν επιτέλους πως οι παρορμητικές πράξεις τους έχουν και συνέπειες. Όλα τα χρόνια της ύπαρξής τους έχουν μάθει πως μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν και να ζουν όπως θέλουν, αλλά σε μια οργανωμένη κοινωνία αυτός ο τρόπος σκέψης δε βοηθάει κανέναν. Πριν λοιπόν μερικές μέρες,
μια Τσιγγάνα πυροβόλησε δύο άτομα αντίπαλης οικογένειας οι οποίοι είχαν προσαχθεί στο δικαστήριο με την κατηγορία της δολοφονίας του γιου της,
ο ένας σκοτώθηκε, ο άλλος τραυματίστηκε. Δεν επιρρίπτω όμως όλη την ευθύνη στους Τσιγγάνους, γιατί και το σύστημα σφαλείας μας στο δικαστήριο ήταν ανεπαρκές. Παρόλο που η κεντρική πύλη φυλασσόταν αυστηρά, δε γινόταν το ίδιο με την περίφραξη απ’όπου πιθανολογείται πως η γυναίκα έλαβε το όπλο. Ως αντίποινα λοιπόν για τη διαταραχή της τάξης,
η αστυνομία έκανε έφοδο στον καταυλισμό Ρομά στο Ζεφύρι,
για αναζήτηση όπλων, ναρκωτικών και άλλων παράνομων δραστηριοτήτων. Η αστυνομία δεν αναφέρει ανοιχτά ότι η έφοδος είχε εκδικητικό χαρακτήρα, αλλά προφανώς αυτός είναι ο λόγος.

Η Ελληνική Αστυνομία λοιπόν με πρωτοφανή ζήλο κι οργάνωση, που μας θυμίζει τις επιχειρήσεις των Ναζί, έκανε έφοδο στον Τσιγγάνικο καταυλισμό στο Ζεφύρι με δύναμη 400 ατόμων και την ενίσχυση ενός αστυνομικού ελικοπτέρου. Κατά την επιχείρηση, ελέγχθηκαν συνολικά 352 άτομα και 173 οχήματα, έγιναν 167 προσαγωγές, συνελήφθησαν 9 άτομα (ένας για απόπειρα ανθρωποκτονίας (όταν λέω παρορμητικές πράξεις, το ενοώ. Πιθανότατα προσπάθησε να επιτεθεί κατά αστυνομικού.), ένας για παράβαση του νόμου περί όπλων, ένας μ’εκρεμούσα δικαστική απόφαση, δύο για ναρκωτικά, δύο για παραβίαση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, και δύο για κλοπές), επίσης καρτασχέθηκε ηρωίνη 5,9 γραμαρίων (προφανώς το μέρος δεν είναι τόσο ναρκωτικόπληκτο όπως ο δενδροπόταμος), 2 κυνηγετικές καραμπίνες, 63 φυσίγγια και 2 σφαίρες, αν και πιστεύω πως περισσότερα ήταν κρυμμένα. Ακόμα σημειώθηκαν 40 παραβάσεις του Κ.Ο.Κ., κάτι συνηθισμένο δηλαδή. Οι συλληφθέντες θα οδηγηθούν στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών, οπότε φαντάζεστε τι θα γίνει.

Μπορώ να φανταστώ την κατάσταση στον καταυλισμό – ξαφνικά να εμφανίζονται από παντού οπλισμένοι ένστολοι αστυνομικοί με τα οχήματά τους, να ζητουν απ’τους Γύφτους να καθίσουν για έλεγχο, εκείνοι να τους διώχνουν και να τους βρίζουν γύφτικα όπως «χάσμο καρ» = «φάε τον πούτσο μου», «καπαραβάφτουκε μπουλ» = «θα σου σκίσω τον κώλο», και μ’άλλες τέτοιες βρισιές, οι αστυνομικοί να τους σπρώχνουν ή και να τους δείχνουν τα όπλα μήπως και φοβηθούν για να συνεργαστούν, κάποιοι απ’αυτούς να συμπεριφέρονται επιθετικά ώστε ένας να συλληφθεί για απόπειρα ανθρωποκτονίας, τα παιδάκια να τρέχουν παντού, άλλα φοβισμένα, άλλα να τους πετούν πέτρες και να τους βρίζουν «μπάτσο γαμήσου», τέλος άλλα να ζητιανεύουν «ντόσε μου ντύο ευρώ για ψωμί, τυρόπιτα κλπ». Τραγική κατάσταση. Όμως δε θα πρέπει να σκεφτόμαστε απ’τη δική τους την πλευρά και να στεναχωριόμαστε, γιατί ξέρουμε πολύ καλά πως η δικές τους αξίες είναι εντελώς αντίθετες απ’τις δικές μας (να τά’χουμε όλα τζάμπα, να κάνουμε ό,τι θέλουμε χωρίς να μας ενοχλούν τα μπατσόνια, να ψήνουμε κρέας στα πανηγύρια, να γαμάμε συνέχεια και να σκορπίζουμε παιδιά, να δερμνόμαστε αν θυμώσουμε λίγο, κλπ).

Βλέπετε τον τελευταίο καιρό την αστυνομία να γίνεται πιο αποφασιστική; Για παράδειγμα τις επιχειρήσεις κατά των λαθρομεταναστών; Αυτά είναι ενθαρρυντικά σημάδια για την ετοιμότητα των αστυνομικών μας σωμάτων και τη θέλησή τους να πολεμήσουν αυτές τις πηγές αναταραχής. Αν γινόταν όμως να εντοπίζονταν και οι κουκουλοφόροι και να μπουν μέσα, κι όχι να γίνονται ανεκτοί και γιατί όχι να τοποθετούνται επίτηδες από μερικούς για μεθοδευμένη αναταραχή μιας ειρηνικής διαμαρτυρίας, θά’ταν πρόοδος για την πτώση της διαφθοράς. Πάντως και οι έφοδοι κατά των Τσιγγάνων και των λαθρομεταναστών είναι σημαντική πρόοδος. Προτείνω να γίνονται συστηματικές, απρόβλεπτες επιχειρήσεις κατά των Ρομά σε διάφορους καταυλισμούς (Δενδροπόταμο, Διαβατά, Ζεφύρι και όπου αλλού υπάρχουν). Για να μπουν κι αυτοί στη θέση ΄τους, να φοβηθούν και λίγο. Δε χρειάζονται μακρόχρονες παραμονές στη φυλακή, λίγες βδομάδες με λίγους μήνες κράτηση αρκεί για να τους φέρει σε κατάσταση ανασφάλειας κι αβεβαιότητας «όταν με μπάζουν μέσα δε γαμάω, γι’αυτό πρέπει να είμαι ήσυχο», μέχρι να συμμορφωθούν, κάτι που δεν πιστεύω ότι θα γίνει, τότε μέχρι να μειώσουν κάπως τις παράνομες συμπεριφορές. Γιατί η παρανομία και η αμέλεια έχει περάσει στο dna τους.