Category: ακρότητα


Πηγή:
Πρώτο Θέμα

Μια απίστευτη υπόθεση
Απίστευτο: Ισραηλινός ζήτησε περιοριστικά μέτρα εναντίον του… Θεού!
06/05/2016 17:53

Ο κ. Σόσαν ισχυρίζεται ότι ο Μεγαλοδύναμος του έχει φερθεί πολύ άσχημα τα τελευταία χρόνια
Απηυδισμένος από τις κακοτυχίες που του έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια, ένας Ισραηλινός αποφάσισε να πάει τον… Θεό στα δικαστήρια, προκειμένου να υποβάλει αίτημα περιοριστικών μέτρων εναντίον του.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Independent, o Δαυίδ Σόσαν ισχυρίστηκε στο δικαστήριο της πόλης Χάιφα (εκπροσωπώντας μάλιστα ο ίδιος τον εαυτό του) ότι ο Θεός του έχει φερθεί πολύ άσχημα τα τελευταία χρόνια, χωρίς ωστόσο να μπει σε λεπτομέρειες σχετικά με τις κακουχίες που του έχει προκαλέσει ο Μεγαλοδύναμος.

Ο κ. Σόσαν ισχυρίστηκε ενώπιον του δικαστή (ο οποίος σίγουρα είχε μείνει… άφωνος) ότι έχει κάνει διάφορες προσπάθειες για να ενημερώσει την αστυνομία για τα υποτιθέμενα «εγκλήματα» του Θεού και ότι περιπολικά είχαν φτάσει σπίτι του σε 10 ξεχωριστές περιπτώσεις, χωρίς ωστόσο να μπορούν  να κάνουν κάτι για να τον γλιτώσουν από τον «δυνάστη» του.

Όπως μάλιστα εξήγησε ο ενάγων, οι αστυνομικοί ήταν εκείνοι που του έδωσαν την ιδέα να ζητήσει περιοριστικά μέτρα εναντίον του Θεού, προφανώς για να τον… ξεφορτωθούν.

Όπως θα περίμενε ίσως κανείς, το αίτημα για την περιοριστική εντολή του κ. Σόσαν απορρίφθηκε από τον δικαστή, ο οποίος επισήμανε ότι το πρόβλημα του ενάγοντα είναι μάλλον ψυχολογικό και απαιτεί την παρέμβαση άλλων ειδικών και όχι των δικαστικών αρχών.

Πάντως, εάν αναρωτιόσασταν, ο… εναγόμενος δεν εμφανίστηκε στο δικαστήριο αλλά ούτε καταδέχτηκε να σχολιάσει την απόφαση.

Ο άνθρωπος μπορεί να έκανε πλάκα ή απλώς να ήταν λίγο χαζός, το οποίο δεύτερο είναι πολύ πιθανότερο. Πάντως η περίπτωση αυτή δείχνει ότι ακόμα το Ισραήλ είναι κοσμικό κράτος. Για πόσο ακόμα; Γιά να δούμε τι θα γίνει όταν θα έχουν υπερπολλαπλασιαστεί οι υπερορθόδοξοι στις επόμενες δεκαετίες.

Advertisements

Από:
in.gr

Δημοσίευση: 08 Σεπ. 2015, 15:16
Νομοθεσία για κλάματα
Γιατί στην Κίνα είναι καλύτερα να σκοτώσεις κάποιον παρά να τον τραυματίσεις

Πεκίνο, Κίνα
Κάποιοι νόμοι της Κίνας είναι γνωστό εδώ και χρόνια πως μπορούν να χαρακτηριστούν από αμφιλεγόμενοι έως… απαράδεκτοι.

Ωστόσο, η αμερικανική ιστοσελίδα Slate φέρνει στο φως της δημοσιότητας έναν κινεζικό νόμο που μάλλον αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία -και ταυτόχρονα, ένα νομικό όνειδος για μια χώρα που θέλει να ευαγγελίζεται πως είναι «σύγχρονη».

Η κινεζική νομοθεσία προβλέπει πως αν τραυματίσεις σοβαρά ή ακρωτηριάσεις κάποιον θα πρέπει να τον πληρώνεις για μια ζωή, αν όμως τον σκοτώσεις τότε θα πρέπει να πληρώσεις μόνο μια φορά τα έξοδα της κηδείας!

Κάπως έτσι, στους κινεζικούς δρόμους το φαινόμενο του hit-and-run (τροχαίο με εγκατάλειψη θύματος) έχει αντικατασταθεί από το φαινόμενο hit-to-kill (θανατηφόρο τροχαίο): οδηγοί που έχουν τραυματίσει πεζούς, προσπαθούν να τους… αποτελειώσουν, περνώντας από πάνω τους, προκειμένου να βεβαιωθούν πως είναι νεκροί.

Η αποζημίωση για την περίθαλψη ενός σοβαρά τραυματισμένου θύματος τροχαίου στην Κίνα είναι για μια ολόκληρη ζωή και μπορεί να ανέλθει σε πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ.

Αντίθετα, η αποζημίωση για τη δολοφονία ενός ανθρώπου σε τροχαίο στην Κίνα είναι σχετικά μικρή και κυμαίνεται από 30.000 έως 50.000 δολάρια (26-45.000 ευρώ).

Μόλις καταβληθεί η αποζημίωση, το θέμα έχει τελειώσει, ενώ στον δράστη ενδέχεται να μην του απαγγελθούν κατηγορίες, καθώς επίσης ανθεί ιδιαιτέρως το φαινόμενο της δωροδοκίας αστυνομικών κι άλλων λειτουργών της δικαιοσύνης.

Όπως αναφέρει το Slate, τα δικαστήρια παρουσιάζουν μεγάλη ανοχή στις περιπτώσεις που κάποιος πατήσει επανειλημμένα το θύμα του για να γλιτώσει τα έξοδα της νοσηλείας του.

Για το λόγο αυτό και υπάρχει η λαϊκή παροιμία «είναι καλύτερα να σκοτώσεις κάποιον παρά να τον τραυματίσεις». Και τα περιστατικά είναι πολλά.

Ο δημοσιογράφος του Slate, Τζέφρι Σεντ, αναφέρει χαρακτηριστικά το περιστατικό του περασμένου Απριλίου, όταν μια γυναίκα οδηγός στη πόλη Φοσάν παρέσυρε με την πανάκριβη BMW της ένα δίχρονο κοριτσάκι.

Η γιαγιά του παιδιού φώναξε στην οδηγό να σταματήσει, εκείνη όμως άρχισε να κινείται με την όπισθεν, περνώντας ξανά και ξανά πάνω από το παιδάκι.

Κατόπιν, η νεαρή κινέζα οδηγός, που δεν είχε βγάλει ποτέ δίπλωμα, βγήκε ατάραχη από το αυτοκίνητο και ζήτησε από την οικογένεια του (νεκρού) κοριτσιού –έναντι αδράς χρηματικής αμοιβής- να πουν ψέματα πως ήταν ο άνδρας της αυτός που οδηγούσε το αυτοκίνητο.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν σε μια αχανή χώρα όπου κυκλοφορούν πάνω από 100 εκατομμύρια αυτοκίνητα.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, κάθε χρόνο στις λεωφόρους και τους αυτοκινητοδρόμους της Κίνας σκοτώνονται περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι.

Από τις αρχές του 2012 έως και το τέλος του περασμένου Απριλίου σημειώθηκαν πάνω από 104 εκατομμύρια κυκλοφοριακές παραβάσεις εξαιτίας road rage, δηλαδή των ιδιαίτερα τεταμένων νεύρων των κινέζων οδηγών.

Κωνσταντίνος Τσάβαλος

Έτσι εξηγείται ο υπερβολικά μεγάλος αριθμός τροχαίων δυστυχημάτων στην Κίνα και μου λύνεται η μεγάλη απορία γιατί οι Κινέζοι δε βοηθούν σχεδόν ποτέ σε τέτοιες περιπτώσεις. Τώρα αυτό το κράμα ασιατικού κοινωνιοκεντρισμού με πλήρη έλλειψη σεβασμού προς την ανθρώπινη ζωή και το άτομο, μεσαιωνικών αντιλήψεων περί δικαίου, σκληρών κομφουκιανικών ιεραρχικών σχέσεων της αυτοκρατορικής εποχής, στυγνής καταπίεσης από το απολιταρχικό «κομμουνιστικό κόμμα) και ανεξέλεγκτου καπιταλισμού μπορεί να θεωρηθεί πολιτισμός; Η Κίνα θα πρέπει να διανύσει αρκετό δρόμο ακόμα μέχρι να φτάσει την Ιαπωνία, την Νότια Κορέα και τις δυτικοευρωπαϊκές χώρες.
Γι’αυτό πολύ μεγάλη προσοχή στο δρόμο αν πρόκειται ποτε να ταξιδέψετε στην Κίνα!

Από:
Tromaktiko

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015
Ο άνδρας που έκανε κουπί από τις ΗΠΑ ως την Αυστραλία!

Την επίτευξη του εξαιρετικά δύσκολου στόχου του πανηγύρισε ο 53χρονος John Beeden: έγινε ο πρώτος άνθρωπος που… έφτασε στην Αυστραλία ξεκινώντας από τη Βόρεια Αμερική και διασχίζοντας κωπηλατώντας μόνος του τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ο Βρετανός πάτησε στεριά ύστερα από 209 ημέρες στη θάλασσα, βγαίνοντας στο Cairns του Κουίνσλαντ το Σάββατο. Είχε διανύσει 7400 ναυτικά μίλια από την 1η Ιουνίου που είχε ξεκινήσει το ταξίδι του από το Σαν Φρανσίσκο.

Ο Beeden έχει στο παρελθόν διασχίσει τον Ατλαντικό κωπηλατώντας, κάτι που του πήρε 53 ημέρες, και θεώρησε πως ο Ειρηνικός θα ήταν μια εξαιρετική πρόκληση.

Αρχικά είχε προγραμματίσει να ολοκληρώσει το ταξίδι του το Νοέμβριο αλλά ο καιρός το παράτεινε κατά τρεις μήνες.

«Υπήρχαν στιγμές που πίστευα πως δεν μπορώ άλλο. Όταν ο καιρός με έσπρωχνε εκατοντάδες μίλια πίσω», περιέγραψε ο ίδιος.

Αποκάλυψε πως βρέθηκε πολύ κοντά στο να τα παρατήσει ενώ βρισκόταν σε απόσταση μόλις 54 μιλίων από το λιμάνι του Cairns, τα Χριστούγεννα, επειδή ο καιρός δεν τον άφηνε να προσεγγίσει το στόχο του.

«Δεν το είχα συνειδητοποιήσει πως ο Ειρηνικός θα ήταν τόσο δύσκολος», εξομολογήθηκε.

Στο διάρκειας 7 μηνών ταξίδι του έχασε πάνω από 11 κιλά παρότι φρόντιζε να καταναλώνει 4000 θερμίδες την ημέρα.

Βέβαια τις 15 ώρες της ημέρας κωπηλατούσε. «Κάθε ημέρα ήταν μια μεγάλη πρόκληση. Ήταν 10,15, 100 φορές πιο δύσκολο από ό,τι νόμιζα», πρόσθεσε, «δεν ήταν το ρεκόρ που με ενδιέφερε. Διέσχισα τον Ατλαντικό πριν τρία χρόνια και όχι πως ήταν εύκολο αλλά δεν πιέστηκα όσο περίμενα κι έτσι αναζήτησα μια πιο μεγάλη πρόκληση».

Το άρθρο το βρήκα πού αλλού, στο αλλοτινό Defencenet, το οποίο πλέον έχει μετονομαστεί, μετά από κάποια γεγονότα που ενέπλεκαν το διαχειριστή του, σε Pro News. Από τότε η σελίδα ολισθαίνει από το κακό στο χειρότερο. Ενώ κάποτε ήταν μια σελίδα εκλεκτών ειδήσεων, η οποία δημοσίευε κυρίως τα στρατιωτικά και εξοπλιστικα νέα κάθε χώρας, τώρα έχει μετατραπεί σε σάιτ ασαφών ειδήσεων, συνωμοσιολογικών θεωριών, με τίτλους όπως ανακαλύφθηκε κάτι να περπατάει στη Σελήνη, ψευδοεπιστημονικών άρθρων, η οποία ανεβάζει συχνά πυκνά φωτογραφίες ημίγυμνων μοντέλων για να σώσει λίγο την επισκεψιμότητά της. Αυτό το τελευταίο δεν αναιρεί, όπως φαίνεται, το χριστιανικό χαρακτήρα της, κάθε άλλο, τα χριστιανικά άρθρα πολλαπλασιάζονται συνεχώς. Ένα τέτοιο πρόσφατο άρθρο του ιστοτόπου είχε να κάνει με το βίο ενός λίγο γνωστού αγίου, του Αγ. του Ιακώβου του Πέρση. Το άρθρο βρίσκεται εδώ, και δε θα το παραθέσω όλο. Θα παρουσιάσω το περιεχόμενο επιγραμματικά.

Υποτίθεται λοιπόν ότι μέσα στον 3ο αι. μ.Χ. φυσικά γεννήθηκε στην Περσική πόλη Έλαπα ή Βηλάτ κάποιος ονόματι Ιάκωβος από χριστιανική οικογένεια, η οποία τον ανέθρεψε σύμφωνα με τις χριστιανικές αρχές. Όταν μεγάλωσε νυμφεύθηκε χριστιανή. Ο Πέρσης βασιλιάς Ισζδιγέρδης, επειδή τον εκτιμούσε για τα χαρίσματά του και τις δεξιότητές του, τον έφερε στην αυλή του. Εκεί ο Ιάκωβος παραπλανήθηκε από την αγάπη του βασιλιά κι άρχιζε κι αυτός να θυσιάζει στα είδολα που πίστευε ο Πέρσης ηγεμόνας. Όταν το έμαθαν αυτό η μητέρα του και η σύζυγός του, του έστειλαν επιστολή όπου τον κατέκριναν για το δρόμο που πήρε, αποκαλώντας τον πνευματικα νεκρό (στο χριστιανισμό η απομάκρυνση από την πίστη θεωρείται πνευματικός θάνατος), όμως τον ικέτευαν να επιστρέψει στο Χριστό. Ο Ιάκωβος συγκλονίστηκε, και ομολόγησε με παρρησία στο βασιλιά την πίστη του, ο οποίος επειτα τον τιμώρησε φρικτά: έβαλε δήμιους – όχι έναν πολλούς, να τον κόψουν κομματάκια μέχρι να πεθάνει. Κάτι σαν το θάνατο με χίλια κοψίματα στην Κίνα. Πρώτα του έκοψαν τα δάκτυλα των άκρων, ύστερα τα χέρια, τα πόδια, τους βραχίονες, τους ώμους, ώσπου στο τέλος έμεινε μόνο το κεφάλι και η κοιλιά του, και τα έκοψαν κι αυτά. Πέθανε περί το 400, και η κάρα του βρίσκεται στη Ρώμη και με΄ρος των λειψάνων του στην Πορτογαλία, όπου τιμούν τη μνήμη του στις 23 Μαΐου. Εδώ το άρθρο περιείχε μια ασάφεια, γιατί δεν ξεκαθάρισε ο συγγραφέας αν τον τιμούν μόνο εκεί όπου βρίσκεται, δηλαδή στον ρωμαιοκαθολικό κόσμο, ή και στον ορθόδοξο. Γιατί αν ισχύει το πρώτο, δεν ξέρω πώς καταδέχθηκε ιστοσελίδα ορθόδοξου προσανατολισμού να μνημονεύσει τους αιρετικούς Λατίνους. Και φυσικά με τα λείψανα ξέρουμε όλοι τι εμπόριο γινόταν στο Μεσαίωνα. Κανενός φτωχού που πέθανε στο δρόμο θα ήταν, ή κανενός εκτελεσμένου εγκληματία, όπως δηλαδή ο άγιος σύμφωνα με τους περσικούς νόμους, σύμφωνα πάντοτε με την ιστορία που μας παρουσιάζουν.

Και το καλύτερο γινόταν κατά την εκτέλεσή του. Κάθε φορά που οι δήμιοι έκοβαν ένα μέλος, ο Ιάκωβος αναφωνούσε και ζητούσε συγχώρεσηαπ’το Θεό. Επίσης οι πληγές του ευωδίαζαν σαν κυπαρίσσι. Γιατί πάντοτε ευωδιάζουν οι άγιοι; Έλεγε λοιπόν, όταν του έκοβαν τα δέκα δάκτυλα των χεριών:

Όταν οι δήμιοι απέκοψαν τον αντίχειρα του δεξιού χεριού του αγίου Ιακώβου, εκείνος ανεβόησε: «Πρόσδεξαι, Κύριε, τον πρώτο κλάδο, που σαν την άμπελο κλαδεύεται, ώστε εν καιρώ να βλαστήσει νέος κλάδος».

Στην αποκοπή του δεύτερου δακτύλου του είπε: «Δέξου, Κύριε, και τον δεύτερο κλάδο του δέντρου που εφύτευσεν η δεξιά Σου».

Στο τρίτο δάκτυλο που του απέκοψαν είπε: «Ευλογώ Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα».

Στην αποκοπή του τέταρτου αναφώνησε: «Συ που δέχθηκες τη δοξολογία από τα τέσσερα Ιερά ζώα (σύμβολα των τεσσάρων Ευαγγελιστών), δέξου το μαρτύριο του τέταρτου δακτύλου μου».

Στο πέμπτο δάκτυλο που του έκοψαν, είπε: «Ας είναι πεπληρωμένη η χαρά μου όπως των πέντε φρονί­μων παρθένων στη γαμήλια εορτή!».

Στην αποκοπή του έκτου δακτύλου, είπε: «Δόξα Σοι, Κύριε, ο οποίος την Έκτη Ώρα εξέτεινες τα πανάχραντα χέρια Σου επί του Σταυρού, διότι με αξίωσες να Σου προσφέρω το έκτο μου δάκτυλο».

Όταν του έκοψαν το έβδομο δάκτυλο, είπε: «Όπως ο Δαυίδ Σε αινούσε επτάκις της ημέρας, Σε υμνολογώ διά του εβδόμου δακτύλου μου που απετμήθη προς χάριν Σου».

Μετά το όγδοο που αποκόπηκε, είπε: «Την όγδοη ημέρα Συ, Κύριε, περιετμήθης».

Μετά την αποκοπή του ενάτου είπε: «Την ένατη ώρα, Χριστέ μου, παρέδωσες το Πνεύμα Σου στα χέρια του Πατρός Σου, κι εγώ Σου προσφέρω ευχαριστία το μαρτύριο του ενάτου δακτύλου μου».

Στην αποκοπή του δεκάτου δακτύλου, είπε: «Εν δεκαχόρδω ψαλτηρίω Σοι ψαλώ, Θεέ μου, και Σε ευχαριστώ ότι με αξίωσες να υπομείνω την αποκοπή των δέκα δακτύλων των δύο χειρών μου, για τις Δέκα Εντολές που εγράφησαν σε δύο πλάκες».

Ω! Εξαίσια πίστη και αγάπη! Ω ευγένεια ψυχής του ανδρείου αθληφόρου του Χριστού Ιακώβου.

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος -Νοέμβριος,

εκδ. Άθως, σ. 249-250, 254-255)

Όταν του έκοψαν το πουλί, τι είπε; Σίγουρα όχι κάτι σχετικό με την περιτομή, επειδή αυτοό το είπε στο όγδοο δάχτυλο. Πράγματι ο Ιησούς Χριστός περιετμήθη την όγδοη μέρα της ζωής του ως γνήσιος ιουδαίος, και το γεγονός το γιορτάζει επίσημα και η Εκκλησία, αν και δεν είναι γνωστό στους περισσότερους Έλληνες που η σχέση τους με την Εκκλησία περιορίζεται σε Χριστούγεννα, Ανάσταση, βάφτιση, γάμο, άντε και κανένα μνημόσυνο.

Σοβαρά τώρα. Γίνεται να πιστεύει κανείς ότι κάποιος εκτελέστηκε και μάλιστα με τόσο βάναυσο τρόπο επειδή απλώς ήταν χριστιανός, κι ότι παρίστατο κάποιος στην εκτέλεσή του, ο οποίος κατέγραφε αυτολεξή όσα έλεγε ο θανατοποινίτης, και να εξακολουθεί να είναι καλά στο μυαλό του σαν εμάς; Εάν οι εκτελέσεις ήταν δημόσια, θορυβώδη και διασκεδαστικά για το λαό γεγονότα, όπως συμβαίνει σήμερα στο Ισλαμικό Κράτος, αυτό θα ήταν δύσκολοέως ακατόρθωτο. Το πιο πιθανό ωστόσο θα ήταν να μην είχε εκτελεστεί καν, ή να ήταν κάποιος ιδιαίτερα στυγνός εγκληματίας που συγχρόνως ήταν και χριστιανός. Το ακόμα πιθανότερο ήταν να μην τον ήξερε ο βασιλιάς καν. Και το ακομα πιθανότερο ήταν να μην υπήρξε ποτέ, όπως άλλωστε και χιλιάδες άλλοι μάρτυρες των υποτιθέμενων διωγμών κατά των χριστιανών. Αλλά αν όμως υπήρξε, σε τι διέφερε από έναν σύγχρονο Αλαχουακμπαρίτη του ΙΚ;

Υπήρξε δεν υπήρξε, που εγώ πιστεύω το δεύτερο, η μαζοχιστική του αυτή παράδοση στην οπιοειδή αγκαλιά του Ιεχωβά είναι άριστο θέμα για βίντεο κλιπ μεταλλάδικου συγκροτήματος. Να, κάτι σαν αυτό. Σας άρεσε; Αν ναι, να ξέρετε ότι θεωρήθηκε τόσο ακραίο, που λογοκρίθηκε σχεδόν οπουδήποτε δημοσιεύθηκε. Δηλαδή ο χριστιανισμός είναι ακατάλληλος για παιδιά και γενικώς μπορεί να σοκάρει εύκολα ανθρώπους. Τότε γιατί οι χριστιανοί, που απαγορεύουν τέτοια βίντεο σύμφωνα με τις αξίες της θρησκείας τους, δεν κάνουν το ίδιο με τις δικές τους ιστορίες αίματος;

Πηγή:
Ερεβοκτόνος

Σάββατο, 27 Ιουλίου 2013

Στυλίτες, ασκητές κι ερημίτες

Ο καθαγιασμός και η εμπορευματοποίηση της παραφροσύνης στον Χριστιανισμό και η βιομηχανική παραγωγή «θαυμάτων».
Το προσκύνημα σε πρόσωπα που ζούσαν ακόμη συνέβαινε κατά μίμηση παγανιστικών εθίμων. Παντού στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία προσείλκυαν το πλήθος άνθρωποι κατειλημμένοι από τον «θεό», κήρυκες και θαυματοποιοί, σοφοί, μάντεις, εξάγγελοι της σωτηρίας, μυσταγωγοί, θεόπνευστοι. Και αυτοί οι ζωντανοί «divi», άνθρωποι προικισμένοι, για τους οποίους πίστευαν ότι ήταν πλήρεις θείου πνεύματος και θείας δύναμης, τους οποίους θεωρούσαν απεσταλμένους του Θεού, κινητοποίησαν ολόκληρα πλήθη. Διότι κατά την ελληνιστική περίοδο του θρησκευτικού συγκρητισμού, οι λαϊκές μάζες αγαπούσαν τους «επίγειους» θεούς, τους «επίγειους» αρωγούς, αυτούς θαύμαζαν οι «divi» ήρθαν να αντικαταστήσουν, ούτως ειπείν, τους φιλοσόφους και τους ποιητές της κλασικής περιόδου.
Στους πιο περίφημους από αυτούς τους ειδωλολάτρες συγκαταλέγεται ένας σύγχρονος της εποχής του Ιησού, ο Απολλώνιος ο Τυανέας, η βιογραφία του οποίου, γραμμένη από τον Φιλόστρατο, έχει τόσο εκπληκτικές ομοιότητες με τη βιβλική εικόνα του Ιησού, ώστε σε πολλά κομμάτια της διαβάζεται σαν ευαγγελικό κείμενο. Κι ένας ακόμη πιο σκοτεινός εκπρόσωπος αυτού του θεϊκού σιναφιού είναι ο Περεγρίνος ο Πρωτεύς, ένας κυνικός, ο οποίος αυτοπυρπολείται το 176 μ.Χ. σε μια θεαματική επίδειξη στην Ολυμπία μπροστά στα μάτια πολλών περίεργων περαστικών, αφού προηγουμένως, στη φυλακή, ομολογεί πίστη στον Χριστιανισμό -σύμφωνα με τον Λουκιανό, μόνο και μόνο για να αρπάξει πλούσια δώρα.
Σύμφωνα με τους απολογητές, υπάρχει ωστόσο μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο προσκύνημα σε ζώντες ειδωλολάτρες κι εκείνο σε ζώντες χριστιανούς, μεγάλη διαφορά γενικά ανάμεσα σε κάθε ειδωλολατρικό και χριστιανικό προσκύνημα. Παραδέχονται μεν μια εκπληκτική ομοιότητα όσον αφορά τα εξωτερικά γνωρίσματα, ακόμη και ταυτότητα των προσώπων, αλλά ο ειδωλολάτρης αρωγός ενεργούσε από μόνος του, ο χριστιανός όμως μέσω του Θεού -ο ένας είναι η πηγή, ο άλλος το εργαλείο, η μια βοήθεια έχει μαγικές επιρροές, είναι θεουργική πρακτική, η άλλη είναι γνήσια και πραγματικά θρησκευτική. Ωστόσο λένε ότι ο Χριστός είναι πηγή, όπως ο ειδωλολάτρης ήρωας, αλλά ο Χριστός «αποτελεί εδώ εξαίρεση και δεν συγκρίνεται με άλλους» (Kotting).
Βέβαια, αυτά τα ξέρουμε και δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε με τέτοιου είδους εξυπνάδες, με παπαδίστικα ψέματα, μπορούμε να αγνοήσουμε τέτοιες δήθεν λόγιες διαφοροποιήσεις, που δεν είναι παρά χονδροειδείς απάτες και διδάσκονται για αιώνες. Όπως και να έχει το πράγμα, από τη μια πλευρά έχουμε να κάνουμε με την επιθυμία να βοηθηθούν, την ικανοποίηση της περιέργειας, την πίστη σε θαύματα· και από την άλλη με την κομπορρήμονα εκκεντρικότητα των επιδειξιών, όπως και με την επιδίωξη να βγάλουν κέρδος από τη δυστυχία, την αποβλάκωση· με λίγα λόγια κάθε φορά το θέμα είναι η ανθρώπινη φτώχεια, η μανία για τα θαύματα και η μπίζνα.

Οι ασκητές διέθεταν μεγάλη δύναμη έλξης. Υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να γίνουν αντικείμενα της περιέργειας των πιστών. Κάθε φορά που πλησίαζε κάποιο δίποδο, αυτοί κρύβονταν σαν αγρίμια μέσα στη σπηλιά τους, χώνονταν στη γη σαν τυφλοπόντικες, ώστε μιλούσαν και για «άγιους τυφλοπόντικες». Για πολλούς αρκούσε «η μυρωδιά των ανθρώπων», για να το βάλουν στα πόδια. Και πολλές ασκητείες δεν δημιουργήθηκαν για θαυμαστές, όπως βεβαίως οι «έγκλειστοι» ή οι «βοσκοί».
Άλλοι ασκητές όμως αγαπούσαν τη «δημοσιότητα» και περιβάλλονταν από πλήθος μαθητών. Ο άγιος Απολλώνιος είχε περισσότερους από πεντακόσιους, όπως πιστοποιεί ο εκκλησιαστικός συγγραφέας Ρουφίνος. Άλλοι πάλι έμοιαζαν μάλλον με επιδειξίες της πιο ακραίας μορφής. Ναι μεν κάλυπταν το «αμαρτωλό» μέλος τους, είτε με μακριά μαλλιά, με μακριές γενειάδες, με φύλλα, είτε απλά κλείνοντας γρήγορα σφιχτά τα πόδια, αλλά κατά τα άλλα επιδείκνυαν τον ηρωισμό τους, την ηρωική αυτοθυσία τους στις υπηρεσίες του άγιου εγωισμού, για την επίτευξη του ουράνιου βασιλείου, επιδείκνυαν ανενδοίαστα την ασκητεία τους και κάθε είδος τρέλας που μπορεί να φανταστεί άνθρωπος. Ύστερα, σε αυτούς τους έρημους τόπους διαδραματίστηκε «ένα πρωτόγνωρο θέατρο, ένα θέατρο στο οποίο ο καθένας δίνει την εντύπωση ότι παίζει έναν αιώνιο ρόλο με ζήλο και οδυνηρή σχολαστικότητα», και το έκαναν με τέτοιο τρόπο, ώστε θα ήταν πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο, «να διακρίνεις εδώ τους πραγματικούς τρελούς από τους δήθεν, τους αληθινούς αγίους από τους ψεύτικους…»(Lacarriere).
Όλη αυτή η χριστιανική βλακεία στις έρημους της Αιγύπτου, της Αραβίας, της Συρίας προκαλούσε την περιέργεια των πιστών. Είχε δημιουργηθεί ένα αντίγραφο των «Αγίων Τόπων» (Raymond Ruyer), οιονεί κομμουνιστικές κοινότητες και εκκεντρικοί όλων των ειδών. Κι έτσι άρχισαν να πηγαίνουν προσκυνητές και σε αυτά τα μέρη, καθώς μάλιστα, για πολλούς που ταξίδευαν στους «Αγίους Τόπους», η χώρα των Φαραώ ήταν μια μικρή εκδρομή. Ήδη από το δεύτερο ήμισυ του 4ου αιώνα επισκέπτονται αναρίθμητοι πιστοί, με οποιαδήποτε κίνητρα, αλλού τους πιο γνωστούς αναχωρητές, αλλού τα σημαντικότερα μοναστικά κέντρα, τα μοναστήρια, στο Πίσπιρ, την Αρσινόη, την Οξύρρυγχο, την Αφροδιτόπολη, τη Βαβυλώνα, τη Μέμφιδα κ.ά. Έτσι, πήγαιναν απλοί άνθρωποι, όπως και «άνθρωποι του κόσμου». Ευγενείς, αξιωματούχοι της αυτοκρατορίας, πλούσιες κυρίες, όπως η πλούσια φίλη του Ιερώνυμου, Παύλα. Και η προσκυνήτρια Αιθερία ήταν ανάμεσα τους, και κατόπιν λαμπρές προσωπικότητες της εκκλησιαστικής ιστορίας από Ανατολή και Δύση, ο Παλλάδιος, ο Ιωάννης, ο Κασσιανός ή ο Ρουφίνος της Ακουιληίας. Και φυσικά, μεγάλα ξενοδοχεία κοντά στα μοναστήρια φρόντιζαν κι εδώ για την παρατεταμένη παραμονή των προσκυνητών.
Στα διάφορα είδη ασκητικής τρέλας και ασκητικού θεατρινισμού ανήκαν οι επονομαζόμενοι «ορθοί». Κι αυτό το είδος το οποίο εμφανιζόταν εν μέσω και ενώπιον όλου του κόσμου, μαγνήτιζε τα βλέμματα, προσείλκυε τους ερίεργους, εκείνους τους προσκυνητές οι οποίοι θαύμαζαν τα ανδραγαθήματα των ανθρώπων που στέκονταν όρθιοι, ακίνητοι σαν παλούκια, για ώρες, για ημέρες, ό,τι καιρό κι αν έκανε, μέσα στο λιοπύρι και στην καταρρακτώδη βροχή, με τα χέρια σταυρωμένα ή υψωμένα προς τον ουράνιο Πατέρα, σιωπηλοί, προσευχόμενοι, ψέλνοντας Ο άγιος Ιάκωβος, κατόπιν επίσκοπος της Νίσιβης και διδάσκαλος του εχθρού των Ιουδαίων αγίου Εφραίμ, είχε «για σκέπασμα του μόνο τον ουρανό» και ασκούσε τη «στάση (ορθοστασία)» τόσο απορροφημένος, ώστε κάποτε θάφτηκε ολόκληρος από το χιόνι, δήθεν χωρίς να το καταλάβει. Ένας συνάδελφος αυτού του περίτρανου ορθού, ο Ιωάννης των Σάρδεων, τη νύχτα, στον ύπνο του, κρατιέται όρθιος με σχοινί που έχει περάσει από τις μασχάλες του. Η αγία Δομνίνα, παρομοίως επαγγελματίας ορθή και εκτεθειμένη «στα μάτια όλου του κόσμου», «δεν μιλάει ποτέ», όπως αναφέρει ο εκκλησιαστικός διδάσκαλος Θεοδώρητος, «χωρίς να χύνει δάκρυα, πράγμα που γνωρίζω από ιδία εμπειρία, διότι συχνά έπιανε το χέρι μου και το έβαζε στα μάτια της και το ύγραινε τόσο, ώστε γίνονταν μούσκεμα».
Αλλά ακόμη και αυτοί οι μωροί επισκιάστηκαν από μια ασκητική τρέλα και μια επιδειξιομανία, με μια σκιά που έφτανε σε υψηλότερο, για να μην πούμε σε ύψιστο επίπεδο, αποτελώντας έτσι κυριολεκτικά την κορυφή όλων των ασκητικών ανδραγαθημάτων, από την πρακτική των στυλιτών.
Οι στυλίτες πυροδότησαν ένα μεγάλο κύμα προσκυνητών που δεν τελείωσε ούτε μετά τον θάνατο τους, παρά άνθισε στον τόπο της τόσο φιλόδοξης όσο και ανόητης εκκεντρικότητας τους, η οποία δημιούργησε τέτοιον σάλο ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο. Στέκονταν πάνω σε στύλους από πέτρα ή ξύλο και φυσικά με τον ένα και μοναδικό σκοπό να απομακρυνθούν από τη γη, από τους ανθρώπους. Δεν είναι τυχαίο που αυτό το, τουλάχιστον από μορφολογική άποψη, αποκορύφωμα των χριστιανικών παραλογισμών άρχισε στη Συρία, όπου ήδη οι ειδωλολάτρες πίστευαν ότι, όσο ψηλότερα στεκόταν ένας άνθρωπος, τόσο καλύτερα μπορούσε να μιλήσει με τους θεούς.
Στυλίτης Συμεών, ο Σύρος «φωτοδότης» – Έρχομαι πιο κοντά σε σένα Θεέ μου…
Ο στυλίτης Συμεών ο πρεσβύτερος, που γεννήθηκε γύρω στα 390 κοντά στη Νικόπολη, αρχίζει τη σταδιοδρομία του ακριβώς όπως και τόσες άλλες μεγάλες προσωπικότητες του Χριστιανισμού, ως βοσκός. Στη μονή της Τελεδά εξιλεώνεται με τέτοια υπερβολή, ώστε οι μοναχοί δεν τον αντέχουν και ζητούν την απομάκρυνσή του. Τώρα, δοξολογεί τον Θεό επί πέντε ημέρες μέσα σε ένα ξεροπήγαδο. Γύρω στο 412, κάπου βόρεια της Αντιόχειας, βάζει να τον εγκλείσουν συνολικά 28 φορές στην περίοδο της νηστείας, χωρίς οποιαδήποτε τροφή. Μετά από αυτό αιωρείται καρφωμένος σε έναν βράχο και παρατηρεί «με τα μάτια της πίστης και του πνεύματος αυτά που υπάρχουν στους ουρανούς»· μια τόσο χρήσιμη δραστηριότητα, ώστε μυριάδες εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και πηγαίνουν προσκυνητές στο Συμεών -πράγμα που είναι σίγουρα εξίσου χρήσιμο. Λέγεται ότι του έφερναν δώρα ακόμη και οι ειδωλολάτρες. Αλλά οι πιστοί θέλουν να τον αγγίξουν, θέλουν να αποκτήσουν ένα κουρελάκι από τα ρούχα του, έστω ένα μαλλάκι από την προβιά του. Σκαρφαλώνει σε μια κολώνα, για να σωθεί, αλλά και για να υψωθεί «πνευματικά», για να είναι πιο κοντά στους ουρανούς, κι έτσι γίνεται ο πρώτος χριστιανός στυλίτης.
Ο Συμεών πλησιάζει αρχικά τον Ύψιστο μόνο κατά ένα, ύστερα κατά πέντε, κατά έξι, κατά έντεκα μέτρα -αλλά η παράδοση έχει διακυμάνσεις, όπως συμβαίνει τόσες φορές. Τέλος στέκεται σε ύψος είκοσι ή είκοσι πέντε μέτρων, για περίπου τριάντα χρόνια, «διότι ο πόθος που είχε μέσα του, να υψωθεί στους ουρανούς, είχε σαν αποτέλεσμα να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τη γη». Εδώ είναι εκτεθειμένος σε κάθε καταιγίδα, σε κάθε λιοπύρι (πολύ αργότερα διαθέτουν μερικοί στυλίτες κάποια καλύβα, κάποιο στέγαστρο, στο στύλο τους). Γράμματα δεν ήξερε ο άγιος σχεδόν καθόλου, αλλά ήταν αρκετά εύγλωττος, ώστε να κάνει δύο φορές την ημέρα κήρυγμα στους προσκυνητές και να τους αποκαλεί «σκυλιά», κάθε φορά που μάλωναν σχετικά με το πρόσωπό του. Τις μεγάλες γιορτές, άπλωνε όλη νύχτα τα χέρια προς τον Θεό, σύμφωνα με μια άλλη πηγή και όλες τις υπόλοιπες νύχτες, «χωρίς να παίξει καν τα βλέφαρα του». Στεκόταν όρθιος ή έσκυβε μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών, για να προσευχηθεί, «διότι καθώς τρώει μόνο μια φορά την εβδομάδα, η κοιλιά του είναι τόσο επίπεδη που δεν δυσκολεύεται καθόλου να σκύψει». Ο επίσκοπος Θεοδώρητος αναφέρει επίσης ότι αυτές οι «επικύψεις» του Συμεών ήταν τόσες, ώστε πολλοί έμπαιναν στον πειρασμό να τις μετρήσουν. Ένας από τους συνοδούς του μέτρησε μια ημέρα έως και 1.244 «επικύψεις», αλλά ύστερα κουράστηκε να μετράει και τα παράτησε.
Ο «αστέρας» σκέφτηκε επίσης να περάσει τη ζωή του στέκοντας μόνο στο ένα πόδι. Ως εκ τούτου, «ο φωτοδότης του χριστιανικού κόσμου» (Κύριλλος της Σκυθόπολης) έπαθε ακαμψία, τα μέλη του γέμισαν πληγές και οιδήματα, τα οποία γρήγορα σάπισαν. Όπως ισχυρίζεται τουλάχιστον ο μαθητής του Συμεών, Αντώνιος, συντάκτης μίας φανταστικής βιογραφίας του δασκάλου του, ένα χειμώνα ο μηρός του σάπισε τόσο, «ώστε βγήκαν από μέσα πολλά σκουλήκια. Έπεφταν από το σώμα του στις πατούσες του, από τις πατούσες του στον στύλο, από το στύλο στο χώμα. Τότε ο Συμεών διέταξε ένα νεαρό άντρα, ονόματι Αντώνιο, ο οποίος τον υπηρετούσε και είδε και κατέγραψε όλα αυτά, να μαζέψει τα σκουλήκια και να του τα φέρει επάνω. Ύστερα τα έβαλε πάλι στην πληγή του και είπε: «Φάτε λοιπόν αυτά, που σας έδωσε ο Θεός»».
Αν και ολοζώντανος, ο Συμεών θεωρείτο ήδη μάρτυρας. Όντας ζωντανός, ήταν μάλιστα ανώτερος από τους πεθαμένους αγίους. Πολλοί σύγχρονοι της εποχής του τον θεωρούσαν σχεδόν σημαντικότερο από τον Πέτρο και τον Παύλο. Σύμφωνα με τη γνώμη τους, ξεπερνούσε στη νηστεία το Μωυσή, τον Ηλία, ακόμη και τον Ιησού. Ο Συμεών δεν θεράπευε με κουρελάκια από το ρούχο του ή με σάλιο, όχι, η προσευχή του μόνο έκανε θαύματα ακόμη και στις πιο μακρινές περιοχές. Ξερίζωναν μαλλάκια από την προβιά του, έπαιρναν φακές από το γεύμα του, χώμα από το μέρος που στεκόταν. Και στο τέλος, όλα προσφέρονταν, ούτως ειπείν, συσκευασμένα, έτοιμα προς χρήση: Ευλογίες, υγιεινή τροφή, θεραπευτικό λάδι, ευλογημένη σκόνη, «σκόνη της θείας χάριτος»· αρχικά σφραγισμένα με έναν σταυρό, ύστερα με το πορτρέτο του Συμεών, αργότερα και ολόκληρα αγαλματίδια.
Γενικά η σκόνη ήταν ένα «εντελώς φυσικό μέσο ευλογίας», τίποτα το φτηνότερο, τίποτα το πιο πρόχειρο, κι όμως πολύτιμο «ωσάν πολύτιμος λίθος»· ιδιαίτερα αποτελεσματική για τις παθήσεις του πεπτικού συστήματος. Τη μετέφεραν σε μικρές κάψουλες, περιζήτητη όχι μόνο ως φάρμακο αλλά και ως φυλακτήριο -πουθενά περισσότερο από ό,τι στην Τουρ· αλλά και στα Ευχάιτα παραδείγματος χάρη ή στα μέρη κοντά στον Συμεών. Με αυτό τον τρόπο οι προσκυνητές δεν «εισήγαγαν νέα εποχή» στην ιατρική αλλά «στα προσκυνήματα και τη λαϊκή ευσέβεια» (Kotting). Αργότερα έπαιρναν και σκόνη από τον στύλο του, ώστε τον Μεσαίωνα είχε φθαρεί ολόκληρος· μια απώλεια για τον κόσμο του πολιτισμού
Έτσι ανθούσε η μια και μοναδική αληθινή θρησκεία. Πλήθη χριστιανών πήγαιναν κατά κύματα κοντά του. Πήγαιναν και πολλές γυναίκες, καθώς φαίνεται αρκετές, στις οποίες ο Θεός δεν χάριζε απογόνους. Άλλες πήγαιναν γι’ αυτόν τον λόγο στον άγιο Μηνά ή στη Μένουθη ή, όπως η βασίλισσα των Πάρθων Σίρα, στον άγιο Σέργιο στη Ρουσαφά. Οι ειδωλολάτρισσες προτιμούσαν σε τέτοιες περιπτώσεις ιδιαίτερα τους Δελφούς και τα Ασκληπιεία. Στον Συμεών αδικούνταν όμως οι γυναίκες, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα στη μακρά ιστορία του Χριστιανισμού. Οι γυναίκες δεν επιτρεπόταν να πλησιάσουν πολύ κοντά τον άγιο. Έπρεπε να μένουν έξω από τη μάνδρα και μπορούσαν να παρουσιάσουν τις παρακλήσεις τους μόνο με διαμεσολαβητή. Λέγεται ότι ο Συμεών αρνήθηκε και στην ίδια του τη μάνα την είσοδο στον περίβολο, ότι και όλη του τη ζωή δεν την κοίταξε, για ασκητικούς λόγους -tota mulier sexus (η γυναίκα δεν είναι παρά γενετήσιο μόριο), μια αρχαία χριστιανική σοφία. Και μετά τον θάνατο του αγίου, απαγορευόταν στις γυναίκες να μπαίνουν στην εκκλησία του προσκυνήματος, όπως πιστοποιεί ο Ευάγριος ο Σχολαστικός.
Αλλά οι απλές γυναίκες έρχονταν σε κοπάδια, όπως και οι απλοί άντρες. Ο επίσκοπος Θεοδώρητος, ο συμπατριώτης του Συμεών, που κάποτε λίγο έλειψε να καταπατηθεί από το πλήθος των θαυμαστών του αγίου, είδε έναν «ανθρώπινο ωκεανό» να κυματίζει στη βάση του στύλου. Δεν έρχονταν μόνο από όλα τα γύρω μέρη της Ανατολής, λέει με υπερηφάνεια ο Θεοδώρητος, Ιουδαίοι, Πέρσες, Αρμένιοι, Ίβηρες, Αιθίοπες, αλλά και από την άκρη της Δύσης: Ισπανοί, Γαλάτες, Βρετανοί, ακόμη και οι τεχνίτες «της μεγάλης Ρώμης» είχαν στήσει σε όλους τους προθαλάμους των εργαστηρίων τους μικρές εικόνες του Συμεών, «για να διώχνει το κακό και να τους προφυλάσσει».
Ένας-ένας και κατά ομάδες πήγαιναν κοντά του προσκυνητές, για να πάρουν την ευλογία του, τη συμβουλή του, κυρίως όμως για να απαλλαγούν από κάθε είδους ανίατες αρρώστιες. Ιδιαίτερα την εποχή της μεγάλης ξηρασίας ήταν περιζήτητη η προσευχή του, αφού οι Σύροι έρχονταν σε μεγάλες πομπές. Αφού έρχονταν ακόμη και οι ειδωλολάτρες και προσηλυτίζονταν, συνέτριβαν «μπροστά στο μεγάλο φως τα λατρεμένα είδωλα» και απείχαν «από τα όργια της Αφροδίτης» (Θεοδώρητος). Ολόκληρες φυλές λέγεται ότι δέχτηκαν με μιας την «ιερή βάπτιση», οι πιο προσεκτικοί πάντως υπόσχονταν με γραπτό συμβόλαιο την «αγία βάπτιση», σε περίπτωση που η προσευχή του Συμεών έβαζε τέλος στο πρόβλημά τους.«Λάγνοι έρχονταν και σωφρονίζονταν, πόρνες πήγαιναν στο μοναστήρι, Άραβες που δεν γνώριζαν ακόμη ούτε το ψωμί υπηρετούσαν τον Θεό» (Συριακός Βίος Συμεών). Και, καθώς ακόμη και οι απλοί προσκυνητές έβαζαν τον οβολό τους στο καλάθι το οποίο κρεμόταν μόνιμα στη βάση του στύλου, τι να δώριζαν άραγε οι απεσταλμένοι των βασιλέων, οι οποίοι λέγεται ότι εμφανίζονταν συχνά για να πάρουν την ευλογία για λογαριασμό των κυρίων τους, ακόμη και υποδείξεις για το κυβερνητικό έργο.
Από τότε που υπάρχει ο χριστιανικός θεσμός του προσκυνήματος, οι κύκλοι των ιερωμένων επηρέαζαν και επηρεάζουν το παγκόσμιο γίγνεσθαι έως σήμερα. Και στην αρχαιότητα ζητούσαν οι εξουσιαστές συχνά τη συμβουλή προσκυνημάτων ή αναχωρητών. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α’, πριν από τις εκστρατείες του εναντίον του Μάξιμου το 388 και εναντίον του Ευγένιου το 394 -την αποφασιστική διάλυση της ειδωλολατρίας-, συμβουλευόταν τον Αιγύπτιο ερημίτη Ιωάννη. Οι ηγεμόνες των Φράγκων Χιλπέριχος και Μεροβαίος απευθύνθηκαν στον τάφο του αγίου Μαρτιίνου της Τουρ (ο διάκονος του Χιλπέριχου απόθεσε πάνω στον τάφο μια δύσκολη ερώτηση του βασιλιά με τη μορφή επιστολής, όπως κι ένα κενό φύλλο χαρτί για την απάντηση! Αλλά σε αυτή τη περίπτωση ο ουρανός τήρησε σιγή τάφου).
Στην περίπτωση του Συμεών όμως είχε και το ίδιο το προσκύνημα πολιτικό παρασκήνιο, πράγμα που συμβαίνει ωστόσο αρκετά συχνά. Αυτό το δείχνει η αναφορά ενός φυλάρχου των Βεδουίνων ο οποίος γράφει: «Γίνονται χριστιανοί, προσαρτώνται στους Ρωμαίους κι επαναστατούν. Όποιος ανηφορίσει κατά εκεί, θα του κόψω το κεφάλι και τα κεφάλια των δικών του».Αλλά τη νύχτα «σε μια οπτασία» -και πόσο ζωντανές ήταν συχνά αυτές οι οπτασίες, αν δεν είναι ως συνήθως φούμαρα-, ο φύλαρχος δέχεται θανατηφόρες απειλές, οπότε τώρα δίνει την άδεια: «Οποιοσδήποτε θέλει να ανηφορίσει επάνω στον αφέντη Συμεών, για να λάβει εκεί τη βάπτιση και να γίνει χριστιανός, ας το κάνει, χωρίς κανένα φόβο. Εάν δεν ήμουν υποτελής στον βασιλιά των Περσών, θα πήγαινα κι εγώ και θα γινόμουν χριστιανός».
Με λίγα λόγια, η επιρροή του αγίου ήταν εξαιρετικά μεγάλη, κι έτσι φυσικά και η προσέλευση των προσκυνητών. Οι μαθητές του Συμεών, όπως λέγεται διακόσιοι και ύστερα ακόμη περισσότεροι, απόκτησαν κελιά· οι απαρχές του μετέπειτα μοναστηριού. Ήδη όσο ζούσε, υπήρχε μια εκκλησία, όπως φαίνεται και βαπτιστήριο, εκτός αυτού καταλύματα, ξενώνες· αφού πολλοί προσκυνητές έμεναν οχτώ ή και δεκατέσσερις ημέρες. Και όταν το 459 ο Συμεών πέθανε σε ηλικία εβδομήντα ετών -εξακόσιοι στρατιώτες από την Αντιόχεια έπρεπε να προστατεύσουν τη σορό από τους Σαρακηνούς και τους πιστούς που ήταν μανιακοί για τα λείψανα-, ο στύλος του συνέχισε να προσελκύει τις μάζες για αιώνες ολόκληρους. Ενώ η σορός του την οποία πήρε ο αυτοκράτορας Λέων για την πρωτεύουσα, δυσαρεστώντας τους Αντιοχείς, προσείλκυε λίγο κόσμο. Όλοι κατέκλυζαν τον στύλο, ο οποίος θεωρείτο πολύτιμο λείψανο και σύντομα απέκτησε γύρω του σύμπλεγμα κτιρίων, πράγμα ασυνήθιστο ακόμη και για τόπους προσκυνήματος. Ιδιαίτερα στις επετείους του, έρχονταν προσκυνητές από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και τελούσαν αυτούς τους εορτασμούς «με θεολογικό ζήλο που άγγιζε τα όρια της έκστασης… Η διεύθυνση της εκκλησίας του προσκυνήματος ήξερε να δίνει πλούσια τροφή στη θρησκευτική φαντασία των προσκυνητών με επιτήδεια κόλπα, έτσι ώστε να μένει πολύ ζωντανή η ανάμνηση του μεγάλου αγίου στο λαό» (Kotting). Γύρω στα 560, ο Ευάγριος ο Σχολαστικός είδε στην Αντιόχεια πια μόνο την κάρα του Συμεών που της έλειπαν μερικά δόντια, αφού τα είχαν κλέψει θαυμαστές.
Στον δρόμο που χάραξε ο Συμεών
Αυτή η ορθοστασία στον στύλο για δεκαετίες ήταν τέτοια τρέλα, ώστε συνεχίστηκε για πολλούς αιώνες χριστιανικής σωτήριας ιστορίας. Από το 460 ο ιερομόναχος Δανιήλ, μαθητής του Συμεών, στεκόταν για περίπου τριάντα τρία χρόνια πάνω σε ένα στύλο στον Ανάπλου. Είχε χειροτονηθεί ιερέας, παρά τη θέληση του, από τον πατριάρχη Γεννάδιο. Τον επισκέφθηκαν μάλιστα ο αυτοκράτορας Λέων, η αυτοκράτειρα Ευδοξία και φυσικά πλήθη προσκυνητών, ακόμη και «αιρετικών» (επειδή τα κόπρανα του ήταν «εξαιρετικά στεγνά», η παράδοση αναφέρει πως ήταν «ίδια με της κατσίκας»). Τα πλούσια δώρα για τον στυλίτη με τους πολλούς θαυμαστές τα εισέπραττε η εκκλησία που υπήρχε δίπλα. Ο Τίτος, ένας αξιωματικός του αυτοκρατορικού παλατιού, εγκατέλειψε τον στρατό και περνώντας σχοινιά κάτω από τις μασχάλες του, αιωρούταν στον αέρα, χωρίς να αγγίζει το έδαφος. Τον 6ο αιώνα ένας πρώην έπαρχος της Κωνσταντινούπολης περνάει σαράντα οχτώ χρόνια πάνω σε στύλο κοντά στην Έδεσσα. Τον 7ο αιώνα ο άγιος Συμεών ο νεότερος σκαρφαλώνει σε ένα στύλο «τόσο μικρός ακόμη, ώστε άλλαξε τα πρώτα του δόντια, όταν ανέβηκε». Στα τριάντα τρία του χρόνια χειροτονείται ιερέας και κάνει τόσα θαύματα, ώστε οι χριστιανοί συρρέουν πάλι κατά μυριάδες, για να δουν τον «νέο Συμεών», και ο λόφος με τον τελευταίο και υψηλότερο στύλο του παίρνει τελικά το όνομα «το Βουνό των Θαυμάτων» (Wunderberg). Το ίδιο διάσημος έγινε ο άγιος Αλύπιος, ο οποίος πέρασε «67 χρόνια πάνω σε έναν στύλο», «τον περισσότερο καιρό όρθιος, τα τελευταία χρόνια ξαπλωμένος» (Θεολογικό και Εκκλησιαστικό Λεξικό)· είναι ένας από τους συχνότερα απεικονιζόμενους ασκητές της Ανατολής σε εικόνες, φρέσκα, βυζαντινές μινιατούρες. Όλοι αυτοί οι τρελοί του Χριστιανισμού είχαν τεράστια προσέλευση κοινού, και οι λαϊκές μάζες τούς πολιορκούσαν. Και εννοείται ότι τα προσκυνήματα συνεχίζονταν και μετά τον θάνατό τους.
Παρά τις κακουχίες, η ζωή στον καθαρό αέρα ωφελούσε, φαίνεται, τους στυλίτες. Αν και γλεντούσαν πάνω στους στύλους τους τον θαυμαστό ασκητικό ιδανικό τους και δεν κρατιόντουσαν να φτάσουν στον Θεό, όσο πιο γρήγορα και όσο πιο κοντά μπορούσαν, ειδικά αυτοί έμελλε να περιμένουν τον περισσότερο χρόνο, τριάντα, πενήντα χρόνια ή και περισσότερο. Ο Συμεών ο πρεσβύτερος έφτασε τα εβδομήντα, ο Δανιήλ τα ογδόντα τέσσερα, ο Αλύπιος τα ενενήντα εννέα, ο Λουκάς, ένας στυλίτης του 9ου αιώνα, τα εκατό χρόνια. Επίσης αυτοί οι άγιοι πέθαιναν από, ούτως ειπείν, φυσικό θάνατο, εάν δεν τους χτυπούσε κεραυνός κατά τις αδιερεύνητες βουλές του Κυρίου, όπως έναν στυλίτη από τη Μεσοποταμία πάνω στον γύψινο στύλο του, ή δεν τους σκότωναν ληστές. Εξάλλου, σε μια τόσο εξαιρετική υπόθεση δεν εκπλήσσουν μάλλον άλλες ιδιαιτερότητες. Παραδείγματος χάρη, η θεολογική λογομαχία ανάμεσα σε έναν καθολικό και ένα μονοφυσίτη στυλίτη, ούτως ειπείν, γείτονες, οι οποίοι αντάλλαζαν ύβρεις από τους στύλους τους, όπως περιγράφει ο Ιωάννης Μόσχος, ένας Ανατολίτης μοναχός, ο οποίος πέθανε το 619 στη Ρώμη. Ή εκείνη η παράξενη συγκέντρωση εκατό στυλιτών που στέκονταν σαν ολόκληρο δάσος από στύλους γύρω από έναν ηγούμενο στη Γεθσημανή της Παλαιστίνης.
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας: Ο πρώτος ασκητής – Ο θεμελιωτής του «υγιούς» μοναχισμού που εξύψωσε την απλυσιά και την αγραμματοσύνη
Γεννήθηκε λοιπόν περί το 250 στην Κομά, κώμη της Αιγύπτου κοντά στην Μέμφιδα, από γονείς εύπορους. Από παιδί ήταν ολιγαρκής και αυτάρκης, ουδεμία όμως έτρεφε κλίση προς τα γράμματα, τα οποία «μαθείν ουκ ηνέσχετο». Αγνοούσε ακόμα και αυτή την γραφή και την ανάγνωση της μητρικής του γλώσσας που ήταν η κοπτική. Την ελληνική γλώσσα την αγνοούσε εντελώς.
Μέχρις εδώ πληροφορούμαστε ότι για να κερδίσει κανείς τον τίτλο «Μέγας», πρέπει να είναι εντελώς αγράμματος. Έτσι εξηγείται η αγραμματοσύνη των καλόγερων ανά τους αιώνες. Κι αν δεν προέκυπτε αργότερα η ανάγκη της ανάγνωσης, για λόγους που εξυπηρετούσαν τις χριστιανικές λειτουργίες, μάλλον θα παρέμενε η τάξη αυτή των μοναχών βουτηγμένη εντελώς στα σκοτάδια της παντελούς αγραμματοσύνης. Καθ’ όλον τον ερημικό βίο του ο Αντώνιος ουδέποτε άλλαξε ένδυμα και ουδέποτε ένιψε το σώμα του ή καν τα πόδια του με νερό! (Βίος κεφ. 47 και 95).
Δεύτερο λοιπόν χάρισμα για να αποκαλεστεί κανείς μέγας είναι η παντελής έλλειψη καθαριότητας! Τόσο δε θαύμασαν οι κατοπινοί άγιοι πατέρες την αρετή αυτή της απλυσιάς του Αντωνίου, ώστε φρόντισαν να την καθιερώσουν δια των θείων διδασκαλιών τους και κυρίως δια του επιχειρήματος ότι είναι κάκιστη χειρονομία το «μπανίζεσθαι τον μοναχόν» ένεκα τη διεγέρσεως του σεξουαλικού ενστίκτου, το οποίον τούτο κατηραμένον ένστικτο «εξανίσταται δια της αφής των χειρών επί του σώματος».
Ο Αντώνιος όχι μόνον ήταν αγράμματος αλλά υποστήριζε και θεωρητικά την αγραμματοσύνη. Διέθετε μάλιστα επιχείρημα ατράνταχτο και αδιάσειστο. Όταν λοιπόν προσήλθαν κάποιοι προς αυτόν και θέλησαν να τον πειράξουν για την αγραμματοσύνη του, τους αποστόμωσε λέγων: «Τι λέγετε, τι είναι πρώτον ο νους ή τα γράμματα και ο νους είναι αίτιον των γραμμάτων ή τα γράμματα του νου;». Όταν δε αυτοί του απάντησαν ότι προηγείται ο νους κι ότι αυτός είναι εφευρέτης των γραμμάτων, απάντησε: «Εκείνος λοιπόν όστις έχει υγιή νουν δεν έχει ανάγκη των γραμμάτων» (κ. 73).
Σε κάποιον σοφό που ρώτησε πάλι τον Αντώνιο πώς αντέχει την στέρηση της ευχαρίστησης από την ανάγνωση βιβλίων απάντησε: «Το δικό μου βιβλίο, ω φιλόσοφε, είναι η φύση των γεγονότων και μπορώ όταν θέλω να αναγινώσκω τους λόγους του Θεού».
Για να δούμε όμως τι είδους ανθρώπους παράγουν τέτοιες σκοταδιστικές διδασκαλίες. Ένα συνηθισμένο θέμα των ζωγράφων του Μεσαίωνα ήταν οι πειρασμοί του αγίου Αντωνίου. Με τον Αντώνιο εικονίζονταν συνήθως γυναίκες, ως σύμβολο των σαρκικών πειρασμών, και χοίροι, ως προσωποποίηση των δαιμόνων, τους οποίους υπερνίκησε. Από παρεξήγηση λοιπόν του συμβολισμού αυτού ο Αντώνιος θεωρήθηκε προστάτης των χοίρων και γενικώς των ζώων. Επίσης θεωρήθηκε και ως προστάτης κατά διαφόρων επιδημιών, τις οποίες νόμιζαν ότι προκαλούσαν διαβολικές επιδράσεις και μάλιστα της φοβερής πανωλικής επιδημίας, η οποία ονομάζονταν συνήθως «Αντωνιανόν Πυρ», διότι πιστεύονταν ότι θεραπεύονταν δια της επικλήσεως του ονόματος του αγίου αυτού, και εκ εξ αυτού προέκυψε το τάγμα των Αντωνιανών. Ο πρωτοπόρος τώρα της προώθησης του βρόμικου και άπλυτου σώματος Αντώνιος, γίνεται, αυτός ο ίδιος, το αντίδοτο κατά της επιδημίας που προκάλεσε. Ως προς την ανακήρυξη του αγίου ως προστάτη των χοίρων, τελικά, φαίνεται ότι αποδόθηκε μια φυσική δικαιοσύνη. Ποιος άραγε θα μπορούσε να καταλάβει δικαιότερα την θέση αυτή από έναν άνθρωπο που δεν είχε πλυθεί στη ζωή του ούτε μία φορά.
Ο άγιος ζούσε σχεδόν όλη τη ζωή του μέσα σ’ ένα πηγάδι, τρώγοντας αποκλειστικά μουχλιασμένα παξιμάδια. Μέσα εκεί ο Διάβολος του «έστελνε» διάφορους πειρασμούς για να τον δοκιμάσει όπως θηρία, πόρνες, δαίμονες, πουλιά, σκουλήκια, φίδια κ.ά. Ο άγιος όμως κατάφερνε κι «αντιστεκόταν». Απ’ την πείνα και την κακουχία πολλά είναι αυτά που μπορεί κανείς να δει… Τα πάντα όλα που λέει και ο γνωστός μας Αλέφαντος…
Οράματα σαν μελίσσια και χριστιανική παραζάλη θαυμάτων
Στους ασκητές έρχονται τα οράματα, όπως οι μέλισσες στην κυψέλη. Η παράφρων ασκητεία με την οποία κακομεταχειρίζονται σώμα και πνεύμα, η διαρκής νηστεία, οι αγρυπνίες, μια υποβόσκουσα μανία φαντασμάτων, μέσα σε συχνά τρομακτική μοναξιά, τους καθιστούν εκ των προτέρων επιρρεπείς σε «οπτασίες». Όσο περισσότερο αυτοτιμωρούνται, όσο περισσότερο παλεύουν με δαιμόνια, τόσες περισσότερες παραισθήσεις, οπτασίες, ακροάσεις έχουν και τόσο λιγότερη επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο.
Ο άγιος Αντώνιος έχει τόσο συχνά επαφή με υπέργειες ή και υπόγειες δυνάμεις, ώστε ακούει την περίφημη φωνή «άνωθεν», όπως εμείς ακούμε ραδιόφωνο, χωρίς οποιοδήποτε παράσιτο, καθώς, βλέπετε, «έχει συνηθίσει να του μιλάνε έτσι». Και στις ακροάσεις έρχονται να προστεθούν τα οράματα. Κάποτε απειλείται η ίδια του η ανάληψη στους ουρανούς από όλων των ειδών τις αισχρές λάμψεις του αέρα. Μία άλλη φορά βλέπει πώς ένας τρομακτικός δαίμονας που φτάνει μέχρι τα σύννεφα προσπαθεί να σταματήσει άλλες (φτερωτές) ψυχές που ανεβαίνουν αλλά ο Διάβολος δεν κατορθώνει «να νικήσει εκείνους οι οποίοι δεν τον υπάκουσαν».
Ο Αντώνιος «θεράπευσε» εκατοντάδες ανίατους ασθενείς. Κάποτε σε μία θεραπεία παρθένας έβγαιναν διαβολικές εκκρίσεις απ’ τα μάτια, τη μύτη και τ’ αυτιά και μεταμορφώνονταν σε σκουλήκια. Μια άλλη φορά ένας τρομακτικός δαίμονας, που έφθανε μέχρι τα σύννεφα προσπαθούσε να σταματήσει τις ευσεβείς ψυχές πεθαμένων χριστιανών να πηγαίνουν στον Παράδεισο. Ο Αντώνιος προσευχήθηκε και ο δαίμονας διαλύθηκε ως εκ θαύματος. Ο βίος του αγίου Αντωνίου είναι απ’ τους πιο εξωπραγματικούς, γεμάτος από διαβολικές περιπέτειες και οράματα! Φυσικά ο συγγραφέας του βίου του ήταν ο μαθητής του και μεγάλος πλαστογράφος της ιστορίας, ο άγιος Αθανάσιος. «Μ’ όποιον δάσκαλο καθήσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις», λέει μια λαϊκή παροιμία.
Πάρα πολλά στοιχεία της περίφημης κακόφημης βιογραφίας του αγίου Αντωνίου που όπως προαναφέρθηκε γράφτηκε από την πέννα του αγίου πλαστογράφου Αθανάσιου -«ένα έργο παγκόσμιας λογοτεχνίας» (Staats), «ένα βιβλίο με τη μεγαλύτερη επιρροή όλων των εποχών» (Momigliano), όπως εικάζεται, γενικά το πιο επιτυχημένο παραμύθι με αγίους- επαναλαμβάνονται και σε άλλους βίους αγίων, ανάμεσα τους και πολλά οπτασιακά. Όπως π.χ. ο Αντώνιος βλέπει κατά τον θάνατο του μοναχού Αμμούν (Άμμωνα) να ανεβαίνει η ψυχή του στους ουρανούς, έτσι βλέπει και ο άγιος ηγούμενος Βενέδικτος την ψυχή της αδελφής του, κατά τον θάνατό της, να αιωρείται και να ανεβαίνει στους ουρανούς με τη μορφή περιστεριού. Το κατασκεύασμα του Αλεξανδρινού πατριάρχη έγινε το χριστιανικό μπεστ σέλερ του 4ου αιώνα και αποβλάκωσε την ανθρωπότητα, όπως λίγα άλλα του είδους του, έως και σήμερα.
Και ο Παχώμιος, ο ιδρυτής των κοινοβιακών μοναχών, βλέπει την ανάληψη στους ουρανούς κάποιου δίκαιου ανθρώπου και την πτώση στην κόλαση κάποιου αμαρτωλού. Δύο ανελέητοι άγγελοι τραβάνε τον δεύτερο από το στόμα με ένα άγκιστρο και ύστερα τον καθίζουν πάνω σε «ένα μαύρο νοερό άλογο». Διότι όσο ρεαλιστής (θα μπορούσαμε κάλλιστα να πούμε: δικτάτορας) ήταν αυτός ο ιδρυτής οχτώ αντρικών και δύο γυναικείων μοναστηριών, ο συντάκτης ενός μοναχικού κανόνα, ο οποίος δημιούργησε αργότερα σχολή, άλλο τόσο ήταν και «μια αετίσια μορφή η οποία με πνευματικά φτερά πετούσε προς το Ύψιστο», ένας άντρας, «ο οποίος συνομιλούσε με αγγέλους» -μία «εμπειρία που φέρνει ρίγη» (Nigg). Παντού τον προκαλούν ο Σατανάς και οι βοηθοί του. Τον περιτριγυρίζουν με τη μορφή σκύλων που γαβγίζουν, αφουγκράζεται τις συζητήσεις των κακών πνευμάτων, φαντάζεται την παραίσθηση μιας κόρης του Βεελζεβούλ, μίας πανέμορφης γυναίκας, ο ουρανός και ιδιαίτερα η Κόλαση τού αποκαλύπτονται με φρικιαστικές λεπτομέρειες. Με λίγα λόγια, όλα γύρω από τον Παχώμιο είναι γεμάτα με διαβόλους και δαίμονες, προ πάντων φυσικά το δικό του χριστιανικό κεφάλι. Διότι, ενώ ο επιφανής ιδρυτής μοναστηριών οργανώνει έξυπνα και διοικεί αυστηρά, παρ’ όλα αυτά το κρανίο του βγάζει «μεταφυσικούς» καπνούς, οράματα για αγγέλους και δαίμονες, τουλάχιστον έτσι δείχνει.
Διαφόρων ειδών άγιοι του Χριστιανισμού (άγιοι της ερήμου, των σπηλαίων, των πηγαδιών, των κελιών, των τσουβαλιών, των στύλων και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ένας τελείως άρρωστος νους) κάνουνε θαύματα, που θα τα ζήλευαν ακόμα και οι μεγαλύτεροι μάγοι και ταχυδακτυλουργοί όλων των εποχών, ακόμα και ο Κόπερφιλντ, ή ο Χουντίνι, ξεπερνώντας κατά πολύ τον διδάξαντα διδάσκαλό τους Ιησού. Περπατάνε χιλιόμετρα πάνω σε νερά ποταμών, λιμνών, θαλασσών, ή τα διασχίζουν πάνω στην πλάτη κροκοδείλων, δελφινιών ακόμα και φαλαινών, ανασταίνουν νεκρούς, κάνουν καλά ασθενείς και παράλυτους ακόμα και από χιλιόμετρα μακρυά, στείρες γυναίκες μένουν έγκυες μέσω επιφοίτησης, άγγελοι με σάρκα και οστά τρέφουν τους ασκητές της ερήμου, δαίμονες ουρλιάζουν και χτυπιούνται, σύννεφα από ακρίδες εξαφανίζονται με αγιασμό, ο Ήλιος σταματά την πορεία του κατόπιν διαταγής των αγίων, άγια λείψανα μυρίζουν αρώματα και ευωδίες και άλλα απίστευτα και τραγελαφικά. Με μία προσευχή κάνουν το θαλασσινό νερό γλυκό και πόσιμο, με μία κίνησή τους, που θα ζήλευαν ακόμα και οι πιο εκπαιδευμένοι νίντζα, ρίχνουν κάτω ληστές ακινητοποιώντας τους.
Η νέα αυτή τρέλα των θαυμάτων διαδίδεται παντού με αυξανόμενη μανία. Οι ταπεινόφρονες ταχυδακτυλουργοί άγιοι-μοναχοί λατρεύονται σαν οι επί γης θεοί, ή παρομοιάζονται σαν επουράνιοι άγγελοι, οι πιστοί τούς φιλούν τα πόδια, τούς παρακαλούν να τούς βοηθήσουν, ζητούν την συμβουλή τους σε κάθε θέμα και σε θέματα πίστης. Ακόμα και οι χριστιανοί αυτοκράτορες θεωρούσαν τον εαυτό τους τυχερό, να μπορούσαν να τούς είχαν στο τραπέζι τους. Σε αρκετούς έφτιαχναν εκκλησίες εν ζωή ακόμη, ενώ άλλους τους προόριζαν στο να αποκτήσουν τα λείψανά τους μετά θάνατον.
Στον ερημίτη όσιο Ζώσιμο (4 Ιανουαρίου) κάποτε επιτέθηκε ένα λιοντάρι και σκότωσε το μουλάρι του. Ο Ζώσιμος ατάραχος μαγνήτισε με το άγιο βλέμμα του το λιοντάρι και του φόρτωσε όλα τα πράγματα, που κουβαλούσε το μουλάρι του και ταξίδεψε στην Καισάρεια. Σε όλη τη διαδρομή το λιοντάρι κουνούσε την ουρά του και έγλειφε τα χέρια του αγίου αντικαθιστώντας το μουλάρι!
Οι θαυματοποιοί μοναχοί Ιάκωβος της Νισίβης (ο αποκαλούμενος και ως Μωυσής της Μεσοποταμίας, 13 Ιανουαρίου) και ο Ευγένιος ο Αιγύπτιος, ανακάλυψαν από κοινού μία μεγάλη σανίδα της κιβωτού του Νώε, την οποία ξέθαψαν σκάβοντας με τα χέρια και με την βοήθεια ενός χερουβείμ!
Ο όσιος Ιάκωβος ο αναχωρητής (26 Νοεμβρίου) ήταν τόσο εγκρατής, ώστε έκανε ένα μεγάλο θαύμα: «Απέβαλε την ανάγκην της φύσεως, ήτις εβίαζε μεν αυτόν να εκβάλη τα περιττώματα της κοιλίας». Ο άγιος αυτός δεν αφόδευε!
Οι αρχαίοι αυτοί αμόρφωτοι μοναχοί ήταν σε θέση να κάνουν τα πάντα. Με καθαγιασμένο ύδωρ και λάδι θεράπευαν ζώα και ανθρώπους. Έκαναν εξορκισμούς, θεράπευαν σεληνιασμένους, δαιμονισμένους, βασκανίες, παχυσαρκία, υδρωπικία, ουρολοιμώξεις, αιμορροΐδες, τύφλωση, αναπηρία, όλα αυτά με μία απάλειψη, με μία προσευχή, με ένα άγγιγμα. Φρέσκο ψωμί εξ ουρανού πήγαινε μόνο του (delivery) κάθε Κυριακή στην έρημο, πάνω στους στύλους, ή μέσα στα πηγάδια και στις σπηλιές, όπου ζούσαν οι ασκητές για να τους θρέψουν. Εξ ουρανού «delivery» διέθεταν ο όσιος Συμεών ο Θαυμαστορείτης (24 Μαΐου), ο όσιος ιερομάρτυς Έρασμος («ελάμβανε τροφήν δια των κοράκων», 2 Ιουνίου), πολλοί άλλοι, αλλά και η ίδια η Παναγία, την οποία έτρεφε «ξενοπρεπώς» ο Αρχάγγελος («Η Παρθένος διέμεινε χρόνους δώδεκα, τρεφομένη μεν ξενοπρεπώς από τον Aρχάγγελον Γαβριήλ με τροφήν ουράνιον», Συναξαριστής Εισοδίων της Θεοτόκου).
Οι επιφανέστεροι πατέρες της Εκκλησίας Αθανάσιος, Αμβρόσιος, Ιερώνυμος, Χρυσόστομος υποστήριζαν, ότι όποιος δεν πίστευε στα θαύματα αυτά ήταν πνευματικά διεστραμμένος. Οι πιο γνωστοί πατέρες της εκκλησίας υπερασπίζονταν τέτοια κείμενα ως μαρτυρίες και οι περισσότεροι αρχαίοι θεολόγοι τα θεωρούσαν εντελώς αληθινά. Ποτέ να μην ξεχνάμε επίσης, ότι και με τέτοια σκουπίδια προπαγάνδιζαν τον Χριστιανισμό και με τέτοια σκουπίδια εξαπλώθηκε και εδραιώθηκε η πνευματική και σωματική βαρβαρότητά του.
Με όλα αυτά είμαστε από ώρα χωμένοι βαθιά στο κεφάλαιο του ενός ξεχωριστού είδος μύθου: Το ψεύδος με φωτοστέφανο, την ηθοπλαστική λογοτεχνία, προ πάντων οι ιστορίες των αγίων, οι βίοι των αγίων.
Αυτό το κηφηναριό ο Χριστιανισμός προβάλλει ως πρότυπο στους νέους, ενώ θα έπρεπε να τους προβάλλει ως παραδείγματα προς αποστροφή και αποφυγή. Ο Κ. Παπαρρηγόπουλος γράφει: «Και τώ όντι, μήπως δεν είδομεν πολλάκις εν τοις προηγουμένοις βιβλίοις τους μοναχούς εγκαταλείποντας τον ερημικόν βίον, πληρούντας τάς οδούς και τάς οικίας των πόλεων, αναμιγνυομένους εις τα πολιτικά πράγματα και άλλως ραδιουργούντας, ακολασταίνοντας; Έν γένει προϊόντος του χρόνου ο θεμελιώδης ασκητικός του βίου τούτου χαρακτήρ κατήντησεν εξαίρεσις. Συνήθως οι μοναχοί διήγον ήδη βίον άνετον και ευπαθή εις μοναστήρια πλούσια γενόμενα διά των πολλών κινητών και ακινήτων αναθημάτων, τα οποία αφιέρωνεν είς αυτά η των ανθρώπων ευλάβεια… Το δεινόν, το μέγα δεινόν, ενέκειτο είς τα κοινώς λεγόμενα μοναστήρια, διότι μυριάδες νέων συνέρρεον κατ’ έτος είς τα ενδιαιτήματα ταύτα της απραγμοσύνης, και ενίοτε της ακολασίας, οι πλείστοι ουχί υπό ζέοντος θρησκευτικού αισθήματος ή άλλης ανάγκης φερόμενοι αλλ’ ελαυνόμενοι υπό της είς την αργίαν και την τρυφήν ροπής» (4ο τόμος, «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ»).
Ο καθείς από εμάς θα πρέπει ν’ αποβάλλει όλη αυτή την θρησκευτική παραφροσύνη απ’ την ψυχή του. Μετά θ’ ακολουθήσουν και οι Ρωμιοί ταγοί μας, αν κάποτε μπορέσουν κι αυτοί και ξεφύγουν απ’ την δαγκάνα της θρησκείας. Ζούμε σε μία τριτοκοσμική χώρα, που στραγγαλίζει ο,τιδήποτε ελληνικό ή άλλο πολιτισμικό στοιχείο και μας βυθίζει συνεχώς στο απόλυτο σκότος… Ας τελειώσουμε με μία σοφή φράση του φιλόσοφου Επίκουρου: «Είναι αισχρό να ζητάμε από θεούς αυτά, που μπορούμε να δώσουμε μόνοι μας στον εαυτό μας»…

«Η εγκληματική ιστορία του Χριστιανισμού» (Karlheinz Deschner)

Αυτοί λοιπόν οι παλαβοί ασκητές των ερήμων της Αιγύπτου και της Μέσης Ανατολής που ανέβαιναν πάνω σε στύλους και καβουρντίζονταν από τον ήλιο, φώλιαζαν σε ξεροπήγαδα, αυτομαστιγώνονταν ή ό,τι άλλο έκαναν, εκμεταλλευόμενοι τη μωροπιστία του λαού, έγιναν οι ιδρυτές του λαμπρού πνευματικού οικοδομήματος που αποκλήθηκε χριστιανισμός, το οποίο έμελλε να κατακτήσει τον κόσμο σχεδόν όλο, να εξαφανίσει κάθε είδους λογική και να ενσταλάξει κάθε είδους ενοχή στην ανθρωπότητα για πολλούς αιώνες. Και ξέρετε γιατί ασκήτευαν στην έρημο. Όχι απλώς για να υπερνικήσουν τους πειρασμούς σ’έναν αφιλόξενο τόπο, όπως υποστηρίζουν οι σύγχρονοι απολογιτές μπας και σώσουν κάτι, αλλά και γιατί εκεί, σύμφωνα με την ιουδαϊκή παράδοση, πιστευόταν ότι κατοικούν οι δαίμονες. Κυριολεκτικά πίστευαν ότι κατοικούν δαίμονες σε ξερούς και ακατοίκητους τόπους, που στοχεύουν μοναχικούς κι ευάλωτους ανθρώπους. Και η τυραννία του χριστιανισμού των ηλιοψημένων τρελών φτάνει ως τις μέρες μας. Ως πότε θα τον ανεχόμαστε;
Το βιβλίο του Καρλ Ντέσνερ περί της εγκληματικής ιστορίας του χριστιανισμού είναι πολύ ενδιαφέρον, από όσα αποσπάσματα έχω διαβάσει, και μια μέρα θα πρέπει να αρχίσω να το διαβάζω. Το έχω στην ψηφιακή βιβλιοθήκη μου, αλλά στα αγγλικά. Το ιστολόγιο του Ερεβοκτόνου, απ’όσο λίγο το έψαξα, μου φάνηκε επίσης ενδιαφέρον και στο ίδιο μήκος κύματος περίπου μ’εμένα, οπότε θα πρέπει ν’αρχίζω να το παρακολουθώ.

Επειδή λαμβάνω κριτικές, ότι τάχα προσβάλω λίγο παραπάνω τη θρησκεία, όλοι νομίζουν ότι μόνο με τον ιουδαιοχριστιανισμό έχω πρόβλημα κι όχι με το εθνικό κίνημα. Αν και είμαι φιλικά προσκείμενος προς αυτό το κίνημα, αυτό δε σημαίνει πως δεν έχω και τα προβλήματά μυ μ’αυτό. Οι Έλληνες εθνικοί καλά κάνουν που εκθέτουν όλα τα εγκλήματα του χριστιανισμού απέναντι στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό για να τα γνωρίζει όλο το πειθήνιο ποίμνιο, αλλά μερικές φορές, για να αμαυρώσουν το χριστιανισμό και να εκθειάσουν τα καλά του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, επινοούν υπερβολές. Φυσικά και δεν το κάνουν όλοι αυτό, αλλά αυτοί που το κάνουν και το δημοσιεύουν μπορούν να παρασύρουν πολλούς περισσότερους αναγνώστες, οι οποίοι ενδεχομένως θα τους θεωρήσουν αυθεντία και δε θα ψάξουν μόνοι τους για την αλήθεια (κακό πράγμα αυτό γενικώς, αλλά συνήθως έτσι γίνεται). Και φυσικά υπάρχει και η μειονότητα των ακραίων, οι οποίοι πιστεύουν ότι οι Έλληνες προέρχονται από το Διάστημα, συμμετέχουν σ’έναν αέναο πόλεμο με τους Εβραίους κλπ, και οι ακόμα ακραιότεροι που πιστεύουν ότι όπιος δε δέχεται το δωδεκάθεο θα πρέπει να θανατώνεται. Συνήθως λοιπόν σε τέτοιες περιπτώσεις οι αρχαιοελληνιστές παρουσιάζουν την Αρχαία Ελλάδα ως τέλεια κοινωνία στην οποία όλοι μας θα θέλαμε να βρισκόμαστε. Προσπαθούν να εναρμονίσουν τα ήθη της μ’αυτά μιας σύγχρονης νοούμενης ουτοπίας, και φυσικά ως προς τα σεξουαλικά ήθη οι Αρχαίοι Έλληνες συμπίπτουν ακριβώς με τη σύγχρονη σχετικά απελευθερωμένη κατάσταση, ενώ αντιτίθενται πλήρως στην ιουδαιοχριστιανική αυστηρότητα. Είχα κάνει ένα παλαιότερο τέτοιο άρθρο όσον αφορά τη λέξη παιδεραστής, την οποία ένας τέτοιος αρχαιοελληνιστής την ερμήνευε ως προερχόμενη από τη λέξη παις και το ερώ, δηλαδή καθοδηγό, αυτός δηλαδή που καθοδηγεί το παιδί, πιθανόν στο σωστό δρόμο, και μάλιστα αυτό ανέβηκε στη Βικιπαίδεια χωρίς κανένα φιλτράρισμα – γι’αυτό θα πρέπει να διπλοτσεκάρετε τα γραφόμενα στην εν λόγω εγκυκλοπαίδεια. Φυσικά παιδεραστής σήμαινε αυτός που ερωτευόταν το παιδί, γιατί το ερώ σημαίνει αγαπώ σφόδρα, και δεν είναι πλέον μυστικό ότι πολλοί Αρχαίοι Έλληνες δάσκαλοι διατηρούσαν κρυφούς ή ημιαποδεκτούς δεσμούς με τους νεανίες που είχαν υπό την προστασία τους. Είναι πρακτική που αντιβαίνει πλήρως στη σημερινή αντίληψη περί δικαιωμάτων του παιδιού και σεξουαλικότητας, αλλά γινόταν. Άλλωστε οι σημερινές ανθρωπινοδικαιωματικές απόψεις περί ελευθερίας, ισοτιμίας, αυτεξούσιου πάνω στη σεξουαλικότητα κλπ δεν έπιαναν τόπο τότε, γιατί τα μικρά παιδιά και οι γυναίκες βρίσκονταν υπό την εξουσία των ανδρών πολιτών, και βέβαια υπήρχε και δουλεία. Και επειδή οι πολίτες δεν ήθελαν να ζημιωθούν ούτε στο ελάχιστο από την ξαφνική απόκτηση ίσων δικαιωμάτων τόσο μεγάλης μερίδας του πληθυσμού, φρόντισαν να διατηρήσουν το κατεστημένο για όσο πιο πολύ καιρό μπορούσαν.

Παρόμοιο κρούσμα εξωραΪσμού της αρχίας ελληνικής σεξουαλικότητας βρήκα και πρόσφατα, αλλά το σύνδεσμο δε μπορώ να τον βρω από τον κυκεώνα των αναζητήσεών μου. Στο άρθρο αυτό, ο συγγραφέας προσπαθούσε να δείξει ότι δήθεν οι Αρχαίοι |Έλληνες αποδέχονταν τη γυναικεία σεξουαλικότητα, σε αντίθεση με τους σσεμνότυφους ιουδαίους και χριστιανούς στη συνέχεια, οι οποίοι την καταπίεσαν στυγνά. Υποτίθεται ότι οι Αρχαίοι λάτρευαν το αιδοίο, το οποίο σημαίνει το σεβαστό. Φυσικά στην πραγματικότητα η λέξη είναι ουσιαστικοποιημένο επίθετο από το αιδοίος, που προέρχεται από την αιδό, τη ντροπή. Πράγματι η λέξη είχε και τη σημασία του σεβασμού, και ο αιδοίος μπορεί ν’αποδοθεί και ως σεβαστός, εξού και αιδεσιμότατος, αλλά είναι ο σεβασμός περισσότερο με την έννοια της ντροπαλότητας, της συστολής, της κοσμιότητας και της αξιοπρέπειας, δηλαδή ντροπή κατά κάποιον τρόπο. Είναι δηλαδή κάτι που έχει να κάνει με τη ντροπή, κάτι που κάποιος ντρέπεται να δείξει. Αιδοία λέγονταν τόσο τα γυναικεία, όσο και τα ανδρικά γεννητικά όργανα. Ο Δίας στη μυθολογική αφήγηση του Απολλοδώρου για παράδειγμα, όταν ευνούχισε τον Κρόνο, στο πρωτότυπο έλεγε ότοι εξέτεμε τα αιδοία αυτού. Και αν λάτρευαν τόσο πολύ τη γυναικεία σεξουαλικότητα οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, πού είναι τα γυμνά γυναικεία αγάλματα πριν την Ελληνιστική Εποχή, οπότε άνοιξε η Ελλάδα προς άλλους πολιτισμούς και χαλάρωσαν τα ήθη; Δεν υπάρχουν. Υπάρχει πληθώρα γυμνών ανδρικών αγαλμάτων, επειδή το γυμνασμένο ανδρικό σώμα αποτελούσε στοιχείο θαυμασμού, αλλά όλα τα γυναικεία αγάλματα είναι ντυμένα συντηρητικ΄κότατα με μακριές φούστες, γιατί οι γυναίκες έπρεπε να μένουν σπίτι και να μην εμφανίζονται και πολύ. Μόνο οι πόρνες έκαναν το αντίθετο.

Στην πραγματικότητα τα έθιμα περί γυναικών δε διαφέρουν και τόσο μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ. Η γυναίκα δηλαδή θεωρείται ως εμπόρευμα, που μεταβιβάζεται από τον πατέρα στο σύζυγο, συχνά με κάποιου είδους αντάλλαγμα. Παντρεύεται μικρή, ουσιαστικά όταν αρχίζει να έχει περίοδο, επειδή τότε είναι στο γονιμότατο της ηλικίας της, αλλά και για να μην πορνεύσει υποτίθεται, γι’αυτό θα πρέπει να είναι και παρθένα, ο σύζυγός της είναι πολύ μεγαλύτερος και οι ελευθερίες της είναι περιορισμένες, ακόμα και μέσα στο σπίτι. Αν και η Αθήνα είναι γνωστή για την καταπίεση των γυναικών της, και οι άλλες αρχαιοελληνικές πόλεις δεν ήταν και πολύ καλύτερα. Παράλληλα υπήρχαν και οι πόρνες, οι οποίες διαχωρίζονταν σαφώς από τις «σωστές» γυναίκες. Επειδή είχαν συχνή συναναστροφή με άντρες, οι υψηλότερα ιστάμενες απέκτησαν μεγάλη φήμη, που φτάνει ως τις μέρες μας. Η διαφορά ίσως της Ελλάδας με το Ισραήλ είναι ότισ το Ισραήλ η πορνεία αντιμετωπίστηκε με αμφιθυμία, ενώ στην Ελλάδα ήταν πάντοτε αποδεκτή. Ούτε στο Ισραήλ όμως απαγορεύτηκε ποτέ. Οπότε στην Αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε λατρεία αιδοίου ή κάποια άλλη φνατασίωση του συγγραφέα.

Στο τέλος λοιπόν του άρθρου υπήρχε μια σειρά αρχαίων ελληνικών ονμάτων για το αιδοίο σε αλφαβητική σειρά, και μεταξύ των πρώτων που ξεκινούσαν από α ήταν και η… ασχημοσύνη! Δηλαδή σε κείμενο που για τόσες παραγράφους μας είχε πρήξει τα αιδοία περί της σημασίας του γυναίκείου αιδοίου στον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, τώρα έχουμε πρώτη λέξη την ασχημοσύνη, που αναιρεί όλα τα παραπάνω. Ή μήπως θα πρέπει να το ερμηνεύσουμε ως κάτι το όμορφο; Ή απλώς ο συγγραφέας προΫποθέτει ότι το αναγνωστικό του κοινό δεν έχει ούτε ένα μικρογραμμάριο κριτκής σκέψης και δε θεωρεί απαραίτητη τη συνοχή στα γραφόμενά του; Η λε΄ξη ασχημοσύνη φυσικά σημαίνει κάτι το άσχημο, και χρησιμοποιούταν για τη γύμνια ή το γυναικειο αιδοίο. Δεν ξέρω από πότε άρχισε να χρησιμοποιείται, αλλά είναι η λέξη με την οποία αποδίδουν κατά κόρον τη γύμνια στα ελληνικά οι 70 ραβίνοι που μετέφρασαν την Παλαιά Διαθήκη στα εληνικά. Δηλαδή… αντιεβραϊκό άρθρο χρησιμοποιεί εβραϊκή φρασεολογία! Εκτός κι αν απλώς ο συγγραφέας έκανε αντιγραφή κι επικόλληση τη λίστα των λέξεων από αλλού, κάτι πού δε θεωρώ και πολύ απίθανο.

Εν όλίγοις, μην πιστεύετε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες της Κλασικής Εποχής σέβονταν τη γυναίκα, μην τρώτε άκριτα ό,τι σας λένε, και γενικώς διασταυρώνετε τις πληροφορίες που βρίσκετε.

Ο Κάπτεν δε γράφει τις τελευταίες μέρες στο φόρουμ. Για όσους δεν ξέρουν ποιος είναι ο Κάπτεν και ποιο το φόρουμ, η προηγούμενη πρόταση στερείται κάθε νοήματος. Για όσους όμως ξέρουν, αυτό είναι κάτι πολύ ανησυχητικό, αφού είναι ανήκουστο ο Κάπτεν να μη γράψει στο φόρουμ για πάνω από δύο μέρες ή δύο ώρες, εκτός κι αν μάλλον δεν έχει πρόσβαση στο Διαδίκτυο. Τώρα όμως έχει, οπότε τι έγινε; Έπαθε τίποτα σοβαρό ο Κάπτεν; Όχι, απλώς με απέβαλαν προσωρινά.

Πρώτα όμως θα σας δώσω την προϊστορία, η οποία σας το υπόσχομαι δε θα καταλάβει περισσότερο από μία περίοδο. Είμαι γραμμένος στο ελληνικό φόρουμ των ερπετών Reptiles GREECE από της 23 Δεκεμβρίου του 2010, η οποία είναι μια κοινότητα κατόχων ερπετών όπου οι άνθρωποι ανταλλάσσουν ιδέες και βοηθούν τους νεοεισερχόμενους, και, όπως με όλα τα φόρουμ, έχει και τα καλά του, αλλά και τα κακά του. Εγώ για αρκετό καιρό αφού γράφτηκα λοιπόν δεν είχα καθόλου προβλήματα. Τα προβλήματα άρχισαν από τον Οκτώβριο του 2012, οπότε παρουσίασα τη συλλογή σπάνιων ειδών ενός κατόχου που ήταν και συνδιαχειριστής, και, από τη δημοσιογραφική μου απειρία συμπεριέλαβα λεπτομέρειες που δεν έπρεπε να δημοσιεύσω (πού ακριβώς μένει, τι λέει η κοπέλα του για τα φίδια κλπ), τις οποίες έπειτα από ένστασή του διέγραψα. Από τότε το εν λόγω άτομο αρνήθηκε να συνεργαστεί μαζί μου για τη συγγραφή κάποιων άρθρων που είχαμε κανονίσει, π.χ. το λεξικό, αλλά μετά το πρόβλημα ας πούμε ξεχάστηκε. Αργότερα, την άνοιξη του 2013, όλοι άρχισαν να με κατακρίνουν για τη δήθεν κακή φροντίδα του γκέκο μου, το οποίο είχε αδυνατίσει λίγο το χειμώνα, λέγοντας πως δεν το φροντίζω σωστά, να το δώσω πίσω σ’αυτόν που μου το έδωσε ή και χρησιμοποιώντας ακόμα και αθέμιτα μέσα όπως να επικοινωνήσουν με τη μητέρα μου για να την ειδοποιήσουν ότι δεν το φροντίζω σωστά, το οποίο δικαιολόγησε αυτός ου το είπε ότι θα το έκανε καθαρά για το καλό του ζώου. Πιστεύω ότι πράγματι κάποιοι ανησύχησαν για την υγεία του ζώου, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα πρέπει να καταφύγουν και σε απειλές για να διορθωθεί το λάθος. Παρόλο που εν τέλει αποδείχθηκε ότι το πρόβλημα ήταν μηδαμινό, η ρετσινιά ότι δε φροντίζω καλά τα ζώα μου παρέμεινε για κανένα εξάμηνο ακόμα, ακόμα κι όταν έδωσα στον Αντμίν φωτογραφίες για να δει το γκέκο, και ορισμένοι που έχουν πρόβλημα για τους δικούς τους λόγους μαζί μου την διατηρούν ακόμα, παρόλο που έχω φτιάξει συλλογή με περισσότερα και δυσκολότερα είδη και όλα είναι υγιή. Από τότε λοιπόν, μετά απ’αυτές τις άνευ προηγουμένου επιθέσεις προς το πρόσωπό μου που μου άλλαξαν ευθύς την εντύπωση για την «καλοσυνάτη» κοινότητα του RG, ανέπτυξα σχέση αγάπης και μίσους με το φόρουμ. Σταμάτησα πλέον να παίρνω τόσο προσωπικά όσα λέγονταν εκεί, και για ένα διάστημα απείχα κι από το φόρουμ. Αυτό δε σημαίνει ωστόσο ότι δεν ενοχλούμαι από κακεντρεχή σχόλια. Συνέχιζα λοιπόν να γράφω σε πολλά θέματα, να δημοσιεύω άρθρα και να βοηθώ νέα μέλη. Τα προβλήματα λοιπόν, για ακόμα μια φορά, φαινομενικά ξεχάστηκαν, όμως παρέμειναν λίγοι με εμπάθειες εναντίον μου. Μπορεί να υπήρχαν κάποιες προστριβές όπως σ’όλα τα φόρουμ, αλλά ξεπερνιούνταν γρήγορα.

Το «παράπτωμα» λοιπόν που με οδήγησε στην ποινή δεν ήταν καν παράπτωμα. Το θέμα όπου εξελίχθηκε η όλη μοιραία συζήτηση είναι αυτό, απ’όπου όμως τα δημοσιεύματα εκτός θέματος αφαιρέθηκαν από τον Admin. Ήρθε λοιπόν νέο μέλος, ο οποίος ήθελε να ξεκινήσει με κάποιο ερπετό. Είχε ήδη θαλασσινά ενυδρεία υφάλου, οπότε θα μπορούσε να ξεκινήσει και με κάτι δυσκολότερο. Έτσι κι εγώ του πρότεινα λίγα ήδη, κι ένα απ’αυτά ήταν ο χονδροπύθωνας (Morelia viridis). Ο πύθωνας αυτός είναι ένα τροπικό δενδρόβιο φίδι της Ινδονησίας, της Ν. Γουινέας και της ακραίας βορειοανατολικής Αυστραλίας, το οποίο ζει σε σχετικά σταθερό κλίμα και δεν ανέχεται οπότε μεγάλες αποκλίσεις στη θερμοκρασία και στην υγρασία. Θεωρείται δύσκολο είδος, αν και υπάρχουν και δυσκολότερα από αυτό. Του πρότεινα επίσης μερικά ευκολότερα είδη, αλλά τον παρότρυνα και να ψάξει και να απευθυνθεί σε όσους τα κατέχουν ή τα εκτρέφουν (υπάρχει εκτροφέας M. viridis για παράδειγμα στο φόρουμ. Παρόλο λοιπόν που του είπα να ψάξει, ο γνωστός ας πούμε Κρις άρχισε να μου επιτίθεται ευθύς, ότι δήθεν δεν ξέρω γιατί μιλάω, πως είναι δύσκολο είδος κλπ. Πότε εγώ του είπα να πάει να το πάρει χωρίς να ψάξει; Πρότεινε επίσης τα ίδια περίπου είδη που πρότεινα κι εγώ, αλλά με τον τρόπο του επισκίασε πλήρως τη δική μου απάντηση. Υπήρχαν επίσης κι άλλοι που συμφώνησαν μαζί του συμπεριλαμβανομένων και μελών που βοήθησα στο παρελθόν, οπότε γνώριζαν ότι δεν λέω μπούρδες, αλλά και μελών που είχαν να πατήσουν πάνω από εξάμηνο στο φόρουμ. Υπήρχαν και αυτοί που συμφώνησαν επειδή δε θεώρησαν τα λεγόμενά μου παράλογα, αλλά χάθηκαν μέσα στη διαφωνία. Στη συνέχεια η συζήτηση εκτραχύνθηκε και ο Κρις άρχισε να χρησιμοποιεί τις τακτικές που δεν επιτρέπονται στην πάλη, αλά μάλλον επιτρέπονται στα φόρουμ, δηλαδή χτυπήματα κάτω από τη ζώνη. Άρχισε να φέρνει παραδείγματα από παλαιότερες διαφωνίες, από προσωπικά μηνύματα μ’αυτόν και μ’άλλα μέλη, και από υποτίθενται λήξαντα θέματα, ενώ στο τέλος, μην έχοντας άλλα να πει, άρχισε τις προσωπικές επιθέσεις του τύπου «πιστεύω πως δεν έχεις κάνει σεξ ως τώρα, get a life» κλπ, όλα αυτά ενώπιον νέου μέλους, που, ως αναμενόμενο, μάλλον φοβήθηκε και δεν ξαναέγραψε στο θέμα. Αυτό είναι πάγια τακτική του εν λόγω μέλους, όταν δηλαδή διαφωνεί με κάποιον, για να τον μειώσει μιλά με προσβητικότατο τρόπο, κι ακόμα καλύτερα αν έχει νέα μέλη μπροστά. Έτσι ο νέος θα δει ποιος φαινομενικά έχει δίκιο και θα αγνοήσει τον άλλον. Φυσικά δεν είναι παντογνώστης, και θα διορθώσει κάποιο λάθος του, αλλά αυτό το κάνει ακριβώς για να φαίνεται σωστότερος, γιατί ο κόσμος είναι καχύποπτος προς αυτούς που δείχνουν να τα ξέρουν όλα, για κάτι που κατακρίνει εμένα, επειδή απαντώ στα περισσότερα θέματα, μ’αρέσει να ψάχνω επιστημονικές πληροφορίες και να τις αναρτώ στο φόρουμ, και συχνά διορθώνω μέλη για μη σημαντικές λεπτομέρειες της δημοσίευσής τους για το καλό όλου του φόρουμ όμως, και σε καμία περίπτωση για να τους μειώσω, όπως διορθώσεις σχετικά με την ταξινόμηση ενός είδους για παράδειγμα.

Η δικαιοσύνη άργησε ν’αποδοθεί. Ο Αντμίν περίμενε μερικές μέρες μέχρι να μετακινήσει τα προβληματικά δημοσιεύματα, πιστεύω για να δει πώς θα εξελιχθεί η συζήτηση, ως μέρος του εκδημοκρατισμού του φόρουμ που πειραματίζεται. Εγώ εντωμεταξύ είχα αποσυρθεί από τη συζήτηση λίγο νωρίτερα, επειδή άκρη δε θα έβγαινε. Μόλις μετέφερε τα θέματα λοιπόν, απέδωσε και τη δικαιοσύνη, η οποία ήταν 7 ημέρες suspend για μένα, γιατί έδωσα λάθος πληροφορίες! Το χαστούκι το έφαγα στις 30 Οκτωβρίου, οπότε τώρα θα μπορώ να γράψω. Δηλαδή ο άλλος που έλεγε ότι είμαι άσχετος κι ότι δεν έχω κάνει σεξ κλπ βγήκε αλώβητος από την όλη υπόθεση. Αναμενόμενο ήταν αυτό, αφού το εν λόγω μέλος είναι και διαχειριστής και φίλος του, με το δεύτερο ίσως να οδηγεί στο πρώτο. Διαχειριστής με λίγα λόγια σημαίνει ότι μπορεί να λέει κάτι παραπάνω ατιμώρητος, και για να μην εκτεθεί θα τιμωρούνται οι υπόλοιποι. Έτσι δυστυχώς είναι αυτό το φόρουμ, ευνοιοκρατικό. Έτσι προχωράμε μπροστά, δικάζοντας σύμφωνα με τις προσωπικές μας συμπάθειες και αντιπάθειες και όχι με βάση καθολικούς κανόνες. Αν δεν είσαι φίλος τους και ανακατεύεσαι πολύ, μπορεί να μπλέξεις. Αν από την άλλη αποφεύγεις θερμές καταστάσεις, θα σου φανούν όλα ωραία και καλά, ή τουλάχιστον μόνο λίγο στραβά μερικές φορές. Κι εγώ θα μπορούσα ν’αποφύγω τη συζήτηση με΄τα από δύο δημοσιεύσεις, αλλά είναι αδύνατο να έχω το φουσκωτό να με βρίζει και να μην απαντώ. Επίσης ήταν η πρώτη φορά που εξέθεσα δημοσίως τις απόψεις μου περί ευνοιοκρατίας, διαφθοράς κλπ. Και είδα το αποτέλεσμα. Παρόλα αυτά ελπίζω σε κάτι καλύτερο, και φοβάμαι πολύ ότι αν δεν έρθει κάτι καλύτερο οι ομάδες του Facebook, οι οποίες ήδη απειλούν γενικώς τα φόρουμ, τελικά θα το υποκαταστήσουν πλήρως. Τότε θα μείνουν τα φιλαράκια μόνα τους και θ’αναρωτιούνται γιατί δεν έρχονται νέα μέλη!

Από:
εδώ.

ΜΩΣΑΪΚΟΣ ΝΟΜΟΣ

ΕΝΟΤΗΤΑ 7- ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΟΣ

ΖΩΑ ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΑΚΑΘΑΡΤΑ

ΤΑ ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΑΚΑΘΑΡΤΑ ΖΩΑ

(Έξοδος 22,30. Λευιτικόν 11,1-47. 17,15-16. Δευτερονόμιο 14,3-21)

– Ο Κύριος είπε στο Μωυσή και στον Ααρών να πουν στους Ισραηλίτες: Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός που σας έβγαλα από την Αίγυπτο. Επειδή εγώ είμαι άγιος, πρέπει λοιπόν και σεις να είστε άγιοι. Να μη γίνεστε ακάθαρτοι εξαιτίας κανενός ζώου. Αυτός είναι ο νόμος σχετικά με τα ζώα, τα πουλιά και τα ζωντανά που κινούνται μέσα στα νερά και με τα ζωντανά που σέρνονται στο έδαφος. Πρέπει να διακρίνετε το ακάθαρτο από το καθαρό, τα ζώα που τρώγονται από εκείνα που δεν τρώγονται (Λευιτικόν 11,44-47). Έτσι λοιπόν:

– Οι Ισραηλίτες μπορούσαν να φάνε απ’ όλα τα τετράποδα ζώα της γης, που έχουν σχισμένη την οπλή, εντελώς χωρισμένη σε δύο νύχια, και είναι μηρυκαστικά. Τα ζώα που είναι καθαρά και επιτρέπεται να φαγωθούνε είναι το βόδι, το πρόβατο, το κατσίκι, το ελάφι, το ζαρκάδι, τον πύγαργο (είδος ζαρκαδιού), τον όρυγα (είδος αιγάγρου), το αγριοκάτσικο, την αντιλόπη, τη γαζέλα και την καμηλοπάρδαλη.

Απ’ αυτά όμως, θεωρούνται ακάθαρτα και δεν επιτρεπόταν να φάνε είναι η καμήλα, η οποία είναι μεν μηρυκαστικό αλλά δεν έχει διχαλωτή οπλή. Ακάθαρτα ζώα θεωρούνται ακόμη το κουνέλι, ο λαγός και ο σκαντζόχοιρος, τα οποία δεν είναι μηρυκαστικά και δεν έχουν διχαλωτή οπλή. Επίσης θεωρείται ακάθαρτο το γουρούνι, που έχει διχαλωτή οπλή, αλλά δεν είναι μηρυκαστικό. Κάθε ζώο που έχει διχαλωτή οπλή, αλλά δεν είναι μηρυκαστικό θεωρείται ακάθαρτο. Από αυτά τα ζώα δεν επιτρεπόταν να φάνε το κρέας τους, ούτε να αγγίξουν το πτώμα τους. Όποιος άγγιζε το πτώμα τους, θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ.

– Από τα υδρόβια ζώα θεωρούνται καθαρά και επιτρεπόταν να φάνε, όλα όσα έχουν πτερύγια και λέπια και ζουν είτε στη θάλασσα είτε στα ποτάμια. Απ’ αυτά όμως, όσα δεν έχουν πτερύγια και λέπια, θεωρούνται ακάθαρτα και βδελυρά. Από αυτά τα ζώα δεν επιτρεπόταν να φάνε το κρέας τους, ούτε να αγγίξουν το πτώμα τους.

– Από τα πτηνά θεωρούνται ακάθαρτα και βδελυρά και δεν επιτρεπόταν να φαγωθούνε ήταν ο αετός, ο γυπαετός, ο θαλασσαετός, ο γύπας, ο ικτίνος και όλα τα όμοια προς αυτόν, το γεράκι και όλα τα είδη του, η στρουθοκάμηλος, η κουκουβάγια, ο γκιώνης, ο γλάρος και όλα τα όμοια προς αυτόν, ο κόρακας και όλα τα είδη του, ο νυχτοκόρακας, ο φαλακροκόρακας (καταρράκτης), η Ίβι, ο πορφυρίωνας, ο πελαργός, ο πελεκάνος, ο κύκνος, ο ερωδιός, ο χαραδριός και τα όμοια προς αυτός, ο τσαλαπετεινός, η κίσσα και η νυχτερίδα.

– Όλα τα πτερωτά ζωύφια που βαδίζουν με τα τέσσερα θεωρούνται ακάθαρτα και βδελυρά και δεν επιτρεπόταν να φαγωθούνε, εκτός από εκείνα που έχουν πάνω απ’ τα πόδια τους σκέλη, για να πηδάνε πάνω στο έδαφος. Από αυτά θεωρούνται καθαρά και μπορούν να φαγωθούν τα εξής: όλα τα είδη της κοινής ακρίδας, της καταστρεπτικής ακρίδας, της ακρίδας που πετάει και της ακρίδας που πηδάει.

– Κάθε άγριο ζώο που βαδίζει με τα τέσσερα και χρησιμοποιεί τα μπροστινά του πόδια ως χέρια θεωρείται ακάθαρτο και όποιος άγγιζε το πτώμα τους, θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ.

– Από τα ζώα που περπατούν στο έδαφος και θεωρούνται ακάθαρτα είναι η γάτα, ο ποντικός, ο αρουραίος, ο χερσαίος κροκόδειλος, ο χαμαιλέων, η σαύρα, η παρδαλή σαύρα, το σαμιαμίδι και ο τυφλοπόντικας. Αυτά θεωρούνται ακάθαρτα και όποιος άγγιζε το πτώμα τους, θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ.

– Κάθε ερπετό, κάθε ζώο που σέρνεται στο έδαφος με την κοιλιά ή βαδίζει με τέσσερα ή περισσότερα πόδια, δεν επιτρεπόταν να φαγωθεί, γιατί θεωρούνταν βδελυρό και ακάθαρτο (Λευιτικόν 11,1-30. Δευτερονόμιο 14,3-20).

– Από τα ακάθαρτα ζώα δεν επιτρεπόταν να φαγωθεί το κρέας τους, ούτε ν’ αγγίξουν το πτώμα τους, γιατί μολύνεται ο άνθρωπος και γίνεται ακάθαρτος ενώπιον του Κυρίου. Όποιος άγγιζε το πτώμα τους, θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ. Και όποιος βρισκόταν σε ανάγκη και μετέφερε το πτώμα από κάποιο ακάθαρτο ζώο, θα έπρεπε να πλύνει τα ρούχα του και θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ.

– Κάθε πράγμα, είτε είναι ξύλινο, είτε ρούχο, είτε δέρμα, είτε σακί, το οποίο θα ερχόταν σε επαφή ή πάνω στο οποίο θα έπεφτε το πτώμα ενός από τα ακάθαρτα αυτά ζώα, θεωρούνταν ακάθαρτο. Τότε το πράγμα αυτό θα έπρεπε να πλυθεί με νερό και να παραμείνει ακάθαρτο ως το βράδυ, μετά θα είναι καθαρό. Εάν κάποιο απ’ αυτά τα πτώματα πέσει μέσα σε πήλινο δοχείο, το περιεχόμενο του δοχείου είναι ακάθαρτο και το δοχείο πρέπει να καταστραφεί. Κάθε τροφή που θα βραχεί με το νερό ενός τέτοιου δοχείου, θεωρείται ακάθαρτη. Το ίδιο και κάθε ποτό, που θα πέσει μέσα του νερό από ένα τέτοιο ακάθαρτο δοχείο.

– Κάθε αντικείμενο, το οποίο θα ερχόταν σε επαφή ή πάνω στο οποίο θα έπεφτε το πτώμα ενός από τα ακάθαρτα αυτά ζώα, θεωρείται επομένως ακάθαρτο. Εάν επρόκειτο για φούρνο είτε για χύτρα με πόδια, θα έπρεπε να γκρεμιστούν γιατί είναι ακάθαρτα.

– Εάν όμως σε πηγή, ή σε πηγάδι, ή σε δεξαμενή νερού, έπεφτε το πτώμα ενός ακάθαρτου ζώου, αυτά τα νερά θεωρούνταν καθαρά, αλλά οποιοσδήποτε όμως άγγιζε το πτώμα των ζώων αυτών που έπεσαν μέσα στα νερά, θεωρούνταν ακάθαρτος.

– Εάν το πτώμα κάποιου ακάθαρτου ζώου πέσει στο σπόρο που προορίζεται για σπορά, ο σπόρος αυτός θεωρείται καθαρός. Εάν όμως ο σπόρος έχει βραχεί με νερό και πέσει πάνω του το πτώμα ενός ακάθαρτου ζώου, ο σπόρος αυτός θεωρείται ακάθαρτος.

– Εάν ένα από τα καθαρά ζώα, το οποίο επιτρεπόταν να φαγωθεί, ψοφήσει, όποιος άγγιζε το πτώμα του θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ. Όποιος έτρωγε το πτώμα ενός ζώου, έστω κι αν ήταν καθαρό, θα έπρεπε να πλύνει τα ρούχα του, να καθαριστεί ο ίδιος με νερό και θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ (Λευιτικόν 11,31-43).

– Δεν έπρεπε οι Ισραηλίτες να τρώνε ζώο που βρέθηκε κατασπαραγμένο από θηρίο. Αυτό το κρέας θα έπρεπε να το ρίχνουν στα σκυλιά (Έξοδος 22,30).

– Εάν κάποιος έτρωγε ζώο σκοτωμένο ή κατασπαραγμένο από θηρίο, είτε αυτός είναι Ισραηλίτης είτε ξένος, ήταν ένοχος και θα έπρεπε να πλύνει τα ρούχα του, να καθαριστεί με νερό και θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ κι έπειτα ήταν καθαρός. Εάν όμως δεν έπλυνε τα ρούχα του και δεν καθαριζόταν με νερό, θα έφερνε πάνω του το βάρος της ανομίας του και έπρεπε να τιμωρηθεί (Λευιτικόν 17,15-16).

– Τα ακάθαρτα ζώα μπορούσαν οι Ισραηλίτες να τα δώσουν στους ξένους που φιλοξενούσαν στις πόλεις τους για να φάνε ή να τα πουλήσουν γενικά σε ξένους (Δευτερονόμιο 14,21).

Η ΒΡΩΣΗ ΑΙΜΑΤΟΣ

Η ΒΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ

(Λευιτικόν 17,10-14)

– Εάν κάποιος Ισραηλίτης ή ξένος που ζούσε ανάμεσα τους, έτρωγε το κρέας με το αίμα του ή έπινε το αίμα του ζώου, ο Κύριος στρεφόταν εναντίον του ανθρώπου αυτού και θα έπρεπε να εξοντωθεί και να τιμωρηθεί με θάνατο. Και αυτό γιατί στο αίμα βρίσκεται η ζωή κάθε ζωντανού πλάσματος. Γι’ αυτό ο Κύριος έδωσε εντολή το αίμα να χύνετε πάνω στο θυσιαστήριο, ώστε να χρησιμεύει για την εξιλέωση και τη συγχώρηση των αμαρτιών του ανθρώπου. Κι αυτός ήταν ο λόγος που ο Κύριος απαγόρευσε τη βρώση του αίματος.

– Εάν κάποιος Ισραηλίτης ή ξένος που ζούσε ανάμεσά τους, έπιανε στο κυνήγι ένα ζώο ή ένα πουλί, από εκείνα που επιτρεπόταν να τρώγονται, θα έπρεπε να χύσει το αίμα του στη γη και να το σκεπάσει με χώμα, διότι στο αίμα βρίσκεται η ζωή κάθε ζωντανού πλάσματος, και όποιος το έτρωγε θα έπρεπε να εξοντωθεί και να τιμωρηθεί με θάνατο(Λευιτικόν 17,10-14).

Η ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΝΕΚΡΟΥ

Η ΣΤΑΧΤΗ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΔΑΜΑΛΙΟΥ

ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΕΥΕ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΟΥ ΕΞΑΓΝΙΣΜΟΥ

(Αριθμοί 19,1-10)

Ο Κύριος έδωσε στο Μωυσή και στον Ααρών την περιγραφή του τυπικού που ακολουθεί: Οι Ισραηλίτες θα τους έφερναν ένα κόκκινο δαμάλι χωρίς κανένα σωματικό ελάττωμα και που δεν είχε ακόμη ζευτεί. Αυτό το δαμάλι θα το παραδώσουν στον Ελεάζαρ, τον ιερέα, και μερικού άντρες θα το οδηγούσαν έξω από το στρατόπεδο και θα το έσφαζαν μπροστά του. Ο Ελεάζαρ θα έπαιρνε από το αίμα του δαμαλιού με το δάχτυλό του και μ’ αυτό θα ράντιζε εφτά φορές το μπροστινό μέρος της Σκηνής του Μαρτυρίου. Μετά θα έκαιγαν όλο το δαμάλι μπροστά του, δηλαδή το δέρμα του, το κρέας του και το αίμα του, μαζί με την κοπριά του. Κατόπιν ο ιερέας έπαιρνε ένα ξύλο κέδρου, ένα κλωναράκι ύσσωπο και κόκκινη κλωστή και τα έριχνε μέσα στη φωτιά όπου καιγόταν το δαμάλι. Στο τέλος ο ιερέας έπλυνε τα ρούχα του, καθάριζε το σώμα του με νερό κι έπειτα έμπαινε στο στρατόπεδο και θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ.

Παρόμοια κι εκείνος που είχε κάψει το δαμάλι. Έπλενε κι αυτός τα ρούχα του με νερό, καθάριζε το σώμα του με νερό και θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ. Έπειτα κάποιος που ήταν καθαρός, μάζευε τη στάχτη από το δαμάλι και την πήγαινε έξω από το στρατόπεδο σε τόπο καθαρό. Η στάχτη θα φυλασσόταν εκεί από τον ισραηλιτική κοινότητα, για να ετοιμάσουν μ’ αυτήν το νερό του καθαρισμού και του εξαγνισμού. Ο άνθρωπος που θα μάζευε τη στάχτη, στο τέλος έπλενε κι αυτός τα ρούχα του, καθάριζε το σώμα του με νερό και θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ.

Αυτό ήταν νόμος αιώνιος για τους Ισραηλίτες και για τους ξένους που κατοικούσαν ανάμεσά τους (Αριθμοί 19,1-10).

Η ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΝΕΚΡΟΥ

(Αριθμοί 19,11-22)

– Όποιος άγγιζε νεκρό, θεωρούνταν ακάθαρτος για εφτά μέρες. Θα έπρεπε να καθαριστεί με το νερό του εξαγνισμού την τρίτη μέρα και την έβδομη, και τότε θεωρούνταν καθαρός. Αν όμως δεν καθαριζόταν την τρίτη μέρα και την έβδομη μέρα, παρέμενε ακάθαρτος. Όποιος άγγιζε το νεκρό σώμα οποιουδήποτε ανθρώπου και δεν καθαριζόταν, αυτός βεβήλωνε τη Σκηνή του Μαρτυρίου του Κυρίου. Αυτός θα έπρεπε να αποκόπτεται από την ισραηλιτική κοινότητα, διότι δεν καθαρίστηκε με το νερό του εξαγνισμού και ήταν ακάθαρτος.

– Εάν ένας άνθρωπος πεθάνει μέσα σ’ ένα σπίτι ή σε μια σκηνή, ο καθένας που θα έμπαινε ή που βρισκόταν μέσα σ’ αυτό θεωρούνταν ακάθαρτος για εφτά μέρες. Κάθε ανοιχτό δοχείο, που δεν ήταν σκεπασμένο με το κάλυμμά του θεωρούνταν ακάθαρτο.

– Όποιος άγγιζε στην ύπαιθρο έναν σκοτωμένο από κάποιον άλλο ή έναν πεθαμένο από φυσικό θάνατο ή άγγιζε ανθρώπινα κόκκαλα ή έναν τάφο, θεωρούνταν ακάθαρτος για εφτά μέρες.

– Καθετί που άγγιζε ο ακάθαρτος θεωρούνταν ακάθαρτο, και όποιος άγγιζε τον ακάθαρτο, θεωρούνταν κι αυτός ακάθαρτος ως το βράδυ.

– Για οποιοδήποτε ακάθαρτο άνθρωπο από επαφή με νεκρό, έπαιρναν από τη στάχτη του δαμαλιού που είχε καεί, και τη έβαζαν σ’ ένα δοχείο, που περιείχε πηγαίο νερό. Κάποιος που ήταν καθαρός έπαιρνε ένα κλαδάκι από ύσσωπο, το βουτούσε στο νερό και μ’ αυτό ράντιζε το σπίτι και όλα τα σκεύη, καθώς και όλους όσους υπήρχαν εκεί. Ακόμη ράντιζε κι εκείνον που άγγιξε τα κόκκαλα ή τον σκοτωμένο ή τον πεθαμένο ή τον τάφο. Κάποιος που ήταν καθαρός ράντιζε τον ακάθαρτο την τρίτη μέρα και την έβδομη μέρα. Την έβδομη μέρα ο ακάθαρτος έπλυνε τα ρούχα του, καθάριζε το σώμα του με νερό και θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ.

– Και εκείνος ο οποίος ράντιζε τον ακάθαρτο με το νερό του εξαγνισμού, θα έπρεπε να πλύνει τα ρούχα του. Κι όποιος ερχόταν σε επαφή με το νερό του εξαγνισμού, θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ.

– Ο άνθρωπος ο οποίος θα μολυνθεί από επαφή με νεκρό και δεν θα θελήσει να εξαγνιστεί, θα έπρεπε να εξολοθρευτεί, γιατί ήταν ακάθαρτος και δε ραντίστηκε με το νερό του εξαγνισμού, μολύνοντας μ’ αυτό τον τρόπο το άγιο κατοικητήριο του Θεού. Αυτός ήταν νόμος αιώνιος για όλες τις επερχόμενες γενιές

ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΛΕΧΩΝΕΣ

Ο ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΛΕΧΩΝΩΝ

(Λευιτικόν 12,1-8)

Ο Κύριος είπε στο Μωυσή, ποιες θα έπρεπε να είναι οι διατάξεις για τον καθαρισμό των λεχώνων.

– Εάν μια γυναίκα έμεινε έγκυος και γεννούσε αγόρι, θεωρούνταν ακάθαρτη για εφτά μέρες, όσες είναι και οι μέρες της περιόδου της. Την όγδοη μέρα γινόταν η περιτομή του παιδιού και αυτή παρέμεινε στο σπίτι της 33 ακόμη μέρες για τον καθαρισμό της από το αίμα. Δεν επιτρεπόταν ν’ αγγίξει τίποτε άγιο, ούτε να μπει στο ναό, ωσότου συμπληρωθούν οι μέρες του καθαρισμού της.

– Εάν γεννούσε κορίτσι, θεωρούνταν ακάθαρτη για δύο βδομάδες, όπως και κατά το χρόνο της περιόδου της, και παρέμεινε στο σπίτι 66 ακόμη μέρες για τον καθαρισμό της από το αίμα.

– Όταν συμπληρωνόταν ο χρόνος, που απαιτούνταν για τον καθαρισμό της, είτε πρόκειται για γιο είτε για κόρη, έπρεπε να προσφέρει στον ιερέα στην είσοδο της Σκηνής του Μαρτυρίου ή στο Ναό αργότερα, ως θυσία ολοκαυτώματος, ένα αρνί ενός έτους χωρίς κανένα ελάττωμα, και ένα νεοσσό περιστεριού (πιτσούνι) ή τρυγόνι ως θυσία εξιλέωσης από την αμαρτία. Ο ιερέας τα πρόσφερε αυτά ως θυσία ενώπιον του Κυρίου, για την εξιλέωση της γυναίκας και τον καθαρισμό από τη ροή του αίματός της.

Εάν δεν είχε τη δυνατότητα να προσφέρει αρνί, τότε έπρεπε να προσφέρει δύο τρυγόνια ή δύο νεοσσούς περιστεριών, το ένα για τη θυσία του ολοκαυτώματος και το άλλο για τη θυσία εξιλέωσης. Ο ιερέας θα έκανε κανονικά την τελετουργία του εξιλασμού γι’ αυτή και η γυναίκα θα καθαριζόταν (Λευιτικόν 12,1-8).

ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΠΡΑ

ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗ ΛΕΠΡΑ

(Λευιτικόν 13,1-46)

Ο Κύριος είπε στο Μωυσή, ποιες θα έπρεπε να είναι οι διατάξεις που αφορούν τη λέπρα.

– Εάν κάποιος παρουσίαζε στο δέρμα του πληγή, εξάνθημα ή κηλίδα, που θα μπορούσε να εξελισσόταν σε προσβολή λέπρας, αυτός έπρεπε να οδηγηθεί στον ιερέα κι αυτός θα εξέταζε την πληγή στο δέρμα. Εάν οι τρίχες στο σημείο της πληγής ήταν λευκές και η επιφάνεια της πληγής ήταν βαθύτερη από την επιφάνεια του γύρω δέρματος, τότε πρόκειται για πληγή λέπρας και ο ιερέας θα έπρεπε να τον χαρακτηρίσει ακάθαρτο.

Εάν όμως οι τρίχες στο σημείο της πληγής παραμένουν μαύρες και η επιφάνεια της πληγής δεν ήταν βαθύτερη από την επιφάνεια του γύρω δέρματος, τότε ο ιερέας έπρεπε να απομονώσει τον άρρωστο για εφτά μέρες.

Την έβδομη μέρα θα τον εξέταζε ξανά κι εάν διαπίστωνε ότι η πληγή έμεινε στάσιμη και δεν απλώθηκε στο δέρμα, τότε έπρεπε να τον απομονώσει για άλλες εφτά μέρες. Την έβδομη μέρα, ο ιερέας θα τον εξέταζε για δεύτερη φορά κι εάν η πληγή ξεράθηκε και δεν απλώθηκε στο δέρμα, τότε θα τον κρίνει καθαρό, διότι τα σημεία πείθουν ότι δεν πρόκειται για λέπρα. Τότε αυτός όφειλε να πλύνει τα ρούχα του και θεωρούνταν καθαρός.

Εάν όμως η πληγή έχει απλωθεί πάνω στο δέρμα, τότε ο ασθενής θα επισκεφτεί τον ιερέα. Ο ιερέας θα τον εξέταζε και εάν διαπίστωνε ότι η πληγή είχε απλωθεί στο δέρμα, τότε έπρεπε να τον θεωρήσει ακάθαρτο, διότι πρόκειται για λέπρα.

– Εάν σε κάποιον άνθρωπο παρουσιαστεί πληγή λέπρας, αυτός θα έπρεπε να παρουσιαστεί στον ιερέα. Ο ιερέας θα έπρεπε να τον εξετάσει με προσοχή και εάν διαπίστωνε ότι η πληγή στο δέρμα είναι λευκή και έχει μεταβάλλει και τις τρίχες λευκές, και ότι υπάρχουν κάποια σημεία υγιής σάρκας στην πληγή, τότε η λέπρα είναι παλιά στο δέρμα του. Ο ιερέας τότε θα έπρεπε να τον κρίνει ακάθαρτο και να τον απομονώσει από το λαό.

– Εάν όμως η λέπρα είναι απλωμένη πάνω σ’ όλη την επιφάνεια του δέρματος απ’ το κεφάλι ως τα πόδια, και ο ιερέας διαπίστωνε ότι η λέπρα κάλυψε όλο του το σώμα, θα έπρεπε τον κρίνει καθαρό, γιατί είχε γίνει πια ολόκληρος άσπρος και πρόκειται για λευκοπλασία. Την ημέρα όμως που θα εμφανιστεί στο λευκό του δέρμα, υγιής σάρκα όμοια με το προηγούμενο φυσικό της χρώμα, τότε ο άνθρωπος αυτός θεωρούνταν ακάθαρτος και ο ιερέας αφού εξέταζε την πληγή, τον έκρινε ακάθαρτο, διότι πρόκειται για λέπρα.

Εάν όμως το υγιές μέρος του δέρματος ξαναγινόταν λευκό, τότε ο ασθενής έπρεπε να πάει πάλι στον ιερέα. Εκείνος θα τον εξέταζε και εάν διαπίστωνε ότι η πληγή έγινε πάλι λευκή, τότε έκρινε τον άρρωστο καθαρό.

– Εάν κάποιος άνθρωπος είχε στο δέρμα του ένα έλκος, το οποίο θεραπεύτηκε και έπειτα στην περιοχή του έλκους παρουσιαζόταν λευκή πληγή ή ασπροκόκκινη ή ξανθή, τότε αυτός θα έπρεπε να παρουσιαστεί στον ιερέα. Εκείνος θα τον εξέταζε και εάν διαπίστωνε ότι η επιφάνεια της πληγής είναι βαθύτερη από το άλλο δέρμα και ότι οι τρίχες έγιναν λευκές, τότε αυτός θεωρούνταν ακάθαρτος, διότι πρόκειται για λέπρα, που εκδηλώθηκε στην ουλή του έλκους.

Εάν όμως ο ιερέας διαπίστωνε ότι οι τρίχες στο σημείο του έλκους παραμένουν μαύρες και η επιφάνεια της πληγής δεν ήταν βαθύτερη από την επιφάνεια του γύρω δέρματος, τότε ο ιερέας έπρεπε να τον απομονώσει για εφτά μέρες.

Εάν όμως η πληγή απλώθηκε πολύ πάνω στο δέρμα, τότε ο ιερέας τον έκρινε ακάθαρτο, διότι πρόκειται για λέπρα η οποία βγήκε από το έλκος. Εάν όμως η πληγή παρέμεινε στάσιμη και δεν απλωνόταν, τότε είναι έλκος και ο ιερέας τον έκρινε καθαρό.

– Εάν κάποιος άνθρωπος είχε στο δέρμα του έγκαυμα από φωτιά, το έγκαυμα θεραπευτεί και πάνω στο θεραπευμένο έγκαυμα παρουσιαζόταν γυαλιστερό λευκό σημείο ή ασπροκόκκινο, θα έπρεπε να πάει στον ιερέα να τον εξετάσει. Εάν ο ιερέας διαπίστωνε ότι οι τρίχες στο σημείο αυτό έγιναν λευκές και ότι η επιφάνεια της πληγής ήταν βαθύτερη από την επιφάνεια του γύρω δέρματος, τότε πρόκειται για λέπρα που εκδηλώθηκε στο έγκαυμα. Τότε ο ιερέας έκρινε τον ασθενή ακάθαρτο, διότι πρόκειται για λέπρα.

Εάν όμως ο ιερέας διαπίστωνε ότι στο σημείο της πληγής δεν υπάρχουν λευκές τρίχες και ότι η επιφάνεια της πληγής δεν ήταν βαθύτερη από την επιφάνεια του γύρω δέρματος, και το χρώμα ήταν θαμπό, τότε έπρεπε να τον απομονώσει για εφτά μέρες.

Την έβδομη μέρα θα τον εξέταζε ξανά κι εάν διαπίστωνε ότι η πληγή απλώθηκε και στο άλλο δέρμα, τότε τον έκρινε ακάθαρτο, διότι πρόκειται για λέπρα. Εάν όμως η πληγή παρέμεινε στάσιμη και δεν είχε απλωθεί στο δέρμα, αλλά το χρώμα της ήταν θαμπό, τότε η πληγή αυτή ήταν από το έγκαυμα και ο ιερέας τον έκρινε καθαρό.

– Εάν κάποιος άντρας ή μια γυναίκα παρουσιάσει κάποια πληγή στο κεφάλι ή στο σαγόνι, ο ιερέας θα έπρεπε να εξετάσει την πληγή. Εάν διαπίστωνε ότι ή επιφάνεια της πληγής είναι βαθύτερη από το γύρω δέρμα και ότι έχει ξανθές και λεπτές τρίχες, τότε έκρινε τον άρρωστο ακάθαρτο, διότι πρόκειται για λέπρα στο κεφάλι ή στο σαγόνι.

Εάν ο ιερέας διαπίστωνε ότι η επιφάνεια της πληγής δεν ήταν βαθύτερη από το γύρω δέρμα και δεν υπάρχουν ξανθές τρίχες σ’ αυτή, θα έπρεπε να απομονώσει τον ασθενή για εφτά μέρες.

Την έβδομη μέρα θα εξέταζε πάλι τον ασθενή και διαπίστωνε ότι η πληγή δεν είχε εξαπλωθεί και δεν υπάρχουν σ’ αυτή ξανθές τρίχες και η επιφάνεια της δεν ήταν βαθύτερη από το γύρω δέρμα, τότε ο ιερέας έδινε εντολή να ξυριστεί το υγιές δέρμα, χωρίς όμως να ξυριστεί το σημείο που ήταν η πληγή, και ο ιερέας έπρεπε να τον απομονώσει για άλλες εφτά μέρες.

Την έβδομη μέρα ο ιερέας θα εξέταζε εκ νέου την πληγή και εάν διαπίστωνε ότι δεν είχε απλωθεί πάνω στο δέρμα μετά το ξύρισμα και δεν ήταν βαθύτερη από το γύρω δέρμα, τότε τον έκρινε καθαρό. Ο άρρωστος θα έπρεπε να πλύνει τα ρούχα του και κατόπιν ήταν καθαρός.

Εάν όμως η πληγή απλωθεί πάνω στο δέρμα, αφού κρίθηκε καθαρός, ο ιερέας διαπίστωνε ότι αυτή απλώθηκε πάνω στο δέρμα, τότε δεν χρειαζόταν να ψάξει για ξανθές τρίχες, διότι ο ασθενής ήταν λεπρός και ακάθαρτος. Εάν όμως διαπίστωνε ότι η πληγή παρέμεινε στάσιμη και ότι βγαίνουν σ’ αυτή τρίχες μαύρες, τότε η ασθένεια θεραπεύτηκε και ο άνθρωπος θεωρούνταν καθαρός.

– Εάν κάποιος άντρας ή μια γυναίκα παρουσίαζε φανερά νοσηρά συμπτώματα στο δέρμα του, γυαλιστερά και υπόλευκα, τότε ο ιερέας θα έπρεπε να εξετάσει την πληγή. Εάν διαπίστωνε ότι υπήρχαν στο δέρμα του γυαλιστερά και υπόλευκα συμπτώματα, και ο ασθενής ήταν υπόλευκος, τότε πρόκειται για λευκή, μη μεταδοτική λέπρα, που εκδηλώθηκε στο δέρμα, και ο ασθενής ήταν καθαρός.

– Εάν κάποιος άνθρωπος χάσει τα μαλλιά του, πρόκειται για φαλάκρα και ήταν καθαρός. Ακόμη και εάν πέσουν τα μαλλιά του στο μπροστινό μέρος του κεφαλιού, πρόκειται για φαλάκρα στο σημείο εκείνο και ήταν καθαρός.

Εάν όμως στη φαλάκρα του μπροστινού ή του πίσω μέρους του κεφαλιού παρουσιαζόταν λευκή ή ασπροκόκκινη πληγή, πρόκειται για λέπρα, που εκδηλώθηκε στο πίσω ή στο μπροστινό φαλακρό μέρος του κεφαλιού. Ο ιερέας θα έπρεπε να εξετάσει την πληγή κι αν διαπίστωνε ότι υπήρχε λευκή ή ασπροκόκκινη πληγή στο πίσω ή στο μπροστινό φαλακρό μέρος του κεφαλιού, που έμοιαζε με τη λέπρα του δέρματος, τότε ο άνθρωπος αυτός ήταν λεπρός και ο ιερέας τον έκρινε ακάθαρτο, που η λέπρα εκδηλώθηκε στο κεφάλι.

– Κάθε λεπρός έπρεπε να φοράει σχισμένα ρούχα, να μην έχει κάλυμμα στο κεφάλι, να είχε λυμένα τα μαλλιά του, να σκέπαζε το κάτω μέρος του προσώπου του γύρω από το στόμα, για να αναγνωρίζεται και έπρεπε να φωνάζει «ακάθαρτος, ακάθαρτος!» Για όλο το διάστημα που διαρκούσε η αρρώστια του, θεωρούνταν ακάθαρτος και ζούσε απομονωμένος από τους άλλους ή έξω από το στρατόπεδο (Λευιτικόν 13,1-46).

ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΛΕΠΡΟΥ

(Λευιτικόν 14,1-32)

Ο Κύριος είπε στο Μωυσή, ποιες θα έπρεπε να είναι οι διατάξεις για τους λεπρούς, οι οποίοι θεραπεύτηκαν από τη λέπρα.

– Την ημέρα που κάποιος λεπρός είχε θεραπευτεί από τη λέπρα, αυτός έπρεπε να οδηγηθεί μπροστά στον ιερέα, ο οποίος έβγαινε έξω από το στρατόπεδο ή έξω από την πόλη για να τον εξετάσει. Ο ιερέας τον εξέταζε και εάν ο ασθενής είχε θεραπευτεί από τη λέπρα, τότε ο ιερέας έδινε εντολή να φέρουν γι’ αυτόν δύο μικρά ζωντανά και καθαρά πουλιά, ένα ξύλο από κέδρο, κόκκινη κλωστή και ένα κλωναράκι από ύσσωπο.

Έπειτα ο ιερέας έδινε εντολή να σφάξουν το ένα πουλί πάνω σ’ ένα πήλινο δοχείο που περιέχει νερό πηγής. Μετά έπαιρνε το ζωντανό πουλί, το ξύλο του κέδρου, την κόκκινη κλωστή και τον ύσσωπο, και τα βουτούσε μαζί με το ζωντανό πουλί στο αίμα του πουλιού που σφάχτηκε πάνω από το νερό της πηγής. Μ’ αυτό ράντιζε το θεραπευθέντα λεπρό εφτά φορές και τότε αυτός θεωρούνταν καθαρός. Κατόπιν ο ιερέας άφηνε ελεύθερο το ζωντανό πουλί να πετάξει στους αγρούς.

Ο θεραπευμένος λεπρός θα έπρεπε να πλύνει τα ρούχα του, να ξυρίσει όλες τις τρίχες του σώματός του και να πλυθεί με νερό. Κατόπιν μπορούσε να μπει στο στρατόπεδο, αλλά έπρεπε να μείνει για εφτά μέρες έξω από το σπίτι του. Την έβδομη μέρα θα έπρεπε πάλι να ξυρίσει το κεφάλι του, τα γένια του, τα φρύδια του και όλες τις τρίχες του σώματός του, να πλύνει τα ρούχα του, να καθαρίσει το σώμα του με νερό και τότε θεωρούνταν καθαρός ενώπιον όλων με το δικαίωμα της ελεύθερης πλέον επικοινωνίας.

Την όγδοη μέρα ο θεραπευμένος λεπρός θα έπρεπε να πάρει δύο αρσενικά αρνιά ενός έτους χωρίς ελάττωμα, μία προβατίνα ενός έτους χωρίς ελάττωμα και τρία δέκατα του εφά (περίπου 6 κιλά) σιμιγδάλι ζυμωμένο με λάδι, ως αναίμακτη προσφορά, και μία κοτύλη (περίπου 280 γραμμάρια) λάδι. Ο ιερέας, που έκανε τον νομικό καθαρισμό, θα έπρεπε να οδηγήσει τον άνθρωπο αυτό και τις προσφορές του ενώπιον του Κυρίου στην είσοδο της Σκηνής του Μαρτυρίου.

Ο ιερέας θα έπρεπε να πάρει το ένα αρνί και να το προσφέρει μαζί με τη μια κοτύλη με το λάδι ως θυσία επανόρθωσης για την εξάλειψη της αμαρτίας και τα πρόσφερε ενώπιον του Κυρίου. Έπειτα έσφαζαν το αρνί στον τόπο όπου σφάζονταν όλα τα προς θυσία ζώα. Ότι απόμεινε από τη θυσία, ανήκε στον ιερέα. Έπειτα ο ιερέας θα έπρεπε να πάρει λίγο από το αίμα του ζώου της θυσίας επανόρθωσης και ν’ αλείψει το λοβό του δεξιού αυτιού του καθαριζόμενου, το δεξιό του αντίχειρα και το μεγάλο δάκτυλο του δεξιού του ποδιού. Μετά έπαιρνε με τη χούφτα του αριστερού του χεριού από το λάδι της κοτύλης και βουτούσε με το δεξί του δάχτυλο στο λάδι και ράντιζε εφτά φορές ενώπιον του Κυρίου. Με το υπόλοιπο λάδι που βρίσκεται στη χούφτα του, θ’ αλείψει το λοβό του δεξιού αυτιού εκείνου που καθαρίζεται, το δεξιό του αντίχειρα και το μεγάλο δάχτυλο του δεξιού του ποδιού, πάνω από το σημείο που είχε αλείψει με το αίμα του ζώου. Το υπόλοιπο λάδι που είχε μείνει στη χούφτα του, ο ιερέας θα το έχυνε στο κεφάλι του ανθρώπου που καθαριζόταν και έτσι τον εξιλέωνε ενώπιον του Κυρίου.

Έπειτα ο ιερέας έπρεπε να προσφέρει τη θυσία εξιλέωσης για τις αμαρτίες του καθαριζόμενου. Κατόπιν έσφαζαν το ζώο που προοριζόταν για τη θυσία του ολοκαυτώματος και ο ιερέας πρόσφερε το ολοκαύτωμα πάνω στο θυσιαστήριο κι έτσι ολοκληρωνόταν γι’ αυτόν τον άνθρωπο η εξιλέωση από τις αμαρτίες του.

– Εάν όμως αυτός ο άνθρωπος ήταν φτωχός και δεν μπορούσε να προσφέρει τόσα πολλά, θα έπαιρνε μόνο ένα αρνί και θα το θυσίαζε ενώπιον του Κυρίου, έτσι ώστε να εξιλεωθεί από τις αμαρτίες του. Ακόμη θα έπρεπε να προσφέρει κι ένα δέκατο του εφά (περίπου 4 χιλιόγραμμα) σιμιγδάλι ζυμωμένο με λάδι ως αναίμακτη προσφορά και επιπλέον μία κοτύλη (περίπου 280 γραμμάρια) λάδι. Μαζί μ’ αυτά θα έπρεπε να προσφέρει και δύο τρυγόνια ή δύο νεοσσούς περιστεριών (πιτσούνια), ανάλογα με την οικονομική του δυνατότητα, το ένα για θυσία εξιλέωσης και το άλλο για θυσία ολοκαυτώματος.

Την όγδοη μέρα τα έφερνε αυτά για τον καθαρισμό του στον ιερέα, στην είσοδο της Σκηνής του Μαρτυρίου, ενώπιον του Κυρίου. Ο ιερέας θα έπαιρνε το αρνί, που προσφερόταν ως θυσία επανόρθωσης, και την κοτύλη με το λάδι και τα πρόσφερε με ειδική τελετουργική κίνηση, που λεγόταν επίθεμα ενώπιον του Κυρίου. Μετά έσφαζαν το αρνί της θυσίας επανόρθωσης, και ο ιερέας έπαιρνε από το αίμα του ζώου και μ’ αυτό άλειφε το λοβό του δεξιού αυτιού του ανθρώπου που καθαριζόταν, το δεξιό του αντίχειρα και το μεγάλο δάχτυλο του δεξιού του ποδιού. Έπειτα ο ιερέας έπαιρνε με τη χούφτα του αριστερού του χεριού από το λάδι και βουτούσε με το δεξί του δάχτυλο στο λάδι και ράντιζε εφτά φορές ενώπιον του Κυρίου. Με το υπόλοιπο λάδι που βρίσκεται στη χούφτα του, άλειφε το λοβό του δεξιού αυτιού εκείνου που καθαριζόταν, το δεξιό του αντίχειρα και το μεγάλο δάχτυλο του δεξιού του ποδιού, πάνω από το σημείο που είχε αλείψει με το αίμα του ζώου. Το υπόλοιπο λάδι που είχε μείνει στη χούφτα του, ο ιερέας θα το έχυνε στο κεφάλι του ανθρώπου που καθαριζόταν και έτσι τον εξιλέωνε ενώπιον του Κυρίου.

Κατόπιν αυτός που καθαριζόταν θα έπρεπε να προσφέρει το ένα από τα τρυγόνια ή το ένα από τα περιστέρια, κατά την οικονομική του δυνατότητα. Το ένα προσφερόταν ως θυσία εξιλέωσης από την αμαρτία του και το άλλο ως θυσία ολοκαυτώματος μαζί με την αναίμακτη προσφορά, κι έτσι ο ιερέας τον εξιλέωνε ενώπιον του Κυρίου (Λευιτικόν 14,1-32).

ΑΛΛΗ ΔΙΑΤΑΞΗ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΠΡΑ

(Δευτερονόμιο 24,8-9)

Οι Ισραηλίτες θα έπρεπε να προσέχουν τις πληγές της λέπρας και να φροντίζουν να τηρούν με σχολαστικότητα όλες τις οδηγίες που είχε δώσει ο Κύριος στους ιερείς Λευίτες (Δευτερονόμιο 24,8-9).

ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΥΧΛΑ

ΟΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΥΧΛΑ

ΣΤΑ ΕΝΔΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΦΑΣΜΑΤΑ

(Λευιτικόν 13,47-59)

Ο Κύριος είπε στο Μωυσή, ποιες θα έπρεπε να είναι οι διατάξεις που αφορούν τη μούχλα στα ενδύματα ή στα υφάσματα ή στους τοίχους. Σύμφωνα με το κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης η μούχλα που εμφανίζεται στα ρούχα, στα υφάσματα ή στα σπίτια, χαρακτηρίζεται ως λέπρα που εμφανίζεται στα ρούχα ή στα σπίτια.

– Εάν εμφανιζόταν κηλίδα μούχλας σ’ ένα ρούχο, μάλλινο ή λινό, ή σ’ ένα ύφασμα λινό ή μάλλινο, υφαντό ή πλεχτό, ή σε δέρμα ακατέργαστο ή κατεργασμένο, το οποίο χρησιμοποιείται ως ένδυμα, και η κηλίδα ήταν πρασινωπή ή κοκκινωπή, πρόκειται για κηλίδα μούχλας και έπρεπε να τη δει ο ιερέας. Εκείνος θα εξέταζε την κηλίδα και θα απομόνωνε το ρούχο ή το ύφασμα ή το δέρμα που είχε προσβληθεί από αυτήν για εφτά μέρες.

Την έβδομη μέρα θα εξέταζε πάλι την κηλίδα και εάν αυτή είχε απλωθεί πάνω στο το ρούχο ή το ύφασμα ή το δέρμα, τότε πρόκειται για χρόνια μούχλα. Το αντικείμενο θεωρούνταν ακάθαρτο και έπρεπε να καεί στη φωτιά.

Εάν όμως ο ιερέας διαπίστωνε ότι η κηλίδα δεν απλώθηκε πάνω το ρούχο ή το ύφασμα ή το δέρμα, τότε έδινε εντολή να πλύνουν το αντικείμενο που είχε προσβληθεί και το απομόνωνε άλλες εφτά μέρες.

Κατόπιν ο ιερέας εξέταζε πάλι την κηλίδα μετά το πλύσιμο και εάν αυτή δεν βελτιωνόταν και άλλαζε προς το καλύτερο, έστω κι αν δεν είχε επεκταθεί, τότε το αντικείμενο θεωρούνταν ακάθαρτο και έπρεπε να καεί στη φωτιά, γιατί η κηλίδα πάνω στο αντικείμενο είναι μόνιμη.

Εάν όμως ο ιερέας διαπίστωνε ότι η κηλίδα μετά το πλύσιμο, πήρε σκούρο χρώμα, τότε έδινε εντολή ν’ αποκοπεί το κομμάτι αυτό από το ρούχο ή από το δέρμα, από το υφαντό ή από το πλεκτό.

Εάν όμως η μούχλα εμφανιζόταν ξανά στο ίδιο το ρούχο ή το ύφασμα ή το δέρμα, τότε πρόκειται για μούχλα που αναπτύσσεται και το αντικείμενο που προσβλήθηκε, έπρεπε να καεί στη φωτιά.

Το ρούχο ή το υφαντό ή το πλεκτό ή το δέρμα, το οποίο πλύθηκε και μετά το πλύσιμο η κηλίδα εξαφανίστηκε, αυτό έπρεπε να ξαναπλυθεί και δεύτερη φορά και τότε θεωρούνταν καθαρό (Λευιτικόν 13,47-59).

ΟΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΥΧΛΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ

(Λευιτικόν 14,33-57)

Ο Κύριος είπε στο Μωυσή και στον Ααρών, ποιες θα έπρεπε να είναι οι διατάξεις που αφορούν τη μούχλα στους τοίχους, όταν αυτοί θα έμπαιναν στη Χαναάν.

– Όταν θα εμφανιζόταν κηλίδα μούχλας σε κάποιο σπίτι, θα έπρεπε ο ιδιοκτήτης του να πάει στον ιερέα και να του πει, ότι παρουσιάστηκε κάποια κηλίδα μούχλας στο σπίτι του. Τότε ο ιερέας έδινε εντολή, ν’ αδειάσουν το σπίτι απ’ όλα τα σκεύη και τα έπιπλα, προτού πάει να εξετάσει την κηλίδα, για να μη μολυνθούν τα αντικείμενα που βρίσκονται στο σπίτι. Έπειτα έμπαινε και εξέταζε το σπίτι και εάν διαπίστωνε ότι τα συμπτώματα στους τοίχους, ήταν πρασινοκίτρινα ή κοκκινωπά, και ότι η επιφάνεια τους ήταν πιο βαθιά από την επιφάνεια του υπόλοιπου τοίχου, τότε έβγαινε από το σπίτι και το απομόνωνε για εφτά μέρες. Την έβδομη μέρα ο ιερέας το εξέταζε και πάλι και εάν η κηλίδα είχε απλωθεί στους τοίχους του σπιτιού, τότε έδινε εντολή να βγάλουν τις πέτρες που είχαν προσβληθεί από τη μούχλα και τις πετούσαν σε τόπο ακάθαρτο, έξω από την πόλη.

Έπειτα έδινε εντολή να ξύσουν το εσωτερικό του σπιτιού ολόγυρα από το προσβληθέν μέρος, και τα χώματα από τα ξυσίματα τα έριχναν σε τόπο ακάθαρτο, έξω από την πόλη. Κατόπιν έβαζαν άλλες πέτρες στη θέση που ήταν οι προηγούμενες και άλλη λάσπη και σοβάτιζαν το σπίτι.

Εάν ξαναπαρουσιαζόταν η κηλίδα της μούχλας στο σπίτι, αφού είχαν βάλει τις καινούριες πέτρες και το είχαν ξανασοβατίσει, τότε πήγαινε πάλι ο ιερέας και το εξέταζε. Και εάν διαπίστωνε ότι η κηλίδα είχε απλωθεί στο σπίτι, τότε πρόκειται για χρόνια μούχλα στο σπίτι, και αυτό θεωρούνταν ακάθαρτο. Τότε έδινε εντολή να γκρεμίσουν το σπίτι και να μεταφέρουν τις πέτρες του, τα ξύλα του και τους σοβάδες του, όλα έξω από την πόλη σε τόπο ακάθαρτο.

Εκείνος που θα έμπαινε στο σπίτι κατά το διάστημα που αυτό ήταν κλειστό και απομονωμένο, θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ. Εκείνος που θα έτρωγε ή θα κοιμόταν στο σπίτι, θα έπρεπε να πλύνει τα ρούχα του και θεωρούνταν ακάθαρτος ως το βράδυ.

Εάν όμως ο ιερέας πήγαινε και διαπίστωνε ότι η κηλίδα δεν απλώθηκε στο σπίτι μετά το σοβάτισμα, χαρακτήριζε το σπίτι καθαρό, γιατί η μούχλα είχε εξαφανιστεί. Κατόπιν για τον εξαγνισμό του σπιτιού, ο ιερέας έπαιρνε δύο πουλιά καθαρά, ένα ξύλο κέδρου, κόκκινη κλωστή και ένα κλωναράκι ύσσωπο. Το ένα πουλί το έσφαζε σε πήλινο δοχείο που περιείχε νερό πηγής. Έπειτα έπαιρνε το ξύλο του κέδρου, τον ύσσωπο, την κόκκινη κλωστή και το άλλο πουλί, το ζωντανό, και τα βουτούσε στο αίμα του σφαγμένου πουλιού και στο νερό της πηγής, και ράντιζε το σπίτι εφτά φορές. Έτσι το σπίτι εξαγνιζόταν και μετά άφηνε το ζωντανό πουλί να πετάξει έξω από την πόλη, στους αγρούς. Το σπίτι εξιλεωνόταν και θεωρούνταν πλέον καθαρό (Λευιτικόν 14,33-57).

Η ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ

Η ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ

(Δευτερονόμιο 23,10-15)

Επειδή ο Κύριος πηγαινοέρχεται μέσα στο στρατόπεδο, γι’ αυτό πρέπει το στρατόπεδο να ήταν τόπος καθαρός για να μη βλέπει ο Κύριος τις ακαθαρσίες των Ισραηλιτών.

– Όταν οι Ισραηλίτες βρισκόντουσαν σε εκστρατεία εναντίον των εχθρών τους και μένανε σε στρατόπεδο, θα έπρεπε να φυλάγονται από οτιδήποτε μπορούσε να τους καταστήσει ακάθαρτους. Εάν υπήρχε ανάμεσά τους κάποιος που δεν ήταν καθαρός, επειδή έπαθε ονείρωξη, αυτός θα έπρεπε να βγει έξω από το στρατόπεδο και δεν θα έμπαινε μέσα για όλη την ημέρα. Το δειλινό, θα έπρεπε να πλυθεί με νερό και με τη δύση του ήλιου τότε έμπαινε στο στρατόπεδο.

– Ακόμη θα έπρεπε να ορίζουν έναν τόπο έξω από το στρατόπεδο, όπου εκεί θα πηγαίνανε για τις φυσικές τους ανάγκες. Καθένας θα έπρεπε να έχει μαζί με τον εξοπλισμό του ένα τσαπί και όταν πήγαινε στον τόπο εκείνο, έσκαβε μ’ αυτό και μετά σκέπαζε τα κόπρανά του (Δευτερονόμιο 23,10-15).

Βλέπουμε ότι οι θεόδοτες διατάξεις περί καθαρού και ακάθαρτου αφορούν ως επί το πλείστον προϊόντα, λειτουργίες και εκκρίσεις βιολογικής προέλευσης. Πιθανότατα ήταν ένας πρωτόγονος τρόπος ελέγχου και πρόληψης ασθενειών, αναμεμιγμένος με αρχέγονους ανθρώπινους φόβους, διάφορες μαγικές δοξασίες, και ανθρωπομορφικές αντιλήψεις περί του Θεού. Ο Θεός ήταν τέλειος, οπότε τα ζώα που θυσιάζονταν σ’αυτόν θά’πρεπε να είναι τέλεια, χωρίς κανένα ψεγάδι. Το ίδιο ίσχυε και για τους ανθρώπους, δηλαδή όσοι εισέρχονταν στο ναό και έδιναν τις προσφορές τους στο Θεό/ιερείς, αλλά και οι ιερείς, θά’πρεπε να είναι σωματικά τέλειοι, χωρίς κανένα ψεγάδι. Έτσι ο Ιεχωβάς απέκλειε τους λεπρούς, τους ευνούχους ή τους άντρες με τραύμα στα γεννητικά όργανα και τα άτομα με αναπηρία από τη βασιλεία του. Παρόλα αυτά, όποιος έμπαινε στο ναό έπρεπε να είναι περιτετμημένος, για να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα έθνη ως Εβραίος ενώπιον του Θεού. Δηλαδή ο θεός από΄το πέος ξεχώριζε τους ανθρώπους;
Ο διαχωρισμός μεταξύ καθαρού και ακάθαρτου γινόταν με βάση συναισθηματικές κρίσεις από αισθητηριακές εντυπώσεις. Ό,τι δηλαδή φαινόταν όμορφο, υγιές, μη απειλητικό και μύριζε ωραία ήταν καθαρό – ως οσμή ευωδίας στον κύριο περιγράφεται η οσμή του ψημένου κρέατος των θυσιών, την οποία μύριζε ο Θεός και ευφραινόταν -, ενώ ό,τι ήταν άσχημο, τουλάχιστον κατά τους νομοθέτες της Τορά, άρρωστο, λιγότερο απ’ό,τι θα μπορούσε να είναι, δύσοσμο, υγρό, κολλώδες κλπ ήταν ακάθαρτο. Έτσι καθαρά ήταν τα ζώα τα οποία έτρωγαν χόρτο και εξέτρεφαν παραδοσιακά οι Ισραηλίτες, οπότε τα γνώριζαν καλά, όπως τα γιδοπρόβατα, ενώ ακάθαρτα ήταν αυτά τα οποία δεν μπορούσαν να ταξινομήσουν εύκολα – μυρηκαστικά χωρίς δίχηλο οπλή ή το αντίστροφο -, τα σαρκοφάγα, τα αρπακτικά πουλιά και τα θαλασσοπούλια, όσα ζούσαν κοντά στο έδαφος, ψάρια χωρίς λέπια και πτερύγια, που συχνά είχαν περίεργη εμφάνιση κλπ. Από την ταξινόμηση αυτήν απουσιάζουν εμφανώς οι τροφές φυτικής προέλευσης, οπότε δεν πρόκειται απλώς για σύστημα πρόληψης ασθενειών, αφού και φυτικά τρόφιμα μπορούν κι αυτά να μολυνθούν με μικρόβια, ενώ πολλά φυτά και μανιτάρια μπορεί να έχουν πανίσχυρες και θανατηφόρες τοξίνες, και όμως κανένα δηλητηριώδες είδος δεν έγινε ακάθαρτο. Ο λόγος ήταν μαγικός. Εκτός του ότι τα ζώα φανέρωναν περισσότερο τη ζωή τους, αφού κινούνταν, είχαν το αίμα.
Το αίμα διαδραμάτιζε κεντρικό ρόλο στην πρωτόγονη εβραϊκή θρησκεία. Άλλες φορές μόλυνε, άλλες καθαγίαζε. Πιστευόταν ότι περιείχε την ψυχή, γι’αυτό ήταν ταμπού η κατανάλωσή του. Ήταν η μόνη τροφή, για την οποία η κατανάλωση από Εβραίο ή και ξένο που ζούσε στο Αρχαίο Ισραήλ επιφύλασσε τη θανατική καταδίκη. Το αίμα έρεε σε περίπτωση τραυματισμού ή ασθένειας, σε περιπτώσεις δηλαδή που έφερναν τον άνθρωπο ή το ζώο προς την πλέον ακάθαρτη κατάσταση, προς το θάνατο. Ο θάνατος ήταν ακάθαρτος, οπότε ό,τι τον πλησιάζε ήταν ακάθαρτο. Μόνο ορισμένα ζώα σφαγιασμένα με συγκεκριμένο τρόπο ήταν καθαρά, ό,τι άλλο νεκρό ήταν ακάθαρτο, και πιο ακάθαρτο απ’όλα ο νεκρός άνθρωπος. Αυτός ο φόβος του πτώματος και της επακόλουθης αποσύνθεσης απαντάται σε πολλούς πρωτόγονους και αρχαίους πολιτισμούς, από την Αρχαία Ελλάδα μέχρι τη Νέα Γουινέα. Πιθανότατα είναι ένα μίγμα της φυσικής αποστροφής του ανθρώπου για το αποσυντιθέμενο κρέας, το οποίο μπορεί να τον δηλητηριάσει, σε συνδυασμό με το φόβο του θανάτου και του απόκοσμου της αποσύνθεσης. Οι άνθρωποι δεν άντεχαν να βλέπουν αγαπημένα τους πρόσωπα να σαπίζουν και να χάνονται, έπρεπε κάπως να το κρύψουν αυτό για να μην το σκέφτονται. Είτε με ταφή, είτε με καύση, είτε με αποφυγή του νεκρού, με διάφορους τρόπους. Ούτε εδώ η πρόληψη ασθενειών παίζει πολύ μεγάλο ρόλο. Το σαπισμένο κρέας μπορεί να δηλητηριάσει τον άνθρωπο, αλά μο΄νο αν φαγωθεί, και συνήθως ο άνθρωπος δεν έτρωγε κρέας συνανθρώπων του. Επίσης, οι κίνδυνοι ασθενειών από πτώματα έχουν υπερεκτιμηθεί, και στις περισσότερες περιπτώσεις ένα πτώμα που σαπίζει έξω στα χόρτα δεν απειλεί κανέναν, αναστατώνει όμως σίγουρα συναισθηματικά τους ανθρώπους. Αυτός ο φόβος της αποσύνθεσης έχει οδηγήσει σε περίεργα ταμπού και τελετουργίες ανά τον κόσμο, όπως στην έκθεση των πτωμάτων σε μέρη ψηλά, επειδή μπορούν να μολύνουν το νερό, το χώμα και τη φωτιά, αλλά όχι τον αέρα στο ζωροαστρισμό, ή το παράλογο και μαγικό τελετουργικό του κόκκινου δαμαλίου στην περίπτωσή μας.
Υπάρχει όμως και μία συγκεκριμένη περίπτωση, όπου το αίμα δε σχετίζεται ούτε με αρρώστια ούτε και με θάνατο. Όλες οι γυναίκες γόνιμης ηλικίας αιμορραγούν κάθε μήνα, χωρίς να αρρωσταίνουν. Αυτό σίγουρα ενόχλησε πολύ τους ήδη μισογύνεις νομοθέτες της Τορά, οι οποίοι δεν παρέλειψαν να κάνουν την περίοδο ακάθαρτη. Μία γυναίκα είναι ακάθαρτη για το διάστημα της περιόδου της και για επτά μέρες μετά, οπότε στο τέλος βαπτίζεται σε τελετουργικό λουτρό και καθαρίζεται. Στο διάστημα από την έναρξη της περιόδου μέχρι το βάπτισμα, θεωρείται ακάθαρτη (νιντά) και μολύνει ότι κι όποιον αγγίζει. Η σεξουαλική επαφή άντρα με τέτοια γυναίκα αποτελεί βαρύ αμάρτημα, κι αν γίνεται εν γνω΄σει του τιμωρείται με θάνατο. Το ταμπού της περιόδου παρατηρείται επίσης σε πολλούς πρωτόγονους πολιτισμούς, κυρίως της Αφρικής και της Ασίας. Επίσης οι Εβραίοι δεν παρέλειψαν να κάνουν βρώμικη τη διαδικασία του τοκετού, και μάλιστα η περίοδος ακαθαρσίας ήταν διπλή σε περίπτωση γέννησης κοριτσιού, σαν να τιμωρούσαν τη γυναίκα, η οποία υποτίθεται οδήγηησε στην πτώση του Αδάμ. Σκεφτείτε πόση ντροπή και κατωτερότητα ένιωθε εκίνη η γυναίκα, που έπρεπε να απομονώνεται συνεχώς, νιώθοντας έτσι διαφορετική απ’τους άλλους, και εκ΄τος αυτού, στο πέρας της περιόδου ακαθαρσίας από τη γέννα, έπρεπε να πληρώσει και τον ιερέα! Γιατί τα ζώα που θυσιάζονταν, εκτός απ’αυτά πουκαίγονταν ολόκληρα ως ολοκαυτώματα, κατέληγαν στο στομάχι του ιερέα και της οικογένειάς του. Αλλά και από αυτά που σφάζονταν για κατανάλωση από το λαό σε όλο το Ισραήλ, ο ιερέας έπρεπε πάλι να λάβει το μερίδιό του, συνήθως ένα μάγουλο, ένα μπροστινό πόδι και το στομάχι. Για να μην αναφέρουμε το νο΄μο της δεκάτης, όπου το δέκατο της σοδειάς έπρεπε να δοθεί στην ιερατική κάστα, αφού οι ιερείς δεν είχαν γη, και ο λαός έπρεπε να τους συντηρεί.
Οι διακρίσεις που απέρεαν από τις διατάξεις αυτές είχαν ανυπολόγιστες συνέπειες προς ανθρώπους με δερματικές παθήσεις και άλλες δυσμορφίες ή αναπηρίες, τους οποίους υποβίβαζαν σε βδελυρούς υπανθρώπους που θα πρέπει ν’αποφεύγονται. Οι λεπροί ήταν μιάσματα, τα οποία δε θα έπρεπε να έχουν καμία επαφή με την υπόλοιπη εβραϊκή κοινωνία, και όχι μο΄νο αυτό, αλλά θά’πρεπε να ξεχωρίζουν από τους άλλους φορώντας σχισμένα ρούχα και διακοινώνοντας ότι είναι ακάθαρτη. Δε μπορούμε να αντιληφθούμε σήμερα το μέγεθος της ενοχής που ένιωθαν αυτοί οι δύστυχοι άνθρωποι, οι οποίοι έπρεπε να νιώθουν καταραμένοι για κάτι που δεν έφταιγαν. Η λέπρα της Παλαιάς Διαθήκης πιθανότατα ήταν μια ομάδα δερματικών παθήσεων, μολυσματικών και μη, τις οποίες οι Εβραίοι θεωρούσαν αποκρουστικές, τρομακτικές, και ίσως απειλητικές προς τη συνοχή της κοινωνίας. Εκτός από τους λεπρούς, παρόμοια αντιμετώπιση βρήκα ότι είχαν και οι γονορροϊκοί, οι οποίοι πιθανόν έπασχαν από κάποιας μορφής σεξουαλικώς μεταδιδόμενου νοσήματος. Οπότε η ενοχή που βάραινε αυτούς τους ανθρώπους ήταν διπλή, και για την κατώτερη θέση τους και για τον τρόπο με τον οποίον έφτασαν σ’αυτήν.
Όσο για τα άτομα με άλλες αναπηρίες, η κατάσταση δεν ήταν καλύτερη. Μπορεί να μην χρειαζόταν ν’απομονωθούν όπως οι λεπροί, πάραυτα παρέμεναν στιγματισμένοι και δακτυλοδεικτούμενοι για όλη τη ζωή τους, γιατί κάθε Εβραίος υποχρεούταν να παρουσιαστεί στο Ναό και να προσφέρει θυσία μερικές φορές το χρόνο τουλάχιστον, όμως σ’αυτούς δεν επιτρεπόταν. Αυτή είναι η ανώτατη ηθική της Τορά. Μια ηθική που βασίζεται στη σιχασιά, στο μισογυνισμό, στο φόβο του διαφορετικού, της αρρώστιας και της μόλυνσης, μια ηθική εν τέλει πρωτόγονη και τοτεμική, όπως ακριβώς και η θρησκεία που την γέννησε.

Αν νομίζετε ότι όλα αυτά είναι περασμένα και ξεχασμένα, κάνετε μεγάλο λάθος. Ο ιουδαϊσμός ακόμα και σήμερα θεωρεί την Τορά θεόπνευστη, και τις διατάξεις της θείες εντολές. Αν και κάποια πράγματα άλαξαν, επειδή ο Ναός πλέον δεν υπάρχει, η τελετή του κόκκινου δαμαλίου δε μπορέι να γίνει, και οι Εβραίοι δε ζουν υπό την απολιταρχική εξουσία που προτείνει η θρησκεία τους, οι διατάξεις για το καθαρό και το ακάθαρτο τηρούνται σχεδόν στην ολότητά τους από τα πιο ορθόδοξα ρεύματα του ιουδαϊσμού. Ορισμένοι προσπάθησαν να τις δικαιολογήσουν ώστε να συμφωνούν με τη σημερινή εποχή, με αστείες δικαιολογήσεις όπως ότι αποσκοπούν στην πρόληψη ασθενειών, προωθούν το σεβασμό προς τη γυναίκα στην περίπτωση του ταμπού της περιόδου, προστατεύουν τη λεχώνα στην περίπτωση των διατάξεων για τη λεχώνα, κλπ. Φυσικά, η σκληρή γλώσσα των πρωτοτύπων κειμένων δεν αφήνει περιθώρια για ερμηνεία. Η Τορά θεωρείται επίσης θεόπνευστη από το χριστιανισμό, αλλά υποτίθεται ότι η θυσία του Χριστού κατέστησε το Μωσαϊκό νόμο άχρηστο. Ο ίδιος ο Χριστός ωστόσο μέσα από τα ευαγγέλια καθαρά έλεγε ότι δεν ήρθε για να καταργήσει το νόμο, αλλά για να τον συμπληρώσει, αφήνοντας πολύ χώρο για διαφορετικές ερμηνείες κατά το δοκούν. Άλλοτε οι νόμοι θεωρούνταν απαρχαιωμένοι και δε λαμβάνονταν υπόψη, όπως στην περίπτωση της τροφής ή των νόμων για τους νεκρούς, άλλοτε όμως χρησιμοποιήθηκαν ορισμένοι για να δικαιολογήσουν τη δολοφονική στάση της Εκκλησίας προς τους ειδωλολάτρες, τους αιρετικούς, τους ομοφυλόφιλους κλπ.

Αλλά θα πείτε πως δε μας νοιάζει αν λίγοι υπερορθόδοξοι Εβραίοι τα πιστεύουν αυτά και μαστιγώνονται ή λιθοβολούνται μεταξύ τους για μια κηλίδα αίματος στο κιλοτάκι μιας γυναίκας. Άλλωστε όλοι είναι καλοβολεμένοι σε δημοκρατικές και πλούσιες χώρες, κι αν αυτό τόσο τους ενοχλεί, μπορούν να φύγουν από την κοινότητα. Κάνετε μεγάλο λάθος. Τα μολυσματικά κατάλοιπα αυτών των διατάξεων δηλητιριάζουν τη σκέψη όλων μας έως σήμερα, και θα σας δώσω ορισμένα παραδείγματα τέτοιων καταλοίπων:

Ο στιγματισμός των λειτουργιών του γυναικείου γεννητικού συστήματος. Μέχρι και σήμερα, η λειτουργία του γυναικείου αναπαραγωγικού συστήματος περιβάλλεται με περισσότερη ντροπή από την αντρική. Πολλές γυναίκες ντρέπονται για την περίοδό τους. Στο παρελθόν στις περισσότερες χριστιανικές περιοχές η εμμηνόρροια θεωρούταν επίσης ακάθαρτη, αν κι όχι στο βαθμό που την θεωρούσαν οι Εβραίοι. Ακόμα και σήμερα, πολλέ ςγυναίκες δεν ανάβουν καντήλια όταν έχουν περίοδο.
Ο στιγματισμός των ατόμων με αναπηρίες, χρόνιες παραμορφωτικές ασθένειες, σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, κλπ, ακόμα και στη σύγχρονη κοινωνία. Ακόμα και σήμερα, πολλοί κατά τα’άλλα λογικοί άνθρωποι τρέφουν αρνητικα συναισθήματα προς τέτοια άτομα, ή και δεν τα θεωρούν πλήρεις ανθρώπους σε ορισμένες ακραίες περιπτώσεις. Επίσης μέχρι αρκετά πρόσφατα, η μεταχείρηση των Λεπρών δε διέφερε πολύ απ’αυτήν στο Αρχαίο Ισραήλ (βλ. Σπιναλόνγκα στην Ελλάδα) , αν και στην πραγματικότητα η μετάδοση της νόσου είναι δύσκολη και οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν φυσική ανθεκτικότητα.
Η μη κατανάλωση αίματος, ιδίως εδώ στην Ελλάδα και στη Μεσόγειο. Ανέκαθεν το αίμα αναγνωριζόταν ως θρεπτικό και μαγειρεύονταν σε διάφορα φαγητά. Ακόμα και σήμερα,βορειότερα στην Ευρώπη, όπου ο χριστιανισμός δεν αλλοίωσε σημαντικα τα παραδοσιακά ήθη και έθιμα, το αίμα καταναλώνεται σε πολλά φαγητά και αλαντικά. Η αποστροφή εμάς των Νοτιών για το αίμα δεν είναι έμφυτη, αλλά πολιτισμικό κατασκεύασμα, το οποίο ίσως προέρχεται από αρχαίους ιουδαΪκούς νόμους που μας επηρέασαν με την εξάπλωση του χριστιανισμού. Σιγά-σιγά η κατανάλωση αίματος συνδέθηκε με τον πρωτογονισμό, ή με υπερφυσικά κακόβουλα τέρατα, όπως οι βρυκόλακες. Εντωμεταξύ, η άρνηση κατανάλωση σώματος και αίματος του Χριστού καθιστούσε αίρεση, και συχνά τιμωρούταν με θάνατο.
Η μη κατανάλωση μη χορτοφάγων ζώων, ασπονδύλων, ερπετών, μικρών θηλαστικών κλπ, ιδίως στους Μεσογειακούς και ευρωπαϊκούς πολιτισμούς. Ακόμα κι όταν αυτά καταναλώνονται, συνήθως τέτοια τρόφιμα θεωρούνται ειδικά τρόφιμα (οστρακοειδή, βατραχοπόδαρα κλπ) ή αντιμετωπίζονται με αμφιθυμία (οστρακοειδή, ψάρια χωρίς λέπια ή πτερύγια κλπ). Το χοιρινό είναι εξαίρεση. Επίσης, τα ζώα που θεωρούνται ακάθαρτα από τον ιουδαϊσμό, ακόμα κι όταν δεν αντιμετωπίζονται με έκδηλη αηδία, θεωρούνται κάπως πιο ύποπτα από τα εγκεκριμένα ζώα.
Ο στιγματισμός επαγγελμάτων που σχετίζονται με το θάνατο – εργολάβος κηδειών, φερετροποιός, νεκροθάφτης -, αλλά κι αυτών που σχετίζονται με την κατεργασία νεκρών ζώων – σφαγέας, χασάπης, βυρσοδέψης -, ως βρώμικων. Πολλοί θεωρούν τέτοια επαγγέλματα βρώμικα και αηδιαστικά, και τους εμπλεκόμενους σ’αυτά, ιδίως τους εργολάβους κηδειών, υποκινούμενους μόνο από το χρήμα, αναγνωρίζοντας παράλληλα την ανάγκη ύπαρξης τέτοιων επαγγελμάτων. Ας τις κάνουν οι ίδιοι που παραπονιούνται αυτές τις δουλειές, προτείνω εγώ. Παλαιότερα η κατάσταση ήταν ωστόσο ακόμα χειρότερη, οπότε συχνά άνθρωποι που ασχολούνταν με τέτοια επαγγέλματα ορίζονταν να κατοικούν σε συγκεκριμένες συνοικίες, μακριά από το κέντρο της πόλης ή του χωριού.

Σίγουρα οι τοξικές επιδράσεις αυτών των αρχαίων τοτεμικών νόμων θα επενεργούν και σε πολλούς άλλους τομείς της ζωής μας. Καιρός ήρθε όμως να αποτινάξουμε όλον αυτόν τον εβραιοχριστιανικό παραλογισμό.

Πρόσφατα, το γύρο του ελληνικού Διαδικτύου έκανε ένα ρεπορτάζ από τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων τοπικού σερραϊκού καναλιού, το οποίο καταδείκνυε το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι των Σερρών στην περιοχή του Στρατοπέδου Παπαλουκά με τα φίδια. Υποτίθεται ότι τα φίδια είναι τόσα πολλά, ώστε οι άνθρωποι φοβούνται να βγουν από τα σπίτια τους και πάντα κλείνουν τα παράθυρά τους. Με λόγο υπερβολικό, τα εντυπωσιοθηρικά μμε, τα οποία τρέφονται με τέτοιες ιστορίες που αναστατώνουν τον κόσμο, ιδίως εάν αφορούν ερπετά, παρουσιάζουν την κατάσταση σχεδόν σαν κρίση εκτάκτου ανάγκης. Στο ρεπορτάζ πρωταγωνιστεί ένας άντρας, ο οποίος περιγράφει με γλαφυρό τρόπο πώς πολεμούσε με το φίδι για τρία λεπτά, δίνοντας την εν΄τυπωση πως πολεμούσε με τον Πύθωνα των Δελφών, και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το μόνο καλό φίδι είναι ένα νεκρό φίδι. Περιγράφει μια μάχη όπου συνάντησε ένα επιθετικό φίδι που τον κυνηγούσε, και για να το σκοτώσει το χτυπούσε με διάφορα αντικείμενα όπως με τη σκούπα και το μπαλτά, δείχνοντάς τα. Οι κάτοικοι θεωρούν ότι το πρόβλημα οφείλεται στα σκουπίδια και στα χόρτα στην περιοχή του Στρατοπέδου, τα οποία καθαρίζονται ανεπαρκώς εξαιτίας τεμπέληδων υπαλλήλων. Στο τέλος κάποιες γριές εκφράζουν κι αυτές τη γνώμη τους όσον αφορά το «μεγάλο» πρόβλημα.
Κάθε ερπετό και αμφίβιο της χώρας μας προστατεύεται από ελληνική και ευρωπαϊκή νομοθεσία, και η θανάτωσή του είναι πράξη παράνομη, αλλά κι αν δεν προστατευόταν, πάλι θα ήταν κάτι το ηθικά επιλείψιμο. Ίσως παραχώρηση μπορεί να γίνει σε περίπτωση αυτοάμυνας, αλλά είναι σχεδόν απίθανο να υπάρξει τέτοια κατάσταση με φίδι, και δη ελληνικό. Τα περισσότερα φίδια σκοτώνονται όποτε βρίσκονται από άγνοια και φόβο, και αυτό στην ελληνική επαρχία θεωρείται η ορθότερη πράξη. Σκοτώνονται χωρίς καμία σκέψη, σαν να πρόκειται για τον προαιώνιο εχθρό της ανθρωπότητας.
Από τα περίπου 23 είδη φιδιών που απαντούν στην Ελλάδα, τα δηλητηριώδη είναι 7, 5 οχιές, καθώς και ο σαπίτης και το αγιόφιδο, τα δύο τελευταία εκ των οποίων είναι οπισθόγλυφα και με ασθενές δηλητήριο, δηλαδή δεν αποτελούν απειλή για τον άνθρωπο. Από τις οχιές συνήθως σε κάθε μέρος της Ελλάδας υπάρχει ένα ή το πολύ δύο είδη, και ο αντιοφικός ορός είναι πάντοτε διαθέσιμος στα νοσοκομεία. Οι θα΄νατοι από δήγμα οχιάς είναι σπανιότατοι σε σχέση με άλλα ατυχήματα π.χ. αυτοκινητικά, και όμως οι άνθρωποι εξακολουθούν να υπερβάλλουν για την επικινδυνότητα των φιδιών. Οι οχιές ποτέ δεν κυνηγούν τους ανθρώπους και είναι γενικώς αργοκίνητα φίδια, που θα δαγκώσουν μονο αν απειληθούν σοβαρά σε κοντινή απόσταση, κι όχι πάντα με δηλητήριο. Κάποιες φορές ομολογουμένως τυχαίνει ο άνθρωπος να βρίσκεται κοντά στην οχιά χωρίς να το αντιληφθεί, κι αυτή να δαγκώσει επειδή το εκλαμβάνει ως απειλή, αλά τέτοια περιστατικά είναι πολύ σπάνια σε σχέση με τις περιπτώσεις όπου το θύμα είδε ή και προσπάθησε να σκοτώσει την οχιά και δε δικαιολογούν σε καμία περίπτωση τη θανάτωση των ζώων αυτών. Όπως προανέφερα, σε σχέση με άλλα δυνητικά θανατηφόρα ατυχήματα, είναι κάτι το σπάνιο και το απίθανο. Κάποια άλλα μεγάλα φίδια, όπως ο λαφιάτης ή ο σαπίτης, μπορούν να γίνουν επιθετικά αν στριμωχτούν στη γωνία, προσπαθώντας να τρομάξουν τον εχθρό όσο γίνεται, αλλά χωρίς πραγματικα να είναι επικίνδυνα, παρόλα αυτά η συμπεριφορά τους εκλαμβάνεται ως κακόβουλη, ενώ παράλληλα το δικαίωμα της άμυνας σε παρόμοια κατάσταση για ένα σκύλο, μια γάτα ή και ένα γιδοπρόβατο αναγνωρίζεται.
Ακόμα όμως κι αν τα φίδια δεν προστατε΄θονταν νομικά, η ηθελημένη φόνευσή τους είναι ηθικά απαράδεκτη, εφόσον δεν υπάρχει τίποτα το καλό στον επιτηδευμένο κι απάνθρωπο φόνο ενός μικρού, εύθραυστου και σχεδόν πάντοτε ακίνδυνου ζώου, το οποίο μονο τη ζωή του θέλει να σώσει, αλλά και οικολογικά βλαπτική. Τα φίδια εκτελούν σημαντικούς ρόλους στα οικοσυστήματα όπου ζουν, αφού καταναλώνουν πολλά μικ΄ρα ζώα όπως τρωκτικά ή έντομα, τα οποία δύνανται να υπεραυξηθούν αν δεν υπάρχουν θηρευτές, ενώ με τη σειρά τους τρέφουν μεγαλύτερα σαρκοφάγα όπως σαρκοφάγα θηλαστικά και αρπακτικά πουλιά. Ο φιδαετός (Circaetus gallicus) για παράδειγμα τρέφεται κατά 95% με φίδια, και χωρίς την τροφή του κινδυνεύει να εξαφανιστεί.
Ο καλύτερος τρόπος για ν’απαλλαχθείτε απ’τα φίδια είναι να τα απωθήσετε κάνοντας απλώς την κατοικία σας μη ελκυστική προς αυτά, δηλαδή αφαιρώντας πηγές τροφής για τρωκτικά, σαύρες και έντομα όπως σκουπίδια από τρόφιμα, και μειώνοντας ή και εξαφανίζοντας τις πιθανές κρυψώνες των φιδιών, όπως τρύπες, ρωγμές, μεγάλα αντικείμενα πάνω στο χώμα με χώρο από κάτω, πυκνά χόρτα ή χαμηλούς θάμνους. Τα φίδια δε θα εγκατασταθούν ποτέ σε τέτοιο μέρος, γιατί, εκτος του ότι δεν υπάρχει τροφή, είναι και πολύ δειλάζ ώα που νιώθουν ασφαλή μονο όταν είναι καλά κρυμμένα. Σε περίπτωση που ένα φίδι μπει στο σπίτι σας, αν είστε σίγουροι για τον εαυτό σας, μπορείτε να το πιάσετε χρησιμοποιώντας μακριά εργαλεία, να το τοποθετήσετε σε ψηλό δοχείο όπως αρκετά ψηλό κουβά, και μετά να το απελευθερώσετε έξω. Αλλιώς μπορείτε πάντοτε να καλέσετε την πυροσβεστική.
Παρακάτω είναι το βίντεο, το οποίο ανέβηκε στο Youtube. Μοιραστείτε το σε όσες περισσότερες ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης μπορείτε, καταδικάζοντας σκληρά τον «ήρωα», του οποίου το εγώ έχει ανέβει στα ύψη από τη δημοσιότητα εξαιτίας της απεχθούς πράξης του και πρέπει να καταποντιστεί, αλά πάνω απ’όλα την οπισθοδρομική νοοτροπία ο οποίος εκπροσωπεί.

Ενημέρωση 3/6/2015: Ο Φιδοκτόνος βρίσκεται σε άσχημα μπλεξίματα πλέον, αφού το Ελληνικό Παρατηρητήριο Βιοποικιλότητας τον κατήγγειλε για την παράνομη πράξη του. Τώρα δεν ξέρω κατά πόσο θα προχωρήσει αυτό σε δίκη. Ακόμα κι αν τον δικάσουν όμως, δεν πιστεύω ότι θα τον κάνουν τίποτα. Η είδηση αυτή ανακοινώθηκε χθες, οπότε ίσως υπάρχουν εξελίξεις από τότε.

Το βρήκα ψάχνοντας με τη λέξη «κούνελος» στο Γκουγκλ. Απίστευτο, κι όμως αληθινοό και τραγικό. Συνέβη στη Βρετανία τον Απρίλιο του 2014.

Από:
Newsbomb

24 Απριλίου 2014 18:01

ΝΤΥΘΗΚΕ ΚΟΥΝΕΛΟΣ ΚΑΙ ΜΑΧΑΙΡΩΣΕ ΤΟΝ ΕΡΑΣΤΗ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΤΟΥ!

ινή φυλάκισης εννέα χρόνων επέβαλε βρετανικό δικαστήριο σε έναν 46 ετών άνδρα, ο οποίος ντύθηκε κούνελος και μαχαίρωσε τον εραστή του πρώην συντρόφου του!

Ο Mark Pritchard, μάλιστα, είχε και σχέδιο αφού έφθασε στο σπίτι του πρώην φίλου του Lee Corbin, στο Μπρίστολ, κρατώντας τριαντάφυλλα και ερωτικά γράμματα, παριστάνοντας ότι είναι ένα ρομαντικό δώρο για τον νέο εραστή του! Σαν να μην έφθανε αυτό, έπεισε το θύμα, Martin Williams, να ξαπλώσει στο κρεβάτι με δεμένα τα μάτια, περιμένοντας για «κάποιο θησαυρό», πριν προσπαθήσει να τον αναισθητοποιήσει με ένα μαντήλι βουτηγμένο σε χλωροφόρμιο!

Όταν ωστόσο το γούνινο κεφάλι του κοστουμιού βγήκε κατά τη διάρκεια του καυγά τους, ο Pritchard άρχισε να μαχαιρώνει το θύμα θολωμένος από «ζηλότυπη οργή», σύμφωνα με τον δικαστή.

«Ο κατηγορούμενος έφθασε στο σπίτι ντυμένος στα μαύρα και φορώντας ένα μεγάλο κεφάλι κουνελιού. Είχε μαζί του τριαντάφυλλα και άλλα δώρα, ενώ οι προσπάθειές του να πείσει τον Williams ότι ήταν ένα ρομαντικό δώρο από τον εραστή του ήταν πολύ πειστικές. Το θύμα ακολούθησε τις οδηγίες των γραμμάτων του Πρίτσαρντ», τόνισε ο εισαγγελέας, συμπληρώνοντας: «Μετά από μάχη, ο Williams μαχαιρώθηκε στο ισχίο και στο λαιμό. Ο Pritchard στη συνέχεια τον μετέφερε κάτω στο σαλόνι, όπου ο Williams τον παρακάλεσε να τον βοηθήσει, λέγοντάς του ότι αλλιώς θα πεθάνει».

Όπως αποκαλύφθηκε μάλιστα στο δικαστήριο, κατά τη διάρκεια της τρομακτικής επίθεσης, το θύμα έστειλε ακόμη και μήνυμα στον Λι για να διακόψουν τη σχέση τους, σε μια προσπάθεια να κατευνάσει την οργή του Pritchard.

Ο τελευταίος όμως εγκατέλειψε αιμόφυρτο τον Williams, δίνοντάς του ωστόσο πετσέτες για τις πληγές του. Παρόλα αυτά συνελήφθη την ίδια ημέρα, ενώ αποδείξεις από τα δώρα, αλλά και το κοστούμι λαγού βρέθηκαν στο αυτοκίνητό του…

Ο ίδιος δήλωσε ένοχος, γλιτώνοντας 4 επιπλέον χρόνια κάθειρξης.

Και ο εραστής του πρώην συντρόφου του όμως ήταν πολύ ευκολόπιστος. Ποιος θα εμπιστευόταν έναν περίεργο τύπο, που στο παρελθόν είχε σχέση με τον/την σύντροφο ενός, ντυμένο κουνελάκι να έρχεται με υπερβολικά καλές διαθέσεις;
Και για να προλάβω τους σχολιαστές, δεν πιστεύω ότι ο σεξουαλικός τους προσανατολισμός είχε να κάνει με το συμβάν. Αυτό θα μπορούσε να γίνει θεωρητικά σε οποιονδήποτε αρκετά καλοπροαίρετο, αν έμπλεκε με τέτοιο τρελό άτομο.