Category: κανιβαλισμός


Από:
Ναυτεμπορική

Διαβάτες Σκύρου: Η νησίδα με τις σαύρες κανίβαλους
Οι ευνοϊκές συνθήκες οδήγησαν σε ισχυρότερο ανταγωνισμό εντός του ίδιου είδους σαυρών
Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015 12:20

Η μικρή νησίδα των Έξω Διαβατών, τέσσερα χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Σκύρου, αποτελεί θεωρητικά ιδανικό περιβάλλον για τις σαύρες του είδους Podarcis gaigeae που φιλοξενεί, λόγω της αφθονίας τροφής και της παρουσίας λιγότερων φυσικών εχθρών και ανταγωνιστών σε σχέση με τη Σκύρο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι σαύρες της νησίδας να φτάνουν το τριπλάσιο βάρος από το κανονικό και να επιτίθενται συχνά ή ακόμα και να τρώνε νεαρότερες σαύρες του ίδιου είδους.
«Ο κανιβαλισμός εις βάρος νεαρότερων σαυρών είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για τις υπερμεγέθεις σαύρες να εξουδετερώνουν μελλοντικούς ανταγωνιστές και την ίδια στιγμή να καταναλώνουν ένα θρεπτικό γεύμα», δήλωσε ο Παναγιώτης Παφίλης, Επίκουρος Καθηγητής Ζωικής Ποικιλότητας του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Προηγούμενη έρευνα της ίδιας ομάδας για τις σαύρες των μικρών νησίδων γύρω από τη Σκύρο είχε δείξει πως είναι 20 φορές πιο πιθανό να βρεθούν στο στομάχι τους κομμάτια από τα σώματα νεαρών σαυρών, σε σχέση με τις αντίστοιχες σαύρες στη Σκύρο, όπου η ύπαρξη φιδιών, πτηνών και ορισμένων θηλαστικών διατηρούν τον πληθυσμό σε χαμηλότερα επίπεδα. Αντιθέτως, η απουσία αρπακτικών στους Διαβάτες οδηγεί στην αύξηση της πυκνότητας πληθυσμού αλλά και του όγκου των σαυρών.
Συνεχίζοντας την έρευνα, η ομάδα του καθηγητή Παφίλη τοποθέτησε μία πεινασμένη ενήλικη σαύρα σε εγκλεισμό με μία νεαρότερη. Πάνω από τα δύο τρίτα των σαυρών από τους Διαβάτες επιτέθηκε στη νεαρή σαύρα, ενώ μόλις το 17 τοις εκατό των σαυρών από τη Σκύρο πραγματοποίησε το ίδιο. Επιπλέον, ο χρόνος αναμονής πριν την επίθεση ήταν σχεδόν έξι φορές μικρότερος για τις σαύρες από τη νησίδα.

Ο κανιβαλισμός των σαυρών υποδεικνύει μία επιλογή για ταχεία ανάπτυξη, η οποία τροφοδοτείται από την υψηλή αφθονία τροφίμων, θέτοντας έτσι τις βάσεις για την εξέλιξη του γιγαντισμού, καταλήγει η έρευνα.

Advertisements

Με αφορμή την πρόσφατη πολυσυζητημένη περίπτωση του
κανίβαλου του Μαϊάμι,
μου έχουν προκύψει κάποιες αντιρρήσεις σχετικά με την πράξη της αστυνομίας εκείνη τη στιγμή. Η περίπτωση αυτή λοιπόν έγινε το περασμένο Σάββατο στις 26 του μηνός στο ΜαΪάμι της Φλόριντας και γρήγορα σοκάρησε όλη την Αμερική κι έκανε τον κύκλο του κόσμου. Κάτω από γέφυρα κεντρικού δρόμου της πόλης, κοντά στο πάρκινγκ του κτιρίου της εφημερίδας Miami Herald, κάμερα ασφαλείας κατέγραψε τη φρικιαστική σκηνή δύο ξαπλωμένων γυμνών ανθρώπων, ο ένας αναίσθητος κι ο άλλος μανιακός, με το δεύτερο να του τρώει κανονικότατα το πρόσωπο. Πρώτος τον είδε ένας αστυνομικός που έκανε εκείνη την ώρα περιπολία, και τον διέταξε να σταματήσει, αλλά ο κανίβαλος δε σταμάτησε. Σύντομα μια περαστική γυναίκα που έτυχε να δει το γεγονός κάλεσε έναν ακόμα αστυνομικό που ήταν κοντά στον τόπο, ο οποίος φτάνοντας τον διέταξε κι αυτός να σταματήσει. Δε σταμάτησε όμως, και ο αστυνόμος πυροβόλησε προειδοποιητικά. Ούτε και τώρα σταμάτησε, και οι αστυνομικοί αναγκάστηκαν να πυροβολήσουν. Αυτόπτες μάρτυρες άκουσαν κατ’άλλους έξι, κατ’άλλους 12 πυροβολισμούς. Τελικά ο κανίβαλος σκοτώθηκε, ενώ το θύμα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με σοβαρότατα τραύματα. Τη στιγμή του εγκλήματος και τις μέρες αργότερα δεν ήταν γνωστή η ταυτότητα των δύο ανθρώπων, τώρα όμως
γνωρίζουμε τα στοιχεία τους.

Όπως φαίνεται ούτε ο θύτης, ούτε όμως και το θύμα ήταν αθώα και ισορροπημένα άτομα. Ο θύτης, ο 31χρονος Ρούντι Γιουτζίν, γιος Αϊτιανών μεταναστών, παντρεύτηκε το 2005 τη Τζένη Ντούκταντ με διάρκεια του γάμου τους μόνο δύο χρόνια. Όπως αναφέρει η πρώην γυναίκα του, συχνά γινόταν πολύ βίαιος, κι αυτός ήταν ο λόγος του χωρισμού τους. Η ίδια υποστήριζε πως αυτός δεν είχε κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα, απλώς ένιωθε πως όλοι ήταν εναντίον του και κανείς υπέρ του. Ο άνθρωπος αυτός ωστόσο ήταν ανισόρροπος. Στα αρχεία του διαζυγίου που διερευνήθηκαν βρέθηκε πως δεν είχε κανένα εισόδημα, κι επίσης το 2004 είχε συλληφθεί διότι απειλούσε να σκοτώσει τη μητέρα του. Το θύμα, ο 65χρονος Ποπό ήταν άστεγος τουλάχιστον από το 1983, για 29 δηλαδή ολόκληρα χρόνια, και το ιστορικό του ήταν βεβαρυμένο. Από το 1978 είχε συλληφθεί τουλάχιστον 24 φορές για μέθη, ληστείες, επιθέσεις και αντίσταση κατά της αρχής.

Ο λόγος της πλήρους απογύμνωσης και της παράξενης αυτής συμπεριφοράς δεν είναι πλήρως γνωστός, αλλά οι αστυνομικοί υποθέτουν πως και οι δύο δοκίμασαν ένα νέο ναρκωτικό, το νέο lsd όπως το αποκαλούν – το κανονικό του όνομα δεν το ξέρω -, που ανεβάζει τη θερμοκρασία του σώματος αναγκάζοντας το χρήστη να βγάλει τα ρούχα του και προκαλεί επιθετικότητα. Αρχικά θεωρούταν πως είχαν πάρει υπερβολική δόση κοκαΐνης, η οποία προκαλεί επίσης τις ίδιες παρενέργειες.

Εμένα το ερώτημά μου όμως έγκυται περισσότερο αλλού, όχι στο τι νοητικού επιπέδου ήταν οι δύο άνθρωποι ή για ποιον λόγο οδηγήθηκε ο 31χρονος σ’αυτήν την πράξη. Γιατί, λέω, εφόσον η αστυνομία ήταν κοντά, ο δράστης ήταν γυμνός και άοπλος, και δε συνέτρεχε άμεσος κίνδυνος προς τη ζωή ή τη σωματική ακεραιότητά τους, προτίμησαν να τον πυροβολήσουν και τελικά να τον σκοτώσουν αντί να τον συλλάβουν; Γιατί δεν πλησίασαν για να το δέσουν και να τον πάρουν; Είναι σωστό να σκοτώνεται κάποιος που πιθανότατα είναι ασθενής, και ιδίως όταν δεν απειλεί τον αστυνόμο άμεσα; Πιστεύω κατηγορηματικά όχι, για κανένα λόγο. Το σωστό θα ήταν να έρχονταν κοντά του οι αστυνομικοί, να το δέσουν με χειροπέδες και με τα λοιπά με συνοπτικές διαδικασίες, να τον βάλουν στο περιπολικό και να τον οδηγήσουν στο τμήμα, ενώ επίσης να καλέσουν ασθενοφόρο για το θύμα, και καλύτερα να βρισκόταν κάποιος μαζί με το τελευταίο και στο νοσοκομείο. Για να τον ακινητοποιήσουν ίσως χρησιμοποιούσαν κάποιον πυροβολισμό σε μη ζωτικό μέρος του σώματος, ή τα γνωστά ως μη θανατηφόρα όπλα (non lethal weapons) (μη σας απατά το όνομα, συχνά είναι οδυνηρά και σπάνια θανατηφόρα), όπως κάποιο σπρέι ή πιστόλια ρεύματος. Μετά ο δράστης θα προφυλακιζόταν για παν ενδεχόμενο στο τμήμα, θα του ζητούνταν τα στοιχεία κι έπειτα μια ομάδα γιατρών, ψυχιάτρων κι αστυνομικών θα προχωρούσε σε εκτίμηση της σωματικής και ψυχικής του υγείας, απ’όπου θα κρινόταν ο εγκλεισμός του πιθανότατα σε κάποιο ψυχιατρικό ίδρυμα και ίσως απόπειρες θεραπείας. Ο άνθρωπος-ζόμπι ήταν καθαρά ασθενής.

Συνήθως ακόμα και οι πιο στυγνοί εγκληματίες περνούν από διάφορες εξετάσεις, ανακρίσεις κι εκτιμήσεις. Ακόμα κι αν τους έχει αποφασιστεί θανατικη ποινή, όπως συχνά γίνεται στις ΗΠΑ, με την οποία πάλι
δε συμφωνώ,
υπάρχει και τότε πιθανότητα για επανεξέταση της υπόθεσης. Εδώ όμως γιατι πυροβόλησαν; Μήπως γιατί τους φάνηκε άστεγος και ‘τελειωμένος’, άρα η ζωή του δεν είχε και τόσο νόημα;

Βαθύτερο κίνητρο για την πράξη των αστυνομικών πιστεύω πως ήταν είτε η έκφραση πρωτόγονων βίαιων παρορμήσεων, τις οποίες μάλλον έφεραν από πριν και βρήκαν την ευκαιρία να τις εκδηλώσουν μέσω του επαγγέλματος – ίσως έτσι ακόμα αποκτούσαν και μεγαλύτερο κύρος ως προς τους άλλους συναδέλφους τους ή προάγονταν σε ανώτερη βαθμίδα, δεν ξέρω πώς ακριβώς λειτουργεί το σύστημά της αμερικάνικης αστυνομίας -, είτε μια κρίση αίσθησης δικαίου απ’την οποία καταλήφθηκαν βλέποντας το φρικτό θέαμα, και η επόμενη ανάγκη να «καθαρίσουν» την κοινωνία από ένα κτήνος, ενώ στην πραγματικότητα φόνευσαν έναν ψυχασθενή που πιθανότατα δεν είχε την πλήρη ευθύνη των πράξεών του. Όποιος και νά’ταν όμως ο λόγος της πράξης τους, σίγουρα μετά τη θανάτωση του δράστη θα ένιωσαν μεγάλη ικανοποίηση για το «κατόρθωμά» τους. Εάν πάντως κάτι παρόμοιο γινόταν σε κάποια ανεπτυγμένη βορειοευρωπαΪκή χώρα, είμαι βέβαιως πως τα πράγματα θα εξελίσσονταν αλλιώς.

Τελευταία σημείωση/απορία: Αφού η αστυνομία των ΗΠΑ είναι τόσο σκληρή και ισχυροί, τα προληπτικά μέτρα και συστήματα ασφαλείας είναι συχνά άριστα, τότε γιατί παραμένει χώρα με υψηλή εγκληματικότητα και το μεγαλύτερο αναλογικά με τον συνολικό πληθυσμό της φυλακόβιο πληθυσμό;

Ενημέρωση 20/8/2012: Η ουσία που πήρε ο κανίβαλος δράστης ουδεμία σχέση με το παραισθησιογονο lsd έχει. Πιθανόν επρόκειτο για
συνθετικές ημινόμιμες ισχυρά διεγερτικές ουσίες.

Πηγή:
Καθημερινή

Κινέζος πουλούσε ανθρώπινο κρέας για κρέας στρουθοκαμήλου

Η κινεζική αστυνομία συνέλαβε έναν άνδρα ύποπτο ότι κατακρεούργησε ανθρώπους, πούλησε τη σάρκα τους στην αγορά ως «κρέας στρουθοκαμήλου» και διατήρησε τα μάτια τους μέσα σε βάζα στο σπίτι του, αναφέρουν σημερινά δημοσιεύματα του Τύπου.

Ο Ζανγκ Γιονγκμίνγκ, 56 χρόνων, ένας χωρικός της επαρχίας Γιουνάν, στη νοτιοδυτική Κίνα, συνελήφθη στα τέλη Απριλίου στο πλαίσιο της έρευνας για το φόνο ενός νεαρού 19 ετών, αναφέρει ο ιστότοπος Guanxi News.

Οι ερευνητές ανακάλυψαν στην κατοικία του το κινητό τηλέφωνο και την τραπεζική κάρτα του θύματος.

Όμως η αστυνομία εξέφρασε φόβους για μακάβριες ανακαλύψεις, καθώς 17 πρόσωπα έχουν εξαφανισθεί χωρίς να αφήσουν ίχνη πρόσφατα στην περιοχή, μερικά από τα οποία κατοικούσαν σε απόσταση μόλις μερικών εκατοντάδων μέτρων από το σπίτι του Ζανγκ.

«Ο Ζανγκ Γιονγκμίνγκ είναι ένα καννιβαλιστικό τέρας», είπαν κάτοικοι του χωριού του, τους οποίους επικαλείται ο ιστότοπος, προσθέτοντας ότι είχαν δει πλαστικές σακκούλες να κρέμονται μπροστά από το σπίτι του, από τις οποίες έβλεπαν μερικές φορές να προεξέχουν οστά.

Σύμφωνα με την εφημερίδα του Χονγκ Κονγκ «Στάνταρντ», η αστυνομία ανακάλυψε στο σπίτι του ύποπτου «δεκάδες βολβούς ματιών διατηρημένους μέσα σε μπουκάλια οινοπνευματωδών».

Οι ερευνητές βρήκαν επίσης κομμάτια σάρκας, προφανώς ανθρώπινης, κρεμασμένα μέσα στο σπίτι για να ξεραθούν, σύμφωνα με την εφημερίδα.

Η αστυνομία ανακοίνωσε πως είναι πιθανό ο Ζανγκ να έτρεφε τα τρία σκυλιά του με ανθρώπινη σάρκα, ένα μέρος της οποίας πωλούσε επίσης στην αγορά λέγοντας πως είναι «κρέας στρουθοκαμήλου», προσθέτει η «Στάνταρντ».

Σύμφωνα με τον ιστότοπο Guangxi News, ο Ζανγκ έχει καταδικαστεί στο παρελθόν για φόνο και έχει εκτίσει ποινή κάθειρξης σχεδόν 20 ετών.

Πηγή: ΑΜΠΕ

Ψυχασθενική περίπτωση. Θεραπεύεται όμως; Αμφιβάλλω. Τό’χει μέσα του το πρόβλημα. Είχε συλληφθεί μια φορά για φόνο, θα περιμέναμε τουλάχιστον τώρα να μη συνέχιζε παρόμοιας σοβαρότητας εγκλήματα. Όμως αυτός όχι μόνο δε σταμάτησε, αλλά διέπραξε ακόμα ασχημότερα εγκλήματα – βρήκε, έπιασε, σκότωσε, τεμάχισε, έφαγε ανθρώπους, και πούλησε μέρος απ’το κρέας τους. Τώρα ξέρετε τι τον περιμένει σύμφωνα με την κινεζική παράδοση: θάνατος. Κάποτε αυτοί κάνανε εκτελέσεις διαμελισμού, απαγχονισμού κ.ά. Τώρα ευτυχώς δε γίνονται τέτοια, όμως η χώρα παραμένει η πρώτη στον κόσμο σε αριθμό εκτελέσεων.
Κι έχω ακόμα μια απορία: Τόσο πολύ μοιάζει το κρέας του ανθρώπου μ’αυτό της στρουθοκαμήλου; Εγώ είχαν την εντύπωση απ’αυτά που διάβαζα πως μοιάζει περισσότερο με χοιρινό. Η δεύτερη κι ακόμα σημαντικότερή μου απορία είναι πώς γίνεται, εφόσον ζούσε σ’ένα χωριό που υποτίθεται ότι οι άνθρωποι γνωρίζονται καλύτερα μεταξύ τους, να μη θορυβήθηκε νωρίτερα κανείς από τις μυστηριώδεις εξαφανίσεις ανθρώπων ή από ίσως κάτι παράξενο που είχε αυτός, ώστε να ειδοποιήσει την αστυνομία και να συλληφθεί αμέσως, αφού μάλιστα ο ίδιος όπως φαίνεται δεν απειλούσε να βλάψει κανέναν, έτσι δε δικαιολογείται αυτή η καθυστέρηση από το φόβο των άλλων.

Χθες είδα στον υπολογιστή μου το ντοκιμαντέρ που εδώ και κάποιον καιρό έψαχνα στο Διαδίκτυο κι ανυπομονούσα να δω. Έχει τίτλο «Kuru: the science and the sorcery” (Κούρου: η επιστήμη και η μαγεία), και πρωτοβγήκε στην αυστραλιανή τηλεόραση το 2010. Αφορά την έρευνα μιας μυστηριώδους ασθένειας που έπληττε ανθρώπους της φυλής Φόρε της Νέας Γουινέας.

Ο Αυστραλός γιατρός κι ερευνητής Michael Alpers, ήδη κάνοντας τις σπουδές του είχε παρουσιάσει μεγάλο ενδιαφέρον γι’αυτήν τη μυστηριώδη ασθένεια, η οποία ήδη ήταν γνωστή από ανθρωπολόγους που επισκέπτονταν την περιοχή των Φόρε. Το 1961 λοιπόν, μετά την αποφοίτησή του, εγκαταστάθηκε στη Νέα Γουινέα, η οποία ήταν τότε αυστραλιανή επαρχία, με την οικογένειά του. Αρχικά έμενε σε έναν αποικιακό σταθμό, σύντομα όμως αποφάσισε να ζήσει σ’ένα χωριό των ιθαγενών, για να τους γνωρίσει από κοντά και να μελετήσει καλύτερα την ασθένεια.

Η νόσος κούρου ήδη όπως είπα ήταν γνωστοί από απεσταλμένους της αυστραλιανής κυβέρνησης και ανθρωπολόγους από τη δεκαετία του ’50. Ήταν μια νευρολογική πάθηση που χαρακτηριζόταν από τρέμουλο, αλλά κι από άλλα συμπτώματα όπως ξεσπάσματα γέλιου, γι’αυτό ονομάστηκε και γελαστός θάνατος. Όπως έλεγε ένας ιθαγενής (συχνά μιλούσαν και κάτοικοι των περιοχών με αγγλικούς υπότιτλους), αρχικά οι ασθενείς δυσκολεύονταν στην ισορροπία, έτρεμαν και είχαν δυσκολία στην ομιλία. Όσο προχωρούσε όμω ςη ασθένεια χρειάζονταν στήριξη για να περπατήσουν, είχαν έντονες συναισθηματικές μεταβολές, αργότερα δε μπορούσαν να σηκωθούν καν, και στο τέλος έχαναν πλήρως την αυτονομία τους και πέθαιναν κατάκοιτοι σε κατάσταση ακινησίας και πλήρους αδυναμίας επικοινωνίας. Το ντοκιμαντέρ είχε πολλά ανατριχιαστικά βίντεο τέτοιων ανθρώπων που έτρεμαν, που τους σήκωναν άλλοι, ή άλλων κατάκοιτων στην τελική φάση που είχαν μείνει σκελετοί από τη δυσκολία πρόσληψης τροφής και μόνο έτρεμαν. Αξιοσημείωτο ήταν επίσης ότι προσέβαλλε πολύ συχνότερα τις γυναίκες και τα παιδιά. Η ασθένεια αρχικά είχε χαρακτηριστεί ως ψυχοσωματικό σύνδρομο προκαλούμενο από τις αλλαγές που περνούσε η κοινωνία των Φόρε, κάτι που μου φάνηκε εντελώς γελοίο αναλογιζόμενος τις ύστερες διαπιστώσεις.

Ο Alpers γνώρισε και συνεργάστηκε μ’έναν ακόμα ερευνητή, τον Αμερικανό Carleton Gajdusek ο οποίος εργαζόταν ήδη εκεί. Πήρε επίσης χρήσιμα στοιχεία από την ανθρωπολόγο Shirley Lindenbaum, η οποία επίσης έκανε τις μελέτες της εκεί. Απ’αυτήν πήρε τα στοιχεία σχετικά με τις πίστεις των ιθαγενών για την ασθένεια. Οι ιθαγενείς πίστευαν ότι το κούρου προκαλούταν από κακή μαγεία, πράξη που ισοδυναμούσε με φόνο. Ο μάγος είχε σκοπό να σκοτώσει το θύμα του, και για να το πετύχει αυτό έπαιρνε διάφορα στοιχεία του θύματος, όπως φαγητό, τρίχες, νύχια κ.ά. κι εκτελούσε διάφορα ξόρκια. Μάλιστα την περίοδο εκείνη οι φόνοι με την κατηγορία της μαγείας και οι εκδικητικές δολοφονίες ανάμεσα στις οικογένειες που προερχόταν απ’αυτούς είχαν αποτελέσει τη δεύτερη μεγαλύτερη αιτία θανάτου μετά το κούρου. Στην ταινία ένας ιθαγενής ισχυριζόταν ότι γνώριζε πώς να κάνει τη μαγεία του κούρου από τον πατέρα του και μπορούσε να κάνει κάποιον να τρέμει και τελικά να πεθάνει.

Ο Γκάιντουσεκ το διάστημα που ερευνούσε εκί προσπαθούσε διακαώς να βρει την αιτία της τρομερής αυτής νόσου. Έψαξε όλες τις πιθανές περιβαλλοντικές αιτίες, δοκίμασε όλες τις τότε γνωστές διαγνωστικές εξετάσεις στους ασθενείς, προσπάθησε να μολύνει ζώα με δείγματα ασθενών και τα παρακολουθούσε για ν’αποδείξει αν μεταδίδεται, χωρίς όμως κάποιο αποτέλεσμα. Ώσπου ξαφνικά ανακάλυψε στους εγκεφάλους των ασθενών μια εκπληκτική ομοιότητα με ακόμα μία γνωστή ασθένεια, την τρομώδη νόσο των αιγοπροβάτων, η οποία είχε αποδειχθεί ότι είναι μεταδόσιμη ανάμεσα στα πρόβατα, με ιδιαίτερα μεγάλη περίοδο επώασης ετών. Η ασθένεια αυτή όμως ενδιέφερε κυρίως την κτηνοτροφία και δεν είχε γίνει, τουλάχιστον ακόμα, πολύ γνωστή στην ιατρική κοινότητα. Ο παράγοντας που προκαλλούσε την τρομώδη νόσο ήταν ακόμα άγνωστος και συμπεριφερόταν πολύ διαφορετικά από τους ιούς και τα μικρόβια: ήταν υπερβολικά μικρότερός τους και μπορούσε ν’αντέξει συνθήκες που θα κατέστρεφαν τα παραπάνω, όπως υψηλές θερμοκρασίες, ραδιενέργεια κ.ά.

Έχοντας πλέον αρκετή βεβαιότητα για τη μεταδοσιμότητα της νόσου, οι δύο επιστήμονες Γκάιντουσεκ και Άλπερς,μελέτησαν περαιτέρω και διεξοδικότερα την πιθανή πηγή μόλυνσης και παράλληλα από το 1962 έκαναν πείραμα στις ΗΠΑ, μολύνοντας δύο χιμπατζήδες με εγκεφαλικό ιστό ενός κοριτσιού που πέθανε από κούρου. Το κοριτσάκι αυΤο ονόματι Κιγκέα το παρακολουθούσε τακτικά ο Άλπερς, ο οποίος ζήτησε από την οικογένειά του να δώσει την άδεια για την αφαίρεση των δειγμάτων. Η απάντηση ήταν θετική, αφού ήταν γνωστός σ’εκείνους ο τεμαχισμός των πτωμάτων, κάτι που θα πρέπει να μας κινήσει το ενδιαφέρον για τις επόμενες διαπιστώσεις. Όπως χαρακτηριστικά είπαν οι γονείς της, οι πρόγονοι τους δίδαξαν πώς να τεμαχίζουν καγκουρό, πόσουμ και ανθρώπους, άρα δεν τους ήταν κάτι ξένο.

Οι επιστήμονες ήταν προετοιμασμένοι για το μεγάλο χρόνο επώασης που θα μπορούσε να πάρει η ασθένεια. Σε δύο χρόνια όμως, το 1964, ο ένας από τους δύο χιμπατζήδες εμφάνισε τα συμπτώματα της νόσου κάνοντας έτσι το Γκάιντουσεκ διάσημο για την πρώτη επιτυχημένη μετάδοση μιας ανθρώπινης εκφυλιστικής πάθησης. Εντωμεταξύ η έρευνα για την πηγή μόλυνσης συνεχιζόταν, στην οποία βοήθησε με τα στοιχεία των απογραφών της η Λίντενμπαουμ. Αυτό που βρέθηκε λοιπόν ήταν εκπληκτικό: κανένα παιδί που γεννήθηκε μετά το 1960 δεν εμφάνισε τη νόσο, κι όσο περνούσε ο καιρός η ηλικία των πασχόντων αυξανόταν, υποδηλώνοντας παύση της μετάδοσης. Σύμφωνα με αναφορές ιθαγενών, την εποχή έξαρσης της επιδημίας πέθαιναν αρκετά άτομα από μία οικογένεια, ενώ κάποιες φορές παιδιά έμεαναν ορφανά λόγω ο του θανάτου των γονέων τους κι άλλων μελών,και είχε μάλιστα μια περίπτωση όπου όταν ένας ερωτήθηκε από τους απογραφείς για την οικογένειά του, ανέφερε ότι η μάνα του, η γυναίκα του καιτα παιδιά του έχουν κούρου. Εκείνο επίσης το διάστημα η αυστραλιανή κυβέρνηση είχε επιβάλει ορισμένες σημαντικές αλλαγές στην κοινωνία των φυλών της Νέας Γουινέας, όπως την παύση των αναμεταξύ τους πολέμων, την υποχρέωση να γίνουν δρόμοι, την απαγόρευση των παιδικών γάμων κ.ά. Μέσα σ’αυτά ήταν και η απαγόρευση του πατροπαράδοτου εθίμου του κανιβαλισμού. Ο κανιβαλισμός στους Φόρε είχε παύσει το 1959. Όπως εξήγησε ένας ντόπιος, οι Αυστραλιανές αρχές υποχρέωσαν τους αρχηγούς τους να επιβάλλουν στη φυλή την παύση του κανιβαλισμού, και γρήγορα όλοι τον σταμάτησαν, εκτός από λίγους που συνέχιζαν να το κάνουν κρυφά για λίγο καιρό ακόμα. Οι Φόρε είχαν το έθιμο να τρώνε τελετουργικά τους νεκρούς τους με την πεποίθηση ότι έτσι διευκόλυναν την έξοδο του πνεύματος. Στις τελετές αυτές συμμετείχαν κυρίως οι γυναίκες και τα παιδιά, πράγμα που εξηγούσε τέλεια την κατά πολύ αυξημένη συχνότητα εμφάνισης της νόσου σ’αυτές τις ομάδες, και σύντομα, με την απόδειξη της μεταδοσιμότητας της νόσου, η υπόθεση της μετάδοσής της μέσω του κανιβαλισμού, που προτάθηκε αρχικά από το Γκάιντουσεκ, είχε γίνει βέβαιη. Σύμφωνα με τη διήγηση μιας γυναίκας της περιοχής, όλη η οικογένεια του νεκρού τον θρηνούσε την πρώτη μέρα, και την επομένη οι γυναίκες αναλάμβαναν τον τεμαχισμό του πτώματος. Τίποτα δεν έπρεπε να πεταχτεί, ακόμα και τα κόκαλα γίνονταν σκόνη και τρώγονταν μέσα σε καλάμια μπαμπού. Ένας άλλος κάτοικος της περιοχής ανέφερε ότι είχε φάει δύο δάχτυλα, που όπως έλεγε ήταν πολύ γλυκά, αλλά το δέρμα απ’έξω δεν του άρεσε τόσο. Στη συνέχεια το ντοκιμαντέρ αναφέρει ιστορικά παραδείγματα κανιβαλισμού σε περιόδους ανάγκης στο δυτικό κόσμο, για να δείξει στους θεατές ότι αυτό δεν είναι κάτι τόσο μακρινό και σπάνιο όσο φαίνεται.

Έπειτά η μελέτη συνεχίστηκε προς την εύρεση της αρχικής πηγής της νόσου. Σύντομα οι δύο επιστήμονες ανακάλυψαν μια ομοιότητα μεταξύ της τρομώδους νόσου, της νόσου κούρου, και μιας άλλης σπάνιας εκφυλιστικής πάθησης, της ασήμαντης έως τότε νόσου Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ. Αυτή η ασθένεια εμφανίζεται σποραδικά σ’όλους τους μελετημένους ανθρώπινους πληθυσμούς με συχνότητα ένα ανά εκατομμύριο. Αμέσως σχεδίασαν ακόμα ένα πείραμα με χιμπατζήδες για ν’αποδείξουν τη μεταδοσιμότητά της. Όταν σε 18 μήνες τα ζώα εμφάνισαν την ασθένεια, ήταν πλέον σίγουροι ότι η αρχική πηγή θα μπορούσε να είναι ένας μόνο άνθρωπος με σποραδική μορφή της νόσου, η οποία εξαπλώθηκε στους Φόρε λόγω του νεκρικού κανιβαλισμού. Έπειτα ο Άλπερς συμβουλεύτηκε τα δεδομένα της Λίντενμπαουμ, η οποία προσπαθούσε να βρει την πιθανή χρονολογία του πρώτου κρούσματος. Ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η φυλή δεν είχε συγκροτημένη ιστορική μνήμη ούτε χρονολογικό σύστημα, αλλά μετρούσε το χρόνο με βάση την ηλικία κάποιου, το πότε παντρεύτηκε κάποιος, κ.ά. Έτσι με την προφορική παράδοση κατάφερε να εντοπίσει το πρώτο κρούσμα γύρω στο 1900. Η εικόνα πλέον είχε γίνει ξεκάθαρη. Μια μυστηριώδης ασθένεια με μυστηριώδη προέλευση και τρόπο μετάδοσης διαλευκάνθηκε.

Εντωμεταξύ ο Άλπερς δεν εγκατέλειψε τη Νέα Γουινέα. Ύστερα από το πέρας του πρώτου πειράματος με τους χιμπατζήδες, επέστρεψε εκεί με λίγες διακοπές για να καταγράφει λεπτομερέστατα το κάθε κρούσμα μέχρι και τη δεκαετία του ’90. Η αντίληψή του για τους ιθαγενείς είχε πλέον αλλάξει – αρχικά πίστευε πως θα συναντούσε επικίνδυνους άγριους ανθρώπους, σιγά-σιγά όμως αναγνώρισε πως τον ένωναν μ’αυτους πολύ περισσότερα στοιχεία απ’ό,τι τον χώριζαν. Ο Γκάιντουσεκ από την άλλη αισθανόταν ότι θα’παιρνε το νόμπελ. Ο χαρακτήρας του είχε αλλάξει, έβγαινε δημόσια συχνότερα κι έδινε διαλέξεις παντού. Προσπαθούσε να κατανοήσει τον παράγοντα αυτών των ασθενειών, αλλά δε μπόρεσε να το βρει. Τον ονόμασε μη συμβατικό μολυσματικό παράγοντα. Τελικά το 1976 βραβεύτηκε με το νόμπελ ιατρικής.

Έναςάλλος επιστήμονας ήταν αποφασισμένος ν’ανακαλύψει τη φύση αυτού του παράγοντα. Ο Αμερικανός Stanley Prusiner, ύστερα από σχεδόν εικοσαετή μελέτη, από τη δεκαετία του ’70 έως το ’90 δηλαδή, διαπίστωσε ότι ο παράγοντας που προκαλούσε τις μεταδόσιμες σπογγώδεις εγκεφαλοπάθειες (μσε) όπως ονομάστηκαν, δεν ήταν ούτε μικρόβιο ούτε ιός, αλλά μια παθολογική πρωτεΐνη, την οποία ονόμασε πρωτεϊνώδες μολυσματικό σωματίδιο (prion), και, μολονότι φαινόταν να είναι ζωντανή και να πολλαπλασιάζεται, αυτό που έκανε στην πραγματικότητα ήταν να μετατρέπει τις φυσικές ανάλογές της στην παθολογική. Αυτή η ανακάλυψη δεν έγινε ευρέως αποδεκτή αρχικά, κι έφερε τον Προύσνερ σε ρήξη με το Γκάιντουσεκ, ο οποίος πίστευε ακόμα ότι επρόκειτο για κάτι σαν ιό, μέχρι που η πριονική υπόθεση είχε πλέον αποδειχθεί επιστημονικά πολλάκις. Το 1997 ο Προύσνερ βραβεύτηκε κι αυτός με το νόμπελ ιατρικής.

Το 1986 παρατηρήθηκε μια νέα νόσος στη Μεγάλη Βρετανία που έπληττε τις αγελάδες με παρόμοια συμπτώματα. Σύντομα αποδείχθηκε ότι επρόκειτο για σπογγώδη εγκεφαλοπάθεια και η εξάπλωσή της συνδέθηκε με τον κανιβαλισμό, – οι αγελάδες έτρωγαν πρωτεΐνούχα συμπληρώματα προερχόμενα από επεξεργασμένες νεκρές -, ο οποίος γινόταν για τι άλλο, για τους δύο στύλους του καπιταλισμού, τη μεγιστοποίηση της παραγωγής και τη μείωση του κόστους. Υπήρχε η υπόνοια στην επιστημονική κοινότητα ότι αυτή η πάθηση θα μπορούσε να μεταδοθεί στον άνθρωπο. Η υπόθεση αυτή τελικά επαληθεύθηκε, όταν δέκα χρόνια αργότερα παρουσιάστηκαν τα πρώτα ανθρώπινα κρούσματα μιας νέας σπογγώδους εγκεφαλοπάθειας με διαφορετικά χαρακτηριστικά από την κλασική Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ, η οποία ονομάστηκε νέα παραλλαγή της νόσου Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ, και συνδέθηηκε με την κατανάλωση μολυσμένου βοδινού. Τα κρούσματα συνέχιζαν ν’αυξάνονται μέχρι το 2000, οπότε άρχισαν να πέφτουν.

Ο τότε κύριος ερευνητής καθηγητής John Collinge συμβουλεύτηκε τα επιδημιολογικά δεδομένα του Άλπερς για να προβλέψει την πιθανή έκταση της επιδημίας στους ανθρώπους. Οι εκτιμήσεις δεν ήταν και τόσο αισιόδοξες. Δεδομένου του ότι εκατομμύρια ανθρώπω εκτέθηκαν στο πρίον, η περίοδοι επώασης στη νόσο κούρου έφταναν και τα 50 χρόνια, κι ότι η μετάδοση μιας σπογγώδους εγκεφαλοπάθειας από ένα είδος σ’ένα άλλο επιμηκύνει έως και το διπλάσιο το χρόνο επώασης, πολύ περισσσότερα άτομα θα μπορούσαν να επωάζουν την ασθένεια μεταδίδοντάς την σ’άλλους μέσω ιατρικών διαδικασιών, επειδή η πρωτεΐνη αυτή όπως βρέθηκε δεν ήταν συγκεντρωμένη κυρίως στο κεντρικό νευρικό σύστημα όπως σ’άλλες μσε, αλλά μπορούσε να βρεθεί σε όργανα του λεμφικού συστήματος όπως στο σπλήνα, στις αμυγδαλές, στο πεπτικό σύστημα, ακόμα και στο αίμα.

Επιπροσθέτως έγιναν μελέτες για τη γενετική ευπάθεια των πληθυσμών στη νόσο. Ερευνήθηκαν οι παραλλαγές του γονιδίου που κωδικοποιεί την πρωτεΐνη πρίον, απ’όπου βρέθηκε ότι η σχετική ευπάθεια καθόρίζεται από τη μορφή του γονιδίου, και σύμφωνα μ’αυτό οι ασθενείς με συντόμότερη επώαση βρέθηκα να’ναι ευπαθέστεροι των άλλων με μεγαλύτερη. Όλα τα πρώτα κρούσματα της νέας παραλλαγής ήταν του ευπαθέστερου τύπου, ενώ όλα τα τελευταία της νόσου κούρου του ανθεκτικότερου. Βρέθηκε επίσης ότι μεγάλο μέρος του πληθυσμού φέρει την ανθεκτικότερη μορφή του γονιδίου, πράγμα που σημαίνει ότι αυτά τα άτομα ενδέχεται να είναι φορείς για μεγάλο χρονικό διάστημα και να μεταδίδουν τη νόσο με ιατρικές διαδικασίες όπως μεταγγίσεις ή δωρεές οργάνων. Έτσι λόγω των πιθανών τεράστιων χρόνων επώασης, που ενδέχεται σε ορισμένες περιπτώσεις να ξεπερνούν τη διάρκεια ζωής του ανθρώπου, καθώς και της δυσκολίας ανίχνευσης των φορέων, είναι δυνατόν η νόσος να συνεχίζει να μεταδίδεται. Αυτό είναι το ζοφερότερο σενάριο μιας τρομερής επιδημίας που θα’χει θύματα εκατομμύρια ανθρώπων τα οποία θα οδηγεί πάντοτε στο θάνατο με τρομακτικό τρόπο, ενώ ο έλεγχός της θα είναι σχεδόν αδύνατος.

Τέλος αναφέρει τις μελέτες πού έγιναν στην περιοχή του κούρου και τη σύγκρισή των ευρημάτων μ’άλλους πληθυσμούς. Βρέθηκε λοιπόν ότι οι επιζήσαντες της επιδημίας είχαν υψηλά ποσοστά σχετικης ανθεκτικότητας. Αυτό όμως πουε εξέπληξε τους επιστήμονες ήταν ότι, αν και θα περίμενε κανείς τέτοια ποσοστά να εμφανίζονται μόνο σ’εκείνη τη φυλή με τη συγκεκριμένη ιστορία, εμφανίστηκαν και σε πολλούς άλλους πληθυσμούς, υποδηλώνοντας ίσως την επιλογή για τέτοια ανθεκτικότητα σε παρόμοιες κρίσεις στο [παρελθόν. Θέτουν έτσι οι επιστήμονες το ερώτημα αν κάποτε τέτοιες επιδημίες λόγω κανιβαλισμού συνέβησαν κι αλλού κατά την ανθρώπινη προΪστορία. Και μ’αυτό το ερώτημα, καθώς και με το σενάριο της εξέλιξης της επιδημίας της νέας παραλλαγής στην Ευρώπη, τελειώνει το ντοκιμαντέρ.

Μία ιστορία που μου ήταν σε μεγάλο μέρος γνωστή, αλλά με την εικόνα και την αφήγηση έγινε πολύ παραστατικότερη. Ένα ντοκιμαντέρ που προτείνω να δείτε. Επειδή θεωρούνται αυτές οι παθήσεις σπάνιες δε σημαίνει κιόλας ότι δε μας απειλούν. Όλοι είμαστε πιθανοί στόχοι, έχουμε την πιθανότητα να τις εμφανίσουμε σποραδικά ή να μολυνθούμε απ’αυτές, κι ακόμα χειρότερο, δεν είναι ακόμα γνωστές όλες οι πιθανές πηγές μετάδοσης. Το προτείνω σε όλους ως μια εισαγωγή στην ιστορία της ανακάλυψης αυτών των μυστηριωδών παθήσεων.

Κούρου στη γλώσσα των Φόρε σημαίνει τρέμουλο, από το ρήμα κούρια ή γκούρια, τρέμω.
Εδώ
Είναι το αντίστοιχο άρθρο της αγγλικής Wikipedia.
Εδώ,
εδώ
και
εδώ
Είναι δύο ακόμα καλά άρθρα. Επίσης
μια κλινική μελέτη 10 κρουσμάτων κούρου με μεγάλες περιόδους επώασης στο τέλος της επιδημίας
Καταγράφονται τα ιστορικά, τα συμπτώματα, τα νευροπαθολογικά ευρήματα, καθώς και γενετικές μελέτες που έγιναν. Το τελευταίο κρούσμα σημειώθηκε το 2008 και ίσως πλέον η επιδημία να έχει τελειώσει, ή τουλάχιστον αναμένονται ελάχιστα άτομα. Ο μόνος δυτικός που πέθανε απ’αυτή τη νόσο ήταν ο σπουδαίος νευροεπιστήμονας
Roger Wolcot Sperry,
Ο οποίος μελέτησε τη σχέση των δύο εγκεφαλικών ημισφαιρίων. Όταν έλαβε το νόμπελ βρισκόταν στο τελικό στάδιο της νόσου, την οποία προφανώς έπαθε από επαφή με μολυσμένους εγκεφάλους.
Ακόμα
η περιπέτεια ενός ερευνητή με τη νόσο κούρου στη Νέα Γουινέα.
Είναι πολύ ενδιαφέρον, περιγράφει της συνθήκες εργασίας στη Νέα Γουινέα εκεινη την εποχή, τα τραγικά αποτελέσματα της αρρώστιας στους ιθαγεννείς, τις σχέσεις του συγγραφέα με τους γνωστούς και μεγάλους επιστήμονες εκεί, καθώς και πολιτιστικές πληροφορίες και συζητήσεις με ιθαγεννείς σχετικά με το θέμα της μαγείας. Στο τέλος του άρθρου εκφράζει μεν την ανακούφησή του για το τέλος αυτής της ασθένειας, νιώθει δε και μια νοσταλγία για τις καλές μέρες που πέρασε εκεί δουλεύοντας και γνωρίζοντας άλλους ανθρώπους, που μου φάνηκε σαν να επιθυμούσε τη συνέχιση της επιδημίας. Για τα γενετικά της νόσου Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ γράφω αναλυτικότερα
σε πρόσφατο θέμα μου.
Βρήκα επίσης ένα πολύ
ενδιαφέρον άρθρο
της Λίντενμπαουμ, που πραγματεύεται τις πίστεις των Φόρε σχετικά με την ασθένεια, τις κοινωνικές τους δομμές, τις αλλαγές που επέφερε η επαφή τους με το δυτικό κόσμο, τα κανιβαλικά τους έθιμα, και τις σημερινές αντιλήψεις. Ακόμα η πλειονότητά τους πιστεύει στη μαγεία, παρόλο που αρκετοί θεωρούν το κούρου μη μαγικής προέλευσης. Όσον αφορά τις πρώτες επιστημονικές μελέτες, αρχικά στο άρθρο γίνεται λόγος για την υπόθεση ότι η πάθηση ήταν γενετική, την οποία όμως καταρρίπτει η Λίντενμπαουμ αποδεικνύοντας πως οι συγγενικοί δεσμοί δε βασίζονταν πάντοτε σε σχέσεις εξ αίματος. Επίσης αναλύει ΕΠΙ ΤΡΟΧΆΔΗΝ την ιστορία της ασθένειας και τα έθιμα του κανιβαλισμού: την ιστορία τους και πότε σταμάτησαν, καθώς και την τιμωρία των μάγων. Οι φόνοι ύποπτων για μαγεία είχαν σταματήσει μέσα στη δεκαετία του ’60. Ένα λεπτομερές άρθρο για τα ταφικά έθιμα βρρίσκεται
εδώ.
Αναφέρονται λεπτομερώς οι ταφικές τελετές και οι πίστεις περί μεταθανάτιας ζωής των Φόρε. Αξιοσημείωτο μου φάνηκε το ότι, παρόλο της μεγάλης τους γεωγραφικής απόστασης και της παντελούς απουσίας επαφής με ευρωπαϊκούς ή ανατολικούς πολιτισμούς, έχουν κατά μεγάλο βαθμό παρόμοιες πεποιθήσεις. Για παράδειγμα οι ψυχές των νεκρών περνούν ένα ποτάμι, όπως τον Αχέροντα ποταμό στην αρχαιοελληνική παράδοση ή το Νείλο στην αιγυπτιακή, για να φτάσει στη γη των προγόνων (παράδεισος/κάτω κόσμος), ενώ η ψυχή αποτελείται από διάφορα μέρη, όπως την πενταμερή ψυχή των Αιγυπτίων, τα οποία έπρεπε να ενωθούν μετά το θάνατο. Κάποιο απ’αυτά τα μέρη εκπροσωπούσε την αποσύνθεση του νεκρού, ανάλογο με το αρχαιοελληνικό μοίασμα ή παρόμοιες πεποιθήσεις τον Μαορί της Νέας Ζηλανδίας. Όλα φαίνονται να συνδέονται, σαν να προήλθαν από κοινή πηγή.
Περιγράφεται επίσης αναλυτικά η κατανάλωση του νεκρού. Οι άντρες έτρωγαν συνήθως το κρέας ή άλλες φορές δεν έτρωγαν πολύ, ενώ οι γυναίκες και τα παιδιά τα υπόλοιπα μέρη του σώματος. Ακόμα και τα οστά έπρεπε να γίνουν σκόνη και να καταναλωθούν μέσα σε μαμπού. Παρόλα αυτά ο κανιβαλισμός, ή μετάληψη όπως αναφέρεται στο άρθρο για να μη δημιουργείται προκατάληψη προς μια ιερή και πνευματική πράξη, δεν ήταν υποχρεωτικός, αλλά ο νεκρός μπορούσε να ταφεί, μολονότι πολλές οικογένειες προτιμούσαν να τον φάνε ως τιμιτικότερη πράξη και ένδειξη αγάπης και σεβασμού, ακόμα και κάποιο διάστημα μετά την επίσημη απαγόρευσή του.

Όσον αφορά τη σημερινή κατάσταση των κυρίων επιστημόνων του θέματος, ο Μάικλ άλπερς έχει τη θέση καθηγητή του πανεπιστημίου Κέρτιν της Αυστραλίας. Ο Στάνλεϊ Προύσνερ βρίσκεται πλέον παντού, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνιας, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ της ίδιας πολιτείας, στην Εθνική Ακαδημία Επιστημών των ΗΠΑ, στη Βασιλική Κοινότητα της Βρετανίας, κι αλλού. Μια αυτοβιογραφία του μπορείτε να διαβάσετε
εδώ

Τα τελευταία χρόνια του Γκάιντουσεκ δεν ήταν και τόσο καλά: πέθανε στην ηλικία των 85 ετών στη Νορβιγία, διωγμένος από την πατρίδα του με την κατηγόρία της σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων. Ο Γκάιντουσεκ έφερνε αγόρια από τα ταξίδια του εκεί στο νότιο Ειρηνικό στις ΗΠΑ, υποσχόμενος ότι θα τα στηρίξει ώστε να σπουδάσουν. Κάποιος λοιπόν απ’αυτούς όταν μεγάλωσε τον κατηγόρησε γι’αυτό το πράγμα, το οποίο ο Γκάιντουσεκ παραδέχτηκε στο δικαστήριο. Ύστερα από ένα χρόνο φυλακή, του επιτράπηκε να ζει στην Ευρώπη. Παρά το έγκλημα που διέπραξε όμως, δεν πιστεύω ότι μια τέτοια σκληρή τιμωρία ήταν δίκαιη για κάποιον που συνέβαλε, όντας μάλιστα και ο πρώτος συστηματικός ερευνητής, τόσο πολύ στην κατανόηση αυτών των άκρως επικίνδυνων και πάντοτε θανατηφόρων ασθενειών. Όπως είπε όμως κι ο ίδιος στο δικαστήριο, στον πολιτισμό της πατρίδας των παιδιών αυτών η σεξουαλική επαφή με ενήλικες δεν αποτελεί καταδικαστέα πράξη. Μήπως δηλαδή τον μήνυσε ο νεαρός για να πάρει δικαστική αποζημίωση;Αναρωτιέμαι.
Η Λίντενμπαουμ συνέχιζε να εργάζεται ερευνώντας τις επιπτώσεις σημαντικών επιδημιών στην κοινωνία, και ιστορικά και σήμερα.

Το ντοκιμαντέρ μπορείτε να το δείτε ή να το κατεβάσετε από
διάφορες ιστοσελίδες
Ενώ τα βίντεο του γυρίσματος του ντοκιμαντέρ βρίσκονται
εδώ.

Ενημέρωση 16/5/2012: Στα πλαίσια των αγγλικών προέβαλα το ντοκιμαντέρ στο σχολείο. Θεώρησα χρέος μου, εφόσον ήξερα γι’αυτές τις ανίατες, πάντοτε θανατηφόρες κι άκρως επικίνδυνες ασθένειες και είχα και το κατάλληλο υλικό να δείξω, να διαδώσω τη γνώση γι’αυτές. Η προβολή έγινε μέχρι τα 30 λεπτά την περασμένη Τρίτη στις 8 Μαΐου, και τα υπόλοιπα 22 χθες στις 15. Λόγω των διαβασμάτων για τις εξετάσεις, οι μαθητές ήταν λίγοι, όμως οι περισσότεροι όσων ήταν μου φάνηκε πως κάπως ενδιαφέρθηκαν. Φυσικά έπρεπε να κάνω και τις ανάλογες εισαγωγές κι επεξηγήσεις, όπου έδωσα και τα στοιχεία για την πάθηση αυτήν στη χώρα μας, για όποιον θέλει να ψάξει. Σκοπεύω να χρησιμοποιήσω το ντοκιμαντέρ κι αλλού. Στην καθηγήτρια των αγγλικών το ντοκιμαντέρ τις άρεσε πολύ, η οποία το αντέγραψε για προβολές σ’άλλες τάξεις, αλλά και για τις επόμενες χρονιές.

Ενημέρωση 10/9/2013: Κάποιος καλός άνθρωπος ανέβασε επιτέλους ολόκληρο το ντοκιμαντέρ στο youtube, ώστε μπορούν πλέον να το δουν όλοι.

Στις 17 Απριλίου του 2006, στο Πουρσέλ της Οκλαχόμας των ΗΠΑ, συνελήφθει από την αστυνομία ένας εικοσιεπτάχρονος άντρας ονόματι Kεvin Ray Underwood, ο οποίος θεωρήθηκε ύποπτος για την απαγωγή ενός κοριτσιού. Το εν λόγω κορίτσι, ηλικίας 10 ετών, ονομαζόταν Jamie Rose Polin, έμενε στην ίδια πολυκατοικία με τον ύποπτο και είχε εξαφανιστεί δύο μέρες πριν τη σύλληψη του υπόπτου.
Οι υποψίες επιβεβαιώθηκαν, όταν η αστυνομία βρήκε το πτώμα του κοριτσιού, γυμνό και σχεδόν αποκεφαλισμένο, μέσα σ’ένα πλαστικό κουτί στο σπίτι του Άντεργουντ. Ο ίδιος ο Άντεργουντ ομολόγησε αμέσως στην αστυνομία ότι ήταν αυτός που τη σκότωσε και ότι ετοιμαζόταν να την κανιβαλίσει.
Η πρώτη δίκη έγινε στις 29 Φεβρουαρίου του 2007, όπου κρίθηκε ένοχος πολύ γρήγορα, ύστερα από την παρουσίαση της βιντεοσκοπημένης ομολογίας του. Σ’ένα δεύτερο κακουργοδικείο που έγινε στις 3 7 Μαρτίου του ίδιου έτους προτάθηκε η θανατική ποινή για τον ένοχο. Η ποινή εγκρίθηκε στις 3 ‘Απριλίου, παρόλες τις προσπάθειες του δικηγόρου του Άντεργουντ να μετριάσει την ποινή του επικαλούμενος τα ψυχολογικά του προβλήματα.
Ο δολοφόνος έπασχε από κατάθλιψη και αυτός ήταν ο λόγος που διέπραξε αυτό το ειδεχθές έγκλημα. Αν και πολλοί φόνοι διαπράττονται από ψυχασθενείς κάθε χρόνο, το ιδιαίτερα ενδιαφέρον που βρήκα σ’αυτήν την περίπτωση είναι ότι
το ιστολόγιό του υπάρχει ακόμα και μπορείτε να το διαβάσετε.Όπως φαίνεται, η αστυνομία αφαίρεσε τα σχετικά με το έγκλημα θέματα. Όσο και να έψαξα δε βρήκα κάτι σχετικό. Το ιστολόγιό του ξεκινάει από τις 30 Σεπτεμβρίου του 2002 και τελειώνει στις 13 Απριλίου του 2007, 2 μέρες πριν το έγκλημα. Εκεί μέσα περιγράφει τη ζωή του και εκφράζει τις σκέψεις του. Ήταν ένας άνθρωπος μόνος και ήρεμος που δεν κινούσε την παραμικρή υποψία για κάτι τέτοιο. Αλλά πολλές φορές διαπράττονται τέτοιου είδους εγκλήματα από αυτούς που δεν το περιμένουμε.
Περισσότερα για την περίπτωση μπορείτε να διαβάσετε
εδώκαι
εδώ.
Ο δολοφόνος δεν έχει ακόμα εκτελεστεί.