Category: ιστοσελίδες


Στις 21 Αυγούστου, 2016, αποβλήθηκα διά παντός από το ελληνικό φόρουμ των ερπετών Reptiles Greece. Ένα φόρουμ στο οποίο ήμουν μέλος από το Δεκέμβριο του 2011, βοηθήθηκα πολύ, πρόσφερα πολλά, και όμως η κακοδιαχείριση σχεδόν το σκότωσε. Πλέον δεν είναι τίποτα σε σχέση με αυτό που ήταν στο παρελθόν. Τα άτομα άλλαξαν, οι διαχειριστές είναι πολύ πιο επικριτικοί, και δείχνουν περισσότερο να έχουν τη θέση για να εξουσιάζουν παρά για να βοηθούν. Το τελικό κτύπημα στην περίπτωσή μου ήρθε μετά από τη διαμαρτυρία μου εδώ στο Ιστολόγιο για μια ποινή που μου έδωσαν για ασήμαντο θέμα. Για να καταλάβετε τι ακριβώς παίζει με αυτό το φόρουμ, διαβάστε τα άρθρα μου με ετικέτα Reptiles Greece. Τώρα δεν έχω χρόνο για να γράφω όλη την ιστορία. Μετά την αποβολή μου λοιπόν, ο διαχειριστής Nick Tsiou έγραψε το παρακάτω κείμενο με ατράνταχτη επιχειρηματολογία εναντίον μου. Επειδή όμως πήρε κάθε μέτρο δυνατό για να μη μπορώ να επισκεφθώ το φόρουμ, αν και έτσι κι αλλιώς η ενότητα με τις ανακοινώσεις/ποινολόγιο φαίνεται μόνο στα μέλη, δε μπόρεσα να διαβάσω τίποτα σχετικό. Θα ζητούσα την ανακοίνωση της αποβολής μου από άλλο μέλος, αλλά τελικά μου την προσέφερε ευγενικά το αιώνιο τρολ του Ιστολογίου, το οποίο ίσως να είναι το μέλος Renthen, το οποίο προκάλεσε ένα φεγγάρι μεγάλο κακό και στο φόρουμ. Ας δούμε λοιπόν το κείμενο της αιτιολόγησης της αποβολής μου, σπασμένο σε μέρη και σχολιασμένο.

Υστερα απο παρα πολυ μεγαλη ανοχη την οποια εχουμε δειξει ως διαχειριση αλλα και ως φορουμ γενικοτερα στον Καπετανιο, τον αποβαλουμε δια παντως απο το reptilesgreece για λογους τους οποιους θα αναλυσω και θα παρουσιασω στην παρουσα ανακοινωση.

Ως εδώ ας πούμε καλά.

Αρχικα θα ηθελα να υπενθυμισω την μεχρι τωρα πορεια του μελους στο φορουμ. Ενα μελος το οποιο δεν προσεξε ποτε ζωο που του εγινε δωρεα απο το rg, ζωο το οποιο κατηντησε να εχει προβληματα στα ακρα και να ταιζεται μυγες πιασμενες απο τον Shaolin μοναχο Καπταιν.

Μιλάμε για πράγματα που έγιναν στην αρχή του 2013, τριάμισι χρόνια πριν. Εννοεί το λοφιοφόρο γκέκο το Βαρώνο, ένα ζώο που χάριζε ένα μέλος και συμφώνησε ο Αντμίν να το δώσει σε εμένα, γιατί ακόμα δεν είχα κανένα ερπετό και ήμουν αναποφάσιστος αν ήθελα να πάρω. Είχε ορισμένες κακές εκδύσεις με αποτέλεσμα να κολλήσει παλιό δέρμα στα δάχτυλά του και να δυσκολεύεται να σκαρφαλώσει, αλλά ήταν κάτι το παροδικό και πέρασε. Επίσης, επειδή το είδος τρώει και φρούτα και έντομα, κυκλοφορεί η ιδέα ότι δεν είναι απαραίτητα τα έντομα για την επιβίωσή του, κάτι που είναι λάθος, αλλά εγώ τότε άκουγα αυτούς που το υποστήριζαν, με αποτέλεσμα να αδυνατίσει το χειμώνα. Μετά, μην έχοντας έντομα κοντά μου, αρχικά του έδινα λίγες μύγες. Πέρα απ’αυτό, πιασμένα έντομα δίνω αραιά και πού σε όλα τα ζώα μου χωρίς πρόβλημα για ποικιλία, πρακτική που από άλλους υποστηρίζεται κι από άλλους κατακρίνεται. Παρόλα αυτά, ακόμα κι αν έκανα λάθη στη φροντίδα του τότε, αυτό δε σημαίνει ότι εξακολουθώ να κάνω και τώρα. Υποτίθεται ότι όσο περνά ο καιρός η εμπειρία μας αυξάνεται, εκτός κι αν αυτό δεν ισχύει για τα μέλη που δε συμπαθεί ο Nick Tsiou. Από τότε έχω προσθέσει στη συλλογή πολύ περισσότερα είδη, έχω διορθώσει μόνος μου μικροπροβλήματα, έχω περάσει ζώα από χειμερίες νάρκες με ασφάλεια και ακόμα έχω κάνει αναπαραγωγή. Μπορώ να του τρίψω τα τσόφλια των αυγών στη μούρη αν επιμένει ότι δε φροντίζω τα ζώα μου σωστά. Εν ολίγοις τα λεγόμενά του είναι αβάσιμα. Εκτός αυτού, ο διαχειριστής υπεύθυνος για τη δωρεά του γκέκο σε εμένα ήταν άλλος, ο πρώτος admin και ιδρυτής του φόρουμ, ένα ισορροπημένο άτομο. Αυτός δεν είχε ουδεμία ανάμιξη.

Ενα μελος το οποιο γυρναει βιντεακια στα οποια βασανιζει ενα pacman frog με την δικαιολογια οτι «το μικρο του μυαλακι» δεν του επιτρεπει να νιωσει πονο, στρεςς και αλλα συναισθηματα (υπαρχει αυτο το αριστουργημα στο καναλι του στο youtube).

Εννοεί για το βίντεο με τον κερασφόρο βάτραχό μου που μου καταπίνει το δάχτυλο. Ναι, επιμένω ότι το μυαλάκι του είναι μικρό και απλό, χωρίς να πιστεύω ότι δε στρεσάρεται καθόλου, όπως ισχυρίζεται. Το βίντεο αυτό το έκανα αφενός για να δείξω πόσο δυνατά δαγκώνει αυτός ο βάτραχος και πώς καταπίνει, και αφετέρου, γιατί να μην το κρύψω, καθαρά για το shock value. Έχω και φανατικούς θεατές. Την επόμενη μέρα έφαγε κανονικά, οπότε το στρες που πέρασε δεν ήταν σοβαρό. Αλλά ποιος μιλάει, ένας επιδειξίας που φωτογραφιζόταν ημίγυμνος με κόμπρες πάνω του, και μόνο μετά από διακριτικές συστάσεις άλλων μελών τα απέσυρε κακήν κακώς.

Ενα μελος το οποιο αγοραζει ζωα τα οποια και χανει συνεχομενες φορες επειδη «κανεις δεν του ειπε οτι ειναι πολυ γρηγορα οταν θελουν».

Ναι, το κηλιδωτό γκέκο του Τουρκμενιστάν που μου έφυγε τρεις φορές στην αρχή που το είχα, τη μία για λίγες μόνο ώρες, μέσα στο δωμάτιο. Από τότε έμαθα τη συμπεριφορά του και δεν πρόκειται να επαναληφθεί αυτό. Πράγματι ήταν πολύ γρήγορο και δε με προετοίμασε κανείς γι’αυτό. Παρόλα αυτά, το να χάσεις ένα ζώο δεν είναι και το χειρότερο πράγμα, και όλοι οι ερπετοχομπίστες έχουν χάσει κάτι μια ή λίγες φορές. Αν χαθεί σε κλειστό χώρο βρίσκεται. Ένα φόρουμ κανονικά θα πρέπει να βοηθά τα μέλη που χάνουν κάτι ώστε να το βρουν γρήγορα, όχι να τα βρίζει όπως έχει γίνει με εμένα και με μερικά ακόμα μέλη. Είναι το μόνο φόρουμ στο οποίο συναντώ τέτοια παράλογη αντίδραση. Το μεγάλο κακό είναι αν ένα ζώο χαθεί κάπου που έχει πρόσβαση στον έξω κόσμο και ξεφύγει. Και τι να πούμε για αυτούς που έχασαν κόμπρες και άλα ιοβόλα, κι έπειτα οι φίλοι τους το κουκούλωναν.

Ενα μελος το οποιο γενικα εχουμε ολοι μας ανεχτει πολυ περισσοτερο απο ο,τι θα επρεπε.

Ποιοι όλοι σας, εσύ και τα φιλαράκια σου μόνο, παλιά και καινούργια; Άλλωστε με τη συμπεριφορά σας μόνο εσείς μείνατε στο φόρουμ, οπότε μπορεί να έχετε δίκιο όταν λέτε όλοι σας.

Η γενικοτερη σταση του φορουμ ανεκαθεν ειχε ως προτεραιοτητα την σωστη διαβιωση των ζωων και η προσωπικη μου φιλοσοφια δεν διαφερει καθολου.
εδω μπορουμε να δουμε πως αντιμετωπιζουν και λοιποι χομπιστες το εν λογω βιντεο (γιατι εμεις μπορει να ειμαστε παρανοικοι)tauupsilonphilambdaomicronsigma_zpsngrqc

Αυτά τα λέει για να φανεί σωστός στα νέα μέλη, μία σχεδόν φανταστική ομάδα που έχει κάτι μήνες να πατήσει σε μεγάλους αριθμούς στο φόρουμ, γιατί δε θα με ξέρουν και θα δεχτούν αναμφισβήτητα την αυθεντία του. Εκτός αυτού, αν εννοεί αντίδραση των χομπιστών τα υβριστικά σχόλια του Renthen στο βίντεο ή κάποια άλλα σχόλια ανίδεων που λένε π.χ. ότι το νερό της βρύσης θα κάψει το βάτραχο τότε τι να πω εγώ; Ξέρει καλύτερα.

Επειτα απο απειρες προειδοποιησεις το μελος συνεχισε να διαβαλλει αλλα μελη του φορουμ στο ιστολογιο του, πραγμα το οποιο αν και δικαιωμα του επιφερει κυρωσεις. Υστερα απο την τουλαχιστον επιεικη ποινη 2 ημερων suspend για ειρωνια προς νεο μελος, θεωρησε σωστο να κριτικαρει την διαχειριση, τα μελη και την φιλοσοφια του φορουμ με αποκορυφωμα το οτι βρηκε και το θρασος να προτεινει τον εαυτο του για διαχειριστη. Παραθετω το λινκ για τον ιστοτοπο στον οποιο ανεβασε το αρθρο (δωστε του λιγα views για εσας μπορει να μην ειναι κατι αλλα για εκεινον σιγουρα σημαινει πολλα)

Δε διαβάλλω, αλά διαμαρτύρομαι. Όταν το φόρουμ γίνεται επικριτικό και κλειστό, αυτή είναι η λογική αντίδραση για κάποιον που σκέπτεται διαφορετικα και θέλει να βοηθήσει. Για την διήμερη ποινή μου ανέφερα αναλυτικά στο προηγούμενο άρθρο. Η ειρωνεία είναι όπως το βλέπει κανείς. Εγώ απλώς τον ρώτησα λίγες διευκρινιστικές ερωτήσεις για να ελέγξω τις γνώσεις του, ώστε να είμαι σίγουρος ότι αν πάρει κάποιο ζώο, θα το φροντίζει σωστά, ειδάλλως να τον παροτρύνω να ψάξει. Και ναι, πιστεύω ότι θα ήμουν ο καλύτερος διαχειριστής αυτού του φόρουμ. Αφού έως τώρα έβαλαν τρεις, γιατί να μη βάλουν κι εμένα; Και μόνο όμως που το συζητά και τον ανησυχεί αυτό, σημαίνει ότι η θέση του είναι σαθρή και φοβάται από μένα και από παρόμοια άτομα με μια πιο ανοιχτή θέαση των πραγμάτων. Μάλλον γι’αυτό με έβγαλε, γιατί ήξερε κατά βάθος ότι είμαι σωστός. Και επειδή το ήξερε αυτό, ίσως γι’αυτό δε με έβγαζε τόσο καιρό, γιατί ήμουν και είμαι χρήσιμος. Ξέρει ότι μπορώ να σώσω το φόρουμ. Εκτός αυτού αθετεί το λόγο του, αφού είχε δηλώσει ότι η οριστική αποβολή μου θα επέλθει μετά από μερικές ακόμα εβδομαδιαίες αποβολές, αλλά δεν το εφάρμοσε. Επίσης γράφει χωρίς τόνους και αυτό είναι κουραστικό.

Αναμένεται μια δημοσίευση όπου θα εκτίθενται λεπτομερέστερα τα κακώς κείμενα του Reptiles Greece, και μετά απ’αυτό πιθανότατα δε θα ξαναασχοληθώ μαζί τους.

Advertisements

Το ιστολόγιο αυτό το είχα εντοπίσει παλιά, ψάχνοντας για κάκτους ανθεκτικούς στο κρύο και για το πεγιότ, κι έτυχε να το ξαναβρώ πρόσφατα. Άνοιξε το 2005, και δυστυχώς δεν έχει ενημερωθεί μετά τον Ιανουάριο του 2014, αλλά ελπίζω ότι κάποτε ο συγγραφέας θα ξαναγράψει, επειδή κι άλλες φορές έτυχε να παραμελήσει το ιστολόγιό του. Είναι το ιστολόγιο ενός Δανού καλλιεργητή και συλλέκτη κάκτων, ο οποίος το άνοιξε αρχικά για να πληροφορήσει περί των κάκτων του γένους Lophophora, για τους οποίους δεν υπήρχαν πολλές πληροφορίες στο Διαδίκτυο, επεκτάθηκε ωστόσο και σε άλλλους συγγενικούς μικρούς μεξικανικούς κάκτους, αλλά και στους κάκτους γενικότερα.

Το γένος Lophophora είναι γένος κάκτων των ακραίων νότιων ΗΠΑ και του Μεξικού, που φύονται σε ξερά μέρη, τα οποία δέχονται έντονες βροχοπτώσεις το καλοκαίρι. Είναι μικροί, χαμηλοί ημισφαιρικοί άοπλοι (χωρίς αγκάθια) κάκτοι, με τούφες τριχών σε κάθε αρεόλη. Η ρίζα τους είναι πασσαλώδης και εκτείνεται σε μεγάλο βάθος, ενώ τα περισσότερα είδη και ποικιλίες παράγουν νέες μικρότερες διακλαδώσεις γύρω από το κύριο κεφάλι. Το ερέθισμα για την άνθηση είναι έντονες βροχές μετά από μια μακρόχρονη θερμή και ξηρή περίοδο, οπότε σε συνθήκες καλλιέργειας ανθίζουν εύκολα όταν ενηλικιωθούν. Είναι ωστόσο φυτά βραδύτατης ανάπτυξης, που θα πάρουν μερικά χρόνια μέχρι να φτάσουν σ’αυτήν τη φάση – στη φύση μπορεί να κάνουν και 10 χρόνια για ν’ανθίσουν. Παλαιότερα αναγνωρίζονταν δύο είδη, η Lophophora williamsii, το πεγιότ, και η L. diffusa, αν και τώρα πολλές ποικιλίες αυτών των ειδών έχουν αναταξινομηθεί ως είδη, αν κι αυτό αμφισβητείται. Το πεγιότ παράγει πολλά αλκαλοειδή για την άμυνά του, σημαντικότερο εκ των οποίων είναι η μεσκαλίνη, η οποία είναι σεροτονινεργική ψυχοδηλωτική ουσία με δράση παρόμοια του lsd, προκαλώντας οραματικές καταστάσεις κι εναλλακτικές καταστάσεις συνείδησης. Για τον λόγο αυτόν, το φυτό έχει χρησιμοποιηθεί από αρχαιοτάτων χρόνων – τουλάχιστον πριν από 5.000 χρόνια – από τους Ινδιάνους της περιοχής, και χρησιμοποιείται ως σήμερα για ιερούς σκοπούς από τη φυλή Ουίτσολ του Μεξικού και την Εκκλησία των Ιθαγενών Αμερικανών στις ΗΠΑ, η οποία είναι η μόνη χώρα όπου το φυτό είναι παράνομο, αν και γι’αυτούς γίνεται εξαίρεση, θεωρητικά τουλάχιστον, αφού δεν είναι λίγες οι φορές που παρενοχλούνται και διώκονται ποινικά. Το όνομα πεγιότ προέρχεται από το νάουατλ/γλώσσα των Αζτέκων «πέγιοτλ», που σημαίνει κάτι που λάμπει ή ακτινοβολεί. Πολλοί πληθυσμοί στη φύση απειλούνται σοβαρά από την ανθρώπινη ανάπτυξη του ενδιαιτήματός τους και την υπερσυλλογή για νόμιμη ή παράνομη πώληση, αλά και από την καταστρεπτική συγκομιδή τους. Για ν’αναγεννηθούν τα φυτά, θα πρέπει να κοπούν προσεκτικά στο ύψος του χώματο ςή λίγο πιο κάτω, αλλά πολλοί συγκομιστές ξεριζώνουν τα φυτά ή τα κόβουν πολύ βαθιά, με αποτέλεσμα να τα σκοτώνουν. Στο ιστολόγιο θα βρείτε πληροφορίες για το πεγιότ κι άλλες λοφοφόρες, επιστημονική βιβλιογραφία, ιστορική και παροντική χρήση, καθώς και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ομάδες που το χρησιμοποιούν ακόμα, απειλές για τα φυτά αυτά, πληροφορίες καλλλιέργειας κλπ. Ο συγγραφέας του ιστολογίου αναφέρει ότι τα καλλιεργεί καθαρά για συλλεκτικούς σκοπούς. Και ψυχοναύτης όμως αν ήταν και τα χρησιμοποιούσε, δε θα το ανακοίνωνε δημόσια στο Διαδίκτυο σ’αυτήν την εποχή καταδίωξης των ψυχεδελικών όπουζ ούμε, εκτός κι αν ήταν μέλος σε κάποια σελίδα τέτοιου περιεχομένου υπό την κάλυψη ενός ψευδωνύμου.

Εκτός από τα πεγιότ, ο καλλιεργητής αυτός διατηρέι μεγάλη ποικιλία κάκτων, κυρίως μικρών βορειοαμερικανικών ειδών όπως από τα γένη Ariocarpus, Obregonia, Echinocereus, κλπ. Έχει συλλέξει πολλές ποικιλίες από διάφορες τοποθεσίες, και γνωρίζει την ακριβή προέλευση της κάθε μίας. Έχει ένα θερμοκήπιο, το οποίο όμως βρίσκεται στο εξοχικό του και το χειμω΄να δεν ελέγχει αξιόπιστα τη θερμοκρασία. Γι’αυτό έχει κι έναν ψυχρό χώρο καλλιεργειας, όπου κάνει δοκιμές για να βρει τις πιο ανθεκτικές στο κρύο ποικιλίες. Έως τώρα έχουν επιβιώσει πολλές ποικιλίες ορεινών περιοχών ή βορειότερου γεωγραφικού πλάτους. Από τα πεγιότ, οι ποικιλίες από το Τρανς-Πέκος του Τέξας έχουν αποδειχθεί οι πιο ανθεκτικές. Παλαιότερα δεν είχε ιδιαίτερο πρόβλημα ακόμα και με ευπαθέστερες ποικιλίες, αλλά με τις βαρίες παγωνιές των τελευταίων ετών, οι οποίες του σκότωσαν πολλούς κάκτους και έβλαψαν μόνιμα ακόμα περισσότερους, άρχισε να ψάχνει τα πιο σκληρά είδη. Για να προετοιμάσει τα φυτά για το βαρύ σκανδιναβικό χειμώνα, κόβει όλο το πότισμα μέσα στο Σεπτέμβριο, και δε δίνει καθόλου νερό μέχρι ν’αρχίζουν ν’αναπτύσσονται μέσα στον Απρίλιο. Τα φυτά αφυδατώνονται αρκετά, κι έτσι διατρέχουν μικρότερο κίνδυνο να παγώσουν σε ακραίες θερμοκρασίες που μπορούν να φτάσουν τους -10 ή και τους -15 βαθμούς Κελσίου. Κάπως έτσι θα μεγάλωναν και οι κάκτοι στον Άρη. Το καλοκαίρι ωστόσο τα φυτά αναπτύσσονται καλά, και συχνά ανθοφορούν και καρποφορούν.

Έχει επίσης δοκιμάσει να καλλιεργήσει κάκτους στο μπαλκόνι του ακόμα και το χειμώνα, μια πιο εκτεθημένη περιοχή με βροχές και χιόνια. Τους φυτεύει σε κουτιά φύτευσης με πολύ καλά αποστραγγιζόμενο χώμα, όπου περνούν το χειμώνα, συχνα καλυμμένη με ολόλευκο χιόνι. Υπήρχαν ωστόσο φορές που φοβήθηκε και προστάτευσε τα φυτά του. Εκτός από τους μικρούς κάκτους, καλλιεργεί και τριχοκηρείς της Νότιας Αμερικής (γένος Trichocereus ή Echinopsis), ψηλούς, επιβλητικούς κάκτους επίσης μεσκαλινούχους με παρόμοιες ιδιότητες με το πεγιότ με ιστο΄ρια χρήσης στη Ν. Αμερική, τους οποίους χρησιμοποιεί κυρίως ως υποκείμενα για να εμβολιάζει βραδυαυξέστερα είδη όπως το πεγιότ, επειδή τους επιταχύνουν σημαντικά την ανάπτυξη. Σε μία σειρά άρθρων του, παρακολουθούσε την εξέλιξη ενός εμβολιασμένου σποροφύτου πεγιότ 50 ημερών, το οποίο πάνω στον Trichocereus pachanoi άνθισε μόλις μέσα σε 2 χρόνια, ενώ με τις δικές του ρίζες μπορέι να έφτανε στην ίδια ηλικία σε διάστημα άνω των 5 ετών. Τα επόμενα χρόνια, ο κάκτος συνέχιζε ν’ανθοφορεί επανειλημμένα και να παράγει διακλαδώσεις. Καλλιεργεί επίσης κάκτους σαγκουάρο (Carnegyia gigantea), το μεγαλύτερο κάκτο της Βόρειας Αμερικής, καθώς και διάφορα ψυχροανθεκτικά είδη φραγκοσυκιάς (γένος Opuntia), και άλλα. Δεν ξέρω αν ασχολείται εμπορικά με τη συλλογή του, πάντως συχνά ανταλάσσει φυτά ή σπόρους με άλλους συλλέκτες κι έχει παρουσιάσει αρκετές άλλες συλλογές στο ιστολόγιό του. Δεν ξέρο πού δουλεύει ή αν η δουλειά του έχει να κα΄νει με φυτά, αλά συχνά ταξιδεύει, και όπως λέει δουλεύει εκέι που πηγαίνει. Έχει ταξιδέψει στην Ινδία, στη Μογγολία και στις ΗΠΑ, όπου επισκέπτεται οποσδήποτε τα πάρκα και τους βοτανικούς κήπους, απ’όπου μας ανεβάζει αρκετές φωτογραφίες φυτών και λουλουδιών.

Εκτός από λεπτομερείς παρατηρήσεις πάνω στα φυτά του, μας δίνει και συμβουλές για επιτυχημένη καλλιέργεια κάκτων όπως για τη δημιουργία του κατάλληλου χώματος, το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να στραγγίζει άριστα, για την καλλιέργεια από σπόρο, για τον εμβολιασμό, για την προστασία από τις αντίξοες συνθήκες κλπ.

Το ιστολόγιο είναι πολύ καλό. Μπορείτε να το επισκεφθείτε εδώ.

Υπάρχουν άνθρωποι που φτιάχνονται με καρτούν, με κλόουν, με φορτιγατζήδες, με κουνέλια, με ωραία μαλλάκια, με καφέ αηδιαστικά μπαλάκια και με ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Κι εφόσον υπάρχουν και ζητούν προϊόντα για την ικανοποίησή τους, υπάρχουν και οι εταιρείες που τους εξυπηρετούν. Μια τέτοια εταιρέια είναι και η Divine Interventions (Θείες Παρεμβάσεις), η οποία κατασκευάζει σεξουαλικά βοηθήματα με θρησκευτικά κυρίως θέματα.
Η Αμερικανική αυτή εταιρεία ιδρύθηκε το 1999, με σκοπό να παρέχει ορθόδοξους οργασμούς στον κόσμο. Ιδρυτής και κύριος κατασκευαστής των προϊόντων είναι ο Nigel R, ο οποίος, όπως λέει, συνέλαβε την ιδέα για το λαμπρό αυτό΄εγχείρημα όταν μια φορά στο πανεπιστήμιο μπέρδεψε την εικόνα του κουτιού της νυχτερινής λάμπας με τον Ιησού ενός φίλου του μ’ένα ντίλντο. Όλα τα προϊόντα της εταιρείας είναι χειροποίητα, κατασκευασμένα από σιλικόνη και χρωματισμένα με πολλή αγάπη από την ομάδα των τεχνιτών. Για να καταλάβετε με πόση σπιτική αγάπη τα φτιάχνουν για μας, τα ψήνουν σ’έναν απλό φούρνο μικροκυμάτων.
Στο κατάστημα διατίθενται προϊόντα όπως η ράβδος του Θεού, η Παρθένος Μαρία, βίβλος για ξέσκισμα, ο Ιησούς κομπρεσέρ και η σφήνα πρωκτού στη μορφή του Θείου Βρέφους, το καθένα σε διάφορα χρώματα, ανάλογα με τα γούστα του καθενός.
Μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα τους εδώ. Κι αν σας αρέσει κάτι μπορείτε εύκολα να το αγοράσετε. Οι τιμές δεν είναι εξωφρενικές, κι επίσης στέλνουν παγκοσμίως.
Εκτός από χριστιανικά θέματα, η εταιρεία έχει επεκταθεί και σε ανατολικές θρησκείες, προσφέροντας παιγνίδια όπως το Βούδα ή το λίγκαμ (ινδουιστικό φαλλικκό σύμβολο) του Σίβα. Παρόλα αυτά τον ουδαϊσμό και το ισλάμ δεν τα έχει αγγίξει καθόλου, για ευνόητους λόγους, ιδίως για το δεύτερο. Πάντως μια μενορά που θα μπορεί να εξυπηρετεί πολλά άτομα περιμετρικά ή κάτι ενδιαφέρον με το πρόσωπο του Προφήτη θα ήταν καλές ιδέες.
Αν και μικρή, η εταιρεία έχει αποκτήσει παγκόσμια φήμη. Το 2014, το κανάλι Vice έκανε ένα ρεπορτάζ γι’αυτήν. Τότε ο ιδιοκτήτης σκεφτόταν να μετατρέψει την εταιρεία σε εκκλησία, διότι στην Αμερική τα εκκλησιαστικά ιδρύματα δε φορολογούνται, δεν μπορούν όμως να έχουν κερδοσκοπικό χαρακτήρα, κάτι που ακόμη τουλάχιστον δεν έχει γίνει. Ο ίδιος ήταν μέλος της Εκκλησίας της Αγγλίας στο παρελθόν, σήμερα όμως δηλώνει άθεος. Εγώ γνώριζα εδώ και καιρό την ύπαρξη των Θείων Παρεμβάσεων από το Zyklon b, όταν υπήρχε το Fridge. Χθες το θυμήθηκα όλως τυχαίος, έψαξα, και ήμουν πανευτυχής όταν το συνάντησα στο πρώτο αποτέλεσμα της αναζήτησης του Google με τον όρο αναζήτησης “divine interventions”.
Το λυπηρό μ’αυτήν την περίπτωση είναι ότι, αν κι εύκολο, εδώ στην Ελλάδα δεν έχουμε κάνει κάτι παρόμοιο. Όποιος έχει το μεράκι, ξέρει να χειρίζεται σιλικόνη κι έχει τον απαραίτητο εξοπλισμό, μπορεί να στήσει ένα τέτοιο μαγαζάκι, κι έτσι να πουλάει και στο εξωτερικό και να γίνει παγκοσμίως γνωστός, αλλά, εκτός του ότι δεν έχουμε καινοτόμο πνεύμα, υπάρχει και το παπαδαριό που δε θα το επέτρεπε αυτό. Εδώ αποτεφρωτήριο νεκρών ακόμα δε μας έχουν αφήσει να κάνουμε, πόσο μάλλον δονητές σε σχήμα σταυρού.

Αυτό είναι το πρόβλημα με τις σελίδες ανοιχτής επεξεργασίας• ο καθένας μπορεί να γράψει ό,τι θέλει, κι αν δεν ελεγχθούν τα γραφόμενα, θα δημοσιευθούν υποβαθμίζοντας την ποιότητα του περιεχομένου.
Η Βικιπαίδεια αντιμετωπίζει συνεχώς αυτό το πρόβλημα, αφού λειτουργεί με βάση την πλατφόρμα wiki, η οποία επιτρέπει την επεξεργασία των κειμένων απ’όλους. Ο καθένας μπορεί, είτε έχει είτε δεν έχει κάνει λογαριασμό, να συνεισφέρει, αλλά αυτό έχει σοβαρά μειονεκτήματα. Οι επεξεργασίες γίνονται στη σελίδα συζήτησης, και συνήθως ελέγχονται από περισσότερους και γίνεται προσπάθεια να βρεθούν οι πηγές αν δεν υπάρχουν, αλλά αναπόφευκτό είναι ότι κάποιο ανεπιβεβαίωτο ή αναληθές υλικό διαφεύγει της διαδικασίας και δημοσιεύεται. Όταν αυτό εντοπίζεται, τοποθετείται σήμανση στο άρθρο για τη διόρθωσή του. Πολλές φορές θα έχετε συναντήσει άρθρα με σήμανση για διόρθωση επειδή δεν έχουν επαρκείς πηγές, το περιεχόμενο δεν είναι ουδέτερο, υπάρχουν ασαφείς πληροφορίες κλπ. Γι’αυτό δε θα πρέπει να εμπιστευόμαστε τυφλά τη Βικιπαίδεια. Δυστυχώς πλέον όλοι επαφίενται στην παντογνωσία της, έχοντας ξε΄χάσει τη διαδικασία της διασταύρωσης πληροφοριών.
Για τον λόγο αυτόν οι σελίδες αυτές είναι ευάλωτες στο βανδαλισμό. Πολλοί κακόβουλοι κυκλοφορούν ανενόχλητοι στο Διαδίκτυο και φέρνουν την καταστροφή σε ιστοσελίδες, ακόμα και σ’αυτό το ταπεινό ιστολογιο, σκεφτείτε πόσο ελκυστικός είναι γι’αυτούς ένας ιστότοπος ελεύθερης πρόσβασης και επεξεργασίας. Σύμφωνα με τη σελίδα της Βικιπαίδειας για το βανδαλισμό:

βανδαλισμού είναι η αντικατάσταση του υπάρχοντος κειμένου με ανοησίες, ονόματα ή άσχετο περιεχόμενο.
Οποιαδήποτε καλή τη πίστει προσπάθεια βελτίωσης της εγκυκλοπαίδειας, ακόμα κι αν είναι προϊόν λανθασμένης σκέψης ή κακής θεώρησης δεν είναι βανδαλισμός. Ακόμα και φαινομενικά κακοπροαίρετες επεξεργασίες που δεν αποδεικνύουν εμφανώς την κακή πρόθεση, δεν θεωρούνται βανδαλισμός στην Βικιπαίδεια.

Δε θυμόμουν λοιπόν αν το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο είχε τσιντσιλά, κι έψαξα στο Ίντερνετ για να το βρω. Δεν έχει τελικά, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας.Το πρώτο αποτέλεσμα, μετά τις φωτογραφίες, ήταν η Βικιπαίδεια. Και το άρθρο πλήρως κατεστραμμένο! Αρχικά νόμιζα πως μπήκα στηφ ρικιπαίδεια ή σε κάποια άλλη παρωδία της Βικιπαίδειας, αλλά ήμουν στην ίδια τη σεβαστή Βικιπαίδεια. Είχαν αντικαταστήσει κομμάτια του άρθρου με αστεία, ανοησίες, και ανακριβείς πληροφορίες. Δυστυχώς την επόμενη μέρα το άρθρο είχε επανέλθει στην πρότερή του μορφή, και έτσι δεν πρόλαβα να αντιγράψω τα πιο αστεία κομμάτια του για να τα παραθέσω αυτούσια εδώ πριν διαγραφούν. Είχε πάντως διάφορα, π.χ. «Το τσιντσιλα είναι μικρό και μοιάζει με δημογέροντα, έχει χρώμα σκατουλί ασιμί…», «τρώει χόρτα, φύλλα κλπ και μυγοκούραδα», «πήρε το όνομά του από τους Τσίντσα που έφτιαχναν από τη γούνα του καλύμματα για το πέος τους κι επίσης ανακάλυψαν τα τάγκα κλπ».
Το διάβαζα γύρω στις 12-:30 το βράδυ και δε μπορούσα να σταματήσω απ’τα γέλια. Αν και η αλήθεια είναι ότι δεν έγραψαν κάτι το ευρηματικό στο άρθρο εκτός του δημογέροντα, που με έκανε να γελάω παραπάνω, ήταν πολύ αστείο να βλέπεις μια έγκριτη ιστοσελίδα με επίσημο τόνο να καταπέφτει σ’αυτό το επίπεδο. Σκεφτείτε αν για οποιονδήπότε λόγο σταματήσουν οι χρηματοδοτήσεις σ’αυτές τις σελίδες τι μέλλει να γίνει. Θ’αρχίζουν ν’αποσυντίθενται από μόνες τους.
Αρκετές περιπτώσεις βανδαλισμού της Βικιπαίδειας έχουν κάνει το γύρο του Διαδικτύου, αν και δεν έχω το χρόνο να τις βρω αυτήν τη στιγμή, αλλά στο μέλλον πρέπει να γράψω σχετικό άρθρο, γιατί είναι πολύ αστείες. Ο βανδαλισμός συνήθως είναι απλώς αστείος και ενοχλητικός, αλά ενδέχεται να είναι πολύ πιο ύπουλος, με αλλοίωση πληροφοριών για παράδειγμα σε τεχνικά ή ιστορικά άρθρα, π.χ. αλλάγή ημερομηνιών, ελαφρά παραποίηση γεγονότων κλπ, ώστε να προκληθεί σύγχηση και παραπληροφόρηση. Ο ευκολότερος τρόπος αντιμετώπισής του είναι η επαναφορά του άρθρου σε έκδοση προηγούμενης ημερομηνίας.

Ψάχνοντας πληροφορίες για νεοκαληδόνια γκέκο για το προηγούμενο άρθρο μου αυτές τις μέρες, έπεσα πάνω σε μια σελίδα την οποία αξίζει ν’αναφέρω. Είναι η σελίδα ενός Αμερικανού εκτροφέα κυρίως γκέκο, με το όνομα “Australedonian Geckos (Αυστραληδόνια Γκέκο)». Ο εκτροφέας ονομάζεται Joe Hupt, ζει στο Σέιντ Λούςι του Μιζούρι, κι έχει εικοσαετή εμπειρία με ερπετά διαφόρων ειδών, κι επίσης έχει εργαστεί στον τομέα της προστασίας της φύσης. Πλέον εκτρέφει και πουλά δεκάδες είδη γκέκο από Νέα Καληδονία, Αυστραλία, Αφρική, Μαδαγασκάρη, Ασία και Αμερική, καθώς και λίγες ακόμα σαύρες όπως σπάνιους αγαμίδες, τριβολόνωτους σκίγκους, ανολίδες κλπ. Στο παρελθόν εξέτρεφε και δενδροβατίδες βατράχους, αν και τώρα, με τα πολλά project με γκέκο που έχει αναλάβει, τους έχει παραχωρήσει σ’ένα φίλο του που δουλεύει σ’ενυδρείο, αν και τους διαφημίζει από τη σελίδα του. Ταξιδεύει σε διάφορες εκθέσεις ερπετών – εδώ για την Ελλάδα κάτι άγνωστο, αλλα σε χώρες με μεγάλο πληθυσμό ερπετοχομπιστών γίνονται εμπορικές συγκεντρώσεις εκτροφέων σε εκθέσεις όπου μπορείς να δεις τα πάντα -, όπου διαθέτει τα ζώα του. Όλα τα ζώα του προέρχονται από εκτροφές στην αιχμαλωσία.
Επειδή βρίσκεται κάπως μακριά και τα κόστη της μεταφοράς, συν των χαρτιών και των λοιπών μπελάδων που μας φορτώσανε οι αεροπορικές εταιρείες, οι κτηνιατρικές υπηρεσίες κι όλοι οι άλλοι γραφειοκρατικοί φορείς ως μέρος του ελέγχου των πάντων, θα είναι βουνό, είναι σχεδόν αδύνατον για τους περισσότερούς μας να παραγγείλουμε κάτι από εκεί. Παρόλα αυτά και στην Ευρώπη υπάρχουν εκτροφείς σπάνιων ειδών, απ’όπου μπορείτε να τα παραγγείλετε ευκολότερα, όμως πάλι μπορεί να υπάρξουν προβλήματα με τη μεταφορά. Ευτυχώς γνωρίζω ένα μέλος στο Reptiles Greece το οποίο βρίσκει εύκολα αυστραλιανά και λοιπά σπάνια γκέκο από ευρωπαϊκές χώρες, οπότε αν ενδιαφερθώ για κάποιο σπανιότερο είδος μπορώ να ζητήσω τη βοήθεία του. Στη σελίδα του ωστόσο μπορούμε να δούμε πάμπολλες καταπληκτικές φωτογραφίες, γι’αυτό και την δημοσίευσα στο ιστολόγιο. Φωτογραφίες από κοινά αλλά και σπανιότατα είδη, που οι περισσότεροί μας δε θα τα δούμε από κοντά ποτέ. Γκέκο με διάφορα σχήματα, χρώματα, κηλίδες, ρήγες, γραμμές, διάφορα σχήματα κεφαλιών, ποδιών, ουρών, άλλα λεπτά κι άλλα στρουμπουλά, κλπ. Ιδιαίτερα είναι τα αυστραλιανά γένη Nephrurus, Oedura, Phyllurus, και τα περισσότερα νεοκαληδονιακά είδη, τα μικρότερα με΄λη του μαδαγασκαριανού γένους Phelsuma, τα Pachydactylus rangei της ερήμου Ναμίμπ, αππό τα λίγα γκέκο που σκάβουν περίπλοκα λαγούμια, διάφορα μέλη του δυστυχώς υποτιμημένου γένους Hemidactylus, και πολλά άλλα. Όλα τα γκέκο δηλαδή και τα υπόλοιπα ερπετά κι αμφίβια του σάιτ είναι πολύ όμορφα, απλώς εγώ ξεχώρισα μερικά εξέχοντα. Δείτε τα εδώ.

Πριν μερικές μέρες, ψάχνοντας στο Γκουγκλ για ιθαγενή φρούτα της νέας Καληδονίας που θα μπορούσε να τρώει το λοφιοφόρο γκέκο στη φύση, μήπως και θα μπορούσα να βρω αντίστοιχά τους που ίσως ωφελήσουν το δικό μου στην αιχμαλωσία, βρήκα στο πρώτο αποτέλεσμα ένα σχετικό άρθρο. Δεν ήταν ωστόσο αυτό που έψαχνα, αλλά ένα άρθρο σε ιστολόγιο, που εξηγούσε την κατάσταση με τα φρούτα στη Νέα Καληδονία. Έλεγε πως επειδή η αγροτική παραγωγή της Νέας Καληδονίας καλύπτει μόνο το 40% των αναγκών του πληθυσμού, είναι απαραίτητη η εισαγωγή προϊόντων από το εξωτερικό. Αν και κάποια τροπικά φρούτα που παράγονται τοπικά όπως καρύδες και μπανάνες είναι φθηνά, τα περισσότερα άλα φρούτα και λαχανικά είναι αρκετά ακριβά, δυσεύρετα, και συχνά φθάνουν ταλαιπωρημένα και χτυπημένα. Γι’αυτό και πολλοί Νεοκαληδόνιοι της πρωτεύουσας κυρίως κλείνουν συμβόλαια με εταιρείες που τους φέρνουν έτοιμα γεύματα σε χαμηλότερο κόστος. Έψαξα περισσότερο στα άρθρα, και ανακάλυψα πως πρόκειται για ιστολόγιο που έχει να κάνει με τη ζωή στη Νέα Καληδονία, ίσως από τις ελάχιστες πηγές στα αγγλικά, αφού, ως γνωστόν, οι Γάλλοι συνηθίζουν να μη γράφουν ή να μιλάνε αγγλικά και η Νέα Καληδονία είναι γαλλική κτήση.
Συγγραφέας του ιστολογίου είναι η Αμερικανογαλλίδα Τζούλι Χάρις (Julie Harris), ένας ζωντανός, ενεργητικός, πολυπράγμων άνθρωπος με αγάπη για τη μάθηση και την εργασία. Όπως περιγράφει τον εαυτό της η ίδια, είναι τρελή για τη δημιουργικότητα, την καινοτομία και τη μάθηση για τη ζωή. Σπούδασε ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σακραμέντο μεταξύ 1984-1988, και για πολλά χρόνια εργάζεται ως ανεξάρτητη σύμβουλος επικοινωνιών. Έχει εμπειρία στο σχεδιασμό ιστοσελίδων, ιστολογίων και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην επιμέλεια κειμένων διαφόρων τύπων, και στην εκπαίδευση κατόχων ιστοσελίδων ή άλλων διαδικτυακών μέσων, επιχειρηματιών κλπ για την προώθηση και καλύτερη επικοινωνία τους στο Διαδίκτυο. Για πολλά χρόνια δουλεύει στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), όπου διαχειρίζεται τον τομέα της κοινωνικής δικτύωσης, εκπαιδεύει μέλη σε στρατηγικές επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης, και επιμελείται κείμενα. Έχει ταξιδέψει στη Νέα Καληδονία με την οικογένειά της δύο φορές, η πρώτη μεταξύ 2005 και 2007 και η τρέχουσα μεταξύ 2012 και 2015.
Στο ιστολόγιό της αναρτώνται άρθρα, πληροφορίες, φωτογραφίες, ειδήσεις, γνώμες, σχόλια, αφηγήσεις κλπ για τη Νέα Καληδονία και τη ζωή στον τόπο αυτόν. Αν και η συγγραφέας ζει στην πρωτεύουσα Νουμέα, έχει επισκεφθεί σχεδόν κάθε τόπο του νησιωτικού συμπλέγματος, κι επειδή της αρέσει το ταξίδι κι επιθυμεί περισσότεροι να επισκέπτονται τον τόπο αυτόν, φροντίζει να δίνει και χρήσιμες πληροφορίες και συμβουλές για επίδοξους τουρίστες ή για όσους έχουν ήδη φτάσει εκεί, καθώς και βοήθεια για όσους ενδιαφέρονται να μείνουν εκεί.
Ο πληθυσμός της Νέας Καληδονίας σύμφωνα με εκτίμηση του 2014 είναι 267.840 κάτοικοι. Σύμφωνα με ανάλυση του 2009, το 40,3% του πληθυσμού είναι ιθαγενείς Κανάκ, το 29,2% Ευρωπαίοι, το 8,7% από τα Νησιά Ουάλις και Φουτούνα, το 2% Ταϊτιανοί, το 1,6 Ινδονήσιοι, το 1% Βιετναμέζοι, το 0,9% Νιβανουάτου, και το υπόλοιπο 16,2% άλλοι. Οι δύο κύριες ομάδες οπότε είναι οι Ευρωπαίοι και οι ιθαγενείς Μελανήσιοι, των οποίων συχνά τα συμφέροντα αντικρούονται. Απ’ό,τι συμπέρανα από το ιστολόγιο, η ζωή για τους Ευρωπαίους δεν διαφέρει σημαντικά απ’αυτήν σε μια δυτική χώρα. Οι περισσότεροι είναι γαλλικής καταγωγής, ζουν συνήθως στις πόλεις ή σε πιο ανεπτυγμένες αγροτικές περιοχές, με μεγαλύτερη συγκέντρωση στα νότια του Νησιού και ασχολούνται με πιο ακριβοπληρωμένα επαγγέλματα. Μπορεί να έχουν κάποια προβλήματα όσον αφορά τις μικρότερες επιλογές εμπορικών προΪόντων, τη δυσκολία μετακίνησης σε άλλα μέρη του κόσμου ή την ανάγκη φοίτησης σε γαλλικά πανεπιστήμια, αφού αυτό της Νέας Καληδονίας δεν έχει πολλές σχολές και μαθήματα, αλλά γενικώς το βιωτικό τους επίπεδο είναι υψηλό και οι περισσότεροι δεν επιθυμούν να εγκαταλείψουν το νησί. Πολλοί Ασιάτες επίσης ακολουθούν παρόμοιο τρόπο ζωής. Η συγγραφέας για παράδειγμα έχει αγαπήσει τη Νεά Καληδονία, θεωρεί πως είναι κατάλληλο μέρος για να μεγαλώνουν τα παιδιά, αφού ζουν και παίζουν όλη τη μέρα έξω, και πιστεύει ότι είναι από τα ομορφότερα μέρη στον κόσμο. Η κατάσταση με τους ιθαγενείς είναι εντελώς διαφορετική ωστόσο. Αρκετοί ζουν στις πόλεις ακολουθώντας μοντέρνο ττρόπο ζωής με ή χωρίς κάποια παραδοσιακά στοιχεία, ενώ πολλοί άλλοι ζουν σε πιο παραδοσιακούς οικισμούς, ακολουθώντας κάποια από τα πατροπαράδοτα έθιμα. Βρίσκονται γενικώς σε χαμηλ΄΄οτερη κοινωνικοοικονομική θέση από τους Ευρωπαίους, με πολλούς απ’αυτούς ν’ασχολούνται με υποδεέστερα επαγγέλματα όπως εργάτες στα χωράφια ή στα ορυχεία, και μεγάλο ποσοστό τους είναι πάμφτωχο. Πολλοί φτωχοί νέοι, ιδίως στις πόλεις, στρέφονται στον αλκοολισμό και στο έγκλημα. Ο μεγαλύτερος πληθυσμός τους βρίσκεται στη Βόρεια Επαρχία και στα Νησιά της Πίστης στα ανατολικά, οι οποίες είναι σχετικα λιγότερο ανεπτυγμένες από τη Νότια Επαρχία. Η αποικιοκρατία τους έχει προκαλέσει κρίση ταυτότητας, αφού ενώ πριν ήταν χωρισμένοι σε φυλές, με αρκετές διαφορές μεταξύ τους, και ακολουθούσαν αρκετά διαφορετικό τρόπο ζωής και σύστημα αξιών με μεγάλη έμφαση στη συλλογικότητα, ξαφνικά βρέθηκαν αντιμέτωποι με το δυτικό πολιτισμό με την έμφασή του στον ατομικισμό, τον ανταγωνισμό και το βιομηχανικό σύστημα παραγωγής, οπότε υπήρξε η ανάγκη ένωσής τους σε μια νέα ταυτότητα για μία κοινή και νέα πορεία. Υπάρχουν ρεύματα υπέρ και κατά της ανεξαρτητοποίησης από τη Γαλλία, ενώ πολλοι ιθαγενείς θα επιθυμούσαν ανεξαρτησία, αλλά είναι αβέβαιοι για το μέλλον της χώρας. Δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια από τις τελευταίες εχθροπραξίες μεταξύ Ευρωπαίων και Ιθαγενών, και μολονότι σπάνια σήμερα η διαμάχη καταλήγει σε βία, οι σχέσεις μεταξύ των δύο αυτών ομάδων δεν είναι πάντοτε φιλικές και συνεργατικές. Γενικά ωστόσο οι δύο κοινότητες ζουν ξεχωριστά, αγνοώντας ο ένας τον πολιτισμό του άλλου, εκ΄τος κι αν κάποιος γνωρίζει άτομα ή έχει περάσει χρόνο στην άλλη ομάδα, κατάσταση παρόμοια με παρόμοιες τέτοιες χώρες ανά τον πλανήτη, όπως το Ισραήλ και η Νότια Αφρική μετά το Απαρτχάιντ. Η σκοτεινή αυτή πλευρά της Νέας Καληδονίας, την οποία δε γνώριζα καν πριν πιστεύοντας πως οι διαφωνίες είχαν λυθεί εδώ και δεκαετίες, δεν αποσιωπάται στο ιστολόγιο.
Η Νέα Καληδονία βρίσκεται σε μία κρίσιμη καμπή της ιστορίας της τα τελευταία χρόνια, η οποία θα κρίνει το μακροπρόθεσμο μέλλον της. Σύντομα θα τεθεί το δημοψήφισμα περί ανεξαρτησίας. Το σύμπλεγμα αυτό πέρασε τα ίδια ταραχώδη γεγονότα με πολλές αποικιοκρατούμενες περιοχές του κόσμου. Το Νησί ιδώθηκε για πρώτη φορά από τον Βρετανό εξερευνητή Τζέιμς Κουκ στις 4 Σεπτεμβρίου του 1774, κατά το δεύτερο ταξίδι του. Το ονόμασε «Νέα Καληδονία», γιατί το βορειοανατολικό τμήμα του του θύμιζε τη Σκοτία, που οι Ρωμαίοι την αποκαλούσαν «Καληδονία (Caledonia)”. Η δυτική ακτή του νησιού προσεγγίστηκε από το Γάλλο εξερευνητή Ζαν-Φρανσουά ντε Γκαλόπ το 1788, σύντομα πριν την εξαφάνισή του. Ο Γάλλος εξερευνητής Μπρουνί Ντεντρεκαστό χαρτογράφησε μεγάλο μέρος του Συμπλέγματος το 1992, και τα Νησία της Πίστης ανακαλύφθηκαν το 1796. Ο Γάλλος εξερευνητής Ντιρμόν Ντιρβίλ χαρτογράφησε περαιτέρω την περιοχή το 1827, αλλά κατά τ’άλλα οι επαφές των Ευρωπαίων με το Αρχιπέλαγος ήταν ελάχιστες μέχρι το 1840. Εντωμεταξύ οι ιθαγενείς είχαν αποικίσει τα νησιά εδώ και 2.800 χρόνια. Τα πρώτα αρχαιολογικά ευρήματα είναι πήλινα αγγεία που ανήκουν στον πολιτισμό των Λαπίτα, οι οποίοι ήταν πιθανότατα οι πρόγονοι των Πολυνησίων κι όχι των Μελανησίων, που είχαν αποικήσει πολλά νησιά του Ειρηνικού εκείνο το διάστημα. Ήταν πολύ καλοί στη ναυσιπλοΐα και γνώριζαν την κατεργασία του πηλού, τέχνη η οποία ξεχάστηκε αργότερα στα περισσότερα μικρά νησιά του Ειρηνικού, γιατί το κατάλληλο χώμα είτε ήταν σπάνιο είτε δεν υπήρχε. Δε γνωρίζουμε ακόμα εάν στη Νέα Καληδονία οι Μελανήσιοι συγχωνεύτηκαν με τους Πολυνήσιους, οι πρώτοι έδιωξαν τους δεύτερους, ή οι πρώτοι κάτοικοι ήταν πράγματι Μελανήσιοι. Σύντομα μετά την άφιξη των ανθρώπων, παρατηρείται απότομη εξαφάνιση όλων των μεγάλων ζώων του Συμπλέγματος – η τελευταία μειολανιοειδής χελώνα, μέλος μιας πανάρχαιας ομάδας χελωνών του Μεσοζωικού, ένας μικρός χερσαίος οπληφόρος κροκόδειλος, απομεινάρι κι αυτός της πανίδας του Νοτίου Ημισφαιρίου του Μεσοζωικού, ένας βαρανός των παράκτιων περιοχών, ένα μεγάλο μεγάποδο πουλί που έμοιαζε με δεινόσαυρο, καθώς και μικρότερα ζώα όπως μεγάλες νυχτερίδες κι αρπακτικά πτηνά -, τα οποία πιθανότατα δεν είχαν αντίληψη του κινδύνου όπως πολλά νησιωτικά ζώα, και οι άνθρωποι τα έφαγαν όλα εξαιτίας έλλειψης κρέατος.
Την εποχή πουκατέφθασαν οι Ευρωπαίοι, οι Μελανήσιοι είχαν πληθυσμό γύρω στους 60.000. Ήταν χωρισμένοι σε πολλές φυλές, η κάθε μία αποτελούμενη από έναν αρχηγό και μερικές εκτεταμένες οικογένειες, με έναν αρχηγό η κάθε μία. Τα μέλη των φυλών εργάζονταν για το κοινό καλό, και δε θεωρούταν σωστό να μείνουν άνθρωποι φτωχοί ή αδικημένοι. Ο σεβασμός στους ηλικιωμένους, καθώς και στα ανώτερα μέλη της ιεραρχίας θεωρούταν υψίστης σημασίας, και οι ρόλοι των φύλων ήταν ξεχωριστοί, με τους άντρες υπεύθυνους για τις περισσότερες εξωτερικές εργασίες, το κηνύγι και το ψάρεμα, την ηγεσία και τον πόλεμο, και τις γυναίκες συνήθως για τις οικιακές εργασίες και την ανατροφή των παιδιών. Σε μερικές φυλές μάλιστα οι γυναίκες και τα μικρά παιδιά έμεναν χωριστά απ’τους άντρες, όπως και σε πολλές φυλές της Νέας Γουινέας. Υπήρχαν στεριανές και θαλασσινές φυλές, ανάλογα με τον τόπο που ζούσαν και τα επαγγέλματα που ακολουθούσαν κατά παράδοση τα περισσότερα μέλη τους. Διάφορες φυλές κάθε φορά μπορεί να ήταν είτε σε συμμαχία, είτε σε πόλεμο, και συχνά γινόταν κανιβαλισμός των εχθρών. Σύμφωνα με μια θεωρία, η έλλειψη κρέατος στη διατροφή των ανθρώπων των μικρών νησιών του Ειρηνικού οδήγησε στην εθιμοποίηση του κανιβαλισμού. Ασχολούνταν είτε με τη γεωργία, κυρίως με την καλλιέργεια τάρο και γιαμ, το κυνήγι ή και το ψάρεμα, και ζούσαν σε μικρά χωριά από καλύβες, οι οπίες ήταν πλεκτές από καλάμια και κλαδιά, μ’ένα κεντρικό ξύλο στήριξης, και στις στέγες, ιδίως στα σπίτια των αρχηγών, τοποθετούνταν ξύλινοι οβελίσκοι ως κατοικία των πνευμάτων των προγόνων και για την απώθηση των κακών πνευμάτων. Η θρησκεία τους ήταν κυρίως ανιμιστική και προγονολατρική, με κάθε φυλή νά’χει τα δικά της τοτέμ, που συνήθως ήταν ζώα, στοιχεία του περιβάλλοντος κλπ. Δεν υπήρχε ιερέας, αλλά η κάθε οικογένεια εκτελούσε από μόνη της τα θρησκευτικα της καθήκοντα σε ιερές τοποθεσίες, σε νεκροταφεία κλπ, ενώ κάθε φυλή είχε το μάγο της, τον οποίον συμβουλεύονταν σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Οι Νεοκαληδόνιοι Μελανήσιοι ανέπτυξαν πλούσια μυθολογία, η περισσότερη εκ της οποίας έχει καταγραφεί, είτε σε κάποια δική τους γλώσσα είτε στα γαλλικά, αλλά δυστυχώς είναι δύσκολα προσβάσιμη. Οι νεοκαληδονιες γλώσσες είναι περίπου 28-35, με ορισμένες υπό αμφισβήτηση αν είναι διάλεκτοι ή πλήρεις γλώσσες, κι ανήκουν στον κλάδο των αυστρονησιακών γλωσσών, όπως τα μαλαισιανά και οι πολυνησιακές γλώσσες.
Όλα άλλαξαν από τη δεκαετία του 1840, οπότε οι Ευρωπαίοι άρχισαν να επισκέπτονται το νησί για εμπόριο σανδαλόξυλου. Σύντομα το εμπόριο ξύλου μετατράπηκε σε εμπόριο ιθαγενών, και όπως συνέβη και με τους πληθυσμούς της Νέας Γουινέας, των Νησιών του Σολομώντα και γειτονικών συμπλεγμάτων του νότιου Ειρηνικού, πολλές χιλιάδες ιθαγενών εκτοπίστηκαν από τη Νέα Καληδονία και τα Νησιά της Πίστης για να δουλέψουν στις φυτείες ζαχαροκάλαμου στο Κουίνσλαντ της Αυστραλίας και στα Νησιά Φίτζι. Οι πληθυσμοί αυτοί αποκαλούνταν «Κανάκ» από τους Ευρωπαίους, από το χαβανέζικο «κα νάκα», που σημαίνε ο άνθρωπος, κι από εκεί προήλθε το σημερινό όνομα των ιθαγενών της Νέας Καληδονίας «Kanak”, το οποίο δηλαδή είναι ένα ρατσιστικό ευρωπαϊκό εξώνυμο που απλώς χρησιμοποιείται επειδή δεν υπήρχε άλλη ενοποιητική ονομασία πριν. Γι’αυτόν το λόγο, αρκετοί προτιμούν να χρησιμοποιούν τον όρο Μελανήσιος, αν και το Κανάκ έχει πλέον εδραιωθεί. Οι Ευρωπαίοι της Νέας Καληδονίας αποκαλούνται συνήθως Καληδόνιοι ή Νεοκαληδόνιοι, ενώ οι Γάλλοι απόγονοι των πρώτων αποίκων λέγονται και «Καλντός (Caldoches)”. Το εμπόριο αυτό λοιπόν δεν έπαυσε μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα.
Οι δύο μεγάλες θαλασσοκράτειρες δυνάμεις της εποχής, η Αγγλία και η Γαλλία, έκαναν λοιπόν αγώνα δρόμου για την κατάκτηση του Συμπλέγματος. Όπως είχε γίνει και μ’άλλες παρόμοιες περιοχές με ιθαγενείς, φρόντιζαν να τους προπαγανδίζουν τις βλέψεις τους πρώτα με ιεραποστόλους, πριν προχωρήσουν στα όπλα. Έτσι οι Βρετανοί έστειλαν προτεστάντες ιεραποστόλους της Ιεραποστολικής Εταιρείας του Λονδίνου το 1840, και οι Γάλλοι έκαναν το ίδιο με τους Αδελφούς Μαριστές το 1843. Αν και οι περισσότεροι ιθαγενείς έγιναν επίσημα χριστιανοί (σήμερα το 60% όλων των κατοίκων είναι καθολικοί, το 30% προτεστάντες ευαγγελιστές κλπ κυρίως ιθαγενείς και το υπόλοιπο 10% άλλοι όπως μουσουλμάνι από ασιατικές χώρες, βουδιστές κλπ), εξακολουθούν να τηρούν περισσότερο ή λιγότερο την πατροπαράδοτη θρησκεία. Οι ιθαγενείς ήταν αρχικά εχθρικοί προς τους κατακτητές, με σημαντικότερο γεγονός τη σύλληψη και τον κανιβαλισμό του πληρώματος του αμερικανικού πλοίου Κάτερ από τη φυλή Πούμα το 1849. Τελικά η Γαλλία πρόλαβε τον αγώνα, και στις 24 Σεπτεμβρίου του 1853, ο ναύαρχος Φεβριέ Ντεπουάν υπό τις διαταγές του Ναπολέοντα γ, ανακήρυξε τη Νέα Καληδονία γαλλικό έδαφος, και η πρωτεύουσα Νουμέα, τότε με το όνομα «Πορτ ντε Φρανς» ιδρύθηκε στις 25 Ιουνίου του 1854. Αρχικά λίγοι αποίκησαν το νησί, αλλά σύντομα, από τη δεκαετία του 1860, η Νέα Καληδονία έγινε αποικία καταδίκων, και μέχρι την παύση της λειτουργίας της το 1897, είχαν σταλεί συνολικά 22.000 κατάδικοι, πολλοί εκ των οποίων ήταν μέλη της Παρισινής Κομούνας και άλλοι πολιτικοί κρατούμενοι, οι περισσότεροι των οποίων επέστρεψαν στη Γαλλία μετά από αμνηστεία το 1879-1880. Λίγοι Ευρωπαίοι μετανάστευαν στο νησί. Το 1864 ανακαλύφθηκε νικέλιο στις όχθες του ποταμού Ντιαότ, και με την ίδρυση της Εταιρείας Νικελίου, οι εξώρυξη άρχισε το 1876. Οι Γάλλοι έφερναν εργάτες από γειτονικά νησιά, την Ιαπωνία και την Ινδοκίνα για να δουλέψουν στα ορυχεία, ενώ οι ιθαγενείς αποκλείστηκαν εντελώς απ’την οικονομία, και περιορίστηκαν σε καθορισμένα εδάφη, όπου ζούσαν μέσα στην εξαθλίωση και πέθαιναν από ασθένειες που μετέφεραν οι Ευρωπαίοι, κατάσταση που οδήγησε τους Μελανήσιους σε επανάσταση το 1878, όταν ο αρχηγός Άτα κατόρθωσε να ενώσει πολλές φυλές με σκοπό να διώξουν τους Γάλλους απ’το νησί. Οι Γάλλοι δυσκολεύονταν ν’αντιμετωπίσουν την εξέγερση, ώστε κάλεσαν ενισχύσεις από την Ινδοκίνα, αλλά στο μεταξύ κατορθωσαν να προσεταιριστούν αντίπαλες φυλές και σκότωσαν τον αρχηγό, με αποτέλεσμα το κίνημα να διαλυθεί. Ο ανταρτοπόλεμος στοίχησε τις ζωές 200 Γάλλων και 1.000 Μελανησίων. Το κρανίο του Άτα μεταφέρθηκε στο Παρίσι ως ανθρωπολογικό δείγμα, κι επεστράφη πίσω στους Μελανήσιους μόλις το 2014!
Τον Ιούνιο του 1940, σύντομα μετά την κατάκτηση της Γαλλίας από τους Ναζί, το Γενικό Συμβούλιο της Νέας Καληδονίας ψήφισε υπέρ της Ελεύθερης Γαλλικής κυβέρνησης, αναγκάζοντας το δοσίλογο κυβερνήτη σε φυγή στην Ινδοκίνα το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Το Μάρτιο του 1942, με τη βοήθεια της Αυστραλίας, η Νέα Καληδονία έγινε ναυτική βάση των Συμμαχικών Δυνάμεων, με την έδρα του Αμερικανικού Ναυτικού και Στρατού στη Νουμέα. Ο στόλος που ανάγκασε σε υποχώρηση το Ιαπωνικό Ναυτικό στη Μάχη της Θάλαςςας τον Κοραλίων το Μάιο του 1942 εξόρμησε από τη Νουμέα. Οι Αμερικανοί αριθμούσαν 50.000 άνδρες, όσο δηλαδή και ο πληθυσμός της Νέας Καληδονίας εκείνη την εποχή. Το σύμπλεγμα δεν υπέστη καμία καταστροφή απ’τον πόλεμο, και οι Αμερικανοί ίδρυσαν σχολεία, νοσοκομεία και γενικώς ανέτπυξαν τον τόπο.
Το 1946, η Νέα Καληδονία μετονομάστηκε από γαλλικό εξαρτημένο έδαφος σε γαλλική υπερπόντια κτήση, και όλοι οι κάτοικοι του συμπλέγματος είχαν λάβει τη γαλλική υπηκοότητα έως το 1953. Έκτοτε οι πληθυσμοί των Ευρωπαίων και των Πολυνησίων αυξήθηκαν, εις βάρος των ιθαγενών. Από το 1976 έως το 1988, η Νέα Καληδονία άλλαξε τη νομοθεσία της 5 φορές, προς δυσαρέσκεια των ιθαγενών. Το γεγονός ωστόσο που θα πυροδοτούσε σοβαρές πλέον συζητήσεις περί ανεξαρτησίας ήταν η ομηρία 27 γάλλων χωροφυλάκων και στη συνέχεια ενός εισαγγελέα και 7 παραστρατιωτικών στη Νήσο Ουβέα από το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των Κανάκ, απαιτώντας συζήτηση με τη γαλλική κυβέρνηση για ανεξαρτησία. Η ομηρία διήρκησε από τις 22 Απριλίου ως τις 5 Μαΐου, οπότε η γαλλική κυβέρνηση έστειλε ειδικές δυνάμεις για την διάσωση των ομήρων, αντιμετωπίζοντας το γεγονός ως τρομοκρατική ενέργεια. Η ομάδα, αν και δε συντονίστηκε καλά, κατόρθωσε να σπύρει τον πανικό στους Κανάκ, οι οποίοι παράτησαν τις θέσεις τους επιτρέποντας στους ομήρους να διαφύγουν. Στην αψιμαχία, σκοτώθηκαν 2 Γάλλοι χωροφύλακες και 19 Κανάκ, με υποψίες ότι οι Γάλλοι τους εκτέλεσαν επίτηδες. Με΄τα το γεγονός αυτό υπεγράφη η συμφωνία του Ματινιόν, ένας συμβιβασμός μεταξύ της πλευράς υπέρ της πίστης στη Γαλλία και αυτής της ανεξαρτησίας, η οποία επικυρώθηκε με δημοψήφισμα και πρόέβλεπε δεκαετή ειρηνική ανάπτυξη, συμφωνία για μη συζήτηση του θέματος της ανεξαρτησίας για το διάστημα εκείνο, υποστήριξη των Κανάκ, αμνηστεία στους συμμετέχοντες στην ομηρεία, παύση των διερευνήσεων για τους θανάτους των ταραχών, και δυνατότητα επαναδιαπραγμάτευσης το 1998. Το 1998 υπεγράφη το σύμφωνο της Νουμέας, που προβλέπει σταδιακή μεταφορά εξουσιών από τη Γαλλία στη Νέα Καληδονία για τα επόμενα 20 έτη, με στόχο η επικράτεια να γίνει πλήρως ανεξάρτητη εκτός αππό τους τομείς της άμυνας, της ασφάλειας, του δικαστικού συστήματος και των οικονομικών, οι οποίοι θα εξαρτώνται από τη Γαλλία, και μετά το πέρας του διαστήματος αυτού να μπορεί να γίνει δημοψήφισμα υπέρ της ανεξαρτησίας. Το σχέδιο αυτό απ’ό,τι φαίνεται στην πράξη δεν προχωρά όπως προβλεπόταν, με αρκετή εξάρτηση ακόμα από τη Γαλία. Οι χρονολογίες που δίνονται για το δημοψήφισμα επίσης δεν είναι σταθερές, με γενικόλογες προτάσεις από το 2014 έως το 2018, ενώ το έτος του δημοψηφίσματος μπορεί να παραταθεί ως και το 2020. Απ’ό,τι φαίνεται, οι Γάλλοι δε θέλουν να χάσουν το μικρό αυτό αλλά πλούσιο κομματάκι γης. Υποτίθεται αυτοδιάθεση των εθνών και λοιπές αερολογίες, που ισχύουν μόνο εφόσον συμφωνούν με τα συμφέροντα των ισχυρών, κι αλλιώς θεωρούνται τρομοκρατικά κινήματα, βλ. το γεγονός της ομηρίας παραπάνω, την κατάσταση με την Παλαιστίνη ή το Κουρδιστάν. Νομίζετε πως το ελληνικό κράτος θα υπήρχε αν δε συνέφερε στις Μεγάλες Δυνάμεις η διάσπαση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας; Παρόλα αυτά ίσως με τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα να είναι δύσκολη η μακροπρόθεσμη διατήρηση της Νέας Καληδονίας και τελικά ν’ανεξαρτητοποιηθεί. Δε θεωρώ ωστόσο διόλου απίθανο κάποιοι διεφθαρμένοι ιθαγενείς να πουλήσουν τα κοιτάσματα της χώρας σε εταιρείες γαλλικών ή άλλων ξένων συμφερόντων για λίγο μπαγιόκο για τις τσέπες τους. Πιστεύω πως μετά την ανεξαρτησία, η Νέα Καληδονία θα γίνει κάτι σαν άλλες παρόμοιες αποικιοκρατούμενες χώρες, δηλαδή θα βυθιστεί στην υπανάπτυξη, συν του ότι οι περισσότεροι Ευρωπαίοι θα εγκαταλείψουν το Νησί. Εάν τώρα έχουν εισέλθει με κάποιον τρόπο σε πορεία ανάπτυξης πριν την πλήρη ανεξαρτησία, ίσως τα πράγματα να είναι καλύτερα.
Πολιτικά στην παρουσά φάση η Νέα Καληδονία είναι σχεδόν ανεξάρτητη, με δική της κυβέρνηση και ένα νομοθετικό σώμα 54 ατόμων από τις τρεις επαρχίες του Συμπλέγματος – τη Βόρεια Επαρχία με πρωτεύουσα την Κονέ, τη Νότια Επαρχεία με πρωτεύουσα τη Νουμέα και τα Νησιά της Πίστης με πρωτεύουσα τη Λιφού. Η Γαλλία εκπροσωπείται από έναν ύπατο αρμοστή, ενώ στο γαλλικό κοινοβούλιο η Νέα Καληδονία εκπροσωπείται από 2 διορισθέντες βουλευτές και 2 γερουσιαστές. Υπάρχουν διάφορα κόμματα, με τα κυρίαρχα ν’αντιτίθενται στην ανεξαρτησία, αν και μεγάλη επιρρογή ασκούν και τα υπέρ, που συνασπίζονται υπό το όνομα κανακικό σοσιαλιστικό εθνικοαπελευθεροτικό μέτωπο. Με το νέο σχήμα, αναγνωρίζεται και η εθιμική εξουσία. Όλη η επικράτεια είναι χωρισμένη στις 8 παραδοσιακές εθιμικές περιοχές, οι οποίες χωρίζονται σε 57 φυλαρχίες με τους αρχηγούς τους, οι οποίες με τη σειρά τους χωρίζονται σε 314 φυλές με τους αρχηγούς τους, οι οποίες περιλαμβάνουν 4.000-5.000 οικογένειες με τους αρχηγούς τους. Έχει συσταθεί δεκαεξαμελής εθιμική γερουσία με δύο μέλη από κάθε περιοχή, της οποίας η προεδρία αλλάζει ετησίως ανά περιοχή και έχει εξουσία σε νομοθετικά θέματα που αφορούν την ταυτότητα των Κανάκ, ενώ οι Κανάκ διατηρούν αυτονομία σε θέματα γάμου, υιοθεσίας, κληροδότησης και γεωκτησίας εν μέρει, αλλά σε ποινικά θέματα το εθιμικό δίκαιο επίσημα περιορίζεται, επειδή κάποιες ποινές, όπως η σωματική τιμωρία ή η θανατική ποινή, δεν είναι αποδεκτές από τους Γάλλους. Παρόλα αυτά ανεπίσημα εξακολουθούν να γίνονται, με αποτέλεσμα τη σύγκρουση των ιθαγενών με την αστυνομία. Οι πέντε ευρύτερα ομιλούμενες μελανησιακές γλώσσες έχουν επίσης αναγνωριστεί, αν και δεν έχουν επίσημη θέση, την οποία έχει μόνο η γαλλική.
Όπως προανέφερα, η Νέα Καληδονία είναι πολύ πλούσια γεωλογικά. Ως ξηρά στο μεταίχμιο της Αυστραλιανής Πλάκας με αυτήν του Ειρηνικού, βρίσκεται σε σημείο αλληλεπίδρασης των πλακών, με μεγάλο μέρος των εδαφών της ν’αποτελείται από ανυψωμένο θαλάσσιο βυθό και υπερβασικά πετρώματα του μανδύα – στη Νέα Καληδονία βρίσκεται η μεγαλύτερη εκτεθημένη έκταση τέτοιων πετρωμάτων στον κόσμο -, πλούσια σε μετάλλα όπως νικέλιο, χρώμιο, σίδηρο, κοβάλτιο, μαγκάνιο, άργυρο, χρυσό, μόλυβδο και χαλκό. Περίπου το 1/3 του Νησιού αποτελείται από τέτοια πετρώματα. Η Νέα Καληδονία διαθέτει το 25% των αποθεμάτων νικελίου του κόσμου, το οποίο είναι και το κύριο εξαγωγικό της προϊόν – το 90% των εξαγωγών, είτε ως μετάλλευμα νικελίου είτε ως σιδηρονικέλιο. Με την πτώση των τιμών του νικελίου κατά την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008-2009, η εξώρυξή του μειώθηκε δραματικά, αφού το κόστος παραγωγής ήταν μεγαλύτερο από το κέρδος, με αποτέλεσμα το 2009 οι παγκόσμια προσφορά νικελίου να έχει πέσει κατά 6% σε σχέση με το 2008. Από το δεύτερο μισό του 2009 ωστόσο και μετέπειτα η αγορά ξεκίνησε ν’ανακάμπτει, και πλέον είναι ακμάζουσα και πάλι. Το αεπ της Νέας Καληδονίας είναι το υψηλότερο των Νησιών του Ειρηνικού, ξεπερνώντας κι αυτό της Νέας Ζηλανδίας, αλλά η κατανομή του πλούτου είναι άνιση. Κατά τα’άλλα το νησί είναι φτωχό ή διατηρείται φτωχοποιημένο. Τα αρόσιμα εδάφη είναι λιγοστά, βιομηχανία δεν υπάρχει εκτός από λίγα εργοστάσια μικρής κλίμακας για την κατεργασία τροφίμων, υφασμάτων ή πλαστικών, η οικοδομή είναι μέτρια ανεπτυγμένη, και το 15% του αεπ προέρχεται από οικονομική βοήθεια της Γαλλίας. Τα περισσότερα προϊόντα και υπηρεσίες εισάγονται από τη Γαλλία, άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, την Αυστραλία και ασιατικές χώρες. Το 2011 το εμπορικό ισοζύγιο υπολογίστηκε σε -3,11 δισεκατομμύρια δολάρια! Ενόψει αυτών των δεδομένων, δεν πιστεύω ότι το μέλλον της Νέας Καληδονίας θα είναι καλύτερο μετά την ανεξαρτησία.
Αν δεν είχε το μεγάλο γεωλογικό, βιολογικό, ιστορικό και πολιτισμικό ενδιαφέρον, η Νέα Καληδονία σίγουρα θά’ταν άγνωστη σχεδόν σ’όλους, επειδή στην πραγματικότητα είναι πολύ μικρή, με έκταση του όλου συμπλέγματος τα 18,575 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Αποτελείται από το κεντρικό νησί της Νέας Καληδονίας ή της Μεγάλης Γης (Grande Terre), το Αρχιπέλαγος Μπελέπ στα βόρεια, το Νησί των Πεύκων στα νότια, τα Νησιά της Πίστης και αυτά των Μάθιου και Χάντερ στα Ανατολικά και τα Νησιά Τσέστερφιλντ και τους Υφάλους Μπελόνα στα δυτικά. Η Μεγάλη Γη, μαζί με το Νησί των Πεύκων και τα Μπελέπ είναι ηπειρωτικά τμήματα, όντας βόρειες προεκτάσεις της κατά 93% βυθισμένης ηπείρου Ζηλανδίας, του ανατολικότερου θραύσματος της μεσοζωικής νότιας υπερηπείρου Γκοντβάνα, η οποία διαχωρίστηκε μαζί με την Αυστραλία από την Ανταρκτική περίπου πριν 130-85 εκατομμύρια χρόνια, ενώ η ίδια διαχωρίστηκε από την Αυστραλία πριν περίπου 85-60 εκατομμύρια χρόνια. Το ηπειρωτικό αυτό τμήμα είναι πολύ χαμηλό και μακρύ, έκτασης 3.500.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, με τη Νέα Ζηλανδία, το Νησί Νόρφολκ που ανήκει πολιτικά στην Αυστραλία και τη Νέα καληδονία ως τα μόνα εκτεθημένα σημεία της, αν και σε παγετώδεις περιόδους, οπότε η στάθμη της θάλασσας έπεφτε, αποκαλυπτόταν μεγαλύτερο μέρος της. Η Νέα Καληδονία έφτασε κοντά στην παρούσα θέση της πριν περίπου 50 εκατομμύρια χρόνια, με αρκετές γεωλογικές ανακατατάξεις μέχρι περίπου 1,8 εκατομμύρια χρόνια πριν. Τα υπόλοιπα νησιά είναι πιο πρόσφατα – τα Νησιά της Πίστης είναι κοραλιογενή που αναπτύχθηκαν σε κορυφές βυθισμένων ηφαιστείων του τόξου Βανουάτου ή Νέων Εβρίδων, τα Νησιά του Μάθιου και του Χάντερ είναι ηφαιστειογενή στο νοτιότερο άκρο του τοξου αυτού, και τα Νησιά Τσέστερφιλντ είναι ανυψωμένοι ύφαλοι. Μόνο η Μεγάλη Γη είναι ορεινή, με μια οροσειρά που διασχίζει το νησί κατακόρυφα στο μέσο, με 5 κορυφές άνω των 1,500 μέτρων, με ψηλότερο βουνό το Μον Πανί ύψους 1.628 μέτρων, ενώ υπάρχουν και μικρότερα βουνά και κορυφογραμμέςπρος άλλες κατευθύνσεις. Το νησί είναι μακρόστενο με κατεύθυνση από τα βορειοδυτικά στα νοτιοανατολικά, έκτασης 16.372 τετραγωνικών χιλιομέτρων, μήκους μόλις 350 χιλιομέτρων και πλάτους 70 χιλιομέτρων στο πλατύτερο σημειο. Έχει λίγα ποτάμια και λίμνες, με μεγαλύτερο τον ποταμό Ντιαότ, μήκους 100 χιλιομέτρων, ο οποίος έχει λεκάνη απορροής 620 τετραγωνικα χιλιόμετρα και εκβάλλει στα βορειοδυτικά, ακολουθώντας τους δυτικούς πρόποδες του Μον Πανί. Όπως και σ’άλλα παρόμοια τροπικά μέρη με ρηχές θάλασσες, μεγάλο μέρος της Μεγάλης Γης, του Νησιού των Πεύκων και γειτονικών νησιών περικλείονται από έναν κοραλιογενή ύφαλο, το φραγματικό ύφαλο της Νέας Καληδονίας, δημιουργώντας μία από τις μεγαλύτερες λιμνοθάλασσες στον κόσμο, έκτασης 24.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το σύμπλεγμα είναι αρκετά απομονωμένο, με απόσταση περίπου 1.200 χιλιομέτρων από την Αυστραλία, 1.500 χμ από τη Νέα Ζηλανδία, 1.800 χμ από τη Νέα Γουινεά και 1.300 χμ από τα Φίτζι. Βρίσκεται στο νότιο άκρο της τροπικής ζώνης, με συντεταγμένες 21Ί30΄ νότιο γεωγραφικό πλάτος και 165Ί30΄ ανατολικό γεωγραφικό μήκος, οπότε το κλίμα είναι τροπικό, αν και μετριάζεται από τους αληγείς νοτιοδυτικούς ανέμους του Ειρηνικού. Οι εποχές είναι κατά βάση δύο, η βροχερή ή το καλοκαίρι με θερμοκρασίες γύρω στους 27-30 βαθμούς Κελσίου, και η ξηρή ή ο χειμώνας, με θερμοκρασίες γύρω στους 20-23 βαθμούς, οι οποίες είναι αντίθετες σε σχέση με τις δικές μας, αφού το Σύμπλεγμα βρίσκεται στο Νότιο Ημισφαίριο. Σπάνια η θερμοκρασία ξεπερνά τους 30 βαθμούς, και κατά την ξηρή περίοδο μπορεί να πέσει κάτω από τους 15 βαθμούς το βράδυ. Κατά τη βροχερή περίοδο η Νέα Καληδονία πλήττεται από κυκλώνες και τροπικές καταιγίδες, που αν και δεν προξενούν τεράστιες καταστροφές συχνά, πάντοτε αποτελούν κίνδυνο. Μετά από μία τέτοια καταιγίδα του 1994 επανανακαλύφθηκε και το λοφιοφόρο γκέκο, το οποίο θεωρούταν εξαφανισμένο από το 1866! Η οροσειρά ανακόπτει το μεγαλύτερο μέρος των βροχών, που πέφτουν στα ανατολικά και στα υπόλοιπα νησιά, μετατρέποντας το δυτικό τμήμα και μεγάλο μέρος του νότιου, το οποίο καλλιεργείται περισσότερο, σε ένα ημιξηρο ενδιαίτημα με υπομεσογειακό κλίμα, που αρχικά καλυπτόταν με σαβάνα, σκληροφυλλα δάση και θαμνότοπους, αν και με την ανθρώπινη δραστηριότητα τα ενδιαιτήματα αυτά έχουν περιοριστεί. Οι περιοχές στα ανατολικά και στα ψηλότερα υψόμετρα, σχεδόν όλο το Νησί των Πεύκων, καθώς και τα μεγαλύτερα των υπολοίπων νησιών καλύπτονται με πυκνά τροπικα δάση που κρύβουν τεράστια βιοποικιλότητα.
Οι βιολόγοι διαφωνούν με τους γεωλόγους όσον αφορά την αρχαιότητα της Νέας Καληδονίας. Αν και η βάση του συμπλέγματος προέρχεται από τη Ζηλανδία, σύμφωνα με γεωλογικές αναλύσεις μπορεί όλη η Νέα Καληδονία να ήταν βυθισμένη μέχρι 50 ή και 30 εκατομμύρια χρόνια πριν, ή τουλάχιστον ένα μικρό μέρος εμφανίστηκε πριν 50 εκατ. Χρόνια, κι ακολούθησε η ανύψωση περισσότερων τμημάτων πριν 30 εκατ. Χρόνια, και πιθανόν το όλο σύμπλεγμα ξαναβυθίστηκε σχεδόν όλο ή εξολοκλήρου πριν 23 εκατ. Χρόνια. Στην παρούσα φάση η Νέα Καληδονία δεν κινδυνεύει να ξαναβυθιστεί, αφού βρίσκεται σε φάση ανύψωσης. Η προέλευση μεγάλων τμημάτων της από το βυθο της θάλασσας δε μπορεί ν’αμφισβητηθεί, αφού τα υπερβασικά της πετρώματα έχουν υποθαλάσσια προέλευση, αλλά οι βιολόγοι διαφωνούν στο ότι όλη η Νέα Καληδονία είχε βυθιστεί, επειδή πολλά είδη της είναι αρχαιότερα της υποτιθέμενης ανύψωσής της, χωρίς ζωντανούς συγγενείς σε γειτονικές περιοχές που θα δικαιολογούσαν την πρόσφατη διασπορά τους από εκεί. Γι’αυτό έχει προταθεί μια μέση λύση, η θεωρία των μεταπληθυσμών, σύμφωνα με την οποία ποτέ η Νέα Καληδονία δε βυθίστηκε εντελώς, αλλά πάντα υπήρχαν μέρη της πάνω απ’την επιφάνεια της θάλασσας όπου διασώζονταν οι οργανισμοί της, και σε περιόδους ανύψωσης μεγαλύτερων εκτάσεων, την επαναποίκιζαν. Όπως και αν έγιναν τα πράγματα, σήμερα η Νέα Καληδονία λειτουργεί ως κιβωτός όπου έχουν επιβιώσει αλλού εξαφανισμένα είδη, ενώ άλλα έχουν εξελιχθεί σε πλήρη απομόνωση. Αν και υπάρχει επικοινωνία με άλλες περιοχές, με ανταλλαγές αρκετών ειδών, το σύμπλεγμα είναι αρκετά απομονωμένο για τα περισσότερα φυτά και χερσαία ζώα. Η βιοποικιλότητά της είναι υπερβολικά μεγάλη αναλογικά με το μέγεθός της, φαινόμενο που πιθανότατα οφείλεται στα πολλαπλά περιβάλλοντα – από ορεινά δάση έως παραθαλάσσιοι βάλτοι και σαβάνες – που δημιουργεί το πλούσιο ανάγλυφο το οποίο επηρεάζει και το κλίμα, καθώς και στην ποικιλία εδαφών, με αρκετή εξέλιξη νέων φυτικών ειδών στα υπερβασικά εδάφη. Η Χλωρίδα του Συμπλέγματος είναι η πλουσιότερη στον κόσμο, με μεγαλύτερη ποικιλία ειδών ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο από κάθε άλλον τόπο, ενώ 5 οικογένειες (Amborellaceae, Oncothecaceae, Papracrypyiaceae, Phellinaceae και Strasburgiaceae), 107 γένη και 3.380 είδη ενδημούν στη Νέα Καληδονία και πουθενά αλλού. Υπολογίζεται ότι περίπου το 75% των νεοκαληδόνιων φυτικών ειδών είναι ενδημικά. Πολλά από τα φυτικά είδη της περιοχής είναι αρχαία ή σπάνια, και η χλωρίδα, ιδίως στα πιο δασώδη μέρη, μοιάζει μ’αυτήν του ύστερου Κρητιδικού και του πρώιμου Καινοζωικού. Σε πολλά μέρη του Συμπλέγματος έχει διατηρηθεί το λεγόμενο δαφνοδάσος, μια μορφή υποτροπικού δάσους με αειθαλή λειόφυλλα φυτά, που πριν τις έντονες παγετώδεις περιόδους και την επακόλουθη ψύχρανση και ψύξη του κλίματος, κάλυπτε μεγάλο μέρος του υποτροπικού και θερμού εύκρατου κόσμου. Η μεσόγειος κάποτε καλυπτόταν από΄τέτοια δάση, που σήμερα έχουν επιβιώσει μόνο στις Κανάριες Νήσους και σε προστατευμένες παράκτιες περιοχές. Η δάφνη είναι από τα λίγα φυτά που απέμειναν απ’αυτήν τη χλωρίδα. Η Νέα Καληδονία είναι το τροπικό μέρος με τον μεγαλύτερο αριθμό ειδών κωνοφόρων, ενώ στα περισσότερα τέτοια μέρη τα φυτά αυτά έχουν εκδιωχθεί σε ψυχρότερες τοποθεσίες. Αραουκαριοειδή (το γένος Araucaria μόνο έχει 13 ενδημικά είδη), ποδοκαρποειδή και κυπαρισσοειδή κωνοφόρα μπορούν να βρεθούν στα περισσότερα ενδιαιτήματα του νησιού. Πολλές αραουκάριες έχουν προσαρμοστεί στα υπερβασικά πετρώματα, ενώ άλλα είδη έχουν εξελιχθεί κατά μοναδικό τρόπο, όπως το ημιυδρόβιο κωνοφόρο Falcatifolium taxoides ή το μόνο γνωστό παρασιτικό κωνοφόρο Parasitaxus usta. Η κύκας Cycas seemannii είναι το μόνο κυκαδόφυτο των νησιών, η οποία μπορεί να βρεθεί και σε γειτονικά συμπλέγματα. Στα ανθοφόρα φυτά, η κατανομή των οικογενειών παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, αφού το ποσοστό μανολιοειδών και παρόμοιων αρχαίων κλάδων σε σχέση με πιο σύγχρονα μονοκοτυλήδονα ή δικοτυλήδονα είναι μεγαλύτερο από άλα μέρη του κόσμου. Στη Νέα Καληδονία επίσης απαντάται η αμπορέλα (Amborella trichopoda), το μόνο μέλος της τάξης της, απόγονος του αρχαιότερου κλάδου των ανθοφόρων φυτών. Έχει πολλά προγονικα χαρακτηριστικά, όπως στροβιλόμορφα και ελαφρώς διαφοροποιημε΄να άνθη και ξύλο χωρίς ξυλώδεις σωλήνες, σαν αυτό των περισσότερων γυμνόσπερμων. Πολλά άλλα μέλη της χλωρίδας είναι απομεινάρια της χλωρίδας της Γκοντβάνας, όπως το γένος οξιάς Nothofagus, με μέλη στην Αυστραλία, στη Νότια Αμερική και κάποτε στην Ανταρκτική. Φίκοι, φοίνικες, πάνδανοι, αυστραλιανά φυτά όπως γρεβιλέες και μελανολεύκες, και πολλά άλλα είδη επίσης φύονται στον τόπο αυτόν. Ορισμένες σύγχρονες οικογένειες παγκόσμιας εξάπλωσης, όπως τα αγρωστώδη, οι ορχιδέες, τα μπανανοειδή και τα αροειδή, έχουν σχετικά μικρή αντιπροσώπευση στη Νέα Καληδονία. Η ποικιλία σε βρύα, λυκόφυτα και φτέρες είναι επίσης μεγάλη, με αρκετά ενδημικά είδη. Η φτέρη Cyathea intermedia είναι η ψηλότερη δενδρώδης φτέρη στον κόσμο. Η τοξικότητα πολλλών υπερβασικών εδαφών του νησιού έχει εμποδίσει τα περισσότερα εισαγόμενα είδη να εισβάλουν σ’εκείνα τα οικοσυστήματα. Στην πραγματικότητα κάποιες περιοχές είναι τόσο πλούσιες σε βαρέα μέταλλα, που ιθαγενή φυτά έχουν εξελιχθεί να τα υπερσυσωρεύουν σε ρητίνες ή χυμούς ως άμυνα κατά των χορτοφάγων. Στα ξηρότερα και πιο καλλιεργούμενα μέρη ωστόσο, αρκετά εισαγόμενα είδη φυτών έχουν προσαρμοστεί κι εξαπλωθεί στο τοπικό οικοσύστημα. Η υπερβόσκηση και η επέκταση των καλλιεργήσιμων εκτάσεων έχουν κατακερματίσει επικίνδυνα το σκληρόφυλλο ξηρό δάσος, που κάποτε κάλυπτε μεγάλες εκτάσεις του ανατολικού τμήματος του Νησιού, ενώ η εξώρυξη νικελί αποτελεί απειλη για πολλά ενδιαιτήματα. Μετά την άφιξη των Ευρωπαίων, έχουν καταγραφει εξαφανίσεις 5 ειδών φυτών, και πολλλά άλλα απειλούνται, περιορισμένα πλέον σε μικρούς πληθυσμούς.
Η θάλασσα επίσης σφύζει από ζωή χάρη στους κοραλιογενείς υφάλους. Στην πραγματικότητα η δραστηριότητα στους υφάλους είναι τόσο μεγάλη, που δημιουργεί θόρυβο, ο οποίος χρησιμεύει ως στοιχείο προσανατολισμού για μικρά πολλών ζωικών οργανισμών ώστε να βρουν εύκολα το περιβάλλον τους. Πολλά μικρά ψάρια, μαλάκια, εχινόδερμα και φύκη είναι ενδημικά, ενώ καρχαρίες, σαλάχια, φάλαινες, η θαλάσσια αγελάδα ντούγκονγκ (Dugong dugon), θαλάσσιες χελώνες και θαλάσσια φίδια συχνάζουν ή αναπαράγονται στα νερά του Συμπλέγματος, και θαλασσοπούλια φωλιάζουν σε ακτές απομονωμένων περιοχών σε τεράστιους αριθμούς. Υπάρχουν ακόμα και ορισμένα αρχαία είδη, όπως ο ενδημικός ναυτίλος Nautilus macromphalus, ένα από τα 4 εναπομείναντα είδη ναυτίλων και τα 6 των ναυτιλοειδών (το άλλο γένος είναι ο Allonautilus), τα μόνα εναπομείναντα οστρακοφόρα κεφαλόποδα μαλάκια, με επίμηκες μακρύ όστρακο χωρισμένο σε διαμερίσματα, στα οποία προσθαφαιρούν αέρα για να ρυθμίζουν την πλευστότητά τους. Η ομάδα εμφανίστηκε στο Παλαιοζωικό, και μετά από μια περίοδο ακμής, έχασε τα περισσότερα είδη της κατά τη μεγάλη Περμοτριαδική Εξαφάνιση πριν 250 εκατ. Χρόνια, έπειτα οι αμμωνίτες εξαπλώθηκαν εις βάρος της, αλά μετά τη μεγάλη εξαφάνιση στο τέλος του Κρητιδικού πριν 65 εκατ. Χρόνια και την επακόλουθη εξαφάνιση των αμμωνιτών, ανέκαμψε κάπως, για να καταστραφεί σχεδόν ολοκληρωτικά με την ψύχρανση του κλίματος στις τελευταίες παγετώδεις περιόδους. Επίσης ενδημούν σφουγγάρια των κρητιδικών κλάδων lithistideae και tetractinellideae, το πτεροβράγχιο ημιχορδωτό Cephalodiscus graptolitoides, το οποίο μοιάζει με τους γραπτόλιθους του Παλαιοζωικού, και το γλυφειοειδές δεκάποδο Laurentaeglyphea neocaledonica, το οποίο ανακαλύφθηκε μόλις το 2005, και μαζί με το είδος Neoglyphea inopinata των Φιλιππίνων, αποτελούν τα δύο τελευταία είδη της μεσοζωικής κυρίως υπεροικογένειας των γλυφειοειδών. Πιθανολογείται ότι υπάρχουν πολλά ακόμα άγνωστα είδη στις θάλασσες της Νέας Καληδονίας, τα οποία ίσως ανακαλυφθούν στο μέλλον.
Στην ξηρά και στα γλυκά νερά υπάρχει ακόμα μεγάλη ποικιλία ζώων. Στις λίμνες και στα ποτάμια μπορούν να βρεθούν ασπόνδυλα όπως σφουγγάρια γλυκού νερού και διάφορα μαλάκια και καρκινοειδή, ενώ και τα χερσαία ασπόνδυλα είναι υπερποικίλα. Έως τώρα, έχουν περιγραφεί 200 είδη χερσαίων σαλιγκαριών, με το μεγαλύτερο τον Placostylus fibratus, ο οποίος μπορεί να ξεπεράσει τα 15 εκατοστά σε μήκος και τα 100 γραμμάρια σε βάρος, και πάνω από 4.000 είδη εντόμων και 200 αραχνών, εκ των οποίων πολλά είναι ενδημικά. Η οικογένεια Brachystichidae είναι η μόνη ενδημική οικογένεια αραχνών σ’ένα μικρό νησί. Υπάρχουν επίσης ενδημικά σκουλήκια, ακάρεα, σκορπιοί κι άλλα μικροασπόνδυλα, και το βέβαιο είναι ότι θα περιγραφούν πολλά περισσότερα στο μέλλον. Στα γλυκά νερά μπορούν να βρεθούν πολλά ψάρια, με πιο αξιοσημείωτο τον νεοκαληδόνιο γαλαξία (Galaxias neocaledonicus), ο οποίος ζει στις λίμνες Λακ αν Ουί και Γκραν Λακ, και είναι το βορειότερο μέλος του γένους του, το οποίο ενδημεί σε νότια μέρη της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας, της Αφρικής και της Ν. Αμερικής. Χερσαια αμφίβια και θηλαστικά δεν υπήρξαν στο Σύμπλεγμα ποτέ, αν και με την έλευση του ανθρώπου κατέφθασαν. Ο μονος βάτραχος σήμερα είναι το είδος Litoria aurea, ενώ από θηλαστικά έχουν εισαχθεί αρουραίοι, ελάφια, γάτες, γουρούνια και σκυλιά, τα οποία βλάπτουν το οικοσύστημα. Το ηλεκτρικό μηρμύγκι Wasmania auropunctata επίσης έχει εισαχθεί, και απειλεί τους πληθυσμούς πολλών ασπονδύλων και μικρών σπονδυλωτών, ιδίως σε σπάνια είδη ή σε μικρές περιοχές. Τα γηγενή θηλαστικά είναι μονο 9 είδη νυχτερίδας – 4 φρουτοφάγες μεγανυχτερίδες και 5 εντομοφάγες μικρονυχτερίδες -, που κατέφφθασαν γεωλογικά πρόσφατα διά αέρος. Χωρίς πολλά θηλαστικά λοιπόν, πουλιά και ερπετά πήραν κάποιους απ’τους ρόλους τους, τα οποία γι’αυτόν το λόγο έχουν εξελιχθεί σε διάφορα ιδιαίτερα είδη. Από τα 100 είδη πουλιών, τα 22 είναι ενδημικά. Μεταξύ αυτών βρίσκεται το καγκού (Rhinochetos jubatus), ένα γερανόμορφο που ανήκει σε δική του οικογένεια, χωρίς ζώντες κοντινούς συγγενείς. Έχει σχεδόν χάσει την ικανότητα πτήσης του, και σε συνδυασμό με το χαμηλό αναπαραγωγικό του ρυθμό, είναι ιδιαίτερα ευάλωτο σε σαρκοφάγα θηλαστικά. Ένα ακόμα καγκού υπήρχε πριν την έλευση του ανθρώπου, το οποίο εξαφανίστηκε απ’το πολύ κυνήγι. Άλλα ιδιαίτερα πουλιά είναι το μεγαλύτερο περιστέρι παγκοσμίως (Ducula goliath), το περιστέρι Drepanoptila holosericea, τα παπαγαλάκια του γένους Eunymphicus, το παπαγαλάκι Cyanorhamphus saisetti, το οποίο εξελίχθηκε στα υπόλοιπα μέλη του γένους γειτονικών συμπλεγμάτων, και ο νεοκαληδόνιος κόρακας (Corvus monduloides), το εξυπνότερο ζώο του συμπλέγματος, με ικανότητα κατασκευής πολύπλοκων εργαλείων. Μερικά είδη γερακιών, καθώς και ο μπούφος, είναι τα μόνα αρπακτικά των Νησιών.
Το Σύμπλεγμα ακόμα έχει ν’αναδείξει μια τεράστια ποικιλία ερπετών, με τα 60 από τα 70 είδη και τα 11 από τα 23 γένη ενδημικά. Δύο ομάδες σαυρών κυριαρχούν – οι σκίγκοι και τα γκέκο, ενώ τα φίδια είναι μόνο τρία. Ο βόας του Ειρηνικού Candoya bibroni και το τυφλό φίδι των Νησιών της Πίστης (Rhamphotyphlus wileyi) βρίσκονται στα Νησιά της Πίστης, ενώ το παρθενογενετικό τυφλό φίδι Rhamphotyphlops braminus που εισήχθει από τον άνθρωπο έχει βρεθεί στο Νησί των Πεύκων. Οι σκίγκοι και τα γκέκο έχουν τεράστια ποικιλία για το μέγεθος της επικράτειας. Τα γκέκο είναι δύο οικογενειών, οι γκεκονίδες, οι οποίοι κατέφθασαν γεωλογικά πιο πρόσφατα, και ορισμένα είδη ίσως ήρθαν με τον άνθρωπο, και η παλιά αυστραλιανή οικογένεια των διπλοδακτυλιδών, η οποία έχει πολλά ιδιαίτερα είδη, εξειδικευμένα για συγκεκριμένα περιβάλλοντα με περίεργες προσαρμογές και καμουφλάζ. Τα γκέκο αυτά είναι παγκοσμίως γνωστά, επειδή πολλά από τα είδη διατηρούνται και αναπαράγονται ευρέως στην αιχμαλωσία. Αν θυμάστε απ’την αρχή του θέματος, είχα πει πως έχω ένα λοφιοφόρο γκέκο. Το λοφιοφόρο γκέκο (Correlophus ciliatus) λοιπόν είναι ένα απ’αυτά τα είδη, γύρω στα 20 εκατοστά με δύο πλευρικά λοφία που ξεκινούν από το κεφάλι και σταματούν στη λεκάνη. Επανανακαλύφθηκε το 1994, αφού θεωρούταν εξαφανισμένο για 128 χρόνια. Άλλα είδη είναι το γκέκο των Σαρασίνων (Correlophus sarasinorum), λεπτότερο και πιο εδαφόβιο απ’το λοφιοφόρο, το γκέκο των Μπελέπ (Correlophus belepensis), παρόμοιο με το λοφιοφόρο ενδημικό των Μπελέπ, το βρυοφόρο γκέκο ή τσαούα (Mniarogekko chahoua), ένα μεγάλο γκέκο γύρω στα 25 εκατοστά με σχέδια που θυμίζουν φλοιό με βρύα πάνω του για καμουφλάζ στους κορμούς, το ωτιοφόρο γκέκο (Rhacodactylus auriculatus), πιο σαρκοφάγο απ’τα υπόλοιπα με δύο προεξοχές σαν αυτάκια στο κεφάλι του, το γιγάντιο νεοκαληδόνιο γκέκο (R. leachianus), με την ποικιλία της Μεγάλης Γης το μεγαλύτερο γκέκο παγκοσμίως – έως 45 εκ σε μήκος και ως και 700 γραμ σε βάρος -, το τραχύρυγχο γκέκο (R. trachyrynchus), γύρω στα 30 εκ, κάτοικος μεγαλύτερων υψομέτρων και ωοζωοτόκο ως προσαρμογή στο άστατο δροσερό κλίμα, τα 4 είδη του γένους Eurydactylodes, προσαρμοσμένα να ζουν σε πυκνούς θάμνους και λεπτά κλαδιά, τα 12 είδη του γένους Bavayia, που ζουν σε ξηρότερες περιοχές κ.ά. Οι διπλοδακτυλίδες κατέφθασαν πολύ νωρίς ή ανέκαθεν υπήρχαν στο Σύμπλεγμα, και είναι πολύ πιθανό να υπήρχαν εκεί από το πολύ πρώιμο Καινοζωικό ή και το ύστερο Κρητιδικό, απ’όπου στη συνέχεια μετέβησαν κάποια είδη στη Νέα Ζηλανδία, εξελισσόμενα στα εξίσου ιδιαίτερα νεοζηλανδικά γκέκο. Για τους σκίγκους, οι οποίοι ανήκουν στην πολύ διαδεδομένη οικογένεια των λυγοσωμιδών, δεν έχω βρει πολλές πληροφορίες. Αξιοσημείωτο γένος είναι οι φοβοσκίγκοι (Phoboscincus) με δύο είδη, το P. garnieri της Μεγάλης Γης που φτάνει τα 30 εκ, και το σπανιότατο P. bocourti που έχει απομείνει μονο στο Νηςί των Πεύκων και θεωρούταν εξαφανισμένο μετά την περιγραφή του από ένα δείγμα του 1870, αλλά επανανακαλύφθηκε το 2003. Φτάνει τα 50 εκατοστά και φέρει κυρτά δόντια, υποδηλώνοντας σαρκοφαγικές τάσεις, κάνοντάς το έτσι το μεγαλύτερο χερσαίο σαρκοφάγο ζώο του νησιού μετά την εξαφάνιση των μεγαλύτερων από τους ανθρώπους.
Εκτός από τα ζώα που εξαφάνισαν οι ιθαγενείς μέχρι το 1500, ελάχιστες εξαφανίσεις έγιναν μετέπειτα και στη σύγχρονη εποχή, αν και πολλά είδη έχουν περιορισμένη εξάπλωση κι άλλα απειλούνται σοβαρά. Τα οικοσυστήματα στο δυτικό ξηρό τμήμα του νησιού, όπου βρίσκεται ο μεγαλύτερος ανθρώπινος πληθυσμός, αλλά και πολλά δάση απειλούνται από την υλοτομεία, τη γεωργία, την υπερβόσκηση και τα εισαγόμενα είδη. Πιο συγκεκριμένα τα ηλεκτρικα μηρμύγκια, οι αρουραίοι και τα άγρια σκυλιά, που έχουν εισχωρήσει μέσα στα δάση, αποτελούν τις μεγαλύτερες βιωτικές απειλές. Παρόλα αυτά, μεγαλύτερη απειλή απ’όλες είναι η εξώρυξη νικελίου σε μεγάλη κλίμακα, η οποία αποδασώνει μεγάλες περιοχές, αφήνοντάς τες σαν έρημα χωράφια με μπάζα, τα χώματα που εκτοπίζονται λασπώνουν τα ποτάμια, και η μόλυνση φτάνιε ως τους κοραλιογενείς υφάλους. Αν και η κυβέρνηση της Γαλλίας και της Νέας Καληδονίας προσπαθούν να μειώσουν την καταστροφή, αυτό΄δε φαίνεται να αποδίδει. Λέγεται πως περιβαλλοντικοί εμπειρογνώμονες και μελη περιβαλλοντικών οργανώσεων που πήγαν στο Νησί για να εκτιμήσουν την κατάσταση εξαναγκάστηκαν να φύγουν. Απ’ό,τι φαίνεται, η Γαλλία προσπαθεί να διατηρήσει την καλή της εικόνα μπροστά στους πανόπτες οφθαλμούς της Ευρωπαϊκής ένωσης, αλλά στις άκρες του κόσμου που δεν παρακολουθεί κανείς, εξακολουθεί να προσπαθεί να μειώσει τα κόστη της εξώρυξης όςο γίνεται, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Κάθε χώρα θα το έκανε αυτό, όχι μονο η Γαλλία. Δυστυχώς όπου δύναται να γίνει μεγάλο και γρήγορο κέρδος και δεν εξετάζει κανείς την παραγωγή μπορεί να κάνει ο καθένας ό,τι θέλει. Δεν υπάρχουν ηθικές συνειδήσεις και τα λοιπά. Υπάρχουν προστατευόμενες περιοχές στη Νέα Καληδονία, αλλά είναι μικρές κι ασύνδετες μεταξύ τους, με συνολική κάλυψη της επικράτειας μόλις κατά 3%. Πιστεύω πως με΄τα την ανεξαρτητοποίηση η κατάσταση θα γίνει πολύ χειρότερη πάντως.
Τουρισμός υπάρχειστη Νέα Καληδονία, αν και λιγότερο ανεπτυγμένος από τα γειτονικά συμπλέγματα. Το ταξίδι είναι λίγο λιγότερο από 24 ώρες με το αεροπλάνο, σκεφτείτε πόσο με το καράβι! Εκεί υπάρχουν δυνατότητες για όλους, από χουζούρεμα στις παραλίες μέχρι ιστιοπλοΐα, πεζοπορία, ορειβασία κλπ. Πόλος έλξης είναι επίσης και το πολιτιστικό κέντρο Ζαν Μαρί Τζιμπάου, το οποίο αποτελεί το κέντρο της πολιτιστικής ζωής των Κανάκ, στην πρωτεύουσα. Σχεδιάστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Ρέντζο Πιάνο, με στοιχεία της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής των καλύβων των Κανάκ, αν και είναι χτισμένο με μοντέρνα υλικά σε μνημειώδες μέγεθος, κι εγκαινιάστηκε το 1998. Το όνομά του το πήρε από τον πρώην αρχηγό του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος Ζαν Μαρί Τζιμπάου, ο οποίος δολοφονήθηκε το 1989, και είχε το όραμα ίδρυσης ενός τέτοιου κέντρου για την ενοποίηση των Κανάκ. Η έξαλλη συμπεριφορά δεν είναι ανεκτοί από τους αρχηγούς των Κανάκ, και πέρα από συγκεκριμένες κοσμοπολίτικες παραλίες απαγορεύεται. Οπότε όχι γυμνόστηθες, μίνια ή γκέι όργια μπροστά στο απέραντο γαλάζιο του Ειρηνικού. Αυτά είναι για την Ταϊλάνδη, την Καραϊβική και τη Μύκονο. Η επίσκεψη επίσης σε ιερές τοποθεσίες των Κανάκ προϋποθέτει την άδειά τους. Απ’ό,τι έψαξα, σχετικά λίγη Έλληνες έχουν επισκεφθεί το μικρό αυτό΄Σύμπλεγμα στη μέση του πουθενά. Το επισκέπτονται πολλοί Αυστραλοί, ιδίως όσοι θέλουν να βελτιώσουν τα γαλλικά τους. Όπως και σ’άλλες γαλλόφωνες περιοχές, λίγοι μιλούν αγγλικά δυστυχώς. Για κάποιον παράξενο λόγο, πολλά νιόπαντρα ζευγάρια Γιαπωνέζων πηγαίνουν εκεί για μήνα του μέλιτος. Το ταξίδι εκεί είναι όπως προς ευρωπαϊκή χώρα, αλ΄λα με κάποιες διαφορές. Δε χρησιμοποιείται ευρώ εκεί, αλλά το φράγκο Ειρηνικού, με ισοτιμία 1.000 φράγκα για 8 ευρώ. Δεν ξέρω για΄τι οι Γάλλοι έχουν φτιάξει αυτό το σύστημα. Η Νέα Καληδονία είναι 9 ώρες μπροστά απ’τη Γαλλία, άρα 8 ώρες μπροστά απ’την Ελλάδα. Όταν κάποτε πάω εκεί, θα σας πω πως είναι. Θα ήθελα να ταξιδέψω ως εκεί με το ιστιοπλοϊκό, αλλά είναι λίγο δύσκολο αυτό. Α, και ξέχασα τους συνδέσμους για τα ιστολόγια, μετά από αυτήν τη μικρή εισαγωγή, την οποία ετοιμαζα για τέσσερις μέρες, συλλέγοντας πληροφορίες από τα ίδια τα ιστολόγια, τη Βικιπαίδεια, και από σελίδες για τη βιοποικιλότητα, τη δημογραφία και τον πολιτισμό της Νέας Καληδονίας. Εδώ είναι το ιστολόγιο για το διάστημα 2012-2015 και εδώ αυτό για το διάστημα 2005-2007.
Καλή περιήγηση!

Γεια σας. Έπειτα από ένα μήνα και λίγο επανεμφανίζομαι στο Ιστολόγιο, και παρά τις ανησυχίες που ίσως είχατε, δεν έπαθα τίποτα. Απλώς κάποιες φορές σε τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα λειτουργίας ενός ιστολογίου, είναι λογικό να απουσιάζω για λιγότερο ή περισσότερο χρόνο για οποιονδήποτε λογο. Στην προκειμένη περίπτωση είτε δεν είχα χρόνο, είτε, όταν είχα, ένιωθα πως πιεζόμουν και δεν έγραφα άρθρα. Άλλοτε τεμπέλιαζα συνειδητά ωστόσο και δεν έγραφα τίποτα. Τι έγινε, μήπως υπάρχει κάποιο νευροβιολογικό πρόβλημα; Παρόλα αυτά κατά διαστήματα έμπαινα για να ελέγξω τα σχόλια. Με χαρά βλέπω επίσης ότι η επισκεψιμότητά μου είναι καλή, και όλα πάνε όπως και πριν.
Λοιπόν αυτό το διάστημα δεν έγιναν και πάρα πολλά συνταρακτικά πράγματα. Τη δεύτερη βδομάδα του Πάσχα πήγα στη Ρουμανία εκδρομή, αλλα αυτό θα το καλύψω σε επόμενο άρθρο. Στο παρόν άρθρο θέλω απλώς να παρουσιάσω ορισμένες ενδιαφέρουσες ιστοσελίδες που βρήκα ή επανανακάλυψα στο Διαδίκτυο, που, ως αναμενόμενο, μπορεί να είναι ουδέτερες ή πλήρως βαρετές για άτομα που δεν έχουν παρόμοιες ανησυχίες μ’εμένα.

Why evolution is true

Αυτό το μεγάλο, συχνά ενημερούμενο ιστολόγιο είναι απ’τα πιο γνωστά ιστολογία σχετικά με την εξέλιξη. Δημιουργός του είναι ο Jerry A. Coyne, καθηγητής στο Τμήμα Οικολογίας και Εξέλιξης του Πανεπιστημίου του Σικάγο των ΗΠΑ και μέλος της Επιτροπής Γενετικής και της Επιτροπής Εξελικτικής Βιολογίας του ίδιου Πανεπιστημίου. Ο Κόιν έλαβε πτυχείο στη Βιολογία από το Κολλέγιο William and Mary, έπειτα κέρδισε το διδακτορικό του πάνω στην εξελικτική βιολογία στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1998, εργαζόμενος στο εργαστήριο του Richard Lewontin. Μετά από ένα μεταδιδακτορικό στο εργαστήριο του Timothy Prout στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Ντέιβις, ανέλαβε την πρώτη του ακαδημαϊκή θέση ως επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, και εισήχθει στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο το 1996. Η μελέτη του εστιάζει κυρίως στη διαδικασία προέλευσης των ειδών, διακριτών δηλαδή αναπαραγωγικά απομονωμένων ομάδων πληθυσμών, εξετάζοντας την εξέλιξη φραγμών κατά του υβριδισμού μεταξύ αποκλινόντων αλλά συγγενικών πληθυσμών κάνοντας γενετικές αναλύσεις στις φρουτόμυγες του γένους Drosophila (πολύ γνωστό μοντέλο). Έχει εκδώσει ως τώρα περί τις 110 επιστημονικές εργασίες και 80 άλλα άρθρα, κριτικές βιβλίων, και στήλες. Επίσης είχε συγγράψει ένα βιβλίο με τον τίτλο Speciation (Ειδογένεση) μαζί με τον H. Allen Orr, αν και το έργο που τον έκανε ευρέως διάσημο είναι το ομώνυμο με τον τίτλο του ιστολογίου βιβλίο του (Γιατί η εξέλιξη είναι αλήθεια), όπου αποδεικνύει την ύπαρξη και δράση της εξελικτικής διαδικασίας, αντλώντας πειστήρια από πολλούς επιστημονικούς κλάδους, από τη μοριακή βιολογία μέχρι τη γεωλογία. Το βιβλίο θεωρείται κλασικό πλέον, κι έχει λάβει άπειρες θετικές κριτικές.
Δυστυχώς βρισκόμαστε ακόμα στη θέση που πρέπει συνεχώς ν’αποδεικνύουμε την εξέλιξη, λες και πρόκειται για κάτι το δυσνόητο. Ιδίως στην Αμερική, μια χώρα χωρισμένη σε φιλελεύθερους και θρησκευτικούς φονταμενταλιστές, οι δεύτεροι, είτε με το θρησκευτικό δημιουργισμό, είτε με τον πιο επιστημονικοφανή εφυή σχεδιασμό, αντιτίθενται έντονα στη θεωρία αυτήν, σαν να επρόκειτο για αστήρικτη υπόθεση, επειδή αντιβαίνει στην πίστη τους. Παρόλο που φαίνεται εύκολη η καταπολέμησή τους, στην πραγματικότητα είναι ένα δύσκολο έως αδύνατο εγχείρημα, αφού, ως συνήθως, αυτοί που νικούν δεν είναι αυτοί που φέρουν την αλήθεια, αλλά αυτοί που υψώνουν περισσότερο τις φωνές τους και κατορθώνουν ν’ακουστούν απ’τους φορείς εξουσίας, γι’αυτό και βλέπουμε συχνά δημιουργιστές να προωθούν τις απόψεις τους στα μμε, και πολλές φορές να έχουν ακραίες απαιτήσεις, όπως το αίτημα για ισοτιμία των πεποιθήσεών τους με την εξελικτική θεωρία στα σχολεία! Στην Ευρώπη γενικά οι άνθρωποι είναι πιο ανοιχτόμυαλοι και δεν έχουν τέτοια προβλήματα, αν και σποραδικά εμφανίζονται κι εδώ. Στην Ελλάδα η διαφωνία αυτή σχεδόν δεν υπάρχει, μολονότι κατά καιρούς η εξέλιξη δέχεται κάποιες επιθέσεις από έντονα θρησκευτικούς κύκλους. Το βιβλίο αυτό λοιπόν πιθανότατα δε στοχεύει σ’αυτήν την ομάδα φανατικών, αφού πολύ δύσκολα θ’άλλαζαν τις απόψεις τους, τόσο δύσκολα που νομίζεις πως εθελοτυφλούν μόνο και μόνο για νά’χουν την ψευδαίσθηση πως ανήκουν σε μια ομάδα που καταπολεμά το κακό, αλλά θα βοηθούσε ήδη κάποιον που αγαπά τη βιολογία και διαβάζει για την εξέλιξη. Μπορείτε να το αγοράσετε από το Διαδίκτυο αν θέλετε.
Εξαιτίας λοιπόν αυτών των φανατικών – οι Αμερικάνοι πολύ εύστοχα τους αποκαλούν «θρησκευτικά καρύδια (religious nuts)”, αφού, όπως και τα καρύδια, αντιστέκονται πολύ σε κάθε πίεση, αλά μόλις σπάσουν, αποδιοργανώνονται πλήρως -, πολλά άρθρα του ιστολογίου έχουν το χαρακτήρα πολεμικής προς τη θρησκεία ή το δημιουργισμό. Επίσης υπάρχουν πολλά άρθρα για την εξέλιξη, διάφορες νέες κι ενδιαφέρουσες επιστημονικές μελέτες, και φωτογραφίες ή άρθρα αναγνωστών. Ακόμα απ’το περιεχόμενο κατάλαβα πως ο συγγραφέας αγαπάει πολύ τις γάτες και προσπαθεί να μάθει πολωνικά. Επειδή είναι αδελφό WordPresss κι αυτό, μπορώ να σχολιάσω πολύ εύκολα κι έχω σχολιάσει λίγες φορές. Επισκεφθείτε το ιστολόγιο εδώ.

Ρώτησε ένα βιολόγο

Η βρετανική σελίδα «Ask a biologist» είχε αρχικά το σκοπό βοηθήματος για μαθητές σχολείου ως προς τις απορίες τους πάνω στη βιολογία, αλλά πλέον μπορεί να υποβάλει οποιοδήποτε βιολογικά σχετιζόμενο ερώτημα οποιοσδήποτε. Αποτελεί μια σύμπραξη ειδικών, κυρίως καθηγητών πανεπιστημίου, σε διάφορους τομείς της βιολογίας, από μοριακοί βιολογία μέχρι παλαιοντολογία. Κάποιοι των ειδικών είναι διαδικτυακά διάσημοι με τα ιστολόγια τους οπως ο Βρετανός Darren Naish με το ιστολόγιό του ζωολογία τετραπόδων, ή ο Αμερικανος Dave Hone με ένα ιστολόγιο για τους αρχόσαυρους. Τα ερωτήματα είναι ταξινομημένα κατά κατηγορία, και η απαντήσεις δίνονται κάτω απ’το ερώτημα με τη μορφή διαλόγου. Τα μόνα μειονεκτήματα είναι η μη ικανότητα απάντησης απ’τον ερωτώντα ή κάποιον άλλον που δεν είναι γραμμένος στους ειδικούς. Μπορείτε να επισκεφθείτε τη σελίδα ή και να ρωτήσετε εδώ.

Μια βιογραφία της αυστραλιανής ηπείρου

Υπάρχει τόπος εξωτικότερος και αρχεγονότερος της Αυστραλίας; Μάλλον ΄΄όχι. Αν και μοναδικά στοιχεία μπορούν να εντοπιστούν σε κάθε μέρος του κόσμου, η Αυστραλία συγκεντρώνει πολλά τέτοια. Όπως το μεγαλύτερο μέρος του φλοιού της γης, έτσι και η Αυστραλία αποτελείται στον πυρήνα της από πανάρχαια πετρώματα ηλικίας 1-2 και πλέον δισεκατομμυρίων ετών, αλλά εξαιτίας της χαμηλής γεωλογικής της δραστηριότητας, μεγάλο μέρος της δεν ανανεώνεται, αλλά διαβρώνεται αφήνοντας εκτεθημένες στην επιφάνεια τεράστιες εκτάσεις παλαιών πετρωμάτων. Η διάβρωση αυτή επίσης την έχει κάνει αρκετά χαμηλή, και με έδαφος φτωχό σε θρεπτικά συστατικά. Το κλίμα της είναι απρόβλεπτο, και μέσα σ’αυτόν τον αλλόκοτο κόσμο οι ζωντανοί οργανισμοί της έχουν αναπτύξει διάφορες παράξενες προσαρμογές για ν’ανταπεξέλθουν. Οι άνθρωποί της την εποίκησαν πολύ νωρίς μετά την έξοδο του σύγχρονου ανθρώπου από την Αφρική, και διατηρούν ως σήμερα πολιτιστικές παραδόσεις δεκάδων χιλιάδων ετών. Όταν ήταν μέλος της νότιας υπερηπείρου Γκοντβάνας μέχρι 45 εκατομμύρια χρόνια, βίωσε πολλές κλιματικές μεταβολές, κατά τη μετακίνησή της από τον ισημερινό προς τους πόλους και πάλι πίσω. Ως προστατευμένη χερσόνησος της τότε υπερηπείρου, διέσωζε είδη που αλλού εξαφανίζονταν, κάτι που διευκολύνθηκε έπειτα με την απομόνωσή της. Κατά το Καινοζωικό, διαχωρίστηκε από την Ανταρκτική, διασπαζόταν σε νησιά όταν το κλίμα θερμαινόταν και η στάθμη της θάλασσας ανέβαινε και ενωνόταν με την Τασμανία και τη Νέα Γουινέα (προεκτάσεις της) όταν το κλίμα ψύχραινε και η στάθμη της θάλασσας κατέβαινε, βίωσε την ψύχρανση και ξήρανση του πλανήτη κατά το ύστερο καινοζωικό, δέχτηκε την πρώτη ανθρώπινη επίθεση, έπειτα την επίθεση των Ευρωπαίων, κι ακόμα δεν έχασε το χαρακτήρα της. Άραγε τι θα γίνει με την προβλεπόμενη επανένωση των ηπείρων μετά από 400 εκατομμύρια χρόνια;
Η σελίδα αυτή λοιπόν, με δημιουργό το Mike H. Monroe, πραγματεύεται την πορεία της Αυστραλίας μέσα στο χρόνο εξετάζοντάς την από γεωλογική, κλιματολογική, υδρολογική, βιολογική και ανθρωπολογική σκοπιά. Ο άνθρωπος αυτός πραγματικά έχει κάνει κολοσσιαίο έργο συγκεντρώνοντας τόσο πολύ χρήσιμο υλικό από βιβλια, επιστημονικά άρθρα και κάθε γωνιά του Διαδικτύου για όλους εμάς, και γι’αυτό θα πρέπει να τον συγχαρούμε.
Στη σελίδα αυτήν είχα σκοντάψει κάποτε παλιά, αλά την ξέχασα έπειτα, ώσπου την ανακάλυψα πάλι πρόσφατα. Πέρασα αρκετό χρόνο διαβάζοντας διάφορα άρθρα της, κυρίως όσον αφορά την κατάστασή της στο Παλαιοζωικό, την πανίδα της και τα ήθη και έθιμα των Αβοριγίνων, αν κι έχω διαβάσει άρθρα απ’όλες τις ενότητες. Τα κείμενα είναι ευανάγνωστα και επιστημονικά τεκμηριωμένα με πηγές, και σίγουρα έχουν μεγάλη επισκεψιμότητα. Γι’αυτό το λόγο εξεπλάγην όταν βρήκα ένα άρθρο που ανέλυε την ανεπιστημονική υπόθεση ότι τα μονοτρήματα εξελίχθηκαν από πουλιά που έχασαν την πτήση τους. Τα μονοτρήματα είναι βέβαια γνήσια θηλαστικά, απλώς γεννούν αυγά όπως οι πρόγονοί τους. Το μόνο χαρακτηριστικό που τα κάνει να μοιάζουν με πουλιά είναι το ανεξάρτητα εξελιγμένο έντονα οστεοποιημένο κρανίο τους με το μακρύ ρύγχος, κάθε άλλο στοιχείο ομοιότητας είναι κληρονομημένο από τον κοινό πρόγονο όλων των σημερινών αμνιοτών, και ερπετών/πουλιών και θηλαστικών. Τέτοιες περίεργες εξελικτικές θεωρίες διατυπώνονται κατά καιρούς, και θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι το βιολογικό αντίστοιχο των συνομωσιολογικών θεωριών στην ιστορία. Για παράδειγμα, υπάρχει μια θεωρία που υποστηρίζει ότι νέες μορφές εμφανίζονται με υβριδισμό δύο εντελώς διαφορετικών προγονικών ειδών, και μια άλλη που ισχυρίζεται πως πρόγονοι όλων των ζώων ήταν κάτι μικρά, υδρόβια, δίποδα ανθρωποειδή όντα! Φυσικά κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν τις δίνει ιδιαίτερη σημασία, συνήθως τις διαβάζουμε για να γελάμε. Επειδή δεν ανέφερε ξεκάθαρα το άρθρο πως αυτό είναι υππόθεση που δεν υποστηρίζεται από κανέναν σήμερα, θα μπορούσε πολύ εύκολα κάποιος να δεχτεί το περιεχόμενο ως αληθές. Έτσι έστειλα στο διαχειριστεί γρήγορα ένα ιμέιλ εξηγώντας του το πρόβλημα, και μου υποσχέθηκε πως θα το αλλάξει, αφού η σελίδα του χρησιμοποιείται και από μαθητές και φοιτητές για τις εργασίες τους, οπότε θα μπορούσε νά’ναι μεγάλο πρόβλημα αυτό. Σε άλλα άρθρα πάντως της σελίδας για τα μονοτρήματα, δε γίνεται κανένας λόγος γι’αυτήν τη μπαρούφα. Επισκεφθείτε τη σελίδα εδώ.

Listverse (λιστοσύμπαν)

Μια σελίδα για όποιον θέλει να μαθαίνει πληροφορίες σε βολικά λιστάκια αριθμημένων στοιχείων. Το περιεχόμενο είναι περί παντός επιστητού οργανωμένη σε κατηγορίες. Η σελίδα αυτή μπορεί να είναι διασκεδαστική, μπορέι όμως να γίνει και πολύ τρομακτική, αφού πολλές λίστες της αγγίζουν το απόκοσμο, το μακάβριο ή το αστυνομικό, και γίνεται ακόμα τρομακτικότερη από τον τρόπο εμφάνισης των στοιχείων, επειδή δεν μπορείς να ξέρεις εκ των προτέρων αν το επόμενο αντικείμενο της λίστας θα είναι κάτι αβλαβές ή ένα αποσυντεθημένο πτώμα, ένα μουμιοποιημένο παιδάκι χωμένο σε κάποιο μπαούλο ενός εγκαταλελειμένου σπιτιού ή μερικά διασκορπισμένα ανθρώπινα μέλη σε μια χωματερή. Ακόμα χειρότερα είναι το βράδυ, με σβηστά φώτα. Προσοχή: κίνδυνος εθισμού! Επισκεφθείτε τη σελίδα εδώ.

Εξάντας

Το ιστολόγιο αυτό είναι του Χρήστου Γκιόλμα από το Βόλο, πλοιάρχου του εμπορικού ναυτικού για πολλά χρόνια – ξεκίνησε να μπαρκάρει από το 1976 -, ο οποίος έχει γυρίσει όλον σχεδόν τον κόσμο με τα πλοία. Θα διαβάσετε ταξιδιωτικές αφηγήσεις και θα δείτε καταπληκτικές φωτογραφίες και βίντεο από τους τόπους που έχει επισκεφθεί. Η ναυτική ζωή ωστόσο δεν είναι ωραία, ακόμα και με τις σημερινές τεχνολογικές ανέσεις, γι’αυτό και συχνά θα δείτε πως συναντά δυσκολίες στην πορεία του. Το ιστολόγιο ενημερώνεται συχνά. Μπορείτε να το επισκεφθείτε εδώ. Το ιστολόγιο το βρήκα εντελώς τυχαία με την εξής αναζήτηση στο γκουγκλ: «πουτάνες λιμάνια». Φυσικα έγινε από ιστορικό ενδιαφέρον και μόνο, μην με παρεξηγήσετε.

Καλή περιήγηση σας εύχομαι!

Ενημέρωση 3/1/2015: Βρήκα αφιέρωμα για τον μπλόγκερ του Εξάντα από την εφημερίδα Το Βήμα του 2011, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Η αργκό, λέξη γαλλικής προέλευσης, δηλώνει γενικά όλες εκείνες τις εκφράσεις της καθομιλουμένης που χρησιμοποιούμε για γρήγορη ή εύκολη επικοινωνία, για μαγκιά κλπ, συνήθως σε ανεπίσημο περιβάλλον. Μπορεί να δηλώνει επίσης την κωδικοποιημένη ομιλία διάφορων περιθωριακών ομάδων (τοξικομανείς, φυλακισμένοι, πόρνες κλπ). Εξαιτίας του περιβάλλοντος χρήσης της, ανέκαθεν οι ανώτεροι κύκλοι κάθε κοινωνίας, που ιστορικά μας έχουν αφήσει και τα περισσότερα γραπτά μνημεία, εκτός του ότι την απέφευγαν, δεν τη θεωρούσαν άξια καταγραφής. Από την αρχαιότητα για παράδειγμα όσον αφορά το δικό μας πολιτισμό, κύρια πηγή τέτοιου λεξιλογίου είναι ο Αριστοφάνης, ο οποίος, μέσα στα πλαίσια της κομωδίας, χρησιμοποιούσε τέτοιες εκφράσεις, αλλά γενικά, μολονότι δεν έγραφαν σε υπερβολικά επίσημη γλώσσα – τέτοιος διαχωρισμός μεταξύ επίσημης και καθομιλουμένης σχεδόν δεν υπήρχε τότε, κάποιοι μπορεί απλώς νά’γραφαν πιο καλλιτεχνικά -, οι αρχαίοι συγγραφείς απέφευγαν τέτοια φρασεολογία, εκ΄τος από λιγοστές περιπτώσεις. Αργότερα, κατά την ελληνιστική και τη Βυζαντινοί εποχή οι διάφοροι λεξικογράφοι, συγκεντρώνοντας λέξεις του καιρού τους και παλαιότερες,
κατέγραφαν αρκετές τις καθομιλουμένης
στα λεξικά τους, ωστόσο αυτό δεν ήταν ο κύριος σκοπός τους. Παρά το μικρό αριθμό των πηγών, τα τότε έργα παραμένουν χρήσιμα, εντούτοις δε μπορούν να μας δώσουν επαρκή εικόνα των κοινωνικών στρωμάτων που δημιούργησαν αυτήν την ομιλία. Η μελέτη των λαϊκών αυτών ιδιωμάτων είναι αρκετά πρόσφατη, με κυριότερο εκπρόσωπο στην πρόσφατη νεοελληνική ιστορία τον
Ηλία Πετρόπουλο,
ο οποίος πέθανε μόλις το 2003 σε ηλικία 75 ετών. Ως προς τις περιθωριακές ομάδες ωστόσο, η μελέτη είναι πολύ εκτενέστερη, ξεκινώντας από το 19ο αιώνα με τους μεγάλους Ευρωπαίους κοινωνιολόγους, εποχή όχι τυχαία, αφού τότε παρατηρήθηκε μεγάλη αύξηση του αστικού πληθυσμού στην Ευρώπη εξαιτίας της Βιομηχανικής Επανάστασης, κι επομένως έξαρση της εγκληματικότητας, άρα η μελέτη αυτών των ομάδων βοηθούσε το σύστημα στην αντιμετώπιση του εγκλήματος/καταπίεση των χαμηλότερων τάξεων.

Η μελέτη και καταγραφή της αργκό πάντως μας βοηθά στην κατανόηση του τρόπου ζωής και των ανησυχιών των δημιουργών της, και με τη σύγκρισή της με παλαιότερες μορφές της καθομιλουμένης, μπορούμε να εξαγάγουμε συμπεράσματα για τις αλλαγές στις τάσεις μιας κοινωνίας. Πέρα απ’αυτό, με την καταγραφή τέτοιων καθημερινών εκφράσεων, καταγράφεται κατά κάποιον τρόπο στην ιστορία ο πολιτισμός όλης αυτής της ανώνυμης ομάδας άσημων απλών ανθρώπων κάθε κοινωνίας, άνθρωποι που έρχονται και φεύγουν χωρίς να επιφέρουν καμία αλλαγή, μονάδες απλές που όμως αποτελούν το μεγαλύτερο και ζωτικότερο μέρος της. Ευτυχώς σήμερα ως προς αυτό το θέμα είμαστε σε πολύ καλύτερη θέση από παλαιότερα, εφόσον πολύ μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού έχει πρόσβαση στη γραφή, κι ως εκ τούτου μπορεί ν’αφήσει το αποτύπωμά του, όσο ασήμαντο κι αν είναι αυτό, στο παγκόσμιο αρχείο, και με τη βοήθεια του Διαδικτύου αυτό γίνεται ακόμα ευκολότερα. Ενώ πολύ παλιά έγραφε ένας στους 1000, ας πούμε, υπό την οπτική γωνία συνήθως της ανώτερης τάξης, σήμερα στις περισσότερες χώρες του κόσμου μπορεί να γράφει σχεδόν ο οποιοσδήποτε και να κάνει τις απόψεις του γνωστές στο κοινό μέσω του Ίντερνετ, κι ακόμα κι αν αρκετά απ’αυτά τα αρχεία χαθούν στο μέλλον, σίγουρο είναι πως θα μείνουν πολύ περισσότερα απ’ό,τι παλιά. Τώρα μπορεί να φαινεται πως ξεφεύγω απ’το αρχικό θέμα, αλλά δεν ξεφεύγω? η αργκό εκφράζει την καθημερινή ζωη, μέρος του πολιτισμού που παραμελούταν συστηματικά σ’όλη την ιστορία.

Φυσικά σήμερα υπάρχουν αρκετά λεξικά της καθομιλουμένης για πολλές γλώσσες. Εδώ θ’ασχοληθώ μόνο με δύο γνωστά διαδικτυακά, ένα της ελληνικής κι ένα της αγγλικής.

Το ελληνικό λεξικό είναι το γνωστό
Slang.gr,
(slang = αργό στα αγγλικά) Ένας μεγάλος δικτυακός τόπος όπου ο καθένας μορεί να γίνει μέλος και να συμβάλει στην ανάπτυξή του με νέες καταχωρήσεις ή σχόλια. Εκεί καταχωρίζονται ορισμοί αδόκιμων όρων, εναλλακτικοί ορισμοί δόκιμων όρων και λήμματα της αργκό, με χιουμοριστικό ή και σοβαρό ύφος. Συνήθως σε κάθε λήμμα υπάρχει ετυμολογία, σημασία ή σημασίες, παράδειγμα και συχνά σχόλια άλλων χρηστών. Προς το παρόν υπάρχουν περίπου 23344 ορισμοί για 20343 λήμματα από 8746 χρήστες. Η σελίδα αυτή είναι πραγματικό λεξικό, όπου μπορείτε να βρείτε από τις πιο γνωστές λέξεις, π.χ. «μαλάκας» έως και τις πιο άγνωστες και σπάνια χρησιμοποιούμενες. Υπάρχουν επίσης εκφράσεις παλαιότερων εποχών ή και άλλων γλωσσών. Το καλύτερο λεξικό της ελληνικής αργκό.

Το αντίστοιχο αγγλικό είναι μια πολύ μεγαλύτερη και χαώδης σελίδα, αν σκεφτούμε
Πόσες μπαρούφες
έχουν πετάξει οι Αμερικανοί μόνο μέσα σε μία ταινία ή σ’ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα, Αυτό που θα λέγαμε nonsence. Ανέβηκε το 1999 από τον πρωτοετή φοιτητή πληροφορικής Aaron Beckham, με σκοπό να γίνει ένα πλήρες λεξικό της αγγλικής αργκό, αλλά σήμερα εκεί μπορεί να βρεθεί οποιαδήποτε λέξη και φράση, όσο βλακώδης κι αν είναι. Για παράδειγμα υπάρχουν ξεχωριστά λήμματα για «bloop”, “bloop bloop” και “bloop bloop bloop”, που βασικά σημαίνουν μπλουπ και τίποτε άλλο. Δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει σαφής ορισμός για κάθε λήμμα, και μια μερική περιγραφή αρκεί, κι επίσης οι διάφορες ερμηνείες συνδέονται μ’άλλα λήμματα και ούτω καθεξής. Ακόμα δεν έχω βγάλει άκρη εκεί. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει μέλος και να γράψει. Προς το παρόν υπάρχουν γύρω στα 7 εκατομμύρια καταχωρίσεις, με 2000 νέες κατά μέσο όρο καθημερινά. Είναι το
Urban Dictionary (αστικό λεξικό).

Έχω ένα θέμα με τη συλλογή διάφορων γνωμικών, αποφθευγμάτων και παροιμιών, γι’αυτό εδώ στο Ιστολόγιο θα βρείτε πολλά τέτοια άρθρα. Θα σας παρουσιάσω λοιπόν μια σελίδα η οποία περιέχει τεράστιο θησαυρό τέτοιων ρήσεων, οργανωμένο κατά κατηγορίες, και ως προς αυτόν που τα είπε (Πλάτων, Σωκράτης, Χριστός, Σέξπιρ, Δαρβίνος, Στάλιν κλπ) ή το περιβάλλον που έχουν εκφραστεί (αρχαιοελληνικά, εκκλησιαστικά, λαΪκά, λογοτεχνικά, φιλοσοφικά κλπ), και ως προς θέμα (σοφοία, σχέσεις ανθρώπων, έρωτας, επιστήμη, τέχνη, φιλία, πόλεμος κλπ). Είναι το
Γνωμικολογικόν,
απ’όπου νομίζω πως στο παρελθόν είχα λάβει κάποιο υλικό για άρθρο μου. Σ’αυτήν τη σελίδα, όπως θα περιμένατε, ξόδεψα αρκετό χρόνο κι ακόμα δεν την έχω ψάξει όλη.

Αλλά να μην ξεχάσουμε επίσης και τα
βικιφθεύγματα,
πρόγραμμα της ομάδας των προγραμμάτων βίκι (wiki projects), το οποίο επίσης συλλέγει αποφθεύγματα και τα κατηγοριοποιεί ανά θέμα και συγγραφέα.

Πριν μερικές μέρες, ψάχνοντας για εληνικά άρθρα να παραθέσω στην παρωδία συζήτησης για την εξέλιξη και το δημιουργισμό στο
Θέμα για τον Κάρολο Δαρβίνο
Στο fridge.gr, βρήκα μια αρκετά μεγάλη σελίδα με βιολογικά κι εξελικτικά θέματα. Η σελίδα είναι χωρισμένη σε ενότητες, κι επίσης φιλοξενεί στήλες συγγραφέων. Φαινομενικά είναι αρκετά μεγάλη με άρθρα θεματολογίας από νέες ιατρικές ανακαλύψεις κι εξέλιξη των οργανισμών, μέχρι ιστορία και προστασία του περιβάλλοντος από σχετικούς επιστήμονες. Ένα άρθρο που μου άρεσε πολύ ήταν αυτό για
Την κατάσταση της βιολογίας στην Ελλάδα,
Η οποία για κάποιον λόγο δε θεωρείται σημαντική επιστήμη. Γενικά η βιολογία δε θεωρείται υψηλή επιστήμη, κι αν δεν έχει να κάνει άμεσα με ιατρική ή βιοτεχνολογία δεν αναγνωρίζεται τόσο εύκολα, διότι δεν ασχολείται τότε τόσο πολύ με τα ανθρώπινα προβλήματα. Υψηλότερες επιστήμες στο μυαλό του κόσμου θεωρούνται η ιατρική για ευνόητους λόγους, καθώς και η φυσική, η οποία σχετίζεται με τα μαθηματικά και προσπαθεί να βρει τις αιτίες των πάντων στο σύμπαν, οπότε αυτοί που την εξασκούν συνήθως έχουν υψηλή νοημοσύνη. Με τη διάδοση του δαρβινισμού πιστεύω πάντως πως θ’αρχίσει ν’ανεβαίνει και η άποψη για τη βιολογία στην κοινή γνώμη.

Η σελίδα δυστυχώς αυτή για κάποιον λόγο έπαυσε να λειτουργεί, με τα περισσότερα άρθρα στο διάστημα 2008-2009, και κανένα μετά το 2009. Γιατί; Ξέρει κανείς τίποτα; Αν ξέρει, να μου κάνει ένα σχόλιο οπωσδήποτε. Θα μπορούσε να γίνει η μεγαλύτερη ελληνική σελίδα για βιολογικά κι εξελικτικά θέματα, αλλ’έκλεισε. Η σελίδα είναι το
Biology4u.gr,
Την οποία μπορειτε να επισκεφθείτε κανονικά.

Σημείωση: Το biology4u.gr δεν έχει σχέση με το
Physics4u.gr,
Το οποίο εκτός από φυσική καλύπτει βιολογία, περιβάλλον κλπ. Και βρίσκεται ακόμα υπό επιδιόρθωση απ’το καλοκαίρι.