Category: μυστικισμός


Τα πάντα είναι φανταχτερά στολισμένα. Στολισμένα δέντρα, κατασκευές με κλαδιά ταλαίπωρων γυμνόσπερμων κωνοφόρων και κουκουνάρια, Άγιοι Βασίληδες, έλκυθρα, τάρανδοι, αστεράκια, αγγελάκια, μπάλες και μπαλάκια, καρτουνώδεις φάτνες, ενίοτε κάπως παράξενες, χιονάκια, χιονάνθρωποι με καρότα κι άλλα χειμέρια σύμβολα που δεν τα βλέπουν ποτέ όσοι είναι στην ομώνυμη νάρκη, και βέβαια φωτεινά και πολύχρωμα λαμπιόνια παντού, που παίζουν κι εναλλάσσονται σε διάφορους τρελούς ρυθμούς. Όλοι οι άνθρωποι βγαίνουν έξω, και συρρέουν στα μαγαζιά για να αγοράσουν δώρα για τους δικούς τους, αδειάζοντας τις κάρτες τους. Από παντού ακούγονται τζινγκλ μπελς και γιορτινές μουσικές με κυρίαρχα ορισμένα γνωστά, κυρίως αμερικάνικα, άσματα, τα ίδια και τα ίδια κάθε χρονιά. Τα παιδιά χαίρονται, μπουκώνονται με γλυκάκια, και αδιμονούν για τα δώρα που θα λάβουν από τους γονείς τους ή τον Άι-Βασίλη, ανάλογα με το αναπτυξιακό τους επίπεδο. Αυτό είναι το ετήσιο καρναβάλι που αποκαλείται Χριστούγεννα. Μία παγκοσμιοποιημένη, εμπορευματοποιημένη γιορτή, που γιορτάζεται σ’όλο το δυτικό και σε πολλά μέρη του μη δυτικού κόσμου, χριστιανικού και μη. Εξαιρουμένων ίσως των ισλαμικών κρατών, η χειμερινή αυτή εορτή γιορτάζεται σχεδόν παγκοσμίως σήμερα. Και φυσικά ελάχιστος λόγος γίνεται για τη θρησκευτική της απαρχή από τους ελάχιστα ή μη θρησκευόμενους, αν και παρατηρείται ανεξήγητη αύξηση του ενδιαφέροντος για τους αναξιοπαθούντες του άδικου τούτου κόσμου και υποτυπώδεις κινήσεις υπέρ τους, με συχνή χρήση της κακοποιημένης έννοιας της αγάπης, από μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Μήπως αυτό πρόκειται για θαύμα; Για τους πιο θρησκευομενους όμως του κόσμου αυτού, τα Χριστούγεννα σηματοδοτούν τη γέννηση του Κυριου Ημών Ιησού Χριστού, ο οποίος γεννήθηκε υποτίθεται σε μία φάτνη (θαύμα ότι δεν τον δάγκωσαν ή και δεν τον έφαγαν τα ζώα) από μια παρθένα εγκυμονούσα του ναού (πολλοί άνθρωποι συνέρεαν στο ναό πάντως, και μην ξεχνάτε ότι η κοπέλα ήταν φτωχή), την οποία περιμάζεψε ένας ψυχοπονιάρης μαραγκός, ο οποίος πιθανότατα κατασκεύαζε φέρετρα, αγχόνες και κρεβάτια για τις ακολασίες των πλουσίων της εποχής. Οι πιο θρησκευόμενοι που έλεγα λοιπόν, αν και συχνά παραπονιούνται για την κατάπτωση της γιορτής των Χριστουγέννων, εξακολουθούν να μετέχουν των απολαύσεών της. Μπορεί να νηστέψουν από πριν και να κοινωνήσουν στην εκκλησία, αλλά θα ακούσουν και το τζινγκλ μπελ, θα φάνε μπόλικα γλυκά και θα στολίσουν το σπίτι τους με δέντρο και φωτάκια. Σε ακόμα πιο θρησκευόμενες μερίδες ή σε τόπους όπου ο χριστιανισμός ακο΄μα είναι πραγματική θρησκεία ωστόσο, τα Χριστούγεννα είναι κυρίως θρησκευτική εορτή. Είτε με την θρησκευτική είτε με την εκκοσμικευμένη μορφή της όμως, κατά γενική ομολογία η γιορτή αυτή θεωρείται χαρμόσυνο γεγονός που φωτίζει τις μουντές ζωές μας. Πώς την αντιμετωπίζουν όμως ακόλουθοι άλλων θρησκειών;

Πώς την αντιμετωπίζουν οι Εβραίοι για παράδειγμα, δεδομένου ότι αντιτίθενται έντονα, αν όχι μισούν, το χριστιανισμό; Θα περίμενε κανείς ότι μία χριστιανική γιορτή θα είναι αδιάφορη για τους οπαδούς άλλης θρησκείας, αλλά αυτό δεν ισχύει πάντοτε. Οι Ευρωπαίοι Εβραίοι, ζώντας ιστορικά σε ένα εχθρικό περιβάλλον για την πίστη τους, εξού και η απέχθειά τους για το χριστιανισμό, ανέπτυξαν διάφορα έθιμα για την Παραμονή των Χριστουγέννων, τα οποία είχαν σκοπό να τους προστατεύσουν από το κακό των ημερών, αλλά και για να τονώσουν τη δεισιδαιμονία τους όπως φαίνεται. Γι’αυτούς, η παραμονή των Χριστουγέννων είναι το λεγόμενο Nittel Nacht, μια μέρα καταραμένη.

Η φράση είναι γίντις, της γλώσσας που ομιλούσαν ιστορικά οι περισσότεροι Ευρωπαίοι Εβραίοι (Ασκενάζι), η οποία βασίζεται σε κάποια γερμανική διάλεκτο, με έντονες επιρροές από τα εβραϊκά, τα αραμαϊκά και από σλαβικές γλώσσες, και γράφεται με το εβραϊκό αλφάβητο. Η προέλευση της λέξης Nittel δεν είναι πλήρως εξακριβωμένη, αλλά ίσως προέρχεται από το λατινικό natalis, ο γενέθλιος, δηλαδή η γενέθλια νύκτα. Σύμφωνα με άλλη ετυμολόγηση, το νίτελ αποτελεί αρκτικόλεξο του Nischt Yiden Tarren Lernen, δηλαδή η νύκτα που οι ιουδαίοι δε μελετούν την Τορά, αν και πιθανότερη ετυμολογία είναι η πρώτη. Τέλος υπάρχει και η άποψη, ότι επειδή δεν ήθελαν οι χασιδιστές να αναφέρουν το όνομα του Ιησού, τον αποκαλούσαν «νατάλ», δηλαδή κρεμασμένο στα εβραϊκά, σύμφωνα με μια λανθασμένη ταλμουδική αφήγηση που υποστηρίζει ότι ο Χρισ΄τος απαγχονίστηκε και δε σταυρώθηκε. Η ημέρα αυτή είναι αποφράδα για τους Εβραίους, γιατί τότε γεννήθηκε ο Χριστός, η αρχή των παθημάτων τους για τους επόμενους αιώνες. Είναι μέρα όπου κυκλοφορούν δαίμονες, και σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις, και το ίδιο το πνεύμα του Χριστού, το οποίο θεωρείται δαιμονικό. Οι πονηρές αυτές δυνάμεις αποκαλούνται κλιπότ, δηλα΄δη κοχύλοια, γιατί προσκολλώνται ως κοχύλια στις δυνάμεις του καλού. Την ημέρα λοιπόν αυτή, απαγορεύεται η μελέτη της Τορά, των ιερών κειμένων του ιουδαϊσμού. Αν και η μελέτη της Τορά είναι υψίστης σημασίας για τον ιουδαϊσμό, ξεπερνώντας σε βαρύτητα πολλές άλλες εντολές, σε σημείο που ορισμένοι υπερορθόδοξοι πιστεύουν ότι και ο ίδιος ο Θεός μελετά Τορά για τις τρεις πρώτες ώρες της ημέρας – δεν γνωρίζει τα δημιουργήματά του δηλαδή; -, η πράξη αυτή πιστεύεται ότι ωφελεί πνευματικά όλον τον κόσμο, οπότε υπάρχει κίνδυνος να ωφεληθούν οι δαίμονες εκείνη τη μέρα. Αρκετοί Εβραίοι δεν κοιμούνται το βράδυ των Χριστουγέννων, μήπως και ονειρευτούν τη μελέτη της Τορά. Σύμφωνα με τη χασιδική παράδοση, όσοι μελετούν Τορά θα δουν σκυλιά στον ύπνο τους, τα οποία συμβολίζουν το κακό. Επίσης η συναγωγή ή ο χώρος μελέτης παραμένουν κλειστά, ακόμα κι αν είναι Σάββατο, και οι Εβραίοι παραμένουν στα σπίτια τους. Αυτός ο κανονισμός πιθανόν να τέθηκε σε ισχύ εξαιτίας του κινδύνου της θυματοποίησης των Εβραίων από τους χριστιανούς, η οποία κορυφωνόταν εκείνες της ημέρες θρησκευτικής κατάνηξης και συνοδού αλκοολικής μέθης, όπως ισχυρίζονται οι Εβραίοι τουλάχιστον. Ακόμα, απαγορεύεται τα ζευγάρια να έχουν σεξουαλική επαφή εκείνη τη νύχτα, διότι το παιδί που θα συλληφθεί θα γίνει αποστάτης ή νταβατζής.

Και τι κάνουν τότε οι Εβραίοι εκείνη τη μέρα; Πολλοί συνηθίζουν να περνούν το χρόνο τους παίζοντας χαρτιά ή σκάκι, ή παίζουν το ντράιντελ, ένα τυχερό παιχνίδι που παίζεται επίσης και στη Χανουκά. Στη συναγωγή παίζουν τυχερά παιχνίδια, αν είναι ανοιχτή. Απορίας άξιο είναι πότε προλαβαίνουν να μάθουν χαρτιά, σκάκι ή άλλα παιχνίδια, εφόσον η μελέτη της Τορά καταλαμβάνει τον περισσότερο διαθέσιμο χρόνο τους. Πολλοί επίσης αρέσκονται να διαβάζουν το Τολεντότ Γεσού, μια παρωδία του βίου του Ιησού Χριστού, όπου, μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότοι ο Κύριος Ημών γεννήθηκε από μία πόρνη, η οποία τον συνέλαβε όταν ήταν νιντά, δηλαδή σε εμμηνόρροια. Επίσης μπορεί να διαβάζουν άλλα, κοσμικά βιβλία, να κανονίζουν τα οικονομικα των επιχειρήσεών τους, να πληρώνουν λογαριασμούς, να κανονίζουν χρήματα για ελεημοσύνες, να κάνουν μικροεπιδιορθώσεις στο σπίτι, ή ακόμα και να ράβουν, αγαπημένη δραστηριότητα του έβδομου λουμπαβιτσιανού ραβίνου Μεναχέμ Μέντελ Σνέερσον, ο οποίος από λίγους οπαδούς του θεωρείται ο ίδιος ο Μεσσίας. Μία ακομα παραγωγική δραστηριότητα στην οποία επιδίδονται οι Εβραίοι εκείνη τη μέρα είναι το κόψιμο του χαρτιού τουαλέτας για τα Σάββατα της υπόλοιπης χρονιάς. Το τελευταίο δεν είναι αστείο. Το Σάββατο, οποιαδήποτε παραγωγική διαδικασία απαγορεύεται, συμπεριλαμβανομένου και του σχισίματος, οπότε απαγορεύεται και το σχίσιμο χαρτιού τουαλέτας. Άρα το Νίτελ Ναχτ, χωρ΄΄ις την ανάγκη μελετής της Τορά, ήταν μια ιδανική μέρα για την λύση αυτού του προβλήματος. Σήμερα ωστόσο, με τα ήδη κομμένα χαρτιά που διατίθενται στο εμπόριο γι’αυτόν το σκοππό, το έθιμο αυτό έχει σχεδόν εκλείψει.

Δεν είναι απολύτως γνωστό πότε ξεκίνησε το Νίτελ Ναχτ, όμως ο διακεκριμένος ταλμουδιστής ραβίνος Σαμουήλ Άιντες, γνωστός ως Μαχράσα στους κύκλους των γεσιβιστών, ήδη τηρούσε το Νίτελ Ναχτ από τα τέλη του 16ου αιώνα. Την τήρηση της ημέρας προώθησε ο μεγάλος μυστικιστής και ιδρυτής του χασιδισμού ραβίνος Μπάαλ Σεμ Τοβ το 18ο αι. Πολλοί ραβίνοι μετά απ’αυτόν προσέθεταν τους δικούς τους ιδιαίτερους κανόνες. Στα μέσα του 20ου αιώνα ωστόσο, οπότε οι σχέσεις χριστιανισμού και ιουδαϊσμού είχαν εξωμαλυνθεί, τα έθιμα του Νίτελ Ναχτ είχαν παραμεριστεί. Σήμερα, η γιορτή είναι άγνωστη στους περισσότερους Εβραίους και τηρείται μόνο από ορισμένους κύκλους σκληροπυρηνικών υπερορθόδοξων, κυρίως χασιδιστών.

Όπως και με άλλα ζητήματα, υπάρχουν αρκετές διαφωνίες γύρω από το Νίτελ Ναχτ. Υπάρχει για παράδειγμα διαφωνία για το πότε ακριβώς ξεκινά, δηλα΄δη από ποια ώρα ακριβώς θα πρέπει να σταματήσει ο ευσεβής ιουδαϊος τη μελέτη της Τορά, μεσημέρι, απόγευμα ή βράδυ της Παραμονής. Επίσης υπάρχει διαφωνία για την ημερομηνία τήρησης του Νίτελ Ναχτ, αφού οι δυτικοί έχουν την παραμονή στις 24 Δεκεμβρίου, ενώ οι περισσότερες ορθόδοξες χώρες στις 6 Ιανουαρίου. Συνήθως κάθε κοινότητα τηρεί το Νίτελ Ναχτ ανάλογα με την τοπική ημερομηνία εορτασμού των Χριστουγέννων, αν και οι πολύ ευσεβείς Εβραίοι το τηρούν και τις δύο ημερομηνίες για να είναι σίγουροι. Μια άλη διαφωνία αφορά το αν μια τέτοια μέρα θα πρέπει να τηρείται στη γη του Ισραήλ, η οποία θεωρείται άγια, με άλλους να μην το θεωρούν απαραίτητο κι άλλους να εξακολουθούν να την τηρούν. Τέλος μια άλλη διχογνωμία αφορά την απαγόρευση της μελέτης της Τορά. Επειδή η μελέτη της Τορά είναι το σημαντικότερο πράγμα, είναι αδιανόητο να ζητείται από κάποιον ευσεβή Εβραίο να την παραμερίσει για οποιονδήποτε λόγο. Οι υποστηρικτές της απαγόρευσης από την άλλη το δικαιολογούν ισχυριζόμενοι ότι και η τήρηση των ραβινικών κανόνων είναι επίσης Τορά, οπότε ουσιαστικά δεν παύουν να την μελετούν. Ταλμουδικός αχταρμάς όπως πάντα.

Πολλά από τα έθιμα του Νίτελ Ναχτ (απαγορεύσεις στη μελέτη της Τορά ή στο σεξ) είναι παρόμοια με αυτά της ημέρας του Τισά Μπιάβ, δηλαδή της εννάτης του μηνός Αβ, κατά την οποία μνημονεύεταιη καταστροφή των δύο ναών, της Ιερουσαλήμ κι όλα τα δεινά που έπληξαν τους Εβραίους ανά τους αιώνες. Σύμφωνα με ορισμένους μυστικιστές, η εννάτη του Αβ ήταν η πραγματική ημέρα γέννησης του Χριστού.

Αυτά λοιπόν πίστευαν κι έκαναν οι Εβραίοι τα Χριστούγεννα. Σκεφτείτε σε τι παράνοια ζούσαν καθημερινά! Προσεχώς πρέπει να ανεβάσω ακριβώς αυτό, τις δεισιδαιμονίες δηλα΄δή των Εβραίων των στετλ της Ευρώπης. Και το χειρότερο είναι ότι ακομα και σήμερα κάποιοι πιστεύουν ότι την παραμονή των Χριστουγέννων κυκλοφορούν δαίμονες, ότι υπάρχει πνεύμα του Ιησού Χριστού που τους επηρεάζει, ότι αν κόψεις χαρτί για να σκουπιστείς το Σάββατο έχει κάποια συνέπεια ή ότι το διάβασμα και ο σχολιασμός κάποιων αρχαίων κειμένων βελτιώνει τον κόσμο μας. Και το ακόμα ανησυχητικότερο είναι ότι αυτοί που πιστεύουν τα παραπάνω τυγχάνει να τρέφουν μίσος προς τους μη ιουδαϊους, τους οποίους αντιμετωπίζουν στην καλύτερη περίπτωση με καχυποψία. Θα μπορούσε άραγε το Νίτελ Ναχτ να καταδικαστεί ως ρατσιστικό γεγονός, ή είναι αντισημιτική αυτή η πρόταση; Γιατί αυτοί να κατακρίνουν το κάψιμο του Ιούδα για παράδειγμα ως αντισημιτικό έθιμο και να μη μπορούμε να κα΄νουμε εμείς το ίδιο σ’αυτούς;

Εύχομαι λοιπόν καλό Νίτελ Ναχτ σε όλους τους αναγνώστες μου. Παίξτε χαρτιά και φάτε όσο μπορείτε!

Πηγές:
πηγή 1
πηγή 2
πηγή 3
πηγή 4
πηγή 5
πηγή 6

Έμαθα ότι οι ισπανόφωνοι του Μεξικού, όταν θέλουν να πούνε φιλαράκια, παρέα κλπ λένε «κουάτες», ισπ. «cuates”. Το αρσενικό είναι «cuate” και το θηλυκό «cuata”, πληθ. «cuatas”. Το χρησιμοποιούν όπως ακριβώς εμείς θα λέγαμε φιλαράκια, αλλά σπανιότερα σημαίνει και διδυμάκια. Όπως φαίνεται, είναι από τις λίγες, η μοναδική δηλαδή που ξέρω εγώ, αργκό λέξεις που έχουν μυστικιστικό υπόβαθρο.

Η ετυμολογία ανάγεται στο νάουατλ «coatl”, με ασυνήθιστη διττή ερμηνεία, είτε φίδι είτε δίδυμος. Στην πραγματικότητα πολλές μεξικανοΪσπανικές λέξεις προέρχονται απευθείας απ’αυτήν τη γλώσσα, η οποία ομιλούταν από τους Αζτέκους και σχετιζόμενα φύλα σε μεγάλη περιοχή του σημερινού Μεξικού, οι οποίες όμως έχουν προσαρμοστεί στα ισπανικά και δε διακρίνονται εύκολα, αν και συνήθως όσες τελειώνουν σε –te (από –tl), έχουν πολλά j ή είναι τοπωνύμια που τελειώνουν σε –co, -tlan ή έχουν tl μέσα τους είναι τέτοιες. Λίγες τέτοιες λέξεις έχουν διαδοθεί απ’τα ισπανικά σε πολλές άλλες γλώσες, ώστε σήμερα να θεωρούνται διεθνείς, όπως τομάτα (από tomatl), τσίλι (από chilli), αβοκάντο (από ahacatl = όρχις), σοκολάτα (από zocolatl = πικρό νερό), οσελότος (από ocelotl = ιαγουάρος), αξολότλ (από axolotl = σκύλος του νερού), κογιότ (από coyotl), πεγιότ (από peyotl), κλπ.

Το «coatl” (προφέρεται «κόατλ», με ο μακρό), με το σπανιότερο και παλιότερο τύπο «cohuatl”, είναι το γνωστό συνθετικό σε πολλάονόματα αζτεκικω΄ν και ναουατλικών γενικότερα θεών, ανθρωπωνυμίων και τοπωνυμίων και στα περισσότερα λεξικά αποδίδεται ως όφις. Έτσι έχουμε Quetzalcoatl (Κετσαλκόατλ, ο μεγάλος φτερωτός όφις των μεσοαμερικανικών πολιτισμών), Mixcoatl (Μιξκόατλ ο νεφέλινος όφις που ταυτίζεται με το Γαλαξία και είναι ο θεός του κυνηγιού και των νομάδων), Cihuacoatl (σιουακόατλ, η γυναίκα φίδι του Κάτω Κόσμου), Coatepec (κοατέπεκ, ο τόπος του όρους των φιδιών, τοπωνύμιο), Coatzinco (Κοατσίνκο, ο τόπος του ιερού φιδιού), και πολλά ακόμα που δε θυμάμαι. Επίσης φίδι ήταν το σύμβολο μιας μέρας του μεσοαμερικανικού ημερολογίου, που συνδεόταν με το μεσοαμερικανικό θεό Κετσαλκόατλ. Για αυτόν θα γίνει λόγος παρακάτω, διότι έχει κεντρική σημασία στο συμβολισμό.

Από τα τόσα πολλά ονόματα που το περιέχουν, είναι προφανές ότι το φίδι είχε σπουδαία σημασία στη θρησκεία των νάουατλ φυλών. Στην πραγματικότητα το φίδι είναι ένα απ’τα παλαιότερα και πλέον διαδεδομένα σύμβολα παγκοσμίως, όπως και ο
σταυρός
Ή η σβάστικα, με πάμπολλες σημασίες. Επιστημονικά αυτό θα μπορούσε να εξηγηθεί από το ιδιαίτερο σχήμα του, διαφορετικό απ’αυτό άλλων ζώων της ξηράς, από συγκεκριμένες ιδιότητές του π.χ. η ικανότητά του ν’αλλάζει δέρμα ή το δηλητήριο κάποιων ειδών, ή από τον
αρχέγονο φόβο
Που συνήθως εμπνέει στους ανθρώπους. Ίσως τελικά ο φόβος αυτός να’ταν η πρώτη αιτία μυθοποίησης του ζώου αυτού, κι όλα τα υπόλοιπα να κατασκευάστηκαν αργότερα από προσπάθειες ερμηνείας του ζώου αυτού απ’τους πρωτόγονους. Έτσι σε πολλές θρησκείες, και συχνά άσχετες μεταξύ τους, αν και δεν πιστεύω πως υπάρχουν πραγματικά άσχετες θρησκείες, όλες ξεκίνησαν από μία αρχική, το φίδι έχει τη σημασία του κακού ή του εχθρού του καλού, π.χ. ο Κατηραμένος Όφις της εβραϊκής Γένεσης, ο αιγυπτιακός Άποφις που προσπαθεί να καταπιεί τον ήλιο ή ο αρχαιοελληνικός Πύθων, εχθρός του φωτεινού Απόλλωνα. Μια ακόμα μεγάλη τάση στην παγκόσμια μνυθοποίηση του φιδιού είναι η σύνδεσή του με τη σοφία και τη γνώση, κάτι που ίσως μας φαίνεται περίεργο, αφού το φίδι δε φημίζεται για τη νοημοσύνη του. Όπως και σ’άλλες περιπτώσεις όμως, άλλα μπορεί να’ταν τα χαρακτηριστικά που οδήγησαν σ’αυτήν τη σύνδεση, αν και δε θεωρώ απίθανο να υπερεκτίμησαν οι πρωτόγονοι τις ικανότητές του – εδώ υπάρχουν ακόμα σήμερα άνθρωποι που πιστεύουν ότι τα φίδια κυνηγάνε επίτηδες τους ανθρώπους για να τους δαγκώσουν! Ίσως το απλό και απέριττο σχήμα του, χωρίς άκρα και λοιπά πρόσθετα, να συμβολίζει την απόλυτη γνώση, ίσως πάλι η ακινησία του για πολύ καιρό να υποδηλώνει διαλογισμό, του οποίου σύμβολο ήταν στους απωανατολίτικους λαούς. Κατά μια άλλη υπόθεση, γιατί για τέτοια πράγματα μόνο υποθέσεις μπορούν να γίνονται, η στενή σχέση του φιδιού με το έδαφος και τα φυτά και τους μύκητες που βρίσκονται πάνω ή μέσα του, του δίνει τη γνώση των φαρμακευτικών, τοξικών ή ενθεογόνων/παραισθησιογόνων ιδιοτήτων τους, ενώ πολλές φορές το δηλητήριο του φιδιού συνδέεται με φαρμακευτικά ή δηλητηριώδη βότανα. Γι’αυτό και συχνά τα φίδια σχετίζονται με την ιατρική, όπως στην περίπτωση του Ασκληπιού, ή φυλάγουν αρχαία μυστικά, όπως στην περίπτωση του Πύθωνα, αλλά και σε πολλούς νεότερους θρύλους με φίδια που φυλάγουν θησαυρούς. Εναλλακτικά, η συμπεριφορά πολλών μεγάλων φιδιών να προστατεύουν την περιοχή τους, η οποία συνήθως βρίσκεται κοντά σε κάποια τρύπα στο έδαφος που μπορεί να’ναι δίπλα σε κάποιον ναό ή άλλο ιερό κτίσμα, μπορεί να’ταν αυτό που έδωσε την εντύπωση πως προσπαθούν να φυλάξουν κάποιο μυστικό.

Ως σύμβολο της σοφίας και της γνώσης λοιπόν, μπορούμε να βρούμε το φίδι σε πολλούς πολιτισμούς, από την Αίγυπτο, την Ελλάδα, την Εγγύς Ανατολή, μέχρι και την Ινδία και τις απωανατολικές χώρες. Συχνά από χθόνιο σύμβολο το φίδι αποκτά φτερά ή γίνεται κατακόρυφο, όπως σε κάποιες σέκτες του
γνωστικισμού,
για να δηλώσει την ουράνια ή την πνευματική γνώση. Στην Άπω Ανατολή παίρνει συχνά τη μορφή του κινέζικου δράκου (λονγκ), με διάφορους συμβολισμούς, με κυριότερους αυτούς της γονιμότητας, της αφθονίας, της ευημερίας, του ουρανού και κατ’επέκτασιν της βασιλικής εξουσίας. Παρόμοιοι ηλιακοί συμβολισμοί απαντώνται και σε διάφορες φυλές Ινδιάνων της Αμερικής, που μπορεί ή όχι να’χουν σχέση με τις ασιατικές πίστεις, απ’όπου άλλωστε προήλθαν αυτοί οι λαοί. Το φίδι επίσης κι εδώ έχει συμβολισμούς γονιμότητας, χθόνιων δυνάμεων αλλά και τη σημασία της πύλης του επίγειου με τον κάτω κόσμο, ιδίως σε φυλές της Νότιας Αμερικής (εδώ δεν υπάρχει σχέση με τον Ασκληπιό;). Δεν παύει ούτε κι εδώ όμως να’χει και την έννοια του κακού. Σε πολλές και διάφορες βορειοαμερικανικές φυλές για παράδειγμα, πιστευόταν ότι το πνεύμα του κροταλία μπορούσε να φέρει ξηρασία, πλημμύρες, φωτιές κι άλλες καταστροφές στους ανθρώπους.

Ως ουράνιο και ηλιακό σύμβολο το συναντούμε σε διάφορες βορειοαμερικανικές φυλές, όπως στους Νάτσες του Μισσισιπή, όπου παρέπεμπε στον ήλιο και κατ’επέκτασιν στον υιό του ήλιου, στον αρχηγό της φυλής δηλαδή – η εξουσία είναι θεΪκή. Στη Μεσοαμερική, στην περιοχή δηλαδή που περιλαμβάνει το Μεξικό, τη Γουατεμάλα και μέχρι περίπου το μέσο της Κεντρικής Αμερικής, όπου αναπτύχθηκαν μεγάλοι πολιτισμοί με συστηματική γεωργία και μεγάλες πόλεις, το φίδι είχε διάφορες σημασίες, όπως γονιμότητα (οι περισσότερες θεότητες της γης είχαν φίδια στις απεικονίσεις τους), βασιλική εξουσία (π.χ. η ζώνη του Ουιτζιλοπότστλι είχε έναν κροταλία), ή γνώση, τον ήλιο κλπ, με τη μορφή του θεού που στα νάουατλ λέγεται Κετσαλκόατλ. Ο φτερωτός αυτός όφις είχε μακρά και διαπολιτισμική ιστορία στη Μεσοαμερική, όπου προφανώς, αφού γεννήθηκε στον πολιτισμό των Ολμέκων, με την πρώτη του απεικόνιση σε μια ολμεκική στήλη του 900 π.Χ., διαδόθηκε σ’όλους τους επόμενους γειτονικούς πολιτισμούς, γι’αυτό συχνά οι μύθοι περί Κετσαλκόατλ τον παρουσιάζουν σαν νά’ρθε από άλλη χώρα με τους ανθρώπους του, ή να ταξίδεψε μακριά, αντίστοιχο με την ελληνοποίηση που κάναμε στους ξενόφερτους θεούς της δικής μας μυθολογίας, που συνήθως γεννιούνται ή ταξιδεύουν μακριά, π.χ. Διόνυσος, Άδονις. Το όνομά του θα’ταν προφανώς ίδιο για όλες τις γλώσσες της περιοχής, αφού και στα γιουκατεκικά μάγια λέγεται «κουκουλκάν», που είναι ταυτόσημης σημασίας με το νάουατλ όνομα. Σε παλαιότερες απεικονήσεις παρουσιαζόταν ως φίδι καλυμμένο με πούπουλα, σιγά-σιγά όμως απέκτησε ανθρώπινη μορφή με τη ζωόμορφη απεικόνιση να διατηρείται μόνο σε σύμβολα και συντομογραφίες. Συνήθως απεικονιζόταν ως γενειοφόρος γέροντας, φορώντας πολλές φορές τη μάσκα του ανέμου.

Ο Κετσαλκόατλ είναι αντίστοιχος του αρχαιοελληνικού Απόλλωνα και Προμηθέα ή του αιγυπτιακού Θωθ
(Ερμής ο Τρισμέγιστος)
Ως ο βασικός εκπολιτιστής θεός. Αυτός έδωσε στους ανθρώπους τη φωτιά, το καλαμπόκι, το ημερολόγιο, και όλες τις τέχνες που τον βοήθησαν να επιβιώσει και να ιδρύσει πολιτισμό. Επίσης είναι προστάτης των καλών τεχνών, των γραμμάτων και του ιερατικού λειτουργήματος. Οι δύο ανώτατοι αρχιερείς του κράτους των Αζτέκων άλλωστε έφεραν τον τίτλο του (Quetzalcoatl tlamacazqui), δηλαδή θυσιαστές του Κετσαλκόατλ. Κατά τα’άλλα ωστόσο το ιερατειο του Κετσαλκόατλ ήταν ξεχωριστό απ’αυτά άλλων λατρειών, με διαφορετικά έθιμα. Αναφέρεται σε μεταγενέστερους κώδικες ότι ο θεός αυτός απεχθανόταν τις ανθρωποθυσίες, αλλ’αυτό πιθανότατα αποτελούσε προσπάθεια χριστιανοποίησης του θεού για να γίνει αποδεκτός στους Ισπανούς. Ως ουράνια θεότητα, επίσης ήταν θεός του ανέμου «Ehecatl”, που μπορούσε να φέρει τα σύννεφα της βροχής, επομένως έμμεσα ήταν και θεός της γονιμότητας. Η μέρα του ανέμου στο ιερό ημερολόγιο ήταν υπό τη δική του προστασία. Κέντρο της λατρείας του στην κοιλάδα του Μεξικού ήταν το Cholollan ή ισπανικά Τσολούλα, που σημαίνει καταφύγιο όπου κατέφυγαν οι εναπομείναντες Τολτέκοι από την καταστροφή, όπου κατέφθαναν προσκηνητές απ’όλες τις φυλές της περιοχής. Εκεί υπάρχει ακόμα η μεγαλύτερη πυραμίδα στον κόσμο, χτισμένη διαδοχικά επί γενεές, με βάση μήκους 400 μέτρων, μεγάλο μέρος της οποίας ακόμα είναι θαμμένο κι ανεξερεύνητο. Οι Ισπανοί παρομοίαζαν το κέντρο αυτό με τη Μέκα ή την Ιερουσαλήμ του Παλαιού Κόσμου.

Στη μυθολογία των Αζτέκων, για τους οποίους έχουμε άλλωστε τα περισσότερα στοιχεία, ο Κετσαλκόατλ είναι κεντρικής σημασίας θεός, και συχνά συγχέεται με ιστορικά πρόσωπα. Κατά μια ερμηνεία γεννήθηκε απευθείας από τον πρωταρχικό διττό θεό Ομετέοτλ, κι έλαβε τη δύση με συμβολικό χρώμα το λευκό, όταν οι τέσερις βασικοί θεοί (Τεσκατλιπόκα = καπνισμένοι καθρέφτες, δυσνόητοι) χώρισαν τον κόσμο). Κατά μια άλη εκδοχή, γεννήθηκε από τη θεά Τσιμάλμαν, είτε με πατέρα το Μιξκόατλ, είτε όταν αυτή κατάπιε ένα κομμάτι νεφρίτη – υπάρχουν κι άλλες παρθενικές γεννήσεις στη μυθολογία αυτήν, όπως η γέννηση του Ουιτζιλοπότστλι από μια μπάλα από φτερά, επομένως η χριστιανική περίπτωση απέχει πολύ απ’το να είναι η μοναδική. Γενικώς οι μυθολογίες κάθε θρησκείας έχουν πολλαπλές εκδοχές που αντιφάσκουν, παρόλα αυτά ο πιστός τις θεωρεί όλες αληθείς κι αλληλοσυμπληρούμενες! Ο Κετσαλκόατλ ήταν ο προαιώνιος εχθρός του σκοτεινού Τεσκατλιπόκα, του ακατονόμαστου και πιο μοχθηρού των μεγάλων θεών, που πήρε την εξουσία του βορρά (οι Αζτέκοι απ’το βορρά κατέβηκαν, άρα ήταν τόπος κακού γι’αυτούς), με συμβολικό χρώμα το μαύρο και είχε παρόμοιες ιδιότητες με το χριστιανικό Διάβολο, αφού έβαζε πονηρές σκέψεις στους ανθρώπους, προκαλούσε διχόνοια, άλλαζε απρόσμενα τη μοίρα των ανθρώπων, προστάτευε τους σκοτεινούς μάγους, και εφηύρε τον πόλεμο για να’χουν τροφή οι θεοί, ενώ ο Κετσαλκόατλ ήταν καθαρά αγαθό στοιχείο. Οι δύο αυτές δυνάμεις εναλλάσσονταν συνεχώς στις τέσσερις προηγούμενες δημιουργίες και καταστροφές του κόσμου, με τη σημερινή υπό την επικυριαρχία του Τεσκατλιπόκα, ο οποίος με δόλο πήρε την εξουσια απ’τον Κετσαλκόατλ. Ο Κετσαλκόατλ αρχικά συμμετείχε στη δημιουργία του ανθρώπου, φέρνοντας στο φως απ’τον Κάτω Κόσμο με τη βοήθεια του Ξόλοτλ τα οστά των νεκρών της προηγούμενης εποχής, αναμιγνύοντάς τα με καλαμπόκι και δίνοντας το αίμα του για να τα ζωογονήσει. Επειδή οι θεοί έδιναν συνεχώς το αίμα τους για να συντηρήσουν τον κόσμο, οι άνθρωποι είχαν την υποχρέωση να τους το ανταποδίδουν με τη μορφή των ανθρωποθυσιών. Αργότερα λοιπόν ο σκοτεινός θεός θέλησε να ξαναπάρει την εξουσία του κόσμου, και, σ’ένα μύθο όπου συγχέεται ο Κετσαλκόατλ με τον Τολτέκο βασιλιά του 10ου αι. Ce Acatl Topiltzin Quetzalcoatl (Ένα Καλάμι – χρονολογία γέννησης – ο ευγενής μας Κετσαλκόατλ), ο οποίος είχε αναπτύξει αρκετά την πόλη του (Τόλαν), εμφανίστηκε και τον αποπλάνησε, του’δωσε ποτό να πιεί για να τον ρίξει στις ακολασίες, κι όταν αυτός κατάλαβε την απάτη εγκατέλειψε τον κόσμο, κι από τότε κυριαρχεί η αταξία στο Μεξικό. Κατά ορισμένους μύθους, όταν ο Κετσαλκόατλ έφυγε απ’τον κόσμο, μετέβη στην αφροδίτη, γι’αυτό και ο Εωσφόρος είναι σύμβολό του. Πιθανότατα η ιστορία αυτή νά’ναι μια μυθοποιημένη αφήγηση της πτώσης των Τολτέκων εξαιτίας εισβολών από βαρβαρικές φυλές. Οι Αζτέκοι θαύμαζαν τα επιτευγματα των Τολτέκων, τους οποίους θεωρούσαν εκπολιτιστές τους – πιθανόν τις σφαγές χιλιάδων αιχμαλώτων πολέμου τις θεωρούσαν ανώτερο πολιτισμό! Άλλωστε η λέξη για τον πολιτισμό στη γλώσσα τους ήταν “toltecayotl”, που μπορεί ν’αποδοθεί ως τολτεκότητα ή τολτεκισμός.

Όταν οι Ισπανοί ήρθαν στην Πόλη του Μεξικού ή Τενοτστιτλάν, η υποδοχή τους ήταν αρχικά θερμή. Για να σκιαγραφήσουν αργότερα τους ιθαγενείς ως βλάκες, παγανιστές κλπ, κατασκεύασαν το μύθο ότι οι Ινδιάνοι θεωρούσαν τον Κορτέζ ως τον επιστρέφοντα Κετσαλκόατλ. Παρόλα αυτά κάτι τέτοιο δε μαρτυράται στους πρώτους κώδικες μετά την ισπανική κατάκτηση, ούτε σε κώδικες μη επηρεασμένους από Ισπανούς ή βαθιά προσηλυτισμένους ιθαγενείς. Η λατρεία του Κετσαλκόατλ πάντως ήταν ευρέως διαδεδομένη, και οι Ισπανοί τη χρησιμοποίησαν για να προσηλυτίσουν τους ιθαγενείς. Επειδή ο Κετσαλκόατλ είχε αρκετά κοινά στοιχεία με τον Ιησού Χριστό, οι ιεραπόστολοι τον συνέδεσαν με τον απόστολο Θωμά, ο οποίος κατά την παράδοση πήγε να κηρύξει και πέρα απ’το Γάγγη. Αργότερα οι Μορμόνοι ταύτισαν τον Κετσαλκόατλ με το Χριστό, ο οποίος επισκέφθηκε την Αμερική τις μέρες που ήταν νεκρός, παρότι στην πραγματικότητα Ο Κετσαλκόατλ, με τη γενική μορφή του πουπουλένιου φιδιού, προηγείται του Χριστού σχεδόν μιας χιλιετίας – άλλωστε η μορμονική θρησκεία έχει δομηθεί πάνω σε εξόφθαλμες ιστορικές ανακρίβειες, αυτό δε θα μπορέσουν να ταιριάσουν κάπως;

Ο Κετσαλκόατλ αποτελούσε επίσης το θετικό μέρος ενός δίπολου με το δίδυμο αδερφό του Ξόλοτλ, σκοτεινό θεο ψυχοπομπό με τη μορφή μαύρου σκύλου, αντίστοιχου του αιγυπτιακού Άνουβι. Ήταν επίσης θεός των τεράτων και των δυσμορφιών, των παράξενων ασθενειών, του κεραυνού και προστάτης του ιερού παιχνιδιού της μπάλας, το οποίο πιστευόταν ότι ενώνει τον πάνω με τον κάτω κόσμο, ενώ σύμβολό του ήταν η Αφροδίτη ως αποσπερίτης. Αυτοί οι δύο δεν ήταν εχθροί, αλλά εντελώς αντίθετοι. Από εκει ίσως ξεκίνησε ο συσχετισμός του Κετσαλκόατλ με τους διδύμους. Συχνά στους κώδικες αποκαλείται δίδυμος ή πολύτιμος δίδυμος, από τη μεταφορική ανάλυση του ονόματός του, όπου το πούπουλο μπορέι ν’αποδοθεί κι ως όμορφος ή πολύτιμος, αφού πολλά πολυτελή αντικείμενα στολίζονταν με φανταχτερά πούπουλα. Αλλιώς ίσως προέρχεται από τη μεξικανική δεισιδαιμονία ότι τα φίδια συναντώνται σε ζευγάρια, οπότε αν κανείς βρει φίδι στο δρόμο το ταίρι του παραμονεύει πιο πέρα, κάτι όχι πλήρως αναληθές στην Αμερική όπου τα ζευγάρια των κροταλιών συνήθως παραμένουν μαζί για αρκετές μέρες κατά την περίοδο αναπαραγωγής. Σύμφωνα με μια άλλη ερμηνεία ενός μεξικολόγου στο Διαδίκτυο, η διττή φύση του φιδιού ανάγεται σε αρκετά διπλά χαρακτηριστικά του σώματός του, όπως στη διχαλωτή γλώσσα του ή στα δύο πέη των αρσενικών, μολονότι αν κάποιος φτάσει σ’αυτό το επίπεδο μπορεί να ισχυριστεί πως οτιδήποτε εξηγεί ένα σύμβολο. Επειδή όμως οι υποθέσεις για την ερμηνεία της θρησκείας δε μπορούν να ελεγχθούν τόσο εύκολα επιστημονικά όπως άλλα πράγματα, άρα θα μπορούσε ο καθένας να πει το κοντο του και το μακρύ του
(βλ. το ιερό μανιτάρι κι ο σταυρός),
θα πρέπει νά’μαστε πιο προσεκτικοί στις θεωρίες που διατυπώνουμε γι’αυτά τα θέματα. Πάλι κοντά και μακριά θα λέγονται, αλλά μέσα σε πιο λογικά πλαίσια. Πέρα από δίδυμος, το «κόατλ» έχει χρησιμοποιηθεί για να καταδείξει μια ομάδα, ιδίως στα ποιητικά κείμενα, όπως «cuahuicoatl”, ομάδα δέντρων, που σημαίνει δάσος. Έτσι η λέξη έφτασε στη σημερινή της σημασία. Μπορει να προήλθε απ’τον ίδιο τον Κετσαλκόατλ, ή ο συμβολισμός νά’ταν πρότερός του. Αν σκεφτούμε πόσο φαντασιακή ήταν αυτή η θρησκεία, με πληθώρα ερμηνειών για κάθε στοιχείο της, όλα υποβοηθούμενα από χρήση παραισθησιογόνων, δε θα μας φανεί και τόσο παράξενη μια τέτοια μεταστροφή νοήματος σε μια λέξη. Από την άλλη υπάρχουν τέτοιες μεταστροφές σε διάφορες άλλες θρησκείες ανά τον κόσμο και χωρίς τη χρήση τέτοιων ουσιών, αν και δε μπορούμε νά’μαστε εντελώς σίγουροι για το τελευταίο. Ίσως πάλι οι ουσίες να μην έχουν άμεση σχέση με τη φαντασιακότητα κάθε θρησκείας.

Πηγές για το μέγα Κετσαλκόατλ:
άρθρο της αγγλικής Wikipedia για τον Κετσαλκόατλ
άρθρο της ελληνικής Βικιπαίδειας για τον Κετσαλκόατλ
ο Κετσαλκόατλ
άρθρο της αγγλικής Wikipedia για τη Μεγάλη Πυραμίδα του Τσολόλλαν

Παρεμπιπτόντως, σήμερα στο Μεξικό γιορτάζεται η ημέρα των νεκρών. Εορτή με στοιχεία καθολικισμού και παραδόσεων ιθαγενών, αποτελεί μία απ’τις σημαντικότερες θρησκευτικές εορτές του Μεξικού. Οι Μικτέκοι έρχονται απ’τον κόσμο τους στους ανθρώπους, οι άνθρωποι προσφέρουν διάφορα αναθήματα στα πνεύματα, και η μέρα είναι μια καλή αφορμή για επανένωση σκορπισμένων οικογενειών.

Από τη μία Δίας και Απόλλων κι από την άλλη Γιαχβέ (Ιεχωβεχέ) και Μετατρόν, ο καθένας αρχηγός ομάδας γαλαξιών με διάφορα όντα, αυτοί είναι οι προαιώνιοι εχθροί, τουλάχιστον έτσι πιστεύει στην σχιζοφρενική του κοσμοαντίληψη ο Αστερίων Βαληνάκης. Ποιος είναι όμως αυτός ο Μετατρόν που, μολονότι σημαντικός, σπανίως αναφέρεται στις γραφές, ενώ έχει και ελληνικό όνομα; Το παρακάτω κείμενο θα λύσει αυτό το ερώτημα.

Από:
εδώ.

Μέτατρον, ο Γραφέας του Θεού

Δημοσιεύθηκε από Παναγιώτης Κάρδαρης στην κατηγορία Θρησκείες | 3 σχόλια

Ο Αρχάγγελος των Αρχαγγέλων…

Μέτατρον, ο μυστηριώδης μεταθρόνιος άγγελος που τόσο απασχόλησε τους ερευνητές, τόσο της εξωτερικής θρησκείας όσο τους εσωτεριστές και τελετουργικούς μάγους μέσα στις διάφορες εποχές της ανθρωπότητας.

Αναφορές σε αυτόν, βρίσκουμε και σε πολλές πηγές της ιουδαϊκής αποκαλυπτικής γραμματείας απόκρυφης και μη. Στο βαβυλωνιακό Ταλμούδ αναφέρεται σε τρία μέρη, σε μια άλλη Έκδοση του Ταλμούδ ταυτίζεται με το μικρό τετραγράμματον…

Η αιτία αυτής της ταύτισης φαίνεται να βρίσκεται στο βιβλίο της εξόδου,. Μιλώντας για κάποιον άγγελο ο Θεός αποκαλύπτει ότι το Ιερό του Όνομα βρίσκεται σε εκείνον .Όμως οι αναφορές για τον Αρχάγγελο των Αρχαγγέλων, δεν σταματούν εδώ, καθώς τον βρίσκουμε και στην αποκαλυπτική ψευδεπίγραφη Γραμματεία που αναφέρεται στον Πατριάρχη Ενώχ. Σε αυτά τα απόκρυφα κείμενα της παλαιάς διαθήκης, όπως θα δούμε παρακάτω, αρχίζει η ταύτιση του Μέτατρον με τον αρχαίο προφήτη αλλά και στην λεγόμενη βίβλο της Λαμπρότητας ή Ζοχάρ. Οφείλουμε να πούμε ότι ο Μεσαιωνικός Ιουδαϊκός εσωτερισμός και μυστικισμός βρίθει ερμηνειών περί της φύσης της θέσης και της υπόστασης αυτού που στην Ραβινική Παράδοση εντυπώθηκε ως ο Ουράνιος Γραφέας. Στο κείμενο που ακολουθεί δίδεται μια εσωτερική περισσότερο παρά ακαδημαϊκή ερμηνεία της παρουσίας του μέτατρον τόσο στην ιερή Βιβλική αλλά και Ραββινική Γραμματεία όσο και στην συνείδηση των παραδοσιακών καμπαλιστών.

Η Ετυμολογία του Ονόματος.

Το όνομα Μέτατρον, κατά πολλούς, σημαίνει μεταθρόνιος “αυτός που στέκεται μετά τον Υπερουράνιο Θρόνο του Αγίου Ευλογημένου Ενός(Του Θεού) και αυτό ίσως προκαλεί στον αναγνώστη απορία, πως είναι δυνατόν ένας άγγελος της Ιουδαϊκής μυστικιστικής παράδοσης να έχει ελληνική ετοιμολογία και να μην έχει αντίστοιχες εβραϊκές λέξεις, όπως άλλωστε, συμβαίνει με τους υπολοίπους των αγγέλων? Αυτή θα ήταν μία εύλογη απορία αν δεν παρέβλεπε κάτι, την περίοδο της ονοματοδοσίας του Αγγέλου εκείνου, που μόνο υπονοούνταν στα ιερά κείμενα κανονικά και απόκρυφα έξω-κανονικά, μέχρι την ελληνιστική εποχή. Αναφορά σε αυτόν με τον συγκεκριμένο όνομα, έχουμε σε ένα βιβλίο, της ύστερης φιλολογίας της Μέρκαμπα, το λεγόμενο 3 Ενώχ του οποίου η συγγραφή χρονολογείται μεταξύ του 2ου και 5ου αιώνα μ.Χ. Έτσι ο ακαδημαϊκός PhilipAlexander, φθάνει στην υπόθεση της τεχνητής κατασκευής του ονόματος παρουσιάζοντας ως παραδείγματα τις λέξεις Αντίριον και Νταπνάπιρον.

Είναι λογικό ο συγγραφέας να ονομάτισε το υψηλό αυτό ον με ένα όνομα παρμένο από την κοινή διεθνή γλώσσα εκείνης της εποχής, εντούτοις, αυτό δεν ακυρώνει την ύπαρξη του, όπως πολλοί υποστηρίζουν αλλά τον κάνουν κατανοητό στο ευρύ κοινό. Άλλωστε το “ Μέτατρον” δεν πρέπει να το εκλαμβάνουμε ως όνομα αλλά έως επίθετο χαρακτηριστικό του υποκειμένου. Διότι θέλει να μεταδώσει στον αναγνώστη και ακροατή εκείνης της εποχής την ιδιότητα της συγκεκριμένης οντότητας. Κάποιοι μελετητές, όπως ο Όβεργ, τον ταυτίζουν με τον περσικό Μίθρα, τεκμηριώνοντας αυτή την υπόθεση του στην θέση και τα καθήκοντα και των δύο στα ουράνια βασίλεια, τα οποία πραγματικά είναι αρκετά κοινά. Κάτι τέτοιο δεν είναι τόσο απίθανο, αναλογιζόμενος κάποιος το κλίμα του θρησκευτικού συγκρητισμού στον οποίο είχε εισέλθει η ανθρωπότητα ήδη από τον 2ο π.Χ αιώνα.

Καμπάλα και Ο Αρχάγγελος του Στέμματος.

Πέραν αυτών των ακαδημαϊκών συζητήσεων, των διαφόρων ιδεολογιών και σχολών ερευνητών, στην παραδοσιακή Καμπάλα, ο μεταθρόνιος είναι εκείνος που αναλύεται στις ατραπούς του δένδρου. Είναι τόσο ο υψηλός αρχάγγελος όσο και η εξωτερική εκδήλωση του θεού η αλλιώς η θεία παρουσία στο βασίλειο, την μαλκούτ.Γι’αυτό, άλλωστε, ονομάστηκε και ο χαμηλός Γιοντ Χε Βαβ Χε και όχι γιατί είναι ο ίδιος αυτοτελής Θεότητα και για να αποδειχθεί αυτό, το Ταλμούδ φθάνει στην υπερβολή της διήγησης του ραπισμού του Μέτατρον, μπροστά στον Elisha ben Abuyah. Εκείνος, σε όραμα είδε τον Μέτατρον να κάθεται σε θρόνο και κατά συνέπεια έβγαλε το ”αιρετικό”, κατά την ιουδαϊκή ιδεολογία, συμπέρασμα περί της ύπαρξης δύο ουράνιων αρχών. Η εξωτερική εβραϊκή θρησκεία και οι ραβίνοι μετέφρασαν την παραπάνω παράδοση με το δικό τους τρόπο, διδάσκοντας ότι ο Μέτατρον φέρεται καθήμενος επί θρόνου για τον λόγο του ότι είναι ο καταγραφέας των πράξεων του Ισραήλ.

Η διύλιση του μεγάλου αρχαγγέλου στο δένδρο της ζωής είναι αυτή που δίνει τους υπόλοιπους αρχαγγέλους και τις ιεραρχίες τους. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η Σάνταλφον, ο μοναδικός φερόμενος θηλυκός άγγελος, θεωρείται δίδυμος του. Εκεί βρίσκεται και η απόληξη της ανάλυσης του Κυρίου της Κέτερ, η Αγία Σεκινά το θηλυκό πνεύμα του Θεού, η Θεία και αιώνια νύμφη, ή όπως εσωτερικά ονομάζεται η χαμένη πριγκίπισσα που κατοικεί στην οδό των βυρσοδεψών. Μέσα από αυτήν την καμπαλιστική παραδοσιακή διδαχή, ο αναγνώστης μπορεί να καταλάβει ότι ο Μέτατρον είναι η σύνδεση τόσο των αρσενικών όσο και των θηλυκών ιδιοτήτων της Συμπαντικής Θεότητας, σε τέτοιο σημείο που ο Μωυσής του Λεών, τον ονομάζει, το πρώτο παιδί του Θεού ως απόλυτη ένωση των θηλυκών και αρσενικών στοιχείων του.

Μελχισεδέκ και Μεταθρόνιος…

Το Ζοχάρ θέλωντας να δώσει έμφαση σε αυτό, τον ταυτίζει με την ράβδο του Μωυσή, που από την μία μεριά της χορηγούσε την ζωή και από την άλλη έσπερνε τον θάνατο. “Ιδού σου στέλνω άγγελο κοντά σου να σε κρατάει στο δρόμο για να σε φέρει στον τόπο που έχω προετοιμάσει”(Έξοδος,23). Πολλοί ταυτίζουν αυτή την ράβδο και άρα και τον ίδιο με το ερμητικό κυρήκειο το οποίο αποτελεί για την δυτική σχολή αποκρυφισμού, το σύμβολο της ισορροπίας. Ο Μέτατρον, άλλωστε είναι καμπαλιστικά, η τέλεια ενσάρκωση του ρητού του Σμαράγδινου πίνακα “όπως επάνω, έτσι και κάτω”, γιατί ακριβώς είναι τόσο υψηλός όσο και χαμηλός και σαν ουροβόρος αρχίζει εκεί που τελειώνει. Κάποιοι οπαδοί της χριστιανικής εκδοχής της καμπαλιστικής κοσμοθέασης, επεκτείνοντας αυτή την αρχή, αναφέρουν ότι ο Μέτατρον είναι ο κύριος της μεσαίας στηλης της ωραιότητας και της ευσπλαχνίας, ο οποίος εμφανίζεται ως Μέτατρον στην σφαίρα της Κέτερ, ως Χριστός στην τιφερέτ, ως προφήτης Ενώχ αλλά και ως θηλυκός Σάνταλφον στην γεσοντ, την αστρική σφαίρα των ονείρων και της προφητείας και στην μαλκουτ ως Μελχισεδέκ και Ιησούς.

Ο Mελxισεδέκ είναι ο μυστηριώδης εκείνος Ιερέας-Βασιλιάς της Σαλήμ, που κατά πολλούς, σημαίνει γη της ειρήνης και γι’αυτο ταυτίζεται με την Ιερουσαλήμ, ο οποίος κοινώνησε με οίνο και άρτο τον Αβραάμ, πράξη που θεωρείται προτύπωση της θειας κοινωνίας της θεοφαγίας και της αναζήτησης του ιερού Γκράαλ. ‘Ετσι ο Μελχισεδέκ ιδρύει μια νέα ιερατική τάξη ίσως και πέραν της εβραϊκής τάξης Ααρών, την Ιερατική Τάξη Μελχισεδέκ, κάτι που αναφέρεται και στο δεύτερο απόκρυφο βιβλίο του Ενώχ, στο τρίτο κεφάλαιο, όπου μιλάει για την εξύψωση του Μελχισεδέκ και την διαδοχική ιεροσύνη του Ενώχ. Μια ακόμα πηγή, που ενισχύει τον σύνδεσμο Ενώχ, Μέτατρον Μελχισεδέκ, με τον Μεσσία Ιησού της Καινής Διαθήκης είναι ο ψαλμός 110, ο οποίος στον 4ο στίχο του αναφέρει για τον Μεσσία “Συ ιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξη Μελχισεδέκ”. Το συγκεκριμένο χωρίο αναφέρει ο απόστολος Παύλος αποδίδοντας στον Ιησού την αρχιεροσύνη, την κατά του Μελχισεδέκ τάξη, στην προς εβραίους επιστολή.

Ο Μέτατρον και Ο Γνωστικός Εωσφόρος…

Προχωρώντας ακόμα παραπέρα, κάποιοι γνωστικοί καμπαλιστές, λένε ότι εκτός από σεφιρωθικά, αυτή η υπεροντότητα, στην μεσαία στήλη αναλύεται και κλιφωθικά, με τον εξής τρόπο. Μέσα στα αρχαία κείμενα, ο Εωσφόρος ήταν εκείνος που ήταν μετά το θεό και μετέφερε το φως του, όμως, αφού διεφθάρη από το κοσμικό κακό έγινε έκπτωτος. Υποστηρίζουν λοιπόν,. ότι ο Εωσφόρος, ως πτωτική οντότητα είναι η άλλη πλευρά του μεταθρονίου αφού και τα δύο πρόσωπα εμφανίζονται με τις ίδιες ιδιότητες. Έπειτα στην τιφερέτ, η αντίστοιχη κλιφωθική πλευρά του φωτός του μεταθρόνιου άρχοντα είναι το μέγα θηρίο, ο Αντίχριστος ή αντι-ακτίνα. Εφόσον, το ιερό όνομα της συγκεκριμένης είναι Ελοάχ Βε Νταάτ, που σημαίνει ο Κύριος της γνώσης και αναφέρεται στον Μέτατρον-Χριστό, τοποθετείται εδώ, η αντίστοιχη κλιφωθική πλευρά του πτωτικού όφη του δέντρου της γνώσης, αν θέλουμε να το προεκτείνουμε, θα μπορούσαμε να τοποθετήσουμε εδώ το δίπολο Όσιρης-σωτήρας και Σεθ-καταστροφέας. Που στηρίζουν όμως αυτήν την πρωτοφανή διδασκαλία περί σκοτεινής πλευράς του Χριστού? Σε δύο βάσεις, η μια έχει να κάνει με την θεωρία της δράσης και της αντίδρασης, εφόσον, υποστηρίζουν, μία σφαίρα, Η τιφερέτ στην συγκεκριμένη περίπτωση,προσέλαβε σάρκα, είναι αυτονόητο να υπάρξει κάτι τέτοιο και από το αντίστοιχο κέλυφος, τη δεύτερη βάση την βρίσκει κανείς στην διήγηση των πειρασμών του Ιησού στην έρημο, όπου ο διάβολος του χαρίζει την κτίση αρκεί να τον προσκυνήσει.

Οι γνωστικοί Καμπαλιστές ερμηνεύουν στο συγκεκριμένο χωρίο, τον σατανά ως την απόδειξη εξωτερίκευσης της σκοτεινής πλευράς του ίδιου του εαυτού, που τον υποβάλλει στον πειρασμό της εγκατάλειψης του έργου του και την υπόκυψη στην κοσμική εξουσία .είναι άλλωστε λένε αδύνατον αν ο σατανάς είναι κατώτερη οντότητα του χριστού να του χαρίζει αυτό το οποίο δεν του ανήκει άρα είναι η άλλη πλευρά του ίδιου που μιλάει. Φυσικά, όμως, στον τον έμπειρο ερευνητή της Καινής Διαθήκης είναι γνωστή η προέλευση του συγκεκριμένου κεφαλαίου από κάποια άλλη πηγή, από κάποιο ίσως γνωστικό ευαγγέλιο. Χωρίς φυσικά αυτό να ακυρώνει την γνησιότητα της ερμηνείας αλλά επιβεβαιώνει, όμως, την καμπαλιστική γνωστική προέλευση του. Στην δε γεσόντ, το θεϊκό όνομα που ενσαρκώνει ο μεταθρόνιος, ως χαμηλό τετραγράμματον είναι το Σαντάι ελ Χαί, που είναι ο συντηρητής της ζωής, άρα, τοποθετούν εδώ ως κέλυφος τον Σαιτάν, την κατώτερη μορφή του Εωσφόρου, ως καταστροφέα της ζωής και σπορέα του θανάτου.

Ο Τρισμέγιστος Ερμής και Ο Προφήτης Ενώχ.

Έτσι, με όλα τα προαναφερθέντα βλέπουμε την κυβική προέκταση και εξουσία του “ Αρχάγγελου” πάνω στο δένδρο της ζωής και στην ιεραρχία του Σύμπαντος .Δεν είναι λοιπόν άξιο απορίας ότι ταυτίζεται με τον Ερμή τον Τρισμέγιστο, το μεγάλο εκείνο διδάσκαλο που έδωσε σαν προμηθέας το φως της θεουργίας και τον χάρτη της θέωσης. Αυτή την σύνδεση, υποστηρίζει και ο ελευθεροτέκτονας συγγραφέας, Manly P. Ηall στο βιβλίο του «The Secret Teachings of All Ages» το 1928. Αυτή, ωστόσο, η ταύτιση φέρνει στο προσκήνιο και ένα άλλο θέμα. Με τον Τρισμέγιστο Ερμή ,τον Θωθ της Αιγυπτιακής παράδοσης έχει συνδεθεί και ένα άλλο πρόσωπο ο Πατριάρχης και Προφήτης Ενώχ. Ο Ενώχ ήταν πρωτότοκος του Ιαρέδ και έβδομος πατριάρχης του ιουδαϊκού λαού. Έζησε, κατά τον θρύλο, 365 έτη όσες και οι ημέρες του ημερολογιακού έτους που καθιέρωσε ο σοφός Ερμής. Είναι γνωστός, τόσο στην ιουδαϊκή παράδοση όσο και στην χριστιανική ενώ το Ισλάμ έχει μεγάλο σεβασμό για τον Ενώχ και το Κοράνι τον αναφέρει ως Άιντρις και τον θεωρεί πατέρα των επιστημών της αστρονομίας και της αριθμητικής.

Είναι Ο Ενώχ ο Μεταθρόνιος;

Υπάρχει μία εσωτερική παράδοση, που υπονοεί την ταύτιση Ενώχ – Μέτατρον, είναι ένας μύθος που τον θέλει κατασκευαστή ενός περίεργου υπόγειου Ναού, με εννέα θαλάμους στον βαθύτερο έκρυψε το ανεκλάλητο όνομα, έπειτα δημιούργησε δυο δέλτους χρυσούς, ο ένας τοποθετήθηκε σε έναν κυβικό βωμό ενώ ο άλλος o μικρότερος δόθηκε στον γιο του, τον Μαθουσάλα. Αν λάβουμε υπόψη μας τα λόγια που είπε ο Θεός για τον “ Αρχάγγελο”, “το όνομα μου ευρίσκεται εντός αυτού”, τότε εύκολα εδώ μπορούμε να συνδέσουμε τα δύο πρόσωπα και να δούμε την εμφανή αναφορά της κρυμμένης μέσα στον Μέτατρον προφοράς του ανεκλάλητου ονόματος, καθώς και την διαδοχή ιεροσύνης που έφτιαξε ο Ενώχ μεταδίδοντας στον γιο του το μυστικό των μυστικών, την χρήση του ιερού ονόματος.Όπως ήδη έχουμε δει, υπάρχει ένα δεύτερο απόκρυφο βιβλίο του Ενώχ, του οποίου η συγγραφή τοποθετείται περίπου τον 1ο αιώνα μ.Χ, το οποίο εξιστορεί στο τελευταίο κεφάλαιο, την ύψωση του Μελχισεδέκ.

Εκεί ο Ενώχ, προσωρινά, δίνει ιερατική εξουσία στον Μαθουσάλα το γιο του, όπως προσωρινό θα είναι και το ιερατείο του Νιρ, του εγγονού του τελευταίου και αδελφού του Νώε, διότι μετά η σύζυγος του, Σωπανίμα, συλλαμβάνει παρθενικά παιδί και το γεννά πεθαμένη. Παρόλα αυτά, ο παρθενογέννητος γιος, συνεχίζει η αφήγηση, είχε πλήρη ανάπτυξη, μιλούσε και δίδασκε ευλογώντας τον Θεό και είχε μάλιστα πάνω του το σημάδι της ιεροσύνης. Αυτό σημαίνει, ότι είχε ήδη πάνω του το σημείο του μυημένου και αυτό για πολλούς εσωτεριστές σημαίνει, ακόμα μια ενσάρκωση θείου όντος και μάλιστα ξανά του ίδιου του αγγέλου με τα πολλά πρόσωπα και ονόματα, προκειμένου να μεταφέρει την φλόγα της πνευματικής ιεροσύνης και της μεσσιανικής διαδοχής.

Ο ίδιος, ο Μελχισεδεκ, θεωρείται προτύπωση του θεϊκού μεσσία ενσαρκώνοντας τις τρείς αρχές του κεχρισμένου, δηλαδή του βασιλέα, του ιερέα και του προφήτη, εκείνου που προβλέπει τα μέλλοντα και διδάσκει νουθετώντας τον λαό. Ας μην ξεχνάμε ότι και ο Μέτατρον, αυτό το τριπλό αξίωμα, όπως ονομάζεται, το ενσαρκώνει πλήρως. Επίσης, είναι αυτός που ονομάζεται ο ιερέας των ουρανών, άρα, είναι φυσιολογικό μια μερίδα μελετητών των απόκρυφων κειμένων να τον ταυτοποιούν πίσω από τον ενσαρκωμένο ιερέα και να ταυτίζουν τον τελευταίο και με τον Ενώχ.

Εξάλλου, δεν υπάρχει άλλη εμφανής χρησιμότητα της ενσωμάτωσης του συγκεκριμένου κειμένου στο δεύτερο απόκρυφο βιβλίο του Ενώχ που στην ουσία εξιστορεί την αρπαγή του Ενώχ στους επτά ουρανούς, τα επτά θεία σεφιρώθ. Οι αρνητές αυτής της θεωρίας δίνουν το αντεπιχείρημα της μετέπειτα εισαγωγής του κειμένου της εξύψωσης Μελχισεδέκ λέγοντας ότι το «ειπείσακτο» κομμάτι δεν υπάρχει σε όλα τα χειρόγραφα, όμως, η αλήθεια είναι ότι τα συγκεκριμένα κεφάλαια απάλειψαν από το αρχικό κείμενο οι χριστιανοί αντιγραφείς λόγω της σκανδαλώδους για το δόγμα τους αναφοράς στην παρθενογένεση του Μελχισεδέκ.

Ο ερευνητής Vaillant, ο οποίος είναι αυτός που επιμελήθηκε την πρώτη κριτική έκδοση του κειμένου του Σλαβονικού, όπως αλλιώς ονομάζεται, 2 Ενώχ ,αναφέρει πως δεν υπάρχει, έως τώρα. απόδειξη περί της μη ύπαρξης του συγκεκριμένου κειμένου στο αρχικό σώμα. Αλλά ακόμα και έτσι να είναι, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το ότι υπήρχε μέχρι την ελληνιστική εποχή, ο θρύλος και η προφορική παράδοση της σύνδεσης Ενώχ, (άρα και Μέτατρον) με το αμφισβητούμενο αυτό πρόσωπο της Π.Δ και αυτό φαίνεται από την εμπλοκή του στο συγκεκριμένο κείμενο, ανεξάρτητα, αν υπήρχε στην αρχή ή εισήχθη αργότερα. Κατά τα άλλα, το υπόλοιπο βιβλίο περιγράφει την περιπλάνηση του Ενώχ στους επτά ουρανούς διδασκόμενος τα μυστικά της δημιουργίας του κόσμου και τις νουθεσίες που δίνει στους γιους του να αγαπάνε τα έμβια όντα καθώς και την ανάληψη του στους ουράνιους αιθέρες.

Η Βίβλος των Ουρανίων Παλατιών

Όπως είδαμε και στην αρχή, μέχρι και την ελληνιστική εποχή, η σχέση του ουράνιου γραφέα με τον βιβλικό πατριάρχη, μόνο υπονοούνταν ή διδάσκονταν, ίσως προφορικά μέσα σε μυστικούς εσωτερικούς κύκλους ραβινικούς και μη. Ενώ, η ζωή του Προφήτη Ενώχ, στον κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης περιγράφεται μέσα σε δύο απλές και σύντομες προτάσεις «ο Ενώχ βάδισε μαζί με τον Θεό» και στο τέλος της ζωής του «δεν υπήρχε πια γιατί ο Θεός τον πήρε μαζί του». Η πλήρης ταύτιση των δύο προσώπων, εμφανίζεται στο Σεφέρ Χεκαλότ, την βίβλο των Ουρανίων παλατιών, γνωστό ως 3 Ενώχ, ένα κείμενο, που η συγγραφή του καθώς προαναφέραμε, εντάσσεται μεταξύ δευτερου και πέμπτου αιώνα μ.Χ. μαζί με το 2 Ενώχ ανήκουν στην μεταχριστιανική απόκρυφη παράδοση σε αντίθεση με την αιθιοπική πρώτη βίβλο του Ενώχ, που είναι προχριστιανικής προέλευσης (2ο περίπου π.Χ αιώνα).

Η συγγραφή του ψευδεπίγραφου αυτού βιβλίου αποδίδεται στον Ραβίνο Ισμαήλ τον Αρχιερέα, συνεργάτη του διάσημου Ραβίνου Ακίβα και συχνά κεντρικό πρόσωπο της λογοτεχνίας της Μέρκαμπα, στην φιλολογία της οποίας εντάσσεται και η συγκεκριμένη βίβλος. Εκεί, ο Ισμαέλ αρπάζεται στους ουρανούς καταφέρνει, όμως, να φθάσει έως τον έκτο ουρανό, όπου τον αντιλήφθηκε ο Καφσιέλ και άλλοι ζηλόφθονοι άγγελοι που προσπάθησαν να τον γκρεμίσουν, ξαφνικά, εκείνη την στιγμή ένα φλεγόμενο χέρι σαν φτερό που αγαλλίαζε όλο το σύμπαν τον έσωσε. Ο Αρχιερέας θέλησε φυσικά να μάθει την ταυτότητα του σωτήρα του και τότε εκείνος συστήθηκε ως ο Μεταθρόνιος Άγγελος της Θεϊκής Παρουσίας και ως άνθρωπος που περπάτησε στην γη ως Ενώχ, υιός του Ιάρεδ, εξαιτίας αυτής της ιδιότητας αποκαλύπτει ότι τον καλούν επίσης και «Νεαρό». Επίθετο, το οποίο του δίνει και η βίβλος της λαμπρότητας, το γνωστό Σεφέρ χα Ζοχάρ. Εκεί, ωστόσο, σημαίνει υπηρέτης του Θεού και δεν έχει να κάνει τόσο με την νεότητα του Αγγέλου.

Οι καμπαλιστές αργότερα μιλάνε ουσιαστικά για «δύο» Μέτατρον ή για να το πούμε καλύτερα για διπλό ον. Ο ένας γράφεται με έξι γράμματα (מטטרון) και είναι ο αναγεννημένος Ενώχ, ο πρίγκιπας της συντήρησης στο Θεϊκό Παλάτι ενώ στη γραφή του ονόματος του άλλου εισάγεται το εβραϊκό γράμμα Γιοντ, που θεωρείται γράμμα που δείχνει θεϊκή γονιμοποίηση (מיטטרון) και γράφεται με επτά γράμματα. Αυτός είναι η εκπόρευση της αιτίας των αιτιών, η δέκατη εκπόρευση που τον καθιστά Θεϊκή Παρουσία στην Γη. Σε αυτόν, το «νεαρός» αποδίδεται υπονοώντας το μικρό τετραγράμματον. Έτσι λύνεται ένα βασικό ερώτημα περί της προΰπαρξης Μέτατρον ή της επιλογής του Ενώχ, ως αρχαγγέλου, κάτι που για τον παραδοσιακό εβραίο μυστικιστή είναι σκανδαλώδες. Η διήγηση συνεχίζει περιγράφοντας την μεταμόρφωση του πατριάρχη σε υπερουράνια οντότητα. Η σάρκα του μετατράπηκε σε φλόγα και οι οφθαλμοί εξαπέλυαν κεραυνούς και οι κόρες των ματιών τους έγιναν σαν φλεγόμενες δάδες.

Έπειτα, ο ύψιστος, αφού, τον ένδυσε με βασιλικά ρούχα τον έστεψε με βασιλικό στέμμα δίνοντας του τον τίτλο, ο χαμηλός κύριος,(το μικρό Γιοντ χε Βαβ Χε) και τον τοποθέτησε σε θρόνο δόξας όμοιο με τον δικό του. Έπειτα, όπως συνέβη και με τα προηγούμενα δύο απόκρυφα, διδάσκεται τα μυστήρια της αρχαίας δημιουργίας. Η βίβλος αυτή, όπως καταλαβαίνει κανείς, είναι ένα απόσταγμα της προφορικής και γιατί όχι παλαιότερης γραπτής παράδοσης μαζί με διάφορες νέες ραβινικές διδασκαλίες και μιδρασικές επεξηγήσεις που είχε ως σκοπό να συγκεντρώσει και να αποκαλύψει την ταύτιση των προσώπων που περιγράφει και να δώσει στον εξωτερικό κόσμο, απόκρυφα μυστήρια, κάτι που ως ένα βαθμό το πετυχαίνει. Δείχνοντας και στους νεότερους μελετητές ,παράλληλα, πόσο βαθειά ριζωμένη ήταν αυτή η αντίληψη στους τότε μυστικιστές.

Ο Μετρητής των Ουρανών

Τελειώνοντας την περιήγηση μας στα Ενωχιανά Μυστήρια, θα ήθελα να αναφέρω μία ακόμα παράδοση από τον χώρο της Καμπάλα. Σε πρώιμα καβαλιστικά κείμενα, ο Μέτατρον δημιουργεί τον κύβο από την ψυχή του, όπως είδαμε, πιο πριν παρουσιάζεται και ως ράβδος και γενικά έχει και τον τίτλο του καταμετρητή και του αποδίδονται τα συγκεκριμένα γεωμετρικά σχήματα. Στα λατινικά η ονομασία του είναι Μέτατορ που σημαίνει μετρητής. Στην αποκάλυψη του Ιωάννη, υπάρχει ένας άγγελος που έχει την εξουσία της μέτρησης και δίνει στον προφήτη μια ράβδο, ώστε να μετρήσει τον Ναό του Θεού, ενώ πιο κάτω, ο ίδιος προφανώς, άγγελος ο οποίος, μάλλον είναι ο ίδιος ο Μέτατρον μετράει την νέα Ιερουσαλήμ, την όποια περιγράφει έως τετράγωνη ίση σε μήκος πλάτος ύψος με άλλα λόγια κυβική.

Επίσης ο Μεταθρόνιος ονομάστηκε και αρχάγγελος των γωνιών, ας θυμηθούμε εδώ τις θεωρίες περί γωνιών, που είναι πύλες που οδηγούν σε άλλες διαστάσεις, αυτό που μας δίνεται εδώ είναι ένα σύμπαν κυβικό. Μέσα από τις γωνίες του κινείται με άνεση αυτή η οντότητα, σε πολλές διαστάσεις αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε είναι λανθασμένη η τοποθέτηση του θεμελίου κυβικού λίθου μόνο στην Γεσόντ. Αυτό, ίσως ξενίσει στον παραδοσιακό αποκρυφιστή, που έχει στο μυαλό του μία κυκλική συμπαντική δομή αλλά σε αυτόν απαντάει η παραδοσιακή αλχημεία θεωρώντας τον κύβο περιστολή ή δημιουργία του κύκλου.

Οι Προφήτες των Εσχάτων

Παράλληλα στο ίδιο κεφάλαιο αναφέρονται οι δυο προφήτες του Θεού, ο ένας είναι ο Ηλίας ενώ ο άλλος δεν ονοματίζεται. Από το γεγονός, όμως, πως τους ονομάζει μάρτυρες με τη έννοια της μαρτυρίας των ουράνιων μυστηρίων και όχι με την έννοια του μαρτυρίου εξάγεται το συμπέρασμα πως ο έτερος είναι ο Ενώχ –Μέτατρον, γιατί αυτός είναι στην Παλαιά Διαθήκη, πέραν του Ηλία που αναλήφθηκε και είδε τις ουράνιες κατοικίες. Επίσης, αναφέρει το κείμενο ότι θα φοράνε σάκους, πράγμα που παραπέμπει στην ενσάρκωση του Μέτατρον και της Σάνταλφον.

Οι Καμπαλιστές, εδώ τοποθετούν την κάθοδο στον κόσμο, της ενέργειας της μεσαίας στήλης του θεϊκού λόγου, την αποκάλυψη της Κέτερ και της Σεκινά. Πολλοί δε θεωρούν ότι ο ίδιος ο Ενώχ, κατεύθυνε τον συγγραφέα της αποκάλυψης στο όραμα. Τέλος, στην αποκάλυψη πάλι αναφέρεται ο μεταμορφωμένος Ενώχ, ‘’ως πύρινος και ισχυρός άγγελος περιβεβλημένος με το ουράνιο τόξο’’, σύμβολο του θεϊκού θρόνου όπως αυτός περιγράφεται στα πρώτα κιόλας κεφάλαια του τελευταίου βιβλίου του κανόνα της Καινής Διαθήκης

Το Ιουδαιο-χριστιανικό Πλαίσιο

Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε τα εξής η ύπαρξη αυτή κάνει αισθητή την παρουσία της στην αποκαλυπτική Ιουδαϊκή και την μετέπειτα Χριστιανική γραμματεία από την Γένεση έως και την Αποκάλυψη, με συνεχείς ενσαρκώσεις και παρεμβάσεις στην ιστορία. Όμως, από την άλλη, θα πρέπει όποιος θέλει να εντρυφήσει σε μια τέτοια έρευνα, να λάβει υπόψη του ότι το ιουδαϊκό θεολογικό πλαίσιο είναι αυστηρά μονοθεϊστικό, οτιδήποτε και εάν έχει προσλάβει από ασσυρο-βαβυλωνιακές και Χαλδαϊκές πηγές, το έχει ενσωματώσει στο αυστηρό αυτό σύστημα. Εξαιτίας τούτου, δεν βλέπουμε θεότητες, βλέπουμε αγγέλους, υπάρχουν υπηρέτες και όχι άρχοντες γιατί στην συγκεκριμένη κοσμοθεωρία αρχων είναι μόνο ο ένας Θεός .

Θα αναρωτηθεί κανείς λοιπόν, γιατί ο Μέτατρον να αποτελεί εξαίρεση αυτού του κανόνα; Θα απλοποιηθούν περισσότερο τα πράγματα αν κατανοήσουμε τι είναι τελικά αυτό το πρόσωπο, ο μεταθρόνιος, δεν είναι τίποτε περισσότερο αλλά και τίποτα λιγότερο από την εξωτερική μορφή του Θεού της ιουδαιο χριστιανικής απόκρυφης παράδοσης. Είναι μια στολή που ενδύεται ώστε να παρέμβει δραστικά στα ανθρώπινα δρώμενα του συγκεκριμένου πλανήτη, που λέγεται γη και γι αυτό είναι παντού. Σε όλες τις μορφές, σε όλες τις συμπαντικές διαστάσεις, σε όλες τις σφαίρες του δένδρου της ζωής βαδίζοντας πραγματικά με το Θεό.

Οι καμπαλιστές, λένε πως στον Αρχάγγελο Μέτατρον,χωράει μέσα του όλος ο κόσμος, θέλοντας να δείξουν ακριβώς αυτή την εσωτερική διδασκαλία. Όλα αυτά φυσικά έχουν τους αρνητές τους αλλά και τους θερμούς υποστηρικτές τους. Και οι δύο πλευρές φτάνουν σε ακρότητες αλλά και υπερβολές όπως αυτή που έχουμε ήδη αναφέρει, με την απάλειψη της ύψωσης Μελχισεδέκ ή με την εκδήλωση της τόσο θερμής υποστήριξης αυτής της θεωρίας με αποτέλεσμα την ίδρυση της αίρεσης των Μελχισεδεκιτών τον 1ο με 2ο αιώνα μ.Χ. Ίσως τελικά η αλήθεια να βρίσκεται κάπου στην μέση, αρκεί να έχει κάνεις καθαρό μυαλό και μάτια ώστε να την δει μέσα στο χαοτικό σύμπαν που ζούμε και πεθαίνουμε.

© All rights reserved By the Author.

Παναγιώτης Κάρδαρης

Ο Παναγιώτης Κάρδαρης γεννήθηκε και ζεί στην Αθήνα. Είναι συνδιαχειρηστής και ένας εκ των δημιουργών του strange files. Είναι Ερευνητής και κινείται στον χώρο της Θρησκειολογείας του Αποκρυφισμού και του εσωτερισμού σε ερευνητικό και βιωματικό επίπεδο.

Διαβάστε επίσης για την
καμπάλα
και για τον
ερμητισμό,
αλλά και για το
γνωστικισμό,
ένα μυστικιστικό σύστημα πολλών και συχνά αντικρουόμενων ρευμάτων που επηρέασε σημαντικά τις θρησκείες της Εγγύς Ανατολής κατά τους λίγους αιώνες πριν και μετά το Χριστό.

μανιτάρια Amanita muscaria, από Psychotropia

Πριν τρεις μέρες το απόγευμα είδαένα πολύ εκκεντρικό ντοκιμαντέρ όσον αφορά την προέλευση του χριστιανισμού. Δεν είναι το μόνο τέτοιο που έχω δει, θυμάμαι παλαιότερα ένα άλλο για την υποτιθέμενη εύρεση του τάφου της οικογένειας του Χριστού, με το όνομα του ίδιου πάνω σε μια οστεοθήκη, κάτω από τηνμ Ιερουσαλήμ, υπονοώντας πως ο Χριστός πέθανε κανονικά ως άνθρωπος, και ίσως είχε παντρευτεί τη Μαρία τη Μαγδαληνή, αλλά δεν ανέφερε αν είχε απογόνους και αν αυτοί ζουν ως σήμερα, όπως υποστηρίζουν άλλοι. Ένα άλλο είχε να κάνει με πιθανούς ανταγωνιστές μεσσίες της ίδιας εποχής με τον Ιησού Χριστό, των οποίω τη γνώση μας έκρυβε ηθελημένα η επίσημη εκκλησία για να μην αμφισβητήσουμε τα δόγματα. Μέσα σ’αυτούς ήταν και ο Έλληνας Απολλώνιος ο Τιανεύς, αγαπημένος του Αστερίονος Βαληνάκη και λοιπών απολλωνολάγνων τον οποίον θεωρούν ως τον πραγματικό Χριστό που έφερε τη διδασκαλία του Απόλλωνος στους ανθρώπους, και ιδίως στους Έληνες (είπαμε, εμείς έχουμε το απολλώνιο γονίδιο ε). Αυτό ήταν όμως διαφορετικό ντοκιμαντέρ, γιατί, πρώτο απ’όλα, δεν ασχολήθηκε πολύ με το ίδιο το πρόσωπο του Χριστού, ερμηνεύοντάς το περισσότερο ως συμβολικό που αντιπροσωπεύει μια ιδέα, όπως παρόμοιες θεότητες της εποχής (Μίθρας, Ώρος, Κρίσνα, Κετζαλκόατλ κλπ). Εδώ Ο συγγραφέας του βιβλίου βασικότερης πηγής του ντοκιμαντέρ, «Αστροθεολολγία και Σαμανισμός», θεωρούσε πως επειδή δεν υπάρχουν στέρεες αποδείξεις για την ύπαρξη του Ιησού Χριστού, κι επειδή φαινόταν απίθανη η δημιουργία μιας θρησκείας μόνο μέσα σε 3 χρόνια διδασκαλίας, ο Χριστός στην πραγματικότητα δεν υφίστατο ως συγκεκριμένος άνθρωπος. Η άλλη μεγάλη πηγή του ντοκιμαντέρ αυτού, που σκηνοθετήθηκε από την εταιρεία Gnostic Media, μια εταιρεία που παράγει τέτοια ντοκιμαντέρ
Γνωστικού
περιεχομένου, ήταν το βιβλίο του Βρετανού φιλολόγου και μεταφραστή των χειρογράφων της Νεκράς Θάλασσας
(έχουν ανέβει και στο Διαδίκτυο)
«Το Ιερό Μανιτάρι και ο Σταυρός», για το οποίο θ’αναφέρω αργότερα, αρκεί να πω ότι αντιμετώπιζε κι αυτό το βιβλίο το Χριστό συμβολικά, John Mark Allegro.

Το ντοκιμαντέρ λοιπόν αυτό, που προήλθε από μια επιστημονική διάλεξη, ισχυρίζεται δύο βασικά πράγματα, ότι ο χριστιανισμός και η θρησκεία γενικότερα προέρχεται από δύο αρχαία συστήματα, την αστρολογία και το σαμανισμό. Η πρώτη αφορά το μακρόκοσμο, το σύμπαν και τα ουράνια, ενώ η άλλη ξεκινά από το μικρόκοσμο, τον κόσμο της γης, των ανθρώπων και των άλλων οργανικών όντων, και μέσω θρησκευτικών πρακτικών καταλήγει στο μακρόκοσμο (ουράνιο κόσμο, κόσμο των πνευμάτων). Αναφέρει την κεντρική αρχή σε πολλές θρησκείες ότι ό,τι ισχύει στο μακρόκοσμο ισχύει και στο μικρόκοσμο (ό,τι είναι πάνω είναι και κάτω), π.χ.
ερμητισμός,
και τις πάμπολλες αντιστοιχήσεις αστρολογικών γεγονότων με θρησκευτικά. Παίρνοντας για παράδειγμα τα χριστούγεννα, που εορτάζονται κοντά στο χειμερινό ηλιοστάσιο (ο ήλιος σταματά να κινείται πιο βόρεια και η μέρα είναι η μικρότερη του χρόνου στις 21 Δεκεμβρίου), μετά μεγαλώνει), κάνει αρκετές αντιστοιχήσεις με την επίγεια γέννηση του Χριστού. Ο Χριστός νοείται ως ο ήλιος, ο πρωταρχικός θεός που δίνει ζωη στον κόσμο, ο βασιλεύς τον βασιλέων, ενώ οι μαθητές του είναι τα δώδεκα ζωδιακά σημεία. Την εποχή του χειμερινού ηλιοστασίου, ο αστερισμός της παρθένου βρίσκεται στη θέση απ’όπου θ’ανατείλει ο ήλιος, εξού και η πίστη ότι ο χριστός γεννήθηκε από παρθένο. Οι τρεις μάγοι είναι τα τρία φωτεινότερα άστρα της ζώνης του Ορίονα. Ο χειμώνας όμως είναι και η εποχή θανάτου του ήλιου, διότι στις τρεις μέρες περί του ηλιοστασίου ο ήλιος μένει ακίνητος και φαίνεται σαν να πέθανε, ενώ στις σκανδιναβικές χώρες, μεταξύ 65,5 και 67ου παραλλήλου, γι’αυτές τις μέρες ο ήλιος είναι κάτω απ’τον ορίζοντα, σαν νά’χει πεθάνει και να επισκέπτεται το χθόνιο κόσμο, ή αλλιώς την Κόλαση. Ο θάνατος έπεται της εμφάνισης του σκορπιού το Νοέμβριο, τουσυμβόλου της προδοσίας ο οποίος, ενώ σε κοιτάει στα μάτια, σε κεντρίζει με την ουρά του, η πραγματική ερμηνεία του προδοτικού φιλιού του Ιούδα. Κανονικά όμως δε θά’πρεπε, αν ίσχυε αυτό, το αντίστοιχο αστρολογικό γεγονός να γινόταν την άνοιξη κοντά στο Πάσχα; Στην πραγματικότητα πάντως, από,τι έψαξα, δεν υπήρχε σταθερή γιορτή των Χριστουγέννων μέχρι λίγο μετά το διάταγμα των Μεδιολάνων, οπότε η θρησκεία άρχισε να επισημοποιείται, και η γιορτή αυτή τοποθετήθηκε στη θέση της γιορτής του περσικού αρχικά θεού Μίθρα, λατρευόμενου σ’όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εκείνον τον καιρό. Δεν είναι απίθανο τα σύμβολα των προηγούμενων θεών να αναπροσαρμόστηκαν και να πήραν νέες σημασίες στο χριστιανισμό, αλλά πιθανότατα ο Χριστός δεν ήταν ο ίδιος ο ήλιος. Ακόμα κι αν αναφέρεται μεταφορικά ως ήλιος ή λαμπρός συχνά, είναι πολύ απίθανο νά’ταν ο ίδιος, διότι στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ρητά ότι ο θεός δημιούργησε τον ήλιο, εκτός κι αν αυτή η αφήγηση προστέθηκε αργότερα (απλή υπόθεση).

Μετά το θέμα ξεφεύγει αρκετά, πάρα πολύ, και πηγαίνει στις υποτιθέμενες νεοεποχίτικες ζωδιακές εποχές. Στην πραγματικότητα υπάρχει ένα αστρονομικό φαινόμενο, η
μετάπτωση των ισημεριών,
που προκαλείται από την αργή κυκλική μετατόπιση του άξονα της γης εξαιτίας της συνεχούς περιστροφικής κίνησης της τελευταίας, με κύκλο διαρκείας περίπου 26.000 χρόνων, στον οποίον τα άστρα φαίνεται να μετακινούνται ανεπαίσθητα αντίστροφα, από τα δυτικά προς τα ανατολικά. Ο ζωδιακός αστερισμός που ευθυγραμμίζεται κάθε φορά με τον άξονα της γης υποτίθεται πως την επηρεάζει με το χαρακτήρα του φέρνοντας μια εποχή στην ανθρωπότητα, και κάθε εποχή διαρκεί 2.500 χρόνια περίπου. Για παράδειγμα πριν 7000 χρόνια ήταν η εποχή των Διδύμων (ισότητα μεταξύ ανδρώ και γυναικών, παρά τη μη συμφωνία των αρχαιολογικών ευρημάτων, έπειτα πριν 4000 περίπου χρόνια άρχισε η εποχή του Ταύρου, την οποία συμβολικά έληξε ο Μωυσής καταστρέφοντας το χρυσό μοσχάρι που είχαν χτίσει οι Ισραηλίτες πεεριμένοντάς τον να πάρει της 10 εντολές από το όρος του Σινά, κι έπειτα διαδέχθηκε η εποχή του Κριού (γι’αυτό ο Μωυσής εικονίζεται και με κέρατα κριού), κατά την εποχή του Χριστού ήρθε η εποχή των Ιχθύων (γι’αυτό ο ιχθύς ήταν το σύμβολο του χριστιανισμού, όχι επειδή σήμαινε Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ!), ενώ τώρα έρχεται η εποχή του υδροχόου, που σίγουρα θα την έχεται ακούσει από νεοεποχήτες που κηρύττουν για μια εποχή υψηλότερης δήθεν συνειδητότητας του ανθρώπινου είδους μετά το 2012 κι άλλων τέτοιων αερολογιών. Σήμερα πάντως όχι μόνο δεν ανεβαίνει η συνειδητότητα του ανθρώπου, αλλά με την οικονομική κρίση και την έξαρση των ακραίων θρησκευτικών εκδηλώσεων, φαίνεται γενικά ο άνθρωπος να κάνει το αντίθετο, δηλαδή να οπισθοδρομεί. Προφανώς κάποιοι ψάχνουν μια ενοποιητική θεωρία για την ερμηνεία του χριστιανισμού και της παγκόσμιας ιστορίας κι ανατρέχουν σε αναπόδεικτες μεταφυσικές αξίες προερχόμενες από τα άστρα, ενώ στην πραγματικότητα η επιστημονική εξήγηση έχει να μας δώσει ό,τι χρειαζόμαστε. Δεν αμφιβάλλω, αντίθετα το πιστεύω, ότι ακόμα κι ο χριστιανισμός έχει αστρολογικά στοιχεία (αλλιώς γιατί το Πάσχα να τοποθετείται κάθε χρόνο ανάλογ αμε την πανσέληνο, και γιατί ένα αστέρι να έλαμψε στη γέννηση του Χριστού;), αλλά δεν είναι η μόνη κι αποκλειστική πηγή του. Έχω όμως ακούσει και άλλες φορές γι’αυτές τις υποθέσεις και μου είναι γενικώς γνωστές, όμως για το επόμενο σκέλος του ντοκιμαντέρ δεν είχα προετοιμαστεί καταλλήλως.

Το μεγαλύτερο κομμάτι λοιπόν, και μακράν το πιο ενδιαφέρον, ήταν η σύνδεση του χριστιανισμού με αρχαίες σαμανιστικές πρακτικές της Ασίας με τη χρήση του παραισθησιογόνου μανιταριού Amanita muscaria. Το
Amanita muscaria
Είναι το γνωστό μεγάλο μανιτάρι με το λευκό βλαστό (στύπο) και την κόκκινη ομπρέλα (πίλο) με τα άσπρα στίγματα που φυτρώνει σε δάση πεύκου κυρίως στα βόρεια γεωγραφικά πλάτη, και στα ψηλά βουνά νοτιότερα. Αυτό έχει χρησιμοποιηθεί παραδοσιακά από τους σαμάνους της Σιβηρίας, σπανιότερα στη Σκανδιναβία και στη Β. Αμερική, ενώ υπάρχουν ενδείξεις για χρήση του στην Κεντρική Ευρώπη, στην Κεντρική Ασία και στις
Ινδοάριες
Θρησκείες ως τη μαγική ουσία σόμα. Το ντοκιμαντέρ λοιπόν, βασισμένο στο βιβλίο του Αλέγκρο, ισχυρίζεται όχι μόνο ότι το μανιτάρι αυτό συνέβαλε στην εμφάνιση του ιουδαϊσμού και του χριστιανισμού, αλλά ότι ήταν και ο ίδιος ο Χριστός σε προσωποποίηση. Συνδέοντας σχεδόν κάθε σύμβολο των θρησκειώ της Εθρώπης, της Εγγύς Ανατολής, της Ινδίας, αλλ’ενίοτε και της Αμερικής με το ιερό μανιτάρι, προσπαθεί να βρει την πηγή μιας υποθετικής προγονικής πρωταρχικής θρησκείας του ήλιου, της γονιμότητας και της αναγέννησης των περιπλανώμενων νομάδων εκείνων των περιοχών πριν χιλιάδες χρόνια. Εδώ ευτυχώς αφήνει τις αστρολογικές εποχές και γίνεται πιο επιστημονικό, ή, καλύτερα, επιστημονικοφανές.

Σύμφωνα με την αφήγηση, το μανιτάρι αυτό συμβολίζει τα πάντα. Όταν είναι μικρό και καλυμένο με το
Καθολικό πέπλο
είναι λευκό με το σχήμα του αβγού και θυμίζει το αβγό της ζωής, το κοσμικό αβγό κλπ. Κατά την ανάπτυξή του, ο στύπος επιμηκύνεται σπάζοντας το πέπλο, μεγάλο μέρος του οποίου μένει κάτω ως κολεός, ενώ κομματάκια του μένουν πάνω στον πίλο σαν άσπρα στίγματα. Αυτή η φάση ανάπτυξης είναι η φαλλική, με το στύπο το φαλλό και τη βάση ως τον έναν όρχι του ερμαφρόδιτου, κι αυτό συμβολίζεται από διάφορα σύμβολα όπως ο οβελίσκος του Βατικανού. Όσο ο πίλος ανοίγει και τελικά γυρίζει προς τα πάνω, το μανιτάρι μπαίνει στη θηλυκή μορφή του, οπότε η κάτω μεριά μοιάζει με θηλή ενώ η πάνω με μήτρα. Με το συμβολισμό του αρσενικού και του θηλυκού προσπαθεί μετά να αποσυμβολίσει τον εβραΪκό μύθο της δημιουργίας του ανθρώπου. Αρχικά υπήρχε η ερμαφρόδιτη φάση, όπως πίστευαν και οι πυθαγόριοι, που αντιστοιχεί σ’όλο το μανιτάρι, δηλαδή ο Αδάμ, πριν τη δημιουργία της γυναίκας, ήταν στην πραγματικότητα ερμαφρόδιτος, κι από το πλευρό του, το κοτσάνι του μανιταριού, δημιουργήθηκε η γυναίκα, δηλαδή το πάνω μέρος. Η ερμαφρόδιτη φάση διαφαίνεται επίσης και στην πρώιμη φάση του αβγού, οπότε σε μια τομή ο πίλος φαίνεται να καλύπτει σφιχτά το βλαστό, σαν να μπαίνει μέσα σ’αυτόν ο τελευταίος, αναπαριστώντας τη θεία συνουσία. Σύμφωνα πάλι με μια άλλη γνωστική σέκτα που αναφέρει, η Έβα ή η Ζωή (μάλλον η έννοια της ζωής που είναι θηλυκού γένους) έδωσε ζωή στον Αδάμ, αλλά την πρωταρχική αυτήν αλήθεια διαστρέβλωσαν έπειτα οι ιουδαίοι ιερείς για να εδραιώσουν την πατριαρχία. Το μανιτάρι επίσης ίσως συμβολίζει τον πραγματικό καρπό της γνώσης του καλού και του κακού, διότι, όπως κι ένας κανονικός καρπός, φυτρώνει σε δέντρο (το μανιτάρι αυτό είναι υποχρεωτικός
μυκορριζικός μύκητας
δέντρων, και μολονότι φύεται στο έδαφος δε μπορεί να βρεθεί μακριά απ’αυτά), και η αντικατάστασή του με μήλο δεν ήταν τυχαία, διότι και το μήλο είναι κόκκινο απ’έξω και λευκό από μέσα όταν δαγκώνεται, όπως η σάρκα αυτού του μανιταριού. Επίσης το μανιτάρι αυτό είναι η πρωταρχική πηγή του συμβόλου του φοίνικα, επειδή γεννιέται μέσα απ’το χώμα, από εκεί που πέθανε και σάπισε πριν για να σαπίσει κι αυτό πάλι στο ίδιο μέρος, ενώ ο πίλος του μοιάζει κάπως με φτερά πουλιού. Ακόμα και η ράβδος με τα δύο φίδια του Ασκληπιού, συμβολίζει κι αυτή στην πραγματικότητα το μανιτάρι, σαν δύο φίδια (ενέργειες) που σκαρφαλώνουν πάνω στο βλαστό του και καταλήγουν στην κορυφή. Τα φίδια αυτά έχουν συχνά φτερά, που στην πραγματικότητα συμβολίζουν τον πίλο του μανιταριού που τείνει προς τον ουρανό. Το ιατρικό αυτό σύμβολο χρησιμοποιούταν ως σημα των εμπόρων φαρμάκων κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους χρήση που συνεχίζεται ως σήμερα, ενώ έπειτα άρχισε να εμφανίζεται και σε νομίσματα γενικότερα, ως επίσης σύμβολο του θεού του εμπορίιου Ερμή, απ’όπου προήλθε υποτίθεται το σύμβολο του δολλαρίου. Τα δύο φίδια αυτά επίσης συμβολίζουν την ενέργεια κουνταλίνη που ανεβαίνει από τη ραχοκοκκαλιά στο σώμα κατά το διαλογισμό της γιόγκα κι ενεργοποιεί τα τσάκρα, με κορυφή το τρίτο μάτι, δημιουργώντας ακόμα κι εδώ την ιδέα του μανιταριού. Το σκήπτρο της εξουσίας επίσης ανά τις εποχές, με την πλατιά λαβή στην κορυφή και συχνά τα φίδια τυλιγμένα όπως στο σύμβολο του Ασκληπιού, συμβολίζει τη δύναμη αυτού του μανιταριού. Ευτυχώς δεν έγινε καμία αναφορά στη διπλή έλικα του dna. Τέλος το μάννα εξ ουρανού των Ιουδαίων πρόκειται στην πραγματικότητα για κάποια παραισθησιογόνος ουσία, όπως το μανιτάρι αυτό, ενώ στην αποκάλυψη του Ιωάννη αναφέρεται μια μόνο φορά κι ένα άλλο κρυμμένο μάννα, που ίσως είναι κάτι ισχυρότερο. Μάννα σημαίνει «τι είναι αυτό» κι ο συγγραφέας το αντιστοιχεί με την απορία πολλών που έφαγαν για πρώτη φορά παραισθησιογόνο μανιτάρι και διερωτώνται με δέος: «Τι είναι αυτό;» Εάν τα παραπάνω σας φαίνονται πολύ τραβηγμένα, είναι. Η όλη ανάλυση βασίζεται στην υπόθεση ότι οι πρόγονοί μας, στο απότατο παρελθόν, μαγεύτηκαν απ’αυτό το μανιτάρι, το λάτρεψαν και προσπάθησαν να συμβολίσουν τα πάντα γύρω τους αναφερόμενοι σ’αυτό, αλλά με το χρόνο για κάποιον λόγο η γνώση του μανιταριού συγκαλύφθηκε, ώστε νά’χουμε σήμερα μόνο θραύσματα θαμμένα σε διάφορα σύμβολα και θρησκείες. Εφόσον δε βασίζεται σε ισχυρές αποδείξεις, παραμένει απλή υπόθεση και δε μπορεί να θεωρηθεί πλήρης επιστημονική θεωρία.

Άλλες υποθέσεις του ντοκιμαντέρ ωστόσο είναι πολύ πιο πιστευτές, όπως η προέλευση των χριστουγεννιάτικων εθίμων από τη σαμανιστική λατρεία αυτού του μανιταριού. Πράγματι τα περισσότερα χριστουγεννιάτικα έθιμα προέρχονται από τις βόρειες χώρες, όπου αρχικά είχαν παγανιστική σημασία στις γιορτές του χειμερινού ηλιοστασίου, ενώ οι ιδιότητες του μανιταριού αυτού εκεί ήταν γνωστές. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο για παράδειγμα συμβολίζει το Ιγκντράσιλ, το δέντρο του κόσμου της σκανδιναβικης μυθολογίας, το οποίο όσα κλαδιά και φύλλα έχει πάνω (ουράνιος κόσμος) τόσες ρίζες έχει κάτω (ο χθόνιος κόσμος). Υποτίθεται ότι το στόλισμα αυτού του δέντρου ήταν αρχικά με τα συγκεκριμένα μανιτάρια, διότι παλαιότερα τα στολίδια τρώγονταν, γι’αυτό και τα στολίδια είναι πολύχρωμα. Τα δώρα μπαίνουν κάτω απ’το δέντρο και στολίζονται φανταχτερά συμβολίζοντας τα συγκεκριμένα μανιτάρια που φυτρώνουν κάτω από κωνοφόρα. Στοιχεία της παράδοσης των κρυμμένων αντικειμένων κάτω από δέντρα συνεχίζονται και το Πάσχα, οπότε τα παιδιά ψάχνουν για αβγά σε κρυφές γωνίες, ίσως κατάλοιπο της εποχής που στέλνονταν μικρά κι ευλύγιστα παιδιά να ψάξουν κάτω από δέντρα τους νεαρούς αμανίτες. Ο Άι Βασίλης (Άγιος Νικόλαος κανονικά για τους Δυτικούς, εμείς τον προσαρμόσαμε έπειτα στη γιορτή του Μεγάλου Βασιλίου την Πρωτοχρονιά) είναι ντυμένος στα κόκκινα και στα λευκά, στα χρώματα δηλαδή του ψυχοενεργού αμανίτη, όπως ο σαμάνος της Σιβηρίας κατά τις χειμερινές τελετές. Σύμφωνα με το έθιμο, ο σαμάνος εκείνη την εποχή μετακινούταν από σπίτι σε σπίτι μέσα σε έλκηθρο κινούμενο από ταράνδους (οι τάρανδοι άλλωστε είναι ημιεξημερωμένο είδος στις βόρειες χώρες), κι όταν δε μπορούσε να μπει απ’τις πόρτες λόγω χιονιού, κατέβαινε απ’την καπνοδόχο (στις καλύβες που ζούσαν τότε ήταν μια απλή τρύπα για τον καπνό) στο σπίτι, μοιράζοντας αποξηραμένα μανιτάρια του είδους μαζεμένα απ’το φθινόπωρο, τα οποία στη συγκεκριμένη γιορτή μπορούσε να καταναλώσει όλος ο κόσμος εκτός των σαμάνων, εξού κι όλος ο μύθος του Άι Βασίλη με τα δώρα και του τρόπου που έρχεται. Αυτά μου φαίνονται πολύ αληθοφανέστερα απ’τα προηγούμενα.

Τα πράγματα αρχίζουν να ξεφεύγουν στην προσπάθεια σύνδεσης κάθε στοιχείου του χριστιανισμού όμως με το ιερό μανιτάρι. Ακόμα κι ο σταυρός νοείται ως το μανιτάρι που υψώνεται, ενώ στην πραγματικότητα ξέρουμε πως επρόκειτο για πραγματική μέθοδο βασανισμού και ταπεινωτικής εκτέλεσης κατά τη ρωμαΪκή εποχή. Το σώμα και το αίμα του Χριστού της θείας κοινωνίας είναι στην πραγματικότητα η σάρκα κι ο χυμός αυτού του μανιταριού, γι’αυτό ανέφερε ο Χριστός στο Μυστικό Δείπνο, μια τελετή μύησης, ότι όποιος λάβει το σώμα και το αίμα του θα ζήσει αιώνια (τα ψυχοενεργά αποτελέσματα του μανιταριού). Ακόμα όμως κι αν η θεία κοινωνία δεν έχει ψυχοενεργό προέλευση, μου φαίνεται πως σίγουρα είναι κατάλοιπο τελετουργικού κανιβαλισμού. Το θρυλλικό Άγιο Δισκοπότηρο (Γκράαλ), που συνέλεξε το αίμα του Χριστού κατά το θάνατό του στο σταυρό και έκτοτε προκάλεσε τη δημιουργία διάφορων μυστικών ομάδων που το ερευνούν ή υισχυρίζονται πως τό’χουν βρει, είναι στην πραγματικότητα ο γυρισμένος προς τα πάνω πίλος ενός αμανίτη που έχει γεμίσει νερό απ’τη βροχή, διαλύοντας κάποια απ’την κόκκινη χρωστική μέσα μαζί με τις ψυχοεενεργές ουσίες (αίμα του Χριστού). Όταν στεγνώσει, το περισσότερο χρώμα θα’χει ξεπληθεί ώστε το μανιτάρι να φαίνεται μετά χρυσοκίτρινο, εξού και οι μύθοι περί πολύτιμων χρυσών αβγών. Η παραβολή της Σαμαρίτισσας, που δε μπορούσε να πάρει νερό απ’το βαθύ πηγάδι κι έπειτα ο Χριστός της είπε πως δεν έχει αξία αυτό το νερό, αλλ’αυτό της αιωνιότητας, καθώς και το γέμισμα των αγγείων με νερό κατά το Μυστικό Δείπνο, συμβολίζει την τελετουργική κατανάλωση των ούρων του σαμάνου απ’τους παρευρισκομένους κατά τις αρχαίες τελετές, στο οποίο περνούν σχεδόν ακέραιες οι ουσίες του μανιταριού διότι δε μεταβολίζονται. Κατ’αυτήν την ερμηνεία, ουροβόρος δεν είναι αυτός που τρώει την ουρά του, αλλ’αυτός που τρώει τα ούρα. Γι’αυτό επίσης δίπλα στον οβελίσκο του Βατικανού υπάρχουν δύο πηγές, που συμβολίζουν υποτίθεται τα ιερά ούρα του σαμάνου. Ακόμα τα θαύματα του Χριστού μπορούν να νοηθούν περισσότερο ως τα αποτελέσματα της κατανάλωσης του παραισθησιογόνου μανιταριού, παρά ως υλικά αποτελέσματα της δύναμης ενός συγκεκριμένου ανθρώπου, ή τουλάχιστον θεανθρώπου. Θαύματα ωστόσο αναφέρονται και σ’άλλους αγίους ανθρώπους άλλων θρησκειών, όχι μόνο του χριστιανισμού.

Το ντοκιμαντέρ θα ξεφύγει πραγματικά όταν θ’ανακατέψει στην όλη ιστορία και τα ψιλοκυβοειδή μανιτάρια (γένους Psilocybe και συγγενικά), το λάδι, καθώς κι άλλα παραισθησιογόνα φυτά. Τα μανιτάρια αυτά, με επιβεβαιωμένη χρήση στο Μεξικό και σποραδικά ως τη Νότια Αμερική και πιθανή χρήση σε προΪστορικούς λαούς της Αφρικής, της Κεντρικής Ευρώπης και της Ασίας, περιέχουν την ψυχεδελικη ουσία ψιλοκυβίνη με αποτελέσματα παρόμοια του lsd. Αυτή η ουσία αντιδρά με το οξυγόνο της ατμόσφαιρας όταν το μανιτάρι τραυματίζεται και δίνει το χρώμα μπλε, γι’αυτό υποτίθεται ο Χριστός συχνά εικονίζεται ενδεδυμένος με μπλε, αλλά κι άλλοι θεοί όπως ο Βισνού του ινδουισμού, κάτι υπερβολικά τραβηγμένο μιας και το μπλε θα μπορούσε να συμβολίζει άπειρα άλλα πράγματα. Το μπλε των στρουμφακίων που ζουν και σε μανιτάρια δηλαδή συμβολίζει την ψιλοκυβίνη; Και το μπλε των αστυνομικών; Επίσης υποθέτει ότι οι αγελάδες στην Ινδία ιεροποιήθηκαν επειδή στις κοπριές τους αναπτύσσεται το παραισθησιογόνο μανιτάρι Psilocybe cubensis, κάτι για το οποίο δε μπορούμε να’μαστε σίγουροι αν ισχύει, ίσως όμως στο απότατο παρελθόν ν’αποτελούσε λόγο για την ιεροποίησή τους. Η επικρατούσα άποψη για την ιεροποίηση της αγελάδας πάντως είναι οικονομική, ότι δηλαδή επειδή οι αγελάδες έδιναν το γάλα τους ενώ τα βόδια όργωναν τα χωράφια κι έσερναν άμαξες, σε συνδυασμό με τον υπερπληθυσμό και συνεπώς την έλλειψη χώρου για κτηνοτροφία, δε συνηθιζόταν να τρώγονται ώσπου τελικά η κατανάλωσή τους καταργήθηκε διά νόμου. Το λάδι μπαίνει στην ιστορία αυτήν κατά την ετυμολόγιση του ονόματος του Χριστού, που σημαίνει κανονικά ο αλειμμένος (εξού και χρίσμα ή επίχρισμα), όνομα που προήλθε από την αρχαία εβραΪκή πρακτική της άλειψης με λάδι των βασιλέων, η οποία πέρασε στους χριστιανούς ως το μυστήριο του χρίσματος. Το λάδι είχε διάφορες ιδιότητες που παραξένευαν τον κόσμο, όπως την ικανότητα να επιπλέει στο νερό (γι’αυτό κι ο Χριστός περπάτησε πάνω στο νερό), ενώ θα μπορούσε να περιέχει διαλυμένες παραισθησιογόνες ουσίες από φυτά. Οι μάγισσες του Μεσαίωνα, για τις οποίες οι θρύλλοι λένε ότι αλείφονταν με μαγικές αλοιφές που τις βοηθούσαν να επικοινωνούν με το Σατανά, ίσως διατήρησαν αυτήν την παράδοση. Μάλιστα λεγόταν πως χρησιμοποιούσαν έντονα παραισθησιογόνα και δηλητηριώδη φυτά, όπως
Ντατούρα,
Το ζωμό των οποίων τοποθετούσαν σε περιοχές με βλενογόνο ώστε ν’απορροφηθούν ευκολότερα, όπως στον κόλπο, γι’αυτό εικονίζονταν να καβαλούν σκουπόξυλα. Ευτυχώς οι μάγοι του Χάρι Πότερ καβαλούν τα σκουπόξυλα οριζοντίως κι όχι καθέτος.

Το κεντρικό συμπέρασμα της αφήγησης ήταν ότι κάποτε, στο απότατο παρελθόν, οι άνθρωποι γνώριζαν τις ιδιότητες των παραισθησιογόνω τα οποία χρησιμοποιούσαν για την προσέγγιση του θείου, αλλ’όσο οι κοινωνίες εξελίσσονταν και οι θρησκείες επισημοποιούνταν και ταυτίζονταν με την κρατική εξουσία, η χρήση τους και τελικά ακόμα και η ύπαρξή τους καταπιέστηκαν, ώστε μόνο συμβολικά στοιχεία να μείνουν στο τέλος, κι αυτά παραλλαγμένα. Αυτό το φαινόμενο, της στυγνής καταπίεσης της χρήσης παραισθησιογόνων από τη θρησκεία, ο συγγραφέας του βιβλίου αποκαλεί «Φαρμακοκρατική Εξέταση (Pharmacratic Inquisition)”, αντίστοιχο της Ιεράς Εξέτασης, με συνέπειες όπως την κατάργηση των Ελευσινίων Μυστηρίων, την καταδίωξη των μαγισσών του Μεσαίωνα (ίσως γυναίκες με καλές βοτανικές γνώσεις από τους παγανιστές προγόνους τους), και ίσως ακόμα και η απαγόρευση αυτών των ουσιών ως σήμερα και η συνεπής μειωμένη έρευνα πάνω σ’αυτές.

Γενικά η κριτική μου γι’αυτό το ντοκιμαντέρ δεν είναι εντελώς αρνητική, παρά τα έντονα ενίοτε αρνητικά μου σχόλια παραπάνω, διότι υπάρχουν μέσα πράγματι αρκετά αξιοσημείωτα στοιχεία. Για παράδειγμα η σύνδεση των χριστουγεννιάτικων παραδόσεων ή της θείας κοινωνίας και του μάννα με τις παραδώσεις του μανιταριού είναι αρκετά εύλογη, ενώ η σύνδεση αυτού του μανιταριού με τον ινδουισμό, αν κι έχει αναφερθεί περισσότερο αλλού παρά σ’αυτό το ντοκιμαντέρ, έχει υποστηριχθεί από κάποιους ερευνητές. Τώρα όσον αφορά τη σύνδεση του μανιταριού με το χριστιανισμό, πιστεύω ότι οι περισσότερες αντιστοιχίες είναι απλά προσπάθειες επιβεβαίωσης μιας αρχικής υπόθεσης, παρά πραγματική, επιστημονική έρευνα για την επιβεβαίωση ή τη διάψευση της υπόθεσης. Και πάλι όμως δεν αποκλείεται μερικά στοιχεία του χριστιανισμού πράγματι να βασίζονται σε μια προγενέστερη σαμανιστική θρησκεία, γι’αυτό η επιστήμη της εθνομυκητολογίας (μελέτη των μυκήτων ως προς τις διάφορες χρήσεις τους ανά τους πολιτισμούς) δεν την έχει απορρίψει ακόμα εξολοκλήρου. Η συμβολική σύνδεση απ’την άλλη στοιχείων του χριστιανισμού όπως κι άλλων θρησκειών με τα άστρα είναι αρκετά γνωστή, αλλά δε φαίνεται πουθενά ο χριστιανισμός νά’ταν καθαρά λατρεία των ουρανίων σωμάτων. Η ιδέα της παραισθησιογόνου προέλευσης της θρησκείας επίσης παραμένει δόκιμη υπόθεση σστους κύκλους της θρησκειολογίας. Τέλος το φαινόμενο της λεγόμενης φαρμακοκρατικής εξέτασης είναι πραγματικό και παρατηρείται σε πολλούς πολιτισμούς οι οποίοι από ομάδες μικρών φυλών μετατρέπονται σε μεγάλα κράτη με κεντρική οργάνωση και επίσημη θρησκεία, και ίσως είχε σκοπό να διαφυλάξει το ένα και μοναδικό δόγμα, επομένως και την ακεραιότητα του κράτους, γιατί είναι ευκολότερο με ελεγχθούν άνθρωποι που έχουν κοινή πίστη, παρά μια ετερόκλιτη ομάδα, ο καθένας με δειαφορετικές απόψεις για τη θρησκεία, στην πράξη σαμάνος του εαυτού του. Το άλλο καλό που μας προσφέρει αυτό το ντοκιμαντέρ είναι η αποκάλυψη της μεγάλης πλάνης της συμβολικής σκέψης. Η συμβολική σκέψη μπορεί να ερμηνεύσει πραγματικά οτιδήποτε συμβολικά, και να φτάσει σε εντελώς παράλογα συμπεράσματα από τα αρχικά, να διαστρεβλώσει έννοιες και στο τέλος να καταλήξει έως και στο αντίθετο από την αρχική διατύπωση. Το βλέπουμε αυτό συχνά στο χριστιανισμό, στον ιουδαΪσμό και σ’άλλες θρησκείες εθνοτήτων που έχουν εξελιχθεί πολιτισμικά κι επιστημονικά από την εποχή της ίδρυσης αυτών τω θρησκειών, γίνεται συχνά προσπάθεια οι γραφές να εξηγούνται περισσότερο συμβολικά, παρά πραγματικά, ώστε να δικαιολογηθεί οτιδήποτε, να ταιριαστει οτιδήποτε στη σύγχρονη εποχή, φυσικά με τον απότερο σκοπό της διατήρησης της πίστης, ενώ στην πραγματικότητα οι συγγραφείς αυτών των κειμένων ουδέποτε δε σκέφτηκαν αυτές τις συμβολικές ερμηνείες, αλλά τα έργα τους αντανακλούσαν στοιχεία της εποχής τους, κι αν ήταν συμβολικά, σύμβολα της εποχής τους.

Δεν προτείνω αυτό το ντοκιμαντέρ σε κάποιον που ψάχνει υλικό για την προέλευση του χριστιανισμού ως την κύρια πηγή του, ενώ για κάποιον που ξεκινά να ψάχνει το μύθο και την ιστορία των παραισθησιογόνων ανά τους αιώνες, σαν κι εμένα, θεωρώ πως θα πρέπει ν’αποτελεί μέρος της βιβλιοθήκης του, παρά τους συχνά υπερβολικούς ισχυρισμούς του.

Τελικά, αν και δεν το σχεδίαζα, κατέληξα σε μια μικρή σειρά άρθρων για διάφορα παραισθησιογόνα φυτά της αμερικανικής ειπήρου με μακρά ιστορία χρήσης από τους ιθαγενείς και κάποτε συνέχιση της χρήσης τους ως σήμερα. Το θέμα είναι πολύ ενδιαφέρον, μεγάλο και πολύπλοκο, ώστε να μη μπορώ να το καλύψω σε λίγα άρθρα. Έχουν γραφτεί βιβλία ολόκληρα πάνω σ’αυτό από διάφορους επιστήμονες και οπτικές γωνίες, κάποια απ’τα οποία θα πρέπει να διαβάσω. Προς το παρόν θα παραθέσω τα αποτελέσματα μιας καλής αναζήτησης που έχω κάνει γι’αυτά τα πράγματα αυτό το διάστημα αλλά και παλαιότερα. Στο
Προηγούμενο άρθρο
Λοιπόν είχα καλύψει τα παραισθησιογόνα ψυχανθή (φασολοειδή φυτά) της Νότιας Αμερικής. Στο παρόν άρθρο ολοκληρώνω την παρουσίαση των παραισθησιογόνων αυτής της ειπήρου, προσπαθώντας ν’αναφέρω για όλες τις κυριότερες χρήσεις τους. Δε θα μακρηγορήσω με μεγάλες εισαγωγές για το τι είναι τα παραισθησιογόνα, που έχουν χρησιμοποιηθεί γενικώς, πώς τα αντιμετώπισε ο δυτικός πολιτισμός και πώς είναι σήμερα, γιατί αυτά έχουν αναφερθεί επαρκώς στα προηγούμενα δύο μου άρθρα. Εδώ θα προσπαθήσω να μπω κατευθείαν στο ψητό, δηλαδή στα φυτά, τη βοτανική τους και τις χρήσεις τους, με μια μικρή εισαγωγή. Πρώτα όμως να ξεκαθαρίσω ότι ενοώντας παραισθησιογόνα εννοώ της κλάσης αυτής που λέγονται
Ψυχοδηλωτικά
Ή ψυχεδελικά, ουσίες που επιφέρουν εναλλακτική κατάσταση συνείδησης δύσκολη στην περιγραφή στο χρήστη με μυστικιστικά, πνευματικά στοιχεία, ευρεία κι αφηρημένη σκέψη, οπτικές διαστρεβλώσεις, σπανιότερα ψευδαισθήσεις και οράματα. Ο χρήστης συνήθως διατηρεί καλή επαφή με την πραγματικότητα. Οι δύο άλλες κλάσεις των παραισθησιογόνων είναι τα διασπαστικά, τα οποία διασπούν κατά κάποιον τρόπο τη νοητική λειτουργία από τις αισθητηριακές και κινητικές, προκαλώντας παραισθήσεις, αλλοιώσεις της αντίληψης του περιβάλλοντος και ονειρώδεις καταστάσεις, και τα παραληρηματογόνα, ουσίες που προκαλούν αυτό που λλέει το όνομά τους, παραλήρημα και σχεδόν πλήρη αποσύνδεση απ’την πραγματικότητα με σκέψεις και πράξεις που μπορεί ν’αποβούν επικίνδυνες. Φυτά με τέτοιες ουσίες είναι η
ντατούρα
Και το νοτιοαμερικανικό γένος της
Μπρουγκμάνσιας,
Που είχα καλύψει παλαιότερα. Λόγω της επικινδυνότητάς τους, τα φυτά αυτά έχουν χρησιμοποιηθεί μόνο από πολύ πεπειραμένους σαμάνους σε ακραιες περιπτώσεις ή από σκοτεινούς μάγους. Τα ψυχοδηλωτικά λοιπόν ή ψυχεδελικά επιδρούν στο σεροτονινεργικό συστημα του εγκεφάλου, συγκεκριμένα στους υποδοχής 5ht2a και 5ht2c, όπου 5ht η 5-υδροξυτρυπταμίνη, δηλαδή η σεροτονίνη, με τα κύρια ψυχοενεργά τους αποτελέσματα ν’αποδίδονται στην επίδρασή τους επί του πρώτου υποδοχέα.

Δεν έχουμε, ούτε μπορούμε να έχουμε σήμερα, ακριβή ιστορικά στοιχεία για την ανακάλυψη των παραισθησιογόνων, αφού αυτή έγινε σε μακρινές, πρωτόγονες, προΐστορικές εποχές, κι όλοι οι λαοί που τα χρησιμοποιούν έχουν ξεχάσει πλέον την προέλευσή τους κι ανταυτού την αποδίδουν σε παρεμβάσεις θεών και πνευμάτων, ή στην καθοδήγηση των ίδιων των φυτών. Ένα ενδεχόμενο της προέλευσής τους είναι η κατά λάθος κατανάλωσή τους από κάποιους ανθρώπους, οι οποίοι έπειτα θεώρησαν πως μέσω αυτης της τροφής διαφωτίστηκαν και μετέδωσαν τη γνώση της σ’άλλους. Από εκείνο το στάδιο όμως μέχρι την εδραιωμένη θρησκευτική χρήση των παραισθησιογόνων, ή ενθεογόνων κατά τους υποστηρικτές τους για θρησκευτική χρήση, θα έγινε αρκετός πειραματισμός για την καθιέρωση του αποτελεσματικότερου τρόπου χορήγησης και της ακριβούς δόσης και για την εξακρίβωση των αποτελεσμάτων. Πράγματι οι πρακτικές των σαμάνω πολλών φαινομενικά πρωτόγονων φυλών, οι οποίοι συλλέγουν, επεξεργάζονται, αποθηκεύουν, ανακατεύουν και χορηγούν τα συστατικά ώστε να διατηρηθεί όσο γίνεται η ισχύς τους, καταδεικνύουν άριστες πρακτικές χημικές γνώσεις, στο σημείο που αναρωτιόμαστε πώς, ενώ δεν ανακάλυψαν άλλα πρακτικότερα πράγματα, π.χ. τον τροχό, κατόρθωσαν να τελειοποιήσουν τόσο πολύ τη χρήση των παραισθησιογόνων ουσιών. Μια εξήγηση πιστεύω πως είναι η βάση των λαών αυτών περισσότερο στον υπερβατικό και νοητικό κόσμο ως αποτέλεσμα της θεοποίησης των ενθεογόνω εναλακτικών καταστάσεων συνειδήσεως, παρά η ανάγκη βελτίωσης της ζωής τους.

Η χρήση των παραισθησιογόνων λοιπόν ποικίλει όσο και οι φυλές που τα χρησιμοποιούν. Στις πρωτόγονες φυλές των Ινδιάνων, πνευματικος αρχηγός συνήθως είναι ο μάγος με διάφορα ονόματα ανά φυλή, που οι δυτικοί αποκαλούν σαμάνο, από τους αντίστοιχους
Σαμάνους της Σιβηρίας,
Ο οποίος μπορεί να επικοινωνεί με τον κόσμο των πνευμάτων και των θεών, με τον κόσμο τω νεκρών, μπορεί επίσης να διαβλέπει το μέλλον, να μετακινείται πνευματικά σε διάφορα άλλα μέρη κλπ, κι ως εκ τούτου περιβάλλεται με μεγάλο σεβασμό και δέος. Συνήθως οι σαμάνοι είναι περισσότεροι από ένας σε μια ομάδα ανθρώπων με διάφορες ξεχωριστές αρμοδιότητες π.χ. άλλος ο ιερέας κι άλλος ο γιατρός. Στις φυλές αυτές λοιπόν ο σαμάνος συχνά υποβοηθείται από ψυχοενεργές ουσίες ώστε να περιέλθει στην ενθεογόνο έκσταση, ενώ σε διάφορες περιπτώσεις κι άλλα μέλη της φυλής μπορούν να τις πάρουν. Σε πιο προηγμένους (σχετικά με τους προηγούμενους) και συγκεντρωτικούς πολιτισμούς ωστόσο, παρατηρείται μυστικοποίηση και περιορισμός αυτών των ουσιών κυρίως στην ιερατική τάξη, όπως στους Αζτέκους. Μετά απ’αυτό το στάδιο οι ερευνητές υποθέτουν ότι κάπως και για κάποιον λόγο οι ουσίες αυτές ξεχάστηκαν ή αντικαταστάθηκαν από άλλες (π.χ. η υπόθεση που υποστηρίζει αντικατάσταση του παραισθησιογόνου μανιταριού
Amanita muscaria
Με το κρασί του Διονύσου κατά την ελληνική προΪστορία), υποθέσεις που ωστόσο δε μπορούν ν’αποδειχθούν. Τελευταία φάση στην ιστορία των παραισθησιογόνων είναι η επιστημονική τους πλέον προσέγγιση, κυρίως από το δυτικό πολιτισμό από των περασμένο αιώνα, η οποία ωστόσο συνάντησε αρκετά εμπόδια στο δρόμο της για περίπλοκους λόγους, που έχουν να κάνουν κυρίως με την προκατάληψη. Η επίσημη ενασχόληση μ’αυτές τις ουσίες σχεδόν εξέλειψε για μερικές δεκαετίες μετά την σχεδόν διεθνή ποινικοποίησή τους με τη Σύμβαση για τις Ψυχοτρόπες Ουσίες του ΟΗΕ το 1971, αλλά δειλά-δειλά άρχισε να ξανακάνει την εμφάνισή της προς τα τέλη του περασμένου και στον παρόντα αιώνα. Οι περισσότερες αναφορές παρακάτω αφορούν τις πρώτες κοινωνίες κατά την υπεραπλουστευμένη σειρά μου, τις σαμανιστικής φάσης.

Προχωρώ λοιπόν στο πλέον γνωστό και γι’αρκετές δεκαετίες μυστηριώδες παραισθησιογόνο ποτό της Νότιας Αμερικής, την αγιαχουάσκα. Η αγιαχουάσκα είναι ένα αφέψημα κυρίως των φυλών της δυτικής λεκάνης του Αμαζονίου και των βασικών παραποτάμων του, το οποίο γνώρισε ωστόσο ευρεία εξάπλωση τα τελευταία χρόνια σε πολλές άλλες περιοχές. Η λέξη αγιαχουάσκα (ayahuasca) είναι η ισπανοποιημένη μορφή της λέξης αγιαουάσκα της γλώσσας κέτσουα (γλώσσα των Ίνκας), όπου σημαίνει κλήμα/αναρριχώμενο φυτό των ψυχών («άγια» = ψυχή «ουάσκα» κλήμα), ή, κατά την μυστικιστικότερη απόδωση του Zyklon b, άμπελος των νεκρών (δεν υπήρχαν αμπέλιαόμως εκεί), κι αναφέρεται στο κύριο συστατικό του μείγματος, το αναρριχητικό φυτό Banisteriopsis caapi. Άλλα ονόματα κατά τόπους είναι καάπι, γιάτζε κλπ. Το ρόφημα αυτό βασικά είναι η μείξη δύο ενεργών φυτών, με την άμπελο τω νεκρών να παίζει στην πραγματικότητα βοηθητικό αλλά πάλι απαραίτητο ρόλο, αφού περιέχει τις β καρβολίνες (β ανθρακολίνες πιο ελληνικά), όπως χαρμίνη, χαρμαλίνη και τετραϋδροχαρμίνη, αλκαλοειδή που αναστέλλουν το ένζυμο της μονοαμινοξειδάσης στο πεπτικό σύστημα (παρόμοια αλκαλοειδή έχει και το γνωστότερο ασιατικό
Πήγανο
ή Peganum harmala), το οποίο αλλιώς θα οξείδωνε τις παραισθησιογόνες τρυπταμίνες όπως τη διμεθυλοτρυπταμίνη του άλλου κύριου συστατικού του ροφήματος, το οποίο είναι συνήθως η πράσινη ψυχώτρια (Psychotria viridis), αλλά μπορεί νά’ναι και συγγενικά είδη, ή, στο βορειοδυτικό Αμαζόνιο της βορειοδυτικής Βραζιλίας, της Κολομβίας και της Βενεζουέλας, που δεν ενδημεί η ψυχώτρια, η διπλοπτερύδα (Diplopterys cabrerana), αναρηχητικό συγγενικό με την άμπελο των νεκρών. Στην πραγματικότητα δηλαδή ενεργό συστατικό της αγιαχουάσκας είναι η πηγή της διμεθυλοτρυπταμίνης, παρόλα αυτά οι Ινδιάνοι θεωρούν το καάπι κύριο στοιχείο, και τα υπόλοιπα προσμείξεις, ίσως επειδή κατά περιοχές και ανάλογα με το λόγο χρήσεις προστίθενται διάφορα άλλα φυτά εκτός από τα διμεθυλοτρυπταμινούχα, όπως το ελαφρύ ηρεμιστικό κι αντιβηχικό Justicia pectoralis ή τα παραληρηματογόνα τω γενών της ντατούρας, της μπρουγκμάνσιας και της μπρονφέλσιας (Bronfelsia) για σκοτεινή μαγεία, ενώ η άμπελος των νεκρών παραμένει πάντοτε σταθερή. Όλες η προσμείξεις στην αγιαχουάσκα μπαίνουν σε συγκεκριμένες αναλογίες και με συγκεκριμένους τρόπους ώστε να επιτευχθούν τα επιθυμητά αποτελέσματα, πρακτικές που ακόμα δεν έχουν μελετηθεί διεξοδικά. Το ρόφημα παρασκευάζεται συνήθως με το βράσιμο τμημάτων φλοιού και βλαστών του καάπι μαζί με τα φύλλα της ψυχώτριας σ’ένα καζάνι, αν κι ανάλογα με τα έθιμα ή το αποτέλεσμα που θέλει να φέρει ο σαμάνος μπορεί τα φυτά να μουλιαστούν για πολλή ώρα στο νερό κι όχι να βραστούν, να βραστούν ξεχωριστά και ν’αναμειχθούν αργότερα, ή τα διάφορα άλλα πρόσθετα να τοποθετούνται σε συγκεκριμένο χρόνο κατά την ετοιμασία. Τα αποτελέσματα της αγιαχουάσκας είναι παρόμοια μ’αυτά της διμεθυλοτρυπταμίνης, με οπτικές διαστρεβλώσεις ή παραισθήσεις όπως σχήματα και γραμμές, οράματα με μεταφορές σε άλλες διαστάσεις και επαφής με διάφορα όντα, αίσθηση ενότητας με το σύμπαν κι άλα πολλά δύσκολο να περιγραφούν λόγω της υποκειμενικότητας της εμπειρίας και της διαφοράς της ανάλογα με τη νοητική κατάσταση και το περιβάλλον του κάθε χρήστη (set και setting κατά Timothy Leary). Συχνά το ρόφημα προκαλεί ναυτεία ή και εμετό, αφού ο ανθρώπινος οργανισμός είναι προσαρμοσμένος ν’αποφεύγει τα αλκαλοειδή, αρκετά εκ των οποίων είναι ισχυρά δηλητήρια. Πολλοί ιθαγενείς θεωρούν τον εμετό ωφέλιμο, διότι καθαρίζει την ψυχή όπως λένε.

Η ιστορία της αγιαχουάσκας χάνεται στα βάθη των αιώνων και του μύθου. Τα αρχαιότερα ευρήματα που ίσως έχουν να κάνουν με τη χρήση της είναι πήλινα αγγεια στη λεκάνη του Αμαζονίου που χρονολογούνται γύρω στο 500 π.Χ., αν και δε μπορούμε νά’μαστε βέβαιοι αν αυτά χρησίμευαν για την τελετουργική κατανάλωση αγιαχουάσκας. Όταν πάντως οι Ευρωπαίοι άρχισαν να μελετούν τις πρακτικές των ιθαγενών του Αμαζονίου κατά το 19ο αι., η χρήση του παραισθησιογόνου ροφήματος είχε εξαπλωθεί ήδη σ’όλες τις φυλές που είχαν κοντά τους τα απαραίτητα φυτά, επομένως θα είχε ξεκινήσει από αρκετά παλιά. Οι ίδιοι οι Ινδιάνοι πιστεύουν ότι τα πνεύματα των φυτών τους καθοδήγησαν κάποτε να παρασκευάσουν το ρόφημα, κάτι που φυσικά δε μας πείθει. Δεν είναι γνωστό πώς ακριβώς οι πρωτόγονες εκείνες φυλές ανακάλυψαν το συγκεκριμένο συνδυασμό, η επικρατέστερη άποψη πάντως είναι ότι, ανακατεύοντας διάφορες προσμείξεις με το ίσως ελαφρώς ψυχοενεργό αν συμπεράνουμε απ’το πήγανο σε υψηλές δόσεις καάπι, το οποίο θεωρούν βάση επομένως πιθανότατα ήταν και το πρώτο φυτό της όλης ιστορίας, πέτυχαν μια φορά το μαγικό συνδυασμό. Οι Ευρωπαίοι άργησαν αρκετά να μελετήσουν την αγιαχουάσκα σε σχέση μ’άλλα ενθεογόνα των Ινδιάνων, ίσως εξαιτίας της δυσπρόσιτης θέσης των φυλών του Αμαζονίου. Ο πρώτος που περιέγραψε την αγιαχουάσκα ήταν ο Βρετανός βοτανολόγος Richard Spruce, ο οποίος το 1851 ανέφερε τη χρήση ενός παραισθησιογόνου ποτού στη φυλή των Τακάνο του Ρίο Ουάπες της Βραζιλίας, απ’όπου συνέλλεξε επίσης δείγματα του φυτού που ταξινόμησε ως Banisteria caapi, που αργότερα άλλαξε σε Banisteriopsis caapi με την αναθεώρηση της οικογένειας τω μαλπιγκιδών όπου ανήκει το 1930 από τον ταξινομιστή morton. Ο Spruce έπειτα, μετά από 7 χρόνια το 1958 συνάντησε πάλι τη χρήση της αγιαχουάσκας στους Ινδιάνους Γκουαχίμπο του άνω Ορινόκο της Κολομβίας και της Βενεζουέλας, ενώ αργότερα τον ίδιο χρόνο ανέφερε τη χρήση του ροφήματος από τους Ζαπάνο των Άνδεω του Περού, οι οποίοι το αποκαλούσαν «αγιαχουάσκα». Αν και ο Βρετανός βοτανολόγος ήταν ο πρώτος που περιέγραψε με βεβαιότητα την αγιαχουάσκα, δεν ήταν ο πρώτος που εξέδωσε τις παρατηρήσεις του, το οποίο έκανε το 1873 και το 1908. Ο πρώτος που εξέδωσε αναφορές για τη χρήση της αγιαχουάσκας ήταν ο Ισημερινίτης γεωγράφος Manuel Villavicencio, ο οποίος το 1858 ανέφερε τη χρήση αγιαχουάσκας γιαμαγεία και μαντεία στον άνω Ρίο Νάπο, αν και δεν ερεύνησε τη βοτανική πηγή των συστατικών. Πολλοί άλλοι ερευνητές στο δεύτερο μισό του 19ου και στις αρχές του 20ου αι. που επισκέπτονταν τον Αμαζόνιο ανέφεραν την κατανάλωση ενός ναρκωτικού ποτού, αλλά δεν ερευνούσαν περαιτέρω την πηγή των συστατικών του υποθέτωντας διάφορες πηγές όπως ρίζες, φύλλα κλπ. Σήμερα γνωρίζουμε από τις περιγραφές τους για τ’αποτελέσματα, τους λόγους χρήσης και τις φυλές ότι αναφέρονταν στην αγιαχουάσκα, αλλά για τους επόμενους ερευνητές η ερμηνεία εκείνων των ασαφών αναφορών ήταν τουλάχιστον δύσκολη. Εντωμεταξύ το 19ο αι. άρχισε η χημική εκχύλιση φαρμακευτυκών ουσιών, μεπρώτα τα αλκαλοειδή αφού εκχυλίζονται σχετικά εύκολα. Η πρώτη β ανθρακολίνη, η χαρμαλίνη από τους σπόρους του πήγανου, εκχυλίστηκε το 1840 από το Γερμανό χημικό H. Gobel, κι αργότερα ακολούθησε η χαρμίνη, η χαρμαλόλη κι άλλες συγγενικές ουσίες. Η ταυτοποίηση των χαρμαλοαλκαλοειδών του πήγανου μ’αυτά της αγιαχουάσκας άργησε πολύ, έως το 1920, οπότε ως τότε διάφοροι επιστήμονες ανά τον κόσμο απομόνωναν τα αλκαλοειδή του καάπι δίνοντάς τους άλλα ονόματα, π.χ. τηλεπαθίνη τη χαρμαλίνη του καάπι, εξαιτίας φαινομένων τηλεμεταφοράς που υποτίθεται βίωναν οι σαμάνοι ή οι δυτικοί που το κατανάλωναν. Αλλά και η βοτανική ταυτότητα των συστατικών της αγιαχουάσκας, πέρα από τη σχετική βεβαιότητα για το καάπι, άργησε να εξακριβωθεί. Η πρώτη αναφορά για τη μείξη συστατικών στην αγιαχουάσκα είχε γίνει το 1886 από τον Αμερικανό βοτανολόγο Simson, ο οποίος ανέφερε ότι οι ιθαγενείς του Ισημερινού παρασκεύαζαν ένα ναρκωτικό ποτό με γιάτζε και φύλλα διάφορων άλλων φυτών. Παρά την αναφορά της Banisteriopsis kaapi ως βασικού συστατικού από μερικούς επιστήμονες του 19ου αι., οι περισσότεροι, όπως είπα, δεν ασχολήθηκαν με την πηγή των συστατικών, αφήνοντας τους επόμενους ερευνητές σε σύγχυση. Η σημασία της B. caapi πάντως αναγνωρίστηκε νωρίς, με το Safford το 1917 να υποστηρίζει ότι καάπι και γιάτζε είναι στην πραγματικότητα το ίδιο φυτό, η B. caapi. Εντούτοις, λόγω της μεγάλης σύγχυσης, άλλοι επιστήμονες όπως ο Γάλλος ανθρωπολόγος Reinberg το 1921 αναγνώριζαν το γιάτζε ως το δεύτερο φυτό, το οποίο λανθασμένα ταυτοποιούσαν ως το είδος Prestonia amazonica μέχρι περίπου το 1960, οπότε ο Αμερικανός εθνοβοτανολόγς Richard Evance Schultes έκανε εκτενείς μελέτες στην αγιαχουάσκα. Η έρευνα πάνω στα χημικά συστατικά της B. caapi συνεχιζόταν για τις επόμενες δεκαετίες, και πιστευόταν λανθασμένα ότι τα χαρμαλοαλκαλοειδή της ευθύνονταν για τα ψυχοενεργά αποτελέσματα, ώσπου τη δεκαετία του 1950 άρχισε ν’αναγνωρίζετε η σπουδαιότητα των άλλω προσμείξεων στην αγιαχουάσκα, ιδίως των τρυπταμινούχων Diplopterys cabrerana και Psychotria viridis, αν κι ο τρόπος δράσης τους ακόμα συνέχεε τους επιστήμονες, αφού ήταν γνωστό ότι η διμεθυλοτρυπταμίνη διασπάται στο πεπτικό σύστημα απ’τη μονοαμινοξειδάση. Η πρώτη ένδειξη για την πιθανή συνέργεια των χαρμαλοαλκαλοειδών με τη διμεθυλοτρυπταμίνη ήρθε από τονΑμερικανό χημικό Udenfriend το 1958, ο οποίος απέδειξε ότι τα χαρμαλοαλκαλοειδή ήταν ισχυροί αλλά προσωρινοί αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης, ωστόσο για πολλά χρόνια ακόμα οι επιστήμονες θα θεωρούσαν κυρίως τα χαρμαλοαλκαλοειδή υπεύθυνα. Οι εκτενείς πολύπλευρες (βοτανικές, εθνολογικές και χημικές) μελέτες του πατέρα της σύγχρονης εθνοβοτανολογίας Richard Evance Schultes κατά τη δεκαετία του 1960 έφεραν στο φως πολλά στοιχεία για τη χρήση της αγιαχουάσκας και των φυτών προσμειξεών της, αλλά ο τρόπος δράσης της, αν και είχε υποτεθεί, δεν αποδείχθηκε πειραματικά μέχρι το 1984, οπότε ο εθνοβοτανολόγος Terence McKenna απέδειξε πειραματικά τελικά τη συνέργεια τω χαρμαλοαλκαλοειδών με τη διμεθυλοτρυπταμίνη. Από τότε η έρευνα συνεχίζεται, αν κι όχι τόσο ζωηρή όπως τότε. Θά’πρεπε πιστεύω οι επιστήμονες να έστρεφαν το ενδιαφέρον τους στις υπόλοιπες προσμείξεις της αγιαχουάσκας και στους τρόπους που αυτές αλληλεπιδρούν με τα βασικά συστατικά, μεταξύ τους και με το νευρικό σύστημα του χρήστη. Θ’ανακαλύπτονταν περαιτέρω απροσδόκητες πρακτικές χημικές γνώσεις των σαμάνων των αμαζονιακών φυλών σίγουρα.

Σήμερα η χρήση της αγιαχουάσκας, αντίθετα με τη χρήση άλλων ενθεογόνων που καταπιέστηκε, έχει εξαπλωθεί και σε μέρη και λαούς που δε γινόταν πριν. Σχεδόν όλες οι φυλές του βάθους του Αμαζονίου την χρησιμοποιούν, καθώς και Μαύροι ή μυγάδες περιπλανώμενοι γιατροί και μάγοι. Οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονται ακόμα σε πρωτόγονο νοητικό στάδιο, πιστεύοντας ότι ο κόσμος κυβερνάται από πνεύματα, θεούς και δαίμονες, οπότε αποδίδουν κάθε φυσικό φαινόμενο σε συνειδητές ενέργειες (ανιμισμός) κι ως εκ τούτου αντιμετωπίζουν τον κόσμο με μεγάλο φόβο. Η χρήση της αγιαχουάσκας ίσως ενδυναμώνει την πίστη τους αυτήν. Οι σαμάνοι λοιπόν παίρνουν αγιαχουάσκα για διάφορους λόγους, όπως για επικοινωνία με τον ανώτερο κόσμο των πνευμάτων για καθοδήγηση ή μαντεία μελλοντικών γεγονότων, για την επίσκεψη στον κόσμο των δαιμόνων για μάχη μ’αυτούς, για την επικοινωνία με τον κόσμο τω ψυχών για νεκρομαντεία, μεταφορά ψυχών από την κόλαση σε καλύτερη θέση, για τη διάγνωση και τη θεραπεία ασθενειών, για την εύρεση χαμένων ή κλεμμένων αντικειμένων, για την εύρεση του ενόχου σ’ένα έγκλημα (φανταστείτε τι γίνεται όταν κατηγορείται λάθος άνθρωπος, κι εκεί για εγκλήματα σκοτεινής μαγείας και παρόμοια μπορεί και να θανατωθεί!), για τη νοερή μεταφορά του σαμάνου σ’άλλα μέρη (κάποιοι σαμάνοι υποστηρίζουν πως ταξίδεψαν υπό την επίρροια της αγιαχουάσκας σε μέρη που δεν είδαν ποτέ, κι έπειτα όταν τα επισκέφθηκαν τα θυμούνταν ακριβώς, τώρα αν θέλετε το πιστεύετε), και για διάφορους άλλους λόγους που απαιτούν την επικοινωνία με το μεταφυσικό. Για παρόμοιους λόγους χρησιμοποιούνται τα ενθεογόνα και στους υπόλοιπους σαμανιστικούς πολιτισμούς. Η χρήση της αγιαχουάσκας έχει επηρεάσει και την τέχνη αυτών τω λαών, οι Τακάνο για παράδειγμα στολίζουν όλα τους τα αντικείμενα με αφηρημένα ψυχεδελικά μοτίβα γεωμετρικών σχημάτω και γραμμών. Από τις παραπάνω πρωτόγονες δοξασίες λοιπόν, σιγά-σιγάμε την επιρροή του χριστιανισμού σχηματίστηκαν νέες συγκρητιστικές θρησκείες με χριστιανικά στοιχεία χριστιανισμού και παραδοσιακού σαμανισμού, στις οποίες η αγιαχουάσκα παίζει κεντρικό ρόλο. Οι θρησκείες αυτές είναι αναγνωρισμένες στη Βραζιλία κι αλλού κι επιζητούν την αναγνώριση παγκοσμίως, ώστε τα μέλη τους να μη διώκονται ως για παράδειγμα χρήστες ναρκωτικών ουσιών. Συχνά μέλη τους σ’άλλες χώρες έχουν εμπλακεί σε δικαστικούς αγώνες, νικηφόροι συνήθως για τις εκκλησίες. Οι δύο γνωστότερες θρησκείες είναι το Santo Daime και το Uniao do Vegetal.

Το Santo Daime (Σάντο Ντάιμε) ιδρήθηκε το 1931 στην αμαζονιακή επαρχία του Έκρε της Βραζιλίας από ένα Μαύρο μετανάστη από την ανατολική Βραζιλία που δούλευε ως εξαγωγέας κώμμεος (καουτσούκ) ονόματι Raimundo Irineu Serra (ΡαΪμούντο Ιρινέου (Ειρηναίος) Σέρα), ο οποίος, αφού γνώρισε τη χρήση της αγιαχουάσκας από τους Ινδιάνους, κι αφού συγκέντρωσε ομάδα πιστών μυγαδικής κυρίως καταγωγής, που έφεραν ήδη στοιχεία αφρικανικών θρησκευμάτων, χριστιανισμού και ιθαγενών δοξασιών, ίδρυσε θρησκεία κι έκτοτε αποκαλούταν Mestre Irineu. Η θρησκεία αυτή είναι περισσότερο ανιμιστικού παρά χριστιανικού προσανατολισμού, με λατρεία πνευμάτω της φύσης, του ήλιου, της Σελήνης, των άστρων κλπ και την κατανάλωση της αγιαχουάσκας στο κέντρο κάθε λατρείας και τελετής. Υπάρχουν διάφορες τελετές, όπως τελετές διαλογισμού ή τελετές έκστασης, χορού κλπ. Η θρησκεία αυτή απηχεί αρκετά στον πρωτόγονο πληθυσμό τω μυγάδων των υπανάπτυκτων περιοχών της Βραζιλίας, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει εξαπλωθεί, ιδίως με τους μετανάστες, σε διάφορα μέρη του κόσμου. Μετά το θάνατο του Ειρηνεέου το 1971 η εκκλησία άρχισε να διασπάται σε διάφορες σέκτες. Το «Σάντο Ντάιμε» στην πραγματικότητα σημαίνει «Άγιο Δώσε μου», κι αναφέρεται στην αγιαχουάσκα που αποκαλείται συχνά απλώς «Δώσε μου», εξαιτίας των ύμνων που της απευθύνονται με την ευχή «Δώσε μου δύναμη».

Αντίθετα το Uniao do Vegetal (Ούνιαο ντου Βεγκετάλ), δηλαδή η ένωση των φυτών, έχει συγκεντρωτική δομή, με περισσότερα χριστιανικά στοιχεία, και τα μέλη της προέρχονται συχνά από ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Με τη συγκεντρωτική δομή της προσπαθεί να καθιερώσει το δικαίωμα χρήσης αγιαχουάσκας των μελών της σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου. Η ένωση των φυτών θεωρεί την αγιαχουάσκα ΜΈΣΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΉς ΑΝΈΛΙΞΗς ΚΙ ΕΠΙΚοινωΝΊΑς ΜΕ ΤΟ ΘΕΊΟ, ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΝΆΛΩΣΉ Της ΓΊΝΕΤΑΙ ΣΥΧΝΆ στις ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΊΕς. Η αγιαχουάσκα, που παρασκευάζεται από B. caapi και Psychotria viridis, αποκαλείται πορτογαλοποιημένα «hoasca = χοάσκα» ή «vegetal = βεγκετάλ», τα φυτά. Το δόγμα της εκκλησίας υποστηρίζει ότι η γνώση της αγιαχουάσκας δόθηκε στους προγόνους των Ίνκας από το Βασιλιά Σολομώντα κατά το 10ο αιώνα π.Χ (σας θυμίζει αυτό μήπως μορμονους;). Η εκκλησία ιδρύθηκε, ή επανιδρύθηκε όπως υποστηρίζουν τα μέλη της, το 1961 από τον αγράμματο τότε εξαγωγέα κώμμεος Jose Gabriel da Costa (Χοσέ Γκαμπριέλ ντα Κόστα), ο οποίος, αφου γνώρισε τις πρακτικές των Ινδιάνω του Αμαζονίου της βορειοδυτικης Βραζιλίας και Κολομβίας, ίδρυσε μια νέα συγκρητιστική θρησκεία. Ο Mestre Gabriel, όπως αποκαλούταν έπειτα, πέθανε το 1971, αλλ’η θρησκεία του συνέχισε ν’αυξάνεται, με περί τα 15.000 μέλη σήμερα παγκοσμίως. Περισσότερα για τις θρησκείες της αγιαχουάσκας μπορείτε να διαβάσετε
Εδώ,
Εδώ,
Εδώ,
και
εδώ.

Ένα από τα μεγάλα οφέλη πουμας έδωσαν τα μέλη της Ένωσης των Φυτών ήταν η ευκαιρία επιστημονικής εξέτασης της υγείας τους ώστε ν’αποδειχθεί τελικά αν η χρόνια χρήση παραισθησιογόνων επηρεάζει ή όχι την υγεία. Η έρευνα ξεκίνησε όταν το 1991 η Ένωση των Φυτών σε μια σύσκεψη για τις ιατρικές μελέτες πάνω στη χρήση της αγιαχουάσκας, ψάχνοντας ανεξάρτητους επιστήμονες για να ερευνήσουν τις πραγματικές συνέπειες της χρήσης της αγιαχουάσκας, κάλεσε τον εθνοβοτανολόγο Terence McKenna στη Βραζιλία, ο οποίος ενδιαφερόταν για καιρό να πραγματοποιήσει μια τέτοια μελέτη, αφού είχε εκπλαγεί από την καλή υγεία και μακροζωία των παραδοσιακών σαμάνων της αγιαχουάσκας. Σύντομα, με χορηγίες από ιδιότες και μη κυβερνητικές οργανώσεις, μιας και δεν εμπιστευόταν τους κυβερνητικούς φορείς των ΗΠΑ που ίσως τον υποστήριζαν μόνο εάν αποδείκνυε αρητικές συνέπειες της χρήσης, ξεκίνησε το πρακτικό κομμάτι της μελέτης, με συμμετοχή επιστημόνων διαφόρων ειδικοτήτων από πανεπιστήμια της Βραζιλίας, των ΗΠΑ και της Φινλανδίας. Η έρευνα, γνωστή ως το εγχείρημα χοάσκα (hoasca project), έγινε τελικά το 1993 και διήρκησε 5 εβδομάδες, κατά το οποίο διάστημα έγιναν εξονυχιστικές βιολογικές και ψυχολογικές εξετάσεις σε μέλη της θρησκείας, και τα αποτελέσματα συγκρίθηκαν με αντίστοιχα άλλων ατόμων. Δε βρέθηκε λοιπόν καμία ανιχνεύσιμη επίπτωση στην υγεία, ακόμα και σε χρόνιους και παλιούς χρήστες, ενώ στον ψυχολογικό τομέα όχι μόνο δεν υπήρχε βλάβη, αλλά βρέθηκε πως η χρήση της αγιαχουάσκας έδινε στους χρήστες της εμπειρίες που επηρέαζαν θετικά τη ζωή τους. Σε παλιά μέλη της οργάνωσης ανιχνεύθηκαν μικρές προσαρμοστικές αλλαγές στο σεροτονινεργικό σύστημα, με αύξηση των υποδοχέων πρόσληψης της σεροτονίνης στα αιμοπετάλια, και προφανώς και στο κεντρικό νευρικό σύστημα, κάτι ανάλογο με την προσαρμογή του οργανισμού σε μεγαλύτερο υψόμετρο και με κανέναν τρόπο βλαπτικό για την υγεία. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη και πολυπλευρότερη μελέτη πάνω στις επιδράσεις ενός ψυχοδηλωτικού στον άνθρωπο. Παλαιότερα είχαν γίνει αρκετές μελέτες με χρήστες lsd με περίπου τα ίδια αποτελέσματα με τα παραπάνω, αλλά με πολύ μικρότερο αριθμό δείγματος. Δεν ξέρω εάν η ίδια η αγιαχουάσκα ή η αλλαγές στη ζωη που επιφέρει η χρήση της ωφελεί την υγεία των χρηστών της, πάντως το σίγουρο είναι ότι η αγιαχουάσκα δεν είναι τοξική. Αυτά θα πρέπει να λέγονται και να δημοσιεύονται για να καταλαβαίνει ο κόσμος τη μεγάλη αδικία του 1971.

Σήμερα στο δυτικό κόσμο η αγιαχουάσκα, όπως κι άλλα ψυχοδηλωτικά, χρησιμοποιείται στην ψυχοναυτική, μια ατομική διαδικασία ανακάλυψης των διεργασιών της ψυχής μέσω εναλλακτικών καταστάσεων συνείδησης, που μπορεί να προκληθούν με παραισθησιογόνες ουσίες, διαλογισμό, συνειδητό ονείρεμα ή και την ανάλυση των ονείρων (ονειροναυτική). Ο εθνοβοτανολόγος Terence McKenna για παράδειγμα ήταν γνωστός ψυχοναύτης, γράφοντας αρκετά συγγράμματα των εμπειριών του και της ανάλυσής τους. Επειδή όμως τα γνήσια φυτά της αγιαχουάσκας είναι αρκετά δυσεύρετα, συνήθως χρησιμοποιούνται ανάλογά τους, π.χ. σπόροι πήγανου ως αναστολέας της μονοαμινοξειδάσης και φλοιός παραισθησιογόνου μιμόζας (Mimosa tenuiflora), φυτό που κάλυψα στο προηγούμενο άρθρο, με το ίδιο αποτέλεσμα. Αν και τα βότανα της αγιαχουάσκας ή των αναλόγω της δεν απαγορεύονται απ’το νόμο στις περισσότερες χώρες, άτομα που τα πουλούν ή τα χρησιμοποιούν πάλι μπορούν να διωχθούν για διανομή ή κατοχή παρασκευασμάτω που περιέχουν απαγορευμένες ουσίες αν εντοπιστούν, ανάλογα με τη χώρα και την περίπτωση. Περισσότερα για την αγιαχουάσκα μπορείτε να διαβάσετε
Εδώ,
Εδώ,
Εδώ,
Εδώ,
Και
Εδώ.

Ανθισμένη B. caapi από Wikipedia.

Όσον αφορά τα φυτά τώρα, το καάπι, η άμπελος τω νεκρών ή των ψυχών ή όπως αλλιώς λέγεται είναι, όπως είπα, το ειδος Banisteriopsis caapi, αν και σπάνια χρησιμοποιούνται συγγενικά είδη, όπως η B. inebriens (μεθυστική). Το όνομά του γένους ουδεμία σχέση με το μπανιστήρι έχει, όπως μου φάνηκε κι εμένα στην αρχή, αλλά μνημονεύει τον Άγγλο κληρικό και φυσιοδίφ John Banister του 17ου αιώνα. Το γένος ανήκει στην οικογένεια τω μαλπιγκιδών (malpighiaceae) και στην τάξη των μαλπιγκιωδών (malpighiales), ονόματα που προέρχονται από το τυπικό γένος της οικογένειας, τη μαλπίγκια (Malpighia), όνομα που δόθηκε προς τιμήν του Ιταλού γιατρού, ανατόμου, φυσιοδίφ κλπ Marcelo Malpighi του 15ου αιώνα. Η οικογένεια των μαλπιγκιδών περιλαμβάνει 75 γένη με 1300 είδη κυρίως τροπικών και υποτροπικών περιοχών, το 80-90% εκ των οποίων απαντούν στο Νέο Κόσμο. Το γένος Banisteriopsis κάποτε περιείχε περί τα 90 είδη, τώρα όμως μειώθηκε σημαντικά. Για κάποιον λόγο δε βρίσκω εκτενείς περιγραφές του B. kaapi στο Διαδίκτυο. Απ’ό,τι έχω καταφέρει να βρω όμως, το φυτό αυτό είναι αρκετά μεγάλο τροπικό αναρριχηητικό (λιάνα) με ξυλώδεις βλαστούς, πυκνή διακλάδωση και ωοειδή, οξύληκτα φύλλα, ύψους 20 μέτρων. Για κάποιον λόγο ανθίζει σπάνια με τετραπέταλα άνθη διαμέτρου 1,5 εκατοστού στο μέγιστο. Στη φύση το φυτό φύεται συνήθως δίπλα σε ποτάμια. Τα αλκαλοειδή περιέχονται στο φλοιό, με τη χαρμίνη στο 0,31-8,43%, τη χαρμαλίνη στο 0,03-0,83%, και την τετραΥδροχαρμίνη στο 0,05-2,94%. Τα δύο πρώτα αλκαλοειδή είναι αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης, ενώ το τρίτο περισσότερο λειτουργεί ως αναστολέας της επαναπρόσληψης της σεροτονίνης και δε συμμετέχει σημαντικά στη συνέργεια. Το αφέψημα του καάπι χρησιμοποιείται ακόμα κι ως αντιπαρασιτικό και καθαρτικό.

D. cabrerana, από ayahuascainfo.com.

Το άλλλο μαλπιγκιώδες φυτό, η διμεθυλοτρυπταμινούχος διπλοπτερύδα (Diplopterys cabrerana), είναι κι αυτή τροπικό αναρριχητικό, όπως πολλά μέλη της οικογένειας, με φύλλα κάπως μεγαλύτερα και πλατύτερα του πρώτου είδους κι άνθη μικροσκοπικά, τετραπέταλα και συνήθως σε ομάδες των 4. Για κάποιον λόγο, ούτε αυτό το φυτό ανθίζει συχνά, κι ανταυτού αναπαράγεται, όπως και το προηγούμενο, με φυσικές καταβολάδες όταν κλαδιά του ακουμπούν το έδαφος. Είναι ιθαγενής στο βορειιοδυτικό μέρος της λεκάνης του Αμαζονίου, περιοχή που καλύπτει μέρος της Βραζιλίας, της Κολομβίας, του Ισημερινού και του Περού, όπου άλλωστε χρησιμοποιείται κι αποκαλείται «τσαλιπόγγα». Τα φύλλα της περιέχουν διμεθυλοτρυπταμίνη κατά 0,17-1,5%, ενώ σε ιχνώδεις ποσότητες έχουν ανιχνευθεί 5-μεθοξυτρυπταμίνη, φρυνοτονίνη, μεθυλοτρυπταμίνη, και μεθυλοτετραΥδρο β ανθρακολίνη. Στους βλαστούς έχουν ανιχνευθεί διμεθυλοτρυπταμίνη, 5-μεθοξυτρυπταμίνη και μεθυλοτετραΫδρο β ανθρακολίνη σε ιχνώδεις ποσότητες. Και τα δύο παραπάνω φυτά συχνά καλλιεργούνται στις περιοχές όπου φύονται είτε για την καλλωπιστική τους αξία είτε για χρήση στους κήπους των σαμάνω. Ριζώνουν εύκολα από μοσχεύματα κλαδιών τα οποία μπορούν είτε πρώτα να τοποθετηθούν στο νερό, είτε κατ’ευθείαν στο χώμα. Στα δικά μας κλίματα θα χρειαστούν οπωσδήποτε προστασία από την παγωνιά, αλλά κι από τις ακραίες καιρικές συνθήκες γενικά, καθώς και υψηλή υγρασία για τη βέλτιστη ανάπτυξή τους. Αναπτύσσονται γρήγορα και σύντομα θα καλύψουν μεγάλο χώρο, γι’αυτό απαραίτητη είναι η παροχή στηριγμάτων. Η εύρεση τέτοιων φυτών ωστόσο είναι πολύ δύσκολη. Περισσότερα γι’αυτά τα φυτά μπορειτε να διαβάσετε
Εδώ,
εδώ,
εδώ,
εδώ,
εδώ,
και
εδώ.

P. viridis με καρπούς, από το Biopark.

Η πράσινη ψυχώτρια (Psychotria viridis) είναι εντελώς διαφορετικό φυτό. Ανήκει στην οικογένεια των ρουμπιδών (rubiaceae), μια οικογένεια με 600 γένη και περί τα 13.000 είδη με εξάπλωση κυρίως σε τροπικές περιοχές, με μέλη όπως ο καφές, η γαρδένια, η κολλητσίδα κλπ, και στην τάξη τω γεντιανωδών (gentianales). Το γένος της ψυχώτριας, που μάλλονπήρε τ’όνομά της εξαιτίας των ψυχικών μεταβολών που προκαλούν λίγα είδη του, είναι τεράστιο με περίπου 1900 είδη παντροπικής εξάπλωσης, κυρίως ως χαμηλά δέντρα και θάμνοι στον κατώτερο όροφο του τροπικού δάσους. Κάποια είδη είναι κοινά, άλλα απειλούνται σοβαρά με εξαφάνιση, και μερικά έχουν εξαφανιστεί ήδη λόγω ανθρώπινης δραστηριότητας. Το είδος που μας ενδιαφέρει, η πράσινη ψυχώτρια (Psychotria viridis), είναι ιθαγενές της βόρειας Νότιας Αμερικής και συγγενική, αν όχι όμοια, με την ψυχώτρια του Ισημερινού (P. carthagensis), ενώ η επίσης συγγενική P. Alba ίσως περιληφθεί στο P. viridis. Το όνομά της στα κέτσουα είναι «τσακρούνα», από το ρήμα «τσακρούι», που σημαίνει ανακατεύω, λόγω της πρόσθεσής της στο μείγμα της αγιαχουάσκας. Είναι θάμνος ή μικρό δέντρο γεμάτης δομής ύψους 5 και πλάτους 2 μέτρων. Όπως όλες οι ψυχώτριες, στα νεότερα μέρη του βλαστού που δεν έχουν ξυλοποιηθεί αρκετά ακόμα, φαίνονται τα διαγνωστικά στοιχεία του γένους, τα ίχνη των δύο αντίθετων φύλλων κι αυτά των παραφύλλων που τα ενώνουν. Τα παράφυλλα, δύο φυλλοειδείς δομές στη βάση του μίσχου του φύλλου πολλών ανθοφόρων φυτών, είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένα σ’αυτό το γένος για να προστατεύουν τα νεαρά φύλλα, αλλά μετά το άνοιγμα του φύλλου πέφτουν. Πάνω από τη ζώνη αυτήν στο βλαστό υπάρχει μια μικρή ζώνη ερυθροπών τριχιδίων, διαγνωστικό στοιχείο για το είδος. Τα φύλλα είναι ωοειδή, μήκους 5-15 και πλάτους 2-6 εκατοστών, σχεδόν λεία, σπάνια με λίγα αραιά τριχίδια και με πεπλατυσμένο μίσχο. Τα άνθη είναι μικρά, με ανοιχτοπράσινα πέταλα και λευκούς στήμονες, και βγαίνουν στις μασχάλες των φύλλων, ενώ ο καρπός είναι μικρός, σαρκώδεις κι ερυθρός, κι ως τώρα δεν έχω βρει πληροφορίες για το αν τρώγεται, μολονότι οι καρποί ορισμένων αυστραλιανών φυτών τρώγονται, αν κι έχουν στυφή γεύση. Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό σ’αυτό και σε αρκετά άλλα συγγενικά είδη είναι η ύπαρξη μικρών χωανοειδών θηλάκων στην κάτω πλευρά των φύλλων ανά ζεύγη στις διακλαδώσεις των βασικών νεύρων από το κεντρικό, των δωματίων, τα οποία στεγάζουν μικρά συμβιωτικά αρθρόποδα όπως ακάρεα που τρώνε τα φυτοφάγα έντομα και τους επιζήμιους μύκητες. Τα φύλλα του φυτου περιέχουν 0,1-0,66% αλκαλοειδή, το 99% των οποίων αποτελεί η διμεθυλοτρυπταμίνη. Η ψυχώτρια, αν και δυσεύρετη στις χώρες μας, εάν βρεθεί καλλιεργείται εύκολα, είτε ως καλλωπιστικό είτε για τα φύλλα της. Το φυτό ευδοκιμεί σε πλούσιο και υγρό έδαφος σε ήλιο ή ημισκιά, κανονικό ποτισμα και λίπανση και χρειάζεται προστασία από την παγωνιά και τις απότομες καιρικές μεταβολές. Η υψηλή υγρασία είναι ωφέλιμη, αν και το φυτό προσαρμόζεται κανονικά και σε ξηρότερες συνθήκες. Οι σπόροι του έχουν εξαιρετικά χαμηλό ποσοστο βλαστικότητας, οπότε ο μόνος βέβαιος τρόπος πολλαπλασιασμού του φυτού είναι με μοσχεύματα. Το φυτό αυτό ριζώνει εύκολα από απλά μοσχεύματα φύλλων. Το φύλλο θα πρέπει να κοπει καλά από τη βάση του με λίγο φλοιό του γονικού βλαστού, όπου θα βρίσκεται ιστός από το μάτι και το κάμβιο (ο μεριστωματικός/αναπτυξιακος ιστός που βρίσκεται μεταξύ του ξυλώματος και του φλοιώματος στα ξυλώδη φυτά και παράγει νέο ξύλο και φοιό κατά την κατά πάχος αύξηση του βλαστού, αλά και ρίζες και μάτια εάν αυτό χρειαστεί, π.χ. αν ο βλαστός κοπεί και βρεθεί σε κατάλληλες συνθήκες), που θα δώσει τη νέα ανάπτυξη. Το μισό έλασμα του φύλλου μπορεί έπειτα να κοπεί για τον περιορισμό της διαπνοής, και το φύλλο μπορεί να φυτευθεί κάθετα σ’ελαφρύ μείγμα άμμου ή περλίτη και φυλλοχώματος μέχρι το έλασμα σε φωτεινό, ζεστο και υγρό μέρος, π.χ. σε κάποιο δοχείο κλειστό με διαφανές πλαστικό για τη διατήρηση της υγρασίας, έως ότου να ριζοβολήσει και να δείξει σημεία ανάπτυξης. Τα περισσότερα μοσχεύματα επιτυγχάνουν. Όταν αρχίζει το φυτό ν’αναπτύσσεται, θα πρέπει σιγά-σιγά να προσαρμόζεται στο ξηρότερο περιβάλλον, και τελικά, όταν φτάσει ένα καλό ύψος, μπορεί να μεταφυτευθεί σε κανονική γλάστρα. Περισσότερα για την ψυχώτρια μπορείτε να διαβάσετε
Εδώ,
Εεδώ,
Και
Εδώ.

V. theiodora με άνθη, από Entheology.

Το δεύτερο αμαζονιακό παραισθησιογόνο παρασκεύασμα παραμελήθηκε από την επιστήμη μέχρι της πρόσφατες δεκαετίες λόγω της επικέντρωσης των ερευνητών στην αγιαχουάσκα. Είναι η τρυπταμινούχος ρητίνη μερικών δέντρων του γένους Virola της τροπικής Αμερικής, κυριως του Αμαζονίου. Το γένος της βιρόλας, που ανήκει στην οικογένεια των μυριστικιδώ (myristicaceae), όπου εντάσσεται και το συγγενικό ινδικό μπαχαρικό και παραληρηματογόνο σε υψηλές δόσεις νουτμέγκ (Myristica fragrans), περιλαμβάνει περίπου 67 είδη σε Κεντρική και τροπική Νότια Αμερική, με τη Virola guatemalensis το βορειότερο είδος στη Γουατεμάλα και στο νότιο Μεξικό. Κάποια απ’τα τοπικά ονόματα για τα δέντρα αυτά είναι «καμάλα», «επένα» και «παρίκα». Η οικογένεια αυτή ανήκει στα μανολιοειδή ανθοφόρα φυτά, ομάδα πρωτόγονων ανθοφόρων φυτών πριν το διαχωρισμό των μονοκοτυληδόνων και των δικοτυληδόνων, των κύριων σημερινών κλάδων. Τα φυτά αυτά φέρουν προγονικά για τα ανθοφόρα στοιχεία όπως δενδρώδη μορφή, απλά, μεγάλα φύλλα, τριμερή άνθη (με τα διάφορα μέρη τους ανά 3, αυτό το κράτησαν τα μονοκοτυλήδονα ενώ τα δικοτυλήδονα τα έκαναν 4 ή 5), και μονοκολπική γύρη, δηλαδή μ’έναν πόρο, όπως συναντάται στα γυμνόσπερμα και στα μονοκοτυλήδονα (τα δικοτυλήδονα έχουν τρικολπική). Το είδος του ενδιαφέροντος είναι η Virola theiodora (βιρόλα η θείοσμος) στο οποίο εντάσσεται και η μορφή με το πρώην όνομα V. elongata. Το σχετικά μικρό δέντρο αυτό των δασών του δυτικού Αμαζονίου φτάνει σε ύψος τα 8-23 μέτρα με διάμετρο του κυλινδρικού κορμού τα 50 εκατοστά. Ο φλοιός είναι λείος, καφέ με γκρίζες κηλίδες, και στο εσωτερικό του υπάρχει άφθονη κοκκινωπή κολλώδης ρητίνη, όπως και στα περισσότερα μέλη του γένους, το οποίο αποτρέπει την είσοδο των εντόμων, και στο συγκεκριμένο και σε μερικά συγγενικά είδη περιέχει τρυπταμίνες έως και κατά 8% όπως 5-μεθοξυδιμεθυλοτρυπταμίνη και διμεθυλοτρυπταμίνη, καθώς και σε αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης σε μικρότερο ποσοστό. Τα φύλλα του δέντρου, που μυρίζουν σαν τσάι όταν ξεραθούν, είναι λεία και ωοειδή, μήκους 9-33 και πλάτους 4-11 εκατοστών. Το δέντρο είναι μόνοικο με ξεχωριστά αρσενικά και θηλυκά άνθη στο ίδιο φυτό, με τις χρυσοκαφέ αρσενικές ταξιανθίες συνήθως στα 4 εκατοστά στις μασχάλες των φύλλων, και τα θηλυκά άνθη μικροσκοπικά και κίτρινα σε ομάδες των 2-10, τα οποία έχουν πολύ έντονη θειώδη οσμή, εξού και τ’όνομα του είδους. Ο καρπός είναι σχεδόν σφαιρικός διαμέτρου 1-2 εκατοστών με στοιχεία βοηθητικού καρπού (φαινομενικά καρπώδης ιστος που δεν προέρχεται από τη γονιμοποιημένη ωοθήκη του άνθους, αλλά από γειτονικούς ιστούς) μέχρι τη μέση του σπόρου. Δεν έχω βρει ούτε μια πληροφορία για την καλλιέργεια αυτού του φυτού, πέρα από το ότι σχεδόν ποτέ για κάποιον άγνωστο λόγο δεν καλλιεργείται, ούτε καν στις χώρες όπου ενδημεί, επομένως είναι πολύ δυσεύρετο έως πρακτικά αδύνατο να βρεθεί στις χώρες μας. Το φυτό και οι χρήσεις του άρχισαν να γίνονται αντικείμενα μελέτης μόλις κατά τη δεκαετία του 1980, κυρίως από το Richard Evance Schultes και το Γερμανοελβετό χημικό Albert Hoffman, περισσότερο γνωστό για την πρώτη σύνθεση του lsd (διαιθυλαμιδολυσεργικού οξέος), αλλά κι από άλλους, οι οποίοι έχουν συγγράψει ενδιαφέροντα βιβλία που πρέπει να διαβάσω στο μέλλον.

Η ρητίνη της βιρόλας χρησιμοποιείται λοιπόν ευρέως σαμανιστικά στις περιοχές του δυτικου Αμαζονίου της Βραζιλίας, του Ισημερινού, της Κολομβίας και της Βενεζουέλας, συχνά παράλληλα με την αγιαχουάσκα. Εφόσον η ρητίνη περιέχει και αναστολεις της μονοαμινοξειδάσης, είναι ενεργή και διά στόματος, οπότε οι ιθαγενείς μπορεί να την καταναλώσουν είτε νωπή από το δέντρο είτε, συνήθως, σε μικρούς σβόλους. Συνήθως όμως η ρητίνη αποξηραίνεται, κονιορτοποιείται και ρουφιέται απ’τη μύτη. Η Παρασκευή της ρητίνης ποικίλει ανά φυλή και τόπο. Οι Κολομβιανοί Ινδιάνοι σχίζουν μεγάλα τμήματα του φλοιού ενός δέντρου το πρωί, κι έπειτα ξύνουν το εσωτερικό, το οποίο τοποθετούν σε κρύο νερό για να διαλυθεί η ρητίνη. Έπειτα βράζουν το διάλυμα ώστε να γίνει πηχτό σιρώπι, κι έπειτα το στεγνώνουν και το κονιορτοποιούν σε πολύ ψιλή σκόνη για ρούφηγμα, συχνά ανακατεύοντάς το με τη στάχτη από ένα κακαόδεντρο για ν’απελευθερωθούν τα αλκαλοειδή λόγω βασικού περιβάλλοντος (το ίδιο ακολουθείται και κατά την Παρασκευή τω σπόρω της αναδενάνθηρης, δείτε το προηγούμενο άρθρο). Τα άτομα της φυλής των Ουάικα του Ορινόκο συνήθως ξύνουν το εσωτερικό του φλοιού και την επιφάνεια του κορμού του δέντρου, και μετά στεγνώνουν το πριονίδι πάνω από μια φωτιά. Όταν χρειάζονται ρητίνη, βράζουν ένα κομμάτι του πριονιδιού, και το υγρο που προκείπτει το βράζουν έως ότου να γίνει παχύ σιρώπη, έπειτα το στεγνώνουν, το κονιορτοποιούν και το ανακατεύουν με ίση ποσότητα Justicia pectoralis, προσθέτωντας στο τέλος και λίγη στάχτη. Σε πιο ανατολικές περιοχές των Ουάικα στη Βραζιλία, οι ιθαγενείς συλλέγουν τη ρητίνη αφού κόψουν ένα τέτοιο δέντρο, κι αφού βγάλουν μεγάλες λωρίδες φλοιού, αφήνουν την κόκκινη ρητίνη να ρεύσει και ο σαμά΄νος την συλλέγει σ’ένα αγγείο, τη θερμαίνει πάνω από μια φωτιά μέχρι να γίνει σιρώπι κι έπειτα τη στεγνώνει στον ήλιο για να γίνει κρυσταλλώδης σαν κεχριμπάρι, οπότε την κονιορτοποιεί σε λεπτότατη σκόνη (ναγιακουάνα), η οποία συνήθως αναμειγνύεται με Justicia pectoralis για καλύτερη μυρωδιά. Οι Ντεσάνα της Κολομβίας αναμειγνύουν το φλοιού αυτού του είδους με αυτόν ενός συγγενικού, της V. Calophyla, κι έπειτα προσθέτουν σκόνη καπνού, σκόνη φύλλων κόκας, σκόνη φλοιού του καάπι, και κάτι βασικό όπως στάχτη τω φύλλω του γένους Checropia ή ασβεστόλιθο από σταλακτίτες.

Οι χρήσεις είναι αρκετά ποικίλες, όσο και οι φυλές που το χρησιμοποιούν, γενικά όμως χρησιμοποιείται για τους ίδιους κύριους λόγους που είχα αναφέρει παραπάνω όσον αφορά τη σαμανιστική χρήση ενθεογόνων. Οι σαμάνοι της Βενεζουέλας συχνά καπνίζουν τη ρητίνη ή πίνουν ρόφμα απ’αυτήν για να θεραπεύσουν ασθένειες ή να διώξουν κακά πνεύματα. Οι Τακάνο, οι οποίοι καταναλώνουν και αγιαχουάσκα, αποκαλούν τη ρητίνη αυτήν «βίχο» κι ο σαμάνος που την καταναλώνει μπορεί να επικοινωνήσει με το θεό αυτής της ουσίας, τον Βίχο-Μάσε, ο οποίος κατοικεί στο Γαλαξία, και μέσω αυτού και με άλλα πνεύματα. Οι Τακάνο έχουν έναν αρκετά παράξενο μύθο για την προέλευση της παραισθησιογόνου ρητίνης? Πιστεύουν ότι προήλθε από το σπέρμα του θεού Ήλιου, ο οποίος είχε αιμομικτική σχέση με την κόρη του η οποία του είχε ξύσει το πέος. Το σπέρμα που βγήκε τότε ο θεός τό’δωσε στους ανθρώπους ως βίχο. Ως εκ τούτου οι Τακάνο φυλάσσουν την ιερή σκόνη σε ειδικά αγγεία που λέγονται «μουχίπου νούρι», δηλαδή πέη του Ήλιου. Τέλος ο πληθυσμός που το χρησιμοποιεί ποικίλει ανά φυλή. Ενώ λοιπόν στην Κολομβία συνήθως μόνο οι Σαμάνοι καταναλώνουν τη σκόνη, στη δυτική Βραζιλία συχνά μπορούν να την πάρουν σχεδόν όλοι. Στις περισσότερες φυλές εκεί όλοι οι άντρες πάνω από 13 ή 14 ετών μπορούν να την καταναλώσουν, ενώ σε μια μεγάλη αιτήσια τελετή η σκόνη καταναλώνεται συνεχόμενα σε υπερβολικές ποσότητες για το διάστημα των 2-3 ημερών, ώστε έχει καταγραφεί και θάνατος ενός σαμάνου απ’αυτήν την πρακτική, κάτι όμως που φαίνεται να μην πτοεί κανέναν.

Πέρα από τις ενθεογόνες χρήσεις, η βιρόλα χρησιμοποιείται φαρμακευτικά, και συχνα τα είδη που επιλέγονται γι’αυτήν τη χρήση είναι διαφορετικά απ’τα παραισθησιογόνα. Ο φλοιός καπνίζεται ή το τσάι του πίνεται για την καταπολέμηση του πυρετού αι των κακών πνευμάτων (οι περισσότεροι πρωτόγονοι θεωρούν τις ασθένειες, ιδίως της βαριές ή τις παράξενες, ως έργο κακόβουλων πνευμάτων ή δαιμόνων). Η ρητίνη επίσης απλώνεται στο μολυσμένο από μύκητες δέρμα για την καταπολέμησή τους, ενώ ένα είδος που δεν έχει ακόμα εξακριβωθεί, χρησιμοποιείται ως αντισυληπτικό. Σε μικρές δόσεις ο φλοιός ως αφέψημα ή καπνιστός χρησιμοποιείται για την τόνωση των νοητικών λειτουργιών, της μνήμης και της νοημοσύνης. Ακόμα κι αυτοί οι λαοί ενδιαφέρονται, όπως φαίνεται, για την υγεία κι ενδυνάμωση του μυαλού τους. Περισσότερα για τη βιρόλα μπορείτε να διαβάσετε
Εδώ,
Εδώ,
Και
Εδώ.

Μ’αυτό το άρθρο έκλεισα τη σειρά για τα παραισθησιογόνα φυτά της Νότιας Αμερικής. Είναι πολύ ενδιαφέρον θέμα και πρόκειται να με απασχολήσει για πολύ καιρό ακόμα. Σχεδιάζω να διαβάσω τα βιβλία εθνοβοτανολόγω και χημικών όπως του Schultes και του Hoffman σύντομα. Σε επόμενα μελλοντικά άρθρα θα συνεχίσω με άλλες ομάδες παραισθησιογόνων φυτών και τις χρήσεις τους.

Αποδείχθηκε τελικά η διαστημική προέλευση του υλικού ενός μικρού αγάλματος το οποίο μετέφεραν οι Ναζί απ’τις αποστολές τους στο Θιβέτ. Η σχέση των Γερμανών με το Θιβέτ
είναι αρκετά γνωστή.
Εκεί, σύμφωνα με το
εσωτεριστικό τους σύστημα,
πίστευαν πως παπέμεναν γνήσιοι απόγονη της πρωταρχικής Άριας Φυλής.

Πηγή:
in.gr

Βερολίνο, Γερμανία
Ένας Βούδας από το διάστημα, τον οποίο αγάπησαν οι Ναζί, ακούγεται σαν σενάριο από ταινία του Ιντιάνα Τζόουνς, αλλά πρόκειται για πραγματική επιστημονική είδηση.

Γερμανοί ερευνητές ανακάλυψαν το πρώτο στον κόσμο «διαστημικό» άγαλμα που είναι κατασκευασμένο από μετεωρίτη, ο οποίος εκτιμάται ότι έπεσε στα σύνορα Σιβηρίας – Μογγολίας πριν από περίπου 10.000 έως 20.000 χρόνια. Σαν να μην φτάνει αυτό, το βαρύ μεταλλικό βουδιστικό άγαλμα φέρει στο στήθος του μια σβάστικα (αρχικά ήταν ασιατικό πνευματικό σύμβολο) και μεταφέρθηκε στην Ευρώπη από τους Ναζί.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Έλμαρ Μπούχερ του Ινστιτούτου Πλανητολογίας του πανεπιστημίου της Στουτγάρδης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό πλανητικής επιστήμης και μετεωριτών «Meteoritics & Planetary Science», σύμφωνα με το «Nature», εκτιμούν ότι ο γνωστός και ως «Σιδερένιος Άνθρωπος» απεικονίζει κάποιον βουδιστικό Θεό (πιθανώς τον Βαϊσραβάνα).

Δημιουργήθηκε μεταξύ του 8ου και του 10ου αιώνα, μάλλον από τον πρωτοβουδιστικό θιβετανικό πολιτισμό των Μπον, ενώ κατέληξε στη Γερμανία μετά από μια αποστολή που έκανε το 1938-39 στο Θιβέτ ο επιφανής ναζιστής ζωολόγος και εθνολόγος Ερνστ Σέφερ, ο οποίος είχε σταλεί στην περιοχή για να ανακαλύψει τις ρίζες των Αρείων. Η ύπαρξη της σβάστικας πάνω στο άγαλμα προφανώς αποτελούσε ισχυρό κίνητρο για την «απαλλοτρίωσή» του από τους Ναζί.

Το άγαλμα, που έχει ύψος 24 εκατοστών και βάρος 10,6 κιλών, είχε γρήγορα καταλήξει στα χέρια κάποιου ιδιώτη συλλέκτη, ενώ το 2009 άλλαξε χέρια σε μια δημοπρασία, οπότε πλέον κατέστη δυνατό να μελετηθεί για πρώτη φορά επιστημονικά. Οι ερευνητές είχαν την ευκαιρία να αναλύσουν δείγματα από το εσωτερικό του, που έχει υποστεί λιγότερη φθορά και «μόλυνση» σε σχέση με την εξωτερική επιφάνεια. Έτσι, διαπίστωσαν ότι το πολύ σκληρό υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένο, προέρχεται από μια σπάνια κατηγορία σιδηρούχων διαστημικών πετρωμάτων (τους αταξίτες μετεωρίτες), που επίσης περιέχουν μεγάλη ποσότητα νικελίου. Ο μεγαλύτερος μέχρι σήμερα γνωστός μετεωρίτης, ο «Χόμπα» της Ναμίμπια, ζυγίζει πάνω από 60 τόνους.

Η γεωχημική ανάλυση του διαστημικού αγάλματος του «Σιδερένιου Ανθρώπου» έδειξε ότι έχει μεγάλη συγγένεια με μια πληθώρα διασκορπισμένων διαστημικών βράχων που βρίσκονται στα σιβηρο-μογγολικά σύνορα, στο λεγόμενο μετεωρικό πεδίο Τσίνγκα, όπου από το 1913 μέχρι σήμερα έχουν ανακαλυφθεί τουλάχιστον 250 θραύσματα μετεωριτών ποικίλων μεγεθών.

Διάφοροι πολιτισμοί, σύμφωνα με τον Μπούχνερ, κατά καιρούς έχουν χρησιμοποιήσει σίδηρο από μετεωρίτες για να φτιάξουν όπλα ή κοσμήματα, ενώ άλλοι λαοί (στη Γροιλανδία, την Αυστραλία κ.α.) έχουν λατρέψει τους μετεωρίτες. Ακόμα και το σημερινό επίκεντρο λατρείας των απανταχού μουσουλμάνων, ένας μαύρος λίθος στη Μέκκα της Σαουδικής Αραβίας, πιστεύεται ότι είναι ένας μετεωρίτης. Όμως είναι η πρώτη φορά που ανακαλύπτεται ένα ολόκληρο άγαλμα με διαστημική προέλευση, οπότε, όπως εκτιμούν οι Γερμανοί ερευνητές, η αξία του είναι μάλλον ανυπολόγιστη.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μήπως αυτή η σύμπτωση σημαίνει στην πραγματικότητα΄κάτι; Μήπως τελικά οι διαστημικές συνδέσεις των Ναζί ισχύουν;

Έφτασα λοιπόν, σιγά-σιγά, από το Φεβρουάριο του 2010, με άρθρα πότε λίγα-λίγα, πότε πυκνότερα, πότε όμως ελάχιστα, να συγκεντρώσω εκατοντάδες – 100, 200, 300, 400, 500, 600 -, και 660, 665 άρθρα, και το παρόν είναι το 666ο, ενός σατανικού αριθμού. Ποια όμως είναι η μυστικιστική ιστορία αυτού του αριθμού, αγαπημένου αντικειμένου κάθε λογής τρομολάγνων εσχατολόγων και προφητών, και πώς έφτασε να συμβολίζει το κακό;

Το 666 στη Χριστιανική θρησκεία είναι αριθμός που συμβολίζει το Σατανά, τον Αντίχριστο ή και το κακό γενικότερα. Όπως και το 9, το 30, το 33, το 72, το 900 κλπ, το 666 είναι πολλαπλάσιο του γνωστού μυστικιστικού/μαγικού αριθμού 3, π.χ. 3 πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, 3 μέρες έμεινε ο Ιωνάς στην κοιλιά του κήτους και 3 μέρες έμεινε ο Χριστός νεκρός, 3 μάγοι ήρθαν στο νεογέννητο Χριστό, 33 χρόνια έζησε ο Χριστός στη Γη, σχήμα των τριών στα αρχαιοελληνικά έπη και στα δημοτικά τραγούδια, τρίαινα κρατούσε ο Ποσειδώνας, τρεις φορές συνηθίζουμε ν’απομνημονεύουμε κάτι για να το μάθουμε καλά, 3 πλευρές και γωνίες έχει το πολύχρηστο σχήμα του τριγώνου και πολλά άλλα -, επομένως κι αυτός ο αριθμός αντλεί τη συμβολική του αξία απ’τον ίδιο πρωταρχικό αριθμό του 3. Η αναφορά του σε κάθε δεισιδαίμονα άνθρωπο θα προκαλέσει αμέσως το φόβο. Μάλιστα ορισμένοι άνθρωποι πάσχουν από παθολογική φοβία αυτού του αριθμού, την
εξακοσιοεξηκονταεξιοφοβία.
Οι πάσχοντες πανικοβάλλονται ακόμα και με την απλή σκέψη αυτού του αριθμού. Η φοβία αυτη παίρνει κάποτε παρανοΪκές διαστάσεις, με τα πλέον διεστραμμένα παραδείγματα στην πρωτεύουσα της ανωμαλίας, τις ΗΠΑ. Εκεί ακραία χριστιανικά στοιχεία κάνουν συνεχώς εκλύσεις ν’αλλάξουν οι αριθμοί μεγάλων λεωφόρων από 666 σε κάτι άλλο, ενώ δε λείπουν και οι ψυχιατρικές εκδηλώσεις της φοβίας. Πριν μερικά χρόνια
ένας εικοσάχρονος άντρας στο Αϊντάχο πριόνισε το χέρι του και τό’βαλε στο φούρνο μικροκυμάτων πιστεύοντας πως έφερε το χάραγμα του θηρίου 666.
Ο εν λόγω άντρας έπειτα κάλεσε την αστυνομία, και μόλις ήρθαν οι αστυνομικοί τον βρήκαν αρκετά ήρεμο. Το χέρι του ήταν πολύ ψημένο για να επανασυνδεθει με το σώμα, κι ο άντρας μεταφέρθηκε σε ψυχιατρείο. Το 666 δεν είναι πρόσφατο φαινόμενο, αλλά αναφέρεται κανονικά στην Αγία Γραφή.

Η πρώτη αναφορά του 666 σε σχέση με τη χριστιανική θρησκεία γίνεται στην αποκάλυψη του Ιωάννη:
“Και έκανε (το θηρίο από τη γη) όλους… να πάρουν χάραγμα επάνω στο δεξί τους χέρι ή επάνω στα μέτωπα τους· και να μη μπορεί κανένας να αγοράσει ή να πουλήσει, παρά μονάχα αυτός που έχει το χάραγμα ή το όνομα του θηρίου ή τον αριθμό του ονόματός του. Εδώ είναι η σοφία· όποιος έχει τον νου, ας λογαριάσει τον αριθμό του θηρίου· επειδή, είναι αριθμός ανθρώπου, και ο αριθμός του είναι 666” Αποκάλυψη 13:16-18.

Οι παραπάνω στίχοι του τελευταίου βιβλίου της Καινής /Διαθήκηςέχουν δεχτεί αρκετή ανάλυση, ιδίως από αναλυτές και προφήτες της σημερινής εποχής, οι οποίοι ψάχνουν κάποια σύνδεση των παραπάνω γραφομένων με σημερινά γεγονότα που αναγγέλουν την επερχόμενη κυριαρχία του Αντιχρίστου. Ο Ιωάννης μας λέει λοιπόν, ότι σε μια υποθετική κατάσταση, προφανώς μελλοντική, όλοι οι άνθρωποι θ’αναγκαστού να φέρουν κάτι που το αποκαλεί χάραγμα, όνομα, ή αριθμό του θηρίου, πιθανότατα του Αντιχρίστου ή του Σατανά. Αυτός ο αριθμός αναφέρεται ως αριθμός ανθρώπου, μάλλον εννοεί υπολογίσιμος αριθμός, που είναι το 666, αφού έχει όμως προηγηθεί η προτροπή να τον λογαριάσει όποιος έχει τη σοφία και το νου. Γιατί θα χρειαστεί να τον λογαριάσει, εφόσον μας δίνεται έτοιμος; Θα δούμε παρακάτω τις διάφορες ερμην είας αυτού του φαινομενικού παράδοξου. Χωρίς αυτό λοιπόν το χάραγμα, κανείς δε θα μπορει ν’αγοράσει ή να πουλήσει, να πραγματοποιήσει δηλαδή οποιαδήποτε συναλλαγή, χωρίο που έχει χρησιμοποιηθεί εκτενέστερα από σύγχρονους τρομολάγνους προφήτες. Παρακάτωο Ιωάννης θα μας πει πως αυτοί που δε θα δεχτούν το χάραγμα θα υποφέρουν δεινά, και ίσως θα θανατωθούν, αλλ’όμως όσοι αντισταθούν σ’αυτό θα περιέλθουν στη βασιλεία του Θεού, κι όσοι επιβιώσουν θα συμμετάσχουν ζωντανοί στην Κρίση, ενώ οι χαραγμένοι δεν έχουν καμία ελπίδα σωτηρίας. Τι εννοεί μ’αυτήν τη τρομακτική προφητία άραγε; Ο υποτιθέμενος φιλεύσπλαχνος θεός θα επιτρέψει αυτήν την αμετάκλητη καταδίκη;

Έως τώρα δεν έχει βρεθεί καμία απόλυτη εξήγηση για τη σημασία του 666, μόνο υποθέσεις λιγότερο ή περισσότερο βάσιμες γίνονται. Ιστορικά γίνονταν οι προσπάθειες δημιουργίας του αριθμού από ονόματα σκληρών Ρωμαίων αυτοκρατόρων όπως Νέρων ή παπών όπως Vicarius Fili Dei, σήμερα όμως οι παραπάνω υποθέσεις δεν τυγχάνουν μεγάλης αποδοχής, προφανώς γιατί εκείνοι οι άνθρωποι έχουν πεθάνει, η εποχές έχουν αλλάξει, και τώρα οι εσχατολόγοι ψάχνουν ερμηνείες σε σημερινά και διαδεδομένα στοιχεια για να τρομάξουν τον εύπιστο κόσμο, ώστε να τον πείσουν για την ανάγκη συσπείρωσης της εκκλησίας στο κακό, είτε αληθεινό είτε τεχνητό, ή να τον πείσουν ν’αγοράσει τα τυχόν βιβλία τους. Στις μέρες μας κυριαρχούν ερμηνείες βασισμένες σε ευρέως διαδεδομένα κι εύχρηστα στοιχεία της καθημερινής μας ζωής, όπως ραβδοκώδικες, ταυτότητες και κάθε λογής αναγνωριστικοί αριθμοί.

Μία κυρίαρχη και παλαιότερη σύνδεση είναι αυτή με τους ραβδοκώδικες (barcodes). Αυτό το σύστημα καταγραφής πληροφοριών εφευρέθηκε το 1942, αν και τελειοποιήθηκε και τέθηκε σε ευρεία εφαρμογή μετά το 1970, με σκοπό την ελαχιστοποίηση της πιθανότητας λάθους ανάγνωσης αριθμών απ’τους υπολογιστές. Οι αριθμοί κωδικοποιούνται με εναλλασσόμενες σκουρόχρωμες κι ανοιχτόχρωμες γραμμές ποικίλου πάχους, τις οποίες διαβάζοντας ο υπολογιστής τις αποκωδικοποιεί σύμφωνα με ειδικό λογισμικό σε συγκεκριμένους αριθμούς. Το σύστημα αυτό έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως σε ετικέτες προϊόντων, σε διάφορες κάρτες κ.ά. Για την περαιτέρω ελαχιστοποίηση της πιθανότητας λάθους, έχουν τοποθετηθεί διάφορες δικλείδες ασφαλείας στο σύστημα, και μία αυτών είναι η χρήση τριών ψηλότερων ράβδων δεξιά, αριστερά, και στη μέση ακριβώς της σειράς ραβδοκωδίκων, ώστε ο υπολογιστής να αναγνωρίζει πού βρίσκεται όταν διαβάζει, οι οποίες τυχαίνει να είναι όμοιες με τον αριθμό 6. Αυτό λοιπόνν ερμηνεύεται απ’τους
συγκεκριμένους εσχατολόγους
ως ένδειξη της διείσδυσης του 666 στη ζωή μας. Όταν λοιπόν μας προέτρεψε ο Ιωάννης να λογαριάσουμε τον αριθμό, ενοούσε να προσέξουμε τη συγκεκριμένη διάταξη ραβδοκωδίκων. Οι παραπάνω «ερμηνευτές» στη σελίδα όμως δε μένουν μόνο σ’αυτό? Θεωρούν πως κάποτε οι ραβδοκώδικες αυτοί θα χαραχθούν κάπως πάνω μας, στο μέτωπο ή στο΄δεξί χέρι, ώστε να καταργηθούν πλέον οι ταυτότητες και τα λοιπά έγγραφα και νά’χουμε για ευκολία τον αριθμό πάντοτε μαζί μας για κάθε ανάγκη ταυτοποίησης και κάθε συναλλαγή. Τότε υποτίθεται όποιος δεχτεί αυτό το πράγμα θά’ναι διά παντός χαμένος, χωρίς ελπίδα σωτηρίας. Επομένως οι παραπάνω ανέχονται τον αριθμό στις ταυτότητες και στα εκτός του σώματος στοιχεία, όχι όμως πάνω στο σώμα.

Πιθανότατα όμως εάν κάποτε πρόκειται να τοποθετηθούν τα στοιχεία μας στο σώμα μας δε θα χρησιμοποιηθούν ραβδοκώδικες, αλλά ειδικά μικροτσίπ
ταυτοποίησης ραδιοσυχοτήτων
(rfid). Στην απλούστερη και περισσότερο χρησιμοποιούμενη μορφή του, το σύστημα αυτο αποτελείται από ένα αδρανές στοιχείο, την ετικέτα, ένα δηλαδή μικροτσιπ σε μέγεθοςέως και κόκκου άμου ή και λιγότερο, το οποίο περιέχει μέσα μνήμη προγραμματίσιμη (που να γράφεται και να σβήνεται), αλλά συνήθως όχι μ’ένα μοναδικό αναγνωριστικό αριθμό, κι ένα σαρωτή ή σκάνερ, ο οποίος εκπέμποντας ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία σε κοντινή εμβέλεια ενεργοποιεί το τσιπ, το οποίο στέλνει σ’αυτόν τον αριθμό, ώστε να ταυτοποιηθείκαι να παραπέμψει στη βάση δεδομένων για το συγκεκριμένο στοιχείο. Η τεχνολογία αυτή είναι ταχύτερη κι αακριβέστερη από τους ραβδοκώδικες, αλλ’ακριβότερη. Πρώτη φορά είχε χρησιμοποιηθεί απ’τους Βρετανούς στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο για την Ταυτοποίηση των γερμανικών αεροπλάνων. Σήμερα, μολονότι δε χρησιμοποιείται τόσο όσο οι ραβδοκώδικες, βρίσκει εφαρμογή στην ταυτοποίηση διάφορων προϊόντων ή συσκευών, αλλά και σε ζωντανούς οργανισμούς. Επειδή είναι αδρανές και μικρό, το τσιπ αυτο εμφυτεύεται σε κατοικίδια για τη σίγουρη ταυτοποίησή τους σε περίπτωση που χαθούν, αλλά σπανιότατα και σε ανθρώπους, κυρίως σε στρατιωτικές αποστολές ή σε ορισμένα επαγγέλματα, συνήθως στις ΗΠΑ. Δεν είναι πλήρως αβάσιμη λοιπόν η ιδέα του μικροτσίπ, αν κι ακόμα απέχει αρκετά από τη μαζική εφαρμογή της. Με την εφαρμογή όμως τέτοιου τσιπ, θεωρητικά ο φέρων δε θα χρειάζεται πλέον ταυτότητα, τραπεζική κάρτα, βιβλιάριο υγείας κλπ, αφού μ’ένα στιγμιαίο διάβασμα του σαρωτή το υποκείμενο θ’αναγνωρίζεται και ο αριθμός του θα παραπέμπει αμέσως στα στοιχεία του στη βάση δεδομένων οποιασδήποτε υπηρεσίας. Κάποιοι το επεκτείνουν περισσότερο, λέγοντας ότι με το μικροτσίπ τα υλικά χρήματα θά’ναι πλέον άχρηστα, με τη θέση τους να έχουν πλασματικές μονάδες που θα προστίθενται ή θ’αφαιρούνται ανάλογα. Όποιος δεν τό’χει θ’αντιμετωπίζει ανυπέρβλητες δυσκολίες ακόμα και στην καθημερινότητά του, και πάλι δηλαδή δε θα μπορεί ν’αγοράσει ή να πουλήσει. Δεν ειναι παράξενο λοιπόν που διάφοροι εσχατολόγοι και προφήτες ερμηνεύουν το χάραγμα του θηρίου ως το μικροτσίπ, συμπεριλαμβανομένου και του Λιακόπουλου.

Παραδείγματα ακραίας τεχνοφοβίας από θρησκευτικά στοιχεία μπορείτε να δείτε και ν’ακούσετε
εδώ.
Εγώ δεν πιστεύω πως κάποια συγκεκριμένη τεχνολογία είναι από μόνη της καλη ή κακή, αλλά πιστεύω πως ο τρόπος χρήσης της της δίνει τον ας πούμε ηθικό χαρακτήρα. Σε μια υποθετικά τέλεια κοινωνία, το «χάραγμα» των ανθρώπων με μικροτσίπ ίσως μόνο θετικά ειχε να προσφέρει. Στην πραγματική μας κοινωνία όμως, θα υπάρχουν αναμφίβολα και αρνητικά συμβάντα, προσπάθιες κλοπής στοιχείων, κλπ, αλλά και πολλά θετικά αν εφαρμοστεί καθολικά. Εάν αποφασιζόταν να γίνει αυτή η καινοτομία με κάθε άλλον τρόπο πραγματοποίησης των καθηκόντων δύσκολο, θα τό’βαζα κι εγώ ο ίδιος χωρίς πολύ δισταγμό.

Έχουν διατυπωθεί όμως και πολύ λογικότερες ερμηνείες εκτός απ’τις παραπάνω ψυχωτικές, οι οποίες προσπαθούν να συνδέσουν το 666 με προΥπάρχοντα στοιχεία της εποχής του Ιωάννη. Έτσι, σε μια σελίδα
ανάλυσης της Αποκάλυψης του Ιωάννη,
Έχουμε ερμηνεία βασισμένη στην εβραϊκή Παλαιά Διαθήκη. Ο βασιλιάς των Εβραίων Σολομώντας λοιπόν, αν και είχε δεχτεί την εντολή του Θεού να μην επιθυμήσει πολλά πλούτη, έγινε πάμπλουτος, και κάθε χρόνο έρχονταν στο βασίλειό του 666 τάλαντα χρυσάφι, δηλαδή 23 σημερινοί τόνοι. Μου φαίνεται πολύ υπερβολικό, αλλά προφανώς μ’αυτό ήθελε ο συγγραφέας να δείξει την ανηπακοη του Σολομώντα προς το Θεό, η οποία τελικά οδήγησε στην καταστροφή του βασιλειου του μετά το θάνατό του. Αυτή λοιπόν είναι η μόνη αναφορά του αριθμού στην Παλαιά Διαθήκη. Επομένως το 666 κατ’αυτήν την ερμηνεία σημαίνει τον πλούτο και την αλαζονία του ανθρώπου, που εντείνονται από το Σατανά. Δεν ερμηνεύεται ωστόσο η μη ικανότητα πραγματοποίησης συναλλαγών χωρίς τον αριθμό, ούτε η προτροπή να λογαριάσουμε εμίς τον αριθμό.

Τέλος κατά
μια άλλη ερμηνεία,
ο αριθμός 666 βασίζεται στο βαβυλωνιακό πάνθεον με τους 36 θεούς. Σύμφωνα μ’αυτήν, πολλά φαινομενικά ανεξήγητα στοιχεία της Αποκάλυψης βασίζονται στη βαβυλώνα, η οποία χρησιμοποιείται ως το σύμβολο του κακού, όπως η γυναίκα/ πόρνη που συμβολίζει τη Βαβυλώνα, το επτακέφαλο θηρίο που συμβολίζει τους 7 πλανήτες του βαβυλωνιακού αστρολογικού συστήματος κ.ά. Σύμφωνα με το βαβυλωνιακό μυστικισμό, το 666 είναι ο πιο ιερός αριθμός, διότι προκύπτει από την πρόσθεση όλων τον αριθμών από το 1 έως το 36, που εισοδυναμεί με τον αριθμό των βαβυλωνιακών θεοτήτων. Κάθε θεός σ’αυτό το σύστημα έχει ένα συγκεκριμένο αριθμό, με πρώτο τον ανώτατο πατέρα θεό του ήλιου, ο οποίος κατέχει επίσης το άθροισμα του 1 έως το 36, δηλαδή το 666. Επειδή οι βαβυλωνιακοί θεοί παρουσιάζονταν ως κακοί,οι άνθρωποι θεωρούσαν πως κατέχοντας τους αριθμούς τους θα μπορούσαν να προστατευτούν από τις ενέργειές τους, γι’αυτό ήταν πολύ δημοφιλές ένα τετράγωνο φυλακτό πλευράς 6 τετραγώνων, τα οποία, με τον πολλαπλασιασμό τους με το 111, έδιναν το 666. Επομένως ο Ιωάννης με τον αριθμό αυτόν εννοεί τους θεούς/δαίμονες της βαβυλώνας, ενώ με την προτροπή του να λογαριάσουμε τον αριθμό εννοεί την ανάγη πρόσθεσης των 36 στοιχείων του ώστε το 666 νά’χει κάποιο ιερό νόημα. Δεν ερμηνεύεται όμως η αδυναμία πραγματοποίησης συναλλαγών.

Ίσως τελικά δε θα βρεθεί ποτέ η πραγματική ερμηνεία του 666. Πιστεύω πάντως πως ό,τι και αν ήθελε να δείξει ο Ιωάννης, είχε να κάνει με κάτι συγκεκριμένο για τους ανθρώπους εκείνης της εποχής , ή τουλάχιστον προσπαθούσε να προφητεύσει κάτι με βάση στοιχεία της δικής του εποχής και παλαιοτέρων, και σε καμία περίπτωση δεν αφορούσε τις μέρες μας. Σκοπός του θα ήταν η προστασία των πιστών από κάποιον εχθρό, ώστε η εκκλησία ν’αντέξει στις δυσκολίες. Όταν φυσικά αργότερα εδραίωσε τη δύναμή της, δε χρειαζόταν να συγκρατήσει τόσο έντονα τους πιστούς, αλλά έπρεπε πάλι να χρησιμοποιεί ή να δημιουργεί απειλές ώστε να τους κρατήσει κοντά της. Επομένως δε γνωρίζουμε την πραγματική σημασία του 666, έτσι υπάρχει ακόμα αρκετή τροφή για τις συνομωσιολογικές θεωρίες των εσχατολόγων. Περιμένω την εποχή που τα rfid μικροτσίπ θα διεισδύσουν παντού, για ν’ακούσω τι θα πουν.

Σημείωση: Στη μαγεία συχνά το αναποδογύρισμα ενός συμβόλου θεωρείται πως δηλώνει την αντίθετη δύναμη. Γι’αυτό και οι σατανιστές αναποδογυρίζουν εικονίσματα. Στην περίπτωση του 666, το ανάποδό του είναι το 999, ο οποίος απ’το Λιακόπουλο και λοιπούς εσχατολόγους θεωρείται ο αριθμός του Χριστού. Πουθενά ωστόσο στην Αγία Γραφή ή στην εκκλησιαστική παράδοση δεν αναφέρεται αυτό.

Αν η προηγούμενη δημοσίευσή μου είχε ως θέμα τη
γερμανική προΪστορία,
η παρούσα θά’χει το πολύ ενδιαφέρον και πολύπλοκο θέμα της γερμανικής παραϊστορίας και συνωμοσιολογίας. Είναι γνωστό ότι το κίνημα του ναζισμού στη Γερμανία είχε εκτός από τις ευκολότερα αποδεκτές πολιτικές και οικονομικές, και βαθύτερες εσωτεριστικές ρίζες βασισμένες σε αρχαίες θρησκείες και αποκρυφιστικκά συστήματα. Δεν είναι γνωστό τι ακριβώς πίστευε ο ίδιος ο Χίτλερ απ’αυτά που κυκλοφορούσαν στα διάφορα μέλη της ομάδας του – ο ίδιος λέγεται πως τ’αντιμετώπιζε με σκεπτικισμό -, πάντως δεν υπάρχει αμφιβολία πως ανεχόταν την ύπαρξη ή και τη διάδοσή τους ίσως για λόγους συμφέροντος και προπαγάνδας, για να τονώσει για παράδειγμα το ηθικό της Γερμανικής Φυλής. Παρακάτω μέλος του φόρουμ
Remalia Club
έχει βρει και δημοσιεύσει άρθρο για όλες αυτές τις πίστεις και τις παραδόσεις, και αυτές που επικρατούσαν στην περίοδο πριν και κατά την επικράτηση του ναζισμού, και αυτές που αναδύθηκαν αργότερα. Πιο περιληπτικά μπορείτε να διαβάσετε τα θέματα
εδώ,
αν κι όπως είπα παρουσιάζονται περιληπτικότερα και δεν καλύπτονται όλα.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ -ΘΟΥΛΗ-ΥΠΕΡΒΟΡΕΙΑ-ΝΑΖΙ

Είστε έτοιμοι να μπείτε σε προβληματισμό για το πόσα από τα παρακάτω που θα διαβάσετε είναι αληθινά? Αν όχι, σταματείστε εδώ, απλά δεν θα αξίζει τον κόπο……………

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

Εδώ και πολλά εκατομμύρια χρόνια μια φυλή υπεράνθρωπων ξεκίνησε από τον πλανήτη της και ήρθε και κατοίκησε τη γη μας. Οι χιλιετίες πέρασαν και η Υπερβόρεια ήπειρος τους άρχισε να βυθίζεται. Τότε αυτοί βρίσκουν νέο καταφύγιο, αυτή τη φορά στο εσωτερικό τον πλανήτη μας; Όλα αυτά θα μπορούσαν να αποτελούν το περιεχόμενο ενός βιβλίου φαντασίας (και είναι πράγματι η βάση της Επερχόμενης Φυλής του συγγραφέα λόρδου Λύττον). Ποιος θα το πίστευε όμως ότι τα ίδια θα αποτελούσαν και το μυστικό σενάριο γύρω από το οποίο εκτυλίχθηκε όχι κάποιο ασήμαντο περιστατικό, αλλά το πιο μεγάλο δράμα που έζησε ποτέ η ανθρωπότητα! Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος! Γιατί πίσω από τις πολιτικές, οικονομικές ή και γεωπολιτικές ερμηνείες του, που εδώ και πενήντα πέντε χρόνια δίνονται στους ανθρώπους από τους νικητές Συμμάχους, υπάρχει μία πτυχή που κρατείται κρυφή με κάθε τρόπο. Όσες φορές κάποια στοιχεία της ξεφεύγουν από τον ασφυκτικό έλεγχο και φθάνουν στο κοινό, συναντούν πρώτα τη διακωμώδηση και μετά φυσικά, την άρνηση. Γιατί; Γιατί απλούστατα αν κοινοποιηθούν ακόμη και σήμερα θα αλλάξει όλο το γνωστό πλαίσιο του κόσμου μας! Πόσο μάλλον πριν πενήντα χρόνια…

Όμως τα ερωτήματα και τα στοιχεία παραμένουν και περιμένουν απαντήσεις: Τι ήθελε ο Αμερικανός Ναύαρχος R.BYRD στην Ανταρκτική με 4000 άνδρες στα τέλη της δεκαετίας του ’50; Τι ήταν στην πραγματικότητα τα περίφημα foo fighter που αντιμετώπιζαν οι πιλότοι των Συμμάχων στο τέλος του πολέμου; τι έψαχναν (και τι βρήκαν) οι Ομάδες Εντελβάις, από την Ανταρκτική μέχρι το Δίστομο; Σήμερα η έρευνα αποκαλύπτει το συγκλονιστικό παρασκήνιο του Μεγάλου Πολέμου, που πολύ μικρή σχέση έχει με τα όσα μας έχουν διδάξει: Η ηγεσία του Γ’ Ράιχ όχι μόνο πίστευε στις «φαντασιώσεις» που προαναφέραμε, αλλά και ξόδεψε τεράστια ποσά για να ερευνήσει και να υλοποιήσει το αδύνατον. Να θέσει τις βάσεις μιας όντως υπερτεχνολογίας που μπορούσε να κατασκευάζει μέχρι και αντιβαρυτικά διαστημόπλοια και να επιδιώξει επαφή με τα ενδογήινα υπερόντα! Πολλά βέβαια έχουν γραφτεί για το παρασκήνιο αυτού του πολέμου που στοίχισε στην ανθρωπότητα εκατομμύρια νεκρούς.

Καθώς αυτό το τελευταίο έρχεται σιγά σιγά στο φως, δημιουργείται μια νέα ερμηνεία ακόμη και για το αινιγματικό φαινόμενο των UFO. Οι ερευνητές μιλούν πλέον για μια προσπάθεια εκ μέρους των κυβερνώντων να αποσιωπηθεί το θέμα (βλ. την σχετική απόφαση της ΕΕ που διαρκώς… αναβάλλεται από το 1994), είτε να γελοιοποιηθεί, είτε τελικά να αποδοθεί σε εξωγήινους. Όμως τα τελευταία στοιχεία είναι συντριπτικά: Οι Γερμανοί είχαν ήδη κατασκευάσει αντιβαρυτικά σκάφη που είχαν όλα τα χαρακτηριστικά των ΑΤΙΑ, όπως τα τελευταία περιγράφονται από τους αυτόπτες μάρτυρες!

Και όχι μόνο αυτό. Τα στοιχεία μιλούν ακόμη και για διαπλανητικά ταξίδια! Το ότι οι ίδιοι παραδέχονταν ότι αυτή η πρωτοποριακή τεχνολογία τους δόθηκε από εξωγήινους (και λειτούργησε!) και ότι μυστικός στόχος τους ήταν η επαφή και η συμμαχία με τους ενδογήινους Αρίους, κάνει το πράγμα πιο συναρπαστικό… Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά στην εντυπωσιακή όσο και μυστική αυτή πλευρά της πρόσφατης Ιστορίας που, απ’ ό,τι λένε όσοι ξέρουν, συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας… •((Το κρύο το αναλαμβάνω εγώ, εσείς επιτεθείτε!)) Ο Χίτλερ στο στρατηγό Γκουντέριαν, ο οποίος διακινδυνεύοντας το βαθμό και τη ζωή του ζήτησε από τον Χίτλερ, το Δεκέμβριο του 1941, να διατάξει την οπισθοχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από τη Ρωσία λόγω των ιδιαίτερα αντίξοων καιρικών συνθηκών (θερμοκρασία 40 υπό το μηδέν…). •((Οι Γερμανοί έχουν το ένα πόδι βυθισμενο στο θρυλο της Ατλαντίδος, το άλλο πόδι στό δυτικό πολιτισμό και το πρόσωπο τους είναι στραμένο ανατολικά σε μια προσευχή προς τη μυστικιστική διδασκαλια της Ανατολής» Άλμπερτ ΜακΝϊόναλντ, πρόεδρος της «Εταιρίας της Κοίλης Γη)).

Ένα από τα πιο σημαντικά εσωτερικά Τάγματα ήταν το Γερμανικό Τάγμα που ‘ ιδρύθηκε το 1912. Από αυτό προήλθε η Εταιρία της θούλης (thulegesellschaft) με καθοδηγητή τον μυστικιστή, τέκτονα και αποκρυφιστή Βαρώνο Ρούντολφ φον Σερμπότεντορφ. Ο Βαρώνος είχε άμεση επαφή με τα Τάγματα των Δερβίσιδων και ήξερε πάρα πολλά για τον ισλαμικό μυστικισμό, ιδιαίτερα το Σουφισμό σε όλες τις όψεις του. Είχε επίσης επαφή με τον Έρμαν Πολ, αρχηγό του Γερμανικού Τάγματος walvater του Αγίου Δισκοπότηρου.

Το 1918 σχηματίσθηκε ο Πολιτικός Κύκλος των Εργατών, ένα κίνημα για την προώθηση των ιδεών της θούλης στους εργάτες της βιομηχανίας και την αναχαίτιση της εξάπλωσης των μαρξιστικών ιδεών. Πρόεδρος του ήταν το μέλος της Εταιρίας Καρλ Χάπερ. Από αυτό τον πολιτικό κύκλο προήλθε το 1919 το Γερμανικό Κόμμα των Εργατών, το οποίο μετά από ένα χρόνο έγινε το Ν80ΑΡ, υπό την αρχηγία του Αδόλφου Χίτλερ. Κατά τα τέλη του 1919 ο Χίτλερ συνάντησε το δραματουργό, ποιητή και δημοσιογράφο Ντήτριχ Εκαρντ, πλούσιο εκδότη μιας αντισημητικής κυρίως εφημερίδας και συγχρόνως αποκρυφιοτή και δάσκαλο της μαγείας. Ως μυημένος ο ‘Εκαρντ ανήκε στον εσωτερικό κύκλο της Εταιρίας της θούλης, όπως επίσης και σε άλλα εσωτερικά τάγματα. Τον ίδιο χρόνο ο Χίτλερ γνώρισε και τον αρχιτέκτονα Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, επίσης μέλος της θούλης. Πεθαίνοντας το 1923 ο Έκαρντ, με τα πνευμόνια του καμμένα από το χημικό αέριο νπερίτη, μή μια προσωπική προσευχή σε ένα μαύρο μετεωρίτη που αποκαλούσε ((καάμπα)) του και τον οποίο κληροδότησε, έναν από τους πατέρες της Αστροναυτικής…

Η ΜΥΘΙΚΗ ΥΠΕΡΒΟΡΕΙΑ

ultima thule- η Έσχατη Θούλη – ήταν το όνομα της πρωτεύουσας της πρώτης ηπείρου που αποικίστηκε από Αρίους. Το όνομα αυτής της ηπείρου ήταν Υπερβόρεια και λέγεται ότι ήταν αρχαιότερη από την Ατλαντίδα και τη Λεμουριά. Εθεωρείτο ως η πύλη προς άλλους κόσμους και το άνοιγμα προς την Κοίλη Γη. Ακόμα και σήμερα οι κάτοικοι της Σκανδιναβίας μιλούν για την υπέροχη χώρα στον Βορρά όπου ο ήλιος δεν δύει ποτέ… Είναι γνωστές και οι ελληνικές παραδόσεις για τους Υπερβορείους και ιδιαίτερα για τον Υπερβόρειο Απόλλωνα και τον ((αιθεροβάτη)), ιπτάμενο και ταξιδεύοντα πάνω σε ένα βέλος, ιερέα του, Άβαρι (α + βάρος, δηλαδή ο αβαρής!). Είναι ακόμα γνωστή στην ελληνική μυθολογία η εκδοχή ότι η Λητώ, η μητέρα του Απόλλωνα, καταγόταν από τη χώρα των Υπερβορείων, από την οποία αναχώρησε μεταμφιεσμένη σε λύκαινα (λυκη = φως, απ’ όπου και ο Λύκιος Απόλλωνας, το λυκαυγές, το λυκόφως και η αμφιλύκη). Τη μυθική αυτή περιοχή, που εθεωρείτο σαν ένα είδος επίγειου παράδεισου οι Έλληνες την τοποθετούσαν στο έσχατο βόρειο άκρο του τότε γνωστού κόσμου στις πολικές περιοχές, πέρα από τα Ριπαία Όρη, τα οποία όπως πίστευαν μετακινούνταν και απομακρύνονταν όταν τα πλησίαζαν οι άνθρωποι! Σε αυτή βασίλευε η αιώνια άνοιξη και από αυτή προέρχονταν οι κύκνοι, τα ιερά πτηνά του Απόλλωνα. Οι κάτοικοι της Υπερβόρειας θεωρούνταν ένας δίκαιος λαός, γι’ αυτό πολύ αγαπητός στον Απόλλωνα, ο οποίος κάθε φθινόπωρο αποδημούσε από τους Δελφούς προς τη χώρα τους για να ξαναεπιστρέψει την άνοιξη στη Δήλο με το άρμα του που το έσερναν κύκνοι. Οι Κροτωνιάτες μαθητές του Πυθαγόρα τον αποκαλούσαν ((προερχόμενο από τους Υπερβορείους, Απόλλωνα (Υπό των Κροτωνιατών τον Πυθαγόρα Απόλλωνα Υπερβόρειον προσαγορευεσβαι)), Απόσπασμα Αριστοτέλους 191, 1,14,7 σελ. 99).

Σύμφωνα με μια παράδοση που αναφέρει και ο ιάμβλιχος, ο Πυθαγόρας ήταν μαθητής του Άβαρη. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ναός του επικούρειου Απόλλωνος στις βάσεις της Φιγαλίας (Ανδρίτσαινα) είναι ο μόνος που έχει προσανατολισμό από βορρά προς νότο, σε αντίθεση με τους άλλους ελληνικούς λαούς που προσανατολισμένοι από την ανατολή προς τη δύση. Γενικά θεωρείται ότι υπήρχε μια υπερβόρεια κοινή παράδοση της άριας φυλής. Σύμφωνα με ένα απόρρητο έγγραφο της OSS (αμερικανικής υπηρεσία πληροφοριών κατά τον β παγκόσμιο πόλεμο και προκάτοχος της CIA) ο εσωτερικός κύκλος της εταιρεία της θούλης θεωρούσε τη θούλη ως ένα μυθικό νησί στο μακρινό βορρά, το οποίο ήταν το κέντρο ενός χαμένου μεγάλου πολιτισμού. Δεν είχαν όμως εξαλειφθεί τα μυστικά αυτού του πολιτισμού εντελώς. Όσα έμειναν, προστατευόταν από διάφορα αρχαία, πολύ ευφυή όντα (παρόμοια με την λευκή αδελφότητα). Οι πραγματική μυημένοι μπορούσαν να έρθουν σε επαφή με αυτά τα όντα μέσο μαγικών μυστικιστικών τελετών. Οι (διδάσκαλοι) ή (αρχαίοι) θεωρείτο ότι μπορούσαν να προικίσουν τους μυημένους με υπερφυσική δύναμη και ενέργεια.

Η υπερβόρεια βρισκόταν στην βόρεια θάλασσα και καταποντίσθηκε μετά από ένα κατακλυσμό. Οι υπερβόρειοι προήλθαν από το ηλιακό σύστημα του aldebara, του οποίου το κεντρικό αστέρι βρίσκετε στον αστερισμό του ταύρου. Ήταν ένας ψηλοί έως και τέσσερα μέτρα, ξανθοί, με άσπρο δέρμα και γαλάρια μάτια. Δεν είχαν γνωρίσει ποτέ τους τον πόλεμο και ήταν χορτοφάγοι. Επίσης είχαν – σύμφωνα με τα κείμενα της οργάνωσης της θούλης – άπειρες γνώσης και ήταν αυτοί οι οποίοι πετούσαν με ιπτάμενες συσκευές με το όνομα vrill-ya, με το χαρακτηριστικό σχήμα των ιπταμένων δίσκων που γνωρίζουμε σήμερα… αυτά τα ιπτάμενα οχήματα είχαν την ιδιότητα να πετούν με την βοήθεια δυο αντιθέτων περιστρεφόμενων μαγνητικών πεδίων, να κάνουν ελιγμούς και να κινούνται με απίστευτες ταχύτητες όπως παρατηρείτε σήμερα στα ATIA. Χρησιμοποιούσαν δε ως κινητήρα δύναμη ή καύσιμο τη δύναμη vrill. Να σημειώσουμε εδώ πως η δημιουργία αντιβαρυτητας με αντίθετα περιστρεφόμενα πεδία έχει είδη επιτευχθεί, αλλά το επιστημονικό κατεστημένο, επίσημα τουλάχιστον αδιαφορεί… ‘Όταν η Υπερβόρεια άρχισε να βυθίζεται, οι κάτοικοι της την εγκατέλειψαν με μεγάλα σκάφη και αφού διαμόρφωσαν το φυσικό υπάρχον τεράστιο δίκτυο στοών στην περιοχή των Ιμαλαΐων, εγκαταστάθηκαν εκεί.

Η αυτοκρατορία τους ονομάστηκε agartha ή agarthi και η πρωτεύουσα της είχε το όνομαshamballah. Οι Πέρσες ονόμαζαν αυτήν αυτοκρατορία ariana ή arianne ήταν η πρώτη χώρα των Αρίων. Αρκετοί πιστεύουν ότι ο μύθος των ιδρυτών του εθνικοσοσιαλιστικου Κόμματος που τροφοδότησε τις εμπνεύσεις τους καταγόταν από την εξής θιβετιανη παράδοση: πριν από τριάντα ή σαράντα αιώνες άνθισε στην έρημα Γκόμπι της Μογγολίας ένας ισχυρός πολιτισμός. Μετά από κάποια καταστροφή, ίσως πυρηνική, η περιοχή ερημώθηκε και όσοι γλίτωσαν αποδήμησαν οι μισοί προς τον βορρά και οι άλλοι μισοί προς τον Καύκασο. ο θεός θωρ των σκανδιναβών ήταν ένας από τους ήρωες αυτής της εξόδου.

Οι μυημένοι τις θουλης ήταν πεπεισμένοι ότι αυτοί απόδημοι της Γκόμπι αποτελούσαν τη βασική ανθρώπινη φυλή, την άρια ρίζα. Ο Χαουσχόφερ δίδασκε την αναγκαιότητα της «επιστροφής στις πήγες¨, δηλαδή την αναγκαιότητα της κατάληψης ολόκληρης της ανατολικής Ευρώπης, του Τουρκεστάν, του παμιρ, της Γκόμπι και του Θιβέτ. Γιαυτον οι περιοχές αυτές ήταν η καρδιά του κόσμου και ο κύριος τους θα μπορούσε να κατακτήσει όλη την γη. Μετά την καταστροφή της Γκόμπι, οι κύριοι του πολιτισμού και φύλακες της γνώσεις, οι γιοι των εξωδιαστημικών διανοιών, εγκαταστάθηκαν σε ένα αχανές σύστημα σπηλαίων στα Ιμαλάια. Μέσα αυτές τις σπηλιές χωρίσθηκαν σε δυο ομάδες. Η μια ομάδα ακολούθησε το «δρόμο του δεξιού χεριού» και η άλλη «του αριστερού χεριού».

Η πρώτη ομάδα είχε το κέντρο της στην Αγκάρθα, έναν τόπο προσευχής, μια κρυμμένη πόλη του καλού, κέντρο της μη συμμετοχής στα εγκόσμια. Η δεύτερη ομάδα έκανε κέντρο της τη σαμπάλα, πόλη της δύναμης που μπορεί να εξουσιάζει τα φυσικά φαινόμενα. Αυτή η ομάδα σπρώχνει το κόσμο προς την ιστορία! Οι οδηγοί-μάγοι των λαών θα μπορούσαν να συμμαχήσουν με μια εκ τον δυο ακολουθώντας ένα συγκεκριμένο τελετουργικό. Η ομάδα των ¨πολεμιστών της Σαμπάλα¨ που ζητά να αποκαταστήσει την χαμένη τάξη είναι τα ανώτερα όντα με τις υπερανθρώπινες ικανότητες με τα οποία προσπαθούν να έρθουν σε επαφή οι ηγέτες του εθνικοσοσιαλισμού με τις αποκριφιστικές οργανώσεις τους και να συνάψουν μαζί τους μια συμμαχία. Βασικά η πίστη αυτή κάποιους ¨ανώτερους άγνωστους κυρίους¨. Συναντιέται σε όλες τις μυστικές εταιρείες της ανατολής και της δύσης. Ο ίδιος ο Χίτλερ πίστευε πως είχε έρθει σε επαφή με τους ¨ανώτερους κυρίους¨ τα ονόματα σαμπάλα και Αγκάρθα αναφέρουν και οι υπεύθυνοι της ομάδας ahnenerde στην δίκη της Νυρεμβέργης, αλλά το γεγονός αποσιωπάται μέχρι σήμερα!

Σύμφωνα με τον ivan boyes, διευθυντή της κοινότητας για την ερευνά της κούφιας γης στο Οντάριο του Καναδά, ¨μετά τον πόλεμο οι σύμμαχοι ανακάλυψαν ότι πάνω από 2.000 επιστήμονες από την Γερμανία και την Ιταλία είχαν εξαφανιστεί μαζί με ένα σχεδόν εκατομμύριο ανθρώπους στη χώρα πέρα από τον πόλο¨. Επιπλέον θεωρείται ότι οι οπαδοί της Σαμπάλας κινήθηκαν και επηρέασαν καθοριστικά την δύση. Πιστεύονταν επίσης ότι επρόκειτο να έρθει ο πόλεμος μεταξύ της οργάνωσης θούλης που θα ήταν οι καλοί, δηλαδή οι οπαδοί Agarthi, με τους οπαδούς της shamballah που θα ήταν οι κακοί, δηλαδή οι σιωνιστές και οι μασόνοι. Μετά το τέλος αυτού του πόλεμου οι κάτοικοι στην επιφάνεια της γης και οι κάτοικοι της υπόγειας αυτοκρατορίας θα ενωνόταν και θα ξεκινούσε η χιλιετής αυτοκρατορία της χρυσής εποχής, ή ακριβέστερα, της εποχής του υδροχόου. Σημειώστε ότι το σήμα της οργάνωσης Θούλης ήταν ο αγκυλωτός σταυρός.

Η ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΘΟΥΛΗΣ

Σύμφωνα με τις γνώσεις που επιβίωσα στα μεσαιωνικά ιπποτικά τάγματα, η μετάβαση από την εποχή των ιχθύων στην εποχή του υδροχόου, ήταν το τέλος ενός κοσμικού έτους και η αρχή ενός άλλου. Όλες οι αλλαγές αυτών των εποχών συνοδευόταν από πολιτικοκοινωνικές, θρησκευτικές, ακόμα και γεωλογικές μεταβολές. Η μετάβαση από εποχή σε εποχή περιγράφεται από μια αρχαία θεωρία της Μεσοποταμίας ως ¨τα τρία διπλά βήματα του Μαρντούκ¨ αυτά είναι σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, ένα χρονικό διάστημα 168 ετών, στο μέσον του οποίου η θεϊκή ακτίνα θα συναντήσει τη γη. Τα μέλη της θουλης, μετά από υπολογισμούς, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι αυτή η θεϊκή ακτίνα θα συναντούσε την γη στις 4 Φεβρουάριου 1962. (σημειώστε εδώ ότι η ίδια ημερομηνία θεωρείται από ορισμένους ως η ημέρα της γέννησης του αντίχριστου!) επίσης σύμφωνα με την θούλη τα έτη μεταξύ 1934 και 1990 εκτιμήθηκαν ως τα βασικότερα για να συμβούν σπουδαία γεγονότα. Κυβερνήτης της αυτοκρατορία της Agartha ήταν ο Rigder Lyepo με αντιπρόσωπο του ¨στην επιφάνεια της γης¨ τον Δαλάι Λάμα! Σύμφωνα με τοπικές ιστορίες αλλά και μαρτυρίες και θιβετιανων λάμα, οι άνθρωποι της Agarthi υπάρχουν ακόμα και σήμερα. Η αυτοκρατορία αυτήν εξαπλώθηκε αργότερα σε πολλά άλλα σημεία της γης όπως η Σαχάρα, η Βραζιλία η χερσόνησος Γιουκατάν στο Μεξικό, η Αγγλία, η Αίγυπτος και η Τσεχοσλοβακία. Ο σκοπός του Χίτλερ ήταν να βρει είσοδο για να επικοινωνήσει με την αυτοκρατορία της Agarthi και κυρίως με τους απόγονους της υπερβόρειας!

Μετά την δημιουργία του Γ ράιχ ο Χίτλερ οργάνωσε αποστολές στα Ιμαλάια με σκοπό να βρει εισόδους για να επικοινωνήσει με τους κάτοικους αυτής της υπόγειας αυτοκρατορίας. Άλλες αποστολές οργανώθηκαν στις Άνδεις, στα νότια της Βραζιλίας, στην Τσεχοσλοβακία, σε ορισμένες περιοχές της Αγγλίας και φυσικά στην Ελλάδα. Οι άνθρωποι της οργάνωσης της θούλης πίστευαν ότι η γη είχε εισόδους στο βόρειο και στο νότιο πόλο (οι οποίες μάλιστα φωτογραφήθηκαν από τον δορυφόρο ESSA-9, στις 9 Μάιου και στις 2 Ιουνίου 1970). Λέγετε ότι η ίδια θεωρία υποστηρίζετε και από υψηλόβαθμους λάμα σύμφωνα με τους οποίους στο κέντρο της γης, υπάρχει ένας άλλος ήλιος ο οποίος παρέχει το φως και το κατάλληλο κλίμα τους κάτοικους εκεί. Μάλιστα λέγετε ότι το ίδιο πρέπει να ισχύει και σε άλλους κατοικημένους πλανήτες. Σύμφωνα με την ερευνά των πόλεων Olaf jansen, το νερό στο εσωτερικό της γης είναι γλυκό άλλωστε τα παγόβουνα αποτελούνται από γλυκό και όχι αλμυρό νερό.

Ενδιαφέρον είναι ότι την ίδια γνώμη είχαν για το εσωτερικό της γης και άλλοι, όπως ο ερευνητής cook, o peary, o amundsen, o nansen, o kane και να μην ξεχνάμε τον ναύαρχο byrd. Όλοι επιβεβαίωσαν ότι ο άνεμος μετά τον 76ο παράλληλο γινόταν θερμότερος, ότι τα πούλια πετούσαν πάνω από τον πάγο προς τον βορρά, επίσης ζώα όπως οι αλεπούδες έκαναν το ίδιο, έβρισκαν χιόνι χρώματος γρι, το οποίο όταν έλιωνε εμφανιζόταν λουλούδια στο έδαφος και σε άλλες περιπτώσεις σκόνη από ηφαίστεια, πράγμα πολύ περίεργο, εάν αναλογιστεί κανείς ότι εκεί δεν υπάρχει κανένα ηφαίστειο.

Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ VRILL

Τι είναι όμως η ενέργεια vrill πάνω στην οποία βασίσθηκε πάντα ο ¨θεϊκός¨ πολιτισμός των Αρίων; Και ποιες είναι οι διάφορες της από την αντίπαλη ¨αρνητική¨ ενέργεια, η οποία – κατά τους οπαδούς της θούλης – έχει επικρατήσει και κινεί την δύση; Βριλ είναι το σύνολο της ενέργεια που διαθέτουμε. Στην καθημερινή μας ζωή χρησιμοποιούμε μόνο ένα απειροελάχιστο μέρος του. Όποιος κατορθώσει να ελέγξει τη βριλ, θα κυριαρχήσει απόλυτα στον εαυτό του και θα έχει τη δυνατότητα να κυριαρχήσει σε ολόκληρο το κόσμο! Σύμφωνα με τους ηγέτες του εθνικοσοσιαλισμού: ¨ο έλεγχος του βριλ είναι ο προορισμός μας, η φιλοδοξία μας! Τα υπόλοιπα ηθική, θρησκείες, ιδεολογίες και ψυχολογίες, απλώς μας εξαπατούν και μας ξεστρατίζουν!¨. Σύμφωνα με την μπλαβάτσκυ ¨βριλ είναι η αστρική δύναμη, που ήταν γνωστή στους ατλάντειους σα Μας – Μακ. Είναι εκείνη η δονητική δύναμη όταν εστιάστηκε πάνω σε οποιοδήποτε στρατό από ένα όπλο ¨αγνι ραθ¨ στερεωμένο πάνω σε ιπτάμενο πλοίο, ένα αερόστατο, σύμφωνα με τις οδηγίες που δίνονται στην ¨Αστάρ Βίντυα¨, μετέτρεψε σε σκόνη 100.000 ανθρώπους και ελέφαντες… αλληγορείτε στη βισνού πουράνα, στη παμαγιάνα και σε άλλα έργα, με το μύθο για το σοφό Καπίλα του οποίου η μάτια έκανε ένα βουνό στάκτες τους 60.000 γιους του βασιλιά σαγκάρα και το οποίο αναφέρετε στα εσωτερικά έργα σαν η καπιλάσα ή ¨το μάτι του Καπίλα¨. Θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε από την εσωτερική παράδοση ότι αλλά ισοδύναμα ονόματα με το βριλ είναι φωχάτ, κοσμικό πυρ, κοσμικός ηλεκτρισμός. Σύμφωνα με τους σύγχρονους ερευνητές όμως, η ενέργεια που μπορεί να ταυτιστεί με την βριλ είναι κυρίως η οργόνη του Βίλχελμ ράιχ.

Η ¨ΘΕΪΚΗ¨ Ή ¨ΑΛΛΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ¨

Στην αρχική φάση του προγράμματος κατασκευής ιπταμένων οχημάτων που χρησιμοποιούσαν την ενέργεια VRILL, πήρε μέρος ο Dr.W.O. Scumann, ο οποίος σε μία διάλεξη είπε τα εξής: ¨Γνωρίζουμε ότι για το καθετί υπάρχουν όνο καταστάσεις, το φως και το σκοτάδι, το καλό και το κακό, η δημιουργία και η καταστροφή όπως στον ηλεκτρισμό υπάρχει θετικό και αρνητικό. Δηλαδή υπάρχει το Ή και το ΕΤΤΕ, όπως τα ονομάζουμε εμείς. Αντές τις όνο αρχές επιβεβαιώνουν επίσης τα δικά μας τεχνικά μέσα… Οτιδήποτε καταστροφικό έχει σατανική προέλευση, ενώ οτιδήποτε δημιουργικό έχει θεϊκή προέλευση. Κάθε τεχνική που βασίζεται στην αρχή της σχάσης ή της καύσης είναι σατανικής προέλευσης, Η νέα εποχή θα είναι μία εποχή θεϊκής και θετικής τεχνικής¨ (Από τα μυστικά αρχεία των SS.) Στο ίδιο χρονικό διάστημα εργαζόταν σε ένα αντίστοιχο πρόγραμμα και ο επιστήμονας victor schauberger. Σήμερα υποστηρίζεται ότι οι γνώσεις του johannes kepler τις οποίες χρησιμοποίησε και ο schauberger, περιλαμβάνονταν στη μυστική διδασκαλία- των Πυθαγορείων, γνώσεις οι οποίες μεταφέρθηκαν και διασώθηκαν από εσωτερικά ιπποτικά Τάγματα. Ήταν οι γνώσεις για τη σύντηξη (σε αυτή την περίπτωση η αξιοποίηση του δυναμικού του εσωτερικού κόσμου στον εξωτερικό κόσμο). Ο Χίτλερ και τα μέλη της οργάνωσης θούλη πίστευαν ότι η θεϊκή αρχή είναι πραγματοποιήσιμη, ενώ μία τεχνολογία η οποία στηρίζεται στη σχάση ήταν κατά τη γνώμη τους αντίθετη της θεϊκής αρχής. Η βασική αρχή αυτής της αποσιωπημένης θεωρίας είναι ότι το Σύμπαν δημιουργεί με την ήπια ενέργεια και την κυκλική κίνηση και καταστρέφει με την έκρηξη και την ευθεία κίνηση! Έτσι έπρεπε να αναπτυχθεί μία τεχνολογία η οποία να στηρίζεται στην πυρηνική σύντηξη. Η θεωρία των ταλαντώσεων του schauberger έχει να κάνει με τη σύντηξη, θα μπορούσε να πει κανείς ότι το σύνθημα ήταν «σύντηξη αντί σχάση¨. Είναι εξαιρετικά αξιοσημείωτο πως σήμερα γίνεται μια τεράστια προσπάθεια για να γίνουν γνωστά τα ευεργετικά αποτελέσματα της ψυχρής σύντηξης – που είναι στην ουσία Αλχημεία. Η προσπάθεια αυτή όμως συναντά σθεναρή αντίσταση (φαιδροποίηση, κ.λπ.) από το επιστημονικό κατεστημένο…

Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ¨VRILL¨

Η Οργάνωση vill είναι μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες μυστικές εταιρίες που υπήρξαν ποτέ. Αλλά οι πληροφορίες γι’ αυτήν είναι σχεδόν απαγορευμένες. Για την Οργάνωση δεν κυκλοφορεί σήμερα στη Γερμανία ούτε ένα βιβλίο και όλα τα στοιχεία και το υλικό που θα μπορούσαν να παρέχουν κάποια σχετική γνώση, αποσιωπήθηκαν από τους Συμμάχους. Υπάρχουν συγκεκριμένοι κύκλοι εξουσίας, που και σήμερα προσπαθούν με κάθε μέσον να κρατήσουν μυστικές όλες τις πληροφορίες γύρω από αυτή την Οργάνωση. Όμως τελικά δεν μπόρεσαν να εξαφανίσουν τα πάντα… Ο Karl haushofer ίδρυσε το 1919 την οργάνωση ¨Οι αδελφοί του Φωτός¨, ¨Φωτεινή Στοά¨ ή ¨Εταιρία του Βριλ¨ η οποία αργότερα ονομάστηκε ¨Vrill¨. (Σημειώστε ότι ο όρος ¨φωτεινή στοά¨ υπονοεί πραγματική υπόγεια στοά, από τις λίγες που οδηγούν στο εσωτερικό της Κοίλης Γης και φωτίζονται από τον αχνό ήλιο της!) Το 1917 ενώθηκαν μαζί της και οι Οργανώσεις ¨Die herren vom schwarzen stein¨ (Οι άνθρωποι της Μαύρης Πετράς), η ¨schwarzen ritter¨ (Οι μαύροι Ιππότες) και η οργάνωση των ss με το όνομα ¨Schwarzen sonne¨ (Ο Μαύρος Ήλιος). Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι αυτοί οι άνθρωποι αποτέλεσαν τον πυρήνα του Τρίτου Ράιχ και δημιούργησαν τον Ναζισμό.

Για να καταλάβει κανείς τη διαφορά μεταξύ Οργάνωσης θούλη και Οργάνωσης vrill, ας σκεφτεί ότι η οργάνωση θούλη αφιερώθηκε στην εξωτερική και πολιτική χροιά των πραγμάτων ενώ η οργάνωση vrill ήταν ο αντίποδας. Υπήρξαν όμως και θέματα τα οποία συζητήθηκαν ή μελετήθηκαν και από τις δύο ομάδες, όπως η Ατλαντίδα, η θούλη, ο Γιλγαμές, η θρυλούμενη σχέση μεταξύ Γερμανών και Μεσοποταμιών. Μην ξεχνάμε ότι οι Γερμανοί, εξαιτίας αυτής της σχέσης, φρόντισαν να μεταφερθεί στο Βερολίνο η περίφημη ¨Πύλη της Ιστάρ¨ από τη Μεσοποταμία… Σύμφωνα με την αμερικανική Υπηρεσία oss ¨Η Μεγάλη Στοά τον Βριλ αναζητά την επανασύνδεση των αρχαίων παραδόσεων των Αρίων, να έρθει σε επαφή με την πρωταρχική υπερανθρώπινη «φωτεινή φυλή» και να συνάψει συμμαχία με όντα παν έχουν μυστικά ιερά, κρυμμένα μέσα στο πλανήτη. Η Εταιρία Βριλ στη Γερμανία προωθεί την ιδέα ότι μπορεί να υπάρχει μια μυστική ενέργεια μέσα στη Γη που μπορεί να αντληθεί από το Γερμανικό λαό¨. Το εκπληκτικό είναι ότι υπάρχουν ενδείξεις πως αυτή η ομάδα υπάρχει και δραστηριοποιείται μέχρι και σήμερα! ¨Η Ομάδα Βριλ -τονίζει ο Αμερικανός ερευνητής Γουίλιαμ Χάρμπινσον – έχει αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό τεχνολογικά, ώστε έχει κατορθώσει να ελέγχει χιλιάδες ανθρώπους με καίριες θέσεις σε όλον τον πλανήτη. Ήδη άλλωστε, από τη δεκαετία τον ’30 τα μέλη της Ομάδας Βριλ, ισχυρίζονταν ότι είχαν αναπτύξει τόσο πολύ την τεχνολογία τους, που θα μπορούσε να συγκριθεί με αυτή των Ατλάντων¨.

Άλλοι ερευνητές υποστηρίζουν πως διακεκριμένοι επιστήμονες που εξαφανίζονται ¨μυστηριωδώς¨ τις τελευταίες δεκαετίες καταλήγουν στη βάση που υπάρχει εδώ και δεκαετίες στην Ανταρκτική. Εκεί, κάτω από τη Γη, όπου οι Ναζί ετοιμάζονται για τη μεγάλη επιστροφή! Οι Ευρωπαίοι ερευνητές από την πλευρά τους (κυρίως οι Γερμανοί), δηλώνουν πως οι Βριλ συνεργάζονται σήμερα με τη CIA και τους Ιλλουμινάτι της Βαυαρίας. Ο διάσημος πολιτικο-οικονομικός αναλυτής Άντονι Σάττεν που αρθρογραφεί στις μεγαλύτερες εφημερίδες του κόσμου, ισχυρίζεται πως έχει αποδείξεις ότι η ¨Αδελφότητα του Κρανίου και των Οστών¨ – ένα δυτικό παρακλάδι των Ιλλουμινάτι της Βαυαρίας – εξακολουθεί να χρηματοδοτεί μέχρι σήμερα τους Ναζί! Ο διακεκριμένος αναλυτής μάλιστα υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη ¨κοινωνία¨ έχει τις ρίζες της στις προαναφερόμενες μυστικιστικές ομάδες (π.χ. ο Μαύρος Ήλιος, η θούλη, οι Βριλ και η Τέμπελ Χοφ) που δημιουργήθηκαν στη Γερμανία από το 1920. Ο Τζων Γκρέις, ένας ερευνητής που ζει στην Ουάσινγκτον και έχει εκδόσει πολλές μελέτες – ιστορικές κυρίως – για τον Χίτλερ και τους Ναζί, στηρίζει τις απόψεις του Σάττεν. ¨Όλα τα στοιχεία πον έχουμε, δείχνουν ότι οι Βριλ, υπό την ανοχή της cia, έχουν κατασκεύασει εργαστήρια σε τεράστιες εκτάσεις κάτω από τη γη, στο Μεξικό¨.

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ

Τον Δεκέμβριο του 1919 συναντήθηκαν σε ένα δασαρχείο στην περιοχή ramsau, μέλη της οργάνωσης θούλη, της οργάνωσης vrill και της οργάνωσης ¨Die herren vom schwarzen stein¨, μαζί με ένα ισχυρότατο μέντιουμ, τη ΜΑΡΙΑ ORSTSCH, η οποία ήταν γνωστή και ως sigrum. Όλοι πίστευαν ότι στο μέντιουμ αυτό είχαν μεταδοθεί αρχαία μυστικά κείμενα στα οποία υπήρχαν πληροφορίες για την κατασκευή ιπτάμενων μηχανών! Σύμφωνα με τα κείμενα της Οργάνωσης θούλη, αυτές οι γνώσεις ελήφθησαν τηλεπαθητικά από το ηλιακό σύστημα του aldebaran, το οποίο απέχει από τη Γη 68 έτη φωτός, και συγκεκριμένα από τον αστερισμό του Ταύρου. Σε αυτό το σημείο ας προσθέσουμε ότι ο ήλιος του ηλιακού συστήματος του aldebaran περιβάλλεται – σύμφωνα με τη θεωρία των vrill- από δύο κατοικημένους πλανήτες οι οποίοι σχηματίζουν την αυτοκρατορία των sumeran. Η ανθρωπότητα του ηλιακού αυτού συστήματος αποτελείται από θεανθρώπους (ARIEL) και από διάφορες άλλες φυλές, οι οποίες δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα αρνητικών μεταλλάξεων αυτών των θεανθρώπων κατά τη διάρκεια κλιματολογικών αλλαγών. Η ανώτερη φυλή των θεανθρώπων πρέπει να είχε ξεκινήσει πριν από 500 εκατομμύρια χρόνια την αποίκηση άλλων κατοικήσιμων πλανητών όμοιων με τη Γη, όταν άρχισε η έκρηξη του aldebaran και η θερμότητα που δημιουργήθηκε κατέστησε μη κατοικήσιμους τους υπόλοιπους πλανήτες. Πιστεύεται ότι πρώτα αποίκησαν τον πλανήτη Mallona ή malden ή Marduk – κατά τους Ρώσους, phaethon – ο οποίος θα πρέπει να βρισκόταν μεταξύ Άρη και Δία. Κατόπιν αποίκισαν τον Άρη, όπου κατασκεύασαν τις πυραμίδες και το γνωστό πρόσωπο στο έδαφος του Άρη το οποίο φωτογραφήθηκε από τον δορυφόρο vinking το 1976. Πιστεύεται επίσης ότι στο ίδιο χρονικό διάστημα ήρθαν και στη Γη οι ανώτερες φυλές από τον sumeran – aldebaran η και την αποίκησαν. Τα μέλη της οργάνωσης θούλη πίστευαν ότι οι κάτοικοι του aldebaran που ήρθαν στη Γη προσεδαφίστηκαν πρώτα στη Μεσοποταμία. Επίσης ότι η γερμανική γλώσσα και η γλώσσα των κατοίκων του sumeran (απ’ όπου προήλθε και το όνομα ¨Σουμέριος¨), είχαν την ίδια ¨συχνότητα¨ και συνεπώς ήταν σχεδόν όμοιες. Γεγονός είναι πάντως ότι οι άνθρωποι της Οργάνωσης κατάφεραν με τις γνώσεις τις οποίες λένε ότι τηλεπαθητικά πήραν από τους εξωγήινους αυτούς, να κατασκευάσουν ιπτάμενα σκάφη, χρησιμοποιώντας την επονομαζόμενη «εναλλακτική μορφή ενέργειας¨ ή αλλιώς την «άλλη επιστήμη¨!

Οι σημαντικότερες όμως σχετικές αποκαλύψεις που έχουν δει μέχρι σήμερα το φως της δημοσιότητας, προέρχονται από τον Αμερικανό ερευνητή Γουίλιαμ Χάρμπινσον. Σύμφωνα με το βιβλίο του genesis; project saucer,part II, στην Ανταρκτική θα χτίζονταν – πάντοτε κάτω από τη γη – οι νέες εγκαταστάσεις της Αρίας Φυλής. Περίπου 400.000 τετραγωνικά μίλια κατελήφθησαν από τις αποστολές. Πολλοί μάλιστα σύγχρονοι Γερμανοί επιστήμονες και ερευνητές που τάχθηκαν στο πλευρό του Χάρμπινσον, δήλωσαν δημόσια πως ακόμη και σήμερα υπάρχει μία σήραγγα που ξεκινά από τα βουνά της περιοχής Κάχλα και φτάνει μέχρι τις υπόγειες εγκαταστάσεις «των Αρίων» στην περιοχή Κουίν Μόουντ Λάντ, στην Ανταρκτική!

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΑΣ ΦΥΛΗΣ

Σε αυτό το σημείο είναι απαραίτητη μια μικρή παρένθεση, για να γίνει κατανοητό ότι στις υπόγειες εγκαταστάσεις οι Ναζί επεδίωκαν όχι μόνο την τελειοποίηση των ιπτάμενων οχημάτων τους, αλλά και την δημιουργία του Υπεράνθρωπου. Η νέα γενιά υπεράνθρωπων θα είχε ξανθά μαλλιά, μπλε μάτια, το ύψος τους θα ξεπερνούσε το 1.90 μ. και η μυϊκή τους δύναμη θα ισοδυναμούσε με τριών ανδρών. Η πραγματοποίηση αυτών των απόρρητων σχεδίων γινόταν σε ειδικές εγκαταστάσεις οι οποίες βρίσκονταν αρκετά μέτρα κάτω από τη γη ή σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους στο εσωτερικό βουνών! Μιλάμε δηλαδή για ένα είδος «κοίλης γης», όπου οι Γερμανοί μελετούσαν και κατασκεύαζαν υπερσύγχρονα όπλα. Είναι γνωστό άλλωστε πως το 1938, ο Μπάρμαν, έπειτα από διαταγή του Χίτλερ, χαρτογράφησε όλα τα βουνά, τα ορυχεία και τις σπηλιές όπου θα μπορούσαν να δημιουργηθούν υπόγειες στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Για την κατασκευή αυτών των εγκαταστάσεων, υπολογίζεται ότι χρησιμοποιήθηκαν περίπου 250.000 εργάτες, οι οποίοι πιθανότατα στη συνέχεια θανατώθηκαν. Εκτεταμένες υπόγειες εγκαταστάσεις των Ναζί έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα στην Αυστρία, τη Βόρεια Ιταλία και τη Βαυαρία. Σήμερα πληθαίνουν οι άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι το ¨επόμενο Ράιχ προετοιμάζεται κάτω από το έδαφος¨ ¨Δεν είναι τυχαίο ότι λίγο πριν το τέλος τον πολέμου, μικρές πόλεις και χωριά της Γερμανίας ερημώθηκαν εντελώς! Πολλά παιδιά ακόμη, χάθηκαν μυστηριωδώς από νοσοκομεία και ιδρύματα¨, λέει ο Γουίλιαμ Χάρμπινσον. Είναι χαρακτηριστικό πάντως ότι μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Βρετανοί ανακάλυψαν πολλά εργοστάσια κατασκευής UFO κάτω από τη γη, ενώ εκεί βρέθηκαν επίσης διάσημοι Γερμανοί επιστήμονες όπως ο Βέρνερ Φον Μπράουν και ο Κουρτ Ντάβις, οι οποίοι είχαν εξαφανιστεί μυστηριωδώς πριν την έναρξη του πολέμου. Άλλο ένα μυστήριο που απασχολεί τους ερευνητές μέχρι σήμερα. είναι το ότι το 1945 επίσης, εξαφανίστηκε στη Γερμανία ένας μεγάλος αριθμός υποβρυχίων και αεροσκαφών με προορισμό, όπως πιστεύεται, την Λατινική Αμερική. Πολλοί Γερμανοί επιστήμονες που αιχμαλωτίστηκαν από τους Συμμάχους, αποκάλυψαν πως ενώ το Βερολίνο βομβαρδιζόταν, τα απόρρητα έγγραφα, σχεδιαγράμματα και οι χάρτες που αφορούσαν τους ιπτάμενους δίσκους και τις εγκαταστάσεις της Ανταρκτικής, μεταφέρθηκαν από μέλη της ομάδας Βριλ στις βαλτικές χώρες. Αποκάλυψαν μάλιστα τους κωδικούς των 2 υποβρυχίων που τα μετέφεραν, το υ-530 και το υ-977. Την αποστολή συνόδευαν ανώτατα στελέχη των 58. Τα υποβρύχια που μετέφεραν τα απόρρητα έγγραφα εξαφανίστηκαν για μήνες στους κόλπους της Βαλτικής, για να επανεμφανισθούν σε ένα λιμάνι της Αργεντινής στα τέλη του 1945. Η Αργεντινή εθεωρείτο ουδέτερη χώρα από τους Ναζί, γι’ αυτό μετά το τέλος του πολέμου, εγκαταστάθηκαν εκεί πολλοί εγκληματίες πολέμου.

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

Αυτό που δεν είναι γνωστό είναι ότι η κυβέρνηση της Αργεντινής πιέστηκε από τους Αμερικανούς να συλλάβει τα πληρώματα των δύο υποβρυχίων. Λίγο αργότερα, οι αμερικανικές και βρετανικές Υπηρεσίες, θα ανέκριναν για μέρες όλους όσους βρίσκονταν μέσα στο u-530 και στο u-977. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι η είδηση για τον θάνατο του Χίτλερ θεωρήθηκε ψευδής – αρχικά τουλάχιστον – και υπήρξαν φόβοι ότι ο Γερμανός ηγέτης και κορυφαίοι συνεργάτες του όπως ο Μάρτιν Μπάρμαν, είχαν καταφύγει είτε στην Ανταρκτική είτε στη Λατινική Αμερική με υποβρύχια. Οι Σύμμαχοι επίσης φοβήθηκαν ακόμη περισσότερο όταν πληροφορήθηκαν τις φήμες που ήθελαν τη βάση της Ανταρκτικής να λειτουργεί τουλάχιστον από το 1935, χάρη στις ενέργειες της ομάδας Βριλ. Όπως ισχυρίστηκε στο ΤΜ ο κ. Γ. Χάρμπινσον (σε ηλεκτρονική επικοινωνία που είχαμε μαζί του), οι Αμερικανοί έστειλαν τα 40 πλοία και τους 4.000(!) στρατιώτες υπό την ηγεσία του Ναυάρχου ritchard byrd με πρόφαση την εξερεύνηση της Ανταρκτικής(!), αλλά στην πραγματικότητα για να καταστρέψουν τη γερμανική βάση. Πρόκειται για τη συνωμοσιολογική ερμηνεία της περίφημης αποστολής του Ναυάρχου byrd. Ο byrd είχε στη διάθεση του οκτώ μήνες για να φέρει εις πέρας την αποστολή του, αλλά σε οκτώ εβδομάδες αναγκάστηκε να επιστρέψει με πολλές απώλειες σε μαχητικά αεροπλάνα! Τι είχε συμβεί; Σύμφωνα με πληροφορίες που διέρρευσαν από άντρες της αποστολής, το Αμερικανικό Ναυτικό βρέθηκε αντιμέτωπο με ομάδα ιπτάμενων δίσκων. Στις αερομαχίες που ακολούθησαν την άφιξη στην Ανταρκτική, καταστράφηκαν τέσσερα αεροπλάνα. Καθώς υστερούσαν σημαντικά από τη δύναμη πυρός των Γερμανών, οι αμερικανικές Υπηρεσίες ανακάλεσαν την αποστολή. Στις επίσημες αναφορές που κατατέθηκαν, τα τέσσερα αεροπλάνα που καταστράφηκαν φαίνεται να ¨παρουσίασαν τεχνικά προβλήματα και έπεσαν πάνω σε παγόβοννα¨. Όσον αφορά τον Ναύαρχο Μπερντ, πέρασε αρκετές εβδομάδες στα ανακριτικά γραφεία. Όλα τα έγγραφα και το ημερολόγιο του εξαφανίστηκαν περιέργως, ενώ ο ίδιος λέγεται ότι κατέληξε σε ψυχιατρική κλινική και στη συνέχεια χάθηκαν τα ίχνη του… Στις ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι ο ¨πόλεμος των πόλων¨ έληξε με νίκη των Αμερικανών και πλήρη καταστροφή της γερμανικής βάσης, ενώ οι πληροφορίες που έχουμε από την Ευρώπη είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Μιλούν δηλαδή για ολοκληρωτική υποχώρηση του εκστρατευτικού σώματος του Μπερντ. Ακολούθησαν κατασκοπευτικές αποστολές στην Ανταρκτική και πρόσφατα καθιερώθηκε η συνεχής παρατήρηση της από δορυφόρους. Πράκτορες της ΟΙΑ πάντως αποκάλυψαν πως αμέσως μετά την επιστροφή του Μπερντ, ο ίδιος ο Ναύαρχος και οι αξιωματικοί του πρότειναν στην Αμερικανική Κυβέρνηση να βομβαρδίσει με πυρηνικές βόμβες τη ν Ανταρκτική! Πολλοί και έγκυροι ερευνητές – ανάμεσα τους και Γερμανοί – πιστεύουν ότι οι Γερμανοί πρέπει να διατηρούν μέχρι σήμερα τη βάση κάτω από την Ανταρκτική. Προσοχή όμως: η ομάδα Βριλ και οι Ναζί και όχι η Γερμανία, η χώρα – μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εξάλλου, οι τόνοι χρυσού που «έκαναν φτερά» από τη Ράιχμπανκ, πιστεύεται ότι χρηματοδοτούν μέχρι σήμερα τις έρευνες! Έτσι, σύμφοονα με τους παραπάνω Γερμανούς ερευνητές και επιστήμονες, τουλάχιστον ένας ιπτάμενος δίσκος που η ταχύτητα του ξεπερνά τα 1000 ΜΡΗ και μπορεί να πετάξει σε ύψος άνω των 40.000 ποδιών, έχει εμφανιστεί πάνω από τους ουρανούς της σημερινής Γερμανίας!

O ¨ΜΑΥΡΟΣ ΗΛΙΟΣ¨

Τα τρομερά SS (Schwarzer orden) ήταν η υλοποίηση των αποκουφιστικών και εσωτερικών πεποιθήσεων της οργάνωσης θούλη. Μέσα στα SS τώρα, υπήρχε μία άλλη εσωτερική οργάνωση, η οποία ονομαζόταν επίσης SS αλλά σήμαινε Schwarze Sonne (ο Μαύρος Ήλιος). Πρόκειται για αναφορά στον εσωτερικό καπνώδη πυρήνα/ήλιο που συμφωνά με τη θεωρία της Κοίλης Γης φωτίζει αχνά το εσωτερικό της. Σύμβολο του είναι ο σταυρός που χρησιμοποιήθηκε (και χρησιμποποιείται ως σήμερα) επάνω στα άρματα μάχης και στα αεροπλάνα. Τα μέλη της οργάνωσης θούλη είχαν στενές επαφές με ανθρώπους από τη θιβετιανή κοινότητα στο Βερολίνο και επίσης συνεργασία με μέλη της θρησκείας των Μπον από το Θιβέτ, που φημίζονται για τις γνώσεις μαγείας που κατέχουν. Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε στενή σχέση με έναν μοναχό από το Θιβέτ ο οποίος περιγραφόταν ως ¨ο φύλακας του κλειδιού¨ και φορούσε πάντα πράσινα παπούτσια! Απόρρητο έγγραφο της Αμερικανικής Υπηρεσίας OSS παρατηρεί: ¨Υπάρχονν διάφορες φήμες ότι κάποιος ηλικιωμένος ανατολίτης μοναχός με ένα πράσινο καπέλο θεάται συχνά στους· κύκλους τον ναζιστικού κόμματος… Αυτός είναι βασικά ένας σκουρόχρωμος θιβετανός που φαίνεται απίστευτα ηλικιωμένος. Αναφέρεται ότι τα μάτια του εκπέμπουν μια αμυδρή γκριζωπή λάμψη. Είναι ένας ηλικιωμένος ,κοντός άνθρωπος, με μαύρο μάλλινο μανδύα και πράσινη ζώνη και σκούφο¨. Άλλοι αναφέρουν αυτό τον ηλικιωμένο θιβετανό σαν τον ¨άνθρωπο με τα πράσινα γάντια¨, ο οποίος δεχόταν τις συχνές επισκέψεις του Χίτλερ και είχε μαντέψει τρεις φορές σε δηλώσεις του στις εφημερίδες τον ακριβή αριθμό των χιτλερικών υποψηφίων που θα εκλέγονταν στις βουλευτικές εκλογές. Άλλοι πάλι τον αναφέρουν σαν «ο Μάγος με τον πράσινο χιτώνα». Οι προπαγανδιστικές εφημερίδες των Ναζί ανέφεραν ότι ο καλόγερος ¨γνώριζε το μυστικό των εισόδων στην Αγχάρτα¨ ή ότι ¨κρατούσε τα κλειδιά τον βασιλείου τηςΑγκάρθα¨. Όταν οι Ρώσοι μπήκαν στο Βερολίνο στις 25 Απριλίου 1945, βρήκαν σε ένα κελλάρι έξι νεκρούς θιβετιανούς σε κύκλο, ένας εκ των οποίων φορούσε πράσινα παπούτσια και ήταν στη μέση του κύκλου. Η όλη σκηνή φαινόταν ως ομαδική αυτοκτονία…

Το 1935 ιδρύθηκε μέσα στα SS ένα τμήμα αποκρυφιστικής μελέτης, η Ahnernerbe) – που αναφέρθηκε ήδη – (¨Η Εταιρία Μελετών για την Κληρονομιά των Προγόνων¨) με διευθυντή τον συνταγματάρχη των SS Βόλφραμ φον Σήβερς. Η εταιρία αυτή είχε ιδρυθεί αρχικά το 1933 από τον πνευματικό δάσκαλο του Σήβερς, τον Φρέντερικ Χήλσερ, που ήταν σε στενή επαφή με τον Χαουοχόφερ και τον Σουηδό εξερευνητή Σβεν Χέντιν, ειδικό για την Άπω Ανατολή. Ο Χέντιν είχε ζήσει πολύ στο Θιβέτ και έπαιξε μεσάζοντα ρόλο οτη διαμόρφωση των ναζιστικών μυστικιστικών δογμάτων. Τελικά το 1935 η ΑίιηβτηβΛε ανακηρύχθηκε επίσημη οργάνωση από τον Χίμλερ και οι έρευνες της έφτασαν μέχρι το Θιβέτ και τη Μογγολία. Στη δίκη της Νυρεμβέργης ο Σήβερς καταδικάσθηκε σε θάνατο και πριν την εκτέλεση του ζήτησε να τον αφήσουν να τιμήσει για τελευταία φορά τη λατρεία του και να πει τις μυστηριώδεις παγανιστικές προσευχές του. Μετά προχώρησε ατάραχος προς το θάνατο. Μια ακόμα επιθυμία του ήταν μετά την εκτέλεση του να διαβαστεί πάνω από το σώμα του η θιβετανική Βίβλος των Νεκρών.

Το καλοκαίρι του 1922 κατασκευάστηκε, στηριζόμενο στις θεωρίες των Vrill και στην αρχή της σύντηξης, το πρώτο ιπτάμενο όχημα σε σχήμα δίσκου. Αποτελείτο από ένα δίσκο με διάμετρο 8 μέτρα, πάνω και κάτω από τον οποίο είχαν τοποθετηθεί άλλοι δύο δίσκοι διαμέτρου 6,5 και 7 μέτρων αντίστοιχα. Αυτοί οι τρεις δίσκοι ήταν παράλληλα τοποθετημένοι ο ένας με τον άλλο και στη μέση της κατασκευής υπήρχε μία τρύπα διαμέτρου 1,80 μέτρων στην οποία τοποθετήθηκε το συγκρότημα ωθήσεως, με ύψος 2,40 μέτρα. Έτσι ο επάνω και ο κάτω δίσκος περιστρέφονταν αντίθετα και δημιουργούσαν ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο περιστροφής. Το τι ισχύ είχαν αυτές οι ιπτάμενες μηχανές είναι σήμερα άγνωστο. Οι δοκιμές κράτησαν τρία χρόνια έως ότου το πρώτο αυτό ιπτάμενο όχημα να μεταφερθεί στο Augsburg και να αποσυναρμολογηθεί στις εγκαταστάσεις της εταιρείας Messerschmid.. Οι αποδείξεις για οικονομική βοήθεια για αυτά τα σχέδια και την αντίστοιχη ανάπτυξη του οχήματος υπάρχουν ακόμη στα λογιστήρια πολλών εταιρειών, υπό τον κωδικό ¨,JFM¨, πιθανόν από τα αρχικά των λέξεων Jenseits flug masserschmind.. Αυτή η μηχανή είχε λοιπόν την ικανότητα να δημιουργεί ένα πολύ ισχυρό πεδίο και να κινείται μέσα στο χώρο, χωρίς η μεγάλη επιτάχυνση και τα αποτελέσματα της να γίνονται αντιληπτά μέσα στο χώρο του οχήματος. Το πρώτο επονομαζόμενο ufo-(δηλαδή ιπτάμενο σκάφος με τα χαρακτηριστικά των ufo, όπως αυτά έγιναν αργότερα γνωστά) κατασκευάστηκε μετά την αποτυχία της πτήσης του ΤΡΜ τον Ιούνιο του 1934. Υπό την επίβλεψη του Dr.W. O. Schumann, έγινε η πρώτη δοκιμαστική πτήση του RFZ 1. Στην πρώτη – και ταυτόχρονα τελευταία του πτήση – το σκάφος αυτό ανέβηκε κάθετα σε ύψος περίπου 60 μέτρων, άρχισε όμως κατόπιν να ταλαντεύεται και να μην είναι πλέον δυνατός ο έλεγχος του. Με μεγάλη δυσκολία κατάφερε ο πιλότος του, Lothar Waiz, να το προσγειώσει και να το εγκαταλείψει πριν αυτό αρχίσει να κάνει ένα κύκλο, να αναποδογυρίζει και να καταστρέφεται. Αυτό ήταν το τέλος του RFZ 1,αλλά η αρχή των ¨ιπταμένων οχημάτων Vrill¨. Ακόμα, πριν από το τέλος του 1934 ήταν έτοιμο το RFZ 2, το οποίο χρησιμοποιούσε μηχανή Vrill και «πλοήγηση μαγνητικού παλμού¨. Είχε 5 μ. διάμετρο και τα χαρακτηριστικά φώτα των ufo. Μάλιστα, ανάλογα με την ταχύτητα, τα φώτα αυτά γίνονταν με τη σειρά, κόκκινα, πορτοκαλί, κίτρινα, πράσινα, άσπρα, μπλε και βιολετί… Αυτά τα οχήματα χρησιμοποιήθηκαν στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο ως αναγνωριστικά, μαζί με τα Μe 109, σε υπερατλαντικές πτήσεις. Στο τέλος του 1941 φωτογραφήθηκε ένα τέτοιο στον νότιο Ατλαντικό καθώς βρισκόταν στην πορεία του για το καταδρομικό «Ατλαντίς», στα νερά της Ανταρκτικής. Ο λόγος για τον οποίο το σκάφος αυτό δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ ως καταδιωκτικό ήταν ότι η πλοήγηση του, όπως αναφέρθηκε, ήταν μαγνητικού παλμού, δηλαδή μπορούσε να κάνει ελιγμούς μόνο υπό συγκεκριμένες γωνίες των 90,46 και 22,5 μοιρών. Μετά τις πρώτες επιτυχίες του RFZ 2 ως αναγνωριστικού, η οργάνωση Vrill απέκτησε τον δικό της χώρο δοκιμών στο brandernburg. Στο τέλος του 1942 πέταξε ο ελαφρώς οπλισμένος ιπτάμενος δίσκος με το όνομα ¨Vrill 1-κυνηγός¨. Είχε διάμετρο 11,5 μέτρα, με ένα άτομο πλήρωμα, και είχε μηχανή τύπου scumann και επίσης ¨οδήγηση μαγνητικού παλμού¨. Μπορούσε να φτάνει ταχύτητες των 2.900-12.000 Km/h, ήταν παντός καιρού, μπορούσε να κάνει ελιγμούς κατά 90 μοίρες, είχε δε την ικανότητα να ελίσσεται και στο διάστημα. Κατασκευάστηκαν 17παρόμοια οχήματα και υπήρξαν επίσης αρκετά με δύο άτομα πλήρωμα. Στο ίδιο χρονικό διάστημα ξεκίνησε ένα άλλο πρόγραμμα με το όνομα ν-7. Υπό αυτό το πρόγραμμα κατασκευάστηκαν αρκετά ιπτάμενα οχήματα, αλλά με συμβατικούς κινητήρες τύπου τουρμπίνας. Από τα σχέδια του μηχανικού Andeas Ερρ, κατασκευάστηκε το ιπτάμενο όχημα ΚΡΖ-7 το οποίο ήταν συνδυασμός ιπτάμενου δίσκου με κινητήρες τύπου τουρμπίνας. Σε αυτό το πρόγραμμα εργάστηκαν οι ομάδες των schriever-habermohl και των miethebelluzo. Το RFZ-7 είχε διάμετρο 42 μέτρα(!), αλλά κατά τη διάρκεια μίας προσγείωσης στο spitzberger καταστράφηκε. Αργότερα, ένα άλλο όχημα του ιδίου τύπου φωτογραφήθηκε έξω από την Πράγα. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες του Andeas Ερρ, αυτό το όχημα ήταν εφοδιασμένο με εκρηκτικές κεφαλές και επρόκειτο να (ή κατ’ άλλους είχε…) βομβαρδίσει τη Νέα Υόρκη. Τον Ιούλιο του 1941 ο schriever και ο habermohl κατασκεύασαν ένα σκάφος το οποίο είχε την ικανότητα να απογειώνεται κάθετα, με συμβατικούς κινητήρες. Επίσης κατασκευάστηκε ένα άλλο ιπτάμενο όχημα το οποίο ονομάστηκε «ιπτάμενος δίσκος ηλεκτροβαρύτητας», με κινητήρα ταχυονίων. Μέσα στα SS ακόμη υπήρχε μία ομάδα, η οποία ασχολείτο με τη δημιουργία εναλλακτικών μορφών ενεργείας. Η ομάδα αυτή ονομαζόταν ¨Τμήμα ανάπτυξης του Μαύρου Ήλιου¨, η βασική αποστολή της οποίας ήταν να καταστήσει τη Γερμανία ανεξάρτητη από καύσιμα, (κυρίως πετρέλαιο) βασιζόμενη στις ιδιότητες της δύναμης Vrill. Τα μέλη της ομάδας αυτής κατάφεραν να κατασκευάσουν από την ήδη υπάρχουσα μηχανή Vrill, και από τον μετατροπέα ταχυονίων του Hans coler-, τη μηχανή thule η οποία αργότερα ονομάστηκε THULE Tachionator. Τα αποτελέσματα αυτών των ερευνών κάνουν την συμμαχική τεχνολογία να φαίνεται κυριολεκτικά πρωτόγονη! Τον Αύγουστο του 1939 απογειώθηκε το πρώτο RFZ 5. Ήταν ένας ιπτάμενος δίσκος με την ικανότητα να μεταφέρει οπλικά συστήματα και με το όνομα Ηaunebu 1. Στο τέλος του 1942 ήταν έτοιμο το Ηaunebu 2. Στο ίδιο χρονικό διάστημα υπήρχαν σχέδια για την κατασκευή ενός μεγάλου οχήματος με το όνομα νη11-7, με διάμετρο 120 μέτρα!

Τον Φεβρουάριο του 1944 υλοποιήθηκε το πρόγραμμα V-7 των μηχανικών schriever και habermohl, όπου ένα υπερηχητικό ελικόπτερο εφοδιασμένο με 12 κινητήρες ΒΜW, έκανε την πρώτη του πτήση με πιλότο τον Joachim roehlike στο peenemuende, (πόλη τη Γερμανίας). Η κατακόρυφη ταχύτητα ανόδου ήταν 800 μετρά το λεπτό, είχε την ικανότητα να φτάσει σε ύψος τα 24.000 μετρά και σε οριζόντια πτήση να φτάσει ταχύτητες των 2.200 χλμ./ώρα. Δεν μπήκε όμως ποτέ σε πρόγραμμα παραγωγής μιας και η περιοχή του peenemuende βομβαρδίστηκε το 1944… Εκτός αυτού η μεταφορά του στην Πράγα δεν ωφέλησε σε τίποτα αφού η πόλη αυτή ήταν ήδη στην κατοχή Αμερικανών και Ρώσων. Λίγο αργότερα κατασκευάστηκε το όχημα Ηaunebu 3 το οποίο είχε διάμετρο 71 μέτρα και το οποίο κινηματογραφήθηκε κατά τη διάρκεια της πτήσης του. Μπορούσε να μεταφέρει 32 άτομα, είχε αυτονομία 8 εβδομάδων και μπορούσε σύμφωνα με τα αρχεία των 88 να αναπτύξει ταχύτητες έως 40.000 km/h! Ο virgil armstrong, πρώην πράκτορας της CIA και καταδρομέας, περιγράφει γερμανικά ιπτάμενα οχήματα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τα οποία μπορούσαν να απογειώνονται και να προσγειώνονται κάθετα. Μετρήθηκε, σύμφωνα με τον ίδιο, ότι αυτά τα οχήματα πετούσαν με ταχύτητες που έφταναν τα 3.000 KM/Η, και είχαν ένα όπλο με ακτίνες Laser, (πιθανόν το ksk) το οποίο μπορούσε να διατρυπήσει μία θωράκιση 4 ιντσών! ΤΟ ΥΠΕΡΟΠΛΟ VRILL Ο καθηγητής J.J. Hurtak περιγράφει σε ένα βιβλίο του ότι οι Γερμανοί προσπάθησαν να κατασκευάσουν αυτό που οι σύμμαχοι αποκαλούσαν ¨το υπερόπλο». Ο Hurtak είχε στην κατοχή του πρωτόκολλα τα οποία αναφέρονται σε δύο θέματα: 1. Την κατασκευή μίας πόλης στο διάστημα με το όνομα ¨peenemuende¨! 2. Τη μεταφορά όλων των Γερμανών μηχανικών εκτός Γερμανίας. Αναφέρεται επίσης στην αναζήτηση των επονομαζόμενων ¨πύρινων σφαιρών¨. Η κατασκευή και η λειτουργία τέτοιων ιπτάμενων οχημάτων ήταν ήδη γνωστή στις αμερικανικές και στις βρετανικές Μυστικές Υπηρεσίες ήδη από το 1942, αλλά δεν αξιοποιήθηκαν όπως έπρεπε. Στα Αγγλικά, αυτά τα ιπτάμενα οχήματα ονομάζονταν από τους πιλότους της RAF που τα αντιμετώπιζαν σε αερομαχίες ¨Foo fighters¨ και τα χώριζαν σε δύο διαφορετικά σχήματα, το πρώτο με το όνομα η «ιπτάμενη χελώνα» και το δεύτερο με το όνομα «σαπουνόφουσκα». Η ¨ιπτάμενη χελώνα¨ κατασκευάστηκε από τους μηχανικούς της ομάδος SS-Ε-IV στην περιοχή του Neustadt και το σχήμα της θύμιζε χελώνα. Μπορούσαν να προκαλέσουν στον αντίπαλο διαταραχές στις ηλεκτρικές εγκαταστάσεις. Ήταν εφοδιασμένα με βελτιωμένες σωλήνες klyston (πιθανώς κανόνι), που αναπτύχθηκαν από τα SS και χαρακτηρίστηκαν ως ιδιαίτερα ικανοποιητικά. Το όπλο με το οποίο ήταν εφοδιασμένα δεν μπορούσε να προκαλέσει απότομο σβήσιμο των λειτουργιών των ηλεκτρικών εγκαταστάσεων του εχθρού, αλλά αργότερα ακολούθησε περαιτέρω ανάπτυξη από τους μηχανικούς των SS και τα οχήματα αυτά προκαλούσαν με κάθε επιδρομή τους στον εχθρικό εναέριο χώρο βλάβες σης ηλεκτρικές εγκαταστάσεις του αντιπάλου. Ο Wendel C. Stevens, πρώην πιλότος των Ηνωμένων Πολιτειών, περιγράφει ότι κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου παρατηρήθηκαν αυτά τα οχήματα να έχουν γκριζοπράσινο ή κοκκινο-πορτοκαλί χρώμα και να πλησιάζουν τα συμμαχικά αεροπλάνα μέχρι και σε απόσταση 5 μέτρων! Τα ανάγκαζαν πολλές φορές να εγκαταλείψουν κάθε αντίσταση και να προσγειώνονται ή να κάνουν στροφή και να εξαφανίζονται. Το έτος 1943 σχεδιάστηκε ένα μητρικό σκάφος το οποίο θα είχε την ικανότητα να μεταφέρει αρκετά σκάφη με σχήμα ιπτάμενου δίσκου, και το οποίο θα κατασκευαζόταν στα ναυπηγεία Ζeppellin. Το σκάφος αυτό θα ονομαζόταν ¨Μηχανή Ανδρομέδα¨ και είχε μήκος 139 μέτρα με σχήμα πούρου!

ΚΑΙ ΔΙΑΠΛΑΝΗΤΙΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ

Τα Χριστούγεννα του 1943 έγινε μία σημαντική συνάντηση των μελών της οργάνωσης θούλη, στο Noordseebad. Μαζί με αυτούς και το ισχυρότατο μέντιουμ, MARIA SIGRUM. Το βασικό θέμα ήταν η «επιχείρηση Αldebaran», μία επιχείρηση στην οποία σχεδιάστηκε ένα ταξίδι προς τους κατοικημένους πλανήτες του ήλιου του Αldebaran, μετά από τα στοιχεία τα οποία είχαν συλλέξει τα μέντιουμ. Στις 2 Ιανουαρίου 1944 έγινε μία συζήτηση μεταξύ του Χίτλερ και δύο μελών της οργάνωσης Vrill – των Κuenkel και Dr. Schumann – με θέμα το ¨πρόγραμμα Vrill¨. Σύμφωνα με το πρόγραμμα αυτό θα γινόταν ένα ταξίδι προς τον Αldebaran με το όχημα ¨vrill-7¨ μέσω μίας διάστασης ανεξάρτητης Από την ταχύτητα του φωτός! Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ratthofer, η πρώτη δοκιμή έγινε τον χειμώνα του 1944. Η προσπάθεια αυτή οδήγησε σε καταστροφή του σκάφους και φωτογραφίες δείχνουν το όχημα αυτό (Vrill -7) να βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση σα… να ταξίδευε 100 χρόνια. Η εξωτερική κάλυψη ήταν σε πολλά σημεία κατεστραμμένη. Οι Αμερικανοί και οι Άγγλοι, μετά την κατάληψη της Γερμανίας στα μυστικά αρχεία των SS, ανακάλυψαν το 1945 φωτογραφίες των habermohl 2 και του Vrill 1. Όπως επίσης και φωτογραφίες της μηχανής ¨Andromeda¨. Τι απέγινε όλη αυτή η υπερτεχνολογία; Φυσικά πέρασε (εν μέρει) στα χέρια των Συμμάχων! Η απόφαση του προέδρου Τruman τον Μάρτιο του 1944, έδωσε το δικαίωμα στις ΗΠΑ, να χρησιμοποιήσουν στοιχεία από την τεχνολογία των Γερμανών για πειράματα. Με την επι- χείρηση με το όνομα ¨paperclip¨ μεταφέρθηκαν Γερμανοί επιστήμονες σας ΗΠΑ όπου και εργάστηκαν, μεταξύ αυτών ο Victor Schauberger και ο WERNER VON BRAUS…

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ

Πηγή Αναδημοσίευσης:
pathfinder.gr

Απλούστατη δική μου απορία: Γιατί, παρόλη την ύπαρξη όλων των παραπάνω υπερανθρώπινων μέσων, δεν κέρδισαν οι Γερμανοί τον πόλεμο; Εκτός κι αν δεχτούμε ότι και η άλη πλευρά των Συμμάχων είχε από πίσω της παρόμοια ή και ισχυρότερη υποστήριξη.

Η κάνναβη είναι ίσως από τα λίγα βαριά παρεξηγημένα φυτά του πλανήτη. Και όμως, αυτό το φυτό με τις διάφορες χρήσεις του έχει τόση ιστορία όση και ο συγκροτημένος ανθρώπινος πολιτισμός. Ένα φυτό που έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στην ανθρωπότητα με τις ποικίλες κατά καιρούς χρήσεις του. Η ποινικοποίησή της είναι πρόσφατο φαινόμενο στο οποίο συνέβαλαν πολλοί λόγοι, κυρίως οικονομικοί και πολιτικοί όπως θα δούμε παρακάτω. Ας ταξιδέψουμε λοιπόν στη μακραίωνη ιστορία αυτού του φυτού, για να φτάσουμε στις απαρχές του πολιτισμού και να καταλήξουμε στη σημερινή τραγική θέση του βοτάνου. Το κείμενο προέρχεται από το ιστολόγιο
Αληθινά Ψέματα,
μπορεί όμως να βρεθεί δημοσιευμένο κι αλλού.

Τα παράδοξα της κάνναβης
, 06 Φεβρουάριος 2012 14:38 Yiannis Aeras .. Το Απαγορευμένο «Ιερό» Φυτό από την Αρχαιότητα ως τις Μέρες μας

«Μ’ αρέσει η Μαριχουάνα γιατί θέλω να πάω στον Παράδεισο προτού πεθάνω», Michael Simmons, δημοσιογράφος.

«Η Μαριχουάνα οδηγεί στο φιλειρηνισμό και στη κομμουνιστική ‘’πλύση εγκεφάλου’’» Harry Anslinger, Αμερικανός Επίτροπος για τα Ναρκωτικά, 1948

Φυτρώνει σχεδόν παντού αλλά είναι το υπ’ αριθμόν ένα παράνομο φυτό στον πλανήτη μας! Εδώ και πολλές δεκαετίες οι περισσότερες νομοθεσίες των κρατών της Γης το έχουν θέσει εκτός νόμου –τοποθετώντας το, εντελώς αυθαίρετα και αντιεπιστημονικά, στα λεγόμενα «ναρκωτικά»– κι έχουν απαγορεύσει την καλλιέργεια, ακόμη και την ύπαρξή του. Κι όμως η κάνναβη (cannabis) είναι ένα από τα χρησιμότερα για τον άνθρωπο φυτά, με τα οποία έχει προικίσει η Φύση τον πλανήτη Γη. Είναι ένα φυτό που, εκτός από τη μη-ναρκωτική ευφορική του ιδιότητα (που οφείλεται στη δραστική ουσία Τετραϋδροκανναβινόλη),, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως κατασκευαστικό υλικό, φωτιστικό λάδι, πηγή ενέργειας και χαρτιού, υλικό για υφάσματα, πανιά και σκοινιά, για χρώματα και βαφές, για φάρμακο και για τροφή για ανθρώπους και για ζώα. Κανένα, απολύτως κανένα, άλλο φυτό δεν έχει τόσες πολλές και χρήσιμες για τον άνθρωπο εφαρμογές, όσο η Κάνναβη. Κι όμως είναι απαγορευμένο. Όχι για λόγους επιστημονικούς ή ιατρικούς, αλλά για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους, όπως θα δούμε παρακάτω. «Έχουν καταστήσει παράνομο το υπ’ αριθμόν ένα σημαντικότερο φυτό του πλανήτη», έλεγε αγανακτισμένος ο Timothy Leary από την «ελευθεριάζουσα» δεκαετία του 1960. Πως μπορεί όμως να είναι «παράνομο» ένα φυτό, που δεν είναι καν ναρκωτική ουσία σύμφωνα με τις πιο έγκριτες και ανεξάρτητες επιστημονικές έρευνες που έχουν γίνει ως τώρα; Ένα φυτό από το οποίο δεν έχει αναφερθεί ούτε ένας θάνατος ως σήμερα; (Υπόψιν η «θανατηφόρα δόση» της κάνναβης είναι 150 γραμμάρια, δηλαδή 40.000 μεγαλύτερη τη συνηθισμένη δραστική δόση της! Συγκριτικά, η θανατηφόρα δόση του αλκοόλ είναι μόλις 4-10 φορές μεγαλύτερη από τη συνηθισμένη του δραστική του δόση. Γι’ αυτό θάνατος από υπερβολική δόση κάνναβης είναι κάτι το πρακτικά άγνωστο).

Η Ιστορία του «Ιερού Χόρτου»

Η σχέση του ανθρώπου με την Κάνναβη χάνεται στα βάθη των χιλιετηρίδων. Από την αρχική της κοιτίδα, που πιθανόν βρισκόταν στην Κεντρική Ασία και στη βόρεια Ινδία, η κάνναβη εξαπλώθηκε με το πέρασμα των αιώνων σ’ ολόκληρο τον ευρασιατικό χώρο, σχεδόν παντού όπου υπήρχαν άνθρωποι. Ο Σουηδός βοτανολόγος του 18ου αιώνα Linnaeus, πίστευε ότι η κάνναβη ήταν ένα είδος φυτού, που ευδοκιμούσε αρχικά στη βόρεια Ινδία. Στη δεκαετία του 1930 όμως, ο Ρώσος βοτανολόγος Nicolai Vavilov κατέδειξε στις μελέτες του ότι το φυτό αυτό προέρχονταν από την περιοχή της Σαμαρκανδής, βόρεια του Αφγανιστάν και του Ινδικού Καύκασου.

Ίχνη κάνναβης με τη μορφή ρούχων, ρητίνης και σπόρων έχουν ανακαλυφθεί σε πολλές αρχαιολογικές περιοχές στην Κεντρική Ασία και στη βόρεια Ινδία, υποδεικνύοντας έτσι ότι η χρήση της, με τη μια ή την άλλη μορφή, ήταν ενδημική σε αυτές τις περιοχές από την αρχαιότητα. Παρ’ όλα αυτά τα παλιότερα αρχαιολογικά ευρήματα με κάνναβη έρχονται από περιοχές της Κίνας και χρονολογούνται αρκετές χιλιάδες χρόνια προ Χριστού. Ίχνη από σχοινί φτιαγμένο από κάνναβη βρέθηκαν σε θραύσματα πήλινων σκευών, ενώ κομμάτια από ρούχα και χαρτί φτιαγμένα από κάνναβη έχουν επίσης δει το φως της αρχαιολογικής σκαπάνης. Ο Ηρόδοτος, το 450 π.Χ., συνέκρινε τα ρούχα από κάνναβη με αυτά από λινάρι, παρατηρώντας ότι μόνο κάποιος έμπειρος θα μπορούσε να αποφανθεί αν είναι φτιαγμένα από κάνναβη ή από λινάρι.

Η ελληνική ονομασία Κάνναβη, με την οποία το φυτό αυτό είναι πλέον γνωστό σε όλο τον κόσμο, προέρχεται κατά πάσα πιθανότητα από τις Ασσυριακές λέξεις «Qunuby» και «Qunabu», που σημαίνουν ένα είδος μεθυστικού καπνού, καθώς οι ψυχοτρόπες και ευφορικές ιδιότητες της κάνναβης ήταν γνωστές από την αρχαιότητα.

Πρώτοι Χασισοπότες

Η αρχαιότερη αναφορά στις θεραπευτικές χρήσεις της βρίσκεται στην κινέζικη σύνοψη των φαρμάκων Βοτανοθεραπευτική του Κινέζου αυτοκράτορα Shen Nung, που χρονολογείται από το 2737 π.Χ.. Η πρώτη όμως γραπτή αναφορά για την ιατρική χρήση της κάνναβης χρονολογείται γύρω στο 700 π.Χ., όταν ο Πέρσης προφήτης Ζαρατούστρα ανέφερε το φυτό στην πρώτη σειρά μιας λίστας που συνέθεσε από περισσότερα από 10.000 φυτά. Η κάνναβη άρχισε να εμφανίζεται στην κινεζική ιατρική 200 χρόνια μετά. Όλα τα παραπάνω μαρτυρούν την εκπολιτιστική επίδραση που είχε η κάνναβη στην ανθρωπότητα.

Όσον αφορά την ψυχαγωγική χρήση του φυτού, οι Σκύθες είναι οι πιθανότατα οι πρώτοι «χασισοπότες». Αυτοί οι βάρβαροι της στέπας φαίνεται πως καλλιεργούσαν συστηματικά το φυτό στη νότια Σιβηρία από το 700 π.Χ. και πιθανόν αυτοί είναι υπεύθυνοι για την εισαγωγή του στην Ινδία και στην Περσία. Η τελετουργική χρήση του φυτού από τους Σκύθες –αλλά και από άλλες φυλές– καταγράφεται λεπτομερώς και από τον Ηρόδοτο. Ο Έλληνας ιστορικός περιγράφει πώς έστηναν πρόχειρα σκηνές απλώνοντας δέρματα πάνω σε ξύλινες βέργες, μέσα στις οποίες τοποθετούσαν, με τη σειρά, το κεφάλι τους για να εισπνεύσουν τον καπνό που έβγαινε από την κάνναβη που καιγόταν. Αυτή η πρακτική τούς διέγειρε τόσο, ώστε έβγαζαν κραυγές ευχαρίστησης: «Υπήρχεν παρ’ αυτοίς και έτερον δένδρον, το οποίο φέρει περίεργον είδος καρπών. Ούτοι συναθροίζονται καθ’ ομάδας και ανάπτουν πυράν και τοποθετούνται περί αυτήν. Και τότε ρίπτουν εις την πυράν εξ εκείνου του καρπού και όταν οσφραίνονται τον καιόμενον καρπόν μεθύσκονται εκ της οσμής…» (Ηρόδοτος).

Του… Θεού το Χόρτο

Η κάνναβη έχει μια πανάρχαιη ιστορία τελετουργικής χρήσης απ’ όλους σχεδόν τους αρχαίους πολιτισμούς. Οι θρησκευτικές τελετές αποδείχτηκαν ένας από τους πρωταρχικούς καταλύτες στη διάδοση του «ευαγγελίου» της μαριχουάνας. Αυτό μάλλον δεν μας εκπλήσσει αν αναλογιστούμε τη στενή σχέση ανάμεσα στις ευφορικές ιδιότητες της κάνναβης και στην έκσταση της θρησκευτικής εμπειρίας.

Από τις μεγάλες θρησκείες μόνο ο Χριστιανισμός αρνείται σταθερά τη «θεϊκότητα» της κάνναβης. Η ισπανική Ιερά Εξέταση κήρυξε μάλιστα παράνομη τη χρήση της κάνναβης τον 12ο αιώνα, με τον ισχυρισμό ότι ήταν ένα «εργαλείο της μαγείας» –μια κίνηση που προσυπέγραψε ο Πάπας Ιννοκέντιος 8ος το 1484, όταν την αποκήρυξε ως «έργο του διαβόλου».

Ο Ινδουισμός, από την άλλη, πάντα αγκάλιαζε ανεπιφύλακτα την κάνναβη, που ονομάζεται στα ινδικά charas. Το φυτό αυτό εμφανίζεται πολύ συχνά στη θρησκευτική μυθολογία της Ινδίας καθώς και στα ιερά κείμενα τις Βέδες, ιδίως σε συνδυασμό με τον Σίβα, τον θεό της καταστροφής.

Σύμφωνα με τον μύθο, ο Σίβα, μια μέρα, είδε τον Κρίσνα να λούζεται στον Γάγγη και τόσο ζήλεψε την ομορφιά του, που του εκτόξευσε ένα βέλος: βρήκε τον στόχο του, μα δεν ήταν θανατηφόρο. Ο πληγωμένος Κρίσνα βγήκε από το ποτάμι, και στο σημείο όπου έπεσε μια σταγόνα από το θείο του αίμα λέγεται ότι βλάστησε το πρώτο φυτό. Ο Σίβα αργότερα ξεκουράστηκε στη σκιά του φυτού και άρχισε να γλύφει τα φύλλα του. Τόσο εντυπωσιάστηκε από τα αποτελέσματά του, που το έκανε φυλαχτό του και έκτοτε έγινε ο άγιος των χασισοποτών.

Η μαριχουάνα και το χασίς συνεχίζουν να θεωρούνται ιερά από τους πιστούς –τους μακρυμάλληδες νομάδες sadhus, που περιπλανιούνται στους προσκυνηματικούς δρόμους σε όλη την Ινδία. Οι sadhus έχουν μαζί τους μόνο τρία πράγματα: μια τρίαινα, μια κούπα ζητιανιάς και μια πίπα. Ακόμη και σήμερα συνεχίζουν να κάνουν κάθε καλοκαίρι ένα προσκύνημα στην ιερή σπηλιά του Amrinath, ψηλά στα Ιμαλάια του Κασμίρ, εκεί που πιστεύουν ότι είναι ο τόπος γέννησης του Σίβα.

Το χασίς έχει παίξει σημαντικό ρόλο και στον βουδιστικό πολιτισμό. Ο πρίγκιπας Σιντάρτα –ο Βούδας– ζούσε αποκλειστικά με κάνναβη πριν φωτιστεί κάτω από μια μπανανιά τον 5ο αιώνα π.Χ. Η κάνναβη συνεχίζει να θεωρείται ιερή από πολλούς Κινέζους, Θιβετανούς και Νεπαλέζους βουδιστές μέχρι και σήμερα.

Ζωροάστρες, Πρώιμοι Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι «Άγιοι» Χασισοπότες

Οι πρώτοι Χριστιανοί χρησιμοποιούσαν το λάδι της κάνναβης (κανναβέλαιο) για θεραπευτικούς σκοπούς και ως τμήμα της τελετουργίας του βαπτίσματος, για άφεση αμαρτιών και για το «πέρασμα στο Βασίλειο των Ουρανών». Το ίδιο και οι Γνωστικοί που το χρησιμοποιούσαν κατά την τελετουργία του χρίσματος.

Η χρήση του χασίς είχε μεγάλη επιρροή και στην κουλτούρα του Ισλάμ. Μολονότι δεν υπάρχει ξεκάθαρη αναφορά στο Κοράνι, η χρήση της κάνναβης υιοθετήθηκε ως μια καθαγιασμένη πρακτική από τους ισλαμιστές, πρώην ζωροάστρες, ιερείς του 6ου και 7ου αιώνα. Οι οπαδοί του Ζαρατούστρα, οι ζωροάστρες ή Μάγοι (Magi) όπως είναι επίσης γνωστοί, άσκησαν τεράστια επιρροή στον ισλαμικό μυστικισμό στην κεντρική Ασία και πιθανόν είναι υπεύθυνοι για τη στροφή των Περσών σούφι προς τις απολαύσεις της μαριχουάνας.

Η λαϊκή περσική παράδοση δεν αποκρούει αυτή τη θεωρία, αντιθέτως αποδίδει την εύρεση κάνναβης σε έναν σούφι μοναχό, ονόματι Sheik Haidar. Ο Haidar λέγεται ότι έζησε ασκητική ζωή στα απομακρυσμένα βόρεια βουνά της χώρας. Μια μέρα, καθώς περπατούσε, έπεσε πάνω σε ένα σύδεντρο φυτών μαριχουάνας που λικνίζονταν στο θρόισμα του ανέμου. Καθώς τον έλκυσε η έντονη μυρωδιά τους, ο μοναχός άρχισε να μαζεύει και να τσιμπολογάει τα ρητινώδη λουλούδια τους. Το επόμενο πράγμα που θυμόταν ήταν ότι ήταν τόσο ψηλά όσο ένα γεράκι. Και καθώς οι σούφι, όμοια με τους Ζωροάστρες, ταυτίζουν τη θεϊκή αποκάλυψη με το να νιώθει κανείς όμορφα, αυτόματα ο μοναχός έφτασε στο συμπέρασμα ότι αυτός ο βολβός ήταν ένα δώρο από τον ίδιο τον Θεό. Από εκείνη τη μέρα, ο Haidar «προσηλυτίστηκε» εφ’ όρου ζωής στη μαριχουάνα και σύντομα προσέλκυσε μαθητές, οι οποίοι, όταν πέθανε, τίμησαν τη μνήμη του δημιουργώντας έναν κήπο από μαριχουάνα γύρω από τον τάφο του. Ο τάφος του έκτοτε αποτέλεσε ιερό τόπο, παραξενεύοντας όμως τους προσκυνητές που έβλεπαν τα αποτελέσματα που είχε η κάνναβη στους μοναχούς: αντί να είναι μελαγχολικοί, όπως θα περίμενε κανείς, ήταν διαρκώς χαρούμενοι…

Το μάσημα του χασίς από τότε «χαλούσε κόσμο» στην Αίγυπτο. Πράγματι, ο Κήπος του Cafour κοντά στο Κάιρο ξεκίνησε ως ένας χώρος όπου οι χασισοπότες μπορούσαν να χαλαρώνουν και να φουμάρουν μέχρι τον 13ο αιώνα, οπότε και τον κατάστρεψαν φανατικοί ισλαμιστές.

Αφγανοί Λάτρεις του Χασίς

Στο μεταξύ, στο Αφγανιστάν, οι λάτρες του χασίς είχαν τον δικό τους Sheik Haidar που άκουγε στο όνομα Baba Ku. Τόσο έντονες είναι οι ομοιότητες μεταξύ των ιστοριών για τον Sheik Haidar και τον Baba Ku, που είναι πιθανόν να προέρχονται από την ίδια πηγή. Όπως ο Sheik Haidar, έτσι και ο Baba Ku χαρακτηριζόταν ευσεβής σούφι. Θεωρείται ότι αυτός πρώτος εισήγαγε το χασίς στο Αφγανιστάν. Αυτός και οι οπαδοί του κατανάλωναν χασίς σε μεγάλες ποσότητες, θεωρώντας το και θεϊκή ευλογία και φάρμακο. Ο Baba Ku, κατά την παράδοση, φούμαρε έναν τεράστιο ναργιλέ. Στον θάνατό του οι μαθητές του έστησαν έναν βωμό προς τιμήν του δασκάλου τους στην πόλη Balk στο βόρειο Αφγανιστάν όπου συνέχισαν να καλλιεργούν την κάνναβη στη μνήμη του.

Στο Αφγανιστάν υπάρχουν ακόμη και σήμερα πολλοί χασισοπότες που σέβονται τη μνήμη του Baba Ku. Αποφεύγουν σκόπιμα να έχουν άλλα αποκτήματα πέρα από χασίς και ζουν νομαδική ζωή. Παρ’ όλα αυτά, κατά διαστήματα συγκεντρώνονται κατά ομάδες, για να φουμάρουν εις ανάμνηση του μεγάλου Baba Ku. Αυτοί είναι από τους πιο σοβαρούς χασισοπότες στον κόσμο, και είναι γνωστό ότι τραβούν 28 γραμμάρια σε μια τζούρα!

Μια ακόμη ισλαμική χώρα φιλική προς την κάνναβη είναι το Μαρόκο. Μολονότι, με όρους παραγωγής χασίς, πρόκειται για «νεαρή» χώρα, οι Μαροκινοί είναι από παλιά γνωστοί για την αγάπη τους για το κιφ/kief –ένα μίγμα χασίς και καπνού που παραδοσιακά το κάπνιζαν σε πίπα (από αυτό προέρχεται και η ελληνική λέξη κέφι!). Κι αυτοί έχουν τον πατρόνα τους, που ακούει στο όνομα Sidi Hiri. Ήταν ένας σούφι που ήρθε στο Μαρόκο από την Αλγερία φέρνοντας το ιερό βότανο μαζί του. Σύμφωνα με τον θρύλο, έζησε νομαδική ζωή, κοιμώμενος μέσα σε σπηλιές, περιφερόμενος στη χώρα, απαγγέλλοντας το Κοράνι και επιστρέφοντας στις χαρές του χασίς…

Η Φονική Αδελφότητα των «Χασισένιων» (Ασσασίνων)

Όλοι γνωρίζουμε τη γαλλική λέξη Ασσασίν, που σημαίνει δολοφόνος. Όμως η λέξη «assassin» προέρχεται από τη λέξη «hashishin», και σημαίνει αυτός που τρώει χασίς. Αυτό το όνομα δόθηκε στην αίρεση των Ισμαηλιτών (11ος αιώνας), που είχαν επίκεντρό τους τα βουνά του Ιράν. Δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες για τους Ισμαηλίτες. Η πρόσφατη ιστορία τους σκεπάζεται από μυστήριο και είναι βαμμένη με αίμα. Ο Γάλλος αραβολόγος Sylvestre de Sacy, δήλωσε γι’ αυτούς: «Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι η ονομασία δόθηκε στους Ισμαηλίτες λόγω της χρήσης ενός τοξικού υγρού ή ενός παρασκευάσματος, που ακόμη είναι γνωστό στην Ανατολή με το όνομα χασίς». Η αίρεση ιδρύθηκε και διοικήθηκε από τον Sheikh Hasan ibn al-Sabah, έναν Πέρση Ισμαηλίτη που ισχυριζόταν ότι στις φλέβες του κυλούσε βασιλικό αραβικό αίμα.

Ο κόσμος τού απέδωσε τον χαρακτηρισμό «Ο Γέρος του Βουνού». Τέτοιες ήταν οι ικανότητες του Hasan ως αντάρτη, που το 1090 κατέλαβε με έφοδο το σχεδόν απόρθητο οχυρό του Alamut, που ήταν χτισμένο σε αφιλόξενα βουνά ύψους 3.000 μέτρων και διέθετε μια πανοραμική άποψη του κύριου εμπορικού δρόμου ανάμεσα στις ακτές της Κασπίας και της ορεινής Περσίας.

Ο «Γέρος του Βουνού» χρησιμοποίησε το Alamut για να εκπαιδεύσει μια ομάδα νεαρών πολεμιστών μεταξύ 12 και 20 ετών. Τους στρατολόγησε από τη γύρω περιοχή και απαίτησε ολική αφοσίωση από αυτούς ενόσω τους προετοίμαζε για αυτοκτονικές αποστολές.

Ο Μάρκο Πόλο περιγράφει πώς ο Hasan πρώτα τους έδινε ναρκωτικά και, αφού βυθίζονταν σε έναν βαθύ ύπνο, μυστικά τους μετέφερε σε έναν κήπο επίγειων απολαύσεων μέσα στους τοίχους του Alamut ως μέρος της μύησής τους. Όταν ξυπνούσαν και συνειδητοποιούσαν ότι βρίσκονται σε ένα τόσο μαγικό μέρος, πίστευαν ότι βρίσκονται στον ίδιο τον Παράδεισο.

Με τη γεύση του χασίς ακόμη στα χείλη τους και με τις διδασκαλίες του Hasan, ότι ο θάνατος είναι απλώς μια ψευδαίσθηση, ακόμη να ηχούν στ’ αφτιά τους, οι εκκολαπτόμενοι Ασσασσίνοι άφοβα θα ξεχύνονταν για τις δολοφονικές αποστολές τους. Τους υποσχόταν ότι όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα, εκείνοι θα επέστρεφαν θριαμβευτές στον παράδεισό του χασίς.

Οι ίδιοι οι Ασσασσίνοι θεωρούσαν ότι είναι αγωνιστές της ελευθερίας των Ισμαηλιτών, αλλά οι γειτονικοί πολεμικοί αρχηγοί και οι πολιτικοί τους τούς θεωρούσαν δημόσιο κίνδυνο και τρομοκράτες, έπειτα από μια σειρά πολιτικών πολυσυζητημένων δολοφονιών που συγκλόνισαν τον αραβικό κόσμο.

Όπως οι Σταυροφόροι, έτσι κι αυτοί επανέφεραν στο προσκήνιο τρομακτικές ιστορίες για απίστους άγριους, που δεν γνώριζαν τι θα πει φόβος. Χαρακτηριστικό ήταν ένα περιστατικό που διηγήθηκε ο Γάλλος Κόμης Henry of Champagne, που επισκέφτηκε το Alamut το 1194 και δοκίμασε την ανδρεία τους από πρώτο χέρι. Σύμφωνα μ’ αυτόν, ο Hasan διέταξε δύο από τους άνδρες του να πυρποληθούν στον προμαχώνα του κάστρου ως ένδειξη νομιμοφροσύνης, πράγμα που εκείνοι έκαναν πρόθυμα!

Η αίρεση συνέχισε να υπάρχει και μετά τον θάνατο του ηγέτη της και να αποτελεί τη μάστιγα της Περσίας και των αραβικών κρατών. Τον Hasan διαδέχτηκαν αρκετοί άλλοι αρχηγοί πριν το βουνό-προπύργιο καταληφθεί τελικά από ομάδες μογγολικών ορδών το 1256 κι έτσι αυτή η φονική «χασισένια» αδελφότητα παρήκμασε κι εξαφανίστηκε.

Η Διασπορά της Χασισοποτείας στην Ευρώπη και στο Νέο Κόσμο

Η δημοτικότητα της κάνναβης ως ψυχαγωγικής ουσίας ήταν μεγάλη στα τέλη του 14ου αιώνα χάρη στον Μεγάλο Ταμερλάνο. Οι κατακτήσεις του Ταμερλάνου άλλαξαν το γεωπολιτικό σκηνικό της περιοχής και άνοιξαν νέους εμπορικούς δρόμους από τη Μογγολία προς τη Μεσόγειο. Ο Ταμερλάνος ήταν άμεσα υπεύθυνος για την εισαγωγή της κάνναβης σε περιοχές-κλειδιά του Αφγανιστάν, της Ινδίας και του Νεπάλ.

Η κάνναβη, στο μεταξύ, είχε ήδη φτάσει στην Ευρώπη με τη Μαυριτανική μουσουλμανική κατοχή της Ισπανίας τον 8ο αιώνα. Οκτώ αιώνες αργότερα, ο Χριστόφορος Κολόμβος άνοιξε πανιά για τον Νέο Κόσμο όπου έφτασαν και οι Ισπανοί κονκισταδόρες που πρωτοστάτησαν στην καλλιέργεια της κάνναβης.

Η συναλλαγή αυτή δεν ήταν μονόδρομος: Ο Παλιός Κόσμος έδωσε στο Νέο Κόσμο την κάνναβη, κι εκείνος ανταποκρίθηκε παραδίδοντας στην Ευρώπη την καλλιέργεια του καπνού. Από τότε οι δύο αυτοί «κόσμοι» –η ντόπα και ο καπνός– είναι αλληλεξαρτώμενοι. Η καθολική τρέλα για καπνό, που ακολούθησε την ανακάλυψη της Αμερικής από τους Ευρωπαίους, διεύρυνε σημαντικά την ανάγκη για κάνναβη και πυροδότησε την τεράστια αύξηση στο διεθνές εμπόριο που ακολούθησε.

Την ίδια περίοδο η ποντοπόρα ναυτιλία της Ευρώπης άκμασε κι αυξήθηκε η ανάγκη για κάνναβη. Τα προϊόντα από κάνναβη αποδείχτηκαν κατάλληλα για τις ανάγκες των ναυτικών πλοίων: τα πανιά, τα ξάρτια, τα σχοινιά, τα δίχτυα και οι σημαίες μπορούσαν να γίνουν όλα από αυτό το φυτό.

Ήταν τέτοια η σπουδαιότητα της κάνναβης εκείνη την εποχή, που, όταν η πρόσβαση του Βρετανικού Ναυτικού σε αυτό στην Ανατολική Ινδία κόπηκε από τους Ολλανδούς στα τέλη του 16ου αιώνα, ο βασιλιάς James Ι διέταξε τους Βορειοαμερικανούς αποίκους του να αρχίσουν να το καλλιεργούν. Έτσι η κάνναβη δεν άργησε να γίνει κύριο προϊόν καλλιέργειας στην Ανατολική Ακτή της Αμερικής και ειδικά στη Βιρτζίνια, κι όπου οι αγρότες δεν τα κατάφερναν να το καλλιεργούν δέχονταν πρόστιμα.

Πράγματι, όπως έχει τονίσει ο ιστορικός της κάνναβης, Jack Herer, το φυτό αυτό έπαιξε έναν ρόλο-κλειδί στην Αμερικανική Ιστορία. Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας τυπώθηκε σε χαρτί από κάνναβη, ενώ οι καουμπόηδες της Άγριας Δύσης ταξίδεψαν σε κομβόι του οποίου τα βαγόνια ήταν καλυμμένα από κάνναβη. Και αργότερα ακόμη, στη μεγάλη ζήτηση χρυσού στην Καλιφόρνια το 1849, οι μεταλλοδίφες φορούσαν τα αυθεντικά Levis, που κατασκευάζονταν από κάνναβη και είχαν ανθεκτικές τσέπες, ώστε να βαστάνε τα σακουλάκια από βαριά σκόνη χρυσού που έλπιζαν να κρύβουν μέσα τους.

Η χρησιμότητα του φυτού δεν σταματά εδώ: σύδεντρα κάνναβης χρησιμοποιούταν συχνά σε αγροτικές καλλιέργειες, για να δράσουν σαν ανεμοφράκτες ή να συγκρατούν τη διάβρωση του εδάφους, ενώ ίνες από κάνναβη χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή μονωτικών πλακών, που άντεχαν και στη φωτιά και στον θόρυβο.

Μολονότι τα προϊόντα της κάνναβης καθιερώθηκαν και στις δύο μεριές του Ατλαντικού από την αρχή του 19ου αιώνα, το ενδιαφέρον Ευρωπαίων και Αμερικανών για τις ιατρικές και ψυχαγωγικές δυνατότητες του φυτού άργησε να απογειωθεί.

Οι Γάλλοι στρατιώτες πρωτοσυνάντησαν την ντόπα κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Μεγάλου Ναπολέοντα στην Αίγυπτο το 1798. Ο Βοναπάρτης απαγόρευσε τη χρήση της κάνναβης, κάτι όμως που αγνοήθηκε συστηματικά και από τους ντόπιους και από τους δικούς του, οι οποίοι κατέληξαν να πάρουν τη συνήθεια μαζί τους πίσω στη Γαλλία.

Η Λέσχη των Χασισοποτών

Η εμφάνιση της νέας ψυχοτρόπου ουσίας αιχμαλώτισε το ενδιαφέρον της γαλλικής ιατρικής κοινότητας, και από το 1840 ποικίλες εφαρμογές της κάνναβης διατίθονταν ελεύθερα σε πολλά φαρμακεία του Παρισιού. Η ψυχαγωγική της χρήση επίσης διαδόθηκε και έγινε της μόδας με την ίδρυση της Λέσχης των Χασισοποτών –μια λέσχη που προσήλκυε την αφρόκρεμα της γαλλικής κουλτούρας.

Την ίδια στιγμή που οι Γάλλοι ανακάλυπταν τη χαρά του χασίς στην Αφρική, οι Βρετανοί αποικιοκράτες το συναντούσαν στην Ινδία. Οι Ινδοί είχαν ήδη αναπτύξει ένα ιδιαίτερα περίπλοκο δίκτυο διανομής της κάνναβης πολύ πριν φτάσουν οι Βρετανοί. Το εμπόριο χασίς και μαριχουάνας φορολογήθηκε και ρυθμίστηκε αυστηρά, διοχετευόμενο πλέον μέσα από επίσημα κυβερνητικά μαγαζιά. Ο βολβός του χασίς εισαγόταν από το Τουρκεστάν εκείνη την περίοδο, ενώ η μαριχουάνα καλλιεργούταν οικιακά, κυρίως γύρω από τη Βεγγάλη. Η χρήση της κάνναβης στην Αγγλία ήταν πολύ διαδεδομένη, ακόμη και για ιατρικούς σκοπούς: η ίδια η Βασίλισσα Βικτωρία τη χρησιμοποιούσε ως παυσίπονο.

Οι ψυχοδιεγερτικές ιδιότητες του χασίς έγιναν γνωστές στο γαλλικό κοινό από τον Δρ. Jacques Joseph Moreau. Χρησιμοποιώντας ο ίδιος τον εαυτό του ως πειραματόζωο, ερεύνησε και δημοσίευσε, στις αρχές του 1840, δύο σημαντικές μελέτες για τα αποτελέσματα του χασίς. Εκτός από τους παρανοϊκούς φόβους και την αποξένωση, ο Μορώ περιέγραψε τα φαιδρά όνειρα και τις ψευδαισθήσεις που υπέστη υπό την επήρειά του.

Οι ποιητές Μποντλαίρ και Γκοτιέ πήγαν να ακούσουν μια ομιλία του Μορώ. Τους φάνηκε ιδιαίτερα προκλητική. Το χασίς ήταν καινούργιο, εξωτικό και ανατολίτικο –στην πραγματικότητα, ταίριαζε με την παρακμιακή αισθητική που επιχειρούσαν να αναπτύξουν εκείνη την εποχή. Εξασφαλίζοντας την καθοδήγηση και υποστήριξη του Δρ Μορώ, καθιέρωσαν μηνιαίες συναντήσεις της Λέσχης των Χασισοποτών στα μεγαλοπρεπή σαλόνια του μπαρόκ ξενοδοχείου του 17ου αιώνα, του Hotel de Lausan, στην μποέμικη Quarter Latin του Παρισιού. Άλλα διακεκριμένα μέλη της λέσχης ήταν ο ζωγράφος Ευγένιος Ντελακρουά και ο συγγραφέας Αλέξανδρος Δουμάς. Ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ και ο Βίκτωρ Ουγκώ ήταν τακτικοί επισκέπτες.

Μια Ευκαιρία στον «Παράδεισο» να Πάω…

Υπάρχουν πολλές καταγραφές των όσων διαδραματίζονταν κατά τις συναντήσεις της λέσχης. Ο Γκοτιέ, συγκεκριμένα, μας άφησε μια υπέροχη ατμοσφαιρική διήγηση για την πρώτη συνάντηση της λέσχης: «Το παλιό σκουριασμένο μάνταλο άνοιξε και η πόρτα από ογκώδη μαδέρια στηριζόταν στους μεντεσέδες». Μόλις μπήκε μέσα, ο Γκοτιέ αναφέρει πώς ο Δρ Μορώ τού προσέφερε ένα ασημένιο κουτάλι χασίς, ψιθυρίζοντας συνωμοτικά: «Αυτό θα αφαιρεθεί από το μερίδιό σου στον Παράδεισο». Μετά, καθώς το χασίς άρχισε να κάνει τη γύρα, ο Γκοτιέ σημειώνει πώς ξαφνικά «όλα φαίνονταν μεγαλύτερα, πλουσιότερα, πιο λαμπρά… Το νερό που ήπια έγινε το πιο εξαιρετικό κρασί, το κρέας στο στόμα μου έμοιαζε με φράουλες, οι φράουλες με κρέας. Δεν μπορούσα να διακρίνω ένα ψάρι από ένα κοτολέτα».

Παρατηρεί, επίσης, ότι ένας από τη συντροφιά είχε λιποθυμήσει στην καρέκλα του, «τα μάτια του απλανή και τα χέρια του ακίνητα» και πώς αφέθηκε να βυθιστεί στην άπατη θάλασσα του τίποτα». Εκφράσεις όπως «τι ευτυχία» «κολυμπώ στην έκσταση» και «βυθίζομαι στα βάθη της ευχαρίστησης» ηχούσαν μεταξύ των μακάριων συνδαιτυμόνων.

Καθώς η βραδιά προχωρούσε, ο Γκοτιέ περιγράφει πώς η αρχική προσβολή στις αισθήσεις του υποχωρούσε και έδινε τη θέση της σε μια αίσθηση ευεξίας: «Ο αέρας με χάιδευε σχηματίζοντας άπειρες ηδονικές ρουφήχτρες. Μια ευχάριστη απάθεια με συνεπήρε πάνω στον καναπέ». Ένιωθε το σώμα του να διαλύεται και να γίνεται διαπερατό, με φαντασμαγορικά κύματα ήχων και χρώματος να τον αποπλένουν. Όμως ο καημένος ο ποιητής έχει νανουριστεί σε μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας και η ηρεμία του σύντομα θρυμματίζεται από μια σειρά τρομακτικών ψευδαισθήσεων. Κοιτώντας σε έναν καθρέφτη –πάντα μοιραίο για έναν μαστουρωμένο– βλέπει ότι έχει μεταμορφωθεί σε έναν μπλε ελέφαντα. Τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο και η παράνοια αρχίζει. Μόνο όταν ο Γκοτιέ φτάνει στο σπίτι, τελικά συνέρχεται, εξαντλημένος και σοκαρισμένος, από την επήρεια του χασίς.

Ο Μποντλαίρ έγραψε κι αυτός με λεπτομέρειες για τις εμπειρίες του εκεί, παρομοιάζοντας την επήρεια του χασίς με μια προβολή μεγαλοποίησης της πραγματικής ζωής και της καθημερινότητας. Γράφει πώς τα φώτα και τα χρώματα αποκτούν μια επιπρόσθετη ένταση και πώς οι αισθήσεις μπερδεύονται. «Το χασίς πάντα προκαλεί μεγαλοπρέπεια φωτός, λαμπρότητα χρώματος, σειριακές εμφανίσεις ρευστού χρυσού… Οι ήχοι μεταμφιέζονται σε χρώματα, τα χρώματα ανθίζουν μέσα σε μουσική».

Η Λέσχη των Χασισοποτών ήταν ορόσημο στην ιστορία της κάνναβης. Μέσα από τις σημειώσεις και τα αρχεία του Μποντλαίρ, του Γκοτιέ, του Μορώ και άλλων αναγνωρίζουμε την πρώτη ικανοποιητική ανάλυση που επιχειρήθηκε στη Δύση για το ευφορικό φυτό και τις συνέπειές του.

Αμερικανικό Πάθος για Κάνναβη

Αμερικανικό πάθος για Κάνναβη… Κι όμως στη «Χώρα της Ελευθερίας» συνεχίζει να είναι απαγορευμένη.

Η μεγαλύτερη επιρροή της κάνναβης εκείνη την εποχή ήταν στη Βόρεια Αμερική. Μια πληθώρα προϊόντων μαριχουάνας άρχισε να εμφανίζεται σε αμερικάνικα φαρμακεία, συμπεριλαμβανομένων τσιγάρων γαρνιρισμένων με κάνναβη, που λεγόταν ότι κάνουν θαύματα στους ασθματικούς.

Η ψυχαγωγική χρήση της κάνναβης επίσης συνέχισε. Η περιέργεια του συγγραφέα Fitz Huge Ludlow –φίλου και σύγχρονου του Μαρκ Τουέιν– είχε διεγερθεί από τις αναφορές για τη Λέσχη των Χασισοποτών στο Παρίσι, και αποφάσισε να επιχειρήσει ο ίδιος κάποια έρευνα. Κράτησε σημειώσεις από τις δικές του εμπειρίες με κάνναβη, που δημοσίευσε σε μορφή βιβλίου το 1857 –μια φανταστική και κάπως παραφουσκωμένη δουλειά.

Το πάθος της Αμερικής για μαριχουάνα τροφοδοτήθηκε περαιτέρω μέσα από τη Philadelphia’ s Centennial Exposition του 1876. Επρόκειτο για ένα Τουρκικό Περίπτερο Χασίς, οι επισκέπτες του οποίου προσκαλούνταν να γευτούν μια τζούρα ναργιλέ. Το θέαμα είχε τεράστια επιτυχία με πλήθος κόσμου να συρρέει εκεί. Μέσα σε μια δεκαετία κάθε αμερικανική πόλη που «σεβόταν» τον εαυτό της διέθετε κάποιο «άντρο» χασίς. Εκτός από τη Φιλαδέλφεια παρόμοιες αδελφότητες ξεφύτρωναν σε διάφορες πόλεις, όπως το Σικάγο, η Νέα Ορλεάνη, η Νέα Υόρκη και η Βοστόνη. Μέχρι το 1880 υπολογιζόταν ότι υπήρχαν περισσότερες από 500 τέτοιες μόνο στη Νέα Υόρκη.

Ένα άρθρο στο περιοδικό Harper το 1883 περιέγραφε μια από αυτές. Ο τόνος του αρθρογράφου ήταν φτηνή επίδειξη εντυπωσιασμού, καθώς έμενε στο ότι οι καπνιστές φορούσαν παντόφλες, μεταξωτούς μανδύες και καπέλα με φούντες, και ότι έγερναν στις καρέκλες τους σε κωματώδη κατάσταση. Περιγράφονται ως εντελώς τρελοί, χαμένοι σε όνειρα, επιδιδόμενοι σε ζωηρές συζητήσεις με τον εαυτό τους και παραπατώντας ολόγυρα τυφλωμένοι, υποκείμενοι σε παράλογα ξεσπάσματα νευρικού γέλιου και ψευδαισθήσεις…

Η Απαγόρευση της Κάνναβης

Η Αμερική, όπου το πάθος για την κάνναβη ήταν μεγαλύτερο, πρωτοστάτησε στην απαγόρευση της. Η πληθώρα των πλεονεκτημάτων και οι πολυποίκιλες εφαρμογές καθιστούσαν την κάνναβη υπολογίσιμο ανταγωνιστή των προϊόντων πολλών βιομηχανικών κλάδων (πετρελαιοειδή, οινόπνευμα, καπνός, χημικά φάρμακα, χαρτοπολτός κ.α.), που συνεργάστηκαν στενά για να πετύχουν την απαγόρευσή της.

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930, η κάνναβη ήταν αδιαμφισβήτητα καθιερωμένη ως αξιόλογο και ακίνδυνο θεραπευτικό μέσο που συγκέντρωνε την επιδοκιμασία και την εκτίμηση του ιατρικού κόσμου: Μέχρι το 1937, το βασικό Εγχειρίδιο Φαρμακοποιίας και το Εθνικό Συνταγολόγιο των ΗΠΑ, αναφέρει την ως ακίνδυνο φάρμακο κατάλληλο για ένα ευρύτατο φάσμα ασθενειών. Αλλά το 1937 θεσπίστηκε ο νόμος Marihuana Tax Act, με τον οποίο ουσιαστικά ποινικοποιήθηκε η καλλιέργεια, η κατοχή, η χρήση και η εμπορία της Ινδικής Κάνναβης και των παραγώγων της.

Τα κρίσιμα χρόνια για την απαγόρευση της κάνναβης ήταν η περίοδος 1930-1937, που σφραγίστηκαν από τα παρακάτω γεγονότα. Το 1930 δημιουργήθηκε το «Ομοσπονδιακό Γραφείο Ναρκωτικών». Μέχρι το 1932 η φαρμακοβιομηχανία είχε τη δυνατότητα να παράγει μαζικά χημικά προϊόντα. Το 1933 έγινε η άρση της Ποτοαπαγόρευση και το αλκοόλ άρχισε και πάλι να πουλιέται ελεύθερα. Έγινε εφικτή η κατασκευή μηχανών για την παραγωγή χαρτιού από δασική ξυλεία. Τέλος την ίδια εποχή έγινε δυνατή η μαζική εισαγωγή στην αγορά των προϊόντων της πετροχημικής βιομηχανίας και του νάιλον. Για όλους αυτούς τους λόγους η κάνναβη έπρεπε να βγει από την μέση κι έτσι απαγορεύτηκε ως «επικίνδυνο ναρκωτικό». Οι Αμερικανοί χρήστες της κάνναβης έπρεπε πλέον να περάσουν στην παρανομία και να κωδικοποιήσουν τη συμπεριφορά και το λεξιλόγιο τους. Έτσι, ο καρτουνίστας Έλζι Σίγκαρ, ο δημιουργός του Ποπάϋ, έβαλε τον διάσημο ναύτη του να τρώει δυναμωτικό «σπανάκι»: «Σπανάκι» (Spinach) ήταν κατά την δεκαετία του 1930 η κωδική ονομασία της μαριχουάνας. Οι απαγορεύσεις όμως δεν εξοβέλησαν την κάνναβη από την αμερικανική κοινωνία, που πήρε την ρεβάνς της κατά τη δεκαετία του 1960 με το κίνημα των «χίπις»…

Το Κίνημα των Χίπης και η Αδελφότητα της Αιώνιας Αγάπης

Η κουλτούρα της κάνναβης άλλαξε για πάντα με τον ερχομό των χίπις. Η κατανάλωση αξιοσημείωτων ποσοτήτων χασίς ταυτίζονταν με τον τρόπο ζωής των χίπις. Και κάθε χασισοπότης που σεβόταν τον εαυτό του κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 έπρεπε να καλύψει τουλάχιστον έναν τμήμα της διαδρομής των χίπις με κατεύθυνση τις μεγαλύτερες χώρες παραγωγής μαριχουάνας της εποχής, όπως ήταν η Ινδία, το Νεπάλ, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, ο Λίβανος και το Μαρόκο.

Οι χίπις έκαναν την εμφάνισή τους στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο αριθμός τους όμως αυξήθηκε σημαντικά μετά το 1968 – τη χρονιά που οι Beatles έκαναν το προσκύνημά τους στην Ινδία, για να καθίσουν στα πόδια του γκουρού τους, του Maharishi. Τυπικά οι χίπις βρίσκονταν στις μεγάλες πόλεις της Δύσης, αργότερα όμως οι πιο περιπετειώδεις απ’ αυτούς ξεκίνησαν να εξερευνούν πιο απομακρυσμένες περιοχές, ανιχνεύοντας συχνά διαδρομές που άνοιξαν αρχικά οι προηγούμενοι χασισοπότες. Και όπου πήγαιναν, αναζητούσαν το καλύτερο ποιοτικά χασίς που μπορούσαν να βρουν.

Η «Αδελφότητα της Αιώνιας Αγάπης», μια ημιθρησκευική ομάδα χίπις από την Καλιφόρνια, δικαιολογεί μια υποσημείωση στην ιστορία του χασίς. Σεβόμενη τον ακαδημαϊκό του Μπέρκλεϊ, Τίμοθυ Λίρυ, –επινοητή του διάσημου μότο «άναψε, ρούφα, φύσα»– ως γκουρού της, θυμόμαστε σήμερα την αδελφότητα κυρίως ως υπέρμαχο του LSD. Παρ’ όλα αυτά, εκτός από αυτές τις δραστηριότητές της –που περιλάμβαναν την κατασκευή, τη διανομή και την ανεπιτυχή προσπάθεια να νοθευτεί με LSD όλο το απόθεμα νερού στην Αμερική– κάποιο άλλο από τα επικερδή της πάρεργα ήταν η λαθρεμπορία τεράστιων ποσοτήτων χασίς από το Αφγανιστάν προς τη Βόρεια Αμερική κατά το τέλος της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές του 1970.

Τα πρώτα φορτία πουλήθηκαν στις αγορές της Kandahar το 1968 έναντι 20 δολαρίων το κιλό. Βαθμηδόν οι αποστολές φορτίων ήταν όλο και μεγαλύτερες και το αφγανικό χασίς άρχισε να κατακλύζει την Αμερική και τον Καναδά, όπου έγινε γνωστό ως «Afghani Primo»…

TD: Το «Τσιγάρο της Αλήθειας» της CIA

Οι αποχαρακτηρισμοί των πρώιμων απόρρητων εγγράφων της CIA, που έλαβαν χώρα έπειτα από προεδρικά διατάγματα το 1977 και το 1995, απεκάλυψαν πως τόσο η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ, όσο και ο προκάτοχός της, το Γραφείο των Στρατηγικών Υπηρεσιών (Office of Strategic Services ή OSS), που ήταν η υπηρεσία πληροφοριών της εμπόλεμης Αμερικής (ιδρύθηκε το 1942), χρησιμοποίησαν όχι μόνον ναρκωτικές ουσίες, όπως π.χ. η μεσκαλίνη, η κοκαΐνη κ.α. αλλά και την ευφορική κάνναβη, στα πλαίσια της αναζήτησης μιας ψυχοτρόπου «ουσίας της αλήθειας», που θα «έλυνε το στόμα» των ανακρινόμενων, αποσπώντας από αυτούς κάθε χρήσιμη πληροφορία.

Την άνοιξη του 1943 η ειδική επιτροπή του OSS αποφάσισε πως η μαριχουάνα (cannabis indica) έδινε τις μεγαλύτερες υποσχέσεις ως «ουσίας της αλήθειας», και ξεκίνησε έτσι ένα πρόγραμμα δοκιμών σε συνεργασία με το Σχέδιο Μανχάταν, το άκρως απόρρητο σχέδιο για την κατασκευή της πρώτης αμερικανικής ατομικής βόμβας. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε μαριχουάνα σε υγρή μορφή, που αποκαλούνταν «TD» και η οποία είχε μια σειρά από δυσάρεστες παρενέργειες σε όσους άθελά τους την κατανάλωσαν. Η συγκεκριμένη ουσία «δεν δούλεψε με τον τρόπο που ήθελαν» και τα «αντικείμενα του πειράματος» αρρώστησαν από τους πολλούς εμετούς και κατέληξαν στο νοσοκομείο.

Τότε ήταν που οι ειδικοί επιστήμονες του OSS αποφάσισαν πως ο καλύτερος τρόπος για να απορροφηθεί η μαριχουάνα ήταν η έγχυση της στον καπνό. Δεν άργησαν λοιπόν να καταλήξουν στο συμπέρασμα πως ο πιο αποτελεσματικός τρόπος διανομής της ουσίας τετραϋδροκαναβινόλη (ΤΗC) ήταν ο ίδιος που χρησιμοποιούσαν εδώ και δεκαετίες οι μουσικοί του περιθωρίου, δηλαδή τα τσιγάρα. Σύμφωνα με έγγραφα του OSS η ανάμειξη καπνού με μαριχουάνα και το κάπνισμα τους προκαλούσε μια «κατάσταση ανευθυνότητας, που δημιουργούσε στο χρήστη μια φλυαρία και μια ελευθεριότητα στην μετάδοση των πληροφοριών που κατείχε».

Η πρώτη πραγματική δοκιμή αυτού του τσιγάρου, που περιείχε μείγμα καπνού και μαριχουάνας, έλαβε χώρα στις 27 Μαΐου του 1943. Αντικείμενο πειραματισμού ήταν ο Άουγκουστ Ντελ Γκράτσιο (August Del Gracio), ένας φημισμένος ιταλικής καταγωγής γκάνγκστερ της Νέας Υόρκης. Τον προσέγγισε ο Τζορτζ Γουάϊτ (George White) ένας αξιωματικός του Στρατού, που αποσπάστηκε στον OSS από το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ναρκωτικών (FBN). Αυτός επισκέφτηκε τον Ντελ Γκράτσιο στο διαμέρισμά του, όπου και του έδωσε να καπνίσει το «ειδικό τσιγάρο». Ήθελε να εκμαιεύσει από τον Ιταλό μαφιόζο πληροφορίες σχετικά με τις διασυνδέσεις της ιταλικής μαφίας της Νέας Υόρκης με πράκτορες του Άξονα (η φασιστική Ιταλία ήταν τότε ακόμη σύμμαχος της Γερμανίας), σε μια περίοδο που οι Αμερικανοί προετοίμαζαν την απόβαση στη Σικελία. Ο Γούαιτ προσέφερε συνεχώς στον Ντελ Γκράτσιο τσιγάρα με μαριχουάνα μέχρι εκείνος να γίνει «υπερβολικά φλύαρος». Έβαλε μέσα σ’ αυτά τόσο πολύ μαριχουάνα, ώστε ο γκάνγκστερ άρχισε να χάνει τους λογικούς του ειρμούς για μια σχεδόν ώρα, και η γλώσσα του «λύθηκε». Κάτω από την επίδραση του «ειδικού τσιγάρου» ο σκληρός Ιταλός μαφιόζος άρχισε να «ξερνάει» όλα όσα ήξερε, αλλά τελικά αποδείχθηκε πως ήταν «καθαρός» καθώς δεν γνώριζε σημαντικές πληροφορίες για τις δραστηριότητες των πρακτόρων του Άξονα. Γνώριζε ωστόσο αρκετά πράγματα για το εμπόριο ναρκωτικών στη Νέα Υόρκη και αποκάλυψε όλα τα μυστικά του στον Αμερικανό αξιωματικό. Μάλιστα οι πληροφορίες που αποκάλυψε σχετικά με το εμπόριο ναρκωτικών ήταν τόσο ευαίσθητες, ώστε αργότερα η CIA αναγκάστηκε να τις κρατήσει διαβαθμισμένες μέχρι το 1977! Αφού τέλειωσε την εξομολόγηση του ο Ντελ Γκράτσιο είπε στον Τζορτζ Γουάϊτ: «Ότι και να κάνεις, μη χρησιμοποιήσεις ποτέ τίποτε από αυτά που σου είπα». Φυσικά ο πράκτορας του OSS έκανε ακριβώς το αντίθετό…

Παρά την επιτυχία του πειράματος στον Ντελ Γκράτσιο οι αξιωματούχοι του OSS δεν πείστηκαν ποτέ πως η μαριχουάνα, σε υψηλές συγκεντρώσεις, θα μπορούσε να ωθήσει ένα άτομο να εξομολογηθεί τα πιο βαθύτερα μυστικά του. Παρ’ όλα αυτά επέτρεψαν στον Τζορτζ Γουάϊτ, μαζί μ’ έναν ακόμη πράκτορα του Σχεδίου Μανχάταν, να χρησιμοποιήσουν για μια ακόμη φορά 18 τσιγάρα με υψηλή περιεκτικότητα σε μαριχουάνα σε στρατιώτες, που υπηρετούσαν στην Ατλάντα, στο Μέμφις και στη Νέα Ορλεάνη και ήταν ύποπτοι για φιλικές προς τον κομμουνισμό στάσεις. Οι δύο άνδρες «περνούσαν καλά» ενόσω εκτελούσαν την αποστολή τους, καθώς έμεναν σε ακριβά ξενοδοχεία του αμερικανικού νότου κι έτρωγαν στα καλύτερα εστιατόρια. Όταν ο Γουάϊτ ρωτήθηκε αργότερα αν ο ίδιος είχε δοκιμάσει αυτά τα ενισχυμένα τσιγάρα μαριχουάνας, παραδέχθηκε ότι το έκανε: «Τα τσιγάρα σου έδιναν την αίσθηση ότι περπατούσες αρκετά εκατοστά πάνω από το πάτωμα…»

«Στης Μαστούρας το Σκοπό»: Η Χασισοποτεία στην Ελλάδα

Η Κάνναβη στην Ελλάδα ήταν γνωστή και διαδεδομένη από την αρχαιότητα. Το νεότερο ελληνικό κράτος, που συστάθηκε μετά την Επανάσταση του 1821, αξιοποίησε την καλλιέργεια της κάνναβης για εμπορικούς σκοπούς. Το 1836 το Βασιλικό Τυπογραφείο δημοσίευσε μια μελέτη του Γρ. Παλαιολόγου «Περί Καλλιέργειας της Κάνναβης», χωρίς να γίνεται λόγος περί της ηδονιστικής χρήσης της. Η Κάνναβη καλλιεργούνταν κυρίως στις πεδιάδες του Αγρινίου, της Καλαμάτας και του Άργους και οι νεαρές κοπέλες, που εργάζονταν στη συλλογή της, ήταν πάντα εύθυμες και όταν έφευγαν από το χωράφι ήταν ιδιαίτερα πειρακτικές, σε σημείο θράσους, απέναντι στους περαστικούς. Η κανναβοκαλλιέργεια στην Ελλάδα, κυρίως για κλωστική κάνναβη, θα συνεχιστεί μέχρι την τελική απαγόρευσή της το 1957, αν και η χασισοποτεία ήταν ήδη απαγορευμένη επί Μεταξά.

Στις αρχές του 20ου αιώνα λειτουργούσαν στην Αθήνα, στον Πειραιά και σε άλλες μικρότερες ελληνικές πόλεις, πολλοί «ντεκέδες», δηλαδή καφενεία όπου σύχναζαν οι χασισοπότες. Σ’ αυτά τα στέκια, που σύχναζαν κυρίως άτομα του υποκόσμου (κουτσαβάκια, νταήδες, μαστρωποί, μαχαιροβγάλτες και «κατάστικτοι», δηλαδή άνδρες με τατουάζ), πήγαιναν για να «πιουν» χασίς καθώς ο καφές δεν ήταν τότε ακόμη στην ημερήσια διάταξη: «Προσφέρεται και καφές» έγραφαν σε πινακίδες οι τεκετζήδες, για να προσελκύουν και τους μη χασισοπότες. Σ’ αυτά τα καταγώγια, τα οποία τα επισκέπτονταν κατά καιρούς και διάφοροι καλλιτέχνες και «παρακμιακοί αστοί», υπήρχαν διάφορες ρεμπέτικες κομπανίες ή μοναχικοί τύποι που έπαιζαν μπαγλαμά τραγουδώντας «στης μαστούρας τον σκοπό». Οι αστυνομικοί κατά καιρούς εισέβαλαν στους τεκέδες για να βρουν παρανόμους και να εκφοβίσουν τον υπόκοσμο. Όσους χασισοπότες συλλάμβαναν τους έπαιρναν ένα βράδυ στο κρατητήριο για να «ξεμαστουρώσουν» και στην συνέχεια τους άφηναν ελεύθερους, διότι η χασισοποτεία θεωρούνταν τότε «πταίσμα» και όχι κακούργημα. Κανείς χασισοπότης δεν έμπαινε τότε φυλακή αν «έπινε» χασίς, εκτός αν έκανε κάποια άλλη αξιόποινη πράξη. Η απαγόρευση ήρθε αργότερα κατά τη δικτατορία του Μεταξά.

Επί δικτατορίας του Μεταξά αλλά και αργότερα, κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου και των «πέτρινων χρόνων», η κρατική καταστολή σε βάρος των κομμουνιστών και των Αριστερών γενικότερα στην Ελλάδα ήταν πολύ σκληρή. Οι Αριστεροί, τόσο οι απλοί άνθρωποι όσο και οι διανοούμενοι, οδηγούνταν στις φυλακές και στα ξερονήσια για εξορία. Ήταν πολιτικοί κρατούμενοι αλλά το «εθνικόφρων» κράτος, προκειμένου να τους ταπεινώσει ακόμη περισσότερο, τους έριχνε στη φυλακή μαζί με τους εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Έτσι για πρώτη φορά συγχρωτίστηκαν Αριστεροί διανοούμενοι και καλλιτέχνες με άτομα του υπόκοσμου και λούμπεν μικροεγκληματίες, που είχαν ως χαρακτηριστικό τους τη ρεμπέτικη μουσική και την χασισοποτία. Μ’ αυτό τον τρόπο οι Αριστεροί καλλιτέχνες ήρθαν σε επαφή με τη χασισοποτεία και ο υπόκοσμος με τις ιδέες της Αριστεράς, δημιουργώντας μια μοναδική σύνθεση που επηρεάζει την ελληνική κοινωνία ακόμη και σήμερα.

Πολλοί ήταν οι ρεμπέτες εκείνης της εποχής που φούμαραν τον «καπνό της λησμονιάς». Πιο γνωστός απ’ όλους ήταν ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο οποίος την «έπινε» κι έζησε μέχρι τα βαθιά του γεράματα, κάνοντας πέντε παιδιά: «Μας φέρνει μαύρο από την Πόλη και μαστούρια είμαστε όλοι, τουμπεκί απ’ την Περσία πίνει ο μάγκας με ησυχία…», λέει ένα γνωστό τραγούδι του Μάρκου Βαμβακάρη. Τα «χασικλίδικα», αν και απαγορευμένα, ήταν εκείνη την εποχή ένα σημαντικό κομμάτι του ρεμπέτικου τραγουδιού. Η δίωξη και η καταστολή του ρεμπέτικου τραγουδιού από το καθεστώς του Μεταξά καθώς και από τις ελληνικές μετα-εμφυλιακές κυβερνήσεις, έστρεψε το λαό στα λεγόμενο «λαϊκά τραγούδια» και στο μπουζούκι που ήταν πλέον αποδεκτό και από την αστική τάξη. Το ίδιο διάστημα οι διώξεις των χασισοποτών εντάθηκαν, τα μέτρα καταστολής αυξήθηκαν με αποκορύφωμα την περίοδο της Χούντας. Ωστόσο η χρήση της κάνναβης, παρά τις τόσες απαγορεύσεις και διώξεις, δεν εξαφανίστηκε ποτέ από την Ελλάδα. Από τη δεκαετία μάλιστα του 1990 άρχισε να επανακάμπτει σε σημείο ώστε να είναι πλέον ευρύτατα διαδεδομένη, όχι μόνον σε περιθωριακούς αλλά και σε άτομα της αστικής και μορφωμένης τάξης. Όπως εκμυστηρεύτηκε στον υπογράφοντα ο γνωστός ψυχίατρος Κλεάνθης Γρίβας: «Κάποτε στην Ελλάδα κάπνιζαν κάνναβη μόνον οι περιθωριακοί. Σήμερα, και λόγω των ανούσιων κατασταλτικών και απαγορευτικών νόμων, κάθε μία στις τρεις ελληνικές οικογένειες έχει κι από έναν καπνιστή κάνναβης». Δεν μιλάμε πλέον για περιθώριο, αλλά για μαζική –πλην όμως απαγορευμένη– χρήση της κάνναβης στην Ελλάδα.

Άμστερνταμ: Η «Μέκκα» της Μαριχουάνας

Ως τις αρχές της δεκαετίας του 1970 το λαθρεμπόριο κάνναβης πολεμήθηκε ιδιαίτερα σκληρά στην Ευρώπη. Η ενδημική πλεονεξία στην αλυσίδα από τον καλλιεργητή στον λαθρέμπορο και από κει στον πωλητή έγινε ανυπόφορη. Οι τιμές εκτοξεύτηκαν στα ύψη, ενώ η ποιότητα έπεφτε κατακόρυφα. Επιπλέον οι αμερικανικές Αρχές επαγρυπνούσαν διαρκώς και απέκτησαν μεγάλη αποτελεσματικότητα στο να συλλαμβάνουν τους λαθρέμπορους και να καταστρέφουν τις καλλιέργειες.

Τότε, όμως, στα μέσα της δεκαετίας του 1970 όλα άλλαξαν. Ο Jim Richardson δημοσίευσε το πρωτοποριακό του βιβλίο με τίτλο Sensimilla Marijuana Flowers. Ο ερχομός των sensimilla (ισπανική λέξη που κυριολεκτικά σημαίνει χωρίς σπόρους) είναι γεγονός που θα αλλάξει τον ρου της ιστορίας της κάνναβης.

Από την αρχή της δεκαετίας του 1980 η επιστήμη των sensi έχει μετακινηθεί στο πιο ελεύθερο έδαφος του Άμστερνταμ. Το Άμστερνταμ ήταν η ευρωπαϊκή πύλη για την ανάπτυξη των νέων τεχνικών, καθώς ήταν ήδη το «σπίτι» μιας ακμάζουσας κουλτούρας της κάνναβης.

Μέχρι τον ερχομό των sensi, η κάνναβη στη χώρα ήταν εισαγόμενο προϊόν. Μέσα όμως σε λίγα χρόνια, οι Ολλανδοί εγκαινίασαν τα δικά τους προγράμματα, αναζητώντας σπόρους από την Ασία και τη Μέση Ανατολή, για να αναπτύξουν νέες γενιές υβριδίων, όπως το Holland’s Hope και το Amstel Gold – για να αναφέρουμε μόνο δύο από αυτά.

Το Άμστερνταμ σήμερα είναι η «Μέκκα» της Μαριχουάνας προσελκύοντας τουρίστες απ’ όλο τον κόσμο και φιλοξενώντας το Cannabis Cup –μια ετήσια φιέστα μαριχουάνας που οργανώνει το αμερικανικό περιοδικό High Times. Η πόλη καυχιέται ότι διαθέτει περισσότερα από 12 coffee shops που προσφέρουν περισσότερες από 150 διαφορετικές ποικιλίες Το εμπόριο των sensimilla είναι σήμερα στο αποκορύφωμά του, όχι μόνο στο Άμστερνταμ αλλά και παντού στον κόσμο. Το «ιερό φυτό» συνεχίζει να συντροφεύει τον άνθρωπο ακόμη και στον τεχνοκρατικό 21ο αιώνα.
Legalize it?

Τελειώνοντας θεωρώ περιττό να υπογραμμίσω πως δεν είμαι υπέρ της χρήσης της κάνναβης ως ευφορικό μέσο. Είμαι ωστόσο υπέρ της χρήσης της στη βιομηχανία, στην παραγωγή ενέργειας, στη φαρμακευτική, στη διατροφή κ.α. –κάτι που θα μας βοηθήσει και στην απεξάρτηση μας από το πετρέλαιο κι από τη χημική βιομηχανία που καταστρέφει το περιβάλλον. Προσωπικά υπερασπίζομαι την αποποινικοποίησή της κάνναβης και συγκεκριμένα την επανα-νομιμοποίηση της (εφόσον ήταν νόμιμη σχεδόν σε όλες τις χώρες μέχρι τη δεκαετία του 1930). Οι λόγοι πολλοί και θα χρειαζόταν ένα ολόκληρο άρθρο μόνο γι’ αυτό. Αντί γι’ αυτό παραθέτω τις απόψεις του διακεκριμένου Έλληνα ψυχίατρου και συγγραφέα Κλεάνθη Γρίβα, που έχει αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του στη μελέτη του απαγορευμένου ζητήματος της Κάνναβης και με του οποίου τις θέσεις συμφωνώ πλήρως: «Δεν υποστηρίζω τη χρήση των ψυχοτρόπων ουσιών, αλλά υπερασπίζομαι τη νομιμοποίησή τους. Πρώτον, για λόγους ηθικούς: Κανένας εκτός από μένα δεν έχει δικαίωμα να αποφασίζει ποια ουσία θα καταναλώνω και ποια όχι. Δεύτερον, για λόγους πολιτικούς: Η κοινωνία δεν απειλείται από τις ψυχοτρόπες ουσίες. Κινδυνεύει μόνο από την κατασταλτική πολιτική της κρατικής εξουσίας απέναντι σ’ αυτές. Το δικαίωμα να ψηφίζω και το δικαίωμα να εξουσιάζω το κορμί μου αποτελούν βασικά στοιχεία της ελευθερίας μου. Το δικαίωμα να ψηφίζω είναι θεμελιώδες στοιχείο της ελευθερίας μου ως πολίτη. Και το δικαίωμα να εξουσιάζω το κορμί μου είναι κεντρικό στοιχείο της ελευθερίας μου ως ατόμου. Η απαγόρευση της ψήφου αίρει το δικαίωμά μου να ασκώ κάποιο έλεγχο στους διαχειριστές της εξουσίας, και συνεπώς καταργεί την ελευθερία μου ως πολίτη. Και η απαγόρευση ορισμένων ψυχοτρόπων ουσιών αίρει το δικαίωμά μου να εξουσιάζω το κορμί μου και συνεπώς καταργεί την ελευθερία μου ως ατόμου. Υπερασπίζομαι την (επανα)νομιμοποίηση όλων των απαγορευμένων ψυχοτρόπων ουσιών…», Κλεάνθης Γρίβας, Αντίσταση στην Εποχή του Τίποτα, σελ. 141, Ιανός). Ας μην ξεχνάμε τέλος πως οι κάθε λογής απαγορεύσεις γεννούν την επιθυμία για το απαγορευμένο…

(Ο Γιώργος Στάμκος ( stamkos@post.comΑυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. ) είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος και δημιουργός του περιοδικού Ζενίθ.)

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Γιώργος Οικονομόπουλος, Ψυχεδελικά ή Ψηχοδηλωτικά: LSD, MESCALINE, HASHISH, εκδόσεις Κοινότητα, 1980

Κλεάνθης Γρίβας, Κάνναβη, Μαριχουάνα, Χασίς, Εκδοτική Θεσσαλονίκης, 2006

Κλεάνθης Γρίβας, Πλανητική Κυριαρχία και Ναρκωτικά: Τα Ναρκωτικά ως Εργαλείο της Αμερικανικής Εξωτερικής Πολιτικής, Ιανός, 2006

Κλεάνθης Γρίβας, Αντίσταση στην Εποχή του Τίποτα, Ιανός 2006

Γιώργος Στάμκος, Mind Control: O Πόλεμος για τον Έλεγχο του Νου, Άγνωστο, 2005

Ηλίας Πετρόπουλος, Άγιο Χασισάκι, Νεφέλη 1987

Canavaccio: Κείμενα Περί της Ηδονιστικής Δρόγης, Εκδόσεις Heteron, 2009

Nick Jones, Spiffs: Α Celebration of Cannabis Culture, Chrysalis impact, 2003

Ψυχεδέλεια & Ψυχότροπα (ειδική έκδοση), Εκδόσεις ΑΓΝΩΣΤΟ 20
Γιώργος Στάμκος

Με τα παραπάνω απλά επιδιώκω να εξαπλώσω τη γνώση για την ιστορία αυτού του φυτού και τους πραγματικούς λόγους της ποινικοποίησής του. Εφόσον έχει εδώ και καιρό ποινικοποιηθεί, είναι παράνομο κι αυτό δεν αλλάζει. Εγώ δεν υποστηρίζω καμία παράνομη ενέργεια με βάση αυτές τις πληροφορίες. Η πληροφορία σήμερα είναι ελεύθερη και τη χρησιμοποιεί ο καθένας όπως θέλει.

Πηγή:
alibaba.gr

Νεύτων η Τέκτων?
809 αναγνώστες
Κυριακή, 29 Ιουνίου 2008
12:56

Ίσως το πιό σκοτεινό μυστικό του Νεύτωνα, στο οποίο είχε αφιερωθεί για πάνω από 25 χρόνια, ήταν οι αλχημικές του δραστηριότητες. Στόχος αυτής της μυστικής πρακτικής ήταν και είναι, όπως γνωρίζουμε, η αναζήτηση αυτού που οι πρόγονοί του αποκαλούσαν «φιλοσοφική Λίθο», ένα στοιχείο που μπορεί να μετατρέψει βασικά μέταλλα σε καθαρό χρυσό. Όπως αναφέρει και ο καθηγητής Bill Newman του Πανεπιστημίου της Indiana: «Σε μερικές περιπτώσεις ήταν πάρα πολύ επικερδές, γιατί μπορούσες να παράγεις πολύ μεγάλες ποσότητες χρήματος, χωρίς αμφιβολία. Αλλά αν σε έπιαναν, ήταν πολύ επικίνδυνο, καθώς ξέρουμε πως μια από τις παραδοσιακές τιμωρίες για υπεξαίρεση χρημάτων και γενικά για αλχημιστές ήταν το να κρεμούνται από ψηλές κρεμάλες και συχνά τους υποχρέωναν να φοράνε και συνθετικά ρούχα για να γίνεται η καύση δημόσιο θέαμα.»

Οι λόγοι για τους οποίους η αλχημεία ήταν μια απαγορευμένη πρακτική, ιδίως την εποχή του Νεύτωνα, είναι λίγο-πολύ γνωστοί. Οι κατέχοντες τα μεγαλύτερα αποθέματα χρυσού, δηλαδή οι μονάρχες, είχαν κάθε λόγο να απαγορεύουν τον πολλαπλασιασμό του ώστε να εξασφαλίσουν την ευημερία και την κυριαρχία τους, ενώ οι ίδιοι είχαν στην υπηρεσία τους αλχημιστές οι οποίοι φρόντιζαν για την αύξηση των ίδιων αποθεμάτων, για τη μεγιστοποίηση της ήδη υπάρχουσας περιουσίας τους. Ο Robert Boyle, ο John Locke, ο Leibniz και άλλοι, το γνώριζαν καλά αυτό, μιας και ήταν από τους μεγαλύτερους αλχημιστές στην Ευρώπη εκείνη την εποχή, μαζί με το Νεύτωνα.
Πέρα όμως από την πολιτική/κοινωνική σκοπιμότητα μιας τέτοιας απαγόρευσης, η αλχημεία είχε (και έχει) να κάνει με κάτι πολύ πιό σημαντικό, κάτι που δεν ανταλλάζεται με καμία ποσότητα χρυσού και με κανένα άλλο αξίωμα. Πρόκειται για την απόκτηση μιας τεράστιας δύναμης πάνω στη φύση, μέσω της απόκτησης ενός «κλειδιού» – της φιλοσοφικής Λίθου. Αυτή η δύναμη ήταν πάντα γνωστή σ’αυτούς που προσπαθούσαν να βρουν τη Φιλοσοφική Λίθο, μιας και αποτελεί το σημαντικότερο στοιχείο της Αλχημείας. Μια δύναμη που να εξασφαλίζει τον απόλυτο έλεγχο σε οτιδήποτε φυσικό, μια δύναμη που να μετατρέπει οτιδήποτε σε οτιδήποτε και όχι μόνο μέταλλα σε χρυσό, μια δύναμη που η κατάκτησή της είναι θέμα ολοκλήρωσης του ανθρώπου. Πώς όμως επέρχεται αυτή η ολοκλήρωση μέσα από την άσκηση της Αλχημείας?
Το Μεγάλο Έργο (Magnum Opus) είναι ουσιαστικά ένας συμβολισμός. Η «Απόλυτη Υλοποίηση» δηλαδή, αφορά τη μεταστοιχείωση σε ένα πιό συμβολικό/φιλοσοφικό επίπεδο. Προσεγγίζοντας την ουσία λοιπόν, η μεταστοιχείωση του οποιουδήποτε μετάλλου σε Χρυσό, δεν υπονοεί παρά τη μετατροπή της περιορισμένης Συνειδητότητας σε ένα υψηλότερο («λεπτότερο») επίπεδο αντιληπτικότητας. Όπως διαπιστώνει και ο Ελιφάς Λεβί, ένας ακόμη μεγάλος Μύστης και Αλχημιστής, στο βιβλίο του Υπερβατική Μαγεία, «Το Μεγάλο Έργο είναι, πάνω απ’όλα, η αυτοδημιουργία του ανθρώπου, δηλαδή η πλήρης και άνευ όρων κατάκτηση των δυνατοτήτων του και του μέλλοντός του». Αυτός είναι ο στόχος.
Μια τέτοια δύναμη όμως σαν τη Φιλοσοφική Λίθο (φεύγοντας από τη Συμβολική της σημασία), δε θα μπορούσε ποτέ να βρεθεί στα χέρια πολλών ανθρώπων, κι αυτό ήταν κάτι που και ο Νεύτωνας είχε υπόψιν του, μιας και η οποιαδήποτε διαρροή μιας τέτοιας δύναμης θα δημιουργούσε ένα τεράστιο χάος στον κόσμο – ίσως και να σηματοδοτούσε την καταστροφή του.
Η ίδια δύναμη όμως αποτελούσε και αποτελεί τη μεγαλύτερη πρόκληση που θα μπορούσε να δεχτεί ποτέ ο άνθρωπος, ένας γρίφος του οποίου η λύση θα σήμαινε και την εκπλήρωση των στόχων του πάνω στη γη.
Μιλώντας για αλχημεία όμως, θα μπορούσε να πει κανείς πως ολόκληρη η υπόστασή της ενορχιστρώνεται από πλήθος γρίφων, συμβολισμών και κρυπτογραφημένων μηνυμάτων. Είναι μια μορφή ποίησης μέσα από κώδικες και μυστικά ονόματα που συνέπαιρνε όλους τους αλχημιστές, όπως και το Νεύτωνα. Ο ίδιος χρειάστηκε να μελετήσει για αρκετό καιρό πολλά χειρόγραφα παλαιότερων αλχημιστών και μερικά τα συνδύασε μεταξύ τους ώστε να κατανοήσει καλύτερα το περιεχόμενό τους. Εξ’αιτίας αυτού του γεγονότος εκφράστηκε αργότερα η άποψη ότι ο Νεύτωνας αντέγραφε τις σημειώσεις των προγόνων του.
Κάτι εξίσου ενδιαφέρον είναι η πεποίθηση του Νεύτωνα ότι η ελληνική μυθολογία έκρυβε μέσα της αλχημικές συνταγές και μέσω αυτών το μονοπάτι για τη φιλοσοφική λίθο. Φυσικά δεν ήταν ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που θεώρησε κάτι τέτοιο, αφού επηρεάστηκε και ο ίδιος από τις αντιλήψεις των προγενέστερων αλχημιστών, όπως του George Starkey (μια από τις κύριες πηγές του Νεύτωνα) και του Michael Maier (συγγραφέας του 17ου αιώνα με μεγάλη ενασχόληση πάνω στην ελληνική μυθολογία).
Μια από τις κύριες πεποιθήσεις του Νεύτωνα ήταν μια αντίληψη που ήκμασε κατά τη διάρκεια της αναγέννησης και ονομαζόταν «prisca sapientia», ή αλλιώς πρωταρχική Σοφία. Μια Μυστική Σοφία που επέζησε στο πέρασμα των αιώνων, ταξιδεύοντας μέσα από αρχετυπικές μορφές όπως αυτή του Πυθαγόρα κ.α. Αυτή η Μυστική Σοφία είναι σίγουρο ότι περιείχε το κλειδί για την κατανόηση των Νόμων που διέπουν το σύμπαν και τη φύση που μας περιβάλλει.
Ο Νεύτωνας θεωρούσε τον εαυτό του εκλεκτό. Ενώ δεν επαιρόταν δημόσια ως ένας από τους λίγους, το καταλαβαίνουμε από την αρέσκειά του να κατασκευάζει αλχημικά ψευδώνυμα για τον εαυτό του, όπως για παράδειγμα το Jehovah Sanctus Unus, δηλαδή Ιαχωβάς ο Άγιος (the Holy).
Παράλληλα αυτή η ιδιοφυία ήταν και διευθυντής του Νομισματοκοπείου της Αγγλίας και υπέγραφε εντολές εκτέλεσης όσων συλλαμβάνονταν να εκτελούν αλχημιστικά πειράματα. Υποκρισία, φόβος, διεστραμμένος νους? Ο,τι και να ήταν ,για να κριθεί αυτός ο ακαταπόνητος νους, θα πρέπει οι κρίνοντες να επιδείξουν ανάλογα του Νεύτωνος επιτεύγματα.

Από τον καιρό της δημοσίευσης του παραπάνω άρθρου
τα απόκρυφα χειρόγραφα του Νεύτωνα έχουν δημοσιευθεί στο Διαδίκτυο το 20120.
Περισσότερα για το Νεύτωνα, τη δουλειά του, αλλά και τα ελατώματά του μπορείτε να διαβάσετε
εδώ.