Category: θρησκεία


Μανιτάρια Amanita muscaria σε διαφορετικές φάσης ανάπτυξης στην Ολλανδία, από Wikipedia.

Χριστούγεννα, πρωτούγεννα, πρώτη γιορτή του χρόνου. Ή τουλάχιστον το τραγούδι έτσι λέει. Δεν ξέρω γιατί την λέει πρώτη γιορτή του χρόνου, αφού είναι η τελευταία, και σίγουρα δεν την εξισώνει με την πιο κοσμική πρωτοχρονιά. Ίσως επειδή με το παλαιό ημερολόγιο γιορτάζεται στις 7 Ιανουαρίου, κάνοντάς την την πρώτη σημαντική γιορτή του χρόνου. Και πάλι όμως, υποτίθεται πως στο παλιό ημερολόγιο η ημέρα αυτή είναι η εικοστή Πέμπτη Δεκεμβρίου. Δεν ξέρω, ίσως να είναι καθαρά για λόγους ομοιοκαταληξίας και ίσως τελικά σύνδεσης με την πρωτοχρονιά. Πέρα από πρωτούγεννα, είναι και άλλα πράγματα. Σκεφτείτε τι γίνεται αυτές τις μέρες. Περίπου το 30% του παγκόσμιου πληθυσμού, κάπου 2,5 δισεκατομμύρια ανθρώπων, πιστεύουν στη γέννηση ενός υβριδίου θεού και ανθρώπου από μία παρθένα που μύρισε έναν κρίνο, κάπου σε μία σπηλιά σε μια μικρή πόλη της ρωμαιοκρατούμενης ιουδαίας, και μαζί με αυτά και τα παρελκόμενα της ιστορίας, όπως την επίσκεψη από τους τρεις μάγους, το μεγάλο φωτεινό αστέρι, την καταφυγή της οικογένειας στην Αίγυπτο για να αποφύγουν τη σφαγή των νηπίων που διέταξε ο Ηρώδης για να εξολοθρεύσει το νέο βασιλιά, κλπ. Το ότι ο Ηρώδης της υπόθεσης πέθανε το 4 π.Χ. κανέναν δε φαίνεται να απασχολεί. Άρα επίσης είναι και μυθούγενα. Επιπλέον στις 25 Δεκεμβρίου την περίοδο της γέννησης και δράσης του Χριστού στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία γιορταζόταν η γέννηση του Μίθρα, ενός θεού περσικής προέλευσης ο οποίος είχε επίσης να κάνει με τον ήλιο, το φως, την αλήθεια, τη σωτηρία, κήρυττε αγάπη και συμπόνια και χαρακτηριζόταν ως ποιμένας. Σε άρθρα στο Διαδίκτυο δίνεται η ίδια ημερομηνία γέννησης και για άλλους θεούς με κοινά στοιχεία με τον Ιησού Χριστό, όπως το Διόνυσο, τον Άδωνι και τον Κρίσνα, αλλά αυτό δε στηρίζεται από τα δεδομένα. Για τον Κρίσνα ιδίως, ο οποίος ήταν ινδικός θεός η μέτρηση αυτή δεν έχει αντιστοιχία, αφού το ινδικό σύστημα χρονολόγησης χρησιμοποιούσε σεληνιακούς μήνες με ημερομηνίες που μετακινούνται από χρονιά σε χρονιά. Η γιορτή του Μίθρα, ο οποίος σχετιζόταν με τον ήλιο, καθώς και άλλων θεών, μπήκε τότε επειδή αυτή ήταν η μέρα που οι αρχαίοι μπορούσαν να αντιληφθούν το μεγάλωμα της μέρας μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο στις 21 Δεκεμβρίου, και ο ήλιος είναι αυτός που πραγματικά δίνει ζωή και δείχνει να ανασταίνεται εκείνη τη μέρα. Άρα η γιορτή είναι και ηλιούγεννα. Επίσης ο χριστιανισμός ήταν η αιτία τεράστιας έκτασης ειδεχθών εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, άρα είναι και εγκληματούγεννα (crimemass). Τώρα μη βιαστείτε να μου πείτε πως και το ισλάμ, καθώς και μη θεϊστικές ιδεολογίες προέβηκαν σε μεγάλης έκτασης εγκλήματα επίσης, ναι, το έκαναν, αλά ένα μεγάλο κομμάτι της πίτας όλων των συνολικών εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας ανήκει στο χριστιανισμό. Πέρα από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς, η γιορτή είναι και μανιταρούγεννα, και θα σας το αιτιολογήσω αμέσως. Πρόσφατα διάβασα το βιβλίο με τίτλο «Το Ιερό Μανιτάρι και ο Σταυρός», ένα ιδιαίτερο βιβλίο πάνω στην προέλευση και την αποκωδικοποίηση του χριστιανισμού, του συγγραφέα Τζον Αλέγκρο.

Ο Τζον Μάρκο Αλέγκρο (John Marco Allegro) ήταν Βρετανός αρχαιολόγος και φιλόλογος, γνωστός για τις μελέτες που έκανε πάνω στα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας. Γεννήθηκε στο Μπάλχαμ του Νότιου Λονδίνου στις 18 Φεβρουαρίου του 1923. Αποφοίτησε από το γραμματικό σχολείο, αν και δεν προχώρησε στο πανεπιστήμιο, αφού ο πατέρας του δεν έβρισκε μεγάλη αξία στην ανώτατη εκπαίδευση. Έτσι ο Αλέγκρο κατατάχθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό, όπου υπηρέτησε κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετέπειτα έγινε αξιωματικός. Μετά τον πόλεμο ξεκίνησε την εκπαίδευσή του για να γίνει μεθοδιστής πάστορας, αλά συνειδητοποίησε ότι το ενδιαφέρον του έκλινε περισσότερο προς τα εβραϊκά και τα ελληνικά, και για αυτό σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ με έξοδα του κράτους λόγω της στρατιωτικής του υπηρεσίας. Ο Αλέγκρο έλαβε το πτυχίο του πάνω στις Ανατολικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ το 1951. Το 1952 συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές υπό την καθοδήγηση του Χ. Χ. Ρόουλεϊ ενώ παράλληλα μελετούσε περαιτέρω τις εβραϊκές διαλέκτους στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης υπό την καθοδήγηση του Γκόντφρεϊ Ντράιβερ. Το 1953, ο Αλέγκρο προσκλήθηκε από τον Τζέραλντ Λάνκεστερ Χάρντινγκ στην ομάδα μελέτης των Χειρογράφων της Νεκράς θάλασσας στην Ιερουσαλήμ, και έτσι έμεινε ένα χρόνο εκεί. Ήταν ο πρώτος Βρετανός αντιπρόσωπος της ομάδας, ο μόνος μη ιησουίτης καθολικός, καθώς και ο μόνος που δε συνδεόταν με κάποιο θρησκευτικό δόγμα. Το 1954 έγινε επίκουρος καθηγητής συγκριτικής σημιτικής φιλολογίας στο Μάντσεστερ. Το 1961 έγινε επίτιμος σύμβουλος πάνω στα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας για την ιορδανική κυβέρνηση.

Ο Αλέγκρο θεωρούσε αποστολή του την έκδοση και γνωστοποίηση των Χειρογράφων, τα οποία γράφτηκαν στην εποχή που ξεκίνησε ο χριστιανισμός και θα μπορούσαν να διαλευκάνουν την προέλευση των τριών μεγάλων αβρααμικών θρησκειών, του χριστιανισμού, του ιουδαϊσμού και του ισλάμ. Έλπιζε ότι μελετητές όλων των θρησκειών θα μπορούσαν να μελετήσουν τα Χειρόγραφα χωρίς προκαταλήψεις. Θεωρούσε τον εαυτό του εκδότη των Χειρογράφων και προσπαθούσε να τα γνωστοποιήσει στους ερευνητές και στο ευρύ κοινό. Αρχικά η υπόλοιπη ομάδα τον υποστήριζε, αλλά στη συνέχεια άρχισε να έρχεται σε αντιπαράθεση και αργότερα σε ρήξη μαζί του, εξαιτίας του παραλληλισμού που έκανε μεταξύ του χριστιανισμού και του εσσαϊσμού, τον οποίο θεωρούσε πρόγονο του χριστιανισμού, και την ανορθόδοξη φιλολογική/ετυμολογική μέθοδο την οποία υιοθέτησε για την μελέτη και την αποκρυπτογράφηση του νοήματος των κειμένων.

Το πρώτο μεγάλο γεγονός που έφερε τον Αλέγκρο σε ρήξη με την υπόλοιπη ομάδα ήταν η μετάφραση της Χάλκινης Περγαμηνής. Με αίτημα των ιορδανικών αρχών, ο Αλέγκρο κανόνισε για το κόψιμο της εν λόγω περγαμηνής το χειμώνα του 1955-1956. Παρακολούθησε το άνοιγμά της και έκανε μια προκαταρκτική μεταγραφή και μετάφραση του κειμένου. Διαπίστωσε ότι ήταν ένας κατάλογος θησαυρών κρυμμένων σε διάφορες περιοχές γύρω από το Κουμράν και την Ιερουσαλήμ, πιθανότατα μετά το 70 μ.Χ., οπότε λεηλατήθηκε η Ιερουσαλήμ. Αρχικά η ομάδα των υποστήριξε, αλά στη συνέχεια τον κατηγόρησε ότι προκάλεσε τη διαρροή πληροφοριών στον τύπο και ότι σαμπόταρε την επίσημη μετάφραση παρουσιάζοντας τη δική του πριν την κυκλοφορία της, αν και στην πραγματικότητα η ομάδα είχε ήδη δημοσιεύσει μία προκαταρκτική μετάφραση. Επίσης ο Αλέγκρο πίστευε ότι τα στοιχεία που έδινε το κείμενο δεν ήταν μυθοπλασία, όπως υποστήριζε η ομάδα, αν και προσωρινά αναγκάστηκε να ανακαλέσει το περιεχόμενο του βιβλίου που είχε γράψει για την περγαμηνή, παρόλο που ειλικρινά δεν το πίστευε. Μεταγενέστερη μελέτη έδειξε ότι τα στοιχεία του κειμένου ήταν πράγματι αληθινά. Από το τέλος της δεκαετίας του ’50 μέχρι και το 1968, οπότε έγραψε και το ολοκληρωμένο βιβλίο γι’ αυτά, ο Αλέγκρο οργάνωνε την έκδοση των Πεσαρίμ, κάποιων ιδιότυπων βιβλικών σχολίων. Παράλληλα ετοίμαζε τη συγγραφή και άλλων βιβλίων. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την προέλευση των μεγάλων αβρααμικών θρησκειών και της θρησκείας εν γένει, βασιζόμενος περισσότερο στην ετυμολογική μελέτη των λέξεων παρά στην ανάλυση του μύθου. Το 1970 γράφει το «Το Ιερό Μανιτάρι και ο Σταυρός». Έπειτα παραιτείται από την ακαδημία και αφιερώνεται στο συγγραφικό έργο. Ο Τζον Αλέγκρο πέθανε από καρδιακή προσβολή στο σπίτι του στο Σάντμπαχ του Τσέσαϊρ, στα εξηκοστά πέμπτα γενέθλιά του το 1988. Συνολικά ο Αλέγκρο συνέγραψε 13 βιβλία και πολλά άρθρα σε ακαδημαϊκά περιοδικά, όπως το Περιοδικό της Βιβλικής Λογοτεχνίας, το τριμηνιαίο της Εξερεύνησης της Παλαιστίνης και το Περιοδικό των Σημιτικών Σπουδών, αλλά και στον τύπο.

Έχοντας λοιπόν μελετήσει τα εβραϊκά και άλλες σημιτικές γλώσσες για πάνω από 20 χρόνια, και έχοντας ήδη σχηματίσει την κεντρική ιδέα για την προέλευση του χριστιανισμού καθώς και άλλων θρησκειών της Εγγύς Ανατολής, το 1970 ο Τζον Αλλέγκρο έγραψε το γνωστό του βιβλίο με τίτλο «Το Ιερό Μανιτάρι και ο Σταυρός, μία μελέτη πάνω στη φύση και την προέλευση του χριστιανισμού μέσα από τις λατρείες γονιμότητας της αρχαίας Εγγύς Ανατολής». Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, εφαρμόζοντας την ιδιότυπη μεθοδολογία του, η οποία περιλαμβάνει λεξιλογική και ετυμολογική ανάλυση και δευτερευόντως ανάλυση των μύθων, ιχνηλατεί την ιστορία του χριστιανισμού πίσω στην εποχή του σουμεριακού πολιτισμού και ίσως ακόμα παλαιότερα. Ήδη από την αρχή του βιβλίου στηρίζει τη μεθοδολογία του λέγοντας ότι δεν αποκλείεται η ετυμολογική ανάλυση να γίνει η κυρίαρχη μορφή βιβλικής ανάλυσης στο μέλλον. Όπως πριν 100 χρόνια (από την έκδοση του βιβλίου του), μια εποχή χωρίς πολλά επιστημονικά δεδομένα για την προέλευση και εξέλιξη του κόσμου και για την ιστορία της Εγγύς Ανατολής, η βιβλική ανάλυση ήταν κυρίως κυριολεκτική, έτσι και στο μέλλον μπορεί η τρέχουσα μεθοδολογία της ανάλυσης των μύθων να αντικατασταθεί με την ετυμολογία. Πιστεύει ότι οι μύθοι, μολονότι ελκυστικοί και συχνά πιστευτοί, είναι εύκολο να εφευρεθούν για να κρύψουν τα κεντρικά νοήματα της θρησκείας. Ούτε σπουδαίες προσωπικότητες που επηρεάζουν την πορεία μιας θρησκείας αλλάζουν ουσιαστικά τα αρχέτυπά της. Ανταυτού, βασικότερος φορέας του νοήματος είναι οι λέξεις και οι φράσεις, οι οποίες μεταδίδονται από γενιά σε γενιά, από μύθο σε μύθο και από θρησκεία σε θρησκεία και κωδικοποιούν βασικά νοήματα όπως η αναγέννηση, η γονιμοποιός δύναμη του θείου κλπ. Έτσι, το βιβλίο αυτό είναι περισσότερο ένα συγκριτικό γλωσσολογικό και ετυμολογικό πόνημα.

Αφετηρία του συγγραφέα είναι η Καινή Διαθήκη, την οποία θεωρεί ύποπτη. Συχνά οι διηγήσεις των ευαγγελίων διαφέρουν και ενίοτε αντικρούονται, ενώ μπορούν να εντοπιστούν αδικαιολόγητα ελλείμματα στη γνώση για τις γεωγραφικές τοποθεσίες της Ιουδαίας και για σημαντικά ιστορικά γεγονότα της εποχής. Επίσης, πολλές μεταφράσεις από τα αραμαϊκά στα ελληνικά που δίνονται είναι λανθασμένες, όπως Βαρνάβας (γιος της ενθάρρυνσης ή της παρηγοριάς) ή Βοανεργές (γιοι του κεραυνού). Μήπως τελικά οι ιστορίες δε θα πρέπει να εκλαμβάνονται κυριολεκτικά, και οι μεταφράσεις είναι επίτηδες αλλαγμένες;

Με αφετηρία την Καινή Διαθήκη λοιπόν, ο συγγραφέας μας παίρνει σε ένα υπερβολικά πολύπλοκο, δαιδαλώδες και φαινομενικά ατελεύτητο ταξίδι μέσα από διάφορες μυθολογίες και λέξεις. Η μελέτη περιλαμβάνει την εβραϊκή, τη βαβυλωνιακή, τη σουμεριακή και την αρχαία ελληνική θρησκεία, και οριακά την αιγυπτιακή, τη ρωμαϊκή, τη χανανιτική, την ινδική, το ισλάμ και λίγες ακόμα. Ο συγγραφέας πίστευε ότι η σουμεριακή μυθολογία, δημιούργημα του παλαιότερου μεγάλου πολιτισμού της Εγγύς Ανατολής, είναι η απαρχή τόσο των ινδοευρωπαϊκών όσο και των σημιτικών μυθολογιών, ενώ η σουμεριακή γλώσσα συνδέει τις ινδοευρωπαϊκές με τις σημιτικές γλώσσες. Έτσι προσπαθεί να αναγάγει τα εβραϊκά και άλλα σημιτικά και τα αρχαία ελληνικά και άλλα ινδοευρωπαϊκά έτυμα σε σουμεριακές ρίζες, οι οποίες περιγράφουν λεπτομερώς τη θεότητα, τις λατρευτικές πρακτικές, και την κοσμοθέαση αυτής της αρχαίας πρωταρχικής λατρείας της γονιμότητας που προσπαθεί να ανακατασκευάσει.

Η περίληψη της μεθοδολογικής πορείας του συγγραφέα είναι αρκετά δύσκολη, αφού συγκρίνει πολλούς και διαφορετικούς πολιτισμούς από διάφορες εποχές και διάφορα φαινομενικά διαφορετικά ως προς το σκοπό κείμενα μεταξύ τους, συσχετίζει λέξεις και ανάγει ετυμολογίες με περίπλοκο τρόπο. Κάποιες φορές η ανεύρεση της κρυπτογραφημένης αλήθειας είναι εύκολη, όπως απλώς με τη μετάφραση μιας λέξης κλειδιού σε άλλη γλώσσα. Άλλες φορές αυτό απαιτεί αναγωγή τις λέξεις πίσω στο χρόνο, συχνά υποβοηθούμενη από στοιχεία άλλων παλαιότερων κειμένων άλλων θρησκειών ή άλλων πολιτισμών. Συχνά το νόημα κρύβεται πίσω από λογοπαίγνια μιας λέξεις με μία άλλη ομόηχη ή παρόμοιας σημασίας, και η λέξη που ανακαλύπτεται έτσι μπορεί να είναι επίσης κρυπτογραφημένη και λογοπαίγνιο ή μετάφραση άλλης.

Για να καταλάβετε την πορεία του συγγραφέα, θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Στην Καινή Διαθήκη ο Απ΄όστολος Βαρνάβας ήταν ιουδαίος λευίτης που καταγόταν από την Κύπρο. Το αρχικό του όνομα ήταν Ιωσήφ, αλλά αργότερα του δόθηκε το όνομα Βαρνάβας, που στα αραμαϊκά σημαίνει «υιός παρακλήσεως (γιος της παρηγοριάς)», επειδή παρηγορούσε τους φτωχούς. Ναι, αλλά η μετάφραση είναι λανθασμένη. Μπαρ σημαίνει γιος, αλά νάβας δε σημαίνει παρηγοριά. Στην πραγματικότητα το BAR είναι το δέρμα στα σουμεριακά, ενώ το δεύτερο συνθετικό ανάγεται στη σουμερική λέξη ZA-GIN, που σημαίνει ζαφείρι. Τα σύμφωνα της λέξης (ZGN) άλλαξαν μορφή και θέσεις και έγιναν το σημιτικό spr, το οποίο έδωσε το εβραϊκό sappir, το λάπις λάζουλι, και το ελληνικό σάπφειρος, το ζαφείρι. Επίσης από την ίδια ρίζα παρήχθη και το nbs, από το οποίο έχουμε nabJsu, μαλλί βαμμένο κόκκινο, και το αραμαϊκό nabusa, ένα είδος μαλλιαρής κάμπιας που προσβάλλει το δέντρο σορβιά (Sorbus domestica). Το ίδιο μοτίβο συνεχίζεται με τις ελληνικές και λατινικές περιγραφές της καμηλοπάρδαλης, η οποία στα λατινικά αποδίδεται ως (nabus), και περιγράφεται σαν ένα ζώο με κοκκινωπό τρίχωμα με λευκές κηλίδες, δηλαδή ο ίδιος χρωματισμός με τον πίλο του μανιταριού Amanita muscaria. Άρα Βαρνάβας είναι το δέρμα που είναι κόκκινο με άσπρες βούλες, δηλαδή το ιερό μανιτάρι. Το κανονικό του όνομα είναι Ιωσήφ, το οποίο ανάγεται σε δύο συνθετικά, το ιω, συντομογραφημένη μορφή του εβραϊκού ονόματος του Θεού, , και το αρχαίο σουμεριακό SIPA, το οποίο σημαίνει τεντωμένο κέρατο ή πέος. Μπορούμε να βρούμε τη λέξη στη φράση Γιαχβέ Σαβαώθ, κύριος των δυνάμεων, αν και το «σαβαώθ» στην πραγματικότητα ανάγεται στο σουμερικό SIPA-UD, το πέος της καταιγίδας, δηλαδή η πηγή της γονιμοποιού βροχής του Θεού. Ο σουμερικός θεός της καταιγίδας Ισκούρ έχει παρόμια σημασία, δηλαδή πέος της καταιγίδας. Στους σημιτικούς λαούς ήταν γνωστός ως Αντάντ, ισχυρός πατέρας, με παρόμοια σημασία. Στους Φρύγες της Μικράς Ασίας είναι γνωστός σύμφωνα με την ελληνική απόδοση του ονόματός του ως Σαβάζιος, από του σουμερικό SIPA-ZI, δηλαδή πέος σε στύση. Άρα Ιωσήφ σημαίνει το πέος του Θεού, και κατ’επέκτασιν το κοτσάνι ή στύπος του ιερού μανιταριού. Η Κύπρος επίσης συνδέεται με το χαλκό και τη χάλκινη βαφή, γνωστή με το ίδιο όνομα στους Αρχαίους Έλληνες. Σχετίζεται επίσης ετυμολογικά με το εβραϊκό kopher και το αραμαϊκό kuphrJ’, χάλκινος, όπως δηλαδή το χρώμα του μανιταριού. Και τα δύο ανάγονται στο σουμερικό GU-BAR, κορυφή του κεφαλιού ή κεφάλι του πέους. Η Κύπρος συμβόλιζε το γονιμοποιό πέος του Θεού που κατευθυνόταν προς το βουβώνα της γης στην περιοχή της Εγγύς Ανατολής. Επίσης η ίδια εικόνα αντικατοπτριζόταν και στο μανιτάρι, με τον στύπο του να μπαίνει μέσα στον πίλο. Άρα ο Βαρνάβας είναι στην πραγματικότητα το γονιμοποιό πέος του Θεού, το οποίο αντικατοπτρίζεται στο μανιτάρι. Ένα άλλο παράδειγμα είναι το όνομα Βοανεργές, το όνομα που δόθηκε από το Χριστό στους γιους του Ζεβεδαίου Ιάκωβο και Ιωάννη, εξαιτίας της θέρμης της πίστης τους, που στην ΚΔ μας δίνεται ως «γιοι του κεραυνού». Στην πραγματικότητα αυτό σημαίνει, σύμφωνα με την ετυμολογική ανάλυση του συγγραφέα, ο ισχυρός άντρας που κρατάει τον ουρανό, ως αναφορά στο γονιμοποιό πέος και τη μορφή του στύπου του μανιταριού, που στηρίζει τον πίλο του. Είναι παράλληλα και λανθασμένη αραμαϊκή απόδοση της λέξης κεραύνιον, ένα από τα ονόματα που έδιναν οι Αρχαίοι Έλληνες στα μανιτάρια, αφού δεν ήξεραν από πού προέρχονται και νόμιζαν πως γεννιούνται από τους κεραυνούς του Δία, κάτι που συμβαδίζει με τη γενικότερη κοσμολογία του γονιμοποιού πέους της καταιγίδας και της γέννησης του μανιταριού μέσα από την καταιγίδα. Σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, Διόσκουροι δε σημαίνει απλώς νεαροί του Δία, αλά το πέος του Θεού. Ο Κάστορας συμβολίζει αρχικά τη μήτρα, και με την ανάπτυξη του μανιταριού τον πίλο του, ενώ ο Πολυδεύκης το πέος ή το κοτσάνι του μανιταριού. Η λέξη Διόσκουροι σχετίζεται με τον Ιούδα τον Ισκαριώτη, το καμπυλωτό μαχαίρι και με ετυμολογική ανάλυση με τη σουμερική λέξη που σημαίνει κορυφή του πέους ή πίλος του μανιταριού. Το όνομα Πέτρος σχετίζεται με το σημιτικό πίτρα, το μανιτάρι, ενώ η ιδιότητά του να κρατά τα κλειδιά του Παραδείσου, που εκείνη την εποχή τα κλειδιά ήταν πίροι, παραπέμπει στο κοτσάνι του μανιταριού που σαν πίρος στηρίζει την κορυφή του. Δεκάδες παρόμοιες ετυμολογήσεις υπάρχουν στο βιβλίο.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αυτής της επίπονης ετυμολογικής ανάλυσης λοιπόν, όλες οι θρησκείες της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου και των γύρω περιοχών έχουν την απαρχή τους σε μια αρχαία λατρεία της γονιμότητας που υπήρξε πριν 6.000 χρόνια πριν στη Σουμερία και έλκει την καταγωγή της ίσως από παλαιότερα, από τους προϊστορικούς χρόνους. Η θρησκεία αυτή δημιουργήθηκε από τους αγροτικούς πληθυσμούς της Εγγύς Ανατολής, ώστε να εξασφαλίσουν την συνέχιση των βροχών, της γονιμοποίησης του χώματος και της αναπαραγωγής των φυτών, των ζώων και των ανθρώπων. Η θρησκεία ήταν μονοθεϊστική, με έναν αρσενικό θεό που κατοικούσε στον ουρανό. Οι διάφορες ενέργειες του θεού στον κόσμο προσωποποιούνταν ως άγγελοι. Ο θεός αυτός έστελνε το γονιμοποιό του σπέρμα από το θείο πέος του με τη μορφή βροχής ή καταιγίδας, και όσο πιο ισχυρές ήταν οι βροντές στην καταιγίδα, τόσο πιο ισχυρός ήταν ο οργασμός του θεού και τόσο πιο πλούσια η γονιμοποίηση της γης. Οι ήχοι από το θεό είχαν μεγάλη σημασία και βλέπουμε τη μετεξέλιξη αυτού στις σημιτικές θρησκείες, όπου ο λόγος του θεού μπορεί ακόμα και να δημιουργήσει. Η βροχή λοιπόν έπεφτε στη γη, μέσα στην οποία έκαιγε μια γονιμοποιός φωτιά. Μέσα από αυτήν τη φωτιά ενεργοποιούνταν οι σπόροι ώστε να βλαστήσουν, και ξαναξεκινούσε ο κύκλος της ζωής. Η φωτιά της γης επίσης έδινε πολύτιμα ορυκτά. Κατάλοιπα αυτής της πίστης υπάρχουν για παράδειγμα στο όνομα Πλούτωνας, ο οποίος ήταν ο αρχαίος ελληνικός θεός του Άδη, αλλά και ο θεός του πλούτου που δίνει η γη. Ο θεός όμως δεν ήταν πάντα κοντά στους ανθρώπους. Κατά το ζεστό και ξηρό καλοκαίρι της Εγγύς Ανατολής ο θεός εγκατέλειπε προσωρινά τους ανθρώπους, και επέστρεφε ξανά το φθινόπωρο. Για να επιστρέψει γίνονταν τελετές που περιελάμβαναν θρήνους και κραυγές από γυναίκες, καθώς και το αίμα της περιόδου το οποίο είχε ισχυρές δυνάμεις. Το αίμα αυτό συνδεόταν με τη ρητίνη των δέντρων, η οποία γεννούσε το ιερό μανιτάρι, καθώς και το αίμα της παρθενίας, από όπου γεννιόταν ο πρωτότοκος γιος. Το αίμα αυτό έγινε μετέπειτα ακάθαρτο στον ιουδαϊσμό και σε σχετιζόμενες θρησκείες εξαιτίας της ισχυρής του δύναμης. Κάποιες από αυτές τις τελετές επίκλησης της θεότητας με θρήνους επιβίωσαν στη λατρεία του Άδωνη, ενώ η γενικότερη έννοια της εγκατάλειψης και της επιστροφής επιβίωσε στη λατρεία του Διονύσου και μετέπειτα στη νεκρανάσταση του Χριστού. Για τη διασφάλιση της συνεχούς παροχής του θεού στον άνθρωπο, γίνονταν επίσης και τελετές σεξουαλικού χαρακτήρα, με πορνεία κυρίως γυναικών, αλλά και αντρών, όπως και προσφορά σπέρματος. Η γυναίκα θεωρούταν ιδιαίτερα ισχυρή σ’ αυτήν τη λατρεία, αφού μπορούσε να διεγείρει το ανδρικό μόριο από απόσταση, γι’ αυτό αργότερα συνδέθηκε με τη μαγεία. Η ιερή πορνεία στους ναούς της Βαβυλώνας ήταν από τα τελευταία κατάλοιπα αυτής της πρακτικής. Επίσης, ως προσομοίωση της γονιμοποίησης της γης από το θεό, ο ιερέας φορούσε άμφια με φαλλικό συμβολισμό και αλειφόταν με λάδι, το οποίο συμβόλιζε το σπέρμα, και μόνο έτσι εισερχόταν στα άδυτα του ναού, τα οποία συμβόλιζαν τη μήτρα. Βλέπουμε το κατάλοιπο αυτής της λατρείας στο ντύσιμο με τα άμφια και στο χρίσμα του ιερέα πριν την είσοδο στην κιβωτό της διαθήκης ή στο ναό στον πρώιμο ιουδαϊσμό, ειδάλλως η είσοδος χωρίς προετοιμασία θα έφερνε την άμεση θανατική τιμωρία του ιερέα από το Θεό. Μέσα σε αυτό το σύστημα, αμαρτία ήταν ουσιαστικά η σπατάλη του σπέρματος, ή αλλιώς η αστοχία. Αυτή ήταν η πρωταρχική και σοβαρότερη αμαρτία, αφού όπως ο θεός έδινε το σπέρμα του για τη γονιμοποίηση του κόσμου, έτσι και ο άντρας έπρεπε να δίνει το σπέρμα του για τη γονιμοποίηση της γυναίκας. Στην Παλαιά Διαθήκη για παράδειγμα, ο Αυνάν που κατασπαταλά το σπέρμα του θανατώνεται από το Θεό. Η έννοια της δικαιοσύνης σ’ αυτήν τη λατρεία ήταν η έννοια της παγκόσμιας ισορροπίας, ώστε ο θεός να συνεχίζει να παρέχει τη γονιμοποιό του δύναμη στους ανθρώπους. Στην ανθρώπινη κοινωνία η δικαιοσύνη εκφραζόταν με ηθικούς κανόνες και τους πρώτους νόμους που γράφτηκαν στη συνέχεια. Επίσης το κυκλικό σχήμα των πρώτων σουμεριακών κεραμικών πινακίδων που γράφτηκαν τα πρώτα κείμενα δεν είναι τυχαίο, αφού θυμίζει σε σχήμα τον πίλο του ιερού μανιταριού.

Ουσιώδες στοιχείο αυτής της θρησκείας ήταν το ιερό μανιτάρι του είδους |Amanita muscaria, αμανίτης ο μυγοκτόνος, εξαιτίας της ιδιότητάς του να σκοτώνει μύγες. Το μανιτάρι αυτό απαντά στην Ευρασία, στη Βόρεια Αφρική και στη Βόρεια Αμερική (σήμερα μετά από ανθρώπινη εισαγωγή και στην Αυστραλία), και, όπως όλα τα μέλη του γένους του, είναι αυστηρά εκτομυκορριζικό, δηλαδή το μυκήλιό του συνδέεται με τις ρίζες των δέντρων, στις οποίες παρασιτεί, αλλά συγχρόνως προστατεύει το φυτό και του δίνει θρεπτικά συστατικά από το έδαφος, επομένως φυτρώνει μόνο σε δασώδεις περιοχές. Είναι ένα μεγάλο μανιτάρι με λευκή βόλβα ή κολεό, στύπο, και ερυθρό πίλο με άσπρα στίγματα, τα οποία είναι τα κατάλοιπα του καθολικού πέπλου που σχίζεται καθώς ανοίγει. Το μανιτάρι αυτό περιέχει μουσκιμόλη και ιβοτενικό οξύ, δύο ουσίες με επίδραση στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Το μεν ιβοτενικό οξύ επιδρά στους υποδοχείς NMDA, που σχετίζονται με τη διέγερση του νευρικού συστήματος, η δε μουσκιμόλη στους υποδοχής GaBa, που σχετίζονται με την καταστολή του νευρικού συστήματος. Η τελευταία είναι δέκα φορές ισχυρότερη από το ιβοτενικό οξύ και σ’ αυτήν οφείλονται τα περισσότερα ψυχοενεργά αποτελέσματα. Αν και η ουσία φαινομενικά δρα ως ηρεμιστικό, στην πραγματικότητα έχει άτυπη δράση και τα αποτελέσματά του είναι κυρίως παραισθησιογόνα, αν και δε μπορούν να καταταγούν επακριβώς, αφού παρουσιάζει χαρακτηριστικά ψυχεδελικού, παραληρηματογόνου, διεγερτικού και ηρεμιστικού. Σε μεγάλες δόσεις ενδέχεται να γίνει τοξικό. Μία ενδιαφέρουσα ιδιότητα των δραστικών ουσιών του μανιταριού είναι ότι δε μεταβολίζονται εύκολα, και έτσι αποβάλλονται σχεδόν αυτούσιες στα ούρα. Η πόση ούρων ταράνδων που έφαγαν το μανιτάρι ή των σαμάνων που το έτρωγαν γινόταν τελετουργικά στη Σιβηρία. Το μανιτάρι αυτό δε θα πρέπει να συγχέεται με τα μαγικά μανιτάρια του γένους Psilocybe, τα οποία είναι αμιγώς ψυχεδελικά και έχουν χρησιμοποιηθεί κυρίως στην Αμερική, με περιορισμένη χρήση στον Παλαιό Κόσμο.

Οι ακόλουθοι αυτής της αρχαίας λατρείας της γονιμότητας λοιπόν κατανάλωναν αυτό το μανιτάρι ως μέρος τελετών που αποσκοπούσαν στην επικοινωνία με τη θεότητα. Το μανιτάρι αυτό γεννιόταν από τη ρητίνη των δέντρων, σε συνδυασμό με τον πλανήτη Αφροδίτη και τους κεραυνούς του θεού. Ήταν ο υιός του θεού, αλά και συγχρόνως ο ίδιος ο θεός ενσαρκωμένος, Διαρκούσε όμως μόνο για λίγο, και έπειτα εξαφανιζόταν και πάλι. Ολόκληρη η κοσμολογία των ανθρώπων που ακολουθούσαν τη συγκεκριμένη λατρεία αντικατοπτριζόταν σε αυτό το μανιτάρι. Ο κόσμος τους ήταν μία επίπεδη γη, η οποία προήλθε μέσα από το νερό της αρχέγονης μήτρας. Ο ουρανός είναι σαν καπάκι, εξού και το στερέωμα στο βιβλίο της Γένεσης, και πίσω από αυτό υπάρχει νερό, το γονιμοποιό σπέρμα του θεού. Διάφορα βουνά ανάλογα με τον πολιτισμό στηρίζουν τον ουρανό, όπως για παράδειγμα ο Άτλαντας στην ελληνική μυθολογία, το όρος Ερμών στη χανανιτική ή η πόλη της Ιερουσαλήμ στην εβραϊκή. Όταν γεννιέται, το μανιτάρι αυτό είναι λευκό και ωοειδές, επειδή είναι συμπτυγμένο και καλύπτεται από τη μεμβράνη, μυκητολογικά το καθολικό πέπλο. Στο επόμενο στάδιο το πέπλο σπάει, αφήνοντας κάτω τη βόλβα ή κολεό, μια σφαιρική μεμβράνη που περιβάλλει το κοτσάνι, μυκητολογικά τον στύπο, του μανιταριού. Η βόλβα αυτή συμβολίζει την αρχέγονη μήτρα και τα αρχέγονα νερά, μέσα από τα οποία δημιουργήθηκε ο κόσμος. Ο στύπος συμβολίζει το γονιμοποιό πέος του θεού,, καθώς και τα βουνά που στηρίζουν τον ουρανό. Το καπέλο ή η ομπρέλα του μανιταριού, μυκητολογικά πίλος, συμβολίζει τη βάλανο του πέους ή το κάτω μέρος του σώματος μιας υποθετικής γυναίκας σε συνουσία, όταν έχει πλήρως ανοίξει.

Το ιερό μανιτάρι περιγράφηκε με διάφορους όρους, οι οποίοι επιβίωσαν στις μεταγενέστερες θρησκείες. Πολλές λέξεις, τυποποιημένες φράσεις, καθώς και στοιχεία αμφίεσης των ιερέων, λατρευτικά σκεύη, βοτανικά παρασκευάσματα κλπ σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με τη μορφή, την ανάπτυξη, το μέγεθος, το χρώμα, τις συνθήκες εμφάνισης και τις ιδιότητες του ιερού μανιταριού. Επίσης πολλά φαρμακευτικά φυτά, όπως ο ισχυρός παραισθησιογόνος και ναρκωτικός μανδραγόρας, η ναρκωτική υπνοφόρος παπαρούνα, η παιώνια, ο κέδρος, ο φοίνικας και άλλα που αναφέρονται σε πολλές θρησκείες και μαγικά ή ιατρικά κείμενα παραπέμπουν με το σχήμα τους ή τις ιδιότητές τους στο μανιτάρι. Ακόμα και άλλα τα οποία δεν υποψιάζουν από την αρχή παραπέμπουν σε αυτό, όπως το τσαμπί σταφύλι του Διονύσου, το οποίο παραπέμπει με το σχήμα του στο πέος, άρα στο πέος του θεού, άρα και στο μανιτάρι. Επίσης η αμφίεση του αρχιερέα των Εβραίων στο Ναό της Ιερουσαλήμ περιγράφεται με βοτανικούς όρους στην εξιστόρηση του Ιώσηπου, κάτι που δημιουργεί υποψίες. Πολλοί μύθοι με πρωτότοκους, όπως ο Χριστός, ή τελευταίους γιους ή παιδιά γυναικών μεγάλης ηλικίας, όπως ο Ηρακλής και ο Ισαάκ, παραπέμπουν στο αίμα της παρθενίας ή της περιόδου και άρα στις συνθήκες υπό τις οποίες γεννιέται το μανιτάρι. Πολλοί μύθοι με δίδυμους, όπως ο Κάιν και ο Άβελ, ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης ή ο Ησαύ και ο Ιακώβ, συμβολίζουν τα δύο μέρη του μανιταριού που φαίνονται καθώς ο στύπος του ψηλώνει. Η ομοιότητα είναι πιο έκδηλη στο μύθο του Ησαύ και του Ιακώβ, όπου ο κοκκινωπός, σκληρός και τραχύς Ησαύ συμβολίζει τον πίλο του μανιταριού, ενώ ο λευκός και απαλός Ιακώβ συμβολίζει το στύπο του. Πολλοί μύθοι νεκραναστάσεων όπως αυτός του Άδωνη, της Περσεφόνης, κλπ, συμβολίζουν το μανιτάρι. Ίσως επίσης να συμβολίζουν τις εναλλασσόμενες φάσεις νάρκωσης και υπερδραστηριότητας με υπερβατικά στοιχεία που βιώνουν οι χρήστες αυτού του μανιταριού. Στην Αγία Γραφή για παράδειγμα, αυτό φαίνεται έντονα σε δύο σημεία. Στην Παλαιά Διαθήκη, όταν το πλοίο που μεταφέρει τον Ιωνά πέφτει σε θαλασσοταραχή, όλοι οι ναύτες προσπαθούν να τον ξυπνήσουν για να τους σώσει. Επίσης ο Ιωνάς, μόλις σώζεται και καταλήγει στην ακτή, σκιάζεται από ένα ψηλό δέντρο, το οποίο φυτρώνει και μαραίνεται σε μία μέρα, όπως δηλαδή ένα μανιτάρι. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην Καινή Διαθήκη κατά τη θαλασσοταραχή στη θάλασσα της Γαλιλαίας, όπου οι μαθητές ξυπνούν το Χριστό για να τους σώσει. Ο Φοίνικας, το μυθολογικό πουλί που πεθαίνει και ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του, συμβολίζει επίσης το μανιτάρι. Πολλοί μύθοι που έχουν να κάνουν με διαμελισμό συμβολίζουν ουσιαστικά το κόψιμο του μανιταριού. Για παράδειγμα οι μαινάδες λέγεται ότι έτρεχαν μέσα στο δάσος και διαμέλιζαν ελαφάκια και άλλα μικρά ζώα, ενώ ο Χριστός λογχίστηκε πάνω στο σταυρό. Η ίδια η σταύρωση του Χριστού είναι στην πραγματικότητα ο συμβολισμός για το πλήρες άνοιγμα του μανιταριού. Πολλοί μύθοι με φίδια, όπως τα φίδια στην αιγυπτιακή και την ελληνική θρησκεία ή ο όφις του βιβλίου της Γένεσης σχετίζονται με το μανιτάρι, αφού τα φίδια, όπως και τα μανιτάρια, συμβόλιζαν τις χθόνιες δυνάμεις και είχαν σχέση τόσο με το δηλητήριο όσο και με τη θεραπεία. Συχνά εμφανίζονταν και εξαφανίζονταν μέσα από τη γη όπως τα μανιτάρια, και το κεφάλι τους θύμιζε την κορυφή του μανιταριού. Το χρυσόμαλλο δέρας είναι στην πραγματικότητα το ίδιο το ιερό μανιτάρι, το οποίο με ετυμολογική ανάλυση σχετίζεται με το χρυσό, δηλαδή χάλκινο χρώμα, μια και στην αρχαιότητα σπάνια ήταν καθαρός ο χρυσός, τη μαλλιαρή επιφάνεια που σχετίζεται με διάφορα φυτά, τον Ησαύ και τελικά το μανιτάρι, και με τον τράγο, ο οποίος συμβολίζει την αντρική δύναμη, το φαλλό και τα κέρατά του συμβολίζουν το πέος του θεού που γονιμοποιεί. Το νέκταρ και η αμβροσία, οι τροφές που έδιναν αθανασία στους ελληνικούς θεούς, έπειτα από ετυμολογική ανάλυση, σημαίνουν επίσης το ιερό μανιτάρι. Η πόλη των Μυκηνών πήρε το όνομά της από ένα μανιτάρι (μύκητα), το οποίο βρήκε ο Περσέας στην περιπλάνησή του στην Πελοπόννησο, και μόλις το έκοψε από κάτω ανέβλυσε νερό, μύθος που ίσως παραπέμπει στο ιερό μανιτάρι και στις ιδιότητές του. Το βιβλίο δίνει πολλά ακόμα παραδείγματα.

Επίσης σύμφωνα με το βιβλίο, η χρήση του μανιταριού διασώθηκε σε πολλές μεταγενέστερες θρησκείες. Για παράδειγμα τα συμπτώματα της έκστασης των συμμετεχόντων στις διονυσιακές τελετές είναι πολύ έντονα για να οφείλονται απλώς στο αλκοόλ. Οι πιστοί διακατέχονταν από ιερή μανία, κραύγαζαν και συμπεριφέρονταν αλλόφρονα, και έπειτα εξαντλούνταν και έπεφταν σε βαθύ λήθαργο, και αυτές οι καταστάσεις διαύγειας και λήθαργου εναλλάσσονταν. Αυτή η κατάσταση ταιριάζει περισσότερο σε μέθη από το ιερό μανιτάρι. Το ίδιο ίσως να ίσχυε και για τα Ελευσίνια Μυστήρια. Η χρήση του μανιταριού ίσως να διασώθηκε και μέχρι αρκετούς αιώνες αργότερα, όπως για παράδειγμα στην ισλαμική σέκτα των ασασίνων, που δρούσε στην Περσία μεταξύ 9ου και 12ου αιώνα. Τα μέλη της έπαιρναν το λεγόμενο χασίς, είχαν οράματα του Παραδείσου και έπειτα ήταν έτοιμη να αναλάβουν οποιαδήποτε αποστολή. Χασίς χωρίς κάποιο προσδιοριστικό όμως σημαίνει οποιοδήποτε ξηρό βότανο στα αραβικά, και ίσως να ήταν το μανιτάρι, αφού τα αποτελέσματά του ήταν πολύ ισχυρότερα της κάνναβης. Γενικότερα η ισλαμική εικόνα για τον Παράδεισο ίσως να ήταν παραποιημένες αντιγραφές της χρήσης του μανιταριού που γινόταν σε άλλες θρησκείες. Δίνονται μερικά ακόμα παραδείγματα επιβίωσης της χρήσης του μανιταριού.

Επομένως ο χριστιανισμός είναι πολύ παλαιότερος από τον πρώτο αιώνα μ.Χ. Αυτό που αργότερα ονομάστηκε χριστιανισμός είχε τις ρίζες του στη Σουμερία τέσσερις χιλιάδες χρόνια πριν ή και ακόμα παλαιότερα. Σύμφωνα με την ετυμολογική ανάλυση και τους συμβολισμούς που μας δίνουν οι μύθοι, η λατρεία του μανιταριού συνεχίστηκε και στην πρώιμη θρησκεία των Ισραηλιτών, με πολλές νύξεις σε αυτό στη γένεση. Αργότερα ωστόσο η λατρεία του καταπιέστηκε από τους βασιλείς και τους προφήτες, με θανατική ποινή για τους ακολούθους της. Ένας λόγος ίσως να ήταν ότι ήταν επικίνδυνοι και βίαιοι. Μέσα στην ΠΔ υπάρχουν αυστηρές απαγορεύσεις κατά της ειδωλολατρίας, η οποία ήταν στην πραγματικότητα η λατρεία του μανιταριού. Υπό το φως των νέων στοιχείων, η απαγόρευση προσφορά τους σπέρματος των ανθρώπων στο Μολόχ δε σημαίνει την απαγόρευση της ανθρωποθυσίας, αλλά της κυριολεκτικής προσφοράς σπέρματος σύμφωνα με τις πρακτικές της λατρείας της γονιμότητας. Παρόλα αυτά, πολλά οράματα προφητών, όπως η νοερή μεταφορά του προφήτη Ιεζεκιήλ από τη Βαβυλώνα στο Ναό της Ιερουσαλήμ, θυμίζουν ψυχεδελικές καταστάσεις που φέρνει η κατανάλωση του ιερού μανιταριού, άρα ίσως σκοπός τους να μην ήταν η πλήρης εξάλειψη της λατρείας, αλλά η τροποποίησή της. Ό,τι και αν έγινε, η λατρεία καταπιέστηκε και επανεμφανίστηκε στους αιώνες πριν την εμφάνιση του Χριστού. Τότε εμφανίστηκε η σέκτα των Εσσαίων, που σύμφωνα με τον Ιώσηπο ήταν άνθρωποι που ζούσαν σε απομόνωση σε δικές τους κοινότητες, εφάρμοζαν λιτό βίο, απείχαν από τις σαρκικές ηδονές, έβρισκαν ηρεμία κάτω από τους φοίνικες, και ασχολούνταν με την Παρασκευή φαρμάκων. Σ’ αυτήν την περίπτωση, τα «φάρμακα» ίσως να αναφέρονται σε παρασκευάσματα με το ιερό μανιτάρι, ενώ το σχήμα του φοίνικα παραπέμπει στο ιερό μανιτάρι. Παράλληλα αναπτύχθηκε μια ακόμα σέκτα, αυτήν τη φορά πολύ πιο επικίνδυνη και τελικά υπαίτια για την καταστροφή του αρχαίου Ισραήλ, της Ιερουσαλήμ και του Ναού. Ήταν οι λεγόμενοι ζηλωτές, οι οποίοι, εμφορούμενοι από αυταπάτες ανωτερότητας που τους έδινε η χρήση του ιερού μανιταριού, αντιστέκονταν στη ρωμαϊκή εξουσία προβαίνοντας σε τρομοκρατικές ενέργειες. Έκρυβαν μικρά εγχειρίδια κάτω από τα ρούχα τους, και όταν έμπαιναν μέσα σε μεγάλο πλήθος, τα τραβούσαν και μαχαίρωναν κόσμο. Άλλες φορές προσποιούνταν ότι ήταν οι φίλοι κάποιου, ώστε ο στόχος να τους πλησιάσει και να τον σκοτώσουν. Αυτοί οργάνωσαν τις εξεγέρσεις των ιουδαίων κατά της ρωμαϊκής αρχής, η οποίες είχαν ως συνέπεια τα ρωμαϊκά αντίποινα με τη μορφή της καταστροφής της Ιερουσαλήμ και του Ναού το 70 μ.Χ. Η τελευταία μάχη δόθηκε στην Πολιορκία της Μασάντα το 74 μ.Χ., όπου οι εναπομείναντες ζηλωτές, περιορισμένοι στην ακρόπολη, αφού έσφαξαν τα γυναικόπαιδα, άρχισαν να σκοτώνονται μεταξύ τους και οι λίγοι τελευταίοι αυτοκτόνησαν με τα μαχαίρια τους.

Ο χριστιανισμός ήταν απότοκο του εσσαϊσμού, και όχι τόσο αθώος όσο δείχνουν οι γραφές. Η Καινή Διαθήκη είναι ουσιαστικά η προσεκτικά συγκεκαλυμμένη κωδικοποίηση των βασικών αρχών και πρακτικών της μετεξελιγμένης λατρείας της γονιμότητας. Απορία δημιουργεί στο συγγραφέα το γεγονός ότι, παρά τα κηρύγματα υποταγής στην εξουσία που έκανε ο χριστιανισμός, η νέα θρησκεία προκάλεσε ευθύς το φόβο των Ρωμαίων, οι οποίοι προέβαιναν σε διωγμούς χριστιανών. Γιατί μια ειρηνική θρησκεία, η οποία κηρύττει την αγάπη προς το συνάνθρωπο, να γυρνάς το άλλο μάγουλο όταν σε χτυπάνε και να αποδίδεις «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ», να είναι τόσο μισητή; Η απάντηση βρίσκεται στο συμπέρασμα ότι η ΚΔ είναι ο συγκεκαλυμμένος κώδικας αυτής της θρησκείας, με αυτές τις ηθικές παραινέσεις να αποτελούν κατά κύριο λόγο απλώς λογοπαίγνια και συγκαλύψεις της λατρείας του μανιταριού, και όχι πραγματικούς ηθικούς κανόνες. Άλλωστε πολλοί χριστιανικοί ηθικοί κανόνες είναι ανθρωπίνως αδύνατο να εφαρμοστούν, ενώ άλλοι θα ήταν καταστροφικοί για την εποχή τους. Για παράδειγμα ο Χριστός είπε ότι ό,τι έφτιαξε ο Θεός, ο άνθρωπος δε θα πρέπει να το χωρίζει, εννοώντας την απαγόρευση του διαζυγίου. Ναι, όμως αυτό θα ήταν καταστροφικό στη Μέση Ανατολή της εποχής του Χριστού. Σε εκείνη την κοινωνία, ένας άντρας θα έπρεπε να έχει οπωσδήποτε γιους για να τον γηροκομήσουν. Αν η γυναίκα του δεν του έκανε παιδιά, και δεν είχε αρκετούς πόρους για να μπορέσει να συντηρήσει μία ακόμα σύζυγο, έπρεπε να την χωρίσει και να πάρει άλλη. Άρα μάλλον όλες οι ηθικές στάσεις και παραινέσεις της ΚΔ είναι απλώς συμβολισμοί της λατρείας του μανιταριού, ή στην καλύτερη περίπτωση κώδικας συμπεριφοράς μεταξύ των μελών των μικρών κοινοτήτων της λατρείας και μόνο. Σύμφωνα με αυτήν την ερμηνεία, είναι πολύ πιθανό ο πρώιμος χριστιανισμός να ήταν το ίδιο βίαιος με τον ζηλωτισμό, για αυτό και κινητοποίησε άμεσα τις ρωμαϊκές αρχές. Η πραγματική φύση του πρώιμου χριστιανισμού διαφαίνεται περισσότερο σε άλλα τμήματα της Καινής Διαθήκης, όπως στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, που ίσως περιέχει εικόνες από ψυχεδελικά ταξίδια με το ιερό μανιτάρι. Άλλα βιβλία, όπως οι επιστολές του αποστόλου Παύλου, ίσως να προστέθηκαν αργότερα. Βασικότερα κείμενα αυτής της λατρείας ωστόσο ήταν αυτά που αργότερα ονομάστηκαν ευαγγέλια με τα καλά κρυμμένα νοήματά τους, τα οποία αν έπεφταν σε χέρια Ρωμαίων δε θα κινούσαν καμία υποψία.

Παρόλα αυτά σύντομα μέσα στη θρησκεία που αργότερα ονομάστηκε χριστιανισμός συντελέστηκε μία κρίσιμη αλλαγή. Μία αίρεση άρχισε να ερμηνεύει τα κείμενα κυριολεκτικά, και να αγνοεί τους συμβολισμούς τους. Οι συγγραφείς αυτής της αίρεσης, γνωστοί αργότερα ως ευαγγελιστές, μετέγραψαν ατελώς τα κείμενα, προσθέτοντας άθελά τους λάθη στο αρχικό νόημα. Αυτή η αίρεση τελικά συνεργάστηκε με τη ρωμαϊκή εξουσία και τον 4ο αιώνα μ.Χ. ο χριστιανισμός, όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, έγινε η επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Παρόλα αυτά η σύνδεση του μανιταριού με το χριστιανισμό δε χάθηκε εντελώς. Σε μια νωπογραφία του 13ου αι. σε ένα παρεκκλήσει στο αβαείο του Plaincourault στη Γαλλία, απεικονίζονται οι πρωτόπλαστοι με τον απαγορευμένο καρπό ανάμεσά τους, ένα μανιτάρι του είδους Amanita muscaria σε μορφή δέντρου. Ήταν τυχαία η επιλογή του ζωγράφου μέσα από τόσα πολλά δέντρα, με πολλά από αυτά να συμβολίζουν την αμαρτία; Μάλλον όχι. Σύμφωνα με το βιβλίο, η λατρεία του μανιταριού γνώρισε σύντομες περιόδους έξαρσης ανάμεσα σε μακραίωνες περιόδους καταπίεσης για όσο υπήρξε.

Το βιβλίο αυτό έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα πιο παράξενα βιβλία για τη θρησκεία και τη φαρμακολογία που εκδόθηκε ποτέ. Η έκδοση πυροδότησε υστερικές αντιδράσεις στα μμε και δρυμεία κριτική από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Σε ένα άρθρο του βρετανικού περιοδίκού Time με τίτλο «Ο Χριςτός ως μανιτάρι», το βιβλίο περιγράφεται από διάφορους κριτικούς ως το ψυχεδελικό παραλήρημα ενός ιδιόρρυθμού χίπη, μια περίεργη απάτη, ή ο ερωτικός εφιάλτης ενός σημιτικού φιλολόγου. Ο Φίλιπ Τζένκινς γράφει ότι ο Αλέγκρο είναι ένας εκκεντρικός μελετητής που βασίζεται σε κείμενα που δεν υπήρχαν ακριβώς με τη μορφή με την οποία παραπέμπει σ’ αυτά, και αποκαλεί το βιβλίο το πιο γελοίο βιβλίο πάνω στη μελέτη του Ιησού από έναν πιστοποιημένο ακαδημαϊκό. Εξαιτίας των σφοδρών αντιδράσεων, ο εκδότης απολογήθηκε για την έκδοση του βιβλίου και ο Τζον Αλέγκρο αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το πανεπιστήμιο. Αν και αυτό το βιβλίο του κατέστρεψε την ακαδημαϊκή καριέρα, ανέβασε κατακόρυφα τη δημοσιότητά του. Το 1979, ο Αλέγκρο έγραψε ακόμα ένα πιο εμπεριστατωμένο βιβλίο σχετικά με την προέλευση του χριστιανισμού, με τίτλο «Τα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας και ο χριστιανικός μύθος». Το βιβλίο επίσης χαιρετίστηκε από υπέρμαχους των ψυχεδελικών, όπως τον γκουρού των ψυχεδελικών Τέρενς Μακένα, που έδρασε κυρίως στη δεκαετία του ‘90. Ήδη από την αρχή της συγγραφικής του καριέρας, ο Αλέγκρο κατηγορήθηκε ότι ξεσήκωνε διαμάχες παρά προήγαγε τη σοβαρή μελέτη. Ωστόσο ο Αλέγκρο δεν είχε σκοπό να προκαλέσει ακραίες αντιδράσεις με την έκδοση αυτού του βιβλίου ή των υπόλοιπων. Από την αρχή είχε υιοθετήσει μια διαφορετική προσέγγιση στα ιερά κείμενα. Πίστευε ότι μόνο με την κατανόηση των απαρχών της θρησκείας οι άνθρωποι θα μπορέσουν να ελευθερωθούν από τα δεσμά της και θα μπορούν να σκέπτονται και να κρίνουν ελεύθερα και ανεξάρτητα. Ο Αλέγκρο θεωρούσε τη θρησκεία μια προσπάθεια του ανθρώπου να είναι με το μέρος των δυνάμεων που βρίσκονται πάνω από αυτόν, όπως εξηγεί και στην εισαγωγή του βιβλίου. Ο άνθρωπος ήταν αρκετά έξυπνος ώστε να μπορεί να τροποποιεί το περιβάλλον του ώστε να παράγει τροφή, στέγη, κλπ. Συνειδητοποιούσε όμως παράλληλα ότι ήταν ανίκανος να εξουσιάσει υπέρτερες δυνάμεις όπως τον καιρό ή τις φυσικές καταστροφές, και έτσι εφηύρε το παντοδύναμο θεό, με τον οποίο ήταν δυνατό να επικοινωνήσει και να συμμαχήσει για να έχει τουλάχιστον μερικό έλεγχο πάνω σε αυτές τις δυνάμεις.

Τελικά ποια η σχέση του βιβλίου με την πραγματικότητα; Όχι και τόσο μεγάλη, όπως φαίνεται. Η γνώση πάνω στη σουμεριακή γλώσσα αυξήθηκε μετά την έκδοση του βιβλίου, και αποδείχθηκε ότι πολλές ετυμολογήσεις του συγγραφέα είναι λανθασμένες. Πολλές από τις βαθύτερες ετυμολογήσεις του ήταν ήδη προβληματικές και δύσκολο να επαληθευθούν, οπότε σήμερα χάνουν ακόμα περισσότερο την υπόστασή τους. Επίσης η σουμεριακή γλώσσα δεν συνδέει τις ινδοευρωπαϊκές με τις σημιτικές γλώσσες, παρά είναι μια απομονωμένη γλώσσα που δε μπορεί να καταταγεί σε κάποια γνωστή γλωσσική οικογένεια. Ούτε η σουμεριακή μυθολογία συνδέει τις ινδοευρωπαϊκές μυθολογίες με τις σημιτικές. Έχει κοινά στοιχεία με διάφορες μυθολογίες των γύρω περιοχών, και περισσότερο με τη Βαβυλωνιακή, προϊόν πολιτισμού που διαδέχτηκε το σουμεριακό. Έτσι, με τη διάψευση πολλών από τις ετυμολογήσεις, καταρρέουν και πολλά στοιχεία της ανακατασκευασμένης λατρείας της γονιμότητας και του συμβολισμού του μανιταριού. Τελικά, πολλές φορές ο μανδραγόρας στα αρχαία κείμενα σημαίνει απλώς μανδραγόρας, και ο φοίνικας σκέτο φοίνικας. Μερικές φορές ένα πούρο σημαίνει απλώς ένα πούρο, όπως είπε και στην περίφημη φράση του ο Φρόιντ. Δεν υπάρχουν απόκρυφοι συμβολισμοί και κρυμμένα νοήματα παντού. Παρόλα αυτά μη βιαστείτε να απορρίψετε το βιβλίο ως το δημιούργημα ενός μισότρελου συγγραφέα επηρεασμένου από την εποχή των ψυχεδελικών. Μπορεί πολλά στοιχεία της ανακατασκευασμένης του θρησκείας να μην ισχύουν, αυτό όμως δε σημαίνει ότι όλες οι κεντρικές ιδέες του βιβλίου δεν ισχύουν. Μία από τις κεντρικές ιδέες του βιβλίου, η οποία αναγνωρίζετε στις περισσότερες μυθολογικές αναλύσεις σήμερα, αλλά και πριν από την έκδοση του βιβλίου, είναι ότι βασικά αρχέτυπα των μύθων μεταδίδονται από θρησκεία σε θρησκεία, και μολονότι η θρησκεία εξωτερικά μπορεί να αλλάξει, ο μύθος παραμένει βασικά ο ίδιος, αφού εξυπηρετεί περίπου τις ίδιες διαχρονικές ανθρώπινες ανησυχίες, όπως τη γονιμοποίηση του εδάφους, την ανάσταση μετά το θάνατο κλπ. Με την ετυμολογική ανάλυση δεν ξέρω τι έγινε. Δεν ακούμε και πολλά γι’ αυτήν. Μάλλον δεν έγινε η νέα επαναστατική μέθοδος ανάλυσης των ιερών κειμένων, όπως περίμενε ο ευρετής της. Όσον αφορά το κατά πόσο ο συγγραφέας επηρεάστηκε από την περιρρέουσα ψυχεδελική κουλτούρα της δεκαετίας του ’60, η αλήθεια είναι ότι δεν είχε καμία σχέση μ’ αυτήν. Δήλωσε ότι ποτέ δεν είχε καταναλώσει το ιερό μανιτάρι, επειδή το θεωρούσε πολύ ισχυρό. Η ιδέα ότι το μανιτάρι Amanita muscaria βρίσκεται πίσω από πολλές θρησκείες ήδη είχε αρχίσει να κυκλοφορεί. Η ιδέα ότι ίσως το ιερό μανιτάρι να συνδέεται με το χριστιανισμό διατυπώθηκε για πρώτη φορά στην Μυκητολογική Εταιρεία της Γαλλίας (Societe Mycologique de France) το 1910. Ο εθνοβοτανολόγος Ρόμπερτ Γκόρντον Γουόσον το 1968 στο βιβλίο του «Σόμα, το Θείο Μανιτάρι της Αθανασίας» υποστήριξε ότι το μανιτάρι αυτό χρησιμοποιούταν πριν από 4.000 χρόνια από τους λαούς που ονομάζονταν Άριοι, και πως αυτό ήταν το στοιχείο που προκαλούσε την έκσταση που περιγράφεται στην ινδική Ριγκβέντα. Το σόμα στα σανσκριτικά ή χαόμα στα αβεστικά (αρχαία περσικά) περιγράφεται ως φυτό με χαρακτηριστικά που προσιδιάζουν σε μανιτάρι, και η συγκεκριμένη υπόθεση της ταυτότητάς του θεωρείται δόκιμη έως σήμερα, αν και υπάρχουν και άλλα ψυχοτρόπα φυτά που του διεκδικούν τη θέση. Το μανιτάρι αυτό φαίνεται να χρησιμοποιούταν από διάφορους ινδοευρωπαϊκούς λαούς σε μυστηριακές τελετές. Στην Αρχαία Ελλάδα, το μανιτάρι ίσως να χρησιμοποιούταν στη διονυσιακή λατρεία, όπως πειστικά αναφέρει και ο συγγραφέας. Ίσως επίσης να χρησιμοποιήθηκε και στα ελευσίνια μυστήρια, αν και εδώ πιο πιθανό είναι το είδος Claviceps purpurea, όπως προτείνει και ο Γουόσον στο βιβλίο του «Ο Δρόμος για την Ελευσίνα». Το μανιτάρι ίσως επίσης να χρησιμοποιήθηκε σε παγανιστικές κελτικές, γερμανικές, βαλτικές και σλαβικές θρησκείες. Οι μπερσέρκοι των Βίκινγκς ίσως να κατανάλωναν αυτό το μανιτάρι πριν τη μάχη, για να έχουν υπεράνθρωπη δύναμη. Τεκμηριωμένα γνωρίζουμε ότι είχε ευρεία χρήση στους σαμάνους της Σιβηρίας μέχρι και τον 17ο αιώνα. Ίσως πολλά έθιμα σχετικά με τον αϊ-Βασίλη, όπως το έλκηθρο με τους ταράνδους, ζώο που έτρωγε τέτοια μανιτάρια και αποκτούσε ψυχοενεργά ούρα, ή το ότι κατεβαίνει στις καμινάδες, από το έθιμο με τους σαμάνους που κατέβαιναν από τις καμινάδες και άφηναν ιερά μανιτάρια στα σπίτια, να προέρχονται από εκεί. Επίσης το κόκκινο και άσπρο χρώμα της στολής του αϊ-Βασίλη ίσως να προέρχεται από εκεί. Ίσως η συχνή εμφάνιση του ίδιου του μανιταριού σε Χριστουγεννιάτικες εικόνες και παραμύθια να μην είναι κάτι τυχαίο τελικά. Το μανιτάρι χρησιμοποιήθηκε περιορισμένα και από Ινδιάνους της Βόρειας Αμερικής, αν και η χρήση του εκεί δε σχετίζεται με τις ευρασιατικές μυθολογίες. Οι ιδιότητές του παρέμειναν γνωστές στον ελληνικό λαό μέχρι και σήμερα, για αυτό στην Ελλάδα είναι γνωστό με τα ονόματα τρελομανίταρο ή ζουρλομανίταρο,, ενώ χρησιμοποιούταν σπάνια και στη λαϊκή ελληνική ιατρική, για παράδειγμα στην Ανατολική Θράκη χορηγούταν κατά του πυρετού, των παροξυσμών και της καχεξίας. Οι ιδιότητές του επίσης φαίνεται πως δεν ξεχάστηκαν και στη Δυτική Ευρώπη. Η «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» του Λιούις Κάρολ ίσως να βασίζεται σε εμπειρίες από τον ψυχοενεργό αμανίτη, αφού είναι γεμάτη με αλλαγές στην αντίληψη που θυμίζουν επίδραση παραισθησιογόνων, ενώ συγκεκριμένα μανιτάρια στην ιστορία έχουν μαγικές ιδιότητες. Χρησιμοποιείται πουθενά παραδοσιακά ακόμα; Σύμφωνα με κάποιες σχεδόν απόκρυφες, λιγομίλητες αναφορές, το μανιτάρι συνεχίζει να χρησιμοποιείται ως πρόσθετο σε οινοπνευματώδη ποτά στην Ανατολική Ευρώπη και στη Ρωσία ακόμα και σήμερα. Στον υπόλοιπο κόσμο, το μανιτάρι χρησιμοποιείται σήμερα σπάνια ως ψυχεδελικό από ψυχοναύτες ή ως «κάτι που σε φτιάχνει» από μαστούρηδες, με αρνητικά αποτελέσματα στη συγκεκριμένη περίπτωση. Μπορεί επίσης να καταναλωθεί ως εδώδιμο, αφού οι ουσίες του είναι υδατοδιαλυτές, και έτσι αν πεταχτεί το πρώτο νερό στο βράσιμο οι περισσότερες φεύγουν, αν και δεν έχει καλή γεύση, γι’ αυτό δεν το προτιμούν πολύ.

Όσον αφορά τις σημιτικές θρησκείες και στη συνέχεια το χριστιανισμό, δεν υπάρχουν πολλές αποδείξεις για τη χρήση του ιερού μανιταριού. Αν και πολλά εδάφια θα μπορούσαν να εξηγηθούν με βάση το ιερό μανιτάρι, όπως και κάθε τι διφορούμενο, έχουν και εναλλακτικές, συχνά πιο πιθανές εξηγήσεις. Η μεγάλη υποτιθέμενη απόδειξη της σχέσης του ιερού μανιταριού με το χριστιανισμό που μας δίνει η νωπογραφία στο αβαείο στη Γαλλία στην πραγματικότητα δε διαφέρει πολύ από παρόμοιου σχήματος μανιταρόδεντρα (γερμ. Pilzbaum) σε άλλες τοιχογραφίες της ίδιας εποχής, σχηματοποιημένα δηλαδή δέντρα που μοιάζουν με μανιτάρια. Δεν υπάρχουν ιδιαίτερα στοιχεία που να δείχνουν ότι οι πρώτες χριστιανικές κοινότητες ήταν ιδιαίτερα βίαιες και αντιδραστικές προς το κράτος, πόσο μάλλον ότι είχαν ψευδαισθήσεις υπεροχής λόγω της δύναμης που τους έδινε το μανιτάρι, όπως υποθέτει ο συγγραφέας. Ακόμα και οι τεράστιας έκτασης διωγμί χριστιανών που έγιναν από τους Ρωμαίους, όπως μας λένε οι δακρύβρεχτες χριστιανικές ιστορίες που μάλλον λαμβάνονταν κυριολεκτικά στην εποχή του συγγραφέα, είναι αμφισβητούμενα γεγονότα. Είχε τελικά σχέση ο χριστιανισμός με το ιερό μανιτάρι; Ποτέ δε θα μπορούμε να ξέρουμε με πλήρη βεβαιότητα, εκτός και αν ρωτήσουμε τους πρωτοχριστιανούς.

Το βιβλίο ωστόσο δε σταμάτησε να λαμβάνει υποστήριξη. Το 2009, το βιβλίο ξανατυπώθηκε σε μια τεσσαρακοστή επετειακή έκδοση από τον καθηγητή Καρλ Α. Π. Ρακ του Πανεπιστημίου της Βοστόνης, με παράρτημα παραπομπών 30 σελίδων. Γενικά ωστόσο το σύγγραμμα αυτό δεν απολαμβάνει μεγάλης υποστήριξης πέρα από εθνομυκητολογικούς κύκλους.

Άσχετα με το αν η υπόθεση του μανιταριού είναι αληθινή ή όχι, το βιβλίο «Το Ιερό Μανιτάρι και ο Σταυρός» είναι ένα σημαντικό έργο πάνω στους μύθους της Εγγύς Ανατολής, συμπεριλαμβανομένου του χριστιανισμού, και είναι απαραίτητο για τη βιβλιοθήκη του κάθε μυθικιστή.

Μπορείτε να επισκεφθείτε τη σελίδα που αναδεικνύει το έργο του Τζον Αλέγκρο εδώ. Επίσης το βιβλίο του μπορεί να βρεθεί σε πολλά ελληνικά βιβλιοπωλεία. Το βιβλίο αριθμεί 300 σελίδες.

Υπάρχει ακόμα και μια συνέντευξη του συγγραφέα στα αγγλικά σε μια ολλανδική σατιρική εκπομπή, την οποία μπορείτε να παρακολουθήσετε στο Youtube. Αν και το ξεκίνησαν για πλάκα, ο Αλέγκρο παραθέτει αυτούσια την άποψή του.

Οι υποθέσεις του Αλέγκρο, καθώς και άλλων εθνομυκητολόγων που ασχολήθηκαν με τη σύνδεση του ιερού μανιταριού με τις θρησκείες, έχουν παρθεί στα σοβαρά από μικρή μερίδα ανθρώπων. Υπάρχει πραγματική θρησκεία που βασίζεται στην ιδέα ότι το μανιτάρι Amanita muscaria βρίσκεται πίσω από τις περισσότερες θρησκείες, η οποία αντλεί επιχειρήματα από το συγκεκριμένο βιβλίο, καθώς και από άλλα που πραγματεύονται το ρόλο του ιερού μανιταριού στην προέλευση των θρησκειών. Η Κοινότητα της Αμβροσίας (Ambrosia Society) θεωρεί ότι απευθύνεται σε αδελφούς και αδελφές που έχουν χάσει το αρχαίο μυστικό, που ταυτίζεται με το Άγιο Δισκοπότηρο. Τα μέλη της θρησκευτικής κοινότητας πιστεύουν ότι το μανιτάρι Amanita muscaria είναι ο καρπός του Δέντρου της Ζωής στη Γένεση της Βίβλου, το αρχικό θρησκευτικό μυστήριο των πιο αρχαίων Ινδοευρωπαϊκών λαών, το αθάνατο Σόμα των Βεδών, το θείο χαόμα του Ζωροάστρη, το θρυλικό νέκτρα και η αμβροσία της ελληνικής μυθολογίας, τα οποία παρασκευάζονταν από τα χρυσά μήλα της αθανασίας. Το μανιτάρι επίσης προσωποποιούνταν στους αιγυπτιακούς θεούς Όσιρι και Ώρο, στον περσικό θεό Μίθρα, στον ελληνικό θεό Διόνυσο, στο σκανδιναβικό θεό Οντίν με το ποιητικό μέθυ της έμπνευσής του. Επίσης υποστηρίζουν ότι το Amanita muscaria είναι η αρχική θεία ευχαριστία, της οποίας η γήινη ανάσταση έπειτα από τρεις μέρες είναι η πηγή του «Ζωντανού Ψωμιού» που πολλαπλασιάζεται, του «Ιερού Κρασιού» και του «Άγιου Δισκοπότηρου». Είναι επίσης ο φτερωτός Ερμής των μεσαιωνικών ερμητικών σχολών, η ποθητή φιλοσοφική λίθος της αλχημείας. Πιστεύουν ότι το μυστικό του μανιταριού είναι η δύναμή του να ανασταίνει και ότι η εκτεταμένη του χρήση βρίσκεται επίσης στα ταρό, στον αποκρυφισμό, στο χριστιανικό μυστικισμό, στη λαϊκή παράδοση και στα παραμύθια. Τα μέλη της κοινότητας καλλιεργούν και πίνουν τη λεγόμενη «αμβροσία» σε ξύλινα δισκοπότηρα με μούστο, η οποία αποτελείται από διάφορα είδη μυκήτων, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με το μανιτάρι Amanita muscaria. Ο ιδρητής της οργάνωσης, Ντόναλτ Ε. Τιτερ, πέθανε πρόσφατα, το 2012. Περισσότερα για την κοινότητα μπορείτε να διαβάσετε στην επίσημη ιστοσελίδα της εδώ.
Η κοινότητα έχει βγάλει ένα βίντεο, το οποίο έχει δημοσιεύσει στο Youtube, στο οποίο υποτίθεται αποδεικνύεται η ικανότητα του μανιταριού Amanita muscaria να ανασταίνει, αφού μπορεί να αναστήσει τον εαυτό του. Ένα ξερό μανιτάρι επανενυδατώνεται, φουσκώνει και παίρνει τη μορφή του φρέσκου μανιταριού. Το ίδιο όμως θα μπορούσε να γίνει και με μια απλή σταφίδα. Μπορώ να φτιάξω θρησκεία που να τονίζει τη μυστικιστική σημασία της σταφίδας;

Επίσης έχει ανεβάσει βίντεο που περιγράφει τη διαδικασία παρασκευής της αμβροσίας.

Καλά Μανιταρούγεννα σε όλους. Ελπίζω ο Μανιταροβασίλης να σας έχει φέρει αυτό που επιθυμείτε.

Η ελληνική εκπαιδευτική και όχι μόνο πολιτική είναι γεμάτη παλινωδίες και δυσκολίες στην εφαρμογή των νέων μεταρρυθμίσεων. Η γενική εικόνα που μου δίνει είναι σαν κάθε παράταξη που βγαίνει στην εξουσία το μόνο που φροντίζει να κάνει να είναι να αναιρεί τις μεταρρυθμίσεις της προηγούμενης και να κριτικάρει τους προηγούμενους, χωρίς να υπάρχει ομοφωνία σε βασικά θέματα και έτσι χωρίς να φτάνουμε σε κάτι ώριμο και ουσιαστικό. Αντίθετα, στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες, επικρατεί περισσότερο η λογική και ο προσανατολισμός στην πραγματικότητα, και αναγνωρίζεται ότι είναι η απαραίτητη η συμφωνία των διαφόρων πολιτικών παρατάξεων σε ορισμένα ουσιώδη ζητήματα που αφορούν την ευημερία του κράτους. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ιδιαίτερα ανεπτυγμένο κοινωνικό κράτος στις σκανδιναβικές χώρες, το οποίο ευτυχώς ακόμα δουλεύει και η αξία του αναγνωρίζεται και από συντηρητικούς και από φιλελεύθερους. Απλώς διαφωνούν ως προς κάποια μικρά σημεία. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της παραπάνω κωμικοτραγικής κατάστασης στην ελληνική εκπαιδευτική πολιτική είναι το πολυσυζητημένο γλωσσικό ζήτημα, το οποίο πήρε πάνω από 150 χρόνια μέχρι να λυθεί.

Από ό,τι φαίνεται όμως ένας νέος επικός κύκλος ανοίγει, με ζήτημα τώρα το μάθημα των θρησκευτικών. Αν και συζητήσεις γίνονταν από παλαιότερα, τα γεγονότα εντάθηκαν με τις προτάσεις Φίλη το 2016 για τη μετατροπή του μαθήματος από κυρίως ορθόδοξη κατήχηση σε συγκριτική θρησκειολογία. Εντάξει, σε σύγκριση με την πλήρη απόρριψη του μαθήματος, δεν είναι και σπουδαία αλλαγή, και πιθανότατα η διδασκαλία του δε θα άλλαζε σημαντικά στην πράξη, εάν σκεφτούμε ότι πολλοί εκπαιδευτικοί παράλληλα με το βιβλίο θα παρέδιδαν και φωτοτυπίες στα παιδιά με επιπλέον πράγματα. Και όμως, η αντίδραση της Εκκλησίας ήταν σφοδρή και επιθετική. Έγιναν πολλά έκτροπα, όπως η κατάρα του μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιου να σαπίσει το χέρι του Φίλη. Όταν οι συζητήσεις αυξήθηκαν το Σεπτέμβριο, τα πράγματα εντάθηκαν ακόμα περισσότερο με τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο να ζητά την απομάκρυνση του Φίλη από τον υπουργικό θώκο. Τελικά καμία αλλαγή δεν έγινε, ο Φίλης αναγκάστηκε να υποχωρήσει, συναντήθηκε με τον αρχιεπίσκοπο και με τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης τον Οκτώβριο, ο Φίλης παύθηκε. Τέλος καλό όλα καλά.

Εντάξει, μπορεί να μη συμφωνώ με όσα έχει κατά καιρούς υποστηρίξει ο Φίλης, π.χ. μείωση της σημασίας της Γενοκτονίας των Ποντίων, αλά σε κάποια πράγματα είναι σωστός. Η θρησκεία δεν έχει θέση σε μία σύγχρονη κοινωνία, και από ό,τι φαίνεται υποστηρίζει με κάθε μέσω τον περιορισμό της επιρροής της. Το Μάρτιο δημοσίευσε άρθρο στην Εφημερίδα των Συντακτών, όπου υποστηρίζει ότι οι συνθήκες διαχωρισμού κράτους-Εκκλησία έχουν ωριμάσει, και πως αυτό θα πρέπει να ληφθεί υπόψη σε περίπτωση συνταγματικής αναθεώρησης.

Η ενεργή ανάμιξη της Εκκλησίας στην ύλη των θρησκευτικών συνεχίστηκε έντονα και τον Ιούνιο, όταν έπειτα από εισήγηση του μητροπολίτη Ύδρας κ. Εφραίμ στην έκτακτη συνεδρίαση της ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδας, έγινε αίτημα για αφαίρεση ορισμένων κομματιών της ύλης. Το Υπουργείο Παιδείας συμμορφώθηκε κατά τις υποδείξεις της εκκλησίας και αφαίρεσε τα «επίμαχα» σημεία από την ύλη του Λυκείου. Πρόκειται για το τραγούδι «Umbrella” της Ριάνα, το τραγούδι «Συννεφούλα» του Διονύση Σαββόπουλου, το τραγούδι «Μπαγάσας» του Νικόλα Άσημου, καθώς και μια γελοιογραφία του Economist για τους θρησκευτικούς πολέμους, η οποία απεικόνιζε ένα πεδίο μάχης, ερείπια, νεκρούς και έναν επιζώντα που αναφέρει: «Όλα ξεκίνησαν με μια διαφωνία ποιανού ο Θεός ήταν πιο ειρηνικός, καλοσυνάτος και συγχωρητικός». Επίσης, η Εκκλησία ζήτησε να δηλωθεί σαφώς στους μαθητές της α γυμνασίου ότι η γιόγκα δεν είναι γυμναστική, αλλά θρησκευτική πρακτική. Παράλληλα, η δομή του μαθήματος των θρησκευτικών άλλαξε, με ενσωμάτωση υλικού εκτός του βιβλίου, πολυμέσων, έργων τέχνης, κλπ. Ο προσηλυτισμός από ό,τι φαίνεται εκσυγχρονίζεται. Φυσικά οι παραπάνω παρεμβάσεις της εκκλησίας σε κοσμικό ζήτημα ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων σε όσους δεν επιθυμούν την ενσωμάτωση της εκκλησίας στον κρατικό μηχανισμό. Με επιστολή του στον υπουργό παιδείας Κώστα Γαβρόγλου, ο Γιάννης Αγγελάκας ζήτησε και με το δίκιο του να αποσυρθεί το τραγούδι των Τρύπες «Γιορτή», στην περίπτωση που εντάσσεται στη διδακτέα ύλη. Όπως δήλωσε: «Δεν θέλω να συμμετέχω σε εκπαιδευτικά πονήματα εάν αυτά χρειάζονται την έγκριση οποιουδήποτε ιερατείου. Ακόμα κι αν με εγκρίνουν αυτοί, δεν τους εγκρίνω εγώ γι’ αυτόν τον ρόλο». Το Υπουργείο Παιδείας απάντησε στις αντιδράσεις λέγοντας ότι οι συζητήσεις με την εκκλησία αφορούσαν τα προγράμματα σπουδών, και όχι το προτεινόμενο διδακτικό υλικό, και ότι όποιες προσθαφαιρέσεις ύλης γίνονται, που είναι κάτι σύνηθες, αποφασίζονται από το επιστημονικό προσωπικό του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ). Επίσης ενημερώνει ότι τα δύο τραγούδια είχαν ήδη αφαιρεθεί από το 2016, όταν και ξεκίνησαν οι διάλογοι μεταξύ της επιτροπής του ΙΕΠ και της επιτροπής της Εκκλησίας, ενώ το τρίτο, η «Συννεφούλα» ακόμα βρίσκεται στον οδηγό του Λυκείου για τον εκπαιδευτικό.

Μέσα από όλη αυτήν την αναταραχή για το θέμα του μαθήματος των θρησκευτικών, με παράδοξα έντονη ανάμειξη της Εκκλησίας, γεννάται το εξής εύλογο ερώτημα: Με ποια λογική αξιώνει η Εκκλησία να έχει λόγο για τα μαθήματα που διδάσκονται στο σχολείο;

Ως γνωστόν, η συνεργασία της εκκλησίας με την εκπαίδευση έχει βαθιές ρίζες στην Τουρκοκρατία και ακόμα παλαιότερα, στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Κοσμική εκπαίδευση με τη σημερινή έννοια τότε δεν υπήρχε, και όλα τα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα βρίσκονταν υπό την άμεση προστασία και έλεγχο της Εκκλησίας. Όμως το πρόβλημα της ανάμιξης της εκκλησίας σε εκπαιδευτικά ζητήματα στο σύγχρονο ελληνικό κράτος έχει πιο πρόσφατη αρχή. Μπορεί η βάση του να βρίσκεται αιώνες πριν, αλλά τα συγκεκριμένα γεγονότα που το διαμόρφωσαν όπως είναι σήμερα ξεκινούν από κινήσεις κατά την περίοδο της Κατοχής.

Όπως πάντοτε, έτσι και τότε η Εκκλησία διάλεξε την πιο σοφή και την πιο ασφαλή τακτική ώστε να επιβιώσει, τη συνεργασία δηλαδή με τον κατακτητή. Δείτε επίσης την επιστολή που έστειλαν τα γλειφτρόνια οι μοναχιοί του Αγίου Όρους στο Χίτλερ, μήπως και σώσουν το κωλαράκι τους. Η κατοχική κυβέρνηση και η Εκκλησία λοιπόν ανταγωνίζονταν για την εύνοια των Γερμανών, προκειμένου να κατοχυρώσουν την ισχύ τους. Και οι δύο θεσμοί θεωρούσαν την γερμανική κατοχή μια παρένθεση, η οποία στο μέλλον θα έφευγε και έτσι θα μπορούσαν να συνεχίσουν τη διακυβέρνηση του τόπου. Αντίθετα, η σχέση ιδίως της Εκκλησίας με τους Βούλγαρους ή τους Ιταλούς ήταν τεταμένη, αφού οι συγκεκριμένοι προσέβλεπαν σε μόνιμη διαμονή σε ελληνικά εδάφη και αφομοίωση πληθυσμών. Από ό,τι φαίνεται, η Εκκλησία ήταν πιο αποδεκτή. Ως θεσμός προσφιλής στο λαό, λειτουργούσε ως μεσάζοντας του τελευταίου με τους Γερμανούς κατακτητές. Μόνο προς το τέλος του πολέμου το 1944, οπότε, εν όψει της ήττας των Γερμανών, οι δεσμοί της με τους Γερμανούς άρχιζαν να διαρρηγνύονται, η Εκκλησία στράφηκε προς τους Άγγλους και την εξόριστη κυβέρνηση. Κατά τα Δεκεμβριανά, ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκινός γίνεται αντιβασιλέας και αναλαμβάνει τις συνεννοήσεις με τους Άγγλους και τις πολιτικές δυνάμεις μέχρι τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Η Ελλάδα και η Κύπρος με τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο είναι οι μόνες σύγχρονες Ευρωπαϊκές χώρες που τοποθέτησαν ιερωμένο στην πολιτική εξουσία. Στις επόμενες δεκαετίες και μέχρι τη Μεταπολίτευση, η Εκκλησία έπαιξε ενεργό ρόλο στην πολιτική, υποστηρίζοντας το κράτος των «εθνικοφρόνων» στη αντιμετώπιση του «κομουνιστικού κινδύνου».

Σύμφωνα λοιπόν με τον καταστατικό χάρτη της Εκκλησίας του 1943, η Ιερά Σύνοδος δικαιούται να προεγκρίνει τα θρησκευτικά εγχειρίδια των σχολείων καθώς και να προλαμβάνει την ετεροδιδασκαλία. Παρόλο που ο χάρτης αυτός αντικαταστάθηκε το 1977, και έκτοτε κανένα τέτοιο δικαίωμα/υποχρέωση δεν προβλέπεται, η Εκκλησία εξακολουθεί να εμμένει στη ρύθμιση της Κατοχής και την επικαλείται όταν διαφωνεί με την εκπαιδευτική ύλη.

Άρα τώρα γνωρίζετε γιατί η Εκκλησία επιθυμεί να καθορίζει τη διδακτέα ύλη στα σχολεία. Είχε κάποιες ευκαιρίες για θεοκρατία στο παρελθόν, αλλά τις έχασε. Η μόνη οριστική λύση σε αυτό το ζήτημα είναι ο πλήρης διαχωρισμός κράτους και Εκκλησίας. Εάν τότε η Εκκλησία θέλει να φτιάξει τα δικά της εκπαιδευτικά ιδρύματα να το κάνει, αλλά μόνο για τα μέλη της και με δικοί τους χρηματοδότηση.

Σήμερα, Τετάρτη 26 Οκτωβρίου, είναι η εορτή του πολυούχου της Θεσσαλονίκης Αγίου Δημητρίου, άρα εδώ στη Θεσσαλονίκη η ημέρα αυτή είναι αργεία και κλείνουν όλα. Λίγο άβολο στη μέση της εβδομάδας, όμως έτσι γίνεται στο ελληνικό κράτος. Όλοι γνωρίζουμε την ιστορία του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος έζησε στη Θεσσαλονίκη στα Ρωμαϊκά χρόνια. Αυτό που δεν ξέρει σχεδόν κανείς είναι ότι ό πραγματικός «Άγιος Δημήτριος» δεν είχε καμία σχέση με τη Θεσσαλονίκη, και ίσως και να μην την επισκέφθηκε ποτέ. Όπως και με πολλούς άλλους χριστιανικούς αγίους, το πρόσωπό του κατασκευάστηκε μεταθάνατον. Το άρθρο από το ιστολόγιο του Στέλιου Φραγκόπουλου θα σας λύσει της νεοδημιουργηθήσες απορέις.

Πηγή:
sfrang2

27 October 2014
Κατασκευή αγίων για να ζεσταθεί το παγκάρι…
dimitrios
Από την ιστορική βιβλιογραφία (Cyril Mango, Bautz Kirchenlexikon κ.ά.) προκύπτουν τα ακόλουθα για τον λεγόμενο «άγιο» Δημήτριο: Ήταν μία ακόμα ομιχλώδης εκκλησιαστική προσωπικότητα με αμφισβητούμενη ιστορική παρουσία. Υποτίθεται πως έπεσε θύμα διωγμού την εποχή του Διοκλητιανού ή του Μαξιμίνου Β’ Ντάια. Ήταν γιος εύπορης ρωμαϊκής οικογένειας και αρχικά δεν είχε καμιά σχέση με τη Θεσσαλονίκη αλλά με το Σίρμιο, την πόλη Μητροβίτσα της σημερινής Σερβίας. Πρώτα γραπτά με το όνομά του εμφανίζονται το 10ο αιώνα μ.Χ., έξι αιώνες μετά τον θρυλούμενο βίαιο θάνατό του. Τυχόν προγενέστερα, αν υπήρξαν, ίσως να είχαν καταστραφεί κατά τις εικονομαχίες…
Περί το έτος 442 η πρωτεύουσα του Ιλλυρικού μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, γιατί κατέλαβαν «βάρβαροι» το Σίρμιο. Έτσι μετανάστευσε και η λατρεία του Δημητρίου, ο οποίος έγινε πλέον Θεσσαλονικιός με εκκλησία προς τιμήν του κ.λπ. — περίπου όπως μεταφέρθηκε η Παναγία Σουμελά από τον Πόντο στο ελλαδικό Βέρμιο.  
Με τον καιρό αποκρύφτηκε και ξεχάστηκε η απουσία λειψάνων τού «αγίου», αφού τον 7ο αι. δεν είχαν ανακαλυφτεί ακόμη. Κάποια εποχή εμφανίστηκε όμως ένας τάφος, ο οποίος κατασκευάστηκε με ένα σύστημα σωλήνων ώστε να τροφοδοτείται και να αναβλύζει απ’ αυτόν μύρο. Με αυτό τον τρόπο απέκτησε ο μετανάστης «άγιος» τον επίζηλο μεταξύ αγίων τίτλο του μυροβλήτη.
Αφού μεταμορφώθηκε από τους αγιογράφους από κατσαρομάλλη διάκο σε στρατιωτικό, ο Δημήτριος αξιοποιήθηκε επανειλημμένα για την υπεράσπιση της «αγαπημένης πόλης του», την οποία δεν είχε γνωρίσει μάλλον αλλά τον είχαν μετακομίσει οι κληρικοί. Δεν είναι καθόλου περίεργο ότι στις εικονογραφήσεις ο στρατιωτικός πλέον άγιος λογχίζει από το άλογο έναν πεζοπόρο Έλληνα πολεμιστή…

Το σχολικό βιβλίο Ιστορίας αναφέρει ότι σε μια πολιορκία της Θεσ/νίκης από τους Σέρβους, ο «άγιος» κατατρόπωσε τους -επίσης χριστιανούς ορθοδόξους- εχθρούς, έλυσε την πολιορκία και έσωσε την πόλη. Χωρίς να το έχω ψάξει, είμαι βέβαιος ότι οι Σέρβοι θα έχουν άλλους εθνικούς θεούς, οι οποίοι υποστηρίζουν τον λαό τους σε πολεμικές διενέξεις — περίπου όπως στον τρωικό πόλεμο που οι θεοί ήταν μοιρασμένοι, άλλοι θεοί υποστήριζαν τους Τρώες και άλλοι τους Αχαιούς…
483px-%CE%9B%CE%BF%CE%B3%CF%8C…
Το 1207 εκατοντάδες χρόνια μετά το θάνατό του, σκότωσε ο Δημήτριος έξω από τα τείχη της Θεσ/νίκης τον τσάρο των Βουλγάρων Καλογιάννη-Iωαννίτση, ο οποίος ήταν κι αυτός χριστιανός και ορθόδοξος. Στην πραγματικότητα ο Καλογιάννης δολοφονήθηκε στον ύπνο του από ένα Κουμάνο αξιωματικό λόγω προσωπικών αντιδικιών. Ποιος απαγορεύει όμως να πήρε ο ίδιος ο «άγιος» τη μορφή του αξιωματικού και να εκτέλεσε το θεάρεστο έργο;; Ουδείς!
Η μορφή του Δημήτριου χρησιμοποιείται ως σήμα για το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Εννοείται, ο «άγιος» δεν έχει καμιά σχέση, ούτε με τον Αριστοτέλη, ούτε με τις επιστήμες και τα γράμματα…

Το τελευταίο να λέγεται. Έχουμε ένα ακόμα χριστιανικό ψέμα λοιπόν, και το χειρότερο είναι ότι οι σημερινοί παπάδες εξακολουθούν να εξαπατούν τους μωρόπιστους για το δήθεν μύρο που αναβλύζει θαυματουργά ο τάφος του αγίου, ενώ είναι γνωσ΄το από παλιά ότι το μύρο παρέχεται από σύστημα σωληνώσεων, κάτι που παλαιότερα πολλοί δεν απέκρυπταν. Ακούστε την απόδειξη από έναν καθηγητή της θεολογικής.

Και να μην ξεχνάμε επίσης, ότι ο Άγιος Δημήτριος, ως στρατιωτικός άγιος, εικονίζεται συνήθως να σκοτώνει έναν άνθρωπο, ο οποίος δεν είναι ο Λιαίος όπως λανθασμε΄να λέγεται (εκείνο τον σκότωσε ο μαθητής του ο Νέστορας), αλλά πιθανότατα ο τσάρος των Βουλγάρων, αν και η ταυτότητά του δεν είναι πλήρως εξακριβωμένη και μπορούν να δοθούν περαιτέρω ερμηνείες, π.χ. ότι είναι ένας ειδωλολάτρης/Έλληνας στρατιώτης συμβολικά. Με αυτό το θέαμα λοιπόν αυνανίζονται πνευματικά οι πιστοί και σέρνουν και τα παιδάκια τους να προσκηνήσουν και να απορροφήσουν λίγο ΄μίσος. Και μετά εξανίστανται για τις βίαιες σκηνές που προβάλλουν τα σύγχρονα σατανικά μμε!
Και τέλος να αναφέρω ότι το όνομα «Δημήτριος» προέρχεται από τη θεά Δήμητρα όπως ο «Απολλώνιος» από τον Απόλλωνα. Στην Ελληνιστική περίοδο ήταν κοινό να βάζουν ονόματα προς τιμήν κάποιου ελληνικού θεού. Οπότε το όνομα είναι στην πραγματικότητα ελληνικότατο, παρόλο που το οικειοποιήθηκαν οι χριστιανοί και σήμερα σχεδόν ξεχάσαμε τις ρίζες του.

Κάθε Αύγουστο, στο χωριό Μαρκόπουλο της νότιας Κεφαλονιάς, συμβαίνει το εξής ανεξήγητο φαινόμενο. Από τις 6 έως τις 15 Αυγούστου, στην περιοχή της εκκλησίας της Παναγίας της Λαγγουβάρδας εμφανίζονται φίδια, γι’αυτό και λέγεται και Παναγία Φιδούσα ή Φιδιώτισσα. Η εκκλησία είναι χτισμένη στο βάθος μιας κοιλάδας σε μια κατάφυτη ρεματιά, και τα φίδια εμφανίζονται κυρίως στην περιοχή του καμπαναριού. Οι κάτοικοι της περιοχής κάθε χρόνο με φανάρια τα ψάχνουν, και τα φέρνουν στην εκκλησία. Αρχικά είναι λιγοστά, αλλά στην παραμονή του Δεκαπενταυγούστου πληθαίνουν αρκετά. Είναι γκρίζα, μέχρι περίπου ένα μέτρο, με σταυρό στο κεφάλι και στο άκρο της γλώσσας, σπινθηροβόλο βλέμμα και βελούδινο δέρμα. Τα φίδια, παρά το αβυσσαλέο μίσος που τρέφουν για τους ανθρώπους, είναι ήρεμα και πειθήνια, σαν αρνάκια. Σκαρφαλώνουν στα στασίδια, στις εικόνες, στο τέμπλο, στα ιερά σκεύη, κινούνται σε όλη την εκκλησία, ανεβαίνουν πάνω στους πιστούς και συχνά οι πιστοί τα πιάνουν και τα βάζουν πάνω τους, χωρίς κανένα πρόβλημα. Και μετά τις 15 του Αυγούστου, τα φίδια φεύγουν ή επιστρέφονται στις φωλιές τους, στις πέτρες του καμπαναριού. Και όσο ξαφνικά εμφανίστηκαν, τόσο ξαφνικά εξαφανίζονται, και δεν έχει βρεθεί ικανοποιητική εξήγηση γι’αυτό το γεγονός. Όσοι επιχείρησαν να βάλουν ένα τέτοιο φίδι σε μπουκάλι για να το κρατήσουν, αυτό εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος μετά τις 40 ημέρες, αν και οι βλαπτικές ενέργειες προς τα φίδια θεωρούνται μεγάλο κακό. Ακόμα και αμαξάδες που πάτησαν στο δρόμο τους τέτοια φίδια είδαν την Παναγία σε όνειρο, η οποία τους τα ζητούσε. Επιπλέον, Γερμανοί φυσιοδίφες που μελέτησαν αυτά τα φίδια δε μπόρεσαν να τα κατατάξουν σε κανένα γνωστό είδος ή οικογένεια. Είναι πραγματικά κάτι το υπερκόσμιο, κάτι που μας θυμίζει τη συνεχή αγαθοεργή παρουσία της Παναγίας στη ζωή μας. Βοήθειά μας.

Το θαύμα χάρη στο οποίο χτίστηκε η εκκλησία έγινε πριν πολλά, πολλά χρόνια. Μια μέρα, οι κάτοικοι του Μαρκόπουλου είδαν μια φωτιά ψηλά στο δάσος, και θορυβήθηκαν επειδή ανησύχησαν ότι θα εξελισσόταν σε πυρκαγιά που θα μπορούσε να κάψει το δάσος και το χωριό. Έτσι ανηφόρησαν προς το βουνό. Εκεί αντίκρισαν ένα ψηλό δέντρο, ένα σχίνο, όλο καμένο ως τη ρίζα, και στη ρίζα του ακουμπησμένη την εικόνα της Παναγιάς, εντελώς άθικτη από τις φλόγες. Συγκινημένοι οι κάτοικοι, αφού προσκύνησαν την εικόνα, την μετέφεραν στην εκκλησία του χωριού, για να έχουν και οι υπόλοιποι την ευκαιρία να την προσκυνήσουν. Το επόμενο πρωί όμως, και ενώ οι πιστοί πλήθαιναν, η εικόνα έλειπε. Την έψαξαν μήπως κάποιος την είχε κλέψει και βρισκόταν κάπου στο χωριό, αλλά τίποτα. Τελικά βρέθηκε στη ρίζα του καμένου δέντρου, από όπου μεταφέρθηκε ξανά στην εκκλησία, όπου και κλειδώθηκε. Όμως η εικόνα πάντοτε εξαφανιζόταν και εμφανιζόταν στη ρίζα του καμένου δέντρου, κι αυτό έγινε για τρισεκατομμύρια φορές. Τελικά οι κάτοικοι του χωριού θεώρησαν το γεγονός θέλημα της Παναγίας η εικόνα να βρίσκεται σε εκείνη τη θέση, κι έχτισαν εκκλησία κοντά στο σημείο, όπου τοποθέτησαν την εικόνα. Αργότερα στην περιοχή χτίστηκε γυναικεία μονή, τις οποίας οι μοναχές φρόντιζαν την εικόνα. Όταν μια φορά πειρατές απειλούσαν να λεηλατήσουν τη μονή, οι μοναχές προσευχήθηκαν στην παναγία, και ευθύς η μονή ζώστηκε από φίδια, τρέποντας τους φοβισμένους πειρατές σε φυγή. Από τότε και κάθε χρόνο, τα φίδια εμφανίζονται κάθε Δεκαπενταύγουστο στην εκκλησία, και προμηνύουν μια καλή χρονιά. Μόνο δυο φορές δεν εμφανίστηκαν, το 1940 και το 1956, χρονιές που το νησί πλήγηκε από σεισμούς, ενώ το 1940 επίσης η Ελλάδα δοκιμάστηκε από τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Επίσης εμφανίστηκαν και το 1924, όταν ανέκυψε το ζήτημα της χρήσης του νέου ημερολογίου. Τα φίδια εμφανίστηκαν στις νέες ημερομηνίες, λύνοντας το θέμα. Περισσότερα για το φαινόμενο μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ.

Τι έγινε, ρε Μπόλκο, τρελάθηκες; Στράφηκες στον τοτεμισμό και δεν το ξέρουμε; Περιμένετε, μη βγάζετε τόσο γρήγορα συμπεράσματα! Σαφώς και δεν τρελάθηκα. Όλα τα παραπάνω μπορούν να χαρακτηριστούν με τον πιο ευγενικό τρόπο μυθεύματα ή μπαρούφες, και με το λιγότερο ευγενικό πίπες σκαλιστές ή κάτι χειρότερο.

Το μόνο πραγματικό απ’όλη την ιστορία είναι το φίδι, το οποίο φυσικά ανήκει σε πραγματικό και ευρέως διαδεδομένο είδος. Είναι το αγιόφιδο, με επιστημονική ονομασία Telescopus Fallax, διεθνώς γνωστό ως γατόφιδο (Cat snake). Και, παρά τους αντιευρωπαϊκούς ισχυρισμούς για το αντίθετο, το φίδι πρωτοπεριγράφηκε ως Tarbophis fallax από τον όλως τυχαίως Γερμανό Friedrich Ludvig Fleischman το 1831, και ταξινομείται στην οικογένεια των κολουβριδών (Colubridae), στην οποία τα περισσότερα είδη φιδιών, και όλα τα ελληνικά εκτός από τις οχιές, το βόα της άμμου και τον τυφλίνο. Είναι κοινό είδος που απαντά σύμφωνα με το Herpetofauna.gr, σε σχεδόν όλη την Ελλάδα (Ηπειρωτική Ελλάδα, Πελοπόννησος, Εύβοια, Κρήτη, Λέσβος, Χίος, Ρόδος, Σύμη, Σάμος, Ικαρία, Κάρπαθος, Κύθηρα, Αντικύθηρα, Μήλος, Πολύαιγος, Άνδρος, Σύρος, Τήνος, Μύκονος, Κέα, Σαντορίνη, Χριστιανή, Δήλος, Σέριφος, Κίμωλος, Πάρος, Αντίπαρος, Τούρλο, Αμοργός, Κάσος, Κάλυμνος, Κουφονήσι, Κέρκυρα, Κεφαλονιά, Ζάκυνθος, Στροφάδες, Αίγινα, Αγκίστρι, Σπέτσες, πιθανόν και σε άλλα νησιά). Στην Ελλάδα απαντά το φερώνυμο υποείδος (Telescopus fallax fallax), αλλά απαντούν και μερικά μικροενδημικά υποείδη: (Telescopus fallax intermedius στα Αντικύθηρα, T. f. multisquamatus στο Κουφονήσι της Κρήτης, T. f. palidus Στην Κρήτη, στη Γαύδο, στην Ελάσα, στην Χριστιανή, στη Σαντορίνη και στην Κάσο. Εκτός από την Ελλάδα, απαντά επίσης στην Κύπρο, στην Αλβανία, στην ΠΓΔΜ, στη νότια Βουλγαρία, στην Κροατία, στην παράκτια Σλοβενία συμπεριλαμβανομένων και μερικών αδριατικών νησιών, στην Ερζεγοβίνη, στο Μαυροβούνιο, στην Ιταλία, στη Μάλτα, στην Τουρκία, στη Συρία, στο Λίβανο, στο Ισραήλ, στο Ιράκ, στο Ιράν, στη νότια Ρωσία στην περιοχή του Νταγκεστάν στον Καύκασο, στην Αρμενία, στη Γεωργία και στο Αζερμπαϊτζάν. Οπότε πρόκειται για ένα κοινό είδος. Το φίδι έχει μήκος περίπου ενός μέτρου, συχνά είναι μικρότερο, ενώ σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να φτάσει μέχρι τα 1,3 μέτρα. Το κεφάλι του είναι πιεσμένο με μάτια που έχουν κάθετες κόρες σαν της γάτας και σαν τις περισσότερες οχιές, οι οποίες διαστέλλονται σε στρογγυλό σχήμα σε συνθήκες χαμηλού φωτός. Το χρώμα του είναι μπεζ/γκρι/καστανό με σκούρες καφέ κηλίδες στη ράχη και μικρότερες στα πλευρά, ενώ οι γραμμές και οι κηλίδες στο κεφάλι του ίσως να μοιάζουν με σταυρό. Όσο για την άκρη της γλώσσας, είναι διχαλωτή όπως σε όλα τα φίδια. Όπως όλοι οι κολουβρίδες, το φίδι αυτό είναι ημερόβιο στις ψυχρότερες εποχές, και γίνεται νυκτόβιο σε θερμό καιρό. Ζει σε πετρώδη μέρη, σε φρύγανα, σε καλλιέργειες, αλλά και σε κήπους, τοίχους και ερείπια σε κατοικημένες περιοχές. Είναι κυρίως εδαφόβιο είδος, αλλά έχει και αναρριχητικές ικανότητες. Η διατροφή του αποτελείτε κυρίως από σαύρες, αλλά τρώει και μικρά θηλαστικά και νεοσσούς πουλιών. Το όνομα του γένους του, τηλέσκοπος, το πήρε από την τάση του να σηκώνει το μπροστινό μέρος του σώματός του ψηλά για να παρακολουθήσει το περιβάλλον του. Παρά τη μεγάλη του εξάπλωση, θεωρείται κρυπτικό είδος που δύσκολα το συναντά κανείς. Το θηλυκό γεννά 5-9 αυγά που εκκολάπτονται στα μέσα Αυγούστου. Επιπλέον, το είδος είναι δηλητηριώδες. Δηλαδή οι χιλιάδες πιστών κρατούν εν αγνοία τους ένα δηλητηριώδες φίδι. Αυτή η περίπτωση είναι ένα καλό παράδειγμα της μη αναγκαίας συνύπαρξης του δηλητηρίου και του κινδύνου σε ένα φίδι, γιατί οι περισσότεροι πανικοβάλλονται μόλις ακούνε δηλητηριώδες. Όπως όλοι οι ιοβόλοι κολουβρίδες, είναι οπισθόγλυφο, δηλαδή φέρει τα ιοβόλα του δόντια στο πίσω μέρος της άνω γνάθου, και ως εκ τούτου η έγχυση δηλητηρίου στον άνθρωπο με ένα δάγκωμα είναι πολύ δύσκολη. Επίσης το σύστημα έγχυσης του δηλητηρίου είναι πολύ πρωτόγονο στα οπισθόγλυφα, με το φίδι να χρειάζεται αρκετά λεπτά μέχρι να εγχύσει ικανή ποσότητα δηλητηρίου, το οποίο άλλωστε είναι πολύ ασθενές στο συγκεκριμένο είδος, και πιθανότατα επηρεάζει ελάχιστα ή και καθόλου τον άνθρωπο. Αυτά τα φίδια δεν είναι συσφιγκτήρες, αλά πιάνουν το θήραμα με τα σαγόνια τους και προσπαθούν να το κατευθύνουν προς τα πίσω. Όταν το φτάσουν εκεί, το καρφώνουν με τα ιοβόλα δόντια τους και μόλις ακινητοποιηθεί το καταπίνουν. Αυτή η κρυφή παρουσία δηλητηρίου έδωσε στο φίδι το όνομα του είδους του, fallax, δηλαδή απατηλός στα λατινικά. Όταν αυτό το φίδι απειληθεί, μπορεί να κάνει επίδειξη απειλλής ή να συρίξει, αλλά πολύ σπάνια θα δαγκώσει. Περισσότερα για αυτό το φίδι μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εδώ και εδώ.

Και αυτό είναι ένα βίντεο με το φίδι στο φυσικό του περιβάλλον από το herpetofauna.gr.

Είναι επομένως ολοφάνερο ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ακόμα μια παράλογη θρησκευτική δοξασία με δυσοσμία απάτης από το παπαδαριό, όπως και με τα διάφορα άλλα θαύματα. Το φίδι, όχι μόνο δεν εμφανίζεται μόνο εκείνες τις μέρες, αλλά είναι ένα από τα κοινότερα φίδια της Ελλάδας κι άλλων περιοχών όπου ζει, αν και δυσεύρετο. Είναι ένας κοινός κολουβρίδης κι εκτός αυτού, είναι και δηλητηριώδες, αν και ακίνδυνο. Όσο για το σχήμα του σταυρού, παρειδωλία λέγεται η τάση του ανθρώπινου εγκεφάλου να δημιουργεί εικόνες με σημασία από ασαφή σχήματα, ιδίως σε αισθητηριακά δύσκολες συνθήκες, όπως στο ημίφως. Είναι πολύ εύκολο κάποιος πιστός υποσυνείδητα να δει στις γραμμές του κεφαλιού του φιδιού ένα σταυρό, ή μέσα στο ημίφως της εκκλησίας, με το συνεχές τρεμόπεγμα των κεριών, να δει τη διχαλωτή γλώσσα ως σταυρό. Και όσο για τη μη επιθετικότητα των φιδιών, αυτό δεν είναι κανένα θαύμα. Καταρχάς, τα φίδια δεν είναι εξορισμού επιθετικά. Πολλά είδη είναι αρκετά ήρεμα, ακόμα κι αν μόλις έχουν πιαστεί από το φυσικό τους περιβάλλον. Και σίγουρα το έντονο στρες της σύλληψης, της μεταφοράς, του πολύ κόσμου και του λιβανιού αναμφίβολα θα κάμπτουν κάθε προσπάθεια άμυνας.

Και τώρα, ας πάμε να αναλύσουμε την ιστορία. Πρώτα όμως θα πρέπει να εξηγήσουμε τα ονόματα. Η Παναγία του Μαρκόπουλου λέγεται και Λαγγουβάρα ή Λαγγουβάρδα, που αναμφίβολα προέρχεται από τους Λογγοβάρδους ή Λομβαρδούς, γερμανικό φύλο που εγκαταστάθηκε στην Ιταλία τον 6ο αι. μ.Χ. Το νησί της Κεφαλονιάς είχε επαφές με τους Λογγοβάρδους σε διάφορες φάσεις της ιστορίας του. Τον 7ο αι. τα Επτάνησα, μαζί με την Ιταλία ανήκαν στο 11 θέμα του Βυζαντινού κράτους που ονομαζόταν θέμα της Λογγοβαρδίας. Οι διοικητές του νησιού τότε είχαν τον τίτλο «Στρατηγός Κεφαλληνίας και Λογγοβαρδίας». Επίσης, στο τέλος του 8ου αι., οι Λογγοββάρδοι έκαναν επιδρομή στην Κεφαλονιά και την κατέκτησαν. Ο απόηχος της επιρροής των Λομβαρδών παραμένει έως σήμερα, αφού το επώνυμο Λοβέρδος, κοινό στο νησί, είναι παραφθορά του Λομβαρδός. Τέλος η τρίτη ερμηνεία είναι και η πλέον ευφάνταστη, προϊόν νεοελληνικού χωριατισμού και ανώριμου βαλκανικού εθνικισμού, ο οποίος υποδηλώνει σωρεία συμπλεγμάτων κατωτερότητας. Στο Καθαρτήριο του Δάντη, ο γνωστός περιηγητής Μάρκο Πόλο περιγράφεται ως Λομβαρδός. Ορισμένοι Μαρκοπουλιώτες πιστεύουν ότι το Μαρκόπουλο ήταν η πατρίδα του Μάρκο Πόλο! Φυσικά το Μαρκόπουλο δεν έχει καμία σχέση με τον εξερευνητή, αφού, εκτός των άλλων, συνοικίστηκε μόλις το 1450 από Αλβανούς στρατιώτες όπως και τα γειτονικά χωριά, και ίσως έχει σχέση με το Μαρκόπουλο της Αττικής, ενώ από την άλλη ο Μάρκο Πόλο γεννήθηκε περίπου το 1254 στη Βενετία και πέθανε στις 8 Ιανουαρίου του 1324 στην ίδια πόλη. Άλλοι ισχυρίζονται πως ο Μάρκο Πόλο ήταν πατρινός, με το επίθετο Μαρκόπουλος! Στην πραγματικότητα το «Πόλο» σημαίνει Παύλος στα ενετικά και ουδεμία σχέση έχει με την κατάληξη «-όπουλος». Επειδή απλώς υπάρχει μια μικρή ασάφεια σχετικά με το πότε και πού ακριβώς γεννήθηκε, άρχισαν να δημιουργούνται τέτοιες ιστορίες. Είναι σχεδόν σίγουρο ωστόσο ότι γεννήθηκε στη Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας. Θεωρώ την πρώτη ερμηνεία ως πιθανότερη, δηλαδή η περιοχή κι έπειτα η εκκλησία και η εικόνα να πήραν το όνομά τους από τότε που η Κεφαλονιά βρισκόταν στην ίδια διοικητική διαίρεση με τη Λομβαρδία κατά τους βυζαντινούς χρόνους.

Και τώρα ας πάμε στα καλύτερα, την ανάλυση του ίδιου του θαύματος. Όπως και σε πολλές θείες αποκαλύψεις, έτσι κι εδώ η φωτιά παίζει σημαίνοντα ρόλο. Από τότε που ο άνθρωπος ανακάλυψε τη φωτιά έως σήμερα, δε σταμάτησε να την φοβάται. Δεν ήξερε ότι είναι απλώς η χημική αντίδραση του οξυγόνου με τα εύφλεκτα υλικά. Η φωτιά φανερωνόταν από τα αποτελέσματά της (φως, θερμότητα, καπνός, στάχτη), και είχε την τρομακτική δύναμη να κατακάψει τα πάντα, η ουσία της όμως ήταν άπιαστη και μη κατανοητή. Δεν ήταν κάτι το υλικό, κάτι το στερεό, κάτι του γνωστού φυσικού κόσμου. Είχε κάτι το υπερκόσμιο. Έτσι το πιο λογικό ήταν οι θείες αποκαλύψεις να συνοδεύονται με την παρουσία της φωτιάς, και συχνά αφύσικης φωτιάς, που είτε δεν καίει είτε καίει επιλεκτικά, όπως για παράδειγμα η Φλεγόμενη Βάτος που συνάντησε ο Μωυσής στην έρημο, μέσα από την οποία αποκαλύφθηκε ο Θεός. Έτσι κι εδώ, ο Θεός ή η Παναγία αποκαλύπτονται με φωτιά σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Το δεύτερο στοιχείο είναι κάτι το κοινότοπο στα θαύματα της Παναγίας σε εικονολατρικές εκδοχές του χριστιανισμού, άφησε την εικόνα της. Μια καινούργια, εντελώς άκαυτη εικόνα. Συνήθως όπου θέλει η Παναγία να της χτιστεί εκκλησία αφήνει και μια εικόνα, και δεν επιτρέπει αυτή να μετακινείται αλλού. Έτσι κι εδώ, μόλις πήγαν την εικόνα στο χωριό, αυτή μετέβη και πάλι στο σημείο που την βρήκαν. Και μόλις την κλείδωσαν, αυτή ξαναδιακτινιζόταν εκεί, άλλοι λένε για τρεις, άλλοι για… τρισεκατομμύρια φορές! Έπειτα, όπως συνήθως γίνεται, στο σημείο εκείνο χτίστηκε εκκλησία, και τοποθετήθηκε η εικόνα εκεί μέσα. Προφανώς η Παναγία θεώρησε την εκκλησία ασφαλέστερη και δε διαμαρτυρήθηκε για να ξαναπάει την εικόνα στο καμένο δέντρο. Έπειτα δίπλα χτίστηκε γυναικείο μοναστήρι, για το οποίο δεν υπάρχει κάποια απόδειξη ότι υπήρξε ποτέ. Όταν το απείλησαν οι πειρατές, οι μοναχές προσευχήθηκαν στην Παναγία κι αυτή, όπως πάντα, έκανε το θαύμα της, και έφερε φίδια να κυκλώσουν το μοναστήρι. Δεν είναι τυχαία η σύνδεση άγαμων γυναικών με φίδια, μιας και τα φίδια είναι το κατεξοχήν αρσενικό ή φαλλικό σύμβολο στις αβρααμικές θρησκείες. Μπορεί να συμβολίζουν τους καταπιεσμένους πόθους των γυναικών. Σύμφωνα όμως με μια άλλη, λιγότερο δημοφιλή εκδοχή, η Παναγία μεταμόρφωσε τις μοναχές σε φίδια για να τις σώσει, κι αυτές κρύφτηκαν στο καμπαναριό. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.

Το έθιμο ίσως όμως να έχει πολύ αρχαιότερες ρίζες, σε παλιά οφιολατρικά μυστήρια, και ύστερα μόνο να καλύφθηκε με στοιχεία χριστιανισμού. Είναι γνωστό ότι τα φίδια, εξαιτίας των μοναδικών χαρακτηριστικών και ιδιοτήτων τους, πρωτοστατούσαν σε πολλές αρχαίες τελετές. Οφιολατρική θεωρείται ότι ήταν η προελληνική θρησκεία, και η μεταγενέστερη ελληνική θρησκεία δανείστηκε κατά τόπους αρκετά τέτοια στοιχεία και έθιμα. Οφιολατρεία επίσης συναντούμε σε θρησκείες της Μέσης Ανατολής, σε αρχαίες Αιγυπτιακές τελετουργίες, σε ορισμένες γνωστικές σέχτες, στον ινδουισμό, στο βουδισμό, και σε σχεδόν όλο τον κόσμο. Τα φίδια, με το ασυνήθιστο για ζώο σώμα τους και τον σχεδόν απόκοσμο τρόπο κίνησής τους, συχνά εντάσσονταν σε τέτοιες λατρείες, όπου είτε βρίσκονταν στον έλεγχο του ιεροφάντη, είτε στα χέρια και στο σώμα των πιστών, ή περιφέρονταν στο χώρο. Πιθανότατα πρόκειται για κάποιο παλιότερο τοπικό έθιμο που αργότερα ενσωματώθηκε στο χριστιανισμό.

Σήμερα φυσικά ο κόσμος στην Κεφαλονιά δεν αντιμετωπίζει με τόση θρησκοληψία τα φίδια, τα οποία έχουν γίνει πια μεγάλος πόλος έλξης τουριστών. Παρόλα αυτά, πολλοί άνθρωποι ακόμα έχουν την λανθασμένη εντύπωση ότι τα φίδια αυτά σχεδόν θαυματουργά εμφανίζονται εκείνες τις μέρες και μετά εξαφανίζονται, και ότι είναι ασυνήθιστα ήμερα. Στην πραγματικότητα, είναι όλο το χρόνο εκεί, και αλλού. Απλώς μόνο τότε τα ψάχνουν.

Από:
εδώ.

Ο Τωβίτ και ο ερωτύλος δαίμων Ασμοδαίος – Διασκεδαστική, ατόφια δεισιδαιμονία στη Βίβλο!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΙΑ ΚΩΜΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΞΟΡΚΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΜΑΓΙΚΩΝ ΙΑΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΗ ΒΙΒΛΟ! –ΑΠ’ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Μ. ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ «ΤΟ ΘΕΑΤΡO ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ»
Ο Τωβίτ και ο ερωτύλος δαίμων Ασμοδαίος! – Διασκεδαστική, ατόφια δεισιδαιμονία στη Βίβλο!  
Του Μ. Καλόπουλου   
Στην εγκεκριμένη απ’ την ιερά σύνοδο της Ελλάδος Βίβλο[1]  και στο βιβλίο του Τωβίτ, ενός Ιουδαίου της διασποράς, διαβάζουμε την εξής παράξενη, αλλά εντελώς «θεόπνευστη» ιστορία: Ένας Εβραίος ονόματι Ραγουήλ, ζούσε στην πόλη Ραγούς της Μηδίας και είχε μια κόρη που την έλεγαν Σάρα. Την άτυχη αυτή κόρη, έλεγαν πως: «την αγαπούσε ένας δαίμονας που έβλαπτε μόνο εκείνους που (ερωτικά) την πλησίαζαν» Τωβίτ 6.15.
Η δύστυχη κόρη: «είχε παντρευτεί εφτά άνδρες, αλλά ο Ασμοδαίος (όπως λεγόταν) το πονηρό δαιμόνιο, σκότωσε και τους εφτά που πλάγιασαν μαζί της». Οι δικοί της, εξαιρετικά στενοχωρημένοι, στην αρχή χωρίς να γνωρίζουν την ύπαρξη του δαίμονα, κατηγορούσαν την κόρη για το τραγικό τέλος των ανδρών της, λέγοντας: «Δεν καταλαβαίνεις ότι πνίγεις τους άνδρες σου». Τωβίτ 3.7-9. Η κοπέλα πικραμένη, πήρε την απόφαση να πεθάνει. Μέχρι που στην ζωή της εμφανίστηκε ένας ακόμα υποψήφιος γαμπρός, αυτή τη φορά, ο συγγενής της Τωβίας, ο γιος του Τωβίτ.
Ο Τωβίας ήταν Εβραίος απ’ την Γαλιλαία, που είχε έρθει στα μέρη τους, από την μακρινή Νινευή της Ασσυρίας, όπου ζούσε με τον πατέρα του Τωβίτ[2]  από τότε που ο Ασσύριος Σεναχηρείμ, τους είχε φέρει αιχμάλωτους από την Σαμάρεια της Παλαιστίνης. Είχε κάνει όλο αυτό το ταξίδι, για να ζητήσει κατ’ εντολή του πατέρα του, κάποιο παλιό χρέος, απ’ τον πατέρα της δαιμονο-παθούς κόρης. Στην διάρκεια όμως του ταξιδιού, βρέθηκε και συνταξίδεψε μαζί του, ένας παράξενος συνοδοιπόρος, ο Αζαρίας, που όμως, χωρίς ο Τωβίας, ο ήρωας μας να το γνωρίζει, επρόκειτο για τον ενσαρκωθέντα… αρχάγγελο Ραφαήλ!
Ο αρχάγγελος λοιπόν Ραφαήλ, ως άνθρωπος, με τ’ όνομα Αζαρίας, είχε αποστολή του να βοηθήσει τον νεαρό Τωβία, στην επικείμενη μάχη του με τον ερωτομανή δαίμονα. Έτσι, όταν κάποτε έφτασαν στον ποταμό Τίγρη της Μεσοποταμίας: «κατέβηκε ο Τωβίας στην όχθη να πλένει τα πόδια του, τότε ένα μεγάλο ψάρι πήδηξε και θέλησε να τον καταπιεί.(!) Ο άγγελος (Ραφαήλ ή Αζαρίας) του είπε: πιάσ’ το. Ο νεαρός (Τωβίας) έπιασε το ψάρι και το έβγαλε στην ξηρά. Τότε ο άγγελος του είπε: Άνοιξε το ψάρι και βγάλε του την καρδιά, το συκώτι και την χολή και φύλαξέ τα καλά. Ο Τωβίας έκανε όπως του είπε ο άγγελος, μετά έψησαν το (υπόλοιπο) ψάρι και το έφαγαν». Τωβίτ 6.5.
Μυστήριο παραμένει το πώς , ο ήρωας μας κατάφερε να βγάλει εντελώς μόνος του έξω από το νερό, ένα τόσο μεγάλο ψάρι, που ήταν ικανό να τον καταπιεί! Αλλά, και το πώς κατάφεραν να φάνε μόνοι τους ένα τόσο μεγάλο ψάρι! Βέβαια, αν θυμηθούμε, ότι τρεις άγγελοι έφαγαν ένα ολόκληρο μοσχάρι, όταν επισκέφθηκαν τον Αβραάμ, (Γεν.18.8) συμπεραίνουμε πως όταν οι άγγελοι πεζοπορούν, νοιώθουν ακόρεστη πείνα!
«Αργότερα καθ’ οδόν, ρώτησε ο Τωβίας τον άγγελο: αδελφέ μου Αζαρία, τι τα θέλουμε (γιατί φυλάξαμε) την καρδιά, το συκώτι και την χολή του ψαριού; Εκείνος του απάντησε: (ακολουθεί βιβλική συνταγή εξορκισμού!). Εάν κάποιον άνθρωπο ή γυναίκα (προσοχή… ο γελοίος διαχωρισμός μεταξη ανθρώπου και γυναικός δεν είναι δικός μου![3] ) Ο΄: τον ενοχλεί ένας δαίμονας ή πνεύμα πονηρό (ποιά άραγε η διαφορά;) πρέπει κάποιος να κάψει (Ο΄ να καπνίσει, να λιβανίσει) μπροστά του, την καρδιά και το συκώτι (του ψαριού!) και ο δαίμονας δεν θα τον ξαναενοχλήσει ποτέ πιά. Η δε χολή χρειάζεται στους ανθρώπους που έχουν λευκώματα (ιπποκρατικά γλαύκωση) στα μάτια, αν τα αλείψει μ’ αυτήν θα θεραπευτεί». Τωβίτ 6.6-9.
Στην συνέχειά της, η αφήγηση μας δείχνει, πως με τους θεόπνευστους ψαρο-καπνισμούς του αγγέλου Ραφαήλ, η κοπέλα πράγματι απαλλάχθηκε απ’ τον ερωτύλο δαίμονα και έγινε τελικά γυναίκα του Τωβία: «Και ότε ηθέλησαν (οι νεόνυμφοι Σάρα και Τωβίας) να κοιμηθούν, έλαβε ο Τωβίας το ήπαρ και την καρδίαν του ιχθύος εκ του βαλαντίου και έθεσεν αυτά επί του θυμιάματος και η οσμή του ιχθύος εκώλυσεν (εμπόδισε) το δαιμόνιο». Αποτέλεσμα; «Απέδρασεν (το δαιμόνιο) εις τα μέρη της άνω Αιγύπτου (…ξέρουν και που πήγε!) και βαδίσας (…!) ο Ραφαήλ συνεπόδισε αυτό εκεί και επέδεσε αυτό παραχρήμα» Τωβίτ(S) 8.1-3… Προσέξτε… πολύ ορθά ο Ραφαήλ, δεν πέταξε, αλλά βάδισε μέχρι την Αίγυπτο, επειδή ήταν ενσαρκωμένος (στον άνθρωπο Αζαρία) δεν του επιτρεπόταν να πετάξει! 
Εντυπωσιακό, επιτέλους… μια δαιμονολογία με αξιόλογη δράση!
Όπως καταλαβαίνετε, θα διασκεδάσουμε αρκετά γιατί ο συγκεκριμένος βιβλικός συγγραφέας, δεν ενδιαφέρεται καθόλου να διατηρήσει κάποιο μέτρο στις δαιμονολογίες του! Έτσι το δαιμόνιο Ασμοδαίος, αν και ουράνιας καταγωγής,[4]  όχι μόνο διαθέτει ακόρεστη ανθρώπινη σεξουαλικότητα,[5]  αλλά ξορκίζεται με ψαρο-καπνισμούς λες και πρόκειται για ενοχλητικό έντομο!
Μάλιστα, το εξορκισμένο πνεύμα, ανικανοποίητο σεξουαλικά, δεν επιστρέφει ντροπιασμένο κάπου στο άθλιο ουράνιο κρησφύγετό του… για να τελειώνει γρήγορα και το βιβλικό ηλιθιογράφημα… αλλά ο ανεκδιήγητος βιβλικός αυτός συγγραφέας, μετά τον ψαρο-καπνο-ξορκισμό, προσθέτει με ύφος ειδικού, διάφορες σπιρτόζικες λεπτομέρειες, για την συμπεριφορά του δαίμονα!
Ο γυναικάς λοιπόν δαίμονας Ασμοδαίος! Ο ερωτοχτυπημένος αυτός δαίμονας, είχε ένα συντριπτικό πλεονέκτημα απέναντι στους άνδρες αντεραστές του… αυτός ερωτευμένος, αέρινος και διεισδυτικός, βρισκόταν μονίμως θρονιασμένος μέσα στο αντικείμενο του πόθου του, μέσα στο σώμα της αγαπημένης Σάρας… σαν το σκουλήκι μεσ’ το μήλο!
Το μόνο που μπορούσε να τον ξετρυπώσει από την τρισευτυχισμένη αυτή κατάσταση, ήταν αυτή η καταραμένη η ανυπόφορη ψαροκαπνίλα! Όταν τον λιβάνισαν με ψαρίλα αυτή λέει πρώτα τον έκανε να… «κολλάει» (ο επιστημονικός όρος είναι… ψαροκαπνιστική δυσκαμψία… πρόκειται για συνηθισμένη αντίδραση δαιμόνων, σε εξαιρετικά δυσάρεστες οσμές!)… Όμως ένας δαίμονας, δεν το βάζει εύκολα κάτω, έτσι παρά το «κόλλημά» του, δίνει μιά… και εκτινάσσεται λέει με ένα δαιμονισμένο άλμα, από την Συρία που βρισκόταν, κάπου στην Άνω Αίγυπτο, δηλαδή τουλάχιστον… 1800 χιλιόμετρα μακριά!
Δυστυχώς όμως, για τον φιλήδονο, σαλταδόρο Ασμοδαίο, τη σκηνή παρακολουθούσε ο ταχύτερος δαιμονοκυνηγός του ουρανού, ο αρχάγγελος Ραφαήλ! Αυτός για να μην προδώσει την κρυφή ιδιότητά του, συγκρατήθηκε και δεν πέταξε, αλλά «βαδίσας» όρμησε ξωπίσω του! Βέβαια σαν άγγελος που ήταν, βάδιζε… κάπως γρήγορα… ας πούμε κάτι σαν… τον υπηρέτη του Μινχάουζεν! Ο λαγοπόδαρος λοιπόν Αζαρίας, οσφραινόμενος σαν λαγωνικό στον αέρα, την ψαροκαπνίλα που άφησε πίσω του ο κακός συνάδελφός του, εντόπισε γρήγορα τον γυναικά Ασμοδαίο, κάπου στην Άνω Αίγυπτο.
Ο αδιόρθωτος χαδιάρης δαίμονας κι εκεί λέει γλυκοκοιτούσε μελαψές Βεδουίνες, που έσκυβαν να βγάλουν νερό από κάποιο πηγάδι σε μια όαση της Άνω Αιγύπτου! Έπεσε λοιπόν πάνω του… και μετά από σύντομη πάλη, μέσα σ’ ένα σύννεφο σκόνης που μόνο άγγελοι μπορούσαν να παρακολουθήσουν, τον «έδεσε» χειροπόδαρα! Η κερκίδα των ασπροφορεμένων αγγέλων, ξέσπασε σε ζητωκραυγές και χειροκροτήματα, (κατά πως λέει αλλού και η Βίβλος: «πάντες οι άγγελοι του θεού αλάλαζαν από χαρά» (Ιωβ 38.7) ενώ οι μαυροντυμένοι αντίπαλοί τους, ξέσπασαν σε βρισιές και αναθεματισμούς! Κάποιοι μάλιστα απ’ αυτούς έδειξαν τον κακό χαρακτήρα τους κάνοντας και… άσεμνες χειρονομίες!
Δυστυχώς οι διασκεδαστικές αυτές βιβλικές λεπτομέρειες τελειώνουν κάπου εδώ κι έτσι απ’ το θεόπνευστο αυτό βιβλικό κώμιξ, δεν θα μάθουμε ποτέ… αν ο Ραφαήλ άφησε δεμένο στην Αίγυπτο τον Ασμοδαίο, κάτω από κάποια χουρμαδιά, αν τον έκλεισε σε ειδικό ουράνιο δεσμωτήριο (με άσεμνες φωτογραφίες γυναικών στους τοίχους για να παρηγορείται!), ή αν τον μετέφερε ξανά πίσω στην Συρία, για να υποφέρει, βλέποντας ανήμπορος και δεμένος την αγαπημένη του Σάρα, να απολαμβάνει ανενόχλητη πια τις γήινες χαρές του γάμου της, με τον νεαρό Τωβία, που τον νίκησε με ένα απλό θυμιατήρι, γεμάτο από τα ξεραμένα σπλάχνα του δαιμονο-διωκτικού ψαριού!
 Ναι, το σατιρίζουμε λίγο παραπάνω, για να αντέξουμε το απελπιστικά χαμηλό επίπεδο της θρησκευτικής παράνοιας και να τονίσουμε καλύτερα το καταγέλαστο του πράγματος, αν και δεν αμφιβάλλω καθόλου πως το κείμενο αυτό και από μόνο του, είναι εξαιρετικά γελοίο!
Ακόμα και σε όσους έκαναν συνήθειά τους, να δέχονται αδιαμαρτύ¬ρητα τις θεολογικές ασυναρτησίες, έντονη απορία προκαλούν, απλές ερωτήσεις όπως: που ήταν ο τόσο πετυχημένος δαιμονοκυνηγός, ο αεικίνητος άγγελος Ραφαήλ, όταν οι πρώτοι σεξομανείς δαίμονες: «οι γιοι του θεού είδαν τις θυγατέρες των ανθρώπων, ότι ήσαν ωραίες (σεξουαλικά θελκτικές!) και έλαβαν εξ αυτών για γυναίκες όσες διάλεξαν»; Γέν.6.2.
Γιατί οι εξίσου αθώες εκείνες γυναίκες, απλά θύματα της διεστραμμένης ερωτικής διάθεσης «των υιών του θεού», πλήρωσαν τον αφύσικο έρωτα των αγγέλων, με την ζωή τους στον κατακλυσμό… ενώ στο βιβλίο του Τωβίτ, η Σάρα απαλλάσσεται από κάθε παρόμοια μομφή, αν και για χάρη της ο ερωτευμένος μαζί της δαίμονας Ασμοδαίος, σκότωσε ήδη εφτά αθώα παλικάρια;     
Αλήθεια, πώς έμαθε τελικά ο Τωβίτ, ο Εβραίος[6]  συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου, ότι ο καπνιστός δαίμονας μόλις «ξεκόλλησε», απ’ την Σάρα, κατέφυγε στην Άνω Αίγυπτο; Του αφηγήθηκε όλες αυτές τις λεπτομέρειες το βράδυ γύρω απ’ την φωτιά, ο εκδικητής δαιμόνων, ο άγγελος Ραφαήλ; Τελικά, είναι αυτό βιβλίο θεού, ή μήπως έχουμε χαθεί στις ασυναρτησίες κάποιων γελοίων αναγνωσμάτων, αρχαίας θεολογικό-σεξουαλικής ψυχαγωγίας!
Δυστυχώς όμως, η κατάσταση είναι σοβαρή και δεν θα βγάλουμε άκρη μόνο με χαλαρή σάτιρα. Γι’ αυτό με κουράγιο και προσοχή στη λεπτομέρεια, πρέπει να επανέλθουμε στην κριτική αναμόχλευση του θεολογικού αυτού βούρκου.
Δυστυχώς πρέπει να παραδεχθούμε, πως όταν τα πλέον ηλίθια ψέματα, είναι γραμμένα στη Βίβλο, αποκτούν αυτόματα ένα αδιαπραγμάτευτο φωτοστέφανο. Όμως και μόνο η απλή ύπαρξη του βιβλίου του Τωβίτ στην εγκεκριμένη από τον θεό Βίβλο, (παρακαλώ να το διαβάσετε και να γελάσετε ή να κλάψετε με θαρραλέα αποδοχή της άγνοιας που μέχρι χτες ονομάζαμε πίστη) έπρεπε να αναγκάσει τους αξιοπρεπείς ανθρώπους των τελευταίων τουλάχιστον αιώνων, να προσέξουν καλύτερα την Ιουδαιο-χριστιανική Βίβλο. Και επιτέλους, αφού δεν έγινε ούτε τους τελευταίους αιώνες, ας το κάνουμε εμείς σήμερα!
Δεν είναι λοιπόν φανερό, ότι και μόνο απ’ το βιβλίο του Τωβίτ, προκύπτει ατόφιος ολόκληρος ο κόσμος της τυπικής μαγείας; Δεν αποδέχεται εδώ η ίδια η Βίβλος, την ουσία της χειρότερης δεισιδαιμονίας, παρουσιάζοντας ανθρώπους να δέχονται επίθεση (και μάλιστα σεξουαλική) από τους δαίμονες; Δεν παραδέχεται ως λειτουργικούς, γελοίους μηχανισμούς κατάμαυρης μαγείας και εξορκισμών, με παράξενα υλικά (εδώ καπνιστό γουλιανό!) που λύνουν ανθρώπους και δένουν δαίμονες;
Με την βιβλική αυτή ιστορία δεν νομιμοποιείται ο κάθε οπαδός της Βίβλου να πιστεύει, ότι υπάρχουν δαίμονες που μπορούν με το παραπάνω να ερωτευτούν γυναίκες, αλλά και να σκοτώσουν αθώους αντεραστές από σεξουαλική ζήλια; Αυτές δεν είναι και οι βασικές θέσεις της καθεαυτού μαγείας; Δεν είναι όλα αυτά στο κέντρο της αρχαίας παγκόσμιας δεισιδαιμονο-μαγείας; Δεν αποτελούν όλα αυτά, τα χειρότερα όρια θρησκευτικής πλάνης;
Γελοία καταγωγή πρέπει να έχει και η ιδέα του καπνιστού δαίμονα!
Αλήθεια αναρωτηθήκατε έστω και μια στιγμή, γιατί καπνίζουν τον δαίμονα οι δαιμονολόγοι της Βίβλου; Η απάντηση είναι απλή, διότι στην εποχή τους, ο υποκαπνισμός ήταν πράγματι μια εντυπωσιακή μέθοδος επίτευξης λυτρωτικών και θηρευτικών αποτελεσμάτων: «το κάπνισμα χρησιμοποιείται σε ειδικές κυνηγετικές περιστάσεις, προς εξαναγκασμό εξόδου από τα κοιλώματα δένδρων βράχων ή υπόγειας κρύπτης των θηραμάτων. Το κάπνισμα αυτό προκαλείται δια της καύσεως ξηρών χόρτων και θείου»… Επίσης: «το κάπνισμα ή υποκαπνισμός των φυτών καταπολεμούσε τα παράσιτα. Στην ανθο¬κομία ο υποκαπνισμός ήταν συχνότατος. Καίγοντας δηλητηριώδη σκευάσματα τα βλαβερά παράσιτα έπεφταν νεκρά ασφυκτιώντας» … Να λοιπόν γιατί «το κάπνισμα με δυσώδεις ουσίες, ήταν συνηθισμένο μαγικό μέσον εκδίωξης δαιμόνων και θεραπείας ασθενειών των καθυστερημένων λαών».[7] 
Η απίθανη αυτή ιστορία, με κάθε σοβαρότητα έχει και συνέχεια! Όταν επέστρεψε τελικά στο πατρικό του ο Τωβίας, έτριψε με την χολή του ψαριού τα μάτια, του επί οκταετία τυφλού πατέρα του από «λεύκωμα» (γλαύκωμα) «και ενεφύσησεν εις τους οφθαλμούς αυτού και επέβαλεν το φάρμακο επ’ αυτόν και απέδωκεν (ιατρεύθη)». Τωβίτ(S) 8.1-3. «Και επέχρισε την χολήν επί τους οφθαλμούς αυτού και διέτριψεν αυτούς και ελεπίσθη(σαν) απ’ αυτού τα λευκώματα». Τωβίτ 11.12.
Τότε ο Αζαρίας ο άγγελος, τους κάλεσε ιδιαιτέρως και τους αποκαλύφθηκε: «εγώ είμαι ο Ραφαήλ[8]  εις εκ των επτά αγγέλων, που ενώπιον του θεού παρουσιάζονται. Τότε ταράχθηκαν και προσκύνησαν (ο άγγελος συνέχισε δικαιολογούμενος για τον ρόλο του Αζαρία) όλο τον καιρό που ήμουν μαζί σας, δεν έτρωγα τίποτα, ούτε έπινα, αλλά εσείς με βλέπατε (να τρώω και να πίνω!) σαν σε όραμα. Τώρα λοιπόν γράψτε πάντα ταύτα τα συμβάντα και ευχαριστήστε τον θεό, γιατί εγώ, ιδού αναβαίνω προς τον αποστείλαντά με, και ανέβη (ανελήφθη)». Τωβίτ 12.15-20. Μήπως σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά;
Η στιγμή του αποχαιρετισμού πρέπει να ήταν εξαιρετικά συγκινητική!
Ο ήρωάς μας ο Τωβίτ, δακρυσμένος κουνούσε το χέρι του στον ευεργέτη του άγγελο καθώς αυτός… ανέπτυσσε ταχύτητα διαφυγής απ’ την γήινη βαρύτητα. Όμως… τα φίδια της ανησυχίας άρχισαν ήδη να τον ζώνουν. Ξέχασε βλέπετε να ρωτήσει τον καλό αυτόν άγγελο, αν υπάρχει περίπτωση να ξαναεπιστρέψει ο βρωμο-γυναικάς ο Ασμοδαίος! Αναρωτιόταν ήδη, μήπως έπρεπε να κρατήσει λίγο ψαρόνεφρο, για να κάψει στα μούτρα του λιγούρη δαίμονα, έτσι και επανεμφανιστεί γλυκοκοιτώντας ξανά την γυναίκα του, που άλλωστε… ήταν και παλιό του αίσθημα!
Καθώς έβλεπε τον άγγελο να ανεβαίνει στον ουρανό, αισθάνθηκε απελπιστικά μόνος. Τι θα κάνει αν ο Ασμοδαίος εμφανιστεί αργότερα, ορεξάτος και ξαναμμένος, ορεγόμενος τις κόρες του ή αργότερα τις νύφες του; Μαύρες σκέψεις του κατέστρεφαν την ευτυχία, καθώς συνειδητοποιούσε ότι δεν έκανε αρκετές ερωτήσεις για το μέλλον! Τι θα καπνίσει στο θυμιατό του, τώρα που δεν έχει άλλα απ’ τα θαυματουργά σπλάχνα ψαριού; Μήπως πρέπει να πεταχτεί εγκαίρως μέχρι τον ποταμό Τίγρη, να ψαρέψει κανέναν θαυματουργό γουλιανό, για να έχει καλού κακού λίγο ψαρόνεφρο στην άκρη.. αχρείαστο να είναι; Μήπως πρέπει να διδάξει την δαιμονοδιωκτική αυτήν μέθοδο και σε άλλους;
Ερωτήσεις, που δεν σκέφτηκε να υποβάλει εγκαίρως, του κατέστρεφαν την χαρά του αποχωρισμού! Αχ, πόσο ποιοτικότερη θα ήταν η ζωή μας, αν οι άγγελοι δεν ήταν υποχρεωμένοι να επιστρέφουν τόσο γρήγορα στους ουρανούς;
Αλήθεια, μόνο τα σπλάχνα ψαριού ξορκίζουν δαίμονες, ή μήπως κι άλλες δύσοσμες ουσίες, ξορκίζουν (θεραπεύουν) κι άλλες μορφές δαιμονισμένων; Άραγε μόνο ο Ραφαήλ δένει δαίμονες, ή κι άλλοι άγγελοι τα καταφέρνουν εξίσου καλά; Άραγε μόνο ο Ασμοδαίος κυνηγάει γυναίκες ή υπάρχουν κι άλλοι ηδονοβλεψίες δαίμονες; Μήπως θα ήταν σκόπιμο, να καπνίζουμε προληπτικά λίγα σπλάχνα ψαριού, για να αποτρέπουμε τον κάθε σεξουαλικά ξεσηκωμένο «Ασμοδαίο» να πλησιάσει αόρατος καθώς είναι, απαρατήρητος τα κορίτσια μας;!
Μήπως ένα άρωμα… από ψαρόσουπα γουλιανού, είναι αποτελεσματική προστασία για τα κορίτσια μας; Τι συμβαίνει με τ’ αγόρια μας; Μήπως υπάρχουν και γι αυτά ανάλογοι ερωτομανείς δαίμονες; Και τι ψάρι πρέπει να βρούμε γι’ αυτούς; Μήπως υπάρχουν γυναικόσχημοι δαίμονες που ειδικεύονται στους μοναχικούς οδοιπόρους; Στους ασθενείς; Στους ηλικιωμένους; Πόσες απ’ τις υπόλοιπες ταλαιπωρίες της ψυχής και του σώματός μας, οφείλονται άραγε σε δαίμονες… μήπως όλες; Μήπως;
Αν οι παραπάνω ερωτήσεις σας φαίνονται υπερβολικές, τότε δεν έχετε παρά να κάνε κάτι, που δεν κάνατε ποτέ σας… να διαβάσετε επιτέλους τις περιπέτειες του Τωβίτ στην δική σας Βίβλο! Και επιτέλους ρωτήστε κάποιον πνευματικό της εμπιστοσύνης σας: ισχύουν οι δαιμονο-ηλιθιότητες αυτού του βιβλίου, ή μήπως καταργήθηκαν; Αν καταργήθηκαν, τότε γιατί εξακολουθεί αυτό το δαιμονο-μαγικό βιβλίο (του Τωβίτ) να βρίσκεται μέσα στην Βίβλο; 
Ποιος αμφιβάλει λοιπόν, ότι τέτοια αναγνώσματα, όπως ο βιβλικός Τωβίτ, αργά αλλά σταθερά, συντηρούσαν για αιώνες το ψιλοβρόχι της δεισιδαιμονίας, αρχικά στα μυαλά των φιλεύσεβων Ιουδαίων και αργότερα, μέσα απ’ τον Ιουδαιο-χριστιανισμό προκάλεσαν την μαύρη δαιμονο-καταιγίδα του μεσαίωνα;
 
Κάποιοι θα πουν ότι όλα αυτά ανήκουν στην Παλαιά Διαθήκη και δεν τα υιοθέτησε ο Χριστιανισμός. Δεν είναι καθόλου έτσι και θα το δούμε στην συνέχεια. Επί του παρόντος, δείτε τι λένε για τις δαιμονολογίες του Τωβίτ δύο απ’ τους μεγαλύτερους πατέρες της εκκλησίας.
Χωρίς τον παραμικρό υπαινιγμό απόρριψης του Τωβίτ και του δαίμονα Ασμοδαίου, ο Ιωάννης Χρυσόστομος[9]  γράφει: «Τωβίτ καλείται το βιβλίο, επειδή την περί αυτού ιστορία (όχι παραμύθι) περιέχει. Στα Εκβάτανα δε υπήρχε η θυγατέρα του Ραγουήλ ονόματι Σάρα. Ταύτην ουκ επέτρεπεν γαμηθήναι ο δαίμων Ασμοδαίος και επτά (παλικάρια) λαβόντες αυτήν απέκτηνε»… Και τελειώνοντας την περίληψη του βιβλίου παραδέχεται: «Το ήπαρ και η καρδιά (του ιχθύος) θυμιώμενα θα διώξουν τον δαίμονα. Η δε χολή θα καθαρίσει τα λευκώματα». Τα ίδια ακριβώς επαναλαμβάνει και ο επονομαζόμενος «Μέγας» Αθανάσιος ο θεολόγος, αυτός που συνέταξε το περιεχόμενο της Κυριακής λειτουργίας και στο «κατά Ελλήνων» βιβλίο του κατέκρινε τις δεισιδαιμονίες… των Ελλήνων![10] 
Μάλιστα, ο Ιωάννης Χρυσόστομος, ξεπέρασε κατά πολύ τον οποιονδήποτε βιβλικό Τωβίτ, αφού συνέταξε δικούς του εξορκισμούς δαιμόνων, που μέχρι σήμερα αποτελούν το επίσημο κείμενο εξορκισμών της εκκλησίας! Αναφερόμενος δε στην περίπτωση του Τωβίτ επιβεβαιώνει ότι: «τον Τωβίτ ομματώσας και το φως αυτού χαρισάμενος»! Παραδέχεται λοιπόν άμεσα ως αληθινή, όχι μόνο την ύπαρξη του σεξουαλικού δαίμονα Ασμοδαίου, αλλά και την θεραπεία της οφθαλμικής πάθησης (λεύκωμα) με την επάλειψη εντοσθίων ψαριού! 
Αλήθεια πότε έζησε ο Τωβίτ ο συγγραφέας αυτού του παράξενου βιβλίου; Στο ίδιο το βιβλίο διαβάζουμε: «εγώ ο Τωβίτ οδηγήθηκα αιχμάλωτος στην Νινευή την εποχή του Ενεμερσσάρου (Σαλμανάσαρου Ε΄ 762-722 π.Χ.) ο οποίος με διόρισε προμηθευτή του (ότι κι αυτός σχετίζεται με τα τρόφιμα και την βασιλική κουζίνα, δεν πρέπει να θεωρηθεί… παρά καθαρή σύμπτωση). Όταν πέθανε ο Ενεμερσσάρος τον διαδέχθηκε[11]  ο Σενναχηρίμ (704-681)». Τωβίτ 1.10-15.
Κατά την εσωτερική μαρτυρία του βιβλίου λοιπόν, ο συγγραφέας έζησε τον έβδομο αιώνα π.Χ. Κατά τους ειδικούς, που συνεκτιμούν το συγγραφικό ύφος, τους εξελληνισμένους όρους και το γενικότερο εκφραστικό ύφος, το βιβλίο είναι ξαναγραμμένο πολύ αργότερα: «Το βιβλίο (του Τωβίτ) εγράφη πρωτοτύπως εβραϊστί ή αραμαϊστί, δια να δείξει πως ο θεός επιτρέπει μεν τις δοκιμασίες των ευσεβών ανθρώπων, δεν εγκαταλείπει όμως αυτούς, αλλά και εν τη παρούση ζωή ανταμείβει την αρετή αυτών… Πότε ακριβώς και υπό τίνος εγράφη, δεν δύναται τις να είπει, ειμή μόνο ότι τούτο εγράφη (το ορθότερο είναι ξαναγράφτηκε) από τις αρχές του Γ΄ μέχρι το τέλος του Β΄ προ Χριστού αιώνος»[12]  Άρα η αντιγραφή του τοποθετείται τουλάχιστον από το 300 π.Χ. και εντεύθεν.
Βέβαια οι ευφυέστατοι διαχειριστές των «ιερών» αυτών κειμένων, για να απαλλαγούν από τα ενοχλητικά φορτία φανερής μαγείας, που ενίοτε περιείχαν, εφηύραν τον όρο «δευτεροκανονικά» (!) και: «μόνο αναγιγνωσκόμενα στους κατηχουμένους».[13]  Δεν γνωρίζω αν μ’ αυτό το εφεύρημα, κατάφεραν να αποτρέψουν τις ερωτήσεις, ή ο φόβος και η άγνοια που βασίλευε ανάμεσα στους πιστούς των περασμένων αιώνων, ήταν αρκετά να εξασφαλίσουν την αδιατάρακτη παρουσία τέτοιων κειμένων στον βιβλικό κώδικα! Γνωρίζω μόνο, ότι σήμερα που η υποτυπώδης κριτική σκέψη και οι βασικές ελευθερίες έκφρασης επανεδραιώνονται, θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον έως διασκεδαστικό, αν κάποιος προσπαθούσε να μας εξηγήσει, τι θα πει… δευτεροκανονική θεοπνευστία!
 Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι, η συμμετοχή του καθαρά δαιμονολογικού βιβλίου Τωβίτ, στον κανόνα[14]  της Π. Διαθήκης δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία. Η ύπαρξη του βιβλίου Τωβίτ στον κανόνα της Βίβλου, μας αποκαλύπτει κάτι σημαντικό. Υπήρχε μια χονδροειδής δαιμονολογική και μαγο-θεραπευτική πτυχή του Ιουδαϊσμού, που για κάποιους λόγους αφαιρέθηκε ή επικαλύφθηκε προσεκτικά στα υπόλοιπα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης.
Γνωρίζοντας ότι ο Ιησούς στην Καινή Διαθήκη εκβάλλει ασταμάτητα δαίμονες, ο συσχετισμός της συμπεριφοράς του με το βιβλίο του Τωβίτ είναι αναπόφευκτος! Το απολύτως δαιμονολογικό, κείμενο του «Τωβίτ», θέτει λοιπόν μια σειρά από σημαντικές ερωτήσεις σε όποιον θέλει να εξετάσει την δαιμονοδιωκτική συμπεριφορά του Ιησού.
Η κεντρική μας ερώτηση είναι: Γιατί εκβάλλει δαίμονες ο Ιησούς;
Είναι με κάποιον ιδιαίτερο τρόπο ο συνεχιστής του δαιμονοδιωκτικού πνεύματος του Τωβίτ; Ενώ ο Ιησούς εκβάλλει συνεχώς δαίμονες, γιατί στην υπόλοιπη Παλαιά Διαθήκη, εκτός από την περίπτωση του Τωβίτ και ελάχιστων ακόμα εξαιρέσεων, μια τέτοια δαιμονοδιωκτική πρακτική σχεδόν απουσιάζει από τους παλαιοδιαθηκικούς θεραπευτές; Υπήρξε άραγε, στους προχριστιανικούς χρόνους, μια ξαφνική στροφή της ιουδαϊκής θεολογίας προς την δαιμονοδιωκτική θεραπευτική… ή μήπως όλες αυτές οι δαιμονολογικές περιγραφές αν και ελάχιστες σε ολόκληρη την Π. Διαθήκη, μαρτυρούν μια επιμελώς κρυμμένη πλευρά της βιβλικής δαιμονολογίας;
Μια προσεκτικότερη ματιά στα αρχεία αυτής της βιβλικής θρησκείας, θα μας βοηθήσει να διαμορφώσουμε άποψη, για το ενδεχόμενο μιας άλλης εντελώς διαφορετικής προέλευσης του δαιμονο-θεραπευτικού Χριστιανισμού και να ανακαλύψουμε μια νέα βάση αξιολόγησης των λόγων και των έργων του ανθρώπου, που ενσάρκωσε με τόση επιτυχία τον κεντρικό ήρωα της Καινής Διαθήκης.
M. Καλόπουλος
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:
[1]  Τα αποσπάσματα είναι από την επονομαζόμενη μετάφραση των τεσσάρων καθη¬γη¬τών (ή Β. Βέλλα), της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας. Η μετάφραση αυτή είναι εγκεκριμένη απ’ την ιερά σύνοδο της Ελλάδος, με αριθμό πρωτοκόλλου 1492.
[2]  Όλως περιέργως και ο Τωβίας ήταν αυλικός (οικονόμος) του Βασιλιά Σαλμανάσαρ!
[3]  Η ανεκδιήγητη αυτή έκφραση: «ανθρώπου ή γυναικός», (!) υπάρχει στο πρωτότυπο των Ο΄ και ο παράξενος αυτός διαχωρισμός, αφήνει αστεία υπονοούμενα… για τις γυναίκες! Βέβαια η εξήγηση είναι απλή, στη φτωχή Εβραϊκή γλώσσα, για τον άνδρα και τον άνθρωπο υπάρχει μόνο μια λέξη και ο μεταφραστής… έκανε την ζημιά του!
[4]  Οι δαίμονες κατά την Βίβλο, είναι άγγελοι που ξέπεσαν μαζί με τον αρχηγό τους Σατανά από τον ουράνιό τους ρόλο.
[5]  Υπενθυμίζουμε εδώ ότι η σεξουαλική δαιμονολογία, ξεκινάει από το πρώτο κιόλας βιβλίο της Βίβλου την Γένεση, όπου: «είδαν οι υιοί του θεού τις θυγατέρες των ανθρώπων ότι ήταν όμορφες και πήραν για γυναίκες τους όσες από εκείνες τους άρεσαν» (Β.Β.) Γένεσις 6.1.
[6]  «Το δε βιβλίο του Τωβίτ είναι Εβραϊκό» Μιχ. Γλύκας «Βίβλος χρονική» 321.4.
[7]  Κ. Παλαιολόγος Επιμελ. Εργαστ. φυσικής Πανεπ. Αθηνών. Βλ. Δρανδ. «καπνισμός»
[8]  «Ραφαήλ του μεγάλου» Τωβίτ 3.16. Το όνομα Ραφαήλ σημαίνει: «ο θεός πολεμάει»
[9]  Ιωάννης Χρυσόστομος Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως: Σύνοψις Παλαιάς και Καινής Διαθήκης «Βιβλίον Τωβίτ» 56.360.55.
[10]  Αθανάσιος θεολόγος: Σύνοψις Παλαιάς Διαθήκης. «Βιβλίον Τωβίτ» 28.372.49.
[11]  Στην πραγματικότητα μεσολαβεί ο Σαργών Β΄ (722-705 π.Χ.) αλλά τέτοιες ανακρίβειες είναι εντελώς συνηθισμένες στα ιστορικά δεδομένα της Βίβλου.
[12]  Π. Μπρατσιώτης, καθηγητής εισαγωγής και ερμηνείας στην Π. Διαθήκη των Ο΄ του πανεπ. Αθηνών. (Δρανδάκης: «Τωβίτ»).
[13]  Ο Αθανάσιος ο Θεολόγος (Σύνοψις 28.289.21) είναι ο πρώτος που μετονόμασε σε δευτεροκανονικό τον Τωβίτ, ενώ ο προγενέστερος του Κλήμης Αλεξανδρείας αγνοεί αυτόν τον σκόπιμο τεμαχισμό!
[14]  «Τον Τωβίτ, την Σοφία Σολομώντος, καθώς και την Ιουδίθ, αναγνώρισε ως κανονικά βιβλία η εν Καρθαγένη (418μ.Χ.) σύνοδος δια του λβ΄ κανόνος» Πρωτοσύγκελος Ευστάθ. Δ. Σκάρπας. Βλ. επίσης Δρανδάκης «Αγία Γραφή». «Ο παρών κανών (λβ΄) ορίζει ότι εις την Εκκλησία, άλλο τι να μην αναγιγνώσκεται εις όνομα αγίων γραφών, εκτός απ’ τα κανονικά τούτα βιβλία… Αυτές δε είναι οι κανονικές Γραφές: Γένεσις, Έξοδος, Λευιτικόν, Αριθμοί, Δευτερονόμιο, Ιησούς του Ναυή, Κριταί, Βασιλειών (βίβλοι δ΄) Παραλειπομένων (βίβλοι β΄) Ιωβ, Ψαλμοί, Σολομώντος (βίβλοι δ΄) Προφητών (βίβλοι ιβ΄) Ησαΐας, Ιερεμίας, Ιεζεκιήλ, Δανιήλ, Τωβίτ, Ιουδίθ, Εσθήρ, Έσδρα (βίβλοι β΄)». Σύνοδος Καρθαγένης (418μ.Χ.) Κανών ΛΒ΄. Πηδάλιον ορθοδόξου εκκλ. σελ. 480.
Βλέπε επίσης: Ο ΤΣΙΦΟΡΟΣ ΣΑΤΙΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΒΙΒΛΙΚΟ ΤΩΒΙΤ !!! Τό δαιμόνιο της Σάρρας
……………………

M. Καλόπουλος

Εντάξει, δεν είναι και μυστικό ότι ο ιουδαϊσμός, και σε λιγότερο βαθμό και ο χριστιανισμός, εμπεριέχουν πολλά μαγικά στοιχεία. Μια γρήγορη ματιά στην Αγία Γραφή, κυρίως στην Παλαιά, αλά και σε σημεία της Καινής Διαθήκης ή σε κάποια αποσπάσματα του Ταλμούδ θα το επιβεβαιώσουν αμέσως. Κι επίσης τα απλά και εύλογα ερωτήματα που θέτει ο συγγραφέας δε χρήζουν απαραίτητα απάντησης, μιας και τα θρησκευτικά κείμενα σπάνια πατούν πάνω στη λογι΄κή. Παρεμπιπτόντως, αυτή είναι η χιλιοστή δημοσίευση του ιστολογίου.

Πηγή:
Πρώτο Θέμα

Μια απίστευτη υπόθεση
Απίστευτο: Ισραηλινός ζήτησε περιοριστικά μέτρα εναντίον του… Θεού!
06/05/2016 17:53

Ο κ. Σόσαν ισχυρίζεται ότι ο Μεγαλοδύναμος του έχει φερθεί πολύ άσχημα τα τελευταία χρόνια
Απηυδισμένος από τις κακοτυχίες που του έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια, ένας Ισραηλινός αποφάσισε να πάει τον… Θεό στα δικαστήρια, προκειμένου να υποβάλει αίτημα περιοριστικών μέτρων εναντίον του.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Independent, o Δαυίδ Σόσαν ισχυρίστηκε στο δικαστήριο της πόλης Χάιφα (εκπροσωπώντας μάλιστα ο ίδιος τον εαυτό του) ότι ο Θεός του έχει φερθεί πολύ άσχημα τα τελευταία χρόνια, χωρίς ωστόσο να μπει σε λεπτομέρειες σχετικά με τις κακουχίες που του έχει προκαλέσει ο Μεγαλοδύναμος.

Ο κ. Σόσαν ισχυρίστηκε ενώπιον του δικαστή (ο οποίος σίγουρα είχε μείνει… άφωνος) ότι έχει κάνει διάφορες προσπάθειες για να ενημερώσει την αστυνομία για τα υποτιθέμενα «εγκλήματα» του Θεού και ότι περιπολικά είχαν φτάσει σπίτι του σε 10 ξεχωριστές περιπτώσεις, χωρίς ωστόσο να μπορούν  να κάνουν κάτι για να τον γλιτώσουν από τον «δυνάστη» του.

Όπως μάλιστα εξήγησε ο ενάγων, οι αστυνομικοί ήταν εκείνοι που του έδωσαν την ιδέα να ζητήσει περιοριστικά μέτρα εναντίον του Θεού, προφανώς για να τον… ξεφορτωθούν.

Όπως θα περίμενε ίσως κανείς, το αίτημα για την περιοριστική εντολή του κ. Σόσαν απορρίφθηκε από τον δικαστή, ο οποίος επισήμανε ότι το πρόβλημα του ενάγοντα είναι μάλλον ψυχολογικό και απαιτεί την παρέμβαση άλλων ειδικών και όχι των δικαστικών αρχών.

Πάντως, εάν αναρωτιόσασταν, ο… εναγόμενος δεν εμφανίστηκε στο δικαστήριο αλλά ούτε καταδέχτηκε να σχολιάσει την απόφαση.

Ο άνθρωπος μπορεί να έκανε πλάκα ή απλώς να ήταν λίγο χαζός, το οποίο δεύτερο είναι πολύ πιθανότερο. Πάντως η περίπτωση αυτή δείχνει ότι ακόμα το Ισραήλ είναι κοσμικό κράτος. Για πόσο ακόμα; Γιά να δούμε τι θα γίνει όταν θα έχουν υπερπολλαπλασιαστεί οι υπερορθόδοξοι στις επόμενες δεκαετίες.

Βρισκόμαστε στο έτος 2016, κι ακόμα απορούμε από το πλήθος και τη σφοδρότητα των επιθέσεων κατά της εξελικτικής θεωρίας και εν γένει κατά της επιστήμης και της αντίληψης του κόσμου η οποία προωθεί από διάφορους σκοταδιστικούς υπερθρησκευτικούς κύκλους σε όλο τον κόσμο, από τις δήθεν πολιτισμένες ΗΠΑ μέχρι την Αγκόλα. Κάθε χρόνο, η Τουρκία μας εκπλήσσει για την οπισθοδρομικότητά της σε τέτοια θέματα. Η Τουρκία έχει μεγάλη αντιδαρβινική παράδοση, με πλέον κραυγαλέα περιστατικά αυτά του 2011 και του 2012.

Η Τουρκία έχει εδώ και χρόνια εγκαταστήσει φίλτρα στο Διαδίκτυο για να περιορίσει την πρόσβαση στην αντίθετη άποψη. Για τα φίλτρα αυτά υπεύθυνη είναι η Τουρκική Αρχή Τεχνολογίας και Επικοινωνιών. Η πρόσβαση χωρίζεται στο επίπεδο για τα παιδιά και στο οικογενειακό επίπεδο, και τα φίλτρα αυτά απαγόρεύουν την πρόσβαση σε πολιτικά ανατρεπτικό περιεχόμενο, στην πορνογραφία και σε σελίδες που προωθούν αξίες αντίθετες σ’αυτές του τουρκικού κράτους. Το 2011 βρέθηκε λοιπόν ότι είχαν λογοκριθεί πολλές εκπαιδευτικές σελίδες σχετικές με την εξέλιξη στο επίπεδο πρόσβασης για τα παιδιά. Η απαγόρευση ήρθη όταν το θέμα επισημάνθηκε, αλλά αυτό γέννησε σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τη σχέση του τουρκικού κράτους με την επιστήμη, κάτι που ενισχύθηκε περισσότερο από το γεγονός ότι ιστοσελίδες που αντιτίθεντο στην εξέλιξη δε λογοκρίνονταν, όπως αυτή του γνωστού ισλαμικού δημιουργιστή ιεροκήρυκα Χαρούν Γιαχγιά, κατά κόσμον Αντνάν Οκτάρ, ο οποίος κατέφυγε στα δικαστήρια ζητώντας τη λογοκρισία της σελίδας του Ρίτσαρντ Ντόκινς, μεγάλου εξελικτικού βιολόγου και άθεου. Το αίτημά του δεν έγινε δεκτό, αλλά στη συνέχεια έκανε έφεση. Τελικά, ευτυχώς για την πρόοδο της επιστήμης και του ορθού λόγου, δε δικαιώθηκε.

Το φθινόπωρο του 2012 είχαμε ένα ακόμα σοβαρό περιστατικό, όταν κυκλοφόρησαν δύο σχολικα βιβλία που παρουσίαζαν τον Αϊνστάιν και το Δαρβίνο σαν Εβραίους δαίμονες. Συγκεκριμένα, ο Δαρβίνος είχε δύο ελαττώματα: πρώτον ήταν Εβραίος και δεύτερον μισούσε την εμφάνισή του. Το προτεταμένο του μέτωπο, τη γαμψή του μύτη και την αραιή οδοντοστοιχία του. Επίσης, όταν ήταν μικρός, προτιμούσε να συχνάζει στο ζωολογικό κήπο όπου παρατηρούσε τους χιμπατζήδες, παραμελώντας τα μαθήματά του. Ο Αϊνστάιν από την άλλη ήταν βρώμικος και απεριποίητος, ενώ του άρεζε να τρώει σαπούνι ακόμα κι όταν η Γκεστάπο έβαζε τους Εβραίους στα κρεματόρια για να γίνουν σαπούνι. Και όλα αυτά ενώ ο Δαρβίνος… δεν ήταν Εβραίος! Η Financial Times διακοίνωσε το ντροπιαστικό αυτό γεγονός σε όλο τον κόσμο. Τα βιβλία αυτά φυσικά προκάλεσαν την αντίδραση των συνδικαλιστικών οργανώσεων των Τούρκων δασκάλων, οι οποίοι ζήτησαν την άμεση απόσυρσή τους. Από τη δική του μεριά, το υπουργείο παιδείας της χώρας δήλωσε δημόσια άγνοια για το περιεχόμενό τους. Αυτό ακριβώς που διαβάσατε! Σκεφτείτε οπότε τι τερατολογίες γράφονται εδώ και δεκαετίες στα τουρκικά σχολικά βιβλία για την επιστήμη, για το διαφωτισμό, για τα άλλα θρησκεύματα εκτός του ισλάμ, και ασφαλώς για το ελληνικό έθνος!

Προς τι όμως αυτό το μίσος προς το Δαρβίνο, φταίει ο σκοταδιστής νεοσουλτάνος Ερντογάν, ή μήπως υπάρχει κάποια βαθύτερη αιτία; Μολονότι το πρώτο σίγουρα παίζει μεγάλο ρόλο, δε μπορούμε να παραγνωρίσουμε μία πολύ βαθύτερη αιτία, μία αναφορά στους Τούρκους που εντοπίζεται στα γραφόμενα του ίδιου του Δαρβίνου. Σε μια επιστολή του λοιπόν, η οποία διασώθηκε και αρχειοθετήθηκε από τον γιο του Φραγκίσκο Δαρβίνο, ο φυσιοδίφης εξηγεί τις πιθανές προεκτάσεις της φυσικής επιλογής μεταξύ των ανθρώπινων ομάδων, και σ’ένα σημείο λέει τα εξής:

I could show fight on natural selection having done and doing more for the progress of civilization than you seem inclined to admit. Remember what risk the nations of Europe ran, not so many centuries ago of being overwhelmed by the Turks, and how ridiculous such an idea now is! The more civilised so-called Caucasian races have beaten the Turkish hollow in the struggle for existence. Looking to the world at no very distant date, what an endless number of the lower races will have been eliminated by the higher civilised races throughout the world. (Francis Darwin, The Life and Letters of Charles Darwin, Vol. I, 1888. New York D. Appleton and Company)

Αυτό ήταν στο πρωτότυπο. Σε πρόχειρη δική μου μετάφραση εννοεί:

Θα μπορούσα να αποδείξω ότι η φυσική επιλογή έχει κάνει κι εξακολουθεί να κάνει περισσότερα για την πρόοδο του πολιτισμού απ’ό,τι τείνεις να δέχεσαι. Θυμήσου τι κίνδυνο διέτρεξαν τα έθνη της Ευρώπης, όχι και πολλους αιώνες πριν να συντριβούν από τους Τούρκους, και πόσο γελοία είναι τώρα μια τέτοια ιδέα! Οι πιο πολιτισμένες λεγόμενες καυκάσιες φυλές έχουν κατατροπώσει τους Τούρκους στον αγώνα για ύπαρξη. Σκεπτόμενος τον κόσμο σε όχι και πολύ μακρινή ημερομηνία, πόσο μεγάλος αριθμός των κατώτερων φυλών θα έχουν εξαλειφθεί από τις ανώτερες πολιτισμένες φυλές σε όλο τον κόσμο; (Φραγκίσκος Δαρβίνος, Ο Βίος και οι Επιστολές του Καρόλου Δαρβίνου, τόμος α, 1888.

Βλέπουμε στο απόσπασμα αυτό ότι ο Δαρβίνος δε διαφοροποιείται από τις τυπικές ρατσιστικές απόψεις της εποχής του. Οι Ευρωπαίοι, κρίνοντας από την τεχνολογική τους υπεροχή και τις επιτυχίες στον τομέα της αποικιοκρατίας, και προσπαθώντας να εκλογικεύσουν την εκμετάλλευση των υποτελών λαών ένεκα των χριστιανικών υπολειμματικών ενοχών τους, κατέφευγαν σε τέτοιες ιδεοληψίες. Ο Δαρβίνος στην πραγματικότητα ήταν από τους μετριοπαθέστερους της εποχής του. Η πρόταση στο τέλος του αποσπάσματος, όπου υποτίθεται ο Δαρβίνος πιστεύει ότι μόνο με την εξαφάνιση του τουρκικού έθνους θα μπορέσει να προοδεύσει ο πολιτισμός, είναι μεταγενέστερο κατασκεύασμα των Τούρκων υπερεθνικιστών και των σκληροπυρηνικών αρχαιοελληνιστών, και δεν απαντά στο αρχικό κείμενο. Για αυτόν λοιπόν το λόγο ο Δαρβίνος δαιμονοποιείται στην τουρκία και εκθειάζεται σε αρχαιοεληνιστικούς κύκλους της Ελλάδας.

Φυσικά, οι απόψεις του Δαρβίνου για οποιοδήποτε θέμα δεν αναιρούν την εξελικτική θεωρία, η οποία άλλωστε έχει στηριχθεί κι εμπλουτιστεί περαιτέρω από πάμπολλες μεταγενέστερες μελέτες από πάμπολλους επιστήμονες. Και ο χειρότερος αν είναι ηθικά ο επιστήμων, εάν τα ευρήματά του εξηγούν ικανοποιητικά την πραγματικότητα, θα πρέπει να γίνουν δεκτά. Η σύγχυση των επιστημονικών ευρημάτων με τυχόν ελαττώματα του χαρακτήρα ενός λέγεται επίθεση ad hominem (στον άνθρωπο), και είναι ένα διαχρονικό, βρώμικο και ύπουλο εργαλείο των εμπαθών κάθε παράταξης, που δεν αρμόζει σε σοβαρή επιστημονική συζήτηση.

Πηγή:
Kosmos Zine

Αβορίγινες: η Σοφία του Ονειροχρόνου
Δημοσιεύθηκε: 22 Monday September @ GTB Daylight Time
Θεματική Ενότητα: Ανθρωπολογία – Εθνολογία

Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους φαίνεται ότι ο αρχαιότερος ανθρώπινος πολιτισμός αναπτύχθηκε στην Αυστραλία. Γνωστοί και ως Αβορίγινες ή Αμπορίτζιναλς, οι Ιθαγενείς της Αυστραλίας ξεπροβάλλουν από τα βάθη των αιώνων φέροντας μαζί τους τελετουργικά, δοξασίες και μια κοσμολογία που αντιπροσωπεύει τη βαθύτερη συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας.

Οι Αβορίγινες, αυτόχθονες κάτοικοι της χώρας, αναφέρουν την αρχή του Κόσμου ως το «Όνειρο» ή την «Ώρα του Ονείρου». Κατά τη διάρκεια αυτού του Ονειροχρόνου οι Ιθαγενείς πρόγονοί τους δημιούργησαν τα διάφορα στοιχεία του όπως, τα ζώα, το νερό, τα δέντρα, τον ουρανό. Παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί μέχρι σήμερα ο τρόπος ζωής τους παραμένει σχεδόν αναλλοίωτος. ΓιΆ αυτό θεωρούνται από τους ανθρωπολόγους πολύτιμη πηγή πληροφοριών για τον προϊστορικό άνθρωπο.

Οι δυνάμεις που δημιούργησαν τον κόσμο τους στην πορεία του χρόνου προσωποποιήθηκαν σε θεές και θεούς που εξέφραζαν τον Ήλιο, τη νύχτα, τα άστρα, τη δικαιοσύνη. Μια ιδιαίτερη παρουσία, ήταν οι Wondjina, που θεωρούνταν από τα πρώτα όντα της «Εποχής του Ονείρου». Ήρθαν από τη θάλασσα και ξεκουράστηκαν πάνω σε βράχους όπου αποτυπώθηκαν οι μορφές τους. Δημιούργησαν τον Κόσμο, έδωσαν το Νόμο που έπρεπε να ακολουθούν οι άνθρωποι. Έφεραν στους ανθρώπους την τεκνοποίηση. Έδωσαν τη βροχή στη Γη. «Η Γη αναπνέει και η εκπνοή της δημιουργεί ατμούς και σύννεφα που φέρνουν βροχή. Φέρνει καρπούς και δημιουργεί ανάπτυξη στα πάντα ώστε να μεγαλώνουν τα δέντρα, το χορτάρι, και να τρέφουν τα ζώα και όλα στη γη». Αυτές οι παρουσίες παριστάνονται σε βραχογραφίες με φωτοστέφανο δίχως στόμα έχοντας ενωμένα μάτια και μύτη.

H Σοφία του Ονειροχρόνου

Η Ιδέα του Ονειροχρόνου αποτελεί την κεντρική ιδέα του πολιτισμού των Ιθαγενών της Αυστραλίας η οποία καθόρισε απόλυτα τα πρότυπα της ζωής τους. Είναι ένας λαός που ζει ανάμεσα στον Ονειροχρόνο και τον αντικειμενικό κόσμο, σε αρμονία με όλα τα πλάσματα της Γης, με τον ίδιο απαράλλακτο τρόπο όπως εκείνον της πρώτης ημέρας της Δημιουργίας. Μέσα από τον Ονειροχρόνο αντλούν επίσης την πλούσια σε δομή και λεξιλόγιο προφορική τους γλώσσα.

Η εξέλιξη της ζωής και του πολιτισμού, σύμφωνα με την αντίληψή τους, αρχίζει με ένα σπόρο που βλασταίνει, κάνει ένα μεγάλο κύκλο άπειρων δυνατοτήτων και επιστρέφει πάλι πίσω στον ίδιο σπόρο, στην αρχική πηγή. Και κάθε φορά που η ζωή αναγεννιέται από τον θάνατο ή την λανθάνουσα κατάσταση στην οποία βρίσκεται, δεν αναπαράγει ποτέ τις μορφές του παρελθόντος αλλά αναπτύσσεται μέσα στο παράδοξο νέων δυνατοτήτων οι οποίες ξεπηδούν από την ίδια απαράλλακτη ουσία, αυτή την ίδια ουσία που συνεχώς αλλάζει και αναγεννιέται.

Ο χορός της γέννησης αρχίζει, τη στιγμή που ο σπόρος σπάζει το κέλυφός του. Ο κύκλος του παρελθόντος απορρίπτεται και η ίδια ουσία αναζητά άλλες δυνατότητες σε νέους κύκλους. Από αυτή την άποψη λοιπόν, ο πολιτισμός των Αβοριγίνων ως ο αρχαιότερος, αποτελεί τον σπόρο των ανθρώπινων κύκλων και το ταξίδι στις παραδόσεις του είναι το ταξίδι στην πιο μακρινή μνήμη της ανθρώπινης φυλής, τη Σοφία του Ονειροχρόνου.

Η Ενότητα του Ονειροχρόνου

Ο Ονειροχρόνος είναι ένας τόπος πέρα από τον χρόνο και το χώρο, μέσα στον οποίο το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον υπάρχουν ως ενότητα. Οι αυτόχθονες μπορούν να εισέλθουν σε αυτό το εναλλακτικό σύμπαν μέσω των Ονείρων ή μέσα από μεταβαλλόμενη κατάσταση συνείδησης, αλλά και μέσα από το θάνατο. Ο Ονειροχρόνος θεωρείται ο τελικός προορισμός πριν από τη μετεμψύχωση.

Όλα τα πλάσματα, άστρα, άνθρωποι, έντομα, μοιράζονται την συνείδηση της πρωτογενούς δημιουργικής δύναμης. Κάθε τι που υπάρχει αντανακλά με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο ένα μέρος, μια μορφή, αυτής της κοινής συνείδησης. Στους μύθους και τους θρύλους του Ονειροχρόνου, όλος ο κόσμος παρουσιάζεται ενιαίος. Οι ιστορίες του Ονειροχρόνου προέκτειναν τη συμπαντική και ψυχική συνείδηση όχι μόνο σε κάθε ζωντανό πλάσμα, αλλά και στην ίδια τη Γη, τα αρχέγονα στοιχεία δυνάμεις και αρχές. Η συνειδητοποίηση αυτής της ενότητας ωθεί τους Ιθαγενείς να σέβονται και να λατρεύουν τη Γη, ως μυστήριο της αρχικής δημιουργίας.

Κάθε συστατικό της δημιουργίας πηγάζει από όνειρα, επιθυμίες, έλξεις και απωθήσεις, όπως ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή των ανθρώπων. ΓιΆ αυτό η είσοδος στο μεγάλο κόσμο του χώρου, του χρόνου και των συμπαντικών ενεργειών είναι η ίδια με την είσοδο στον εσωτερικό κόσμο της συνείδησης και του ονειρέματος. Επομένως η εξερεύνηση του αχανούς διαστήματος και η γνώση του νοήματος της δημιουργίας βιώνονταν μέσω της εσωτερικής και εξωτερικής γνώσης του εαυτού.

Κάθε φυσικός σχηματισμός και δημιουργία εισάγει ένα κρυμμένο νόημα, εξαιτίας του σχήματος και της συμπεριφοράς του. Η μορφή κάποιου πράγματος είναι το ίδιο το αποτύπωμα της προγονικής συνείδησης που το δημιούργησε και είναι το αποτέλεσμα των ενεργειών που προκλήθηκαν. Αυτές είναι όψεις της δημιουργίας του Ονειροχρόνου που συνθέτουν την εικόνα ενός κόσμου, στην οποία το φυσικό και το μεταφυσικό αλληλοσυνδέονται συμβολικά. Δεν μπορεί να εξετάσει κανείς τον ορατό και τον αόρατο κόσμο ξέχωρα. Έτσι οι γλώσσες των Ιθαγενών που ξεπήδησαν από μια τέτοια αντίληψη του κόσμου ήταν πλούσιες σε μεταφορές που αλληλοσύνδεαν τα φυσικά, ψυχολογικά και πνευματικά επίπεδα εμπειρίας.

Ο Μύθος για την Τέχνη του Χαλαζία

Ένας γέροντας, το τελευταίο μέλος της φυλής του που κατέχει την ικανότητα της κατασκευής αιχμηρών εργαλείων, κόβοντας χαλαζία, διδάσκει σε μερικούς νεότερους την τέχνη του. Οι μικροί κρύσταλλοι χαλαζία που χρησιμοποιούνται σαν κοπίδια και ξύστρες είναι τα μόνα συμπληρωματικά σε μια τεχνολογία που βασίζεται στο ξύλο. Παίρνει τους μαθητευόμενους στο δάσος, σε ένα μέρος όπου γνωρίζει ότι το έδαφος «ετοιμάζει» πέτρες για τον σκοπό αυτό. Υποδεικνύει τα χαρακτηριστικά του εδάφους που το επισκέφτηκαν οι πρόγονοι της φυλής του για γενιές ολόκληρες, προκειμένου να μαζέψουν πέτρες για εργαλεία. Η απαλή αύρα στα φύλλα των ψηλών κομμεόδενδρων μετριάζει τη ζέστη το μεσημεριάτικου ήλιου. Ο γέρος κάθεται οκλαδόν, με τις παραδοσιακές ουλές της λύπης ή του πένθους στο στήθος του. Με τα βαθύσκιωτα μάτια του κλεισμένα περνάει το φαγωμένο μαύρο χέρι του με μια καλαίσθητη ασταθή κίνηση από λιθάρι σε λιθάρι. Σε κάθε πέτρα μουρμουρίζει μία φράση: «Αυτή είναι έγκυος, αλλά δεν είναι έτοιμη ακόμα», «Αυτή θα είναι πολύ καλή στον καιρό της». Τελικά βρίσκει μια πέτρα που την σηκώνει και την κρατά στα δυο του χέρια. ΜΆ ένα έξυπνο χαμόγελο λέει, «Ο πυρόλιθος ζει μέσα σε αυτή την πέτρα από την εποχή του ονείρου…τώρα είναι έτοιμη να γεννηθεί!»

Τα γρήγορα απότομα χτυπήματα με μια άλλη πέτρα θρυμματίζουν τον λίθο και το επιθυμητό εργαλείο ξεπροβάλλει από την πέτρα. Οι νεαροί Ιθαγενείς παρακολουθούν τον γέρο με αφοσίωση καθώς απομακρύνει το πρόσφατα γεννημένο εργαλείο από τη σκοτεινή μήτρα του προγονικού βράχου και το κρατά ψηλά με ικανοποίηση. Και έτσι γεννιέται ένα εργαλείο που οι ρίζες του προέρχονται από τα βάθη του χρόνου για χρήση στο σήμερα.

Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν είναι ανάγκη να σμιλέψει ή να μορφοποιήσει αυτά τα κομμάτια της πέτρας, «γεννήθηκαν τέλεια και έχουν σχεδόν το ίδιο σχήμα με τα αιχμηρά εργαλεία ηλικίας 13.000 ετών που ανακάλυψαν αρχαιολόγοι.

Όλες οι τέχνες έχουν κοινή γλώσσα. Καμία μορφή τέχνης δεν αποτελεί, ξεχωριστό, ανεξάρτητο στοιχείο, είτε πρόκειται για αμμογραφία, βαφή του σώματος, ιερό λίθο, ζωγραφισμένο φλοιό δένδρου, χορό, μουσική, ή άλλη παραδοσιακή μορφή τέχνης.

Μύθοι, ιστορίες, χορός, τραγούδι και τελετουργία είναι τα νήματα για τη σύνθεση του πολύχρωμου τάπητα της Δημιουργίας. Σε αυτόν τον τάπητα συμμετέχουν σε μεγάλο βαθμό οι φυσικοί σχηματισμοί, οι φυσικοί ήχοι και όλα τα παροδικά φαινόμενα της φύσης, τα οποία αποτελούν και αντικείμενο μίμησης μιας εξίσου παροδικής και φευγαλέας τέχνης. Οι θαυμάσιες αμμογραφίες καταστρέφονται μετά την ολοκλήρωση της τελετουργίας, όπως και τα ιερά σύνεργα. Το παροδικό και το φευγαλέο στον παρόντα κόσμο συμπληρώνεται από τη μονιμότητα και τη διάρκεια στον Ονειροχρόνο. Η αντίληψη των γηγενών για την αιωνιότητα, είναι η μονιμότητα ύπαρξης στον Ονειροχρόνο και προσεγγίζεται μέσω της αντίληψης του θανάτου.

Οι Πρόγονοι

Οι Ιθαγενείς, μιλούν για τις δυνάμεις που δημιούργησαν τον κόσμο αποκαλώντας τις «Οι Πρόγονοί μας». Στην μακρινή εποχή της δημιουργίας του κόσμου, την εποχή που ονομάζεται Ονείρεμα, οι Πρόγονοι κινούνταν σε ένα έρημο, αδιαφοροποίητο πεδίο, ίδιο περίπου με εκείνο στο οποίο κινούνται οι Ιθαγενείς, όταν περιπλανιούνται στις αχανείς εκτάσεις της αυστραλιανής ηπείρου. Οι Πρόγονοι ταξίδευαν, κυνηγούσαν, πολεμούσαν και αγαπούσαν διαμορφώνοντας έτσι το άμορφο πεδίο τους σε γήινο τοπίο. Πριν από τα ταξίδια τους κοιμούνταν και ονειρεύονταν τις περιπέτειες της επόμενης μέρας. Με αυτόν τον τρόπο, κινούμενοι από το Ονείρεμα στη δράση δημιούργησαν τα ζώα και τα φυτά, όλα τα φυσικά στοιχεία, τον Ήλιο, τη Σελήνη και τα άστρα. Δημιούργησαν επίσης, τους ανθρώπους, τις φυλές και τις πατριές.

Όλα αυτά δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα από τους Προγόνους, ενώ το κάθε είδος μπορούσε να μεταμορφωθεί σε οποιοδήποτε άλλο. Το φυτό μπορούσε να γίνει ζώο, το ζώο γεωλογικός σχηματισμός, ο γεωλογικός σχηματισμός άντρας ή γυναίκα. Ο ίδιος ο Πρόγονος μπορούσε να έχει μορφή ανθρώπου η ζώου ανάλογα με τις απαιτήσεις των περιπετειών του. Όλα δημιουργούνταν από την ίδια πηγή –το Όνειρο και τις πράξεις των μεγάλων Προγόνων. Όλα τα στάδια, οι φάσεις και οι κύκλοι ήταν παρόντα την ίδια στιγμή στον Ονειροχρόνο. Όταν ο κόσμος απέκτησε μορφή, με όλα τα είδη και τις ποικιλίες των μεταμορφώσεων τους, Εκείνοι αποσύρθηκαν και κρύφτηκαν στη γη, τον ουρανό, τα σύννεφα και τα πλάσματα, αντανακλώντας από εκεί τη δύναμη τους σε όλα τα δημιουργήματα.

Το Ονείρεμα αναφέρεται για να περιγράψει αυτό το σύστημα πεποιθήσεων. Για παράδειγμα, ένας αυτόχθονας Αυστραλός ίσως ισχυριστεί ότι ονειρεύτηκε σαν καγκουρό ή ως καρχαρίας ή σαν μέλισσα ή με οποιοδήποτε ονειρικό συνειρμό που προέρχεται από την πατρίδα τους. Αυτά συμβαίνουν γιατί στον Ονειροχρόνο ολόκληρη η γενιά των Προγόνων υπάρχει σαν Ένας, καταλήγοντας στην ιδέα ότι όλη η παγκόσμια γνώση είναι συσσωρευμένη μέσα από τους Προγόνους μας.

Τα ταξίδια των Προγόνων έγιναν ιστορίες, τελετουργίες, σύμβολα και τελικά αρχέτυπα της ζωής που διαμορφώθηκαν και ακολουθήθηκαν από τους Αβορίγινες επί σειρά χιλιετιών. Για αυτούς κάθε όψη της καθημερινής ζωής αντανακλά τις ιστορίες της δημιουργίας που συνδέονται με τον συγκεκριμένο τόπο στον οποίο στήνουν τον καταυλισμό τους ή τις περιοχές που διασχίζουν ταξιδεύοντας. Κάθε μέρα είναι Μοναδική και βιώνεται ως ανάμνηση της πρώτης ημέρας της Δημιουργίας.

Παρόλο που οι ιστορίες και τα σύμβολα διαφέρουν λίγο από τη μία πατριά στην άλλη, οι ονειρικές ιστορίες είναι κοινές σε όλες τις φυλές των Ιθαγενών σε όλο το πλάτος της αχανούς αυστραλιανής ηπείρου.

Σε αυτές τις ιστορίες οι Πρόγονοι ανέλαβαν δράση, εκτέθηκαν σε κινδύνους, ανακάλυψαν τεχνικές και συμπεριφορές που προκάλεσαν πόνο και χαρά, δημιουργία και καταστροφή, θεραπεία και ασθένεια. Τα μαθήματα της ζωής που ενυπάρχουν στις ιστορίες διαμόρφωσαν αυτό που ονομάζουν οι Ιθαγενείς Νόμο του Ονειροχρόνου και αντανακλάται στην υπέρτατη απλότητα που χαρακτηρίζει τον τρόπο της ζωής τους. Για 150.000 χρόνια, η μυθολογία του Ονειροχρόνου συντήρησε έναν πολιτισμό που επιβίωνε αρμονικά με τη φύση, ρωμαλέο, ζωτικό και χαρούμενο. Και σαν συνέχεια οι Ιθαγενείς θεωρούν σκοπό της ζωής τους να διατηρήσουν τον πλανήτη στην αρχική του αγνότητα.

Τοτεμικό Κοινωνικό Σύστημα

Ο τοτεμισμός, ως βάση της λατρείας των Ιθαγενών της Αυστραλίας, περιγράφει τη σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο, τη φύση και τους θεούς και είναι γενεσιουργός αιτία της τέχνης τους. Ο φυσικός κόσμος διέπεται από τις ίδιες αρχές και πρότυπα, τις ίδιες που ωθούν στον σχηματισμό του ανθρώπινου πολιτισμού. Οι άνθρωποι, η φύση και οι προγονικές δυνάμεις του Ονειροχρόνου, διαμορφώνουν ένα αλληλοτροφοδοτούμενο πλέγμα σχέσεων από το οποίο απορρέουν η κοινωνική τάξη, οι τελετουργίες και οι μύθοι των Ιθαγενών.

Η φύση δίνει ζωή στην ανθρωπότητα. Μέσα από τον πολιτισμό η ανθρωπότητα δίνει νόημα στη φύση. Φύση και ανθρωπότητα παρέχουν ένα σώμα στην αόρατη ζωή των Δημιουργών του Ονειροχρόνου. Αυτή η παλινδρομική διαδικασία είναι μια ακατάπαυστη ενεργειακή ροή από την πηγή προς όλες τις μορφές και αυτή ακριβώς είναι η ουσία του τοτεμισμού. Με τον τρόπο αυτό δημιουργείται ένας αόρατος ιστός μέσα στον οποίο αυξάνονται, τρέφονται και αντανακλώνται όλα τα είδη αλλά και οι κοινωνίες πάνω στη Γη.

Η ταύτιση με κάποιο τοτέμ σχηματίζει τη βάση των τριών μεγαλύτερων κοινωνικών σχηματισμών στη ζωή των Αβορίγινων: των φυλών, των πατριών και των ομάδων.

Η φυλή, είναι ο μεγαλύτερος κοινωνικός σχηματισμός από 500 μέλη και πάνω, τα οποία έχουν μια κοινή γλώσσα. Η φυλή μοιράζεται έθιμα, νόμους και τελετουργίες που τη διακρίνουν από γειτονικές ομάδες, χωρίς όμως να την διαφοροποιούν πλήρως εξαιτίας των συχνών ανταλλαγών ανάμεσα στις διάφορες ομάδες. Μια φυλή Ιθαγενών δεν είναι κάποια απομονωμένη ομάδα που ζει σε συγκεκριμένη περιοχή με καθορισμένα σύνορα. Συχνά υπάρχουν μετακινήσεις μελών από φυλή σε φυλή τόσο με γάμους, με τελετουργίες όσο και με μοίρασμα κυνηγιού.

Πατριές σχηματίζονται από τη δημιουργία μικρότερων ομάδων μέσα στη φυλή και συνήθως αριθμούν εκατοντάδες είδη μελών. Κάθε πατριά συνδέεται με ένα ιδιαίτερο ζώο και ζει σε περιοχή που θεωρείται «ιερή». Υποχρέωση της πατριάς είναι να διατηρεί στη μνήμη τις ιστορίες που συνδέονται με τα τοτεμικά είδη και να εκτελεί τις ανάλογες τελετουργίες. Κάποια από τις πατριές θεωρείται ότι προέρχεται από τον άνθρωπο-καγκουρό, Πρόγονο του Ονειρέματος. Κάποια άλλη συνδέεται με το άγριο γιάμ, μια τρίτη με το πόσουμ και έτσι καλύπτονται τα βασικά τους αρχέτυπα.

Στην πραγματικότητα το πνεύμα του είδους κατέχει την περιοχή και όχι η πατριά. Το πνεύμα ρέει από τον πνευματικό προς το φυσικό κόσμο σε μια «ιερή» περιοχή.

Η ομάδα είναι η επόμενη κοινωνική διαίρεση με λίγα μέλη που κατασκηνώνουν και κυνηγούν μαζί. Καθώς συχνά οι Ιθαγενείς παντρεύονται μέλη άλλων πατριών, αυτές οι ομάδες συγκεντρώνουν μέλη από διαφορετικές πατριές. Η ομάδα έχει τη δυνατότητα να κυνηγά σε διάφορες περιοχές ζητώντας άδεια από τους υπευθύνους για την περιοχή πρεσβύτερους της πατριάς. Επομένως η πατριά διευθύνει την περιοχή και η ομάδα τη χρησιμοποιεί. Οι αλληλοσυμπληρούμενες λειτουργίες της ομάδας και της πατριάς χαρακτηρίζονται από πολυάριθμες παλινδρομικές διαδικασίες ανταλλαγής, μοιράσματος και αμοιβαίου σεβασμού.

Το τοτεμικό κοινωνικό σύστημα είναι ένας ζωντανός οργανισμός που συγκροτείται από αλληλοεξαρτώμενες σχέσεις και λειτουργίες. Τα μέρη μιας κοινωνίας συνυπάρχουν με αμοιβαίες μεταξύ τους σχέσεις και σαφείς αλληλεπιδράσεις με το σύνολο. Όλες όμως οι υποδιαιρέσεις έχουν διαπερατά σύνορα. Οι Ιθαγενείς ως άτομα και ομάδες δεν ζουν αμυντικά μέσα σε συγκεκριμένα όρια. Δεν υπάρχουν καθορισμένες αδιαπέραστες θέσεις ατομικά ή κοινωνικά. Οι κανόνες των τοτεμικών σχέσεων προέρχονται από τον ίδιο τον Ονειροχρόνο ως αιώνιοι και αμετάβλητοι νόμοι, οι οποίοι σχηματίζουν μια αόρατη δομή, στην οποία υπάρχει το εμψυχωτικό πνεύμα όλων των ειδών της φύσης.

Ιερή Τέχνη

Παρόλο που οι παραδοσιακές κοινωνίες των Αβορίγινων έχουν κάποιες διαφορές μεταξύ τους, όλες εμφανίζουν σύνθετη δομή, που αντανακλά το σύστημα του σύμπαντος και τη θέση του ανθρώπου εντός του. Επειδή δεν υπάρχει γραπτή γλώσσα, το έργο τέχνης είναι ο φορέας των στοιχείων, ο πλούτος των πληροφοριών από γενιά σε γενιά. Οι «ονειρικές ιστορίες» κατέχουν συχνά κεντρική θέση στην τέχνη, περιγράφοντας τη Δημιουργία, όταν τεράστια μυθικά ζώα περιπλανιούνταν στη Γη, δημιουργώντας τις μορφές της και αποφασίζοντας ποιοι άνθρωποι θα ζούσαν σε κάθε τόπο.

ΓιΆ αυτό και στην κοινωνία των Αβορίγινων η τέχνη είναι αναπόσπαστο κομμάτι της τοτεμικής συνείδησης. Εκφράζεται δε με τρόπο προσωπικό, κοινωνικό, ιερό ή τελετουργικό. Πρωτεύοντα στοιχεία είναι η αρσενική ευθεία, ο θηλυκός κύκλος και οι μυριάδες αλληλεπιδράσεις τους.

Η ιερή τους τέχνη είναι μια διαρκής διαδικασία μετουσίωσης της καθαρής ενέργειας σε μορφή, αποδίδει τη μεταμόρφωση των προγονικών δυνάμεων σε ζώα, των ζώων σε ανθρώπους και των ανθρώπων, μέσω της βαφής του σώματος και των τελετουργικών ενδυμασιών, σε προγονικές υπάρξεις με ζωικές δυνάμεις και ικανότητες.

Η μουσική, ως ιερή τέχνη, ενώνει τη συνείδηση με τους αόρατους νόμους και τα ενεργειακά πρότυπα της φύσης. Θεωρείται ότι αποτελεί μία «γέφυρα» ανάμεσα σε αυτούς και στους Προγόνους, τους ήρωες, τη Γη, τα ζώα που ζουν σε αυτήν και φυσικά τους θεούς τους. Επίσης με μουσική και χορούς συνοδεύεται και η επίκληση για βροχή ή μία θεραπευτική τελετουργία. Το παίξιμο του μουσικού οργάνου ντιτζιρίντου, μιας μακριάς ξύλινης φλογέρας, συμβολίζει την αόρατη παρουσία του πνεύματος του αέρα και είναι πιθανώς το αρχαιότερο μουσικό όργανο πάνω στη Γη. Οι νότες που παράγει, αντιπροσωπεύουν διαφορετικές μορφές της αόρατης ενέργειας, αυτής που εμψυχώνουν οι προγονικές δυνάμεις.

Η προσωπική τέχνη διαμορφώνεται κυρίως από τις γυναίκες. Σχεδιάζουν τις εικόνες τους στην άμμο, τη στιγμή που αφηγούνται ιστορίες για την αγάπη, τον έρωτα, τη γονιμότητα αλλά και για τις περιοχές όπου συλλέγουν την τροφή τους. Μοιρασμένη με τα υπόλοιπα μέλη της φυλής αυτή η δραστηριότητα είναι ένα σημείο χαράς, διασκέδασης και εκπαίδευσης στα καθήκοντα του καταυλισμού.

Ο κοινωνικός συμβολισμός της τέχνης φαίνεται στις τελετουργίες της βαφής του σώματος. Το βάψιμο αντιπροσωπεύει την παρουσίαση της προσωπικής εικονοπλασίας σε συλλογικό επίπεδο. Είναι μια αισθαντική, απτή μορφή κοινωνικής ανταλλαγής των ιστοριών που αφηγούνται τα βαμμένα σώματα. Ιδιαίτερα στις γυναικείες τελετουργίες το σώμα αποδίδει την ιστορία μέσω του χορού, απελευθερώνοντας το συγκινησιακό περιεχόμενο που κρύβεται στις περιπέτειες της αγάπης και στις τραγωδίες της απώλειας.

Αντίληψη για τον Θάνατο

Στη διαδικασία του κύκλου της Δημιουργίας, ο θάνατος για τους Αβορίγινες γίνεται αντιληπτός ως ένα υπέρτατο όσο και αναπόφευκτο θεραπευτικό στάδιο, ως μέσο μετάβασης στον Ονειροχρόνο.

Είναι μια διαδικασία μετουσίωσης όλων των πλασμάτων στην αρχέγονη προγονική μορφή τους με τελικό αποτέλεσμα την αναγέννηση. Είναι ένα βήμα προς το ονείρεμα και τη συναίσθηση, δηλαδή τη συνδυασμένη αντίληψη μιας ενοποιημένης εικόνας του κόσμου, μέσα στην οποία τα περιγράμματα χάνουν την σταθερότητά τους και το ενεργειακό τους περιεχόμενο ενοποιείται στη μία και μοναδική ουσία της ζωής, την πανταχού παρούσα ενέργεια του Ονειροχρόνου.

Τη στιγμή του θανάτου το πνευματικό περιεχόμενο της ατομικής μορφής κατανέμεται σε τρία διαφορετικά επίπεδα.

Το πρώτο είναι η Τοτεμική Ψυχή που σχετίζεται με τις πηγές ύπαρξης της φυσικής μορφής, όπως είναι ο τόπος της γέννησης, το πνεύμα του ζώου και το είδος των φυτών με τα οποία συγγενεύει.

Η δεύτερη όψη της πνευματικής δύναμης του ατόμου απελευθερώνεται στην Προγονική Ψυχή, την επικράτεια των αιώνιων αρχέτυπων, την ουράνια Γη των Νεκρών. Αυτή η όψη ταξιδεύει στους αστερισμούς σε κάποια ιδιαίτερη περιοχή του ουρανού. Αυτή η ουράνια περιοχή έχει τον αντίστοιχο αστερισμό της και το σημαντικότερο εμπεριέχει ένα ιδιαίτερο πρότυπο αόρατης ενέργειας. Αυτά τα πρότυπα συμβολίζονται στα γεωμετρικά σχέδια που ζωγραφίζονται στην κοιλιακή χώρα του νεκρού, κατά τη διάρκεια του τελετουργικού της ταφής. Τα ίδια σχέδια απεικονίζονται σε κάθε άτομο κατά την στιγμή της πρώτης του μύησης. Στις στιγμές της μύησης και του θανάτου οι παρευρισκόμενοι τραγουδούν το «Είθε το πνεύμα σου να φτάσει στο στομάχι του ουρανού».

Η Τρίτη όψη της ανθρώπινης ψυχής ονομάζεται από τους Ιθαγενείς της Αυστραλίας «Κατεργάρης». Τον Κατεργάρη με διάφορες μορφές και ονόματα τον συναντάμε σε όλες σχεδόν τις μυθολογίες του κόσμου. Αντιπροσωπεύει την πνευματική πηγή του ατομικοποιημένου εγώ, της Εγωικής Ψυχής. Αυτή η πνευματική δύναμη δεσμεύεται από συγγένειες που είχε το άτομο εν ζωή και είναι εκείνη που μας δεσμεύει με το συγκεκριμένο και το πεπερασμένο, με υπευθυνότητες και σχέσεις της ατομικής μας ύπαρξης. Είναι δυνατόν να προσκολληθεί σε αυτόν τον κόσμο, εξαιτίας της συγκινησιακής της εξάρτησης με τις μορφές του δημιουργημένου κόσμου. Ο Κατεργάρης των Ιθαγενών μοιάζει με τον κατεργάρη της ελληνικής μυθολογίας Ερμή. Ο Ερμής αντιπροσωπεύει εκείνη την δύναμη της πλάνης που μας ωθεί συχνά να εκλαμβάνουμε την εφήμερη ζωή μας ως κάτι διαρκές και μόνιμο, ενώ ταυτόχρονα είναι ο περαματάρης, ο ψυχοπομπός ανάμεσα σε αυτόν και τον άλλο κόσμο.

Η Τοτεμική, η Προγονική και η Εγωική Ψυχή σχηματίζουν την Ψυχική Τριάδα, ευθέως ανάλογη της Κοσμικής Τριάδας, της Αγέννητης Ύπαρξης, της Ζώσας Ύπαρξης και της διαδικασίας του Θανάτου και της Τριάδας της Γήινης τάξης-είδος, τόπος, φυλή. Η Ψυχική Τριάδα είναι η βάση της συνειδησιακής συγχώνευσης που επιτυγχάνεται στις περιοχές του Ονειροχρόνου. Η βασική αιτία της συγχώνευσης νου και ύλης στη συνείδηση των Ιθαγενών είναι η ευθεία αναλογία των Τριάδων σε όλα τα επίπεδα. Το παράξενο είναι ότι αυτή η τριαδική αναλογία είναι πάντα επίκαιρη ως πεδίο έρευνας σήμερα στις επαναστατικές θεωρήσεις της κβαντικής φυσικής. Εν κατακλείδι αυτή η άποψη που εκφράστηκε από τους Αυστραλούς Ιθαγενείς πριν από 100.000 χρόνια είναι το ζητούμενο της σύγχρονης φιλοσοφίας, η οποία στοχεύει στην αντιμετώπιση του νου και της ύλης ως ενιαίας οντότητας.

Το βέβαιο είναι ότι ο θάνατος γιΆ αυτούς δεν είναι τέλος και αποκλεισμός. Αντιμετωπίζεται ως μετατόπιση του κέντρου της συνείδησης προς τον αόρατο κόσμο. Στο φως αυτής της αντίληψης είναι ευκολότερο να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο κινούνται οι μύθοι του Ονειροχρόνου και τη συχνή απουσία μιας λογικής συνέχειας. Το κλειδί βρίσκεται στο Ονείρεμα. Οι Ιθαγενείς ονειρεύονται καθημερινά τον κόσμο. Ζουν εξαιτίας του ονείρου και το βιώνουν μέσα σε αυτό που εμείς αποκαλούμε πραγματικότητα. Είναι ένας τρόπος ζωής εμπνευσμένος από τη γνώση και τη σοφία της ενοποιημένης συνείδησης.

Αυτόν το μαγικό τρόπο ζωής προσπάθησαν και πέτυχαν σε μεγάλο βαθμό να ξεριζώσουν οι Βρετανοί άποικοι, ως εισβολείς, παρεμβαίνοντας στην κοινωνική δομή, στα ήθη και έθιμα, στο δικό τους πολιτισμό. Είναι σαν ένα «ξεκαθάρισμα» των παλαιότερων πολιτισμών που έπρεπε πλήρως να μεταμορφωθούν ή να εξαφανιστούν. Ερχόμενοι σε επαφή με τους ανθρώπους του δυτικού κόσμου, η φυλή Γουρούντζερι των Ιθαγενών, νιώθοντας την αποκοπή τους από το φυσικό τρόπο ζωής και την όλη φιλοσοφία του ονειρέματος αποφάσισαν να διακόψουν το νήμα της συνέχισης της ζωής αρνούμενοι την τεκνοποίηση. Δεν ήθελαν πλέον να συμμετέχουν σε έναν κόσμο που είχε χάσει τις ρίζες του και την επαφή του με την ουσία της ζωής.

Όπως ανέφερε ο Μπέρναμ-Μπέρναμ, Πρεσβύρος αυτής της φυλής σε δήλωσή του για αυτό το θέμα:

Εμείς η φυλή της Θείας Ενότητας των Πραγματικών Ανθρώπων φεύγουμε από τον πλανήτη Γη. Στο χρόνο που μας απομένει επιλέξαμε να ζήσουμε στο ύψιστο επίπεδο Πνευματικής ζωής: αγαμία, ένας τρόπος για να επιδείξουμε σωματική πειθαρχία. Δεν θα κάνουμε άλλα παιδιά. Όταν και το νεότερο μέλος μας θα έχει αποχωρήσει, αυτό θα είναι και το τέλος της άδολης, ανθρώπινης φυλής. Είμαστε αιώνιες υπάρξεις. Υπάρχουν πολλοί τόποι στο σύμπαν όπου μπορούν να ενσαρκωθούν οι ψυχές που πρόκειται να μας ακολουθήσουν. Είμαστε οι απευθείας πρόγονοι των πρώτων υπάρξεων…… …..Έχουμε περάσει τη δοκιμασία επιβίωσης από καταβολής κόσμου, διατηρώντας σταθερά τις πρωταρχικές αξίες και τους νόμους. Η ομαδική μας συνείδηση έχει διατηρήσει τη Γη ενιαία. Τώρα πήραμε την άδεια να φύγουμε….. ….Οι άνθρωποι του κόσμου έχουν αλλάξει και έδιωξαν ένα μέρος της Ψυχής της Γης. Πηγαίνουμε να ενωθούμε μαζί της στον Ουρανό. Αφήνουμε τη Μητέρα Γη σε εσάς. Προσευχόμαστε να αντιληφθείτε τι προκαλεί ο τρόπος ζωής σας στο νερό, στα ζώα, στον αέρα και στον καθένα σας. Προσευχόμαστε να βρείτε λύση στα προβλήματά σας χωρίς να καταστρέψετε αυτό τον κόσμο….

Παρόλα αυτά ο Ονειροχρόνος επιβιώνει μέσα στο χρόνο, από τους μύθους και τις αφηγήσεις των Ιθαγενών. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να κατανοήσουμε τη φύση ενός πολιτισμού που φαίνεται εντελώς διαφορετικός από τον δικό μας, ωστόσο βρίσκεται στη βάση όλων των μεταγενέστερων πολιτισμών που αναπτύχθηκαν στους ιστορικούς χρόνους.

Για τους Ιθαγενείς της Αυστραλίας η παραβίαση των ιερών σχέσεων ανάμεσα σε ομάδες ανθρώπων και τον τόπο της γέννησής τους είναι προϊόν πνευματικής αποσύνθεσης που διακόπτει τη θεμελιώδη αρμονία πάνω στην οποία στηρίζεται η Δημιουργία.

«Κατοικούμε σε αυτή τη γη πριν την έναρξη του χρόνου. Προερχόμαστε άμεσα από τον Ονειροχρόνο των Δημιουργών Προγόνων μας… Όλοι οι άλλοι άνθρωποι προήλθαν από εμάς. Εκείνοι που καλλιεργούν τη γη κατασκευάζουν κτίρια και διατηρούν ζώα δεν ανήκουν στο πνεύμα αυτής της γης. Πρέπει να φύγουν, γιατί ζουν ενάντια στο Νόμο αυτής της γης».

Βιβλιογραφία

Joanna Lambert, Wise Women of the Dreamtime, Εκδόσεις Inner Tradition Int., 1993

Wally Caruana, Aboriginal Art, Εκδόσεις Thames and Hud Son, 1998

Robert Lawlor, Voices of the First Day, Εκδόσεις Inner Tradition, 1991

Κωνσταντίνου Καλογερόπουλου, Η Σοφία του Ονειροχρόνου, Εκδόσεις Ιάμβλιχος 1999

Marlo Morgan, Το Μήνυμα, Εκδόσεις Διόπτρα, 1995

http://www.kathimerini.gr

http://el.wikipedia.org/

M.M.

Ο Γέροντας Παΐσιος, ο οποίος αγιοποιήθηκε – μεγάλη η χάρη του – στις 13 Ιανουαρίου του 2015, είναι γνωστός για τα θαύματα και τις προφητείες του. Είχε συγκεντρώσει γύρω του μεγάλο πλήθος πιστών – ναι, στο τέλος του 20ου αιώνα και όμως δυστυχώς ισχύει -, και οι διδαχές του τον έφερναν συχνά σε αντιπαράθεση με τις επίσημες θέσεις της Εκκλησίας. Παρόλα αυτά, μετά τον θάνατό του η κοινή ποιμνιακή γνώμη στράφηκε σε θετική προς αυτόν κατεύθυνση, κι έτσι τελικά, εέπειτα από την Ιερά σύνοδο του Πατριαρχείου, αγιοποιήθηκε ως όσιος.

Οι διδαχές και τα θαύματά του έχουν καταγραφεί σε πολυάριθμους τόμους, συχνά με αντιφάσεις, γι’αυτό και κυκλοφορούν συχνά άνω της μία εκδοχής, παρόλα αυτά αυτό δε φαίνεται να κλονίζει την πίστη των αναγνωστών, αλλ’απεναντίας να την ενισχύει. Σε ένα θαύμα λοιπόν, πρωταγωνιστής είναι μια… σαύρα! Έχω βρει διάφορες εκδοχές της ιστορίας, με την πιο γνωστή την παρακάτω, την οποία βρήκα στο ιστολόγιο Greek Sceptic.

Κάποτε ένας καθηγητής Πανεπιστημίου επισκέφτηκε τον Γέροντα και του είπε:
«Γέροντα δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι υπάρχει Θεός. Ξέρεις είμαι άνθρωπος μορφωμένος, ζω στη Δύση και όλα αυτά που λες και κάνεις μπορούν να εξηγηθούν με την λογική. Βέβαια κάποια δύναμη μπορεί να υπάρχει, αλλά όσα λες περί Χριστού, περί μυστηρίων δεν τα δέχομαι.»
Ο Γέροντας τον άκουσε και του είπε με απότομο τρόπο:
«Είσαι πιο ανόητος και από μια σαύρα.»
Εκείνος ενοχλήθηκε από το λόγο του γέροντα καί αντέδρασε.
Ο Γέροντας επέμενε:
«Αλήθεια σου λέω. Είσαι πιο ανόητος και από μια σαύρα και θα σου το αποδείξω.»
Ο Γέροντας είχε εκεί κοντά μια σαύρα και τη φώναξε. Το ζωάκι έτρεξε κοντά του και το ρώτησε να του πει άν υπάρχει Θεός. Η σαύρα σηκώθηκε στα δύο της πόδια κι έσκυβε το κεφάλι της δίνοντας καταφατική απάντηση στην ερώτηση του Γέροντα. Ο καθηγητής τα έχασε και άρχισε να κλαίει και ο Γέροντας του είπε:
«Είδες ότι είσαι πιο ανόητος και από μια σαύρα; Η σαύρα γνωρίζει ότι υπάρχει Θεός και εσύ με το μυαλό δεν κατάλαβες ότι υπάρχει Θεός.»
Ο καθηγητής έφυγε από το κελί του Γέροντα συγκλονισμένος.

Αυτή είναι η γνωστότερη εκδοχή, υπάρχουν όμως κι άλλες. Τις παρακάτω δύο τις βρήκα στο ιστολόγιο False Faith.

Ένας άθεος νέος ομολόγησε, ότι πήγε κάποτε στο γέροντα και τον ερώτησε αν υπάρχει Θεός. Εκείνος ερώτησε μία σαύρα πού στεκόταν πάνω σε μία πέτρα: «Υπάρχει Θεός;» και η σαύρα εκίνησε καταφατικά το κεφαλάκι της…

Ενώ συζητούσαν διάφορα πνευματικά θέματα, είπε ο γέρων: «Κάποιος διαλογίζεται ότι δεν υπάρχει Θεός». Εκείνοι αλληλοκοιτάχτηκαν και ο γέρων συνέχισε: «Εγώ σας λέω ότι υπάρχει Θεός και με αποδείξεις». Και εφώναξε: «Σαύρα έλα εδώ». Μπήκε τότε μέσα μία μεγάλη σαύρα, πού τρόμαξε τούς επισκέπτες. Ο γέρων απευθύνθηκε στη σαύρα σαν σε λογικό όν και της είπε:» Προσκύνησε τούς επισκέπτες, χαιρέτησέ τους «. Η σαύρα υπακούουσα σηκώθηκε στα πισινά της πόδια και έκανε εδαφιαία μετάνοια. Έπειτα την ερώτησε: «Για πες μας, υπάρχει Θεός;». Και ώ του θαύματος! η σαύρα με μια ψιλή, λεπτή φωνούλα μίλησε και είπε:» Υπάρχει Θεός, υπάρχει Θεός, υπάρχει Θεός».

Υπάρχει και μια ακόμα εκδοχή, την οποία επίσης βρήκα στο ίδιο άρθρο του ίδιου ιστολογίου, όπου τα ζώα που δίνουν την καταφατική απάντηση είναι ένας αγριοκόκορας (δεν υπάρχουν στην Ελλάδα, αλλά θα μπορούσε να είναι άλλο πουλί), κι ένα φίδι.

Ένας νέος τον επισκέφτηκε στο Άγιον Όρος και του φανέρωσε ότι δεν πιστεύει στην ύπαρξη του Θεού. Ο πατήρ Παΐσιος ρώτησε τότε έναν αγριοκόκκορα που περνούσε εκείνη την ώρα από εκεί: «Εσύ τι ξέρεις για το Θεό»; Και ο αγριοκόκκορας ελάλησε τρεις φορές. Επίσης, ρώτησε ένα φίδι που παρουσιάστηκε εκείνη την ώρα: «Εσύ τι ξέρεις για το Θεό»; Και το φίδι ανεβοκατέβασε τρεις φορές το κεφάλι του…

Το μοτίβο των ιστοριών είναι πάντοτε το ίδιο. Ένας άνθρωπος που αμφιβάλλει, ή και είναι πεπεισμένος για την ανυπαρξία του Θεού, συναντά των Άγιο, ο οποίος, αφού βεβαιωθεί για τη δυσπιστία ή και την απιστεία του, κάνει κάποιο θαύμα, και ευθύς ο αμφιβάλλων διακηρύσσει την πίστη του στο Θεό και φεύγει συντετριμμένος. Το ισχυρό αυτό μοτίβο χρησιμοποιούταν ήδη από την εποχή του Χριστού. Οι άνθρωποι επίσης στις παραπάνω ιστορίες είναι κλασικές φιγούρες τέτοιων δύσπιστων. Στην πιο γνωστή, ο δύσπιστος είναι μορφωμένος, κι όχι απλώς μορφωμένος, αλλά καθηγητής πανεπιστημίου. Ανέκαθεν οι μορφωμένοι θεωρούταν λιγότερο πιστοί – γιατί άραγε; Και κάθε φορά που αναμετρώνται με Άγιο, ο τελευταίος αμέσως τους βάζει στη θέση τους. Στη δεύτερη ιστορία με την σαύρα, καθώς και σ’εκείνη την ιστορία με το φίδι και τον κόκορα, ο άπιστος εδώ, κι όχι ο δύσπιστος, είναι ένας άθεος νέος, παραπέμποντας στην κοινή αλλά εσφαλμένη λαϊκή αντίληψη ότι νέος είναι, θέλει να επαναστατήσει, αλλά με την σωστή καθοδήγηση θα επιστρέψει στη θερμή αγκαλιά της παράδοσης. Τέλος στην τρίτη και πλέον ευφάνταστη ιστορία με την σαύρα, όπου η σαύρα μιλάει κιόλας, ο Άγιος τηλεπαθητικα εντοπίζει τον άθεο.

Ας αφήσουμε όμως την κοινοτοπία των ιστοριών κι ας επικεντρωθούμε στην αλληλεπίδραση του Αγίου με τη σαύρα, μήπως και βρούμε κάποια ψύγματα αλήθειας στα γεγονότα. Πρώτο απ’όλα όμως, θα πρέπει ν’αποκλείσουμε διάφορες περιπτώσεις.

Το περιστατικό συνέβη στο Άγιο Όρος, οπότε η σαύρα θα πρέπει να είναι ειδος που ζει στην περιοχή. Αν και δε βρήκα κάποιον κατάλογο με όλα τα ερπετά του Αγίου Όρους, αν ένα είδος αναφέρεται πως απαντά σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα, θα υπάρχει και στο Άγιο Όρος. Αν και δεν περιγράφεται η σαύρα σε καμία των μαρτυριών, σε μία λέει πως ήταν μεγάλη, οπότε ας υποθέσουμε ότι το είδος ήταν αρκετά μεγάλο, ώστε να φαίνεται καλύτερα απ’όλους τους παρευρισκόμενους. Δύο ελληνικές σαύρες ταιριάζουν εδώ: η τρανόσαυρα (Lacerta trilineata) και η πρασινόσαυρα ή πρασινογουστέρα (L. viridis). Η πρώτη έχει μήκος σώματος έως και 16 εκ, και μαζί με την ουρά μπορεί να είναι και μισό μέτρο, κάνοντάς την τη μεγαλύτερη σαύρα με πόδια της χώρας μας. Η δεύτερη είναι λίγο μικρότερη, με μήκος σώματος 13 εκ και ολικό μήκος ως και 40-45 εκ, και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σαύρα της χώρας μας. Επειδή η σαύρα ήταν όμως μεγάλη, ας υποθέσουμε ότι ήταν το πρώτο είδος.

Τώρα θα πρέπει να εξετάσουμε ποια στοιχεία της συμπεριφοράς της σαύρας θα μπορούσαν να αντιστοιχούν στην πραγματικότητα. Απορρίπτουμε εξολοκλήρου οπότε την τρίτη ιστορία, όπου η σαύρα σηκώνεται στα δύο πόδια, κάνει μετάνοια και διακηρύσσει την πίστη της στο Θεό λεκτικά. Το μόνο αληθοφανές της όλης ιστορίας είναι το σήκωμα στα πίσω πόδια, που πολλές σαύρες κάνουν για να παρακολουθήσουν καλύτερα την περιοχή τους, οπότε θα μπορούσαν να το κάνουν αν υπήρχε αρκετός απειλιτικός κόσμος γύρω τους, αλλά τέτοιες σαύρες δεν υπάρχουν στην Ελλάδα. Απορρίπτουμε ομοίως και την πρώτη ιστορία, γιατι εκτός του σηκώματος στα π΄σιω πόδια και της μετάνοιας, η σαύρα ήρθε στο γέροντα έπειτα από κλήση του. Είναι δυνατόν κάποια έξυπνα είδη, όταν είναι κατοικίδια, με αρκετή επιμονή και υπομονή να μάθουν το όνομά τους και να γυρίζουν ή και να έρχονται σ’αυτόν που τα καλεί, αλλά είναι η εξαίρεση κι όχι ο κανόνας. Πάλι δεν είναι σκύλοι και θα έρθουν κυρίως για τροφή, και στην περίπτωση αυτήν είναι αδύνατον ο μοναχός να εκπαίδευσε την σαύρα να έρχεται σ’αυτόν. Οπότε αληθοφανέστερη είναι η δεύτερη ιστορία, όπου η σαύρα απλώς καθόταν πάνω σ’έναν βράχο, ίσως για να λιαστεί.

Πολλές σαύρες κουνούν το κεφάλι τους για διάφορους λόγους. Αν και γνωστότερες γι’αυτήν τη συμπεριφορά είναι τα ιγκουάνια όπως οι ιγκουάνες, οι ανόλες και οι δράκοι, αυτά δεν υπάρχουν στο ΆγιοΌρος, οπότε θα πρέπει να το έκαναν οι δύο παραπάνω τυπικές σαύρες, οι οποίες επίσης κουνούν το κεφάλι τους. Συνήθως το κάνουν τα κυρίαρχα αρσενικά, τα οποία συχνά έχουν γαλαζωπό κεφάλι κατά την περίοδο αναπαραγωγής, για να δηλώσουν κυριαρχία επί της περιοχής τους. Είναι γνωστό ότι ακόμα και μικρές σαύρες, εάν βρίσκονται κοντά σε ανθρώπους για μεγάλο χρονικο διάστημα κι αυτοί δεν τις απειλούν, τους συνηθίζουν, οπότε εκδηλώνουν φυσική συμπεριφορά μπροστά τους μεταξύ τους, και πλησιάζονται πολύ εύκολα, αν και συνήθως δεν ημερεύουν στο σημείο να πιάνονται. Δείτε ένα παράδειγμα εδώ. Δεν είναι σπάνιο ένα κυρίαρχο αρσενικό με ιδιαίτερα υψηλή αυτοπεποίθηση να κουνήσει το κεφάλι του προς έναν άνθρωπο, προσπαθώντας να τον εκφοβίσει για να φύγει από την περιοχή του.

Οπότε το πιο πιθανό είναι το εξής, αν βέβαια έγινε αυτή η ιστορία, στο οποίο δίνω μικρότερη πιθανότητα κι από την Ανάσταση του Χριστού: Ο Παΐσιος, συζητώντας μ’έναν δύσπιστο νέο περί της ύπαρξης του Θεού, στράφηκε προς μία σαύρα που βρισκόταν δίπλα σε έναν βράχο, που ήταν μια μεγάλη αρσενική τρανόσαυρα (Lacerta trilineata) που τον είχε συνηθίσει, ελπίζοντας ότι θα γίνει κάτι που θα μοιάζει με θαύμα. Επειδή την πλησίασε λίγο πιο κοντά από το σύνηθες, αυτή κούνησε το κεφάλι της επιδεικτικά. Με λίγα λόγια ο Άγιος Παΐσιος ρώτησε την σαύρα αν υπάρχει Θεός κι αυτή του απάντησε «Φύγε από δω!». Ή την ρώτησε αν υπάρχει Θεός και αυτή του απάντησε «Άι γαμήσου!».

Ακόμα και μια σαύρα αποστομώνει έναν χριστιανό γέροντα λοιπόν.

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ο Άγιος Παΐσιος επικοινώνησε ή είχε καλή σχέση με άγρια ζώα. Μια άλλη φορά έβραζε γάλα τη Σαρακοστή, κι αφού ένας από τους δύο ευσεβιστές επισκέπτες τον επέπληξε γι’αυτό, του έδειξε τον πραγματικό λόγο για τον οποίον το έκανε δίνοντάς το στα φίδια, τα οποία ήταν μάλιστα οχιές, που ήρθαν να το πιούν. Οι εύπιστοι ακόλουθοί του έχουν καταγράψει πολλές άλλες περιπτώσεις ακόμα.

Σήμερα είναι η πρώτη μέρα του χρόνου, τουλάχιστον σύμφωνα με το δυτικό, και εν τέλει χριστιανικό, σύστημα χρονολόγησης, το οποίο επιβλήθηκε σε όλο τον κόσμο με την αποικιοκρατία. Για την ορθοδοξία ωστόσο η ημέρα αυτή έχει διαφορετική σημασία [άλλωστε δεν έχει καμία αξία η κοσμική, δυτική πρωτοχρονιά (νομίζω ούτε χρόνια πολλά δε λένε), ο εκκλησιαστικός ενιαυτός ξεκινά από το Σεπτέμβρη, όπως ακριβώς και ο εβραϊκός!] Είναι η ημέρα τίμησης του Μεγάλου Βασιλείου, ενός εκ των πρώτων Πατέρων της Εκκλησίας, ο οποίος τιμάται επίσης και στις 30 του μηνός ως ένας των Τριών Ιεραρχών, προστατών της μόρφωσης, γι’αυτό και τα σχολεία κλείνουν τότε, λες και βρισκόμαστε σε θεοκρατικό κράτος. Με το παράδειγμά του, ο Μέγας Βασίλειος ενέπνευσε πολλούς μετέπειτα χριστιανούς. Ήταν υποτίθεται πλούσιος, αλλά προτίμησε να ζήσει στις στερήσεις και να αξιοποιήσει όλα τα υπάρχοντά του για χάρη των πτωχών. Είναι επίσης γνωστός για το μεγάλο συγγραφικό του έργο. Παρόλα αυτά οι περισσότεροι το μόνο που γνωρίζουμε απ’αυτόν είναι ότι ήταν ένας πλούσιος που έδωσε τα λεφτά του στους πτωχούς, και γιορτάζει την Πρωτοχρονιά, απ’όπου ξεκίνησε και το έθιμο του Άι-Βασίλη. Ποιες όμως ήταν η απόψεις του εν λόγω Ιεράρχη για διάφορα θέματα, όπως η θέση της γυναίκας ή το ελληνικό έθνος;

Στο Πηδάλιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας, το οποίο γράφτηκε το 18ο αιώνα, μπορούν να βρεθούν κάποιοι κανόνες του Βασιλείου. Το πηδάλιο είναι κάτι σαν τη Σαρία, αλλά χωρίς τις θανατικές ποινές, δεδομένου ότι το μαχαίρι της εξουσίας το είχε τότε η Ημισέληνος κι όχι ο Σταυρός. Παρόλα αυτά συχνά αντιμετωπίζει με νοσταλγία τις «καλές» εποχές όπου αυτές τελούνταν, όπως για παράδειγμα το κάψιμο των αρσενοκοιτών επί διάφορων βυζαντινών αυτοκρατόρων. Το Πηδάλιο μπορείτε να το κατεβάσετε σε pdf από εδώ σε pdf.

Τα αποσπάσματα τα πήρα από αυτό το ιστολόγιο.

Λέει λοιπόν:

Σελ. 490-491 στο PDF: ΚΑΝΩΝ Θ’ του Μεγ.Βασιλείου
(γενικότερου ενδιαφέροντος)
Διάκριση ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες. ”Ἡ γυναίκα δὲν ἔχει τὴν ἄδεια νὰ ἀφήνει τὸν ἄνδρα τῆς, ἀλλὰ κι ἂν δέρνει αὐτὴ ἐκεῖνος , πρέπει νὰ ὑπομένει κι ὄχι νὰ χωρίζεται , κι ἂν τὴν προίκα τῆς ξοδεύει, κι ἂν μὲ ἄλλες γυναῖκες πορνεύει , αὐτὴ πρέπει νὰ καρτερεῖ….Ὥστε ἡ μὲν γυναίκα, ποὺ ἄφησε τὸν ἄνδρα τῆς μοιχαλίδα εἶναι ἂν πάρει ἄλλον, ὁ δὲ ἀφεθεῖς αὐτὸς ἄνδρας , ἂν πάρει ἄλλην , συγχωρεῖται”.

Δηλαδή η γυναίκα δεν έχει την άδεια να αφήσει τον άντρα της, και ακόμα κι αν αυτός την δέρνει, κατασπαταλά την περιουσία της ή πορνεύει με άλλες γυναίκες, αυτή θα πρέπει να υπομένει καρτερικά. Αν η γυναίκα αφήσει τον άντρα της και πάρει άλλον, διαπράττει μοιχεία, ενώ αν ο άντρας κάνει το ίδιο, δηλαδή αφήσει τη γυναίκα του και πάρει άλλην, συγχωρείται. Και μετά κατηγορούμε το ισλάμ για την κατώτερη θέση στην οποία τοποθετεί τη γυναίκα, για το ξύλο που τρώνε οι γυναίκες το οποίο υπαγορεύεται από το κοράνι, για την ευκολία που ένας άντρας μπορεί να χωρίσει μια γυναίκα, αλλά όχι το αντίθετο κλπ. Τα ίδια ακριβώς, όπως βλέπουμε από τα πατερικά κείμενα, υποστηρίζει και ο χριστιανισμός, με την έγκριση του Θεού! Γιατί μην ξεχνάτε ότι η σοφία των Πατέρων της Εκκλησίας πηγάζει από τη φώτισή τους από το Άγιο Πνεύμα. Πού η διαφορά με το ισλάμ; Απλώς τα χριστιανικά έθνη έχουν εκτεθεί σε πολύ περισσότερες ιδέες που προσβάλλουν την πίστη τους, και η Εκκλησία θεώρησε σκόπιμο να αλλάξει πολλά πράγματα και να αποκρύψει άλλα, αλλιώς δε θα είχε πελάτες σήμερα. Αν μη τι άλλο, το ισλάμ μπορεί να θεωρηθεί πιο ανθρώπινο, αφού θεσπίζει συγκεκριμένους κανόνες για τον ξυλοδαρμό της γυναίκας, που δε θίγουν την αξιοπρέπειά της ούτε απειλούν τη σωματική της ακεραιότητα, και δεν επιτρέπει σ’έναν άντρα να ξοδεύει την προίκα της. Όμως το μισογυνικό μένος του ιεράρχη δε σταματά εδώ.

Παρακάτω, στη σελίδα 497 του pdf, στον κανόνα ΚΑ του Μεγάλου βΒασιλείου, γράφει ότι ο άνδρας, τον οποίον η γυναίκα του τον άφησε, και στη συνέχεια πήρε άλη δε θεωρείται μοιχός, ούτε όμως και η γυναίκα που τον πήρε θεωρείται μοιχαλίδα. Για την πρώτη γυναίκα δε σχολιάζει ακόμα. Παρακάτω όμως λέει ότι ο άνδρας που χωρίς αίτια αφήνει τη γυναίκα του μοιχός είναι, γιατί έκανε τη γυναίκα του να μοιχευθεί λαμβάνουσα άλλον, ζώντος του πρότερου ανδρός της. Αλλά και η δεύτερη γυναίκα του μοιχαλίς είναι, επειδή πήρε τον άνδρα της ζώσης πρώτου αυτού γυναίκας. Πιο κάτω, παρόλ’αυτά λέει ότι πόρνος μόνο θεωρείται ο άνδρας κι όχι μοιχός, αφού δεν υπάρχει τέτοιος κανόνας.

Δηλαδή με λίγα λόγια δεν επιτρέπεται σε μια γυναίκα να κάνει οποιαδήποτε επιλογή για την ζωή της. Άπαξ και προσδεθεί σ’έναν άνδρα, ανήκει σ’αυτόν εφόρου ζωής. Αν τον αφήσει διαπράττει μοιχεία – αλήθεια πόσο συχνό ήταν αυτό τότε; -, αλλά ακόμα κι όταν αυτός την αφήσει, πάλι μοιχέια θα διαπράξει αν παντρευτεί άλλον, και το ίδιο διαπράττει η επόμενη σύζυγος του άντρα, γιατί είναι σαν να πήρε τον άντρα της προηγούμενης. Ο άντρας, αν και λέγεται μοιχός, στην πραγματικότητα είναι απλώς πόρνος, όπως μας πληροφορούν οι κανόνες, και η πορνεία είναι ελαφρύτερο παράπτωμα της μοιχείας. Άλλωστε στις Δέκα Εντολές υπήρχε το ου μοιχεύσεις, αλλά όχι το ου πορνεύσεις, ενώ στο Αρχαίο Ισραήλ η μοιχεία τιμωρούταν με θάνατο, ενώ η πορνεία συνήθως όχι.

Η Εκκλησία, αν κι αποκρύπτει τα επίμαχα αυτά σημεία της Πίστης, δεν τα αρνείται εντούτοις. Τα αποδέχεται κανονικότατα, απλώς επιμένει πως ερμηνεύονται λανθασμένα. Υποτίθεται πως σύμφωνα με την ορθή ερμηνεία, ο Μεγ. Βασίλειος δε ζητά καρτερικότητα από τη γυναίκα για να την καθυποτάξει, αλλά για να αποτελεί παράδειγμα σωστής χριστιανικής συμπεριφοράς, την οποία ίσως ο άντρας εκτιμήσει κι επανέλθει στο σωστό δρόμο. Γιατί όμως τότε δε ζητά το ίδιο κι από τον άντρα, δηλαδή να υπομένει καρτερικά τη γυναίκα που δε συμπεριφέρεται σωστά απέναντί του; Και γιατί δε θεωρεί μοιχό τον άντρα ποτέ; Δε σώζονται όπως κι αν το ερμηνεύσουν. Αν και η δεξιοτεχνική ερμηνεία μπορεί να βγάλει μέχρι και το αντίθετο συμπέρασμα από ΄΄ενα θρησκευτικό κείμενο, στην συγκεκριμένη περίπτωση το μήνυμα είναι τόσο ξεκάθαρο που ο βιασμός του είναι αδύνατος: Ο άντρας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, ενώ η γυναίκα είναι υποχρεωμένη να τον ανέχεται. Άλλωστε στην επόμενη ζωή θα κριθούμε, και η ταπεινότητα και η καρτερικότητα θα είναι υπέρ μας. Μια θρησκεια δούλων μιας μεγάλης αυτοκρατορίας πραγματικά.

Παρόλα αυτά δεν εκπλήσσομαι ότι ο Μεγ. Βασίλειος ήταν μισογύνης, γιατί έτσι ήταν όλος ο Μεσογειακός κόσμος τότε. Τα ίδια θα μπορούσε να πει κι ένας Αρχαίος Έλληνας για παράδειγμα. Εντούτοις θα περίμενε κανείς ο χριστιανισμός της αγάπης να επιφέρει θετικές αλλαγές στην κοινωνία, αλλα όχι μόνο τις πρότερες κοινωνικές δομές διαιώνησε, αλλά και έσβησε κάθε πνευματικό επίτευγμα της ανθρωπότητας. Γιά να δούμε λοιπόν τι πίστευε ο Μεγ. Βασίλειος για το ελληνικό έθνος και την ελληνική σκέψη. Από εδώ.

Απ’ό,τι φαίνεται ο Μέγας Βασίλειος έγραφε εικονικές επιστολές σε Εβραίους προφήτες, τους οποίους άλλωστε θαύμαζε. Σε δύο επιστολές προς τον Ησαΐα διαβάζουμε:

Στη μία, (ΕΙΣ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΗΣΑΪΑ 9.230.8) γράφει: “Είναι εχθροί οι Έλληνες, διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζοντας με ορθάνοιχτο στόμα τον Ισραήλ” και στη δεύτερη (ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΗΣΑΪΑΝ ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ 7.196.3) γράφει: “μη δειλιάζετε από των Ελληνικών πιθανολογημάτων και τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν . Έτσι και των Ελλήνων η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν”.

Μέσα στα λόγια αυτά συμπυκνώνεται όλο το μίσος του χριστιανισμού εναντίον των Ελλήνων, το οποίο τελικά σχεδόν εξαφάνισε τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, εκτός από κάποια στοιχεία που παραλλάχθηκαν κι ενσωματώθηκαν στο χριστιανισμό. Γιατί ήξεραν ότι το ορθολογιστικό εληνικό πνεύμα εύκολα θα μπορούσε να κατατροπώσει όλη τη δεισιδαιμονία του Ισραήλ. Ένας Εβραιολάγνος ήταν λοιπόν ο Μέγας Βασίλειος, ο οποίος όχι τη μόρφωση δεν προώθησε, αλλά απεναντίας ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της στυγνής χριστιανοκρατίας που καταδεινάστευσε Ανατολή και Δύση για τους επόμενους αιώνες. Το ότι μιλούσε ή έγραφε εληνικά δεν σημαίνει ότι ήταν Έλληνας.

Και όμως, στη σημερινή χριστιανική Ελλάδα όλοι αυτοί οι ανθέλληνες άγιοι τιμώνται. Θα γινόταν όμως το ίδιο αν οι Έλληνες γνώριζαν την αλήθεια;