Category: εγκλήματα & εξιχνίαση εγκλημάτων


Από:
in.gr

Δημοσίευση: 08 Σεπ. 2015, 15:16
Νομοθεσία για κλάματα
Γιατί στην Κίνα είναι καλύτερα να σκοτώσεις κάποιον παρά να τον τραυματίσεις

Πεκίνο, Κίνα
Κάποιοι νόμοι της Κίνας είναι γνωστό εδώ και χρόνια πως μπορούν να χαρακτηριστούν από αμφιλεγόμενοι έως… απαράδεκτοι.

Ωστόσο, η αμερικανική ιστοσελίδα Slate φέρνει στο φως της δημοσιότητας έναν κινεζικό νόμο που μάλλον αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία -και ταυτόχρονα, ένα νομικό όνειδος για μια χώρα που θέλει να ευαγγελίζεται πως είναι «σύγχρονη».

Η κινεζική νομοθεσία προβλέπει πως αν τραυματίσεις σοβαρά ή ακρωτηριάσεις κάποιον θα πρέπει να τον πληρώνεις για μια ζωή, αν όμως τον σκοτώσεις τότε θα πρέπει να πληρώσεις μόνο μια φορά τα έξοδα της κηδείας!

Κάπως έτσι, στους κινεζικούς δρόμους το φαινόμενο του hit-and-run (τροχαίο με εγκατάλειψη θύματος) έχει αντικατασταθεί από το φαινόμενο hit-to-kill (θανατηφόρο τροχαίο): οδηγοί που έχουν τραυματίσει πεζούς, προσπαθούν να τους… αποτελειώσουν, περνώντας από πάνω τους, προκειμένου να βεβαιωθούν πως είναι νεκροί.

Η αποζημίωση για την περίθαλψη ενός σοβαρά τραυματισμένου θύματος τροχαίου στην Κίνα είναι για μια ολόκληρη ζωή και μπορεί να ανέλθει σε πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ.

Αντίθετα, η αποζημίωση για τη δολοφονία ενός ανθρώπου σε τροχαίο στην Κίνα είναι σχετικά μικρή και κυμαίνεται από 30.000 έως 50.000 δολάρια (26-45.000 ευρώ).

Μόλις καταβληθεί η αποζημίωση, το θέμα έχει τελειώσει, ενώ στον δράστη ενδέχεται να μην του απαγγελθούν κατηγορίες, καθώς επίσης ανθεί ιδιαιτέρως το φαινόμενο της δωροδοκίας αστυνομικών κι άλλων λειτουργών της δικαιοσύνης.

Όπως αναφέρει το Slate, τα δικαστήρια παρουσιάζουν μεγάλη ανοχή στις περιπτώσεις που κάποιος πατήσει επανειλημμένα το θύμα του για να γλιτώσει τα έξοδα της νοσηλείας του.

Για το λόγο αυτό και υπάρχει η λαϊκή παροιμία «είναι καλύτερα να σκοτώσεις κάποιον παρά να τον τραυματίσεις». Και τα περιστατικά είναι πολλά.

Ο δημοσιογράφος του Slate, Τζέφρι Σεντ, αναφέρει χαρακτηριστικά το περιστατικό του περασμένου Απριλίου, όταν μια γυναίκα οδηγός στη πόλη Φοσάν παρέσυρε με την πανάκριβη BMW της ένα δίχρονο κοριτσάκι.

Η γιαγιά του παιδιού φώναξε στην οδηγό να σταματήσει, εκείνη όμως άρχισε να κινείται με την όπισθεν, περνώντας ξανά και ξανά πάνω από το παιδάκι.

Κατόπιν, η νεαρή κινέζα οδηγός, που δεν είχε βγάλει ποτέ δίπλωμα, βγήκε ατάραχη από το αυτοκίνητο και ζήτησε από την οικογένεια του (νεκρού) κοριτσιού –έναντι αδράς χρηματικής αμοιβής- να πουν ψέματα πως ήταν ο άνδρας της αυτός που οδηγούσε το αυτοκίνητο.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν σε μια αχανή χώρα όπου κυκλοφορούν πάνω από 100 εκατομμύρια αυτοκίνητα.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, κάθε χρόνο στις λεωφόρους και τους αυτοκινητοδρόμους της Κίνας σκοτώνονται περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι.

Από τις αρχές του 2012 έως και το τέλος του περασμένου Απριλίου σημειώθηκαν πάνω από 104 εκατομμύρια κυκλοφοριακές παραβάσεις εξαιτίας road rage, δηλαδή των ιδιαίτερα τεταμένων νεύρων των κινέζων οδηγών.

Κωνσταντίνος Τσάβαλος

Έτσι εξηγείται ο υπερβολικά μεγάλος αριθμός τροχαίων δυστυχημάτων στην Κίνα και μου λύνεται η μεγάλη απορία γιατί οι Κινέζοι δε βοηθούν σχεδόν ποτέ σε τέτοιες περιπτώσεις. Τώρα αυτό το κράμα ασιατικού κοινωνιοκεντρισμού με πλήρη έλλειψη σεβασμού προς την ανθρώπινη ζωή και το άτομο, μεσαιωνικών αντιλήψεων περί δικαίου, σκληρών κομφουκιανικών ιεραρχικών σχέσεων της αυτοκρατορικής εποχής, στυγνής καταπίεσης από το απολιταρχικό «κομμουνιστικό κόμμα) και ανεξέλεγκτου καπιταλισμού μπορεί να θεωρηθεί πολιτισμός; Η Κίνα θα πρέπει να διανύσει αρκετό δρόμο ακόμα μέχρι να φτάσει την Ιαπωνία, την Νότια Κορέα και τις δυτικοευρωπαϊκές χώρες.
Γι’αυτό πολύ μεγάλη προσοχή στο δρόμο αν πρόκειται ποτε να ταξιδέψετε στην Κίνα!

Το πρωτοβρήκα στο Vice, είναι πραγματικά πολύ περίεργη περίπτωση, αλλά ακόμα πιο περίεργη είναι η καταδίκη του. Πηγή:
CNN gr

Ομολόγησε διάρρηξη σε ιατρικό μουσείο

Newsroom

Newsroom , CNN Greece

 Ανανεώθηκε 08:29 Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2015
Ένας 23χρονος ομολόγησε την ενοχή του χθες για διάρρηξη που έκανε σε ιατρικό μουσείο όπου έκλεψε διατηρημένους ανθρώπινους εγκέφαλους και άλλους ιστούς που μετά πούλησε μέσω του διαδικτύου, είπαν οι αρχές στην πολιτεία Ιντιάνα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο Ντέιβιντ Τσαρλς, από την Ιντιανάπολις, αποδέχθηκε την ενοχή του σε έξι κατηγορίες που του είχαν απαγγείλει και καταδικάστηκε σε κατ΄οίκον περιορισμό για ένα χρόνο με δύο χρόνια αναστολή.

Ο 23χρονος είχε διαρρήξει το Μουσείο Ιατρικής Ιστορίας της Ιντιάνα αρκετές φορές για να κλέψει δοχεία με εγκέφαλους και άλλους ιστούς, σύμφωνα με το γραφείο του τοπικού εισαγγελέα.

Το μουσείο ήταν κάποτε νοσοκομείο για ψυχασθενείς, που είχε ιδρυθεί το 1848, και αργότερα μετατράπηκε σε μουσείο με αίθουσα νεκροτομής και ανατομίας.

Ο Τσαρλς συνελήφθη τον Δεκέμβριο του 2013 όταν ένας άντρας από το Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνιας ο οποίος είχε αγοράσει έξι δοχεία με τμήματα από εγκέφαλους στον διαδικτυακό ιστότοπο eBay για 600 δολάρια (565 ευρώ με σημερινές τιμές) ειδοποίησε την αστυνομία, σύμφωνα με τον φάκελλο της εισαγγελίας.

Πολλά από τα κλοπιμαία ταυτίστηκαν από έρευνα του ίδιου του αγοραστή μέσω του διαδικτύου με κομμάτια που είχαν κλαπεί από το μουσείο. Ο Τσαρλς αναγνωρίστηκε από ένα χαρτί που βρέθηκε στο μουσείο πάνω στο οποίο είχε αφήσει σημάδι με το ματωμένο του δάχτυλο.

Οι αρχές εντόπισαν 80 συνολικά δοχεία με ανθρώπινους ιστούς, σύμφωνα με τον φάκελλο της εισαγγελίας.

Ο Τσαρλς, ο οποίος διατάχθηκε να μην ξαναπλησιάσει το μουσείο, έκλεψε επίσης από εκεί και ένα μηχάνημα ηλεκτροκαρδιογραφήματος, περίπου 10 στηθοσκόπια, μια ζυγαριά μωρών και διάφορα άλλα ιστορικής αξίας κομμάτια.

Σύμφωνα με τις αρχές, ο νεαρός διατάχθηκε επίσης να αποκτήσει και απολυτήριο γυμνασίου ή το αντίστοιχο, ως όρο της καταδίκης του.

Πηγή:ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η ιατροδικαστική επιστήμη έχει προχωρήσει πολύ τις τελευταίες δεκαετίες. Πλέον χρησιμοποιούνται όλες οι πιθανές αποδείξεις από τον τόπο του εγκλήματος, ενώ για την εξιχνίαση του εγκλήματος ή του θανάτου επιστρατεύονται όλα τα τελευταία επιτεύγματα της τεχνολογίας, ώστε ορισμένες μέθοδοι να μην απέχουν πολύ από την επιστημονική φαντασία, π.χ. η ικανότητα ανάκτησης dna από απειροελάχιστο βιολογικό υλικό, ή η λουμινόλη, ουσία που μπορεί να φανερώσει ίχνη αίματος ακόμα και μετά από χρόνια σε φαινομενικά καθαρισμένα υλικά. Η ιατροδικαστική εντομολογία είναι κλάδος της ιατροδικαστικής επιστήμης που ασχολείται με τη μελέτη των εντόμων που βρίσκονται στον τόπο του εγκλήματος ή του θανάτου για την εύρεση απαντήσεων. Ένα πτώμα είναι ουσιαστικά ένα τεράστιο σακί κρέας εκτεθημένο στο περιβάλλον, δηλαδή μια πολύ συγκεντρωμένη ποσότητα θρεπτικής τροφής, που δεν πρόκειται να μείνει ανεκμετάλλευτη για καιρό. Οι μύγες (τάξη δίπτερα) είναι από τα πλέον γνωστά και πλατιά χρησιμοποιούμενα έντομα στην ιατροδικαστική, αλλά κι άλλα έντομα, όπως σκαθάρια (κολεόπτερα), ακάρεα κι άλλα αρθρόποδα, μπορεί ν’αποικήσουν ένα πτώμα. Διάφορα έντομα αποικίζουν το πτώμα σε διαφορετικές φάσεις της αποσύνθεσης, και με τη μελέτη των ειδών που βρίσκονται, καθώς και του σταδίου ανάπτυξής τους, η οποία είναι γνωστή και ποικίλει προβλέψιμα ανάλογα με τη θερμοκρασία, μπορεί να υπολογιστεί ο χρόνος που πέρασε μετά το θάνατο, αλλά όχι μόνο. Αν και τα έντομα χρησιμοποιούνται κυρίως για τον υπολογισμό του χρόνου του θανάτου, μπορούν ν’αποκαλύψουν κι άλλες λεπτομέρειες, όπως τον τόπο του θανάτου, το αν μεταφέρθηκε το πτώμα, πιθανές παθήσεις πριν πεθάνει, την παρουσία αλκοόλ ή ναρκωτικών στο πτώμα σε περίπτωση που έχει αποσυντεθεί υπερβολικά κλπ. Οι παρακάτω περιπτώσεις, που δημοσιεύθηκαν στο Περιοδικό Ιατροδικαστικών Επιστημών το 1998, καταδεικνύουν τους πολλούς τρόπους με τους οποίους μπορούν να βοηθήσουν τα έντομα τους ιατροδικαστές. Οι περιπτώσεις δημοσιεύθηκαν από τον Mark Beneck, ιατροδικαστικό εντομολόγο που εργαζόταν στο Ινστιτού Ιατροδικαστικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο στην Κολονία της Γερμανίας. Οι αναλύσεις γίνονταν στο εργαστήριο του ινστιτούτου, ενώ τα καιρικά δεδομένα δίνονταν από γειτονικό μεταιωρολογικό σταθμό που ενημερωνόταν κάθε 30 λεπτά. Διάβαζα το άρθρο αργά το βράδυ, μόνος, σε απόλυτο σκοτάδι και χωρίς κανένα θόρυβο.

Περίπτωση 1. Το μυστήριο των σκουληκιών και των μυγών στα διαμερίσματα

Στις 6 Νοεμβρίου του 1995, σε ένα διαμέρισμα στον τρίτο όροφο μιας πολυκατοικίας στην Κολονία, βρέθηκε το πτώμα μιας ηλικιωμένης γυναίκας. Το πτώμα ήταν δισχρωμιωμένο και το δέρμα είχε αποκολληθεί εν μέρει από τη σήψη. Οι αστυνομικοί παρατήρησαν ότι υπήρχαν πολλές ενήλικες μύγες, αλλά δεν παρατήρησαν πολλές προνύμφες. Δύο μέρες μετά, το διαμέρισμα ψεκάστηκε με πύρεθρο (εντομοκτόνο), το σπίτι ανακαινίστηκε, οι τοίχοι ξαναβάφτηκαν και όλες οι μοκέτες αφαιρέθηκαν. Μετά το σπίτι έμεινε άδειο. Στο τέλος του Φλεβάρη του 1996, μια κάτοικος της πολυκατοικίας ανέφερε ότοι στο διαμέρισμά της, αλλά και σε ένα γειτονικό, εμφανίζονταν προνύμφες μύγας για τους τελευταίους τρεις μήνες. Ανέφερε ότι οι προνύμφες χώνονταν κάτω από μια γυψοσανίδα που χώριζε το μπάνιο, και μαζεύονταν σ’ένα χαλάκι κοντά στο μπαλκόνι. Επίσης, αυτός που φρόντιζε την ηλικιωμένη μάζευε περίπου 10 νεκρές πράσινες μύγες κα΄θε βδομάδα από το διαμέρισμα. Στις 22 Φεβρουαρίου του 1996, τα διαμερίσματα διερευνήθηκαν. Ήταν σε καλή κατάσταση καθαριότητας, αλλά στο διαμέρισμα κάτω απ’το άδειο με το πτώμα βρέθηκαν κάτω απ’το χαλί δίπλα στο μπαλκόνι 5 κουκούλια κι 6 μαυρισμένες προνύμφες που σταμάτησαν να τρέφονται κι ετοιμαζόταν να μεταμορφωθούν της πρασινόμυγας Callifora vomitoria. Στο διαμέρισμα όπου βρέθηκε το πτώμα, βρέθηκαν στο υπνοδωμάτιο και στο μπάνιο τρεις νεκρές και μία αδύναμη μεταλλική πράσινη πρασινόμυγα Lucilia Caesar 7 χιλιοστών, 4 κουκούλια Callifora spec. πίσω από μη μετακινούμενα σοβατεπί, και 4 αδύναμες ενήλικες Lucilia Caesar σε ρωγμές του τσιμέντου στο μπαλκόνι. Νεκρές ενήλικες μύγες, αλά όχι άλλα αρθρόποδα, βρίσκονταν αραιά μέχρι τα τέλη του Ιουνίου του 1996.
Η ύπαρξη ενήλικων μυγών παρά την απολύμανση εξηγείται από την απότομη πτώση της θερμοκρασίας 6 μέρες πριν, η οποία κορυφώθηκε τη μέρα πριν την εύρεση του πτώματος. Οι ενήλικες μύγες ίσως άρχισαν να γεννούν αυγά το Σεπτέμβριο, αλλά λίγες προνύμφες αναπτύχθηκαν, εξαιτίας της πτώσεις των θερμοκρασιών. Με την απότομη ψύξη, οι υπόλοιπες προνύμφες άρχισαν να φεύγουν απ’το πτώμα, ψάχνοντας σημείο για να πέσουν σε χειμερινή διάπαυση, έτσι το φάρμακο δε σκότωσε τις κρυμμένες και αδρανοποιημένες προνύμφες. Μετά την ανακαίνηση εκείνος που φρόντιζε το πτώμα διατηρούσε τη θερμοκρασία του διαμερίσματος στους 14 βαθμούς Κελσίου, θερμοκρασία που επιτρέπει τη μεταμόρφωση, αλλά όχι την κανονική πτήση. Οι μύγες που μεταφέρθηκαν στο εργαστήριο στους 22 βαθμούς πέταξαν κανονικά. Είναι σίγουρο ότι οι μύγες προήλθαν από το πτώμα, επειδή δε βρέθηκε κανένα άλλο πτώμα ή σκελετός κοντά, ούτε στις υδρορροές, κι επίσης οι μύγες βρέθηκαν στη βορεινή πλευρά, εκεί που πέθανε η γυναίκα, κι όχι στη νότια, που ήταν και πιο ζεστή και ηλιόλουστη. Οι μύγες αναπτύχθηκαν κανονικά μέχρι την ενηλικίωση, αλλά χωρίς καθόλου τροφή, σε διάστημα 6 ή 8 μηνών, γι’αυτό τα ενήλικα άτομα είχαν ζαρωμένη κοιλιά και μόνο το 60% του κανονικού τους μήκους. Αν είχαν τροφή, θα είχαν μεγαλύτερο μέγεθος, ακόμα και σε χαμηλές θερμοκρασίες.

Περίπτωση 2. Μύγες του τυριού σε ηρωινομανή

Μια 38χρονη γνωστή ηρωινομανής αυτοκτόνησε στα τέλη του Νοεμβρίου του 1995 βάζοντας το λαιμό της κάτω απ’τους τροχούς ενός κινούμενου τρένου. Το πτώμα βρέθηκε κάτω από φυλλώματα σε θάμνους δίπλα στις σιδηροδρομικές γραμμές που περνούσαν μέσα από την πόλη. Τα μαλακά μέρη είχαν μετατραπεί σε λιπώδη πολτό, και τα όργανα της κοιλιακής χώρας και του στήθους είχαν αποδομηθεί εντελώς. Λίγος αποσυντεθημένος ιστός βρέθηκε κολλημένος στη λεκάνη και στα άκρα. Δίπλα στο σκελετοποιημένο κρανίο βρέθηκε ένα κομμάτι μαλλιά 35χ20 εκατοστών. Το πτώμα φορούσε τζιν που ήταν σε καλή κατάσταση. Αρχικά υπολογίστηκε ότι πέθανε πριν 2-3 μήνες.
Στο χώρο της νεκροψίας, μέσα στον αποσυντεθημένο πολτό, αλλά και πάνω στα οστά, βρέθηκαν μάζες κίτρινων προνυμφών πυοφιλοειδούς μύγας 8 χιλ. οι οποίες πηδούσαν ως και 50 εκ. σε ύψος και 10 εκ. οριζοντίως για πάνω από 5 ώρες στους 17 βαθμούς. Πάνω σε αποξηραμένα με΄ρη δέρματος, βρέθηκε μια στρώση κίτρινων αυγών, τα ίδια αυγά βρέθηκαν και στα μαλλιά. Επειδή το δωμάτιο αναπαραγωγής δηλητηριάστηκε στο διάστημα που εξέτρεφαν τις μύγες, η ταυτοποίηση του είδους έγινε από τα μέρη μιας ενήλικης μύγας, και το είδος ήταν η Pyophila casei. Η P. casei είναι κοινός αποικιστής εκτεθημένων πτωμάτων 3-6 μήνες μετά το θάνατο, δηλαδή στην Τρίτη από τις 8 φάσεις διαδοχής εντόμων. Επειδή κάθε θηλυκή P. casei γεννά 200 αυγά, συμπεράστηκε ότι στο πτώμα εκκολάφθηκαν μια ή και δύο γενιές. Υπό καλές συνθήκες, τα αυγά της πυόφιλης μύγας φτάνουν στην ενηλικίωση στις 11-19 ημέρες, κι έτσι μαζί με τα μεταιωρολογικά δεδομένα, υπολογίστηκε το μεταθανάτιο διάστημα κατά την έναρξη της τρίτης διαδοχής στις 90 ημέρες. Σ’αυτό προστέθηκαν κι άλλες 22-38 ημέρες για το διάστημα πριν, δηλαδή είχαν περάσει 112-128 ημέρες μετά το θάνατό της. Αργότερα βρέθηκε ότι η γυναίκα είχε χαθεί πριν 4 μήνες. Στην περίπτωση αυτή, τα θραύσματα ενός μόνο εντόμου, μαζί με τα μεταιωρολογικά δεδομένα, αποκάλυψαν αξιόπιστα το χρόνο θανάτου. Η περίπτωση αυτή δείχνει επίσης ότι ο κύκλος της P. casei δεν επιταχύνεται με την ηρωίνη, όπως έχει βρεθεί σε άλλα αρθρόποδα, αλλά τα επίπεδα της ηρωίνης δε μπορούσαν να εξακριβωθούν, εξαιτίας του επιπέδου της αποσύνθεσης.
Επίσης κάτω από τα μαλλιά και στα ρούχα του πτώματος βρέθηκαν αρκετά σκαθάρια, τα οποία ωστόσο δεν είναι συγκεκριμένα για κάποια φάση της αποσύνθεσης. Βρέθηκαν δύο ενήλικα σκαθάρια της οικογένειας Staphylinidae. Ένας Oxytelops tetracarinatus, ο οποίος συχνά βρίσκεται σε περιττώματα και σαπισμένη φυτική ύλη και ένας Philonthus spec. ο οποίος δε βοηθά τον υπολογισμό του μεταθανάτιου χρόνου, αφού μπορεί να βρεθει΄οποτεδήποτε στο πτώμα, ακόμα και δυο χρόνια μετά την ταφή.
Επιπλέον βρέθηκαν τρία ενήλικα άτομα του γένους Atheta, το οποίο ζει σε ξερά πτώματα, αλλά και σε μύκητες και σάπια φύλλα, και προνύμφες και δύο ενήλικα του σκαθαριού τις οικογένειας Cleridae Necrobia rufipes. Μία από τις προνύμφες της νεκρόβιας θάφτηκε αμέσως σ’ένα κομμάτι γάζας, έγινε κουκούλι στους 17 βαθμούς, που είναι ένας βαθμός χαμηλότερα από το υποτιθέμενο κατώτατο όριο ανάπτυξης, και εκκολάφθηκε μετά από 54 ημέρες. Το κοκκινοπόδαρο σκαθάρι του ζαμπόν (Necrobia rufipes) είναι γνωστός όψιμος αποικιστής των πτωμάτων και τρέφεται με αποξηραμένα πτώματα, επίσης με μούμιες, ζαμπόν, και πιθανόν και με προνύμφες άλλων αρθροπόδων. Βρέθηκε επίσης μια νεκρή μύγα του γένους Fannia, αλλά κανένα σκαθάρι της οικογένειας Sylphidae. Αυτά δεν έχουνε διαγνωστική αξία, αλλα αναφέρθηκαν για χάρη της πληρότητας.

Η μύγα Pyophila casei, η πυόφιλος του τυριού, λέγεται έτσι, διότι συχνά αποικίζει τυριά. Αν και θα πιστεύαμε ότι κανείς δε θα έτρωγε το τυρί αν είχε γεμίσει σκουλήκια, στην πραγματικότητα υπάρχουν άνθρωποι που τρώνε τέτοιο σάπιο τυρί και το θεωρούν μεγάλη νοστιμιά. Το σαρδινιακό Casu Marsu (σάπιο τυρί), όπως και κάποιες παραδοσιακές αιγυπτιακές συνταγές χαλουμιού, είναι ουσιαστικά σάπια τυριά που περιέχουν τέτοιες προνύμφες που εκτινάσσονται προς όλες τις κατευθύνσεις.

Περίπτωση 3. Μέσα στο άδειο κεφάλι της υπήρχε μόνο μια μύγα

Στη σύλληψή του στις 8 Μαΐου του 1996, ένας άντρας είπε στην αστυνομία ότι η γυναίκα του ήταν νεκρή στο διαμέρισμά τους για 29 μέρες. Όταν τον ρώτησαν γιατί, απάντησε ότι δεν ανέφερε το θάνατο, γιατί φοβόταν μη χάσει το διαμέρισμα. Οι αστυνομικοί βρήκαν το πτώμα με μεγάλο πληθυσμό μυγών και προνυμφών και με σημάδια μουμιοποίησης. Το πτώμα ήταν σκεπασμένο με δύο κουβέρτες. Επειδή η μέση εξωτερική θερμοκρασία υπολογίστηκε στους 10,9 βαθμούς εκείνο το διάστημα, πιθανότατα η θέρμανση στο σπίτι ήταν αναμμένη, και οι θερμοκρασία του πτώματος υπολογίστηκε ότι ήταν σταθερά πα΄νω από 20 βαθμούς, από τη θερμογένεση των πολλών εντόμων και από το γεγονός ότι ήταν καλυμμένο με κουβέρτες. Κατά τη νεκροψία, βρέθηκαν πάνω στο πτώμα μάζες προνυμφών μύγας, περισσότερο στον κολπικό σωλήνα και τα μαλλιά, και αρκετές ακόμα βρέθηκαν στην ουροδόχο κύστη. Η ομάδα της νεκροψίας ωστόσο ξέπλυνε όλες τις προνύμφες προτού ειδοποιηθεί ο ιατροδικαστικός εντομολόγος. Το κεφάλι του πτώματος είχε μερικώς μουμιοποιηθεί, το δέρμα του προσώπου, οι μαλακοί ιστοί της κάτω γνάθου, τα μάτια, τα αυτιά και η γλώσσα έλειπαν, το στόμα ήταν εντελώς ανοιχτό, και το κρανίο ήταν άθικτο. Αφού αφαιρέθηκε το επάνω μέρος του κρανίου, βρέθηκε μία ενήλικη μύγα Protoformia terranovae μέσα στο κρανίο. Ο εγκέφαλος δεν υπήρχε. Βρέθηκαν επίσης μέσα στο κρανίο και προνύμφες. Είναι γνωστό ότι η Protoformia φτάνει στην ενηλικίωση από το αυγό σε 19-23 ημέρες στους 22 βαθμούς. Στην Κολονία, η P. terranovae θεωρείται το κοινότερο συνανθρωπικό είδος (σχετιζόμενο με ανθρώπους και ανθρώπινες δραστηριότητες), μετά την κοινή οικιακή μύγα (Musca domestica) και την κοινή πρασινόμυγα (Lucilia sericata).
Παρόλα αυτά, η θέση της μύγας ήταν παράδοξη, επιδή αφενός η P. terranovae κάνει το κουκούλι της πάνω στο υλικό όπου τρέφεται, εκτός κι αν είναι πολύ υγρό ή εκτίθεται σε έντονο φως, αν και υπάρχει η πιθανότητα η συγκεκριμένη μύγα να παγιδεύτηκε και να συνέχιζε την ανάπτυξή της εκεί, κι αφετέρου η μύγα αυτή επισκέπτεται τα πτώματα συνήθως ένα μήνα μετά το θάνατο, κι αυτή ήταν η πρώτη εύρεση P. terranovae σε πτώμα στην Κολονία από το συγκεκριμένο ινστιτούτο.

Περίπτωση 4. Η περίπτωση του σηψαιμικού αλκοολικού

Στις 14 Αυγούστου του 1996, ένας 46χρονος γνωστός αλκοολικός (80,5 κιλά) βρέθηκε νεκρός στο υπνοδωμάτιό του. Ήταν νεκρός για 5 μέρες. Η συγκέντρωση αλκοόλ στο αίμα υπολογίστηκε στα 1,6 μέρη στα 1.000. Ο άντρας είχε ιστορικό υπέρτασης. Το πτώμα βρισκόταν σε τυμπανιαία κατάσταση. Μάζες αυγών βρέθηκαν στα γένια του και στις τρίχες του εφηβαίου. Βρέθηκαν επίσης μικρές προνύμφες 2-3 χιλ κυρίως κάτω από κύστεις δέρματος που προκλήθηκαν από τα έρια της σήψης. Επειδή τα θηλυκά του είδους Lucilia Caesar ωοαπέθεταν στο χώρο της νεκροψίας, η εντομολογική ανάλυση επικεντρώθηκε σε δύο σκούρα κόκκινα κουκούλια 6 χιλ, που βρέθηκαν προσκολλημένα στην κοιλιά του πτώματος.
Οι προνύμφες επωάστηκαν στους 17-20 βαθμούς, και 14 μέρες μετά, στις 28/8/1996, εμφανίστηκαν δύο ενήλικες μύγες του είδους Muscina stabulans, μήκους 9 χιλ. Η M. stabulans ενηλικιώνεται σε 28 μέρες σε θερμοκρασία 16 βαθμών, οπότε θεωρήθηκε ότι ίσως έτρωγαν τον άνθρωπο όσο ήταν ζωντανός ή σε κωματώδη κατάσταση. Αν επρόκειτο όμως για μυίαση, θα αναμενόταν γρηγορότερη ανάπτυξη από τη θερμοκρασία του σώματος στους 37 βαθμούς κι από τη δραστηριότητα των μαζών των προνυμφών. Για να βρεθεί αν ο άντρας αρρώστησε βαριά πριν πεθάνει, οι προνύμφες συνθλίφθηκαν και διερευνήθηκαν για βακτήρια.
Το ερυθρό χρώμα των κουκουλιών, καθώς και τα ερυθρά στίγματα που άφησαν στο υγρό χαρτί που τοποθετήθηκαν, υποδήλωναν την παρουσία του βακτηρίου Serratia marcescens της οικογένειας Enterobacteriaceae. Αυτό το πανταχού παρόν βακτήριο, που παλαιότερα πιστευόταν ότι δεν είναι παθογόνο, είναι γνωστό ότι προκαλεί μολύνσεις σε πληγές και σηψαιμία σε άτομα με αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα, και είναι ανθεκτικό σε πολλά αντιβιωτικά. Για παράδειγμα στη Βρετανία μεταξύ του 1986 και του 1987, πέθαναν περίπου 93 άνθρωποι από S. marcescens. Πιθανολογείται έτσι ότι ο αλκοολικός έπαθε μια λοίμωξη από S. marscescens κι έπειτα έπεσε σε κώμα, γι’αυτό και κάποιες μύγες ήρθαν πριν το θάνατό του.

Περίπτωση 5. Ο τοξικομανής που τον πέταξαν οι φίλοι του έξω για να μην τους πιάσουν

Στις 21/8/1996, στις 7:05 πμ, κοντά σε δάσος μέσα στην Κολονία, βρέθηκε το πτώμα γνωστού 28χρονου τοξικομανούς. Είχε ύψος 1,72 μ, βάρος 69,1 κιλά, αίμα: όχι αλκοόλ, καφεΐνη 0,85 mg/l, διαζεπάμη 0,12 mg/l, νορδιαζεπάμη 0,03 mg/l, και ούρα: μορφίνη 4/8 mg/l, κωδεΐνη 0,16 mg/l. Η τοξικολογική ανάλυση υποδήλωσε ότι ο θάνατος επήλθε 3 ώρες μετά τη λήψη ηρωίνης. Το ντυμένο πτώμα κοιτόταν εκτεθημένο σ’ένα σημείο με γρασίδι, και η αστυνομία ανέφερε ότι δεν το είδε εκεί στις 10 μμ το προηγούμενο βράδυ. Η μέση εξωτερική θερμοκρασία ήταν 23,1 βαθμοί στις 20/8/96, και 20,3 βαθμούς στις 21/8/96. Στα βλέφαρα βρέθηκαν μάζες αυγών, τα οποία εκκολάφθηκαν. Από τα στοματικά μόρια, τους πρόσθιους αναπνευστικούς πόρους και τα πίσω μέρη των προνυμφών του τρίτου σταδίου, το είδος της μύγας ταυτοποιήθηκε ως Lucilia ampulacea, ένα από τα είδη του γένους Lucilia που σπάνια σχετίζεται και με ζωντανούς ανθρώπους στην Κολονία.
Η περίπτωση αυτή θεωρήθηκε ενδιαφέρουσα από τους ερευνητές για τρεις λόγους. Πρώτον, στην περίπτωση του φόνου ενός παιδιού της Βαϊμάρης, μίας από τις γνωστότερες μηνύσεις στη Γερμανία, ο συγγραφέας ρωτήθηκε αν τα δεδομένα από τα αρθρόποδα θα μπορούσαν να καταδείξουν αν δύο πτώματα τοποθετήθηκαν έξω δίπλα στο δάσος τη μέρα ή τη νύχτα. Η ιδέα ήταν ν’αναλυθούν οι αναπτυξιακές φάσεις των γενών Lucilia και Callifora, και αφού οι περισσότεροι ερευνητές αναφέρουν ότι η Callifora δεν ωοαποθέτει τη νύχτα, αυτό θα μπορούσε να υπολογιστεί συγκρίνοντας τα οψιμότερα στάδια της Lucilia με τα πρωιμότερα της Callifora. Ο ιατροδικαστικός εντομολόγος ωστόσο δε μπόρεσε να απαντήσει, επειδή οι προνύμφες είχαν απομακρυνθεί από το πτώμα, αποξηρανθεί σε χαρτοσακούλα και έπειτα πεταχτεί. Δεύτερον, η επίδραση των ναρκωτικών στα πτώματα και στα έντομα τώρα αρχίζει να διερευνάται και λίγα είναι ως τώρα γνωστά, οπότε η περίπτωση αυτή απλώς καταδεικνύει ότι η L. ampulacea δεν απωθείται από την ηρωίνη, η οποία σίγουρα υπήρχε στο πτώμα, αλλά ο υπολογισμός της ήταν αδύνατος. Τρίτον, η παρουσία μόνο πρώιμων σταδίων της μύγας, μαζί με δύο υποστατικές κηλίδες στο πτώμα (το αίμα στα πτώματα λιμνάζει στο χαμηλότερο σημείο, και μετά από ένα διάστημα μένει ΄μόνιμα εκεί, δηλώνοντας την αρχική θέση που βρέθηκε/τοποθετήθηκε, η εύρεσή του δίπλα σε μονοπάτι, και το γεγονός ότι την προηγούμενη μέρα δεν ήταν εκεί, υποδηλώνουν ότι ο άνθρωπος πέθανε μέσα σε σπίτι και αργότερα μεταφέρθηκε έξω. Δεν είναι σπάνιο ένας τοξικομανής να πεθάνει στην παρέα των φίλων του, οι οποίοι απλώς νομίζουν ότι κοιμάται ή είναι μαστουρωμένος, και μόλις διαπιστώσουν το θάνατο να πετάξουν το πτώμα κάπου έξω για ν’αποφύγουν τις πολλές ερωτήσεις και τις έρευνες.
Στο πτώμα βρέθηκαν επίσης 10 ισόποδα του είδους Porcellio scaber, ενός κοινού είδους στην Κολονία. Αν κι αυτό δεν έχει κάποια διαγνωστική σημασία, ο συγγραφέας το αναφέρει επειδή τα αρθρόποδα αυτά ζουν σε εξωτερικούς χώρους, οπότε αν τύχει ποτέ να βρεθεί πτώμα με τέτοια ισόποδα σε διαμέρισμα, αυτό θα δηλώνει ότι ο άνθρωπος πέθανε έξω και μεταφέρθηκε αργότερα.

Περίπτωση 6. Ο νεκρός που έμεινε στο μπαλκόνι για σχεδόν ένα μήνα

Στις 25 Σεπτεμβρίου του 1996, βρέθηκε το πτώμα ενός 66χρονου άντρα στο μπαλκόνι του σπιτιού του στον 8ο όροφο μιας πολυκατοικίας στην Κολονία. Όταν βρέθηκε, το ύψος του μετρήθηκε στο 1,59 μ και το βάρος του στα 46,5 κιλά, και τα επίπεδα αλκοόλ υπολογίστηκαν στα 1,07 μέρη στα 1.000 την ώρα του θανάτου του. Το πτώμα πιστευόταν ότι βρισκόταν εκέι για 25 μέρες, από τις 31 Αυγούστου του 1996, έως τις 25 Σεπτεμβρίου, οπότε βρέθηκε. Ο μαλακός ιστός του προσώπου, ο λαιμός και το δεξιό αυτί είχαν καταστραφεί από τις προνύμφες των μυγών, το δέρμα ήταν λιπαρό και χρώματος πρασινοκαφέ, και η κοιλιά ήταν πρησμένη. Πάνω στο πτώμα βρέθηκαν μάζες προνυμφών μύγας.
Μία μύγα που εκτράφηκε μέχρι την ενηλικίωση ταυτοποιήθηκε ως Parasarcophaga argyrostoma, γνωστή και με το συνώνυμο Sarcophaga argyrostoma. Στην Κολονία, το είδος είναι σπάνιο, ευρισκόμενο συνήθως σε σωρούς λάσπης, σε δοχεία τροφής στο ζωολογικό κήπο κλπ. Έως τώρα, δεν είχε βρεθεί σε πτώματα μέσα σε διαμερίσματα. Έως τώρα, δεν είχε αναγνωριστεί κάποια σχέση με το ύψος του διαμερίσματος και τον αποικισμό των πτωμάτων από διαφορετικά είδη μύγας. Γι’αυτό η P. argyrostama μπορεί να θεωρηθεί είδος που φανερώνει αν ένα πτώμα που βρίσκεται σε λιγο ή πολύ κλειστο περιβάλλον βρισκόταν προηγουμένως έξω, όπως σ’αυτήν την περίπτωση που βρέθηκε στο μπαλκόνι, δίπλα δηλαδή στο διαμέρισμα. Για μια πόλη σαν την Κολονία, με περιορισμένο αριθ΄μό ειδών, αυτές οι λεπτομέρειες παίζουν μεγάλο ρόλο.

Σας έφτιαξα τη διάθεση; Σας εύχομαι καλή συνέχεια στη μέρα σας.

Υγ. Η αρχική δημοσίευση είχε και φωτογραφίες των ευρημάτων. Αποθηκεύτηκε όμως στη wiki αυτήν χωρίς αυτές. Για παρόμοιες φωτογραφίες όμως, μπορείτε να επισκεφθείτε ιστοσελίδες όπως το liveleak ή το bestgore, όπου μπορείτε να δείτε φωτογραφίες και βίντεο από πτώματα σε διάφορες φάσεις αποσύνθεσεις και σε διάφορες περιβαλλοντικές συνθήκες.

Το βρήκα ψάχνοντας με τη λέξη «κούνελος» στο Γκουγκλ. Απίστευτο, κι όμως αληθινοό και τραγικό. Συνέβη στη Βρετανία τον Απρίλιο του 2014.

Από:
Newsbomb

24 Απριλίου 2014 18:01

ΝΤΥΘΗΚΕ ΚΟΥΝΕΛΟΣ ΚΑΙ ΜΑΧΑΙΡΩΣΕ ΤΟΝ ΕΡΑΣΤΗ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΤΟΥ!

ινή φυλάκισης εννέα χρόνων επέβαλε βρετανικό δικαστήριο σε έναν 46 ετών άνδρα, ο οποίος ντύθηκε κούνελος και μαχαίρωσε τον εραστή του πρώην συντρόφου του!

Ο Mark Pritchard, μάλιστα, είχε και σχέδιο αφού έφθασε στο σπίτι του πρώην φίλου του Lee Corbin, στο Μπρίστολ, κρατώντας τριαντάφυλλα και ερωτικά γράμματα, παριστάνοντας ότι είναι ένα ρομαντικό δώρο για τον νέο εραστή του! Σαν να μην έφθανε αυτό, έπεισε το θύμα, Martin Williams, να ξαπλώσει στο κρεβάτι με δεμένα τα μάτια, περιμένοντας για «κάποιο θησαυρό», πριν προσπαθήσει να τον αναισθητοποιήσει με ένα μαντήλι βουτηγμένο σε χλωροφόρμιο!

Όταν ωστόσο το γούνινο κεφάλι του κοστουμιού βγήκε κατά τη διάρκεια του καυγά τους, ο Pritchard άρχισε να μαχαιρώνει το θύμα θολωμένος από «ζηλότυπη οργή», σύμφωνα με τον δικαστή.

«Ο κατηγορούμενος έφθασε στο σπίτι ντυμένος στα μαύρα και φορώντας ένα μεγάλο κεφάλι κουνελιού. Είχε μαζί του τριαντάφυλλα και άλλα δώρα, ενώ οι προσπάθειές του να πείσει τον Williams ότι ήταν ένα ρομαντικό δώρο από τον εραστή του ήταν πολύ πειστικές. Το θύμα ακολούθησε τις οδηγίες των γραμμάτων του Πρίτσαρντ», τόνισε ο εισαγγελέας, συμπληρώνοντας: «Μετά από μάχη, ο Williams μαχαιρώθηκε στο ισχίο και στο λαιμό. Ο Pritchard στη συνέχεια τον μετέφερε κάτω στο σαλόνι, όπου ο Williams τον παρακάλεσε να τον βοηθήσει, λέγοντάς του ότι αλλιώς θα πεθάνει».

Όπως αποκαλύφθηκε μάλιστα στο δικαστήριο, κατά τη διάρκεια της τρομακτικής επίθεσης, το θύμα έστειλε ακόμη και μήνυμα στον Λι για να διακόψουν τη σχέση τους, σε μια προσπάθεια να κατευνάσει την οργή του Pritchard.

Ο τελευταίος όμως εγκατέλειψε αιμόφυρτο τον Williams, δίνοντάς του ωστόσο πετσέτες για τις πληγές του. Παρόλα αυτά συνελήφθη την ίδια ημέρα, ενώ αποδείξεις από τα δώρα, αλλά και το κοστούμι λαγού βρέθηκαν στο αυτοκίνητό του…

Ο ίδιος δήλωσε ένοχος, γλιτώνοντας 4 επιπλέον χρόνια κάθειρξης.

Και ο εραστής του πρώην συντρόφου του όμως ήταν πολύ ευκολόπιστος. Ποιος θα εμπιστευόταν έναν περίεργο τύπο, που στο παρελθόν είχε σχέση με τον/την σύντροφο ενός, ντυμένο κουνελάκι να έρχεται με υπερβολικά καλές διαθέσεις;
Και για να προλάβω τους σχολιαστές, δεν πιστεύω ότι ο σεξουαλικός τους προσανατολισμός είχε να κάνει με το συμβάν. Αυτό θα μπορούσε να γίνει θεωρητικά σε οποιονδήποτε αρκετά καλοπροαίρετο, αν έμπλεκε με τέτοιο τρελό άτομο.

Αναδημοσίευση από:
Εφημερίδα Μακεδονία

10 ΕΙΔΕΧΘΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ που συγκλόνισαν το πανελλήνιο
Στην κατηγορία: Ρεπορτάζ
Ημερομηνία: 10/08/2008

των Κώστα Καντούρη, Αριστείδη Μάτιου
Η υπόθεση της Σαντορίνης, με πρωταγωνιστή έναν 31χρονο μάγειρα και τραγικό του θύμα την 25χρονη σύζυγό του, ήταν ένα απ’ αυτά που προκάλεσε σοκ στο πανελλήνιο, ειδικά για την αγριότητα της πράξης.
Από τη δράση του φοιτητή της Νομικής Θεόφιλου Σεχίδη στη Θάσο, που έγινε “συλλέκτης” των κεφαλιών της οικογένειάς του, μέχρι το έγκλημα της Ρεντίνας με θύμα έναν δημοτικό υπάλληλο αλλά και την άγρια δολοφονία του ηθοποιού Νίκου Σεργιαννόπουλου, που έγινε πρόσφατα, συγκεκριμένες υποθέσεις προκάλεσαν το έντονο ενδιαφέρον της ελληνικής κοινής γνώμης.
Παράλληλα και οι ειδικοί επιστήμονες ασχολούνται με την ψυχολογία των συγκεκριμένων δολοφόνων, οι πράξεις των οποίων ήταν ιδιαίτερα αποτρόπαιες.
1. ΞΕΚΛΗΡΙΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ
Η ανατριχιαστική ιστορία του 24χρονου φοιτητή Νομικής από την Καβάλα Θεόφιλου Σεχίδη είχε κάνει τον γύρο του κόσμου. Ήταν Αύγουστος του 1996, όταν αποκαλύφθηκε ότι ο νεαρός είχε δολοφονήσει τον 55χρονο πατέρα του Δημήτρη, την 50χρονη μητέρα του Ελένη, την 32χρονη αδελφή του Ερμιόνη, την 75χρονη γιαγιά του Ερμιόνη και τον θείο του Βασίλη, 57 χρόνων.
Η πενταπλή δολοφονία είχε διαπραχθεί στις 19 και 20 Μαΐου 1996. Ο Σεχίδης δολοφόνησε τα μέλη της οικογένειάς του, στη συνέχεια τεμάχισε τα πτώματά τους, τα τοποθέτησε σε πλαστικές σακούλες και τα μετέφερε με το αυτοκίνητό του με φεριμπόουτ στην Καβάλα, όπου τα εξαφάνισε στο σκουπιδότοπο της Νέας Κάρβαλης. “Τους ξέκανα πριν με ξεκάνουν”, είχε πει τότε στους αστυνομικούς. “Tους σκότωσα, γιατί δεν μου αποκάλυπταν ποια ήταν η πραγματική μου μητέρα”, δήλωσε στο δικαστήριο, που τον καταδίκασε πέντε φορές ισόβια.
Κυνικός μέχρι την τελευταία στιγμή της ανάκρισης, εξέπληξε μέχρι και τους αστυνομικούς με την ψυχρότητα με την οποία αντιμετώπιζε όσα έκανε. “Τι ήταν η πέμπτη, αφού είχαν σκοτώσει τους τέσσερις”, είχε πει για τη γιαγιά του.
2. ΤΗΝ ΕΚΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
Ενα “σατανικό ζευγάρι” ελλήνων μεταναστών στη Γερμανία έστησε ολόκληρη φρικιαστική επιχείρηση, παίρνοντας την ιδέα από… αστυνομική ταινία. Παραπλάνησαν την 39χρονη Σκοπιανή Βιολέτα Βελιανόφσκα ότι ήθελαν να την απασχολήσουν στο εστιατόριό τους στη Γερμανία και την επιβίβασαν στο αυτοκίνητό τους.
Το Νοέμβριο του 2003, στην εθνική οδό Έδεσσας – Φλώρινας, αφού την υπνώτισαν, έβαλαν φωτιά και την έκαψαν ζωντανή, μπροστά στα μάτια του 17χρονου γιου τους. Στη συνέχεια ο βασικός κατηγορούμενος Νικόλαος Γκεσόπουλος υποστήριξε στην αστυνομία ότι η νεκρή ήταν η σύζυγός του, που έπεσε θύμα τροχαίου, “αναγνώρισε” μάλιστα στο νεκροτομείο το πτώμα της τόσο ο ίδιος όσο και ο γιος του. Σκοπός τους κατηγορήθηκαν ότι ήταν να εισπράξουν 1.500.000 ευρώ, ποσό για το οποίο είχε ασφαλιστεί η σύζυγός του, Μαρία Γκεσοπούλου, η οποία μετά το στυγερό έγκλημα κρύφτηκε στο πατρικό σπίτι της οικογένειας στους Λόφους της Φλώρινας.
Το έγκλημα αποκαλύφτηκε από τον ίδιο τον Γκεσόπουλο, ο οποίος από τη φωτιά που έβαλε κάηκε στο χέρι και στη συνέχεια ομολόγησε, επιρρίπτοντας τις ευθύνες του σατανικού σχεδίου στη γυναίκα του. Και οι δύο καταδικάστηκαν και είναι στη φυλακή.
3. ΑΓΡΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΣΤΟ ΕΝΕΧΥΡΟΔΑΝΕΙΣΤΗΡΙΟ
“Μετά τη δεύτερη μαχαιριά, δεν μπορούσα να καταλάβω τι έκανα, με είχε πιάσει αμόκ”. Ο βασικός κατηγορούμενος για τη δολοφονία της 26χρονης Λευκοθέας Τσενικίδου ομολόγησε με κυνικό τρόπο τη δολοφονία της νεαρής, που εξιχνιάστηκε σχεδόν δύο χρόνια μετά την τέλεσή της, το βράδυ της 22ας Φεβρουαρίου 2002.
Η 26χρονη βρέθηκε με 19 μαχαιριές, κυρίως στο λαιμό και στο υπόλοιπο σώμα της, μέσα στο ενεχυροδανειστήριο του πατέρα της, στον ημιώροφο της πολυκατοικίας στην οδό Εγνατία 12, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Η υπόθεση είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο για την πρωτοφανή αγριότητα του εγκλήματος.
Το κίνητρο των δύο δραστών ήταν η ληστεία, όπως αποκαλύφτηκε μετά τη σύλληψή τους, αφού εντοπίστηκαν τα στοιχεία ταυτότητάς τους από ένα δακτυλικό αποτύπωμα που άφησαν στη γυάλινη πόρτα του καταστήματος. Οι ίδιοι ομολόγησαν πως έπεισαν την κοπέλα να ανοίξει στην ασφαλισμένη πόρτα του καταστήματος, προσποιούμενοι τους πελάτες.
Ωστόσο, αρχικά εξετάστηκε το ενδεχόμενο το κίνητρο των δραστών να ήταν άλλο και ειδικά να πρόκειται για ψυχοπαθή δολοφόνο.
4. ΤΕΜΑΧΙΣΕ ΤΗΝ ΕΓΚΥΟ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ
Εγκυος στον όγδοο μήνα της ήταν η 25χρονη Ουκρανή Ελένα Σατούλοβα, που δολοφονήθηκε από τον 24χρονο γεωργιανό σύντροφό της Χριστοφόρ Παρασκευόφ το Δεκέμβριο του 2004 στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης.
Ενας οικογενειακός καβγάς ήταν αρκετός για τον Γεωργιανό να σφάξει την άτυχη γυναίκα μέσα στο διαμέρισμά τους. Στη συνέχεια τεμάχισε το πτώμα, κόβοντας το κεφάλι και τα χέρια της, τα οποία πέταξε στον Αλιάκμονα και μέχρι σήμερα δεν έχουν βρεθεί. Στόχος του ήταν να εξαφανίσει καθετί αναγνωρίσιμο (δακτυλικά αποτυπώματα και πρόσωπο), για να μη βρεθούν ποτέ τα στοιχεία ταυτότητας του θύματος.
Το υπόλοιπο σώμα, που μετέφερε μέσα σε σακούλες σκουπιδιών, πέταξε σε χωματερή του Αιγινίου Πιερίας, όπου το βρήκαν τυχαία δύο Ρουμάνοι που έμεναν κοντά και ειδοποίησαν την αστυνομία. Ο αλλοδαπός εντοπίστηκε και συνελήφθη, καθώς συγγενείς του που έμεναν στην Κατερίνη αποκάλυψαν τη σχέση του με την 25χρονη. Ο ίδιος ομολόγησε αποκαλύπτοντας ότι κίνητρο του εγκλήματος ήταν μια διαφωνία που είχε με τη σύντροφό του.
5. ΑΝΑΖΗΤΟΥΣΕ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΤΟ ΘΥΜΑ ΤΟΥ
“Ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής μου. Όταν μου είπε πως θα χωρίζαμε, λίγες ημέρες πριν παντρευτούμε, έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου”, είχε πει ο 23χρονος Γιώργος Σκιαδόπουλος, ο ναυτικός που δολοφόνησε την 30χρονη Ελληνοαμερικανίδα Τζούλι Μαρί Σκάλι.
Στις 8 Ιανουαρίου 1999 ο Σκιαδόπουλος στραγγάλισε το πρώην μοντέλο, έκοψε το κεφάλι, έβαλε το σώμα σε μια βαλίτσα και το πέταξε σε λίμνη της Καβάλας. Εκοψε το κεφάλι της αρραβωνιαστικιάς του με πριόνι, επειδή δεν χωρούσε στη βαλίτσα, και το πέταξε για να μη βρεθεί ποτέ. Χαρακτηριστικό του σφοδρού έρωτα που έτρεφε για την Αμερικανίδα ήταν, σύμφωνα με τον ίδιο, το γεγονός ότι παράτησε την καριέρα του, για να εξασκήσει το επάγγελμα του οδηγού ταξί, ώστε να είναι συνεχώς κοντά της.
Eπί 18 μέρες ο μηχανικός του εμπορικού ναυτικού προσπαθούσε να κρύψει το φοβερό του έγκλημα. Μάλιστα, έβγαινε τότε στα τηλεοπτικά κανάλια από το κέντρο της Αθήνας και εκλιπαρούσε να τον βοηθήσουν να βρεθεί η σύντροφός του.
6. ΟΙ ΣΑΤΑΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΛΛΗΝΗΣ
Ήταν παραμονές Πρωτοχρονιάς του έτους 1994, όταν αποκαλύφθηκε η υπόθεση των “σατανιστών της Παλλήνης”, που συγκλόνισε το πανελλήνιο. Η “σατανική τριάδα”, στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, κατηγορήθηκε ότι αποπλανούσε νεαρά κορίτσια, μεταξύ των οποίων και ανήλικα, και όλοι μαζί επιδίδονταν σε ομαδικά σεξουαλικά όργια και τελετές μαύρης μαγείας.
Στις 27 Αυγούστου 1992 οι τρεις τους οδήγησαν τη 14χρονη Δώρα Συροπούλου σε ερημική τοποθεσία στη Σέσι Κορωπίου. Ο Κατσούλας και ο Δημητροκάλλης έγδυσαν τη μικρή, της φόρεσαν χειροπέδες και την υποχρέωσαν να γονατίσει κρατώντας ένα κερί. Στη συνέχεια τη χτύπησαν με ένα ξύλο στο κεφάλι, αλλά εκείνη διατήρησε τις αισθήσεις της, για να τη στραγγαλίσουν αργότερα. Όταν βεβαιώθηκαν πως η κοπέλα είχε πεθάνει, ασέλγησαν πάνω στο πτώμα της και μετά το περιέλουσαν με βενζίνη και έβαλαν φωτιά. Επόμενο θύμα τους ήταν η Γαρυφαλλιά Γιούργα, την οποία πλησίασαν τη Μεγάλη Τετάρτη, 14 Απριλίου 1993, και προσποιούμενοι τους αστυνομικούς της ζήτησαν να μπει στο αυτοκίνητό τους και να τους ακολουθήσει. Η τύχη της ήταν ίδια με αυτή της Δώρας Συροπούλου.
7. ΤΟ ΑΔΟΞΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ
Συγκλονισμένος παραμένει ο χώρος της έβδομης τέχνης από τη στυγνή δολοφονία του ηθοποιού Νίκου Σεργιαννόπουλου, που βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του με 21 μαχαιριές στις 4 Ιουνίου. Το πάρτι που προηγήθηκε με τη συμμετοχή φίλων του, οι τελευταίες περιπέτειες που είχε με την αστυνομία, καθώς ήταν χρήστης ναρκωτικών, αλλά ειδικά η επιτυχημένη καριέρα του ήταν αρκετά για να προκαλέσουν το έντονο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για την τύχη του ηθοποιού από τη Δράμα.
Κατηγορούμενος για τη δολοφονία είναι 30χρονος Γεωργιανός, ο οποίος κατάφερε και έμεινε κρυμμένος για σχεδόν δύο μήνες, μέχρι που επέστρεψε στα στέκια του, στην πλατεία Βικτορίας. Οι αστυνομικοί, που παρακολουθούσαν στενά την περιοχή, όντας σίγουροι ότι θα εμφανιζόταν, τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στην Ασφάλεια Αττικής, όπου ομολόγησε τη δολοφονία του διάσημου ηθοποιού. Στην απολογία του ισχυρίστηκε πως ο ηθοποιός ήταν αυτός που του πρότεινε να πάει στο σπίτι του και εκείνος πρώτος του προέταξε το μαχαίρι, γι’ αυτό αντέδρασε. Στη συνέχεια αναστάτωσε το σπίτι, ώστε να μπερδέψει τους αστυνομικούς και να το εμφανίσει σαν ληστεία, και έφυγε.
8. ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗΣ ΖΗΛΙΑΣ
Σε έναν κάδο σκουπιδιών, στην οδό Αιλιανού 12, στα Κάτω Πατήσια, βρέθηκε τεμαχισμένη στις 25 Ιουνίου 1987 η 18χρονη Ζωή Γαρμανή. Τα τεμαχισμένα μέλη της νεαρής είχε βρει στον κάδο απορριμμάτων ένας συλλέκτης, ο Κώστας Βουζίκας, ο οποίος έψαχνε, όπως είχε πει, για γραμματόσημα. Το κεφάλι της κοπέλας βρέθηκε σε άλλο σημείο, επί της οδού Αχαρνών και Πιπίνου.
Ο 27χρονος τότε σύζυγός της Παναγιώτης Φραντζής, τότε φοιτητής της ΑΣΟΕΕ και πλασιέ, δεν παραδέχτηκε ποτέ ότι σκότωσε τη γυναίκα του, αλλά υποστήριξε ότι η σύζυγός του είχε τραυματισθεί μετά από έντονο καβγά. “Έσπρωξα τη Ζωή, η οποία έπεσε πάνω στην ντουλάπα και εκεί άφησε την τελευταία της πνοή. Φοβήθηκα και, προκειμένου να αποφύγω τις συνέπειες, τεμάχισα το πτώμα της”, είχε πει. Ωστόσο, ο ιατροδικαστής στην έκθεσή του είχε υποστηρίξει τότε ότι η κοπέλα έφερε ίχνη στραγγαλισμού. Το κίνητρο, όπως είχε ειπωθεί, ήταν η παθολογική ζήλια του Παναγιώτη Φραντζή, ο οποίος παραδόθηκε μόνος του στις αρχές, όταν βρέθηκαν τα τεμαχισμένα μέλη.
9. ΣΤΗΝ ΑΓΧΟΝΗ ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ
Μυστήριο εξακολουθεί να καλύπτει τη δολοφονία του 48χρονου γραμματέα του δήμου Εγνατία Κοσμά Βακουφάρη τον Απρίλιο του 2004, καθώς μέχρι σήμερα η αστυνομία δεν έχει βρει κανένα ίχνος των δραστών. Ο άτυχος γραμματέας βρέθηκε απαγχονισμένος σε ερημική περιοχή στη Ρεντίνα, ενώ οι δράστες είχαν κόψει τα τέσσερα δάχτυλα του ενός χεριού του. Ο ιατροδικαστής είχε αποκλείσει το ενδεχόμενο αυτοκτονίας, επισημαίνοντας πως οι δολοφόνοι ήταν αυτοί που τον κρέμασαν.
Οι έρευνες για τον εντοπισμό των δραστών είχαν στραφεί κυρίως σε Αλβανούς που είχαν δοσοληψίες με το δήμο όπου εργαζόταν ο 48χρονος για τη διεκπεραίωση των προσωπικών τους εγγράφων για τη νομιμοποίησή τους. Από την αγριότητα του εγκλήματος θεωρήθηκε πως οι δράστες ήθελαν να στείλουν μήνυμα πως ήταν πράξη αντεκδίκησης.
________________________________________
Ποια είναι η ψυχολογική εικόνα του δράστη ενός εγκλήματος που συνταράσσει και προκαλεί τη φρίκη και τον αποτροπιασμό της κοινωνίας
Γράφει ο Τηλέμαχος Φιλιππίδης ομότιμος καθηγητής Ποινικού Δικαίου ΑΠΘ και Δικαστικής Ψυχολογίας
Καταρχήν κάθε ανθρωποκτονία εκ προθέσεως, δηλαδή αφαίρεση της ζωής, που είναι το ύπατο έννομο αγαθό του ανθρώπου, είναι πράξη απεχθής, πράξη μισητή, προκαλούσα την αποστροφή.
Τη φρίκη όμως και τον αποτροπιασμό της κοινής γνώμης προκαλεί η ιδιαζόντως απεχθής ανθρωποκτονία, κατά την οποία ο δράστης ενεργεί με βάναυση αγριότητα ή ο δράστης με σκληρή και ανηλεή διάθεση προκαλεί βαρείς σωματικούς πόνους ή αφόρητους ψυχικούς βασανισμούς στο θύμα! Επίσης όταν ο δράστης ενεργεί κατά θύματος ανυπόπτου ή μη δυναμένου να αμυνθεί (επικράτησε κατά τις τελευταίες δεκαετίες ή απεχθής πράξη να λέγεται “ειδεχθής”. Ο όρος δεν είναι απολύτως εύστοχος, διότι ειδεχθής σημαίνει δυσειδής, δύσμορφος, με αποκρουστική όψη).
Δράστες αυτών των εγκλημάτων είναι συνήθως οι συναισθηματικώς ψυχροί εγκληματίες. Είναι οι τελούντες το έγκλημα εν ψυχρώ κατά παραγγελία και επί χρήμασι. Είναι επίσης οι αδίστακτοι, οι οποίοι σκέπτονται μόνον το προσωπικό όφελος, δεν υπολογίζουν φραγμούς, είναι εντόνως εγωκεντρικοί, ουδαμώς επηρεάζονται από νουθεσίες, συμβουλές ή προτροπές (τις οποίες σκοπίμως απωθούν) και στερούνται παντελώς αλτρουιστικών συναισθημάτων. Στην κατηγορία αυτή μπορεί να υπαχθούν και οι φανατικοί εγκληματίες.
Τον αποτροπιασμό της κοινής γνώμης προκαλούν και οι ανθρωποκτονίες που τελούνται από σαδιστική ή ψυχανώμαλη ροπή (φινολαγνεία).
Όλοι αυτοί οι δράστες ψυχολογικώς εμφανίζουν πλήρη αναλγησία και απάθεια έναντι του θύματος. Βεβαίως κατέχονται από κάποια διέγερση, την οποίαν έχουν όλοι οι άνθρωποι, όταν εκτελούν κάποιο σημαντικό έργο.
Χαρακτηριστικό όλων αυτών των δραστών είναι ότι μετά την πράξη δεν επιδεικνύουν ειλικρινή μεταμέλεια.
Αντιθέτως, ειλικρινή μεταμέλεια επιδεικνύουν οι δράστες ιδιαζόντως απεχθών ανθρωποκτονιών, οι τελούντες την πράξη “εν βρασμώ ψυχικής ορμής” (ή σε “κοχλάζουσα έξαψη της οργής”, όπως λέγει ο βαυαρικός ποινικός κώδιξ, από τον οποίον περιλάβαμε τη διάταξη). Είναι μια πρωτόγονη εκρηκτική αντίδραση ή πρωτόγονη βραχυκυκλωτική αντίδραση, η οποία παραλύει τις ανασχετικές δυνάμεις του ανθρώπου και παρακάμπτεται το λογικό στοιχείο και εκδηλώνεται με μεγάλη ταχύτητα και σφοδρότητα. Εκδηλώνεται δε και επί του κανονικού ψυχολογικώς ανθρώπου, δηλ. του πνευματικώς – ψυχικώς υγιούς ανθρώπου και προκαλεί παροδικώς διατάραξη της συνειδήσεως.
Ο δράστης εν βρασμώ ψυχικής ορμής ενεργεί συνήθως φανερά (δεν δρα υπούλως) και μετά την πράξη παραδίδεται οικειοθελώς στις αρχές.
Αξίζει να σημειωθούν και ορισμένα εγκλήματα, που εσχάτως συντάραξαν την κοινή γνώμη. Ο δράστης πλήττει το θύμα με δεκάδες μαχαιριές. Συνεχίζει να μαχαιρώνει το θύμα του με σφοδρότητα και μανία και όταν ακόμη έχει επέλθει ο θάνατος.
Συνήθως ο κανονικός άνθρωπος, όταν δει να εκτινάσσεται το αίμα, κλονίζεται και εγκαταλείπει την προσπάθεια.
Ενώ οι στυγεροί φονείς επί τη θέα του ασπαίροντος σώματος και του ρέοντος αίματος καταλαμβάνονται από ένα είδος μέθης και ψυχικής ευφορίας. Το φρικιαστικό αυτό φαινόμενο η εγκληματολογία το ονομάζει “το σύνδρομο της μέθης επί τη θέα του αίματος”.
Τέλος, οφείλουμε να τονίσουμε ότι η εγκληματικότης των ψυχασθενών δεν είναι μεγαλύτερη από τη συνήθη εγκληματικότητα.
Ειδικότερα επί μανιοκαταθλιπτικής ψυχώσεως, η μελαγχολία και η κατάθλιψη σπανίως γίνεται αιτία εγκλημάτων. Ο πάσχων βεβαίως έχει ροπή προς αυτοκτονία (αυτοαφανισμό), οσάκις δε οδηγείται προς το φόνο σκοτώνει συνήθως μέλη της οικογενείας του ή προσφιλή πρόσωπα όχι από μίσος αλλά ένεκα της αγάπης του προς αυτά, διά να τα απαλλάξει από τη δυστυχία τους, όπως νομίζει στα παραληρήματά του. Και εν συνεχεία αυτοκτονεί.
Στην περίπτωση της σχιζοφρένειας υπάρχουν βεβαίως βίαιες παρορμήσεις, έντονες ψυχοκινητικές εκδηλώσεις, ψευδαισθήσεις και παραλυτικές ιδέες, αλά οι εκδηλώσεις αυτές είναι τόσο καταφανείς, ώστε ο πάσχων τελεί κατά κανόνα υπό επίβλεψη.
Στο τραγικό περιστατικό της Σαντορίνης δεν υπήρχε δυστυχώς η επιβαλλομένη και εκ της νομοθεσίας επίβλεψη. Η λανθάνουσα κρίση εξερράγη αιφνιδίως.

Πηγή:
zougla.gr

Κατ’ οίκον έκτιση της ποινής για κατάδικους με αναπηρία άνω του 80%
Πρώτη καταχώρηση: Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014, 02:33
Τροπολογία με την οποία επεκτείνεται η δυνατότητα για κατ’ οίκον έκτιση της ποινής και σε κατάδικους που πάσχουν από νοσήματα με ποσοστό αναπηρίας άνω του 80% κατατέθηκε στη Βουλή, εξαιρώντας τους καταδικασθέντες για τρομοκρατία και εσχάτη προδοσία.

Η τροπολογία κατατέθηκε στο νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης για τη «Ρύθμιση δεσμευμένων ή κατασχεμένων χρηματικών απαιτήσεων και μετρητών».

Στην τροπολογία περιλαμβάνονται ακόμα ρυθμίσεις για τις αναβολές στις δίκες, την αύξηση των θέσεων των αντιεισαγγελέων κατά τρεις, για τις αδικαιολόγητες απουσίες δικαστών από τις συνεδριάσεις των οργάνων του δικαστηρίου και την αναστολή των αδειών τους σε περίπτωση επειγουσών υποθέσεων.
Τελευταία ενημέρωση: Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014, 02:34

Ωραία δηλαδή! Αγοράζω ένα οικόπεδο 10 στρέμματα, χτίζω εκει το σπίτι με πισίνες, τζακούζια, κήπους, προσωπικό κινηματογράφο και όσες άλλες ανέσεις θέλω, κι εφόσον δε βάλω γκαζάκια στη Βουλή ή δεν πουλήσω πληροφορίες της ΕΥΠ στους Τούρκους, είμαι εντάξει. ΠροΎποτίθεται πως θα πρέπει νά’χω υπέρογκες καταθέσεις για κάτι τέτοιο.

Πραγματικά μου ήταν παντελώς άγνωστη η ύπαρξή του μέχρι σήμερα, οπότε ο συγγραφέας Zyklon b έκανε ένα άρθρο για
τα στερεότυπα των δημοσιογράφων
(την εμφάνισή τους, την ονμιλία τους, τις εκφράσεις τους). Κάπου ανέφερε φευγαλέα και γι’αυτήν την περίπτωση, όταν μιλούσε για τη συχνή παρουσίαση δολοφόνων ή θυμάτων ως γενικά ήσυχους και καλούς ανθρώπους απ’τα μμε, και με το τρόπο του τό’λεγε φαινόταν για κάτι πολύ γνωστό. Στα σχόλια επίσης γινόταν αρκετή συζήτηση γι’αυτόν, λες και ήταν κάτι δεδομένα γνωστό. Εγώ ωστόσο δεν τον ήξερα, κι έψαξα λίγο σήμερα.

Προφανώς δεν τον γνώριζα, επειδή η τέλεση του εγκλήματος έγινε το 1996, όταν ακόμα ήμουν τριών ετών. Έπειτα πιθανόν το θέμα θα ξεχάστηκε, ή, κι αν πού και πού λεγόταν από κανέναν, είτε δεν το πρόσεχα είτε ήμουν πολύ μικρός για να το θυμάμαι τώρα. Η περίπτωση με εξέπληξε αρκετά, θυμίζοντάς μου τους
καθ’έξιν δολοφόνους
του εξωτερικού. Μπορώ να πω πως γι’αυτούς ξέρω περισσότερα παρά για ελληνικές περιπτώσεις, διότι μέχρι πρότινος νόμιζα πως η Ελλάδα στερείται τέτοιων περιπτώσεων, ή τουλάχιστον όσες υπάρχουν είναι κακέκτυπα του εξωτερικού. Ωστόσο η άποψή μου αυτή σήμερα διαψεύστηκε.

Ο Θεόφιλος Σεχίδης λοιπόν ήταν 24 χρόνων την εποχή που διέπραξε το έγκλημα. Στις 19 και 20 Μαΐου στη Θάσο λοιπόν σκότωσε τον 55χρονο πατέρα του Δημήτρη, την 50χρονη μητέρα του Ελένη, την 32χρονη αδερφή του Ερμιόνη, την 75χρονη γιαγιά του Ερμιόνη, και τον 57χρονο θείο του Βασίλη. Το περιστατικό έμεινε αδιερεύνητο μέχρι τον Αύγουστο του ίδιου έτους, παρόλο που η θεία του Ελένη τον ρωτούσε συχνά για την οικογένειά του, για την οποία ο φονιάς απαντούσε πως βρισκόταν στο εξωτερικό. Επειδή όμως οι απαντήσεις του δεν ήταν πάντοτε σαφείς, η θεία του υποψιάστηκε για πιθανό φόνο των συγγενών της και θεωρήθηκε ύποπτος απ’την αστυνομία. Στην αστυνομία ομολόγησε με πλήρη επίγνωση και ψυχρότητα τους φόνους, πώς πρώτα σκότωσε το θειο του πετώντας τον από ένα γκρεμό στο αρχαίο θέατρο της Θάσου, διότι ένιωθε πως απειλείται απ’αυτόν, και πώς έπειτα σκότωσε και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας στο σπίτι του επειδή ένιωθε ν’απειλείται, πρώτα τους γονείς του που κατ’αυτόν τον απειλούσαν άμεσα, κι έπειτα την αδερφή και τη γιαγιά του, διότι δεν ήθελε να μείνει κάποιος ζωντανός να μαρτυρήσει τα γεγονότα, κι έπειτα διηγήθηκε πώς τους τεμάχισε, πώς τους τοποθέτησε σε μαύρες σακούλες και πώς τους πέταξε σε χωματερή της Καβάλας. Τους εγκεφάλους μερικών θυμάτων τους κράτησε στο ψυγείο του γιατί είχε κάποιες γνώσεις νευρολογίας και ψυχιατρικής και ήθελε να τους μελετήσει, όμως το ψυγείο ήταν χαλασμένο και χάλασαν κι αυτοί. Κατά τα λεγόμενά του, η σχέση με την οικογένειά του ήταν προβληματική, αφού έμαθε πως δεν ήταν γνήσιο παιδί της μητέρας του, αλλά κάποιας άλλης που είχε σχέση με τον πατέρα του. Αυτό το κρυφάκουσε τυχαία, κι από τότε, κάθε φορά που ζητούσε εξηγήσεις απ’τους γονείς του γι’αυτό, κανείς δεν απαντούσε ισχυριζόμενοι πως έτσι θα μπορούσε να διαλυθεί η οικογένεια, και μάλιστα ο πατέρας του έφερνε το θείο του εκεί για να του ασκεί σωματική βία. Ο πατέρας του δεν ήταν βίαιος προς αυτόν, αν και ήταν αυστηρός και κλειστός άνθρωπος. Έτσι λοιπόν ο δράστης ένιωθε ν’απειλείται απ’την οικογένιεά του, η οποία κατ’αυτόν είχε στήσει συνωμοσια για να τον ξεκάνει, για να μη συνεχίζει να ενοχλεί ρωτώντας για την πραγματική του μητέρα. Τις μέρες πριν το φονικο μάλιστα δεχόταν συνεχή πίεση απ’την οικογένειά του και το θειο του να πάει στη Θάσο για να συζητήσουν (πιστεύω για την ψυχική του ασθένεια), αλλ’από φόβο δίστασε να πάει. Μόλις πήγε εκί η ατμόσφαιρα ήταν έντονη με συνεχείς λογομαχίες. Εκεί ένιωσε τις υποτιθέμενς προθέσεις της οικογένειάς του, και προχώρησε στο φονικό, το οποίο διέπραξε καθαρά για λόγους αμύνης, όπως ανέφερε έπειτα. Ή θα τον σκότωναν ή θα τους σκότωνε.

Ο πατέρας του ίχε έρθει στη Θάσο παλιά ως έφεδρος ανθυπολοχαγός, κι έπειτα έγινε δάσκαλος, αργότερα διευθυντής σε σχολείο πρώτα της Καβάλας κι έπειτα της Θάσου. Άγνωστο είναι το γιατί, αλλά αποθημένο του ήταν να δουλεύει ως διευθυντής στο Λιμένα της Θάσου, το αγαπημένο μέρος του στο νησί, και για το λόγο ότι δεν του επιτράπηκε ποτέ έτρεφε μίσος για τους συναδέλφους του. Η κόρη του έπαθε σχιζοφρένεια κατά την εφηβική ηλικία, κι αντιμετωπιζόταν αρνητικά απ’τον πατέρα, ο οποίος, για να μη στιγματιστεί η οικογένιεά του, δεν την πήγε ποτέ σε ψυχιατρικό ίδρυμα, αλλά της έδινε υπερβολικά φάρμακα και της ασκούσε σωματική βία. Ο περίγυρος θεωρούσε πως ήταν τοξικομανής, μιας κι έτσι φαινόταν στις σπάνιες εμφανίσεις της, κι επίσης δε λέγονταν πολλά γι’αυτήν. Γενικά η οικογένεια περιγραφόταν ως πολύ κλειστή κι απόμακρη, χωρίς πολλές σχέσεις με τους γείτονες. Για το δράστη αναφέρεται πως ήταν γενικά ήσυχος κι ιδιόρρυθμος, με ενδιαφέρον για τη μουσική και τη ζωγραφική, κάτι που δεν ενέκρινε ο πατέρας του. Προτιμούσε να είναι μόνος, διάβαζε πολλά βιβλία, κι όπως είπε ένας παλιός συμμαθητής του, όνειρό του ήταν ο έλεγχος της προσωπικότητας των άλλων. Αναφέρεται ως άνθρωπος υψηλού δείκτη νοημοσύνης (συχνά άτομα υψηλής νοημοσύνης έχουν κάποια ιδιαιτερότητα). Είχε περάσει θεολογική, αλλά δε δέχτηκε να σπουδάσει εκεί, γι’αυτό ξαναέγραψε εξετάσεις ώστε πέρασε στη νομική της Κομμοτινής, όπου τα πήγαινε καλά. Στους ανακριτές, στους αστυνομικούς και στους ψυχιάτρους ήταν ψύχραιμος, αφού ένιωθε πλέον δικαιωμένος απ’την πράξη του. Αν και θα προτιμούσε μείωση της ποινής, δεν είχε πρόβλημα και με την εισόβια φυλάκιση, ούτε ακόμα και με τη θανατική ποινή, που αν ήταν στην Αμερική, πιστεύω έτσι θα καταδικαζότα. Ο ίδιος ισχυριζόταν πάντοτε πως η πράξεις του έγιναν για λόγους άμυνας. Δε δεχόταν δικηγόρο στη δίκη, θεωρώντας πως είναι ικανός να υπερασπιστει τον εαυτό του, κι επίσης δε δέχτηκε έφεση, διότι δεν ένιωθε πως είχε κάτι άλλο να πει ή να κάνει. Για τη φυλακή ζήτησε Μπαχ, Μότσαρτ και πολλά βιβλία. Οι αλληλεπιδράσεις του με τους συγκρατουμένους ήταν περιορισμένες, ενώ έκανε αίτημα να μη δέχεται επισκέψεις, μιας κι αυτές θα γίνονταν καθαρά για συμφεροντολογικούς λόγους, π.χ. για τα περιουσιακά στοιχεία, απ’τα οποία είχε πολλά απ’την οικογένειά του. Το δικαστήριο αργότερα τον διέγνωσε ανάξιο να κληρονομήσει την περιουσία της οικογένειάς του, και τελικά η περιουσία περιήλθε στους συγγενείς, που θά’ταν πιστεύω κάτι παραπάνω από ευχαριστημένοι. Σιγά-σιγά η ψυχική του κατάσταση άρχιζε στη φυλακη να διαλύεται, άρχιζε να τρώει υπερβολικά, να καπνίζει (πριν ήταν φανατικός αντικαπνιστής, και μάλιστα μια φορά ζήτησε απ’τον πατέρα του να μην του κάνει δώρο στα γεννέθλια, αλλά να κόψει το τσιγάρο, πράγμα που το έκανε, γιατί κατά βάθος εκτιμούσε το γιο του ως το μόνο εναπομείναν άξιο παιδί του), και οι κοινωνικές του αλληλεπιδράσεις περιορίστηκαν στο ελάχιστο, ενώ έχασε το ενδιαφέρον του για διάβασμα, τηλεόραση και μουσική. Έγινε με λίγα λόγια ένας άνθρωπος καμένος, εντελώς διαλυμένος. Πιστεύω πως δε θα ειχε διαφορά η φυλάκισή του από τη νοσιλεία του σε ψυχιατρείο, και ίσως στο δεύτερο απολάμβανε μεγαλύτερης φροντίδας. Επιθυμία του είναι όταν αποφυλακιστεί να κάνει μια καλύβα στο δάσος και να ζήσει μόνος του εκεί, χωρίς να ενοχλεί ούτε να ενοχλείται. Και τώρα θ’ακούσετε το παράλογο! Ο άνθρωπος αυτός καταδικάστηκε πέντε φορές σε εισόβια κάθειρξη, μία για κάθε φόνο. Όμως η ποινή του, εξαιτίας των διάφορων ελληνικών νομικών ιδιαιτεροτήτων, κατέληξε να είναι μόνο 20 χρόνια, με αναμενόμενη αποφυλάκιση το 2017! Δεν ξέρουμε τι θα γίνει μετά την αποφυλάκισή του, άλλοι θεωρούν πως θα επανακυλήσει στο έγκλημα, άλλοι πως θα περιθωριοποιηθεί και θα χαθεί. Ο δικαστής κατά την καταδίκη του είπε θεωρητικά πως ένας τέτοιος εγκληματίας θ’άξιζε τη θανατική ποινή.

Η ψυχιατρική γνωμάτευση ήταν σχιζότυπη διαταραχή, όχι ακριβώς σχιζοφρένεια δηλαδή, μιας κι ο δράστης είχε πλήρης επίγνωση της κατάστασης, αλλά μια πολύ κοντινή παρανοΪκή κατάσταση, με μανία καταδιώξεως, διεστραμμένη σκέψη και έλειψη συναισθήματος. Πράγματι ανέφερε στους ανακριτές και τυς ψυχιάτρους κάθε λεπτομέριεα του εγκλήματος εντελώς κυνικά, χωρίς να δηλώνει πως μετανιώνει γι’αυτό. Μερικές φορές μάλιστα φαινόταν χαμογελαστός. Γι’αυτόν το λόγο λοιπόν θεωρήθηκε άσκοπος ο εγκλεισμός του σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Κανονικά όμως θά’πρεπε να βρισκόταν εκεί: Πρώτον για να μπορούσε να πάρει τη θέση του κάποιος άλλος κρατούμενος στη φυλακή, και δεύτερον γιατί στα ψυχιατρεία συνήθως τέτοιες περιπτώσεις διατηρούνται επ’αόριστον, μπορεί δηλαδή και για πάντα, όπου λαμβάνουν συνεχώς φαρμακευτική αγωγή (περισσότερο για καταστολή παρά για θεραπεία) και χάνονται για πάντα στην αφάνεια, χάνουν την ανθρώπινη υπόστασή τους. Για τον συγκεκριμένο δεν ελπίζω κάτι καλύτερο.Ήδη στη φυλακή ο νους του αποδιοργανώθηκε πλήρως, έχασε κάθε δυνατότητα να επανέλθει. Πέρα απ’την ψυχολογική εξέταση, έγινε και νευρολογική εξέταση με ηλεκτροεγκεφαλογράφημα και νευροαπεικόνιση δύο φορές από ξεχωριστούς γιατρούς, για την πιθανότητα οργανικής αιτιολογίας της ψυχασθενικής συμπεριφοράς. Σύμφωνα με τον έναν, η νευροαπεικόνιση παρουσίαζε ορισμένες αλλοιώσεις, υποδηλώνοντας ίσως οργανική βάση της συμπεριφοράς του ασθενούς/εγκληματία, ενώ σύμφωνα με τον άλλον, δεν παρατηρήθηκε κάτι παθολογικό.

Πολύ λεπτομερέστερα στοιχεία για την περίπτωση, η οποία θεωρείται το ειδεχθέστερο έγκλημα στην ιστορία της ελληνικής εγκληματολογίας ως τώρα, μπορείτε να βρείτε στο ανάλογο άρθρο του ιστολογίου «Έγκλημα και Τιμωρία», ένα ιστολόγιο αφιερωμένο στην εγκληματολογία, στους μεγάλους εγκληματίες και στα ποινικά συστήματα ανά τον κόσμο, ίσως ο μόνος τέτοιος ελληνικός ιστότοπος. Το άθρο είναι σπασμένο σε μέρη:
πρώτο μέρος,
δεύτερο μέρος
τρίτο μέρος
τέταρτο μέρος
πέμπτο μέρος.

Πιστεύω πως για τη δημιουργία της διεστραμμένης ψυχοσύνθεσης του νεαρού δε φταί μόνο το προβληματικό περιβάλλον, αλλά και η κληρονομικότητα σε κάποιον βαθμό. Εάν καταλάβατε, η συμπεριφορά όλης της οικογένειας ήταν παράξενη. Εκτός από την αδερφή που είχε κι αυτή σοβαρή ψυχική πάθηση, κάτι που ενισχύει την άποψή μου, ο πατέρας επίσης ήταν κλειστός, αυστηρός και απόμακρος, ενώ ο θείος είχε βίαιες τάσεις. Πιθανόν κάποια τάση προς τον απομονωτισμό και το φόβο ήταν έμφυτη σ’όλη την οικογένεια, κι απλώς με τη βοήθεια κάποιων αρνητικών συμβάτων στη ζωή των παιδιών της προκλήθηκαν οι ψυχικές διαταραχές τους. Για την οικογένεια λέγεται πως ήταν παλιά ποντιακή οικογένεια, με προσφορά στον ανταρτοπόλεμο του Πόντου. Το επώνυμο «Σεχίδης» προέρχεται απ’το «σεΐχης».

Περιμένω σχόλια σ’αυτο το θέμα.

Με αφορμή την πρόσφατη πολυσυζητημένη περίπτωση του
κανίβαλου του Μαϊάμι,
μου έχουν προκύψει κάποιες αντιρρήσεις σχετικά με την πράξη της αστυνομίας εκείνη τη στιγμή. Η περίπτωση αυτή λοιπόν έγινε το περασμένο Σάββατο στις 26 του μηνός στο ΜαΪάμι της Φλόριντας και γρήγορα σοκάρησε όλη την Αμερική κι έκανε τον κύκλο του κόσμου. Κάτω από γέφυρα κεντρικού δρόμου της πόλης, κοντά στο πάρκινγκ του κτιρίου της εφημερίδας Miami Herald, κάμερα ασφαλείας κατέγραψε τη φρικιαστική σκηνή δύο ξαπλωμένων γυμνών ανθρώπων, ο ένας αναίσθητος κι ο άλλος μανιακός, με το δεύτερο να του τρώει κανονικότατα το πρόσωπο. Πρώτος τον είδε ένας αστυνομικός που έκανε εκείνη την ώρα περιπολία, και τον διέταξε να σταματήσει, αλλά ο κανίβαλος δε σταμάτησε. Σύντομα μια περαστική γυναίκα που έτυχε να δει το γεγονός κάλεσε έναν ακόμα αστυνομικό που ήταν κοντά στον τόπο, ο οποίος φτάνοντας τον διέταξε κι αυτός να σταματήσει. Δε σταμάτησε όμως, και ο αστυνόμος πυροβόλησε προειδοποιητικά. Ούτε και τώρα σταμάτησε, και οι αστυνομικοί αναγκάστηκαν να πυροβολήσουν. Αυτόπτες μάρτυρες άκουσαν κατ’άλλους έξι, κατ’άλλους 12 πυροβολισμούς. Τελικά ο κανίβαλος σκοτώθηκε, ενώ το θύμα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με σοβαρότατα τραύματα. Τη στιγμή του εγκλήματος και τις μέρες αργότερα δεν ήταν γνωστή η ταυτότητα των δύο ανθρώπων, τώρα όμως
γνωρίζουμε τα στοιχεία τους.

Όπως φαίνεται ούτε ο θύτης, ούτε όμως και το θύμα ήταν αθώα και ισορροπημένα άτομα. Ο θύτης, ο 31χρονος Ρούντι Γιουτζίν, γιος Αϊτιανών μεταναστών, παντρεύτηκε το 2005 τη Τζένη Ντούκταντ με διάρκεια του γάμου τους μόνο δύο χρόνια. Όπως αναφέρει η πρώην γυναίκα του, συχνά γινόταν πολύ βίαιος, κι αυτός ήταν ο λόγος του χωρισμού τους. Η ίδια υποστήριζε πως αυτός δεν είχε κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα, απλώς ένιωθε πως όλοι ήταν εναντίον του και κανείς υπέρ του. Ο άνθρωπος αυτός ωστόσο ήταν ανισόρροπος. Στα αρχεία του διαζυγίου που διερευνήθηκαν βρέθηκε πως δεν είχε κανένα εισόδημα, κι επίσης το 2004 είχε συλληφθεί διότι απειλούσε να σκοτώσει τη μητέρα του. Το θύμα, ο 65χρονος Ποπό ήταν άστεγος τουλάχιστον από το 1983, για 29 δηλαδή ολόκληρα χρόνια, και το ιστορικό του ήταν βεβαρυμένο. Από το 1978 είχε συλληφθεί τουλάχιστον 24 φορές για μέθη, ληστείες, επιθέσεις και αντίσταση κατά της αρχής.

Ο λόγος της πλήρους απογύμνωσης και της παράξενης αυτής συμπεριφοράς δεν είναι πλήρως γνωστός, αλλά οι αστυνομικοί υποθέτουν πως και οι δύο δοκίμασαν ένα νέο ναρκωτικό, το νέο lsd όπως το αποκαλούν – το κανονικό του όνομα δεν το ξέρω -, που ανεβάζει τη θερμοκρασία του σώματος αναγκάζοντας το χρήστη να βγάλει τα ρούχα του και προκαλεί επιθετικότητα. Αρχικά θεωρούταν πως είχαν πάρει υπερβολική δόση κοκαΐνης, η οποία προκαλεί επίσης τις ίδιες παρενέργειες.

Εμένα το ερώτημά μου όμως έγκυται περισσότερο αλλού, όχι στο τι νοητικού επιπέδου ήταν οι δύο άνθρωποι ή για ποιον λόγο οδηγήθηκε ο 31χρονος σ’αυτήν την πράξη. Γιατί, λέω, εφόσον η αστυνομία ήταν κοντά, ο δράστης ήταν γυμνός και άοπλος, και δε συνέτρεχε άμεσος κίνδυνος προς τη ζωή ή τη σωματική ακεραιότητά τους, προτίμησαν να τον πυροβολήσουν και τελικά να τον σκοτώσουν αντί να τον συλλάβουν; Γιατί δεν πλησίασαν για να το δέσουν και να τον πάρουν; Είναι σωστό να σκοτώνεται κάποιος που πιθανότατα είναι ασθενής, και ιδίως όταν δεν απειλεί τον αστυνόμο άμεσα; Πιστεύω κατηγορηματικά όχι, για κανένα λόγο. Το σωστό θα ήταν να έρχονταν κοντά του οι αστυνομικοί, να το δέσουν με χειροπέδες και με τα λοιπά με συνοπτικές διαδικασίες, να τον βάλουν στο περιπολικό και να τον οδηγήσουν στο τμήμα, ενώ επίσης να καλέσουν ασθενοφόρο για το θύμα, και καλύτερα να βρισκόταν κάποιος μαζί με το τελευταίο και στο νοσοκομείο. Για να τον ακινητοποιήσουν ίσως χρησιμοποιούσαν κάποιον πυροβολισμό σε μη ζωτικό μέρος του σώματος, ή τα γνωστά ως μη θανατηφόρα όπλα (non lethal weapons) (μη σας απατά το όνομα, συχνά είναι οδυνηρά και σπάνια θανατηφόρα), όπως κάποιο σπρέι ή πιστόλια ρεύματος. Μετά ο δράστης θα προφυλακιζόταν για παν ενδεχόμενο στο τμήμα, θα του ζητούνταν τα στοιχεία κι έπειτα μια ομάδα γιατρών, ψυχιάτρων κι αστυνομικών θα προχωρούσε σε εκτίμηση της σωματικής και ψυχικής του υγείας, απ’όπου θα κρινόταν ο εγκλεισμός του πιθανότατα σε κάποιο ψυχιατρικό ίδρυμα και ίσως απόπειρες θεραπείας. Ο άνθρωπος-ζόμπι ήταν καθαρά ασθενής.

Συνήθως ακόμα και οι πιο στυγνοί εγκληματίες περνούν από διάφορες εξετάσεις, ανακρίσεις κι εκτιμήσεις. Ακόμα κι αν τους έχει αποφασιστεί θανατικη ποινή, όπως συχνά γίνεται στις ΗΠΑ, με την οποία πάλι
δε συμφωνώ,
υπάρχει και τότε πιθανότητα για επανεξέταση της υπόθεσης. Εδώ όμως γιατι πυροβόλησαν; Μήπως γιατί τους φάνηκε άστεγος και ‘τελειωμένος’, άρα η ζωή του δεν είχε και τόσο νόημα;

Βαθύτερο κίνητρο για την πράξη των αστυνομικών πιστεύω πως ήταν είτε η έκφραση πρωτόγονων βίαιων παρορμήσεων, τις οποίες μάλλον έφεραν από πριν και βρήκαν την ευκαιρία να τις εκδηλώσουν μέσω του επαγγέλματος – ίσως έτσι ακόμα αποκτούσαν και μεγαλύτερο κύρος ως προς τους άλλους συναδέλφους τους ή προάγονταν σε ανώτερη βαθμίδα, δεν ξέρω πώς ακριβώς λειτουργεί το σύστημά της αμερικάνικης αστυνομίας -, είτε μια κρίση αίσθησης δικαίου απ’την οποία καταλήφθηκαν βλέποντας το φρικτό θέαμα, και η επόμενη ανάγκη να «καθαρίσουν» την κοινωνία από ένα κτήνος, ενώ στην πραγματικότητα φόνευσαν έναν ψυχασθενή που πιθανότατα δεν είχε την πλήρη ευθύνη των πράξεών του. Όποιος και νά’ταν όμως ο λόγος της πράξης τους, σίγουρα μετά τη θανάτωση του δράστη θα ένιωσαν μεγάλη ικανοποίηση για το «κατόρθωμά» τους. Εάν πάντως κάτι παρόμοιο γινόταν σε κάποια ανεπτυγμένη βορειοευρωπαΪκή χώρα, είμαι βέβαιως πως τα πράγματα θα εξελίσσονταν αλλιώς.

Τελευταία σημείωση/απορία: Αφού η αστυνομία των ΗΠΑ είναι τόσο σκληρή και ισχυροί, τα προληπτικά μέτρα και συστήματα ασφαλείας είναι συχνά άριστα, τότε γιατί παραμένει χώρα με υψηλή εγκληματικότητα και το μεγαλύτερο αναλογικά με τον συνολικό πληθυσμό της φυλακόβιο πληθυσμό;

Ενημέρωση 20/8/2012: Η ουσία που πήρε ο κανίβαλος δράστης ουδεμία σχέση με το παραισθησιογονο lsd έχει. Πιθανόν επρόκειτο για
συνθετικές ημινόμιμες ισχυρά διεγερτικές ουσίες.

Πηγή:
Ελευθεροτυπία

ΤΑ ΤΡΙΑΚΟΣΙΑ και πλέον χρόνια ενός αλάνθαστου εργαλείου αναγνώρισης

Η ιστορία των αποτυπωμάτων

Της ΝΤΑΝΙ ΒΕΡΓΟΥ

Μοναδικά και μόνιμα. Τα κουβαλάμε σε όλη μας τη ζωή. Δεν αλλάζουν ποτέ. Και πάντα θα προδίδουν την ταυτότητά μας. Με μηδενική απόκλιση όσο κανένα άλλο ανθρώπινο χαρακτηριστικό. Περιέχουν αρκετές – μοναδικές και αναλοίωτες πληροφορίες, ώστε να μας κάνουν να ξεχωρίζουμε, ανά πάσα στιγμή, ανάμεσα σε δισεκατομμύρια άλλους πολίτες της Γης.

Τα αποτυπώματα μορφοποιούνται κατά τον τρίτο με τέταρτο μήνα της ανάπτυξης του εμβρύου. Και μετά τα κουβαλάμε μεγεθυμένα για όλη μας τη ζωή. Ακόμη και δύο δίδυμοι έχουν διαφορετικά
Είναι τα δακτυλικά αποτυπώματα, με τα οποία γεννιόμαστε και χάνουμε μόνο στη μεταθάνατο αποσύνθεση του οργανισμού.

Η μικρότερη, λοιπόν, επιδερμική επιφάνεια στις παλάμες ή στα πέλματα του ανθρώπου περιέχει αρκετές, πάντα μοναδικές πληροφορίες, έτσι ώστε να μπορεί να γίνει διαχωρισμός ακόμα και ανάμεσα σε δύο δίδυμα αδέρφια. Οι σχηματισμοί των αποτυπωμάτων μορφοποιούνται κατά τον τρίτο με τέταρτο μήνα της ανάπτυξης του εμβρύου. Μετά, απλώς μεγεθύνονται κατά τον ίδιο τρόπο που μεγεθύνεται ένα πρόσωπο ζωγραφισμένο σε ένα μικρό μπαλόνι, το οποίο φουσκώνουμε όλο και περισσότερο.

Ποια είναι η ιστορία των δακτυλικών αποτυπωμάτων; Πώς και πότε ανακαλύφθηκε η χρησιμότητά τους όσον αφορά την ανθρώπινη ταυτοποίηση; Πόσο παλιά πάει η καταγραφή τους;

Αρχαία γραπτή αναφορά ενός χεριού με ανάγλυφη αποτύπωση των δακτύλων του ανακαλύφθηκε σε ερείπια της Νέας Σκωτίας, στον Ατλαντικό, στις ακτές του Καναδά. Στην προϊστορική Βαβυλώνα, δακτυλικά αποτυπώματα βρέθηκαν πάνω σε πήλινα πινάκια, που σκοπό είχαν τη διευκόλυνση των εμπορικών συναλλαγών. Στην αρχαία Κίνα τέτοια αποτυπώματα σχηματίζονταν σε πήλινες σφραγίδες.

Το 14ο αιώνα στην Περσία, ορισμένα επίσημα κυβερνητικά έγγραφα βρέθηκαν να φέρουν αποτυπώματα. Τότε ένας κρατικός γιατρός -από έγγραφα και σημειώσεις που έχουν βρεθεί- μελέτησε το θέμα για να διαπιστώσει ότι ποτέ δύο αποτυπώματα δεν είναι ίδια.

1686 – Μαρτσέλο Μαλπίγκι Το 1686 ο καθηγητής ανατομίας στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, Μαρτσέλο Μαλπίγκι, επισήμανε σε έκθεσή του τις ζάρες, τις καμπύλες και τις περιστροφές (κύκλους) στα δακτυλικά αποτυπώματα. Δεν έκανε όμως καμία αναφορά στη χρησιμότητά τους ως εργαλείου αναγνώρισης και ταυτοποίησης. Μάλιστα, ένα στρώμα δέρματος που έχει πάχος περίπου 1,8 χιλιοστό πήρε το όνομά του από τον καθηγητή και λέγεται «μαλπίγκι».

1823 – Γιαν Εβαγγελίσα Πούρκινιε Το 1823, πάλι ένας καθηγητής ανατομίας, ο Τσέχος Γιαν Εβαγγελίσα Πούρκινιε στο Πανεπιστήμιο του Μπρέσλο, δημοσίευσε τη δική του διατριβή στην οποία ανέλυε εννέα πατέντες δακτυλικών αποτυπωμάτων. Κι αυτός όμως, όπως ο Μαλπίγκι, δεν αναφέρθηκε καθόλου στην αξία των αποτυπωμάτων όσον αφορά την ταυτοποίηση.

1856 – Σερ Ουίλιαμ Χέρσελ Οι Αγγλοι ξεκίνησαν να αξιοποιούν τα αποτυπώματα τον Ιούλιο του 1858, όταν ο σερ Ουίλιαμ Χέρσελ, ανώτατος άρχοντας της περιοχής Χούγκλι στο Τζανγκιπούρ της Ινδίας πρωτοχρησιμοποίησε τα αποτυπώματα των δακτύλων σε συμβόλαια που έκλεινε με τον ντόπιο πληθυσμό. Κι αυτό καθαρά από παραξενιά και σε καμία περίπτωση για λόγους ταυτοποίησης. Την πρώτη φορά που ο Χέρσελ ζήτησε αποτύπωμα ήταν από έναν επιχειρηματία της περιοχής, τον Ραζιαδάρ Κονάι. Του ζήτησε να αποτυπώσει με μελάνι το πίσω μέρος του χεριού του (την παλάμη) στο οπισθόφυλλο του συμβολαίου.

Η ιδέα είχε σκοπό ίσα που να «…(τον) τρομάξει και να σβήσει από το μυαλό του κάθε σκέψη άρνησης πληρωμής του δημόσιου χρέους του».

Ο ντόπιος εντυπωσιάστηκε με την επισημότητα της διαδικασίας και από εκείνη τη στιγμή ο Χέρσελ καθιέρωσε την εφαρμογή. Η διαδικασία αποτύπωσης των παλαμών και αργότερα μόνο του αντίχειρα και του μεσαίου δακτύλου του δεξιού χεριού, έγινε υποχρεωτική. Κάθε συμβόλαιο με ντόπιο πολίτη έπρεπε να φέρει αποτυπώματα. Τόσο ο Χέρσελ όσο και οι ντόπιοι κάτοικοι πίστευαν ότι αυτή η προσωπική επαφή με το έγγραφο έκανε τους δεσμούς με το συμβόλαιο πιο δυνατούς από αυτούς που δημιουργούσε η υπογραφή.

Ετσι, η πρώτη χρήση των αποτυπωμάτων -σε μεγάλους πληθυσμούς- στηριζόταν σε δεισιδαιμονίες και όχι σε επιστημονικές αποδείξεις.

Τελικά όμως, όσο εμπλουτιζόταν η συλλογή των αποτυπωμάτων, ο Χέρσελ άρχισε να συνειδητοποιεί ότι τα αποτυπώματα από μελάνι θα μπορούσαν να αποδείξουν ή και να διαψεύσουν την ταυτότητα του προσώπου. Κι ενώ η εμπειρία του με τη δακτυλική αποτύπωση ήταν περιορισμένη, η προσωπική του πεποίθηση ήταν ότι κάθε δακτυλικό αποτύπωμα είναι μοναδικό στον ιδιοκτήτη του, καθώς και μόνιμο στη ζωή του. Αυτή η πεποίθηση τον έκανε να συνεχίσει την εφαρμογή της διαδικασίας που είχε εφεύρει.

1880 – Δρ Χένρι Φολντς

Το 1870 ο Βρετανός διευθυντής χειρουργός του νοσοκομείου Τσακίτζι στο Τόκιο της Ιαπωνίας, δρ Χένρι Φολντς, ξεκίνησε μια μελέτη για τις ρυτίδες του δέρματος. Αφορμή για την έρευνα αυτή στάθηκε η ανακάλυψη και δική του καταγραφή δακτυλικών αποτυπωμάτων σε προϊστορικά κεραμικά αντικείμενα.

Ο διαβασμένος, μεθοδικός και επιμελής Φολντς όχι μόνο αναγνώρισε τη σημαντικότητα των δακτυλικών αποτυπωμάτων ως μέσου ταυτοποίησης αλλά επινόησε και μια μέθοδο ταξινόμησης και αρχειοθέτησής τους.

Το 1880 ο Φολντς απέστειλε μια ανάλυση του συστήματος ταξινόμησης που είχε εφεύρει, καθώς και ένα δείγμα της φόρμας που είχε σχεδιάσει για την καταγραφή και αρχειοθέτηση των αποτυπωμάτων από μελάνι, στον σερ Κάρολο Δαρβίνο.

Ο τελευταίος, λόγω της προχωρημένης ηλικίας του και των προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε, τον ενημέρωσε ότι δεν θα μπορέσει να του φανεί χρήσιμος, όμως υποσχέθηκε στον Φολντς ότι θα προωθήσει το υλικό του στον ξάδερφό του Φράνσις Γκάλτον.

Ο δρ Φολντς την ίδια χρονιά δημοσίευσε ένα άρθρο στο επιστημονικό περιοδικό «Nature». Σε αυτό έγραφε για τα αποτυπώματα ως στοιχείο προσωπικής αναγνώρισης, καθώς και τη χρήση μελανιού ως μέθοδο κατασκευής τέτοιων αποτυπωμάτων. Ο ίδιος πιστώνεται και με την πρώτη ταυτοποίηση προσώπου μετά την εξέταση ενός λαδωμένου αποτυπώματος σε ένα σχεδόν άδειο μπουκάλι μπράντι. Ανάμεσα σε ένα πλήθος ανθρώπων μπόρεσε να βρει ποιος ήταν ο ιδιοκτήτης του αποτυπώματος, πάντα για χάρη της επιστήμης και όχι για διωκτικούς λόγους.

1882 – Γκίλμπερτ Τόμσον

Το 1882 ο Γκίλμπερτ Τόμσον, επιστήμονας του Αμερικανικού Γεωλογικού Κέντρου Ερευνας στο Νέο Μεξικό, χρησιμοποίησε τα δικά του αποτυπώματα σε ένα έγγραφο ώστε να αποφευχθεί η πλαστογραφία. Αυτή είναι και η πρώτη γνωστή χρήση αποτυπωμάτων στις ΗΠΑ.

1883 – Μαρκ Τουέιν (Σάμιουελ Λ. Κλέμενς)

Στο βιβλίο του Μαρκ Τουέιν «Η ζωή στο Μισισιπή», ένας δολοφόνος αναγνωρίζεται με τη χρήση της μεθόδου ταυτοποίησης μέσω αποτυπωμάτων.

Σε άλλο, μετέπειτα βιβλίο του, «Pudd’n Head Wilson», ο Μαρκ Τουέιν διηγείται την εξέλιξη μιας δραματικής δίκης με βασικό αποδεικτικό στοιχείο τα δακτυλικά αποτυπώματα. Η διαμάχη των δύο αντίπαλων υπερασπιστικών ομάδων, για το αν είναι αξιόπιστο στοιχείο ή όχι, βρίσκει τα αποτυπώματα νικητή στην ενοχοποίηση του κατηγορουμένου. (Το βιβλίο έχει γυριστεί πρόσφατα ταινία).

1888 – Σερ Φράνσις Γκάλτον

Ο Βρετανός ανθρωπολόγος και ξάδερφος του Κάρολου Δαρβίνου, σερ Φράνσις Γκάλτον, ξεκίνησε τις δικές του παρατηρήσεις στα δακτυλικά αποτυπώματα ως μέσο ταυτοποίησης στα 1880.

Το 1892 δημοσίευσε το βιβλίο του «Δακτυλικά Αποτυπώματα» αποδεικνύοντας τη μοναδικότητα και τη μονιμότητα των δακτυλικών αποτυπωμάτων. Το βιβλίο περιλάμβανε το πρώτο σύστημα ταξινόμησης δακτυλικών αποτυπωμάτων.

Κύριο ενδιαφέρον του Γκάλτον, όσον αφορά τα δακτυλικά αποτυπώματα, ήταν να προσδιορίσει αν ισχύει η κληρονομικότητα και η φυλετική προέλευση. Κι ενώ σύντομα συνειδητοποίησε ότι τα δακτυλικά αποτυπώματα δεν προσέφεραν σαφή στοιχεία για το φύλο, την εθνικότητα ή τις ρίζες του ατόμου, κατάφερε να αποδείξει επιστημονικά αυτό που ο Χέρσελ και ο Φολντς ήδη υποψιάζονταν: Οτι τα δακτυλικά αποτυπώματα δεν αλλάζουν στη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου και ότι ποτέ δύο αποτυπώματα διαφορετικών ατόμων δεν είναι ακριβώς τα ίδια. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του, οι πιθανότητες τα αποτυπώματα δύο ανθρώπων να είναι ίδια είναι μία στα 64 δισεκατομμύρια.

Ο Γκάλτον προσδιόρισε τα χαρακτηριστικά των αποτυπωμάτων που είναι σημαντικά για την αναγνώριση του ιδιοκτήτη τους. Αυτά τα χαρακτηριστικά (που ονομάζονται minutia: λεπτομέρειες) χρησιμοποιούνται ακόμα και στις μέρες μας. Συχνά γίνεται αναφορά σε αυτά ως «Λεπτομέρειες του Γκάλτον».

Χουάν Βουσετίτς

Το 1891 ο Αργεντίνος αξιωματικός της Αστυνομίας, Χουάν Βουσετίτς, ξεκίνησε να φτιάχνει τους πρώτους φακέλους δακτυλικών αποτυπωμάτων, ακολουθώντας τις οδηγίες του Γκάλτον. Επιπλέον, ο Βουσετίτς ήταν ο πρώτος που εφήρμοσε το σύστημα Μπερτιγιόν που θα συναντήσουμε παρακάτω.

Το 1892 ο αξιωματικός έκανε την πρώτη αναγνώριση εγκληματία μέσω δακτυλικών αποτυπωμάτων.

Κατάφερε να αναγνωρίσει μια γυναίκα ονόματι Ρότζας, η οποία είχε σκοτώσει τους δυο γιους της και έπειτα, προκειμένου να ενοχοποιήσει κάποιον τρίτο, έκοψε το λαιμό της, ώστε να γίνει πιστευτό ότι είχε δεχτεί και η ίδια επίθεση από το δράστη.

Το ματωμένο όμως δακτυλικό αποτύπωμά της βρέθηκε στην πόρτα και σύντομα ο Βουσετίτς απέδειξε ότι η ίδια ήταν ο δολοφόνος.

1901 Η αρχή αναγνώρισης – ταυτοποίησης εγκληματιών μέσω δακτυλικών αποτυπωμάτων σε Αγγλία και Ουαλία, με τη χρήση των παρατηρήσεων του Γκάλτον τις οποίες μελέτησε και συνέταξε ο σερ Ρίτσαρντ Χένρι Εντουαρντς, έγινε το 1901 με το Σύστημα Ταξινόμησης του Εντουαρντς, το οποίο χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα από τις αγγλόφωνες χώρες.

1902 Πρώτη συστηματική χρήση των δακτυλικών αποτυπωμάτων στις ΗΠΑ έγινε το 1902 από την Επιτροπή Αστικών Υπηρεσιών. Αν και η εφαρμογή αυτή ήταν μόνο δοκιμαστική, ο δρ Χένρι Π. ντε Φόρεστ (ο οποίος και την πρότεινε) θεωρείται πρωτοπόρος στη χρήση του συστήματος ταξινόμησης δακτυλικών αποτυπωμάτων.

1903 Το Σωφρονιστικό Κέντρο της Νέας Υόρκης οργάνωσε την πρώτη συστηματική καταγραφή δακτυλικών αποτυπωμάτων για τους έγκλειστους εγκληματίες του.

1904 Το Ομοσπονδιακό Σωφρονιστικό Κέντρο στο Λίβενουορθ στο Κάνσας και το Αστυνομικό Τμήμα του Σεντ Λούις εισήγαγαν το σύστημα των δακτυλικών αποτυπωμάτων. Σε αυτό τους βοήθησε ένας υπαξιωματικός της Σκότλαντ Γιαρντ, ο οποίος βρισκόταν σε εντεταλμένη υπηρεσία στην έκθεση του Σεντ Λούις όπου φυλούσε τη βρετανική αποστολή.

1905 Ο αμερικανικός στρατός εισάγει το σύστημα των αποτυπωμάτων. Δύο χρόνια αργότερα το αμερικανικό ναυτικό ξεκινά κι αυτό και ακολουθούν οι ειδικές δυνάμεις. Στα 25 χρόνια που ακολούθησαν όλο και περισσότερες κυβερνητικές υπηρεσίες εφαρμογής των νόμων ακολούθησαν το παράδειγμα, εισάγοντας τη χρήση των δακτυλικών αποτυπωμάτων ως μέσου προσωπικής ταυτοποίησης. Πολλές από αυτές τις υπηρεσίες ξεκίνησαν να στέλνουν αντίγραφα των φακέλων δακτυλικών αποτυπωμάτων στο Εθνικό Γραφείο Ταυτοποίησης Εγκληματιών, που ιδρύθηκε από τη Διεθνή Ενωση Αστυνομικών Διευθυντών.

Το 1918, ο Εντμοντ Λόκαρντ έγραψε ότι αν 12 σημεία (Λεπτομέρειες του Γκάλτον) είναι ίδια μεταξύ δύο αποτυπωμάτων, αρκεί για να γίνει θετική αναγνώριση του ιδιοκτήτη τους. Από εκεί προέρχεται η πολυχρησιμοποιημένη στο χώρο φράση «12 σημεία». Σημειώνουμε ότι δεν υπάρχει ένας ορισμένος αριθμός που απαιτείται για την αναγνώριση. Μερικές χώρες έχουν θέσει τους δικούς τους κανόνες, που περιλαμβάνουν ένα ελάχιστο αριθμητικό όριο ίδιων σημείων. Στις ΗΠΑ ισχύουν ακόμα τα «12 σημεία».

Το 1924 ιδρύεται ο τομέας Ταυτοποίησης του FBI ύστερα από νόμο που ψηφίζει το Κογκρέσο. Το Εθνικό Γραφείο και το Λίβενσουορθ συμβουλεύουν και βοηθούν να δημιουργηθεί το αρχείο δακτυλικών αποτυπωμάτων και πυρήνας αυτών από το FBI.

Μέχρι το 1946 το FBI είχε επεξεργαστεί 100 εκατομμύρια κάρτες δακτυλικών αποτυπωμάτων και δημιούργησε χειρόγραφο αρχείο, ενώ το 1971 οι κάρτες είχαν γίνει 200 εκατομμύρια.

Με την εισαγωγή του τεχνολογικού συστήματος AFIS οι φάκελοι χωρίστηκαν σε μηχανογραφημένους φακέλους εγκληματιών αλλά και χειρόγραφους – οι οποίοι και διατηρήθηκαν.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 28/08/2002

Στις 17 Απριλίου του 2006, στο Πουρσέλ της Οκλαχόμας των ΗΠΑ, συνελήφθει από την αστυνομία ένας εικοσιεπτάχρονος άντρας ονόματι Kεvin Ray Underwood, ο οποίος θεωρήθηκε ύποπτος για την απαγωγή ενός κοριτσιού. Το εν λόγω κορίτσι, ηλικίας 10 ετών, ονομαζόταν Jamie Rose Polin, έμενε στην ίδια πολυκατοικία με τον ύποπτο και είχε εξαφανιστεί δύο μέρες πριν τη σύλληψη του υπόπτου.
Οι υποψίες επιβεβαιώθηκαν, όταν η αστυνομία βρήκε το πτώμα του κοριτσιού, γυμνό και σχεδόν αποκεφαλισμένο, μέσα σ’ένα πλαστικό κουτί στο σπίτι του Άντεργουντ. Ο ίδιος ο Άντεργουντ ομολόγησε αμέσως στην αστυνομία ότι ήταν αυτός που τη σκότωσε και ότι ετοιμαζόταν να την κανιβαλίσει.
Η πρώτη δίκη έγινε στις 29 Φεβρουαρίου του 2007, όπου κρίθηκε ένοχος πολύ γρήγορα, ύστερα από την παρουσίαση της βιντεοσκοπημένης ομολογίας του. Σ’ένα δεύτερο κακουργοδικείο που έγινε στις 3 7 Μαρτίου του ίδιου έτους προτάθηκε η θανατική ποινή για τον ένοχο. Η ποινή εγκρίθηκε στις 3 ‘Απριλίου, παρόλες τις προσπάθειες του δικηγόρου του Άντεργουντ να μετριάσει την ποινή του επικαλούμενος τα ψυχολογικά του προβλήματα.
Ο δολοφόνος έπασχε από κατάθλιψη και αυτός ήταν ο λόγος που διέπραξε αυτό το ειδεχθές έγκλημα. Αν και πολλοί φόνοι διαπράττονται από ψυχασθενείς κάθε χρόνο, το ιδιαίτερα ενδιαφέρον που βρήκα σ’αυτήν την περίπτωση είναι ότι
το ιστολόγιό του υπάρχει ακόμα και μπορείτε να το διαβάσετε.Όπως φαίνεται, η αστυνομία αφαίρεσε τα σχετικά με το έγκλημα θέματα. Όσο και να έψαξα δε βρήκα κάτι σχετικό. Το ιστολόγιό του ξεκινάει από τις 30 Σεπτεμβρίου του 2002 και τελειώνει στις 13 Απριλίου του 2007, 2 μέρες πριν το έγκλημα. Εκεί μέσα περιγράφει τη ζωή του και εκφράζει τις σκέψεις του. Ήταν ένας άνθρωπος μόνος και ήρεμος που δεν κινούσε την παραμικρή υποψία για κάτι τέτοιο. Αλλά πολλές φορές διαπράττονται τέτοιου είδους εγκλήματα από αυτούς που δεν το περιμένουμε.
Περισσότερα για την περίπτωση μπορείτε να διαβάσετε
εδώκαι
εδώ.
Ο δολοφόνος δεν έχει ακόμα εκτελεστεί.