Category: διάστημα


Πηγή:
in.gr

Δημοσίευση: 02 Ιουν. 2016, 14:01
Σίδερο από τον ουρανό
To εγχειρίδιο του Τουταγχαμών έχει εξωγήινη προέλευση
To εγχειρίδιο του Τουταγχαμών έχει εξωγήινη προέλευση
Το μέταλλο από το οποίο κατασκευάστηκε η λάμα του εγχειριδίου δεν μπορεί να προέρχεται από ορυχείο, λένε οι ερευνητές (Πηγή: Daniela Comelli)

 Κάιρο
Ένα κομψό εγχειρίδιο που βρέθηκε στον τάφο του φαραώ Τουταγχαμών κατασκευάστηκε από σίδηρο που πρέπει να προήλθε από μετεωρίτη, αποκαλύπτει νέα μελέτη, επιβεβαιώνοντας τις υποψίες για την εξωγήινη προέλευση του σιδήρου που χρησιμοποιούσαν οι Αιγύπτιοι πριν από την Εποχή του Σιδήρου.

Το περίτεχνο μαχαίρι βρέθηκε ακουμπισμένο στον μηρό της μούμιας του Τουταγχαμών όταν ο βρετανός αρχαιολόγος Χάουαρντ Κάρτερ άνοιξε τον τάφο στην Κοιλάδα των Βασιλέων το 1925. Χρονολογείται στον 14ο αιώνα π.Χ. και είναι ένα από τα σχετικά λίγα σιδερένια αντικείμενα που κατασκευάστηκαν πριν περάσει η Αίγυπτος στην Εποχή του Σιδήρου -οι πρώτες ενδείξεις για χυτήρια σιδήρου στην Αίγυπτο χρονολογούνται στον έκτο αιώνα π.Χ.

Αιγυπτιακό ιερογλυφικό που σημαίνει «σίδερο από τον ουρανό» (Πηγή: Annual Meeting of the Meteoritical Society: results from meteorite, lunar and planetary research, Vail, CO (USA), 19 – 23 Jul 1993. Abstracts.)

Το εγχειρίδιο του Τουταγχαμών, το οποίο εκτίθεται στο Μουσείο του Καΐρου, δεν είχε υποβληθεί μέχρι σήμερα σε χημικές αναλύσεις, καθώς οι παλαιότερες διαθέσιμες μέθοδοι θα απαιτούσαν τη λήψη δειγμάτων. Χάρη σε μια νέα, φορητή συσκευή φασματομετρίας φθορισμού ακτίνων Χ, ερευνητές από την Ιταλία και την Αίγυπτο κατάφεραν να αναλύσουν το ανεκτίμητης αξίας εύρημα χωρίς καν να το αγγίξουν.

Διαβάστε επίσης:

Στο σκαμνί οι συντηρητές που γρατζούνισαν τη μάσκα του Τουταγχαμών
Η εξέταση αποκάλυψε ότι το μεταλλικό κράμα περιείχε 11% νικέλιο, κάτι που παραπέμπει σε μετεωρίτη. Ο σίδηρος που εξορύσσεται στη Γη δεν υπερβαίνει το 4%, επισημαίνουν οι ερευνητές παρουσιάζοντας τα ευρήματα στην επιθεώρηση Meteoritics & Planetary Science.

Αυτό που επιβεβαίωσε τελικά επιβεβαίωσε τις υποψίες ήταν η παρουσία κοβαλτίου, ενός στοιχείου που σπανίζει από τα μεταλλεύματα των γήινων ορυχείων.

Επιπλέον, οι ερευνητές εξέτασαν όλους τους γνωστούς μετεωρίτες που έχουν βρεθεί σε ακτίνα 2.000 χιλιομέτρων από την Ερυθρά Θάλασσα και αναγνώρισαν έναν, τον μετεωρίτη του Κάργκα, ο οποίος βρέθηκε δυτικά της  Αλεξάνδρειας και παρουσιάζει ακριβώς την ίδια αναλογία σιδήρου-νικελίου-κοβαλτίου.

Αυτό αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να κατασκευάστηκε το εγχειρίδιο του Τουταγχαμών από κάποιον διαστημικό βράχο που έπεσε στη Γη με την ίδια βροχή μετεωριτών όπως ο μετεωρίτης του Κάργκα.

Τα συμπεράσματα της ερευνητικής βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο και τον Ντέρεκ Σίαρς, ειδικό του Ερευνητικού Κέντρου «Έιμς» της NASA, ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη. «Αν βρει κανείς ένα κομμάτι μέταλλο που περιέχει νικέλιο, αυτό αποτελεί ένδειξη ότι μπορεί να πρόκειται για μετεωρίτη» ανέφερε ο Σίαρς στο Discovery News. «Και αν βρει κανείς την αναλογία νικελίου-κοβαλτίου, όπως συνέβη σε αυτήν την μελέτη, τότε είναι σίγουρο πως πρόκειται πράγματι για μετεωρίτη» πρόσθεσε.

Επισήμανε μάλιστα πως στην αρχαία Αίγυπτο η κατασκευή αντικειμένων από σιδερένιους μετεωρίτες δεν ήταν ιδιαίτερα σπάνια: «Υπάρχουν ισχυρές υποψίες ότι το μεγαλύτερο μέρος του μετάλλου που ανακαλύφθηκε στις πυραμίδες προέρχεται από μετεωρίτες» είπε.

Οι ιστορικοί επιβεβαιώνουν εξάλλου ότι ο ουρανός ήταν πράγματι σημαντικός για τους αρχαίους Αιγυπτίους, οι οποίοι πίστευαν μάλιστα ο θεοί είχαν οστά από σίδερο. Χρησιμοποιούσαν μάλιστα ένα ειδικό ιερογλυφικό που σήμαινε «σίδερο από το διάστημα».

Η τελευταία μελέτη έρχεται να προστεθεί σε έρευνα του 2013 που έδειχνε ότι μια σιδερένια μακρόστενη χάντρα που ανακαλύφθηκε το 1911 νότια του Καΐρου και χρονολογείται ακόμα παλαιότερα, στα 5.000 χρόνια πριν, ήταν κατασκευασμένη από υλικό μετεωρίτη.

Το εγχειρίδιο, πάντως, φαίνεται πως δεν είναι το μόνο αντικείμενο μετεωρικής προέλευσης στον τάφο του Τουταγχαμών. To κόσμημα που βρέθηκε πάνω στο στήθος του περιλαμβάνει έναν πράσινο σκαραβαίο φτιαγμένο από φυσικό γυαλί της ερήμου της Λιβύης, για το οποίο πολλοί πιστεύουν ότι σχηματίστηκε κατά την πρόσκρουση μετεωριτών στην άμμο της ερήμου.

Βαγγέλης Πρατικάκης
Newsroom ΔΟΛ

Εκπληκτικό και απροσδόκητο εύρημα για όλους μας, που μας μαρτυρά τη μεταλλουργική γνώση των Αιγυπτίων, καθώς και την επιθυμία τους να πειραματίζονται με νέα υλικά. Προφανώς οι άνθρωποι θα εντυπωσιάζονταν από αντικείμενα που έπεφταν από τον ουρανό, θεωρώντας τα θεόσταλτα, και κάποιοι τεχνίτες της εποχής μπορεί να προσπάθησαν να εξάγουν μέταλλο μέσα από τα πετρώματα αυτά. Έπειτα, λογικό ήταν αυτό το λιγοστό και ισχυρό μέταλλο να είχε θεωρηθεί κατάλληλο μόνο για βασιλιάδες. Δυστυχώς είναι σίγουρο ότι για τις επόμενες μέρες θ’αρχίζουμε να ακούμε πλήθος συνωμοσιολογικών θεωριών που θέλουν τον αρχαίο αιγυπτιακό πολιτισμό συνδεδεμένο με εξωγήινους, ή ακόμα και εξωγήινης προέλευσης. Σίγουρα πολλοί θιασώτες τους θα χαρούν, επειδή οι πίστεις τους επιβεβαιώθηκαν για ακόμα μια φορά.

Έγινε παγκόσμιος χαμός. Χιλιάδες σίγουρα άνθρωποι σ’όλον τον κόσμο προσέτρεξαν σε μέντιουμ και μελλοντολόγους όπου άφησαν τα λεφτά τους, πολλές χιλιάδες επίσης προσέτρεξαν στη θρησκεία προσπαθώντας με την προσευχή και την αφοσίωση στο Θεό ίσως να σωθούν, άλλοι άρχισαν τις μυστικιστικές τελετουργίες, κάποιοι πάλι ίσως ξόδεψαν όλην την περιουσία τους ή πραγματοποίησαν τις τελευταίες επιθυμίες τους, ενώ ελάχιστοι ίσως αυτοκτόνησαν. Φυσικά η πλειονότητα των ανθρώπων του πλανήτη μας δεν επηρεάστηκε τόσο έντονα, αν και πάλι αυτή η ατμόσφαιρα ετοιμότητας ήταν διάχυτη παντού άσχετα με την πίστη του καθενός, μόνο γιατί εξαπλώθηκε από φορείς επιρροής στην κοινωνία (το κοπάδι να μην ακολουθήσει;).

Και πέρα από τις παραπάνω κάπως παράλογες προετοιμασίες, έγιναν κι αρκετές
Ακόμα παρανοΪκότερες.
Στον αγώνα αυτόν πρωτοστατούσαν η Αμερική, η Ρωσία και η Κίνα. Στην πρώτη, πολύς ήταν ο κόσμος που έτρεξε να κατασκευάσει καταφύγια και να μαζέψει όπλα, πυρομαχικά και προμήθειες για μια πιθανή επερχόμενη αποκάλυψη των ζόμπι (zombie apocalypse), μία κατάσταση επιστημονικής φαντασίας που εκμεταλλεύτηκε επανειλημμένα το Χόλιγουντ με ταινίες όπου οι νεκροί έρχονταν στη διάσταση των ζωντανών, συχνά με άγριες διαθέσεις. Στη ρωσία ο πανικός είχε λάβει ακόμα πιο ακραίες διαστάσεις, με πολλούς ανθρώπους να μαζεύουν προμήθειες ή να επιθυμούν να κρυφτούν στο καταφύγιο του Στάλιν, 65 μέτρα κάτω από τη γη στην περιοχή Μπάνκα. Η κατάσταση είχε ξεφύγει τόσο πολύ, ώστε ο υπουργός έκτακτων περιστατικών Βλαντιμίρ Πουτσκόφ έκανε ειδική υποστηρικτική τηλεφωνική γραμμή για τον εφησυχασμό των τρομοκρατημένων ανθρώπων. Ο αρχηγός των γνωστών επίσης για τον εξτρεμισμό τους κάποτε βάρβαρων Τσετσένων Ραμζάν Καντίροφ έκανε έκκλιση στον κόσμο να σταματήσει την παράνοιά του.

Στην Κίνα η κατάσταση είχε φτάσει σε ακόμα πιο εξωφρενικά επίπεδα. Ο κάτοικος της Κίνας Λου Ζενγκζού κατασκεύασε κιβωτό κόστους 121.092 ευρώ, ενώ ένας άλλος Κινέζος, ο Γιανγκ Ζονγκφού, είχε κατασκευάσει μικρότερα στρογγυλά καταφύγια τα οποία πουλούσε για 614.811 ευρώ το καθένα (δε γνωρίζω πόσα τελικά πούλησε κι αν πούλησε). Μια άλλη νεοθρησκευτική οργάνωση, η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού, πίστευε στην έλευση ενός θηλυκού Ιησού κατά τη συντέλεια του κόσμου. Οι κινεζικές αρχές είχαν συλλάβει περίπου 97 άτομα σε 7 επαρχίες για διάδοση θρησκευτικών ιδεών (να μην ξεχνούμε, κομουνισμός), εκ των οποίων οι 37 ήταν μέλη αυτής της οργάνωσης. Ο παραλογισμός αυτός στην Κίνα είχε λάβει κι επικίνδυνες προεκτάσεις, αφού ένας άντρας πρόσφατα στην επαρχία Χενάν επιτέθηκε με μαχαίρι κατά 22 παιδιών δημοτικού και μιας ενηλίκου, αλλά συνελήφθει.

Στη Γουατεμάλα και στο Μεξικό γίνονταν μέχρι πρόσφατα
μαζικές αφίξεις ανθρώπων με προορισμό τους αρχαιολογικούς τόπους των Μάγια,
όπου επίσης έγιναν και κάποιες τελετές. Τέλος, δύο άγνωστα χωριά, το Μπούγκαρατς της Γαλλίας και το Σίριντσε της Τουρκίας, απέκτησαν αμέσως δημοσιότητα λόγω μιας αγνώστου προελεύσεως φήμης που τα θέλει ως τα μόνα μέρη που θα διαφύγουν της παγκόσμιας καταστροφής, των οποίων τα ξενοδοχεία γέμισαν αμέσως κόσμο, ιδίως από Αμερικανούς. Μόνο το Σίριντσε της Τουρκίας 650 κατοίκων, θα δεχότα 15.000 «πρόσφυγες», οι οποίοι αναζητούσαν χώρο διαμονής σε οποιαδήποτε τιμή. Και σίγουρα θα’γιναν πολλά άλλα παράλογα στον κόσμο μας κατά τις «τελευταίες» αυτές μέρες.

Όλα αυτά έγιναν λοιπόν εξαιτίας μιας μάλλον ηθελημένης
παρερμηνείας του ημερολογίου των Μάγια,
κατά το οποίο ένας μεγάλος κύκλος 5.200 ετών θα έκλεινε φέτος, και για μυστικιστικούς λόγους η ημερομηνία καθορίστηκε στις 21 Δεκεμβρίου, στο χειμερινό ηλιοστάσιο, κι απλώς θα άνοιγε ένας νέος. Κάποιες θρησκευτικές οργανώσεις λοιπόν και το Χόλιγουντ εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός, και το παρουσίασαν ως την ημερομηνία της συντέλειας του κόσμου. Πόσο εύπιστη λοιπόν είναι τελικά η ανθρωπότητα για να πιστέψει κάτι τέτοιο; Ακόμα κι αν η πρόβλεψη είχε γραφεί πράγματι, ποιος θα την πίστευε χωρίς ούτε μία επιστημονική ένδειξη για κάτι τέτοιο; Αν και είναι σχεδόν μοιραίο ότι σε διάστημα δισεκατομμυρίων ετών το ηλιακό μας σύστημα θα καταστραφεί εξαιτίας της γήρανσης του άστρου μας, και αργότερα
ίσως το σύμπαν,
αλλά αυτό είναι πάρα, μα πάρα πολύ μακρινό μέλλον για να ανησυχούμε, αφού ίσως ως τότε έχουμε εξαφανιστεί από κάποια δική μας γήινη μαλακία, πράγμα που πιστεύω πως θα γίνει κατά 99%. Ακόμα κι επιστήμονες της ΝΑΣΑ
έσπευσαν να βεβαιώσουν τον κόσμο δημοσίως
πως δεν πρόκειται τίποτα να γίνει εκείνη τη μέρα, δημοσιεύοντας μάλιστα βίντεο στο youtube για το Σάββατο 22 του μηνός πριν την Παρασκευή. Απορώ γιατί ασχολήθηκαν μ’αυτό το θέμα. Όσον αφορά τις υποτιθέμενες ημερομηνίες της συντέλειας του κόσμου,
τέτοιες έχουν δοθεί άπειρες ως τώρα,
στην πραγματικότητα αυτή είναι η 198η. Αυτό και μόνο καταδεικνύει την τρομερή ευπιστία του είδους μας, η οποία ξεπερνά συχνά τα όρια της ηλιθιότητας. Δε μπορώ, όσο κι αν προσπαθώ, να φανταστώ κατοίκους ανεπτυγμένων αρκετά χωρών όπως η Ρωσία ή η Αμερική, ακόμα όμως και η Κίνα και φυσικά πολλών άλλων χωρών του κόσμου να πιστεύουν τέτοιες αερολογίες, πόσο μάλλον να δρουν τόσο παράλογα γι’αυτές. Τελικά η εκτίμηση του μέσου παγκόσμιου δείκτη νοημοσύνης στο 79 περίπου από τον Richard Lynn ίσως αληθεύει.

Επειδή όμως ήταν προφανές σε πολλούς πως αποκλειόταν η συντέλεια του κόσμου, είχαν επινοηθεί επίσης κάποια άλλα κοσμοΪστορικής σημασίας, αλλ’όχι καταστροφικά γεγονότα. Για παράδειγμα κυκλοφορούσε η άποψη πως ο δέκατος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος (πλέον δεν υπάρχει ούτε έννατος, ο Πλούτων υποβιβάστηκε σε νάνος πλανήτης μαζί με λίγους ακόμα μικρούς και παγωμένους πίσω του), ή πλανήτης χ ή Νιμπίρου κατά τη βαβυλωνιακή υποτίθεται κοσμολογία, θα απεράσει πολύ κοντά από τη γη τη συγκεκριμένη ημερομηνία, με συνέπεια την πρόκληση σοβαρότατων καταστροφών όπως τερατώδεις σεισμοί, παλιρροΪκά κύματα, αναστροφή των πόλων, βροχή μετεωριτών κλπ, ίσως και την επίσκεψη εξωγήινων ή Νεφελίμ κατά το Λιακόπουλο. Ορισμένοι ερμηνεύουν την έλευσή του ως σύγκρουση, οπότε θά’χουμε καταστροφή της Γης ή δημιουργία κάποιου άλλου συστήματος. Υπέρμαχος αυτής της αερολογίας ήταν ο Ρώσος μυστικιστής, συνωμοσιολόγος και ψευδοΪστορικός
Ζαχαρίας Σίτσιν,
ο οποίος πιστεύει πως το ανθρώπινο είδος είναι γενετικό κατασκεύασμα αρχαίων εξωγήινων φυλών κι ότι η Ζώνη των Αστεροειδών είναι τα λείψανα ενός αρχαίου κατεστραμμένου με υπερτεχνολογία πλανήτη. Η χρονολογία έλευσης του Νιμπίρου θα’ταν αρχικά το 2003, αλλ’έπειτα με συνοπτικές και γρήγορες διαδικασίες μετακινήθηκε στο 2012, ώστε να συμπέσει με το τέλος του μεγάκυκλου του ημερολογίου των μάγια. Φυσικά τέτοιος πλανήτης δεν υπάρχει, και κανένα σώμα τόσο μεγάλο δεν έρχεται σε πορεία σύγκρουσης με τη Γη.

Πράγματι λοιπόν αρκετοί άνθρωποι ακόμα πιστεύουν τέτοια παράλογα πράγματα. Κι έπειτα θέλουμε να προχωρήσουμε δήθεν πνευματικά ως είδος.

Και όχι μόνο είναι ορατός, αλλά
μπορεί να εντοπιστεί από τον οποιονδήποτε
με γυμνό μάτι. Είναι το τρίτο φωτεινότερο αντικείμενο του ουρανού μετά τον Ήλιο και τη Σελήνη. Κάποτε πριν την έλευση της εξελιγμένης τεχνολογίας ήταν η Αφροδίτη. Ο διαστημικός Σταθμός στη σημερινή, πλήρως συναρμολογημένη μορφή του είναι μεγάλη κατασκευή, μήκους 109 μέτρων και πλάτους 73. Η αντανάκλαση του ηλιακού φωτός απ’τους μεγάλους ηλιακούς συλλέκτες του τον κάνουν έντονα φωτεινό, και με κιάλια φαίνονται ακόμα και οι αδρές του λεπτομέρειες. Η ταχύτητά του είναι πολύ γρήγορη, ολοκληρώνοντας πλήρη τροχιά γύρω απ’τη Γη σε διάστημα 90 λεπτών, ενώ απ’τη Γη θυμίζει γρήγορα κινούμενο αεροσκάφος. Έχει τροχιά γωνίας 51,6 μοιρών σε σχέση με τον Ισημερινό.

Η NASA διευκολύνει την εύρεση του Διαστημικού Σταθμού απ’τον καθένα μας με τη διαδικτυακή υπηρεσία
Spot the Station,
η οποία βασίζεται στο Κέντρο Ελέγχου της NASA στο Χιούστον του Τέξας, και δίνει στα εγγεγραμμένα μέλη της πληροφορίες για τις καλύτερες ευκαιρίες εντοπισμού του Δ.Δ.Σ. για 4600 περιοχές του πλανήτη. Οι ενημερώσεις γίνονται με sms και e-mail. Στην Ελλάδα ισχύει μόνο το δεύτερο. Για τη χώρα μας δίνονται 4 περιοχές: Αθήνα, Πειραιάς, Θεσσαλονίκη και Ηράκλειο, αλλά τα ίδια στοιχεία ισχύουν για ευρύτερη έκταση γύρω απ’τις παραπάνω πόλεις. Ο Διαστημικός Σταθμός είναι καλύτερα ορατός τις ώρες πριν τη δύση και πριν την ανατολή.

Αποδείχθηκε τελικά η διαστημική προέλευση του υλικού ενός μικρού αγάλματος το οποίο μετέφεραν οι Ναζί απ’τις αποστολές τους στο Θιβέτ. Η σχέση των Γερμανών με το Θιβέτ
είναι αρκετά γνωστή.
Εκεί, σύμφωνα με το
εσωτεριστικό τους σύστημα,
πίστευαν πως παπέμεναν γνήσιοι απόγονη της πρωταρχικής Άριας Φυλής.

Πηγή:
in.gr

Βερολίνο, Γερμανία
Ένας Βούδας από το διάστημα, τον οποίο αγάπησαν οι Ναζί, ακούγεται σαν σενάριο από ταινία του Ιντιάνα Τζόουνς, αλλά πρόκειται για πραγματική επιστημονική είδηση.

Γερμανοί ερευνητές ανακάλυψαν το πρώτο στον κόσμο «διαστημικό» άγαλμα που είναι κατασκευασμένο από μετεωρίτη, ο οποίος εκτιμάται ότι έπεσε στα σύνορα Σιβηρίας – Μογγολίας πριν από περίπου 10.000 έως 20.000 χρόνια. Σαν να μην φτάνει αυτό, το βαρύ μεταλλικό βουδιστικό άγαλμα φέρει στο στήθος του μια σβάστικα (αρχικά ήταν ασιατικό πνευματικό σύμβολο) και μεταφέρθηκε στην Ευρώπη από τους Ναζί.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Έλμαρ Μπούχερ του Ινστιτούτου Πλανητολογίας του πανεπιστημίου της Στουτγάρδης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό πλανητικής επιστήμης και μετεωριτών «Meteoritics & Planetary Science», σύμφωνα με το «Nature», εκτιμούν ότι ο γνωστός και ως «Σιδερένιος Άνθρωπος» απεικονίζει κάποιον βουδιστικό Θεό (πιθανώς τον Βαϊσραβάνα).

Δημιουργήθηκε μεταξύ του 8ου και του 10ου αιώνα, μάλλον από τον πρωτοβουδιστικό θιβετανικό πολιτισμό των Μπον, ενώ κατέληξε στη Γερμανία μετά από μια αποστολή που έκανε το 1938-39 στο Θιβέτ ο επιφανής ναζιστής ζωολόγος και εθνολόγος Ερνστ Σέφερ, ο οποίος είχε σταλεί στην περιοχή για να ανακαλύψει τις ρίζες των Αρείων. Η ύπαρξη της σβάστικας πάνω στο άγαλμα προφανώς αποτελούσε ισχυρό κίνητρο για την «απαλλοτρίωσή» του από τους Ναζί.

Το άγαλμα, που έχει ύψος 24 εκατοστών και βάρος 10,6 κιλών, είχε γρήγορα καταλήξει στα χέρια κάποιου ιδιώτη συλλέκτη, ενώ το 2009 άλλαξε χέρια σε μια δημοπρασία, οπότε πλέον κατέστη δυνατό να μελετηθεί για πρώτη φορά επιστημονικά. Οι ερευνητές είχαν την ευκαιρία να αναλύσουν δείγματα από το εσωτερικό του, που έχει υποστεί λιγότερη φθορά και «μόλυνση» σε σχέση με την εξωτερική επιφάνεια. Έτσι, διαπίστωσαν ότι το πολύ σκληρό υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένο, προέρχεται από μια σπάνια κατηγορία σιδηρούχων διαστημικών πετρωμάτων (τους αταξίτες μετεωρίτες), που επίσης περιέχουν μεγάλη ποσότητα νικελίου. Ο μεγαλύτερος μέχρι σήμερα γνωστός μετεωρίτης, ο «Χόμπα» της Ναμίμπια, ζυγίζει πάνω από 60 τόνους.

Η γεωχημική ανάλυση του διαστημικού αγάλματος του «Σιδερένιου Ανθρώπου» έδειξε ότι έχει μεγάλη συγγένεια με μια πληθώρα διασκορπισμένων διαστημικών βράχων που βρίσκονται στα σιβηρο-μογγολικά σύνορα, στο λεγόμενο μετεωρικό πεδίο Τσίνγκα, όπου από το 1913 μέχρι σήμερα έχουν ανακαλυφθεί τουλάχιστον 250 θραύσματα μετεωριτών ποικίλων μεγεθών.

Διάφοροι πολιτισμοί, σύμφωνα με τον Μπούχνερ, κατά καιρούς έχουν χρησιμοποιήσει σίδηρο από μετεωρίτες για να φτιάξουν όπλα ή κοσμήματα, ενώ άλλοι λαοί (στη Γροιλανδία, την Αυστραλία κ.α.) έχουν λατρέψει τους μετεωρίτες. Ακόμα και το σημερινό επίκεντρο λατρείας των απανταχού μουσουλμάνων, ένας μαύρος λίθος στη Μέκκα της Σαουδικής Αραβίας, πιστεύεται ότι είναι ένας μετεωρίτης. Όμως είναι η πρώτη φορά που ανακαλύπτεται ένα ολόκληρο άγαλμα με διαστημική προέλευση, οπότε, όπως εκτιμούν οι Γερμανοί ερευνητές, η αξία του είναι μάλλον ανυπολόγιστη.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μήπως αυτή η σύμπτωση σημαίνει στην πραγματικότητα΄κάτι; Μήπως τελικά οι διαστημικές συνδέσεις των Ναζί ισχύουν;

Πηγή:
physics4u

Γιατί ποτέ δεν θα δραπετεύσετε από μια μαύρη τρύπα
Submitted by admin on Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Οι μαύρες τρύπες είναι μερικά από τα πιο πολύπλοκα αντικείμενα σε ολόκληρο το Σύμπαν. Αντικείμενα τόσο πυκνά και με τόσο ισχυρή βαρύτητα, ώστε τίποτα ούτε καν το φως μπορεί να ξεφύγει από αυτά.

Αλλά υπάρχει και μια σειρά από πολύ αντιφατικό πράγματα που συμβαίνουν σε αυτά τα αντικείμενα, καθώς θα πλησιάζετε στον ορίζοντα γεγονότων μιας μαύρης τρύπας, και μόλις τον διασχίσετε δεν θα μπορείτε ποτέ να βγείτε έξω! Δεν έχει σημασία τι είδους μαύρη τρύπα συναντάται, έστω και αν είχατε ένα διαστημόπλοιο ικανό να επιταχύνει προς οποιαδήποτε διεύθυνση και με ένα τεράστιο ρυθμό.

Αποδεικνύεται ότι η Γενική Σχετικότητα είναι μια πολύ σκληρή ερωμένη, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μαύρες τρύπες. Κι όλα όσα συμβαίνουν βαθειά μέσα τους οφείλεται στον τρόπο που μια μαύρη τρύπα κάμπτει τον χωροχρόνο.

Όλα όσα αναφερθούν εδώ αφορούν τις μη περιστρεφόμενες ή Schwarzschild μαύρες τρύπες. Για τις άλλες η ανάλυση είναι παρόμοια αλλά λίγο διαφορετική και πολύ πιο περίπλοκη ποσοτικά.

Όταν είστε πολύ μακριά από μια μαύρη τρύπα, ο χωροχρόνος είναι λιγότερο κυρτός. Στην πραγματικότητα, όταν είστε πολύ μακριά από μια μαύρη τρύπα, η βαρύτητά της είναι δυσδιάκριτη από οποιαδήποτε άλλη μάζα, είτε πρόκειται για ένα άστρο νετρονίων, ένα κανονικό αστέρι, ή απλά ένα διάχυτο νέφος αερίου.

Η μόνη διαφορά είναι ότι αντί για ένα αέριο νέφος, ένα αστέρι, ή ένα αστέρι νετρονίων θα υπάρχει μια εντελώς μαύρη σφαίρα στο κέντρο, από όπου το φως δεν θα είναι ορατό. Εξ ου και η «μαύρη» στο όνομα «μαύρες τρύπες».

Η σφαίρα αυτή, γνωστή ως ορίζοντας γεγονότων, δεν είναι μια φυσική οντότητα, αλλά μάλλον μια περιοχή του διαστήματος – με ένα ορισμένο μέγεθος – από τα οποία κανένα φως δεν μπορεί να δραπετεύσει. Από πολύ μακριά, φαίνεται να είναι το μέγεθος που είναι στην πραγματικότητα, όπως θα περιμένατε.

Αν η Γη ήταν μαύρη τρύπα θα ήταν μια σφαίρα διαμέτρου 1 cm, ενώ ο Ήλιος θα ήταν μια σφαίρα κοντά στο 3 χλμ, η δε υπερβαρέα μαύρη τρύπα – όπως αυτή στο κέντρο του Γαλαξία μας – έχει μέγεθος μιας πλανητικής τροχιάς!

Από μια μεγάλη απόσταση, η γεωμετρία λειτουργεί ακριβώς όπως θα περιμένατε. Αλλά καθώς θα πλησιάζατε προς μία μαύρη τρύπα, μέσα σε ένα άρτια εξοπλισμένο διαστημόπλοιο, θα αρχίσετε να παρατηρείτε κάτι περίεργο. Σε αντίθεση με όλα τα άλλα αντικείμενα που έχετε συνηθίσει, όπου φαίνεται να έχουν μέγεθος ανάλογο με την απόσταση που τα παρατηρείτε, αυτή η μαύρη τρύπα φαίνεται να μεγαλώνει πολύ πιο γρήγορα από ό,τι αναμένατε.

Την ώρα που ο ορίζοντας γεγονότων θα πρέπει να έχει το μέγεθος του γεμάτου φεγγαριού στον ουρανό, στην πραγματικότητα είναι πάνω από το 4-πλάσιο αυτού! Ο λόγος, φυσικά, είναι ότι ο χωροχρόνος καμπυλώνει όλο και περισσότερο, καθώς πλησιάζετε προς την μαύρη τρύπα, και έτσι οι «τροχιές του φωτός» που μπορείτε να δείτε από τα αστέρια που σας περιβάλλουν, κάμπτουν καταστροφικά.

Αντίθετα, η φαινομενική περιοχή της μαύρης τρύπας φαίνεται να μεγαλώνει δραματικά. Στον χρόνο που είστε μερικές μόνο (ίσως 10) ακτίνες Schwarzschild μακριά από αυτήν, η μαύρη τρύπα έχει αυξηθεί σε τέτοιο φαινόμενο μέγεθος που καλύπτει σχεδόν όλη την πρόσοψη του διαστημοπλοίου σας.

Μόλις αρχίσετε να πλησιάζετε ολοένα και πιο κοντά στον ορίζοντα γεγονότων, θα παρατηρήσετε ότι η μπροστινή θέα από το διαστημόπλοιο σας γίνεται εντελώς μαύρη, και ότι ακόμη και η πίσω κατεύθυνση, μακριά από τη μαύρη τρύπα, αρχίζει να καλύπτεται από το σκοτάδι. Το σύνολο του Σύμπαντος που είναι ορατό σε σας αρχίζει να κλείνει σε ένα συρρικνούμενο κύκλο πίσω σας.

Και πάλι, αυτό οφείλεται στον τρόπο που οι τροχιές του φωτός από διάφορα σημεία ταξιδεύουν σε αυτόν τον εξαιρετικά ‘λυγισμένο’ χωροχρόνο. Για όσους από εσάς (τους λάτρεις της φυσικής), οι οποίοι θέλουν μια ποιοτική αναλογία, αυτό αρχίζει να μοιάζει αρκετά με τις γραμμές του ηλεκτρικού πεδίου όταν φέρνετε ένα σημειακό φορτίο κοντά σε μια αγώγιμη σφαίρα.

Σε αυτό το σημείο, δεν έχετε περάσει ακόμη τον ορίζοντα γεγονότος, κι έτσι μπορείτε ακόμα να βγείτε. Εάν έχετε αρκετή επιτάχυνση αντίθετη της κατεύθυνσης του ορίζοντα γεγονότων, θα μπορούσατε να ξεφύγετε από την βαρύτητα και να φτάσετε στο υπόλοιπο Σύμπαν, προς τον ασφαλή (ασυμπτωτικά) επίπεδο χωροχρόνο. Οι βαρυτικοί αισθητήρες μπορεί να σας πουν ότι υπάρχει μία καθορισμένη κατηφορική κλίση προς το κέντρο του σκοταδιού και μακριά από τις περιοχές όπου μπορείτε να δείτε ακόμα το φως των άστρων.

Αλλά αν συνεχίσετε την πτώση σας προς τον ορίζοντα γεγονότων, θα δείτε τελικά το φως των άστρων να συμπιέζεται προς μία μικρή τελεία πίσω σας, να αλλάζει το χρώμα σε μπλε λόγω της βαρυτικής μετατόπισης προς το μπλε. Την τελευταία στιγμή, πριν περάσετε τον ορίζοντα γεγονότων, αυτή η κηλίδα θα γίνει κόκκινη, λευκή, και μετά μπλε, καθώς η κοσμική μικροκυματική ακτινοβολία μετατοπίζεται στο ορατό μέρος του φάσματος στην τελευταία, τελική ματιά σας στο εξωτερικό Σύμπαν.

Και τότε … μαυρίλα. Τίποτα. Από το εσωτερικό του ορίζοντα γεγονότων, κανένα φως από το εξωτερικό Σύμπαν δεν χτυπά το διαστημόπλοιο σας. Μπορεί τώρα να σκεφτείτε την υπέροχη μηχανή του διαστημόπλοιου σας και πώς θα βγείτε από εκεί. Θυμάστε μάλιστα προς ποια κατεύθυνση ήταν η ανωμαλία και με αρκετή σιγουριά ότι υπάρχει μια κατηφορική βαρυτική κλίση προς αυτή την κατεύθυνση.

Αλλά οι αισθητήρες σας λένε κάτι ακόμα πιο παράξενο: υπάρχει μια βαρυτική ‘κατηφορική’ κλίση προς μία ανωμαλία, σε όλες όμως τις κατευθύνσεις! Η κλίση φαίνεται ακόμη να κλίνει προς την ιδιομορφία ακριβώς πίσω σας, στην κατεύθυνση που ξέρατε ότι είναι αντίθετη με την ανωμαλία! Πώς είναι αυτό δυνατόν να συμβαίνει;

Επειδή είστε στο εσωτερικό του ορίζοντα γεγονότων, ακόμη και κάθε ακτίνα φωτός (την οποία ποτέ δεν μπορέσατε να συλλάβετε) που εσείς τώρα εκπέμπεται θα καταλήξει να πέφτει προς την ανωμαλία. Είστε πάρα πολύ βαθιά στο λαιμό της μαύρης τρύπας! Το χειρότερο είναι ότι οποιαδήποτε επιτάχυνση κάνετε θα σας φέρει πιο κοντά στην ανωμαλία με ολοένα ταχύτερο ρυθμό. Ο τρόπος για να μεγιστοποιήσετε τον χρόνο επιβίωσής σας σε αυτό το σημείο δεν είναι να προσπαθήσετε να ξεφύγετε! Η ιδιομορφία υπάρχει σε όλες τις κατευθύνσεις, και όπου κι αν κοιτάξετε, τα πάντα οδηγούν προς την μαύρη τρύπα.

Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, η Γενική Σχετικότητα είναι μια σκληρή ερωμένη, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μαύρες τρύπες.

Γράφτηκε από τον Ethan Siegel (scienceblogs.com/startswithabang)

Φυσικά ένα τέτοιο ταξίδι είναι καθαρά υποθετικό, σαν νοητική άσκηση. Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως υπάρχει η τεχνολογία για εύκολα ταξίδια στο μακρινό διάστημα, η προσέγγιση μιας μαύρης τρύπας θα παρέμενε κάτι πολύ επικίνδυνο. Στον ορίζοντα γεγονότων, απ’τις συγκρούσεις διάφορων σωματιδίων μεταξύ τους πριν απορροφηθούν μέσα, εκπέμπονται τεράστιες ποσότητες διεισδυτικότατων ακτίνων γ, οι οποίες βλάπτουν τους ιστούς τους σώματος. Ακόμα όμως κι αν μπορούσαμε να προστατευθούμε απ’την εντονότατη ακτινοβολία, δε θα μπορούσαμε να υπερνικήσουμε την τρομερή βαρύτητα που πιθανότατα θα συνέθλιβε εμάς με το σκάφος μας αρκετά πριν πλησιάσουμε στον ορίζοντα των γεγονότων.

Πηγή:
physics4u.gr

Δορυφόρος – σκούπα για τα διαστημικά σκουπίδια

Submitted by admin on Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012No Comment.

Η Πολυτεχνική Σχολή της Λοζάνης, σκοπεύει να καθαρίσει το διάστημα από τα επικίνδυνα «σκουπίδια» του χάρη στο πρόγραμμα CleanSpace One, την πρώτη διαστημική σκούπα.

Το ελβετικό σχέδιο προβλέπει την κατασκευή μικρών δορυφόρων, ικανών να αναζητούν τα διαστημικά σκουπίδια, να τα εκτρέπουν από την τροχιά τους και να τα καταστρέφουν στη γήινη ατμόσφαιρα.

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της Σχολής, εξετάζονται δύο επιλογές για τους δορυφόρους αυτούς: ένας τύπος δορυφόρου-καμικάζι που να παγιδεύει τα σκουπίδια και κατόπιν να αυτοκαταστρέφεται και ένα μοντέλο ικανό να προωθεί τα σκουπίδια στη Γη, είτε για να συντριβούν είτε για να καούν στην ατμόσφαιρα.

«Είναι καιρός να κάνουμε κάτι για να μειώσουμε τα διαστημικά σκουπίδια», δήλωσε ο Ελβετός αστροναύτης και καθηγητής Claude Nicollier, παρουσιάζοντας το σχέδιο. Όπως είπε, κομμάτια κατεστραμμένων δορυφόρων ή πυραύλων που περιπλανιούνται στο διάστημα συνιστούν κίνδυνο για τη συνέχιση των διαστημικών αποστολών.

Το σχέδιο CleanSpace One εκτιμάται ότι θα κοστίσει μόνο 10 εκατομμύρια φράγκα. Οι εμπνευστές του θέλουν να δώσουν το παράδειγμα, περισυλλέγοντας τον πρώτο ελβετικό δορυφόρο, τον Swisscube, βάρους μόλις 820 γραμμαρίων, που τέθηκε σε τροχιά το 2009. Μετά την εκτόξευσή της, η διαστημική «σκούπα», που θα έχει διαστάσεις 30 εκατ. μήκος, 10 εκ. πλάτος και 10 εκατ. ύψος, θα προσεγγίζει το στόχο, θα τον πιάνει και, αφού τον βγάλει από την τροχιά του θα κατευθύνεται προς την ατμόσφαιρα της Γης όπου είτε θα τον αφήνει, είτε θα καταστρέφεται και αυτή μαζί του.

Σύμφωνα με την Πολυτεχνική Σχολή, σήμερα στο διάστημα υπάρχουν 16.000 αντικείμενα με διαστάσεις που ξεπερνούν τα 10 εκατοστά και εκατοντάδες χιλιάδες μικρότερα, που ταξιδεύουν με ταχύτητες πολλών χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο. Τα «σκουπίδια» αυτά μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές βλάβες ή και να καταστρέψουν ολοσχερώς δορυφόρους, όπως έγινε τον Φεβρουάριο του 2009, όταν εξερράγη ο αμερικανικός δορυφόρος Iridium-33 όταν συγκρούστηκε με τον παλαιό ρωσικό δορυφόρο Cosmos-2251.

Πηγή: ΑΠΕ

Πηγή:
news.in.gr

Δημοσίευση: 10 Νοε. 2011, 18:28
Υλικό χωρίς ανάκλαση

H NASA ανακαλύπτει το απόλυτο μαύρο

Επιφάνεια από πυρίτιο επιστρωμένη με το νέο υλικό. Η επίστρωση έχει αφαιρεθεί στο κέντρο για να αποκαλυφθεί η εσωτερική δομή της (Φωτογραφία: NASA Goddard Space Flight Center )

Γκρίνμπελτ, Μέριλαντ
Τίποτα δεν είναι πιο μαύρο από ένα νέο υλικό υψηλής τεχνολογίας που ανέπτυξαν ερευνητές της NASA. Πρόκειται για μια επίστρωση από νανοσωλήνες, η οποία απορροφά το 99% του φωτός όχι μόνο στα ορατά μήκη κύματος, αλλά και στο υπεριώδες και το υπέρυθρο φάσμα.

«Άλλοι ερευνητές έχουν αναφέρει σχεδόν τέλεια επίπεδα απορρόφησης, κυρίως στο υπεριώδες και το ορατό, ωστόσο το δικό μας υλικό είναι σχεδόν τέλειο σε πολλαπλές ζώνες μήκους κύματος, από το υπεριώδες μέχρι το άπω υπέρυθρο» λέει ο Τζον Χαγκόπιαν, επικεφαλής των ερευνών στο Κέντρο Διαστημικής Πτήσης «Γκόνταρντ» της NASA.

«Κανείς άλλος δεν έχει πετύχει αυτό το ορόσημο ως σήμερα» υπερηφανεύεται.

Η κατάμαυρη επίστρωση, κατασκευασμένη με μεθόδους νανοτεχνολογίας, αποτελείται από νανοσωλήνες -σωλήνες από άνθρακα με τοιχώματα που έχουν πάχος ενός ατόμου- τοποθετημένους κατακόρυφα πάνω σε μια επιφάνεια (εικόνα κάτω).

Stephanie Getty, NASA Goddard

Η επιφάνεια αυτή μπορεί να αποτελείται από πυρίτιο, τιτάνιο ή ανοξείδωτο ατσάλι, υλικά που χρησιμοποιούνται ευρέως σε διαστημικές εφαρμογές.

Οι επιφάνειες αυτές επιστρώνονται με τη θέρμανσή τους στους 750 βαθμούς Κελσίου και την έκθεσή τους σε ένα αέριο που περιέχει άνθρακα, από τον οποίο σχηματίζονται αυθόρμητα οι νανοσωλήνες.

Στο μέλλον. το απόλυτο μαύρο της NASA θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την μείωση των εσωτερικών ανακλάσεων σε τηλεσκόπια και άλλα ευαίσθητα στο φως όργανα.

Το επίτευγμα παρουσιάστηκε προ ημερών στο συνέδριο SPIE Optics and Photonics.

Newsroom ΔΟΛ

Πηγή:
physics4u.gr

Ενδεχομένως δυνατή η επιβίωση μέσα σε μαύρες τρύπες
Submitted by admin on Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 20114 Comments.

Η ανθρωπότητα κάποια στιγμή μπορεί να φθάσει στο σημείο να ζει μέσα σε μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα του σύμπαντος, κάτι που ήδη μερικοί εξελιγμένοι πολιτισμοί εξωγήινων ίσως κάνουν, ακόμα και στον δικό μας γαλαξία. Αυτό ισχυρίζεται τουλάχιστον ένας Ρώσος κοσμολόγος, υποστηρίζοντας πως είναι θεωρητικά εφικτό, αν και θα χρειαστεί ασφαλώς πολύς χρόνος για να αποδειχτεί αν κάτι τέτοιο έχει βάση αλήθειας.

Ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει και μέσα στη μαύρη τρύπα του σύμπαντος.

Ο Vyacheslav Dokuchaev, του Ινστιτούτου Πυρηνικών Ερευνών της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών στην Μόσχα, ο οποίος δημοσίευσε σχετική μελέτη στο online επιστημονικό περιοδικό arXiv, υποστηρίζει ότι, παρόλο που οι μαύρες τρύπες θεωρούνται η πιο καταστροφική δύναμη στο σύμπαν, άρα η ζωή σε αυτές φαντάζει αδιανόητη, τελικά μπορεί να φιλοξενούν συνθήκες κατάλληλες για ζωή στο εσωτερικό τους.

Μάλιστα θεωρεί ότι, αν όντως υπάρχει οργανωμένη ζωή μέσα σε κάποια τεράστια μαύρη τρύπα, θα πρόκειται πλέον για τον πιο εξελιγμένο πολιτισμό του γαλαξία μας. Οι μαύρες τρύπες διαθέτουν τρομακτικές βαρυτικές και ελκτικές δυνάμεις, «ρουφώντας» κάθε τι που βρίσκεται στον περίγυρό τους, ακόμα και το φως. Οτιδήποτε διασχίζει τον λεγόμενο «ορίζοντα γεγονότων» τους, δηλαδή τα όρια της επίδρασής τους, δεν ξαναεμφανίζεται ποτέ πια, καθώς έχει περάσει το σημείο χωρίς επιστροφή.

Όμως, σύμφωνα με τον Vyacheslav Dokuchaev, μέσα σε μια περιστρεφόμενη μεγάλη μαύρη τρύπα μπορεί να υπάρχουν περιοχές, όπου τα φωτόνια είναι δυνατό να επιβιώσουν σε σταθερές περιοδικές τροχιές. Αν όντως αυτό συμβαίνει, τότε, όπως θεωρεί, δεν υπάρχει λόγος να μην μπορούν να υπάρχουν στο εσωτερικό της μαύρης τρύπας σταθερές τροχιές και για πολύ μεγαλύτερα αντικείμενα, όπως ολόκληροι πλανήτες.

Σταθερές τροχιές: Αυτό το διάγραμμα του Dokuchaev δείχνει την τροχιά ενός φωτονίου που βρίσκεται σε μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα, με τη λεπτή γραμμή να δείχνει το σημείο εκκίνησης και η παχύτερη γραμμή το τελικό σημείο

Τέτοιες περιοχές και τέτοιες τροχιές όμως θα υπήρχαν μόνο αφότου κάποιο αντικείμενο έχει διασχίσει το «κατώφλι» του ορίζοντα γεγονότων (με άλλα λόγια, πρώτα σε ρουφάει η μαύρη τρύπα και μετά μαθαίνεις αν μπορείς να συνεχίσεις να υπάρχεις!). Πέρα από τον εξωτερικό ορίζοντα γεγονότων, υπάρχει και μια άλλη -προς το παρόν μαθηματική, άρα θεωρητική- «επικράτεια», ο εσωτερικός «ορίζοντας Cauchy», όπου ο χρόνος και ο χώρος επιστρέφουν σε σταθερές καταστάσεις και εκεί ακριβώς είναι που, σύμφωνα με τον ρώσο επιστήμονα, μπορεί πιθανώς να υπάρξει ζωή.

Όμως, όπως αναφέρει ο Dokuchaev, επειδή σε αυτές τις υποθετικές περιοχές μέσα στην μαύρη τρύπα οποιαδήποτε μορφή ζωής θα υφίσταται τρομερές διακυμάνσεις παλιρροιακών δυνάμεων, οπότε θα πρέπει να έχει εξελιχτεί πολύ πέρα από τον δικό μας πολιτισμό, για να καταφέρνει να επιβιώνει σε τέτοιες συνθήκες.

Η τυχόν ζωή που θα μπορούσε να υπάρχει εκεί μέσα θα είναι ένας πολιτισμός που κατατάσσεται ως τύπου ΙΙΙ της κλίμακας Kardashev. Υπάρχουν τρία επίπεδα: αυτό με την κλίμακα Ι είναι το χαμηλότερο και αυτό με ΙΙΙ το υψηλότερο. Η ανθρωπότητα η δική μας προσπαθεί μα φτάσει στο επίπεδο Ι.

«Οι εσωτερικοί χώροι των υπερβαρέων μαύρων οπών μπορεί να κατοικούνται από προηγμένους πολιτισμούς αόρατος από το εξωτερικό», λέει.

Αυτή όμως η άποψη του Dokuchaev θα μείνει μια θεωρητική σκέψη μόνο, επειδή τίποτα δεν μπορεί ποτέ να δραπετεύσει από μια μαύρη τρύπα λόγω της τεράστιας βαρυτικής έλξης, οπότε δεν θα ξέρουμε αν είναι αλήθεια.

Πηγή: Daily Mail – ΑΠΕ

Πηγή:
physics4u.gr

Ηλεκτρομαγνητικοί προωθητές για το διάστημα
Άρθρο, Νοέμβριος 2006

Ένας Ηλεκτρομαγνητικός Προωθητής (EML) είναι μια συσκευή που χρησιμοποιεί τον ηλεκτρομαγνητισμό, αντί για χημικά στοιχεία, για να πυροδοτήσει ένα πύραυλο – βλήμα και να τον βάλει σε τροχιά. Μπορεί να είναι υπό μορφή δύο παράλληλων ραγών ή με πολλές σπείρες σε μια ευθεία.

Η πραγματοποίηση της τεχνολογίας EML είναι προκλητική, αλλά είναι σχεδόν εδώ. Για να χρησιμοποιηθεί ένας Ηλεκτρομαγνητικός Προωθητής και να εκτοξευτεί ένα βλήμα σε μια ιδιαίτερα εκκεντρική τροχιά γύρω από τη Γη, θα πρέπει το βλήμα να αποκτήσει τη γνωστή ταχύτητα διαφυγής 11 km/s. Έτσι υπολογίζεται ότι πρέπει ο προωθητής να έχει μήκος ένα χιλιόμετρο και να προσδίδει μια επιτάχυνση κάπου 6.000 g. Η μεγαλύτερη πρόκληση για τους μηχανικούς, εντούτοις, μπορεί να μην είναι ο προωθητής, αλλά μάλλον η προστασία του βλήματος κατά την πτήση του μέσα στην ατμόσφαιρα.

Η ιστορία του Ηλεκτρομαγνητικό Προωθητή

Ο πρώτος που σκέφθηκε να κατασκευαστεί και να δοκιμαστεί ένας ηλεκτρομαγνητικός προωθητής ήταν ο Kristian Birkeland καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Όσλο το 1901. Και μάλιστα πήρε το πρώτο παγκόσμιο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για ένα ηλεκτρομαγνητικό πυροβόλο όπλο και έτσι έφτιαξε μια επιχείρηση, την «Πυροβόλα Birkeland,» για την έρευνα και την παραγωγή τους. Το μεγαλύτερο πυροβόλο όπλο του, που κατασκευάστηκε το 1902, προωθούσε σιδερένια βλήματα των 10 κιλών. Το πυροβόλο ήταν μήκους 10 μέτρων με ένα διαμέτρημα 6,5 εκατοστών ενώ πέτυχε ταχύτητες 80 έως 100 μέτρων ανά δευτερόλεπτο. Οραματίστηκε πυροβόλα όπλα με βεληνεκές 100 έως 1000 χλμ. Εγκατέλειψε όμως τις προσπάθειές του λόγω της έλλειψης κεφαλαίων, αλλά γιατί δεν υπήρχε τότε καμία διαθέσιμη παλλόμενη πηγή ενέργειας για να ενεργοποιήσει τα πυροβόλα όπλα του. Αυτό θα συνέχιζε να συμβαίνει για τα επόμενα 70 χρόνια.

Οι επόμενες προσπάθειες καταβλήθηκαν από τον καθηγητή Edwin F. Northrup στο πανεπιστήμιο του Πρίνσετον κατά τη δεκαετία του ’30. Κατασκεύασε διάφορους ηλεκτρομαγνητικούς προωθητές στις αρχές της δεκαετίας του ’30 Οι προωθητές του ήταν γραμμικές τριφασικές επαγωγικές μηχανές (όπως τα περιστροφικά αντίστοιχά τους), ο ίδιος τύπος με τα πυροβόλα όπλα του Birkeland. Πρόβλεψε έναν ιδανικό ηλεκτρομαγνητικό προωθητή στον οποίο θα ενεργοποιούταν μόνο ένα μικρό μέρος του πυροβόλου σε οποιαδήποτε στιγμή, ενώ το ενεργοποιημένο μέρος θα συγχρονιζόταν με τη πέρασμα του βλήματος, ελαχιστοποιώντας κατά συνέπεια τις απώλειες της θερμότητας και βεβαίως θα ήταν αποδοτικότερο. Αυτή η ιδέα απαιτούσε γρήγορους διακόπτες υψηλής ισχύος, οι οποίοι δεν υπήρχαν εκείνη την περίοδο. Αλλά η ιδέα θα χρησιμοποιούταν αργότερα σε αρκετά σχέδια προωθητών (coilguns) της δεκαετίας του ’70. Αναγνώρισε, επίσης, το φαινόμενο του μαγνητικού μετεωρισμού στο βλήμα. Αυτή η μαγνητική δύναμη ήταν ικανή να κεντράρει το βλήμα μέσα στο πυροβόλο, οπότε δεν θα υπήρχε τριβή μεταξύ του βλήματος και του πυροβόλου. Αυτή το φαινόμενο θα χρησιμοποιούταν επίσης στη δεκαετία του ’70, με τροποποιήσεις, στα μαγνητικά αιωρούμενα τραίνα (maglev) υψηλής ταχύτητας.

Οι τροχιακοί προωθητές (RailGuns) διαφέρουν από τους άλλους επιταχυντές, στο ότι η επιτάχυνση μέσα στην τροχιά οφείλεται απλά στη μαγνητική προώθηση (τη μαγνητική δύναμη Lorentz).

Σαν μια παραλλαγή στην προσέγγιση του Ιούλιου Βερν, ο Northrup πρότεινε έναν ηλεκτρομαγνητικό προωθητή πάνω στη Γη για να στείλει μια διαστημική κάψουλα με δύο ανθρώπους σε ένα ταξίδι γύρω από το φεγγάρι. Στο βιβλίο του αυτό επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στις αρχές της δεκαετίας του ’60 και με τη Ρωσία να φτάνει πρώτη στο φεγγάρι.

Κατά τη διάρκεια του Β! παγκόσμιου πολέμου, καταβλήθηκαν διάφορες προσπάθειες για την χρήση της ηλεκτρομαγνητικής τεχνολογίας στις εκτοξεύσεις. Στη Γερμανία το 1943, δοκιμάστηκε ανεπιτυχώς ένας ηλεκτρικός καταπέλτης για την προώθηση στο διάστημα πυραύλων V-2. Στην Ιαπωνία, μελετήθηκαν ηλεκτρομαγνητικοί προωθητές για να χρησιμοποιηθούν ως αντιαεροπορικά πυροβόλα όπλα, αλλά δεν κατασκευάστηκαν ποτέ. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ηλεκτρική εταιρία Westinghouse έφτιαξε έναν καταπέλτη (γνωστό ως Electropult) για το ναυτικό με σκοπό να εκτοξεύει τα αεροπλάνα. Ο καταπέλτης αυτός δεν ολοκληρώθηκε μέχρι το τέλος του πολέμου, αλλά προώθησε επιτυχώς αεροπλάνα όπως τα B-25. Αυτός ο καταπέλτης έχασε τη μάχη από τον καταπέλτη ατμού – που αναπτυσσόταν εκείνη την περίοδο για τα αεροπλάνα πάνω στα αεροπλανοφόρα. Προς το τέλος της δεκαετίας του ’40, οι ηλεκτρομαγνητικοί προωθητές ήταν ακόμα στα σπάργανα και χρησιμοποιούσαν ακόμα το ανεπαρκές το σχήμα τη; γραμμικής επαγωγικής μηχανής, αντί της αποδοτικότερης γραμμικής σύγχρονης μηχανής, που θα χρησιμοποιούταν στη δεκαετία του ’80.

Επιταχυντής βλημάτων με πηνίο

Στα 20 επόμενα χρόνια, η τεχνολογία των Η/Μ προωθητών έμεινε στο ράφι εκτός από μερικές προσπάθειες για την κατασκευή τροχιακών προωθητών (RailGuns) και ενός μικρού επιταχυντή με σωληνοειδές (coilgun) που κατασκευάστηκαν στο ερευνητικό κέντρο Langley της NASA το 1961, από τους Thom και Norwood.

Το σωληνοειδές ήταν μια γραμμική σύγχρονη μηχανή (αντίθετα από όλους τους προηγούμενους ηλεκτρομαγνητικούς προωθητές). Προτάθηκε για χρήση σαν σεληνιακός προωθητής πάνω σε μια μεγάλη βάση στο φεγγάρι. Η εργασία των Thom και Norwood ήταν άγνωστη μέχρι που ανακινήθηκε η ιδέα αυτή των οδηγών προς το τέλος της δεκαετίας του ’70.

Προς το τέλος της δεκαετίας του ’60 και τις αρχές της δεκαετίας του ’70, η τεχνολογία των ηλεκτρομαγνητικών προωθητών αναπτύχθηκε για υψηλής ταχύτητας μεταφορικών μέσων (μαγνητικά τραίνα), στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ιαπωνία, και τη Γερμανία.

Το πρώτο απωθητικό σύγχρονο σύστημα μεγάλων μεταφορών (γνωστό ως Μαγνητοπλάνο) αναπτύχθηκε και δοκιμάστηκε σε κλίμακα 1/25 στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Αυτή η ιδέα έχει υιοθετηθεί και από τη γερμανική και την ιαπωνική ομάδα maglev, η οποία συνεχίζει τις προσπάθειές τους. Ένα ιαπωνικό σύστημα maglev στην Ιαπωνία που κινείται πάνω σε ένα ‘μαξιλάρι’ αέρα, έχει φθάσει σε δοκιμαστικές ταχύτητες 520 χιλιομέτρων την ώρα.

Σκέψεις για το διάστημα

Μετά την τραγωδία του Challenger ο John MacFarlane έγραψε ένα άρθρο για τη δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί ο ηλεκτρομαγνητισμός για να προωθεί τα διαστημικά σκάφη σε τροχιά. Οι συνηθισμένοι πύραυλοι, κατά το MacFarlane, είναι παλιάς τεχνολογίας και γι αυτό ο ίδιος προτείνει να χρησιμοποιηθούν ηλεκτρομαγνητικοί προωθητές για να πάμε στο διάστημα. Μια ιδέα που προτάθηκε για πρώτη φορά πριν 50 χρόνια από τον καθηγητή Edwin Northrop του πανεπιστημίου του Πρίνσετον.

Η ιδέα πίσω από μια ηλεκτρομαγνητική εκτόξευση είναι ότι το διαστημικό σκάφος (στη θέση του βλήματος), τυλιγμένο σε μεταλλικές σπείρες θα γλιστρούσε μέσα σε μια μεγάλη κάνη του επιταχυντή. Η κάνη του επιταχυντή θα είναι επίσης τυλιγμένη με μεταλλικές σπείρες. Τα τελευταία ενεργοποιούνται ηλεκτρικά, ενώ το ηλεκτρικό ρεύμα θα παράγει ένα μαγνητικό πεδίο. Το βλήμα επιταχύνεται στην μεγάλη κάνη επειδή η κατεύθυνση του ρεύματος στις σπείρες μπορεί να αντιστραφεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε οι σπείρες ακριβώς μπροστά από το βλήμα να το ελκύουν προς τα εμπρός, και αυτά που θα είναι αμέσως πίσω από το βλήμα να το απωθούν.

Επιστήμονες σαν τους Henry Kolm και Peter Mangeau του ΜΙΤ θεωρούν ότι θα ήταν δυνατό να επιταχυνθεί ένα βλήμα ενός τόνου με μια ταχύτητα 12,3 χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο σε 1,5 δευτερόλεπτο μόνο. Αλλά αυτό θα επιτυγχανόταν μέσα σε μια κάνη μήκους σχεδόν οκτώ χιλιομέτρων. Η ενέργεια που απαιτείται για να εκτοξευτεί το βλήμα θα ήταν 76 δισεκατομμύρια τζάουλ ή, 50 δισεκατομμύρια Watt.

Το κόστος αυτής της πρότασης, όπως αναλύθηκε από τους πιο πάνω επιστήμονες, είναι πολύ ανταγωνιστικό με τους συμβατικούς πυραύλους και έτσι θα μπορούσε να στείλει ωφέλιμα φορτία στο διάστημα με λιγότερα έξοδα.

Ένα από τα χαρακτηριστικά του απίστευτα σύντομου χρόνου επιτάχυνσης και εκτόξευσης (1,5 δευτερόλεπτα επιτάχυνσης ενώ θα έφευγε από την ατμόσφαιρα σε λιγότερο από 1 δευτερόλεπτο αργότερα) είναι η τεράστια δύναμη στην οποία θα εκτεθεί κάθε αστροναύτης. Αυτή υπολογίζεται να είναι τουλάχιστον χίλιες φορές τη δύναμη της βαρύτητας g. Κι αυτή την περίοδο, το όριο της ανθρώπινης αντοχής είναι μια δύναμη δεκαπέντε φορές της γήινης βαρύτητας g.

Αλλά εδώ και 30 χρόνια γίνονται πειράματα για το πώς να προστατευτούν οι άνθρωποι από την εξαιρετικά γρήγορη επιτάχυνση. Αυτά τα πειράματα άρχισαν το 1958 όταν ένας Ιταλός εξέθεσε έγκυους αρουραίους σε επιτάχυνση 10.000 φορές της βαρύτητας g. Οι αρουραίοι φυσικά πέθαναν, αλλά τα αγέννητα έμβρυά τους επέζησαν. Οι ενήλικοι πέθαναν επειδή η υπερβολική δύναμη βαρύτητας κατέστρεψε τους πνεύμονές τους. Τα έμβρυα προστατεύτηκαν προφανώς επειδή οι πνεύμονές τους ήταν γεμάτοι με υγρό, δηλαδή το αμνιακό υγρό. Τα επόμενα πειράματα με ζώα, ακόμη και με ανθρώπινους εθελοντές, έχουν δείξει ότι οι πνεύμονες μπορούν να γεμίσουν με υγρό (όχι οποιοδήποτε υγρό αλλά ένα αλατούχο διάλυμα 0,9% που μιμείται πολύ τις ιδιότητες των ρευστών του σώματος) χωρίς να εμφανιστεί κάποια αρρώστια.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο πραγματικός χρόνος εκτόξευσης θα ήταν εξαιρετικά σύντομος, μερικά μόνο δευτερόλεπτα, αυτή είναι και η λύση στο πρόβλημα της τρομερής επιτάχυνσης. Πριν από την εκτόξευση, ο κοσμοναύτης θα ανάπνεε καθαρό οξυγόνο για αρκετά λεπτά. Αυτό θα γέμιζε τους ιστούς με οξυγόνο, το οποίο θα μείωνε την ανάγκη για αναπνοή, επειδή η αναπνοή υποκινείται από την παρουσία του διοξειδίου του άνθρακα, το οποίο θα έτεινε να αποβληθεί.

Κατόπιν, αμέσως πριν από την εκτόξευση, σωληνάκια θα έστελναν αλατούχο διάλυμα 0,9% στους πνεύμονες του κοσμοναύτη, ακριβώς στη θερμοκρασία του σώματος. Ο κοσμοναύτης μετά από την επιτάχυνση θα έβγαζε το υγρό. Στην πραγματικότητα, θα προστατευόταν από μια τεχνητή μήτρα, σαν τους πνεύμονες των εμβρύων.

Από ό,τι γνωρίζω, αυτή η μέθοδος δεν έχει εφαρμοστεί ακόμα για προώθηση στο διάστημα.

Μία πολύ καλή και ενημερωτική σελίδα την οποία παρακολουθώ από παλιά. Έχει νέα για την επιστήμη, την τεχνολογία, τη φυσική, το διάστημα, το περιβάλλον και παρόμοια θέματα. Η σελίδα:
εδώ.Ο παραπάνω σύνδεσμος σας οδηγεί στην αρχική. Παλαιότερα όλα τα νέα αναρτώνταν εκεί, αλλά αργότερα άλλαξε κι έγινε
ιστολόγιο.Το ιστολόγιο ενημερώνεται καθημερινά. Επίσης, στην αρχική σελίδα υπάρχουν φόρουμ συζητήσεων.
Η σελίδα αυτή είναι η πηγή πολλών άρθρων μου.