Category: άλλα


Πηγή:
Πρώτο Θέμα

Πέθανε η βραβευμένη αρχιτέκτονας Ζάχα Χαντίντ
31/03/201618:2231/03/201619:49 (upd) 11

Από ανακοπή καρδιάς – Νοσηλευόταν με βρογχίτιδα σε νοσοκομείο του Μαϊάμι
Τη ζωή της έχασε, από ανακοπή καρδιάς, η βραβευμένη αρχιτέκτονας Ζάχα Χαντίντ, της οποίας τα έργα έγιναν γνωστά σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η Χαντίντ γεννήθηκε στο Ιράκ και πέθανε σε ηλικία 65 ετών σε νοσοκομείο του Μαϊάμι όπου νοσηλευόταν με βρογχίτιδα, έχοντας αφήσει σημαντική πολιτιστική κληρονομιά πίσω της.

Μετά τις σπουδές της στα Μαθηματικά στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού ακολούθησε την αγάπη της για την αρχιτεκτονική φοιτώντας στην Αρχιτεκτονική Σχολή της Αρχιτεκτονικής Ένωσης Λονδίνου.

Ήταν η πρώτη γυναίκα που βραβεύθηκε με το Βραβείο Πρίτσκερ, το οποίο απονέμεται ετησίως σε εν ζωή αρχιτέκτονες από το Ίδρυμα Χάιατ και θεωρείται το κορυφαίο στον κόσμο για την τέχνη αυτή, αλλά και με το Royal Gold Medal από το Βασιλικό Ινστιτούτο των Βρετανών Αρχιτεκτόνων, που αποτελεί σημαντική αρχιτεκτονική διάκριση.

Η Χαντίντ, όμως, απέσπασε και το βραβείο Design of the Year το 2014 για τη δημιουργία του μοντέρνου κέντρου πολιτισμού Χεϊντάρ Αλίγιεβ στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, το οποίο χαρακτηρίζεται από κίνηση, καμπύλες και αρμονία στη δομή του.

Η «βασίλισσα» της αρχιτεκτονικής που ήταν παγκοσμίως γνωστή για τα αρχιτεκτονικά κομψοτεχνήματά της, με τα μεγάλα μάτια της και το χαρακτηριστικό χαμόγελό της, άφησε τα ίχνη της σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ταξίδευε διαρκώς, ρουφούσε την ομορφιά των τοπίων και φανταζόταν πώς θα μπορούσε να «παντρέψει» την φυσική αρμονία με υλικά, γραμμές, καμπύλες και γωνίες.

Η αγάπη της, όμως, δεν περιορίστηκε στην αρχιτεκτονική, αλλά και στο σχεδιασμό κοσμημάτων και την τέχνη, ενώ η φήμη της έφτασε από τη Μεγάλη Βρετανία, στην Ιταλία, μέχρι το Χονγκ Κονγκ και το Αζερμπαϊτζάν.

Κάποιοι κάνουν λόγο για τον δύστροπο χαρακτήρα της που ανταγωνιζόταν την σκληρή υφή των υλικών της, όμως, η ενδιαφέρουσα ματιά της γέμιζε κάθε συναισθηματική… ρωγμή.

Στη μακροσκελή ανακοίνωση του θανάτου της, το γραφείο της στο Λονδίνο «Zaha Hadid Architects», στο οποίο απασχολούνται 246 αρχιτέκτονες, αναφέρεται μεταξύ άλλων πως η Χαντίντ «είναι η πιο σπουδαία γυναίκα αρχιτέκτονας στον κόσμο».

Το 2008 το περιοδικό Forbes την είχε συμπεριλάβει στη λίστα με τις 100 πιο ισχυρές γυναίκες του κόσμου, ενώ η εφημερίδα Guardian την είχε «εκλέξει» μία από τις 50 πιο κομψές γυναίκες του πλανήτη.

Επί δύο συνεχή έτη απέσπασε το βραβείο Stirling, το 2010 για ένα από τα πιο γνωστά έργα της, το Εθνικό Μουσείο των Τεχνών της Ρώμης, MAXXI, και το 2011 για το εκπαιδευτικό ίδρυμα Evelyn Grace Academy στο Λονδίνο.

Ανάμεσα στα έργα της συγκαταλέγεται και το επιβλητικό Ολυμπιακό Κέντρο Υγρού Στίβου στο Λονδίνο, καθώς και το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Σινσινάτι, αλλά και το κτίριο που φιλοξενεί το Μουσείο Ράινχολντ Μέσνερ στο Νότιο Τυρόλο, το οποίο έχει κατασκευαστεί πάνω σε βράχο.

Η ιρακινή κυβέρνηση χαρακτήρισε το θάνατό της «αναντικατάστατη απώλεια στο Ιράκ και την παγκόσμια κοινότητα», ενώ πολλοί ήταν οι συνάδελφοί της που έσπευσαν να μιλήσουν για την σπουδαία αρχιτέκτονα.

Ανάμεσα σε αυτούς ο Ρίτσαρντ Ρότζερς, που δημιούργησε μαζί με τον Ρέντσο Πιάνο και τον Τζανφράνκο Φρανκίνι το Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι.

«Τα νέα του θανάτου της είναι φρικτά. Ήταν σπουδαία αρχιτέκτονας, μία υπέροχη γυναίκα και ένας θαυμάσιος άνθρωπος. Ανάμεσα στους αρχιτέκτονες που αναδείχθηκαν τις τελευταίες δύο δεκαετίες, κανείς δεν έχει τόση μεγάλη επίδραση όσο εκείνη. Αγωνίστηκε ως γυναίκα. Ήταν η πρώτη γυναίκα που βραβεύτηκε με το βραβείο Pritzker. Ηρθα σε επαφή μαζί της για πρώτη φορά στο Κάρντιφ, όταν η κυβέρνηση απέρριψε το σχέδιό της με τον πιο απαράδεκτο τρόπο. Έπρεπε να δώσει μάχη για κάθε εκατοστό της διαδρομής που έκανε. Είναι μεγάλη απώλεια», δήλωσε συγκλονισμένος ο Ρότζερς.

Το Ολυμπιακό Κέντρο Υγρού Στίβου στο Λονδίνο

Το κέντρο πολιτισμού Χεϊντάρ Αλίγιεβ

Το μουσείο Μέσνερ στο Νότιο Τυρόλο

Σκεφτείτε πόσα ακόμα ταλέντα κρύβονται στην πολιτισμικά υπανάπτυκτη, σκοταδιστική και μισογυνική Μέση Ανατολή.

Η τύχη κάποτε μας οδηγεί σε πράγματα πολύ χρήσιμα άσχετα με το αρχικό μας ερώτημα. Κάτι τέτοιο έγινε και μ’εμένα σήμερα. Άνοιξα το πρωί το γκουγκλ, κι έψαξα για το πώς λειτουργεί το Ebay. Εκεί πωλείται σχεδόν οτιδήποτε, από κάτι αμύθητης αξίας και μοναδικό έως κάτι κυριολεκτικά για πέταμα, με εξαίρεση ορισμένα προϊόντα που νομίζω μπορούν πάραυτα να βρεθούν σε ιστοσελίδες όπως το Silkroad ή το Agora. Κάπου θα μας χρειαστεί το Ebay, δε θα βάλω καμιά φορά τον πατέρα μου να μου παραγγείλει κάτι; Αλλά δε θα πρέπει πρώτα να ξέρω πώς πάνω-κάτω δουλεύει, γιατί όλο αυτό το διάστημα σπάνια το έχω ψάξει και όσες φορές μπήκα μου φάνηκε δύσκολο;
Η πρώτη σελίδα που μου εμφανίστηκε ήταν το ipedia.gr, μία κλασική σελίδα ερωταπαντήσεων. Μέσα εκεί, στις πιο πρόσφατες ερωτήσεις, ένας ρωτούσε τι σημαίνει η λέξη «οίηση». Τη σημείωσα στο μικρονοϊκό μυαλό μου κι έφυγα από κει. Δε μπορούσα να καταλάβω τι σημαίνει, επειδή δεν την είχα ξανακούσει. Πάντως το γεγονός ότι γραφόταν με «οι» δήλωνε πως είχε αρχαία προέλευση. Τι να ήταν; Να είχε σχέση με την «οιν», το πρόβατο στα αρχαία εληνικά, ή με το «ίεμι», που σημαίνει ρίχνω, κάτι σαν να λέμε πτώση. Όμως δε θυμόμουν αυτό το ρήμα να είχε καμία μεταπτωτική φάση του με «ο». Οπότε τι άλλο να σήμαινε;
Έψαξα στα διαδικτυακά λεξικά, στο βικιλεξικό, στο λεξικό Μπαμπινιώτη και αλλού. Τελικά η λέξη «οίηση» είναι αρχαία ελληνική «οίησις», και σημαίνει γνώμη, από το ρήμα «οίομαι», νομίζω, το οποίο ως τώρα οιόμουν πως δεν έχει παράγωγα στα νέα ελληνικά. Σήμερα η λέξη δηλώνει τη μεγάλη ιδέα για τον εαυτό κάποιου, την έπαρση ή την αλαζονία, π.χ. άνθρωπος μικρών δυνατοτήτων, αλλά με μεγάλη οίηση.
Οπότε μάθαμε και μια καινούργια λέξη σήμερα. Αυτή η εληνική γλώσσα μάλλον δε θα σταματήσει ποτέ να μ’εκπλήσσει με τον πλούτο σπάνιων και περιεκτικών λέξεων που διαθέτει.
Όμως σίγουρα δεν την έχω ακούσει ποτέ; Αν είναι τόσο σπάνια, μπορεί και να μην την άκουσα ποτέ, αλλλά αμφιβάλλω. Μέσα στα 21 χρόνια ζωήςμου, που σε λίγες ώρες κλείνω, σίγουρα θα την έχω ακούση έστω μια φορά, αλλά δε θα της έχω δώσει σημασία. Μπορεί να νόμισα, αν την άκουσα, πως τα δύο «ι» είναι απλώς η τονισμένη συλλαβή της λέξης «ίση» για έμφαση.

Λίγο άσχετο με το προηγούμενο θέμα, αλλά έχω βρει επιτέλους ένα καλό βίντεο του ύμνου του Ισλαμικού Κράτους – ΙΚΙΛ, ΙΚ, ISIL, ISIS, Is, μπορείτε να το πείτε όπως θέλετε, με την αγγλική μετάφραση. Με τα ξίφη, με τα πάντα. Τα μόνα που κατάλαβα απ’το πρωτότυπο είναι οι πλέον διεθνείς αραβικές λέξεις του ισλάμ, του Μωάμεθ και της τζιχάντ.

Τρώγοντας σήμερα πατάτες με τον πατέρα μου, σκεφτήκαμε να ψάξουμε για το μεγάλο αυτό γεγονός που αποτέλεσε σταθμό στην ιστορία της Ιρλανδίας. Είχα ακούσει για το μεγάλο λιμό πολλές φορές, ήξερα πως είχε να κάνει με πατάτες ή σιτηρά, αλλά δε γνώριζα για τις λεπτομέρειες ούτε για τα αποτελέσματα. Αυτά που βρήκα όμως ήταν άκρως τρομακτικά. Ο λιμός κατ’αρχήν δεν ήταν μόνο ένα γεγονός, αλλά πολλά ατυχή γεγονότα, άλλα προκληθέντα από τύχη κι άλλα ως συνέπεια των προηγούμενων που έπληξαν τους Ιρλανδούς. Εκατομμύρια άνθρωποι επηρεάστηκαν, άλλοι πέθαναν είτε από πείνα είτε από λοιμούς, άλλοι μετανάστευσαν στην Αγγλία, αλλά κυρίως στην Αμερική. Σήμερα η Αμερική έχει πολλούς κατοίκους ιρλανδικής καταγωγής. Ας πάμε όμως στα στοιχεία για το θέμα από το ιστολόγιο
Το μαγγανοπήγαδο.
Ο κάτοχος αυτού του ιστολογίου έχει επίσης κι άλλα, αρκετά γνωστά ιστολόγια.

Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010
Η μεγάλη Ιρλανδική Πείνα

ΣΤΗ σκιά του «ιερού» όρους της Ιρλανδίας, του Κρόου Πάτρικ, στέκεται ένα πολύ ασυνήθιστο πλοίο. Μοιάζει με μικρό ιστιοφόρο του 19ου αιώνα, και η πλώρη του βλέπει δυτικά, προς τον Ατλαντικό Ωκεανό. Αλλά αυτό το πλοίο δεν θα ταξιδέψει ποτέ. Είναι καλά στερεωμένο σε τσιμεντένια βάση. Ανάμεσα στα κατάρτια του, υπάρχουν εντυπωσιακές αναπαραστάσεις ανθρώπινων σκελετών.
Το πλοίο είναι ένα μεγάλο μεταλλικό γλυπτό τα επίσημα αποκαλυπτήρια του οποίου έγιναν το 1997 σε ανάμνηση μιας από τις μεγαλύτερες τραγωδίες στην ιστορία της Ιρλανδίας—της Μεγάλης Πείνας. Οι σκελετοί και το πλοίο είναι σύμβολα του θανάτου και της μαζικής μετανάστευσης που σημάδεψαν τα τραγικά χρόνια από το 1845 ως το 1850.
Ασφαλώς η Ιρλανδία δεν είναι η μόνη χώρα που πλήγηκε από πείνα. Πολλές χώρες έχουν υποφέρει εξαιτίας της. Ωστόσο, η Μεγάλη Ιρλανδική Πείνα ήταν ιδιαίτερα τραγική από πολλές απόψεις. Το 1845, η Ιρλανδία είχε περίπου οχτώ εκατομμύρια κατοίκους. Ως το 1850, εικάζεται ότι είχαν πεθάνει ενάμισι εκατομμύριο άνθρωποι εξαιτίας της πείνας! Άλλο ένα εκατομμύριο είχαν μεταναστεύσει αναζητώντας μια καλύτερη ζωή, κυρίως στη Βρετανία ή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μεγάλη πείνα; Ασφαλώς και ήταν μεγάλη.

Πριν από τη Μεγάλη Πείνα
Στις αρχές του 19ου αιώνα, η Βρετανία είχε επεκτείνει την κυριαρχία της σε ένα μεγάλο τμήμα της γης. Σε αυτό περιλαμβανόταν και η Ιρλανδία. Μεγάλο μέρος της Ιρλανδίας βρισκόταν στην κατοχή Άγγλων γαιοκτημόνων, πολλοί από τους οποίους κατοικούσαν στην Αγγλία. Αυτοί οι απόντες γαιοκτήμονες αποσπούσαν μεγάλα ενοίκια από τους Ιρλανδούς ενοικιαστές ενώ τους πλήρωναν με χαμηλούς μισθούς για την εργασία τους.
Χιλιάδες αγρότες που μίσθωναν μικρά κομμάτια γης ζούσαν βουτηγμένοι στη φτώχεια. Μη μπορώντας να αγοράσουν κρέας ή πολλά άλλα τρόφιμα, οι άνθρωποι καλλιεργούσαν το φτηνότερο, ευκολότερο και βασικότερο είδος που μπορούσαν υπό αυτές τις περιστάσεις, την πατάτα.
Η Σπουδαιότητα της Πατάτας
Η πατάτα εισήχθηκε στην Ιρλανδία περίπου το 1590. Είχε μεγάλη επιτυχία επειδή το υγρό και ήπιο κλίμα της Ιρλανδίας ευνοούσε την ανάπτυξή της και η πατάτα μπορούσε να …..

καλλιεργηθεί σε πολύ φτωχό έδαφος. Χρησιμοποιούνταν ως τροφή τόσο για ανθρώπους όσο και για ζώα. Στα μέσα του 19ου αιώνα, σχεδόν το ένα τρίτο της καλλιεργήσιμης γης χρησιμοποιούνταν για την καλλιέργεια πατάτας. Περίπου τα δύο τρίτα από αυτές καταναλώνονταν από τους ανθρώπους. Ο μέσος Ιρλανδός έτρωγε πατάτες καθημερινά—και σχεδόν τίποτε άλλο!
Εφόσον η διατροφή τόσο πολλών ανθρώπων εξαρτώταν εξ ολοκλήρου από την πατάτα, οι περιστάσεις που δημιουργήθηκαν θα μπορούσαν εύκολα να αποτελέσουν εύφορο έδαφος για συμφορά. Τι θα συνέβαινε αν αποτύγχανε η σοδειά;

Πρώτη Αποτυχημένη Σοδειά
Στο παρελθόν, η σοδειά της πατάτας είχε αποτύχει μερικές φορές. Τα προσωρινά μέτρα παροχής βοήθειας έφερναν αποτελέσματα, και όταν η σοδειά της επόμενης χρονιάς ήταν καλή, οι δυσκολίες ήταν ελάχιστες. Έτσι λοιπόν, όταν η σοδειά της πατάτας απέτυχε το 1845, οι αρχές δεν διέκριναν κάποιον λόγο ανησυχίας.
Αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν πολύ πιο σοβαρά. Σήμερα γνωρίζουμε ότι η αρρώστια που προκαλείται από το μύκητα phytophthora infestans—αλλιώς γνωστή ως περονόσπορος—προκάλεσε την αποτυχία της σοδειάς το 1845. Αυτός ο μύκητας, ο οποίος μεταφέρεται με τον αέρα, εξαπλώθηκε ραγδαία από τη μια καλλιέργεια πατάτας στην άλλη. Οι πατάτες που προσβλήθηκαν στην κυριολεξία σάπιζαν στο έδαφος και, όπως ειπώθηκε, όσες αποθηκεύονταν «αποσυντίθονταν». Επειδή είχε σπαρθεί μόνο μία ποικιλία πατάτας, επηρεάστηκαν οι καλλιέργειες σε ολόκληρη τη χώρα. Εφόσον δε ο σπόρος της επόμενης χρονιάς προήλθε από τη σοδειά εκείνου του έτους, αυτός ο μύκητας επηρέασε καταστροφικά και τις μελλοντικές σοδειές.

Δεύτερη Αποτυχημένη Σοδειά
Οι κατώτερης ποιότητας σπόροι πατάτας που στάθηκε δυνατόν να περισυλλεχθούν σπάρθηκαν την επόμενη χρονιά, το 1846, αλλά ο περονόσπορος κατέστρεψε και αυτή τη δεύτερη σοδειά. Εφόσον δεν υπήρχαν πατάτες που να άξιζε να συλλεχθούν, πολλοί αγρότες έχασαν τη δουλειά τους. Οι γαιοκτήμονες απλούστατα δεν μπορούσαν να τους πληρώνουν.
Η κυβέρνηση οργάνωσε διάφορα έργα για την παροχή βοήθειας, προσλαμβάνοντας πολλούς από αυτούς τους φτωχούς ανθρώπους—κυρίως για κατασκευές δρόμων—ώστε να μπορούν να εξασφαλίσουν τα προς το ζην για την οικογένειά τους.
Μερικοί μπορούσαν να βρουν εργασία μόνο σε πτωχοκομεία. Αυτά τα ιδρύματα προσλάμβαναν άπορους. Σε αντάλλαγμα για το μόχθο τους, οι εργάτες λάβαιναν τροφή και στέγη. Η δουλειά ήταν σκληρή. Συχνά η τροφή ήταν αλλοιωμένη και τα καταλύματα πολύ πρωτόγονα. Μερικοί εργάτες δεν κατάφεραν να επιβιώσουν.
Βέβαια, αυτά τα μέτρα έφεραν κάποια ανακούφιση. Αλλά το χειρότερο δεν είχε έρθει ακόμη. Ο χειμώνας του 1846/1847 ήταν υπερβολικά κρύος, και έτσι δεν μπορούσαν να γίνουν οι περισσότερες εξωτερικές εργασίες. Διάφορες κυβερνητικές υπηρεσίες διένεμαν τρόφιμα δωρεάν. Ωστόσο, έπειτα από δύο χρόνια, οι πόροι που διέθετε η κυβέρνηση για αυτό το έργο παροχής βοήθειας άρχισαν να εξαντλούνται, και όλη η βοήθεια που δινόταν ήταν απελπιστικά ανεπαρκής για τον αυξανόμενο αριθμό των εξασθενημένων ανθρώπων. Τότε ένα δεύτερο ολέθριο πλήγμα χτύπησε την Ιρλανδία.
Οι απόντες γαιοκτήμονες—πολλοί από τους οποίους ήταν και οι ίδιοι καταχρεωμένοι—συνέχισαν να απαιτούν τα ενοίκιά τους. Πολλοί ενοικιαστές δεν ήταν σε θέση να πληρώσουν, με αποτέλεσμα να εκδιωχθούν χιλιάδες από τα κτήματά τους. Μερικοί ενοικιαστές έφυγαν απλώς από τα κτήματα και πήγαν στις πόλεις ελπίζοντας σε μια καλύτερη ζωή. Αλλά χωρίς τροφή, χωρίς χρήματα και χωρίς στέγη, πού θα κατέληγαν; Για ολοένα και περισσότερους, η μόνη επιλογή ήταν η μετανάστευση.
Μαζική Μετανάστευση
Η μετανάστευση δεν ήταν κάτι καινούριο. Από τις αρχές του 18ου αιώνα, υπήρχε ένα σταθερό ρεύμα μεταναστών από την Ιρλανδία προς τη Βρετανία και την Αμερική. Μετά το χειμώνα του 1845, το ρεύμα έγινε χείμαρρος! Το 1850, το 26 τοις εκατό των κατοίκων της Νέας Υόρκης ήταν Ιρλανδοί—περισσότεροι πολίτες που ήταν γεννημένοι στην Ιρλανδία ζούσαν εκεί παρά στην πρωτεύουσα της Ιρλανδίας, το Δουβλίνο.
Στα έξι χρόνια της πείνας, πέντε χιλιάδες πλοία έκαναν το επικίνδυνο υπερατλαντικό ταξίδι των 5.000 χιλιομέτρων. Πολλά πλοία ήταν παλιά. Μερικά είχαν χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν για τη μεταφορά δούλων. Συνέχισαν να ταξιδεύουν μόνο και μόνο λόγω της επείγουσας κατάστασης. Ελάχιστες βελτιώσεις είχαν γίνει στο σκοτεινό εσωτερικό τους. Δεν υπήρχαν εγκαταστάσεις υγιεινής, και οι επιβάτες επιβίωναν με ελάχιστη τροφή.
Χιλιάδες επιβάτες, ήδη εξασθενημένοι από την πείνα, αρρώστησαν. Πολλοί πέθαναν εν πλω. Το 1847, τα πλοία με προορισμό τον Καναδά αποκαλούνταν πλοία-φέρετρα. Από τους 100.000 περίπου μετανάστες που μετέφεραν, πάνω από 16.000 πέθαναν είτε εν πλω είτε λίγο μετά την άφιξή τους. Οι επιστολές που στέλνονταν σε φίλους και συγγενείς στην Ιρλανδία αναφέρονταν σε αυτές τις επικίνδυνες συνθήκες—αλλά, παρ’ όλα αυτά, οι μετανάστες έφευγαν σωρηδόν.
Κάποιοι γαιοκτήμονες βοήθησαν τους πρώην ενοικιαστές τους. Ένας, για παράδειγμα, μίσθωσε τρία πλοία και συνεισέφερε για τα εισιτήρια χιλίων ενοικιαστών του. Οι περισσότεροι μετανάστες, όμως, έπρεπε να αγωνιστούν μόνοι τους για να βρουν τα ναύλα τους. Συνήθως μόνο ένα ή δύο μέλη μιας μεγάλης οικογένειας μπορούσαν να εξασφαλίσουν ναύλα. Φανταστείτε το σπαραγμό στην αποβάθρα, καθώς χιλιάδες οικογένειες αποχαιρετιούνταν—πιθανότατα χωρίς ελπίδα να ξανασυναντηθούν.

Έπειτα από δύο διαδοχικές αποτυχημένες σοδειές πατάτας και μαζικές εκδιώξεις, ο αποδεκατισμένος πληθυσμός έπρεπε να αντιμετωπίσει άλλο ένα σκληρό πλήγμα. Τις αρρώστιες! Ο τύφος, η δυσεντερία και το σκορβούτο αφαίρεσαν και άλλες ζωές. Πολλοί επιζώντες θα πρέπει να σκέφτονταν ότι τα πράγματα δεν μπορούσαν να γίνουν χειρότερα, αλλά έκαναν λάθος.
Ενθαρρυμένοι από μια επιτυχημένη σοδειά το 1847, οι αγρότες τριπλασίασαν την έκταση στην οποία φύτεψαν πατάτες το 1848. Τότε ήρθε η καταστροφή! Εκείνο το καλοκαίρι ήταν πολύ βροχερό. Ο περονόσπορος χτύπησε και πάλι. Η σοδειά χάθηκε για τρίτη φορά μέσα σε τέσσερις χρονιές. Οι κυβερνητικές υπηρεσίες και οι φιλανθρωπικοί οργανισμοί είχαν φτάσει πια στο όριο της αντοχής τους. Ωστόσο, ακόμη και τότε το χειρότερο δεν είχε έρθει. Το 1849, μια επιδημία χολέρας στοίχισε τη ζωή άλλων 36.000 ανθρώπων.

Εκείνη η επιδημία, ωστόσο, αποτέλεσε σημείο στροφής. Η επόμενη σοδειά πατάτας ήταν επιτυχημένη. Σιγά σιγά, τα πράγματα άρχισαν να βελτιώνονται. Η κυβέρνηση θέσπισε καινούριους νόμους οι οποίοι διέγραφαν όλα τα χρέη που είχε προκαλέσει η πείνα. Ο πληθυσμός άρχισε να αυξάνει και πάλι. Αν και ο περονόσπορος επηρέασε κάποιες καλλιέργειες τα επόμενα χρόνια, ποτέ ξανά δεν συνέβη κάτι που να θυμίζει τη φρίκη η οποία προκάλεσε την απώλεια του ενός τετάρτου και πλέον του πληθυσμού της Ιρλανδίας στη διάρκεια εκείνων των τραγικών χρόνων της πείνας.
Σήμερα, σε όλη την Ιρλανδία, γκρεμισμένοι πέτρινοι τοίχοι και ερειπωμένα σπίτια υπενθυμίζουν με θλιβερό τρόπο τα δύσκολα χρόνια που οδήγησαν στην εκτεταμένη διασπορά των Ιρλανδών. Στις Ηνωμένες Πολιτείες και μόνο, πάνω από 40 εκατομμύρια άνθρωποι μπορούν να θεωρηθούν ιρλανδικής καταγωγής. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι καθώς και ο Χένρι Φορντ, κατασκευαστής του αυτοκινήτου Φορντ, κατάγονταν απευθείας από μετανάστες που ταξίδεψαν από την Ιρλανδία με τα πλοία της πείνας.

http://www.nde.state.ne.us/SS/pdf/irish.pdf
http://en.wikipedia.org/wiki/Great_Famine_(Ireland)
http://easterngr.blogspot.com/2010/03/blog-post_17.html
http://wikipedia.qwika.com/en2el/Economic_history_of_Ireland
http://www.worldlingo.com/ma/enwiki/el/The_Great_Hunger

Αναρτήθηκε από Ανταίος στις 15:43

Τραγικό γεγονός…

Μπορεί να φαίνεται πολύ δύσκολο εγχείρημα ν’ανοίξετε μια τρύπα στο βυθό της θάλασσας, όπως φαινόταν ως τώρα και σ’εμένα, αλλά τελικά αποδείχθηκε κάτι παραπάνω από πολύ εύκολο. Φέτος λοιπόν
στην κατασκήνωση
εκπλησσόμουν από την ευκολία με την οποία ο γυμναστής μας άνοιγε τεράστιες τρύπες στην άμμο και μάλιστα σε πολύ λίγο χρόνο. Όταν όμως έμαθα κι εγώ να το κάνω, ήταν κάτι πανεύκολο και συναρπαστικό.

Έως τότε προσπαθούσα ν’ανοίξω τρύπες σκάβοντας με τα πόδια κάτω, χωρίς όμως μεγάλο αποτέλεσμα, διότι η άμμος είναι αρκετά σφιχτή και δε σκάβετε έτσι. Επίσης, τα κύματα επαναφέρουν γρήγορα τις όποιες ανωμαλίες έγιναν στον πυθμένα. Η μέθοδος όμως αυτή σκαψίματος είναι διαφορετική και φέρνει εκπληκτικά αποτελέσματα. Για ν’ανοίξετε λοιπόν μια καλή τρύπα, πρώτα φυσικά θα πρέπει να διαλέξετε ένα μέρος στη θάλασσα – εννοείτε είστε μέσα -, καλύτερα κάπου που πατάτε, για να μη χρειάζεται να κάνετε συνέχεια κατάδυση για να την ανοίγετε. Έπειτα σκάψτε με τα πόδια σας κινώντας τα όπως θέλετε, καλύτερα όμως εναλλάξ ή κυκλικά, ένα μικρό βαθούλωμα. Εκεί βάλτε τα πόδια σας μέσα και κινήστε τα γρήγορα εναλλάξ. Θα παρατηρήσετε προς έκπληξή σας πως η τρύπα μεγαλώνει πολύ εύκολα. Όσο πιο πολύ τα κινείτε, τόσο μεγαλύτερη τρύπα θα κάνετε. Εάν έχετε τα πόδια σας σε μικρή απόσταση μεταξύ τους, θα κάνετε μια βαθιά και στενή τρύπα, ενώ αν τά’χετε πιο ανοιχτά θα κάνετε μια πλατύτερη. Αυτό που ουσιαστικά γίνεται σ’αυτήν τη διαδικασία ειναι η
υγροποίηση της άμου,
ο χωρισμός δηλαδή των κόκκων μεταξύ τους εξαιτίας της εισροής νερού ανάμεσά τους από τις ταραχώδεις κινήσεις, ώστε η άμμος να συμπεριφέρεται περισσότερο ως ρευστό, όπως η λάσπη σ’ένα έλος. Με τη διαδικασία αυτήν η άμος σκάβεται κι απομακρύνετε πολύ εύκολα. Θα παρατηρήσετε λοιπόν αν σταματήσετε λίγο να σκάβετε πως μέσα στην τρύπα σας έχει συγκεντρωθεί αρκετή χαλαρή άμμος, την οποία μπορείτε να διώξετε εύκολα κινώντας τα πόδια σας σαν φτιάρια προς τα έξω. Έπειτα, πατώντας με τα πόδια σας τα τοιχώματα και τον πυθμένα της τρύπας, μπορείτε να την σταθεροποιήσετε περισσότερο.

Η μονιμότητα μιας τέτοιας τρύπας εξαρτάταια πό πολλούς παράγοντες: Ο τύπος της άμμου είναι πολύ σημαντικός. Σε λεπτόκοκκη άμμο τέτοιες τρύπες ανοίγουν πολύ εύκολα, ενώ σε πιο χοντρή χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια για μια εξίσου ανθεκτική τρύπα. Επίσης ο πετρώδης βυθός ή η άμμος με τα βοτσαλάκια μπορούν να προκαλέσουν προβλήματα, ενοχλώντας σας στο σκάψιμο και ίσως εμποδίζοντάς σας να κάνετε βαθιές και μεγάλες τρύπες. Προσπαθήστε να πετάτε έξω όσες πέτρες μπορείτε αν υπάρχουν. Ο καιρός παίζει επίσης ρόλο, αφού σε ταραχώδη θάλασσα είναι αναμενόμμενο με τη δράση των κυμάτων να μετακινηθεί άμμος και η τρύπα να κλείσει ευκολότερα. Είναι ακόμα σημαντικό ν’αφαιρέσετε τη χαλαρή άμμο από την τρύπα και να τη σταθεροποιήσετε όπως περιέγραψα, κι επίσης να διώξετε μακριά όσο γίνεται τη χαλαρή άμμο που βρίσκεται γύρω απ’την τρύπα ως αποτέλεσμα του σκαψίματος. Τέλος το αυτονόητο: όσο μεγαλύτερη και βαθύτερη είναι η τρύπα, τόσο ανθεκτικότερη θα είναι. Στην κατασκήνωση είχαμε φτιάξει τρύπες που διήρκησαν πάνω από μια μέρα, και σίγουρα με ακόμα περισσότερη προσπάθεια θα μπορούσαμε να κάνουμε μεγαλύτερες.

Με επιμονή και υπομονή μπορείτε να φτιάξετε τεράστιες τρύπες και σε πλάτος και σε βάθος με το συγκεκριμένο τρόπο, στις οποίες ίσως χρειαστεί να καταδυθείτε για να επεκτείνεται ή να επιδιορθώσετε. Είχαμε δοκιμάσει να σκάψουμε πολλά άτομα μαζί σε κύκλο, αλλά τελικά αποδείχθηκε δύσκολο, γιατί ο καθένας άνοιγε μια σχεδόν κυκλική τρύπα αφήνοντας στα περιθώρια ζώνες στερεής άμμου που χώριζαν τα σκάμματα του καθενός. Ίσως η συνεργασία μας δεν ήταν τόσο καλή, ίσως ήθελε άλλο σχηματισμό. Ωστόσο υπάρχουν και κάποια προβλήματα με τις τρύπες. Εκτός αυτού που προανέφερα με τις πέτρες και τα βοτσαλάκια, από το γρήγορο σκάψιμο μπορείτε κάποτε να κουραστείτε. Επίσης είναι πιο δύσκολο να συνεχίζετε να σκάβετε σε κατάδυση ή σε μεγάλακύματα.

Κατά παρόμοιο τρόπο
σκάβουν και τα δίθυρα μαλάκια
όπως τα κυδώνια και οι γυαλιστερές στον πυθμένα. Ανοίγουν τ’όστρακό τους κι εκτείνουν το μυώδες πόδι τους, το στοιχείο που έχουν σαν μακρόστενη γλώσσα που έχει και το περισσότερο κρέας, το βασικό κινητήριο όργανο των
περισσότερων μαλακίων,
το οποίο κινούν γρήγορα στην άμμο ώστε να την υγροποιήσουν και να το βυθίσουν μέσα. Έπειτα πιάνονται σαν ν’αγκυροβολούν στον ακόμα στερεό πυθμαίνα της τρύπας τους, τραβώντας όλο το σώμα τους προς τα κάτω. Συνεχίζουν έτσι μέχρι να βρουν ένα βολικό βάθος και να εγκατασταθούν, οπότε μπορούν να βγάλουν τους σύφωνές τους για να τραφούν. Λέγοντας τώρα για μαλάκια, μπορείτε έτσι σκάβοντας να βρείτε τα παραπάνω είδη καθώς κι άλλα όπως ερημίτες, σαλιγκάρια ή και αστερίες. Τα φαγώσιμα μπορείτε να τα φάτε επί τόπου ή να τα κρατήσετε για μετά. Επίσης μπορει να βρείτε κοχύλια ή και θραύσματά τους. Μπορείτε ακόμα, αν θέλετε να ψάξετε μαλάκια χωρίς να θέλετε μεγάλη τρύπα, να σκάβετε έτσι για μικρό βάθος, περίπου στα 20 εκ., σε μεγάλο πλάτος και πιο ανοργάνωτα. Η άμμος έπειτα θα μείνει χαλαρή, αλλά σταδιακά θα πέσει πάλι και θα στεροεοποιηθεί.Δεν ξέρω όμως αν αυτό το σκάψιμο διαταράσσει τους οργανισμούς του βυθού.

Τρύπες μπορείτε ν’ανοίγεται για γυμναστική, για να περάσετε το χρόνο σας, για να τρομάξετε τους άλλουςή για διαγωνισμό, όπως καάναμε εμείς. Οι τρύπες αυτές τρομάζουν τον κόσμο, ιδίως αν είναι βαθύτερες από το ύψος κάποιου ώστε να μην πατάει. Πιστεύω ωστόσο πως είναι σχεδόν αδύνατον κάποιος που δεν ξέρει καλό κολύμπι να πνιγεί σε μια τέτοια τρύπα. Εάν γίνει ποτέ αυτό, τότε μπορούμε να πούμε πως το ανθρώπινο είδος (Homo sapiens) είναι το μόνο χερσαίο θηλαστικό που αλιεύεται από θαλάσσης, με καλύτερη εποχή το καλοκαίρι. Σε μια προέκταση αυτής της ιδέας, μπορώ να φανταστώ ως περισσότερο μέρος ενώς θρίλερ, κάποιον κανίβαλο να στήνει ανθρωποπαγίδες σε ρηχά σχετικά νερά ανοίγοντας τεράστιες τρύπες και τοποθετώντας μια μεταλλική παγίδα στον πυθμένα της καθεμίας, και ίσως καλύπτοντας την επιφάνεια της τρύπας με κάτι που καταρρέει εύκολα, και κάθε πρωί να πηγαίνει για να μαζέψει την ψαριά για κατανάλωση. Πιστευω πάντως πως είναι πολύ δύσκολο κάποιος να παγιδευτεί σε μια τέτοια τρύπα. Πρώτον η τρύπα φαίνεται, δεύτερον συνήθως αυτός που περπατάει κάτω θα την αντιληφθεί αμέσως, και τρίτον εάν τελικά πέσει κάπως θα σηκωθεί ή θα πέσει προς τα πίσω στα ρηχότερα. Πάντως αν έχετε τους φόβους σας για παιδάκια ή ηλικιωμένους που ίσως πέσουν, ανοίξτε τις τρύπες σας βαθύτερα στα σημεία που πατάτε οριακά ή μην τις ανοίγετε καθόλου σε παραλίες όπου συχνάζουν οι παραπάνω ομάδες πληθυσμού.

Εγώ, μόλις έμαθα ν’ανοίγω τρύπες, δοκίμασα αυτήν την τεχνική σε διάφορες καταστάσεις. Επιθυμία μου είναι κάποτε ν’ανοίξω μια τεράστια και σε πλάτος και σε βάθος. Συνήθως ωστόσο χρησιμοποιώ αυτήν τη σκαπτική τεχνική για συλλογή μαλακίων.

Τα νέα τις τελευταίες μέρες για τη ρωσική ομάδα επιστημόνων στην Ανταρκτική είχαν πλημμυρίσει το Διαδίκτυο. Ο λόγος είναι μια πολύ σημαντική πρόοδος, που ίσως μας δώσει στοιχεία για την κατανόηση των συνθήκών τις εξωγήινης ζωής.

Πριν από λίγες μέρεςοι ομάδα αυτή χτύπησε για πρώτη φορά την επιφάνεια της Λίμνης Βοστόκ, της μεγαλύτερης υποπαγετωνικής λίμνης στην Ανταρκτική, η οποία παραμένει απομονωμένη απ’τον κόσμο της επιφάνειας για περίπου 15-20 εκατομμύρια χρόνια. Η γεώτρηση στο βάθος των 3766 μέτρων έγινε με τεράστιας ισχύος γεωτρύπανο που χρησιμοποιούσε βενζίνη κι αντιψυκτικό για την εργασία. Περιβαλλοντιστές κι επιστήμονες αντιτέθηκαν στο εγχείρημα, προβάλλοντας τον πιθανό κίνδυνο μόλυνσης της παρθένας λίμνης με δυνητικά καταστροφικά χημικά. Οι Ρώσοι ωστόσο διαβεβαιώνουν ότι δεν πρόκειται να μολυνθεί η λίμνη, και γι’αυτό φέτος που βρίσκονταν μόνο πέντε μέτρα από την επιφάνεια, χρησιμοποίησαν θέρμανση για ν’ανοίξουν τον πάγο. Το μηχάνημα διέθετε αισθητήρα στην άκρη του, ο οποίος τους ειδοποίησε για την ύπαρξη υγρού νερού κι εκεί σταμάτησαν λόγω του επερχόμενου ανταρκτικού χειμώνα. Οι έρευνες θα μπορούν να συνεχιστούν το επόμενο καλοκαίρι 2012-2013 (οι εποχές πάνε ανάποδα στο Ν. Ημισφαίριο).

Εντούτοις τις ελευταίες μέρες των διαδικασιών τα πράγματα εξελίχθηκαν κάπως μυστηριωδώς. Σύντομα μετά το χτύπημα της επιφάνειας και της αναγγελίας απ’τους επιστήμονες ότι βρέθηκε κάτι σοβαρό, η επικοινωνία με τους έξω διακόπηκε για λίγο καιρό εγείροντας την ανησυχία. Γενικά το θέμα είναι μυστήριο και οι πληροφορίες αντικρούονται. Για παράδειγμα σε
άρθρο του in.gr
από τις 7 του μήνα αναφέρει ότι η φετινή γεώτρηση ματαιώθηκε λόγω της έλευσης του χειμώνα, ενώ οι έρευνες θα συνεχιστούν του χρονου με την κάθοδο αποστειρωμένου ρομποτικού βαθυσκάφους. Αντίθετα, σε χθεσινό
άρθρο του defencenet.gr,
μας αποκαλύπτονται διάφορα παράξενα πράγματα. Υποτίθεται ότι οι Ρώσοι ανακάλυψαν πιθανές ενδείξης επίσκεψης νοημόνων όντων στον πλανήτη μας πριν εκατομμύρια χρόνια, η οποία ίσως επηρέασε την εξέλιξηβ της ζωής και του ανθρώπινου είδους. Συγκεκριμένα η κάμερα του μηχανήματος εντόπισε ένα αντικείμενο σαν χρυσή σβάστικα (golden-like swastika), και κοντά κάποια άλλα αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία δεν αναφέρονται. Λήφθηκαν επίσης δείγματα νερού για ανάλυση κι αναζήτηση μικροοργανισμών. Σύμφωνα με πληροφορίες η επικοινωνιακή σιγή επιβλήθηκε από το ρωσικό υπουργείο άμυνας για λόγους μυστικότητας, μέχρι να τους έρθουν ειδικές συσκευές με τεχνολογία μηδενικής υποκλοπής, πιθανόν με ειδική πτήση. Μόνο τότε μπόρεσαν να φύγουν από την περιοχή σπάζοντας την επικοινωνιακή σιγή. Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι τα ευρήματα θα πρέπει να είναι πολύ σημαντικά, ίσως και ανατρεπτικά για την εξέλιξή μας, όπως λέει το άρθρο, για ν’αποκαλυφθούν. Το ρωσικό υπουργείο άμυνας δεν ανακοινώνει ακόμα κάτι σχετικό.

Δυσκολεύομαι να πιστέψω τα παραπάνω. Ειδικότερα η χρυσή σβάστικα με παραπέμπει στις συνωμοσιολογικές θεωρίες που θέλουν γερμανικά υποβρύχια να μετέφεραν σ’εκείνο το μέρος τα λείψανα του Αδόλφου Χίτλερ και της συζύγου του Έβας Μπράουν, μέχρι να γίνει η μελλοντική κλονοποίησή τους. Επίσης φημολογείται ότι εκεί βρίσκονται μυστικά αρχεία του Χίτλερ για το Τρίτο Ράιχ. Από εκεί πιθανόν ο Λιακόπουλος πήρε την ιδέα για ελληνική παρουσία στην Ανταρκτική και για τα υποτιθέμενα ιπτάμενα οχήματα «Χανεμπού» που σχεδίαζε εκεί η ναζιστική Γερμανία με τεχνολογία των αρχαίων ινδικών βιμάνας «βλ. Βιμανίκα Σάστρα), τα οποία προέρχονται από τα ιπτάμενα οχήματα των Ελ.

Σύμφωνα τέλος με
ξένο άρθρο
η σβάστικα ήταν περίπου 100 μέτρα κι ανακαλύφθηκε στις 30 Ιανουαρίου.

Παραμένω σκεπτικός μέχρι ν’αποκαλυφθούν περισσότερα δεδομένα. Το σίγουρο είναι πάντως ότι εκεί θα βρεθεί κάτι παράξενο, όχι πιθανότατα τέτοιας φύσης, αλλά ζωντανοί οργανισμοί, που σίγουρα δε θά’ναι εξωγήινοι, αλλά κανονικοί γήινοι προσαρμοσμένοι στις ιδιαίτερες συνθήκες του περιβάλλοντός τους που ίσως θα μας φανούν ξένοι, όπως τα είδη που έχουν ανακαλυφθεί σε παρόμοια ακραία οικοσυστήματα, π.χ. σε υποθαλάσσιες γεωθερμικές πηγές. Η λίμνη ωστόσο αυτή θα μπορούσε να μας δώσει χρήσιμα στοιχεία για την πιθανή ύπαρξη και μορφή της ζωής σε εξωγήινα σώματα που κρύβουν νερό κάτω απ’την επιφάνειά τους, όπως ο δορυφόρος του Δία Ευρώπη και αυτός του Κρόνου Εγκέλαδος.

Κατά την
αγγλική βικιπαίδεια
βοστόκ σημαίνει στα ρώσικα ανατολή, εξαιτίας της θέσης της λίμνης στο ανατολικό μέρος της ηπείρου. Στην επιφάνεια εκείνου του σημείου βρίσκεται ο ομώνυμος ρωσικός σταθμός, όπου έχει καταγραφεί η χαμηλότερη θερμοκρασία παγκοσμίως, -89 βαθμούς Κελσίου στις 21 Ιουλίου του 1983. Η λίμνη ανακαλύφθηκε από το ρώσο εξερευνητή Αντρέι Καπίτσα το 1960. Ύστερα σις αρχές της δεκαετίας του ’70 βρετανικά ραντάρ έδωσαν ενδείξεις για την ύπαρξή της, οι οποίες επιβεβαιώθηκαν το 1991 από το Βρετανό επιστήμονα Jeff Ridley με δορυφόρο.
Η λίμνη έχει μήκος τα 250 μέτρα, πλάτος τα 50 μέτρα,, βάθος 300-500, κατά τόπους κοντά στα 900 μέτρα, και υψόμετρο τα 500 μέτρα. Η επιφάνειά της είναι 1570 τετραγονικά χιλιόμετρα, ενώ ο όγκος νερού τις υπολογίζεται στα 5400 κυβικά χιλιόμετρα. Η θερμοκρασία του νερού υπολογίζεται στους -3 βαθμούς Κελσίου. Παραμένει υγρό λόγω των τεράστιων πιέσεων από τον υπερκείμενο πάγο και ίσως ο πυθμένας θερμαίνεται γεωθερμικά. Έχει ανακαλυφθεί ότι χωρίζεται σε δύο βαθιές λεκάνες, ενώ το 2005 ανακαλύφθηκε ένα νησάκι στο κέντρο. Το νερό της δεν είναι στατικό για τόσα εκατομμύρια χρόνια όπως πιστευόταν, αλλά ανανεώνεται με τις κινήσεις των υπερκείμενων πάγων με χρόνο πλήρους ανανέωσης τα 13300 χρόνια. Ίσως επίσης η λίμνη αυτή, όπως κι άλλες ανταρκτικές, να δικτυώνεται μ’άλλες μέσω υποπαγετωνικών ρευμάτων. Οι οργανισμοί που ίσως ζουν εκεί μέσα θα πρέπει να είναι προσαρμοσμένη στη χαμηλή θερμοκρασία, στο απόλυτο σκοτάδι, στη λίγη τροφή και στον υψηλό κορεσμό οξυγόνου εκείνων των νερών.

Έχουμε ακόμα πολλά να μάθουμε γι’αυτόν τον τόσο διαφορετικό κόσμο.

Πηγή:
madata.gr

Ιανουαρίου 2009, 08:41

«Η θερμοκρασία αύριο θα κυμανθεί μεταξύ 4 και 10 βαθμών Κελσίου, ενώ η «αισθητή θερμοκρασία» θα βρίσκεται μεταξύ2 και 6 βαθμών». Η ημέρα που τα δελτία του καιρού θα αρχίσουν κάπως έτσι, δεν αργεί. Οι «διπλές» θερμοκρασίες, οι πραγματικές δηλαδή, και αυτές που… αισθανόμαστε, αποτελούν καθημερινή πρακτική εδώ και λίγο καιρό στις ΗΠΑ.

Στη χώρα μας έκαναν δειλά δειλά την εμφάνισή τους στη μετεωρολογική ιστοσελίδα του Εθνικού Αστεροσκοπείου. «Η «αισθητή θερμοκρασία» αποτελεί έναν τρόπο προκειμένου να περιγράψουμε το πώς αισθανόμαστε τη θερμοκρασία» λέει στα «ΝΕΑ» ο μετεωρολόγος κ. Κώστας Λαγουβάρδος, υπεύθυνος της ιστοσελίδας http://www. meteo.gr, στην οποία υπάρχουν οι «αισθητές» προγνώσεις για τέσσερις ημέρες. «Κάθε φορά που ο υδράργυρος είναι κάτω από τους 10 βαθμούς Κελσίου και η ταχύτητα των ανέμων ξεπερνάει τα 5 χιλιόμετρα την ώρα, η θερμοκρασίαπου αισθανόμαστε είναι διαφορετική από αυτή που καταγράφει το θερμόμετρο».

Όπως συμπληρώνει ο μετεωρολόγος, «το ανθρώπινο σώμα αισθάνεται πολύ περισσότερο κρύο σε αυτή την περίπτωση». Ο καθένας έχει τον δικό του βιολογικό θερμοστάτη. Άλλωστε η αίσθηση της θερμοκρασίας από τον άνθρωπο επιτυγχάνεται μέσω ενός μάλλον σύνθετου τρόπου. Τα αισθητήρια του σώματός μας δεν αναγνωρίζουν τιμές θερμοκρασίας ώστε βάσει αυτών να μας πουν ότι κρυώνουμε ή ζεσταινόμαστε. Αντιλαμβάνονται το μέγεθος του βαθμού απώλειας θερμότητας ή λήψης θερμότητας από ή προς το περιβάλλον.

Ζήτημα… φύλου
Πρόσφατες επιστημονικές έρευνες έχουν δείξει ότι το πόσο έντονα αισθάνεται το κρύο ένας άνθρωπος είναι και ζήτημα… φύλου. «Οι γυναίκες κρυώνουν περισσότερο, γιατί έχουν διαφορετικό σύστημα θερμοκρασίας απ΄ ό,τι οι άνδρες. Αυτό σημαίνει πως περισσότερο αίμα ρέει προς τα βασικά εσωτερικά όργανα και λιγότερο προς τα χέρια και τα πόδια. Σύμφωνα με μια θεωρία, οι γυναίκες έχουν αναπτύξει αυτό το σύστημα για να μπορούν να επιβιώνουν στις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες: αφού έχουν λιγότερο λίπος και μάζα σε σύγκριση με τους άνδρες» αναφέρεται σε επιστημονικά δελτία.

«Όπως και να ΄χει, η αισθητή από την πραγματική θερμοκρασία διαφέρουν». Όπως επισημαίνει ο κ. Λαγουβάρδος, «οι διαφορές στη Βόρεια Ελλάδα έχουν φτάσει ακόμα και τους 10 βαθμούς Κελσίου- στην περιοχή όπου βρίσκεται το χιονοδρομικό κέντρο Καϊμακτσαλάν έχει καταγραφεί το ρεκόρ. Πρόκειται για σημαντική διαφορά, η οποία παρατηρείται συνήθως σε βορειότερες χώρες. Ειδικά στη Βόρεια Ευρώπη και την Αμερική έχει υπάρξει και διαφορά 25 βαθμών Κελσίου. Όσο πέφτει η θερμοκρασία- και ταυτόχρονα αυξάνεται η ταχύτητα των ανέμων- η διαφορά μεγαλώνει».

«Ετοιμαζόμαστε για χάρτες»
«Ετοιμαζόμαστε και εμείς, ως Μετεωρολογική Υπηρεσία, να εκδίδουμε ανάλογους χάρτες» επισημαίνει ο μετεωρολόγος της ΕΜΥ κ. Μανώλης Αναδρανιστάκης. Ο ίδιος συμπληρώνει ότι «σιγά σιγά αποκτάει η επιστήμη της μετεωρολογίας πιο εξειδικευμένες πρακτικές εφαρμογές. Αυτό, μαζί με την ακρίβεια των προγνώσεων αποτελεί το στοίχημα των επόμενων ετών. Πάντως ήδη στις ΗΠΑ εκδίδονται δελτία αλλεργιών (δηλαδή εκτιμήσεις για την ποσότητα γύρης στην ατμόσφαιρα σε συνδυασμό με τις κλιματολογικές συνθήκες), δελτία πρόγνωσης ηλεκτρικών εκκενώσεων (αστραπών, βροντών και κεραυνών) και εξειδικευμένες προγνώσεις κατά μήκος των αυτοκινητοδρόμων για όσους οδηγούν.

Δείκτης δυσφορίας το καλοκαίρι

ΤΟΥΣ ΘΕΡΜΟΥΣ μήνες του έτους, η κατάσταση είναι διαφορετική. Η αισθητή θερμοκρασία περιγράφεται και ως δείκτης δυσφορίας. «Εμείς χρησιμοποιούμε για τον υπολογισμό τις σύνθετες μαθηματικές εξισώσεις που προέρχονται από τη Μετεωρολογική Υπηρεσία των ΗΠΑ. Όταν η θερμοκρασία είναι πάνω από τους 27 βαθμούς Κελσίου και η σχετική υγρασία πάνω από το 40%, τότε υπάρχει διαφορά στις τιμές, προς τα πάνω αυτή τη φορά. Στη ζέστη η ταχύτητα των ανέμων δεν παίζει κανέναν ρόλο». Ειδικά για το Λεκανοπέδιο, από πέρσι το Πανεπιστήμιο της Αθήνας άρχισε να μετρά τις περιβαλλοντικές συνθήκες που επικρατούν καθημερινά, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, και να εκδίδει ακόμα πιο εξειδικευμένες προγνώσεις για τον δείκτη δυσφορίας. Η ατμοσφαιρική ρύπανση, οι καιρικές συνθήκες και η ηλιακή ακτινοβολία είναι τα στοιχεία που λαμβάνονται υπόψη για την έκδοση του δείκτη.

Η αφορμή ήταν ένα ντοκιμαντέρ με θέμα τις εμπειρίες των επιζώντων από την καταστροφή των Δίδυμων Πύργων στις 22 Σεπτεμβρίου του 2001. Από αυτούς, κάποιος έλεγε ότι άκουσε έκριξη και όχι σύγκρουση, αν και αυτό το θέμα δεν αναλύθηκε περαιτέρω. σ’ένα άρθρο του physics4u.gr διατυπώνεται μια άλλη άποψη, ότι δηλαδή η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους ήταν μια καλά σκηνοθετημένη απάτη της κυβέρνησης των ΗΠΑ με σκοπό να τρομοκρατήσει το λαό και έτσι να δικαιολογήσει και τους πολέμους στη Μέση Ανατολή. Αυτή η άποψη δε βγήκε από το μυαλό κάποιον ευφάνταστων, αλλά από κάποιους επιστήμονες καθηγητές πανεπιστημίων οι οποίοι έχουν δημιουργήση μια οργάνωση με τίτλο «ακαδημαϊκοί για την αλήθεια της 11 Σεπτεμβρίου. Οι επιστήμονες αυτοί, με τη χρήση επιστημονικών δεδομένων αποδεικνύουν ότι οι δυνάμεις και η θερμοκρασία που αναπτύχθηκε κατά την υποτιθέμενη σύγκρουση των αεροπλάνων με τους Πύργους δεν ήταν αρκετές για να λιώσουν τον ατσάλινο σκελετό και ως αποτέλεσμα τα κτήρια να πέσουν, αλλά αυτό θα πρέπει να έγινε με χρήση εκρηκτικών.
Το άρθρο είναι μια συνέντευξη του συνιδρητή της οργάνωσης Τζέιμς Βέτσερ με την Ελευθεροτυπία. Μην ξεχάσετε επίσης να διαβάσετε τους συνδέσμους για τα αντίστοιχα άρθρα στο τέλος της σελίδας. Μερικά από αυτά υποστηρίζουν την ‘κοινώς αποδεκτή’ άποψη με επειχηρήματα. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα πρέπει να αποκλείσουμε όλες τις άλλες εκδοχές, ιδιαίτερα αν και αυτές έχουν λογική βάση. Πάντα θα πρέπει να ψάχνουμε.