Μανιτάρια Amanita muscaria σε διαφορετικές φάσης ανάπτυξης στην Ολλανδία, από Wikipedia.

Χριστούγεννα, πρωτούγεννα, πρώτη γιορτή του χρόνου. Ή τουλάχιστον το τραγούδι έτσι λέει. Δεν ξέρω γιατί την λέει πρώτη γιορτή του χρόνου, αφού είναι η τελευταία, και σίγουρα δεν την εξισώνει με την πιο κοσμική πρωτοχρονιά. Ίσως επειδή με το παλαιό ημερολόγιο γιορτάζεται στις 7 Ιανουαρίου, κάνοντάς την την πρώτη σημαντική γιορτή του χρόνου. Και πάλι όμως, υποτίθεται πως στο παλιό ημερολόγιο η ημέρα αυτή είναι η εικοστή Πέμπτη Δεκεμβρίου. Δεν ξέρω, ίσως να είναι καθαρά για λόγους ομοιοκαταληξίας και ίσως τελικά σύνδεσης με την πρωτοχρονιά. Πέρα από πρωτούγεννα, είναι και άλλα πράγματα. Σκεφτείτε τι γίνεται αυτές τις μέρες. Περίπου το 30% του παγκόσμιου πληθυσμού, κάπου 2,5 δισεκατομμύρια ανθρώπων, πιστεύουν στη γέννηση ενός υβριδίου θεού και ανθρώπου από μία παρθένα που μύρισε έναν κρίνο, κάπου σε μία σπηλιά σε μια μικρή πόλη της ρωμαιοκρατούμενης ιουδαίας, και μαζί με αυτά και τα παρελκόμενα της ιστορίας, όπως την επίσκεψη από τους τρεις μάγους, το μεγάλο φωτεινό αστέρι, την καταφυγή της οικογένειας στην Αίγυπτο για να αποφύγουν τη σφαγή των νηπίων που διέταξε ο Ηρώδης για να εξολοθρεύσει το νέο βασιλιά, κλπ. Το ότι ο Ηρώδης της υπόθεσης πέθανε το 4 π.Χ. κανέναν δε φαίνεται να απασχολεί. Άρα επίσης είναι και μυθούγενα. Επιπλέον στις 25 Δεκεμβρίου την περίοδο της γέννησης και δράσης του Χριστού στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία γιορταζόταν η γέννηση του Μίθρα, ενός θεού περσικής προέλευσης ο οποίος είχε επίσης να κάνει με τον ήλιο, το φως, την αλήθεια, τη σωτηρία, κήρυττε αγάπη και συμπόνια και χαρακτηριζόταν ως ποιμένας. Σε άρθρα στο Διαδίκτυο δίνεται η ίδια ημερομηνία γέννησης και για άλλους θεούς με κοινά στοιχεία με τον Ιησού Χριστό, όπως το Διόνυσο, τον Άδωνι και τον Κρίσνα, αλλά αυτό δε στηρίζεται από τα δεδομένα. Για τον Κρίσνα ιδίως, ο οποίος ήταν ινδικός θεός η μέτρηση αυτή δεν έχει αντιστοιχία, αφού το ινδικό σύστημα χρονολόγησης χρησιμοποιούσε σεληνιακούς μήνες με ημερομηνίες που μετακινούνται από χρονιά σε χρονιά. Η γιορτή του Μίθρα, ο οποίος σχετιζόταν με τον ήλιο, καθώς και άλλων θεών, μπήκε τότε επειδή αυτή ήταν η μέρα που οι αρχαίοι μπορούσαν να αντιληφθούν το μεγάλωμα της μέρας μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο στις 21 Δεκεμβρίου, και ο ήλιος είναι αυτός που πραγματικά δίνει ζωή και δείχνει να ανασταίνεται εκείνη τη μέρα. Άρα η γιορτή είναι και ηλιούγεννα. Επίσης ο χριστιανισμός ήταν η αιτία τεράστιας έκτασης ειδεχθών εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, άρα είναι και εγκληματούγεννα (crimemass). Τώρα μη βιαστείτε να μου πείτε πως και το ισλάμ, καθώς και μη θεϊστικές ιδεολογίες προέβηκαν σε μεγάλης έκτασης εγκλήματα επίσης, ναι, το έκαναν, αλά ένα μεγάλο κομμάτι της πίτας όλων των συνολικών εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας ανήκει στο χριστιανισμό. Πέρα από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς, η γιορτή είναι και μανιταρούγεννα, και θα σας το αιτιολογήσω αμέσως. Πρόσφατα διάβασα το βιβλίο με τίτλο «Το Ιερό Μανιτάρι και ο Σταυρός», ένα ιδιαίτερο βιβλίο πάνω στην προέλευση και την αποκωδικοποίηση του χριστιανισμού, του συγγραφέα Τζον Αλέγκρο.

Ο Τζον Μάρκο Αλέγκρο (John Marco Allegro) ήταν Βρετανός αρχαιολόγος και φιλόλογος, γνωστός για τις μελέτες που έκανε πάνω στα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας. Γεννήθηκε στο Μπάλχαμ του Νότιου Λονδίνου στις 18 Φεβρουαρίου του 1923. Αποφοίτησε από το γραμματικό σχολείο, αν και δεν προχώρησε στο πανεπιστήμιο, αφού ο πατέρας του δεν έβρισκε μεγάλη αξία στην ανώτατη εκπαίδευση. Έτσι ο Αλέγκρο κατατάχθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό, όπου υπηρέτησε κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετέπειτα έγινε αξιωματικός. Μετά τον πόλεμο ξεκίνησε την εκπαίδευσή του για να γίνει μεθοδιστής πάστορας, αλά συνειδητοποίησε ότι το ενδιαφέρον του έκλινε περισσότερο προς τα εβραϊκά και τα ελληνικά, και για αυτό σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ με έξοδα του κράτους λόγω της στρατιωτικής του υπηρεσίας. Ο Αλέγκρο έλαβε το πτυχίο του πάνω στις Ανατολικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ το 1951. Το 1952 συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές υπό την καθοδήγηση του Χ. Χ. Ρόουλεϊ ενώ παράλληλα μελετούσε περαιτέρω τις εβραϊκές διαλέκτους στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης υπό την καθοδήγηση του Γκόντφρεϊ Ντράιβερ. Το 1953, ο Αλέγκρο προσκλήθηκε από τον Τζέραλντ Λάνκεστερ Χάρντινγκ στην ομάδα μελέτης των Χειρογράφων της Νεκράς θάλασσας στην Ιερουσαλήμ, και έτσι έμεινε ένα χρόνο εκεί. Ήταν ο πρώτος Βρετανός αντιπρόσωπος της ομάδας, ο μόνος μη ιησουίτης καθολικός, καθώς και ο μόνος που δε συνδεόταν με κάποιο θρησκευτικό δόγμα. Το 1954 έγινε επίκουρος καθηγητής συγκριτικής σημιτικής φιλολογίας στο Μάντσεστερ. Το 1961 έγινε επίτιμος σύμβουλος πάνω στα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας για την ιορδανική κυβέρνηση.

Ο Αλέγκρο θεωρούσε αποστολή του την έκδοση και γνωστοποίηση των Χειρογράφων, τα οποία γράφτηκαν στην εποχή που ξεκίνησε ο χριστιανισμός και θα μπορούσαν να διαλευκάνουν την προέλευση των τριών μεγάλων αβρααμικών θρησκειών, του χριστιανισμού, του ιουδαϊσμού και του ισλάμ. Έλπιζε ότι μελετητές όλων των θρησκειών θα μπορούσαν να μελετήσουν τα Χειρόγραφα χωρίς προκαταλήψεις. Θεωρούσε τον εαυτό του εκδότη των Χειρογράφων και προσπαθούσε να τα γνωστοποιήσει στους ερευνητές και στο ευρύ κοινό. Αρχικά η υπόλοιπη ομάδα τον υποστήριζε, αλλά στη συνέχεια άρχισε να έρχεται σε αντιπαράθεση και αργότερα σε ρήξη μαζί του, εξαιτίας του παραλληλισμού που έκανε μεταξύ του χριστιανισμού και του εσσαϊσμού, τον οποίο θεωρούσε πρόγονο του χριστιανισμού, και την ανορθόδοξη φιλολογική/ετυμολογική μέθοδο την οποία υιοθέτησε για την μελέτη και την αποκρυπτογράφηση του νοήματος των κειμένων.

Το πρώτο μεγάλο γεγονός που έφερε τον Αλέγκρο σε ρήξη με την υπόλοιπη ομάδα ήταν η μετάφραση της Χάλκινης Περγαμηνής. Με αίτημα των ιορδανικών αρχών, ο Αλέγκρο κανόνισε για το κόψιμο της εν λόγω περγαμηνής το χειμώνα του 1955-1956. Παρακολούθησε το άνοιγμά της και έκανε μια προκαταρκτική μεταγραφή και μετάφραση του κειμένου. Διαπίστωσε ότι ήταν ένας κατάλογος θησαυρών κρυμμένων σε διάφορες περιοχές γύρω από το Κουμράν και την Ιερουσαλήμ, πιθανότατα μετά το 70 μ.Χ., οπότε λεηλατήθηκε η Ιερουσαλήμ. Αρχικά η ομάδα των υποστήριξε, αλά στη συνέχεια τον κατηγόρησε ότι προκάλεσε τη διαρροή πληροφοριών στον τύπο και ότι σαμπόταρε την επίσημη μετάφραση παρουσιάζοντας τη δική του πριν την κυκλοφορία της, αν και στην πραγματικότητα η ομάδα είχε ήδη δημοσιεύσει μία προκαταρκτική μετάφραση. Επίσης ο Αλέγκρο πίστευε ότι τα στοιχεία που έδινε το κείμενο δεν ήταν μυθοπλασία, όπως υποστήριζε η ομάδα, αν και προσωρινά αναγκάστηκε να ανακαλέσει το περιεχόμενο του βιβλίου που είχε γράψει για την περγαμηνή, παρόλο που ειλικρινά δεν το πίστευε. Μεταγενέστερη μελέτη έδειξε ότι τα στοιχεία του κειμένου ήταν πράγματι αληθινά. Από το τέλος της δεκαετίας του ’50 μέχρι και το 1968, οπότε έγραψε και το ολοκληρωμένο βιβλίο γι’ αυτά, ο Αλέγκρο οργάνωνε την έκδοση των Πεσαρίμ, κάποιων ιδιότυπων βιβλικών σχολίων. Παράλληλα ετοίμαζε τη συγγραφή και άλλων βιβλίων. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την προέλευση των μεγάλων αβρααμικών θρησκειών και της θρησκείας εν γένει, βασιζόμενος περισσότερο στην ετυμολογική μελέτη των λέξεων παρά στην ανάλυση του μύθου. Το 1970 γράφει το «Το Ιερό Μανιτάρι και ο Σταυρός». Έπειτα παραιτείται από την ακαδημία και αφιερώνεται στο συγγραφικό έργο. Ο Τζον Αλέγκρο πέθανε από καρδιακή προσβολή στο σπίτι του στο Σάντμπαχ του Τσέσαϊρ, στα εξηκοστά πέμπτα γενέθλιά του το 1988. Συνολικά ο Αλέγκρο συνέγραψε 13 βιβλία και πολλά άρθρα σε ακαδημαϊκά περιοδικά, όπως το Περιοδικό της Βιβλικής Λογοτεχνίας, το τριμηνιαίο της Εξερεύνησης της Παλαιστίνης και το Περιοδικό των Σημιτικών Σπουδών, αλλά και στον τύπο.

Έχοντας λοιπόν μελετήσει τα εβραϊκά και άλλες σημιτικές γλώσσες για πάνω από 20 χρόνια, και έχοντας ήδη σχηματίσει την κεντρική ιδέα για την προέλευση του χριστιανισμού καθώς και άλλων θρησκειών της Εγγύς Ανατολής, το 1970 ο Τζον Αλλέγκρο έγραψε το γνωστό του βιβλίο με τίτλο «Το Ιερό Μανιτάρι και ο Σταυρός, μία μελέτη πάνω στη φύση και την προέλευση του χριστιανισμού μέσα από τις λατρείες γονιμότητας της αρχαίας Εγγύς Ανατολής». Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, εφαρμόζοντας την ιδιότυπη μεθοδολογία του, η οποία περιλαμβάνει λεξιλογική και ετυμολογική ανάλυση και δευτερευόντως ανάλυση των μύθων, ιχνηλατεί την ιστορία του χριστιανισμού πίσω στην εποχή του σουμεριακού πολιτισμού και ίσως ακόμα παλαιότερα. Ήδη από την αρχή του βιβλίου στηρίζει τη μεθοδολογία του λέγοντας ότι δεν αποκλείεται η ετυμολογική ανάλυση να γίνει η κυρίαρχη μορφή βιβλικής ανάλυσης στο μέλλον. Όπως πριν 100 χρόνια (από την έκδοση του βιβλίου του), μια εποχή χωρίς πολλά επιστημονικά δεδομένα για την προέλευση και εξέλιξη του κόσμου και για την ιστορία της Εγγύς Ανατολής, η βιβλική ανάλυση ήταν κυρίως κυριολεκτική, έτσι και στο μέλλον μπορεί η τρέχουσα μεθοδολογία της ανάλυσης των μύθων να αντικατασταθεί με την ετυμολογία. Πιστεύει ότι οι μύθοι, μολονότι ελκυστικοί και συχνά πιστευτοί, είναι εύκολο να εφευρεθούν για να κρύψουν τα κεντρικά νοήματα της θρησκείας. Ούτε σπουδαίες προσωπικότητες που επηρεάζουν την πορεία μιας θρησκείας αλλάζουν ουσιαστικά τα αρχέτυπά της. Ανταυτού, βασικότερος φορέας του νοήματος είναι οι λέξεις και οι φράσεις, οι οποίες μεταδίδονται από γενιά σε γενιά, από μύθο σε μύθο και από θρησκεία σε θρησκεία και κωδικοποιούν βασικά νοήματα όπως η αναγέννηση, η γονιμοποιός δύναμη του θείου κλπ. Έτσι, το βιβλίο αυτό είναι περισσότερο ένα συγκριτικό γλωσσολογικό και ετυμολογικό πόνημα.

Αφετηρία του συγγραφέα είναι η Καινή Διαθήκη, την οποία θεωρεί ύποπτη. Συχνά οι διηγήσεις των ευαγγελίων διαφέρουν και ενίοτε αντικρούονται, ενώ μπορούν να εντοπιστούν αδικαιολόγητα ελλείμματα στη γνώση για τις γεωγραφικές τοποθεσίες της Ιουδαίας και για σημαντικά ιστορικά γεγονότα της εποχής. Επίσης, πολλές μεταφράσεις από τα αραμαϊκά στα ελληνικά που δίνονται είναι λανθασμένες, όπως Βαρνάβας (γιος της ενθάρρυνσης ή της παρηγοριάς) ή Βοανεργές (γιοι του κεραυνού). Μήπως τελικά οι ιστορίες δε θα πρέπει να εκλαμβάνονται κυριολεκτικά, και οι μεταφράσεις είναι επίτηδες αλλαγμένες;

Με αφετηρία την Καινή Διαθήκη λοιπόν, ο συγγραφέας μας παίρνει σε ένα υπερβολικά πολύπλοκο, δαιδαλώδες και φαινομενικά ατελεύτητο ταξίδι μέσα από διάφορες μυθολογίες και λέξεις. Η μελέτη περιλαμβάνει την εβραϊκή, τη βαβυλωνιακή, τη σουμεριακή και την αρχαία ελληνική θρησκεία, και οριακά την αιγυπτιακή, τη ρωμαϊκή, τη χανανιτική, την ινδική, το ισλάμ και λίγες ακόμα. Ο συγγραφέας πίστευε ότι η σουμεριακή μυθολογία, δημιούργημα του παλαιότερου μεγάλου πολιτισμού της Εγγύς Ανατολής, είναι η απαρχή τόσο των ινδοευρωπαϊκών όσο και των σημιτικών μυθολογιών, ενώ η σουμεριακή γλώσσα συνδέει τις ινδοευρωπαϊκές με τις σημιτικές γλώσσες. Έτσι προσπαθεί να αναγάγει τα εβραϊκά και άλλα σημιτικά και τα αρχαία ελληνικά και άλλα ινδοευρωπαϊκά έτυμα σε σουμεριακές ρίζες, οι οποίες περιγράφουν λεπτομερώς τη θεότητα, τις λατρευτικές πρακτικές, και την κοσμοθέαση αυτής της αρχαίας πρωταρχικής λατρείας της γονιμότητας που προσπαθεί να ανακατασκευάσει.

Η περίληψη της μεθοδολογικής πορείας του συγγραφέα είναι αρκετά δύσκολη, αφού συγκρίνει πολλούς και διαφορετικούς πολιτισμούς από διάφορες εποχές και διάφορα φαινομενικά διαφορετικά ως προς το σκοπό κείμενα μεταξύ τους, συσχετίζει λέξεις και ανάγει ετυμολογίες με περίπλοκο τρόπο. Κάποιες φορές η ανεύρεση της κρυπτογραφημένης αλήθειας είναι εύκολη, όπως απλώς με τη μετάφραση μιας λέξης κλειδιού σε άλλη γλώσσα. Άλλες φορές αυτό απαιτεί αναγωγή τις λέξεις πίσω στο χρόνο, συχνά υποβοηθούμενη από στοιχεία άλλων παλαιότερων κειμένων άλλων θρησκειών ή άλλων πολιτισμών. Συχνά το νόημα κρύβεται πίσω από λογοπαίγνια μιας λέξεις με μία άλλη ομόηχη ή παρόμοιας σημασίας, και η λέξη που ανακαλύπτεται έτσι μπορεί να είναι επίσης κρυπτογραφημένη και λογοπαίγνιο ή μετάφραση άλλης.

Για να καταλάβετε την πορεία του συγγραφέα, θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Στην Καινή Διαθήκη ο Απ΄όστολος Βαρνάβας ήταν ιουδαίος λευίτης που καταγόταν από την Κύπρο. Το αρχικό του όνομα ήταν Ιωσήφ, αλλά αργότερα του δόθηκε το όνομα Βαρνάβας, που στα αραμαϊκά σημαίνει «υιός παρακλήσεως (γιος της παρηγοριάς)», επειδή παρηγορούσε τους φτωχούς. Ναι, αλλά η μετάφραση είναι λανθασμένη. Μπαρ σημαίνει γιος, αλά νάβας δε σημαίνει παρηγοριά. Στην πραγματικότητα το BAR είναι το δέρμα στα σουμεριακά, ενώ το δεύτερο συνθετικό ανάγεται στη σουμερική λέξη ZA-GIN, που σημαίνει ζαφείρι. Τα σύμφωνα της λέξης (ZGN) άλλαξαν μορφή και θέσεις και έγιναν το σημιτικό spr, το οποίο έδωσε το εβραϊκό sappir, το λάπις λάζουλι, και το ελληνικό σάπφειρος, το ζαφείρι. Επίσης από την ίδια ρίζα παρήχθη και το nbs, από το οποίο έχουμε nabJsu, μαλλί βαμμένο κόκκινο, και το αραμαϊκό nabusa, ένα είδος μαλλιαρής κάμπιας που προσβάλλει το δέντρο σορβιά (Sorbus domestica). Το ίδιο μοτίβο συνεχίζεται με τις ελληνικές και λατινικές περιγραφές της καμηλοπάρδαλης, η οποία στα λατινικά αποδίδεται ως (nabus), και περιγράφεται σαν ένα ζώο με κοκκινωπό τρίχωμα με λευκές κηλίδες, δηλαδή ο ίδιος χρωματισμός με τον πίλο του μανιταριού Amanita muscaria. Άρα Βαρνάβας είναι το δέρμα που είναι κόκκινο με άσπρες βούλες, δηλαδή το ιερό μανιτάρι. Το κανονικό του όνομα είναι Ιωσήφ, το οποίο ανάγεται σε δύο συνθετικά, το ιω, συντομογραφημένη μορφή του εβραϊκού ονόματος του Θεού, , και το αρχαίο σουμεριακό SIPA, το οποίο σημαίνει τεντωμένο κέρατο ή πέος. Μπορούμε να βρούμε τη λέξη στη φράση Γιαχβέ Σαβαώθ, κύριος των δυνάμεων, αν και το «σαβαώθ» στην πραγματικότητα ανάγεται στο σουμερικό SIPA-UD, το πέος της καταιγίδας, δηλαδή η πηγή της γονιμοποιού βροχής του Θεού. Ο σουμερικός θεός της καταιγίδας Ισκούρ έχει παρόμια σημασία, δηλαδή πέος της καταιγίδας. Στους σημιτικούς λαούς ήταν γνωστός ως Αντάντ, ισχυρός πατέρας, με παρόμοια σημασία. Στους Φρύγες της Μικράς Ασίας είναι γνωστός σύμφωνα με την ελληνική απόδοση του ονόματός του ως Σαβάζιος, από του σουμερικό SIPA-ZI, δηλαδή πέος σε στύση. Άρα Ιωσήφ σημαίνει το πέος του Θεού, και κατ’επέκτασιν το κοτσάνι ή στύπος του ιερού μανιταριού. Η Κύπρος επίσης συνδέεται με το χαλκό και τη χάλκινη βαφή, γνωστή με το ίδιο όνομα στους Αρχαίους Έλληνες. Σχετίζεται επίσης ετυμολογικά με το εβραϊκό kopher και το αραμαϊκό kuphrJ’, χάλκινος, όπως δηλαδή το χρώμα του μανιταριού. Και τα δύο ανάγονται στο σουμερικό GU-BAR, κορυφή του κεφαλιού ή κεφάλι του πέους. Η Κύπρος συμβόλιζε το γονιμοποιό πέος του Θεού που κατευθυνόταν προς το βουβώνα της γης στην περιοχή της Εγγύς Ανατολής. Επίσης η ίδια εικόνα αντικατοπτριζόταν και στο μανιτάρι, με τον στύπο του να μπαίνει μέσα στον πίλο. Άρα ο Βαρνάβας είναι στην πραγματικότητα το γονιμοποιό πέος του Θεού, το οποίο αντικατοπτρίζεται στο μανιτάρι. Ένα άλλο παράδειγμα είναι το όνομα Βοανεργές, το όνομα που δόθηκε από το Χριστό στους γιους του Ζεβεδαίου Ιάκωβο και Ιωάννη, εξαιτίας της θέρμης της πίστης τους, που στην ΚΔ μας δίνεται ως «γιοι του κεραυνού». Στην πραγματικότητα αυτό σημαίνει, σύμφωνα με την ετυμολογική ανάλυση του συγγραφέα, ο ισχυρός άντρας που κρατάει τον ουρανό, ως αναφορά στο γονιμοποιό πέος και τη μορφή του στύπου του μανιταριού, που στηρίζει τον πίλο του. Είναι παράλληλα και λανθασμένη αραμαϊκή απόδοση της λέξης κεραύνιον, ένα από τα ονόματα που έδιναν οι Αρχαίοι Έλληνες στα μανιτάρια, αφού δεν ήξεραν από πού προέρχονται και νόμιζαν πως γεννιούνται από τους κεραυνούς του Δία, κάτι που συμβαδίζει με τη γενικότερη κοσμολογία του γονιμοποιού πέους της καταιγίδας και της γέννησης του μανιταριού μέσα από την καταιγίδα. Σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, Διόσκουροι δε σημαίνει απλώς νεαροί του Δία, αλά το πέος του Θεού. Ο Κάστορας συμβολίζει αρχικά τη μήτρα, και με την ανάπτυξη του μανιταριού τον πίλο του, ενώ ο Πολυδεύκης το πέος ή το κοτσάνι του μανιταριού. Η λέξη Διόσκουροι σχετίζεται με τον Ιούδα τον Ισκαριώτη, το καμπυλωτό μαχαίρι και με ετυμολογική ανάλυση με τη σουμερική λέξη που σημαίνει κορυφή του πέους ή πίλος του μανιταριού. Το όνομα Πέτρος σχετίζεται με το σημιτικό πίτρα, το μανιτάρι, ενώ η ιδιότητά του να κρατά τα κλειδιά του Παραδείσου, που εκείνη την εποχή τα κλειδιά ήταν πίροι, παραπέμπει στο κοτσάνι του μανιταριού που σαν πίρος στηρίζει την κορυφή του. Δεκάδες παρόμοιες ετυμολογήσεις υπάρχουν στο βιβλίο.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αυτής της επίπονης ετυμολογικής ανάλυσης λοιπόν, όλες οι θρησκείες της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου και των γύρω περιοχών έχουν την απαρχή τους σε μια αρχαία λατρεία της γονιμότητας που υπήρξε πριν 6.000 χρόνια πριν στη Σουμερία και έλκει την καταγωγή της ίσως από παλαιότερα, από τους προϊστορικούς χρόνους. Η θρησκεία αυτή δημιουργήθηκε από τους αγροτικούς πληθυσμούς της Εγγύς Ανατολής, ώστε να εξασφαλίσουν την συνέχιση των βροχών, της γονιμοποίησης του χώματος και της αναπαραγωγής των φυτών, των ζώων και των ανθρώπων. Η θρησκεία ήταν μονοθεϊστική, με έναν αρσενικό θεό που κατοικούσε στον ουρανό. Οι διάφορες ενέργειες του θεού στον κόσμο προσωποποιούνταν ως άγγελοι. Ο θεός αυτός έστελνε το γονιμοποιό του σπέρμα από το θείο πέος του με τη μορφή βροχής ή καταιγίδας, και όσο πιο ισχυρές ήταν οι βροντές στην καταιγίδα, τόσο πιο ισχυρός ήταν ο οργασμός του θεού και τόσο πιο πλούσια η γονιμοποίηση της γης. Οι ήχοι από το θεό είχαν μεγάλη σημασία και βλέπουμε τη μετεξέλιξη αυτού στις σημιτικές θρησκείες, όπου ο λόγος του θεού μπορεί ακόμα και να δημιουργήσει. Η βροχή λοιπόν έπεφτε στη γη, μέσα στην οποία έκαιγε μια γονιμοποιός φωτιά. Μέσα από αυτήν τη φωτιά ενεργοποιούνταν οι σπόροι ώστε να βλαστήσουν, και ξαναξεκινούσε ο κύκλος της ζωής. Η φωτιά της γης επίσης έδινε πολύτιμα ορυκτά. Κατάλοιπα αυτής της πίστης υπάρχουν για παράδειγμα στο όνομα Πλούτωνας, ο οποίος ήταν ο αρχαίος ελληνικός θεός του Άδη, αλλά και ο θεός του πλούτου που δίνει η γη. Ο θεός όμως δεν ήταν πάντα κοντά στους ανθρώπους. Κατά το ζεστό και ξηρό καλοκαίρι της Εγγύς Ανατολής ο θεός εγκατέλειπε προσωρινά τους ανθρώπους, και επέστρεφε ξανά το φθινόπωρο. Για να επιστρέψει γίνονταν τελετές που περιελάμβαναν θρήνους και κραυγές από γυναίκες, καθώς και το αίμα της περιόδου το οποίο είχε ισχυρές δυνάμεις. Το αίμα αυτό συνδεόταν με τη ρητίνη των δέντρων, η οποία γεννούσε το ιερό μανιτάρι, καθώς και το αίμα της παρθενίας, από όπου γεννιόταν ο πρωτότοκος γιος. Το αίμα αυτό έγινε μετέπειτα ακάθαρτο στον ιουδαϊσμό και σε σχετιζόμενες θρησκείες εξαιτίας της ισχυρής του δύναμης. Κάποιες από αυτές τις τελετές επίκλησης της θεότητας με θρήνους επιβίωσαν στη λατρεία του Άδωνη, ενώ η γενικότερη έννοια της εγκατάλειψης και της επιστροφής επιβίωσε στη λατρεία του Διονύσου και μετέπειτα στη νεκρανάσταση του Χριστού. Για τη διασφάλιση της συνεχούς παροχής του θεού στον άνθρωπο, γίνονταν επίσης και τελετές σεξουαλικού χαρακτήρα, με πορνεία κυρίως γυναικών, αλλά και αντρών, όπως και προσφορά σπέρματος. Η γυναίκα θεωρούταν ιδιαίτερα ισχυρή σ’ αυτήν τη λατρεία, αφού μπορούσε να διεγείρει το ανδρικό μόριο από απόσταση, γι’ αυτό αργότερα συνδέθηκε με τη μαγεία. Η ιερή πορνεία στους ναούς της Βαβυλώνας ήταν από τα τελευταία κατάλοιπα αυτής της πρακτικής. Επίσης, ως προσομοίωση της γονιμοποίησης της γης από το θεό, ο ιερέας φορούσε άμφια με φαλλικό συμβολισμό και αλειφόταν με λάδι, το οποίο συμβόλιζε το σπέρμα, και μόνο έτσι εισερχόταν στα άδυτα του ναού, τα οποία συμβόλιζαν τη μήτρα. Βλέπουμε το κατάλοιπο αυτής της λατρείας στο ντύσιμο με τα άμφια και στο χρίσμα του ιερέα πριν την είσοδο στην κιβωτό της διαθήκης ή στο ναό στον πρώιμο ιουδαϊσμό, ειδάλλως η είσοδος χωρίς προετοιμασία θα έφερνε την άμεση θανατική τιμωρία του ιερέα από το Θεό. Μέσα σε αυτό το σύστημα, αμαρτία ήταν ουσιαστικά η σπατάλη του σπέρματος, ή αλλιώς η αστοχία. Αυτή ήταν η πρωταρχική και σοβαρότερη αμαρτία, αφού όπως ο θεός έδινε το σπέρμα του για τη γονιμοποίηση του κόσμου, έτσι και ο άντρας έπρεπε να δίνει το σπέρμα του για τη γονιμοποίηση της γυναίκας. Στην Παλαιά Διαθήκη για παράδειγμα, ο Αυνάν που κατασπαταλά το σπέρμα του θανατώνεται από το Θεό. Η έννοια της δικαιοσύνης σ’ αυτήν τη λατρεία ήταν η έννοια της παγκόσμιας ισορροπίας, ώστε ο θεός να συνεχίζει να παρέχει τη γονιμοποιό του δύναμη στους ανθρώπους. Στην ανθρώπινη κοινωνία η δικαιοσύνη εκφραζόταν με ηθικούς κανόνες και τους πρώτους νόμους που γράφτηκαν στη συνέχεια. Επίσης το κυκλικό σχήμα των πρώτων σουμεριακών κεραμικών πινακίδων που γράφτηκαν τα πρώτα κείμενα δεν είναι τυχαίο, αφού θυμίζει σε σχήμα τον πίλο του ιερού μανιταριού.

Ουσιώδες στοιχείο αυτής της θρησκείας ήταν το ιερό μανιτάρι του είδους |Amanita muscaria, αμανίτης ο μυγοκτόνος, εξαιτίας της ιδιότητάς του να σκοτώνει μύγες. Το μανιτάρι αυτό απαντά στην Ευρασία, στη Βόρεια Αφρική και στη Βόρεια Αμερική (σήμερα μετά από ανθρώπινη εισαγωγή και στην Αυστραλία), και, όπως όλα τα μέλη του γένους του, είναι αυστηρά εκτομυκορριζικό, δηλαδή το μυκήλιό του συνδέεται με τις ρίζες των δέντρων, στις οποίες παρασιτεί, αλλά συγχρόνως προστατεύει το φυτό και του δίνει θρεπτικά συστατικά από το έδαφος, επομένως φυτρώνει μόνο σε δασώδεις περιοχές. Είναι ένα μεγάλο μανιτάρι με λευκή βόλβα ή κολεό, στύπο, και ερυθρό πίλο με άσπρα στίγματα, τα οποία είναι τα κατάλοιπα του καθολικού πέπλου που σχίζεται καθώς ανοίγει. Το μανιτάρι αυτό περιέχει μουσκιμόλη και ιβοτενικό οξύ, δύο ουσίες με επίδραση στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Το μεν ιβοτενικό οξύ επιδρά στους υποδοχείς NMDA, που σχετίζονται με τη διέγερση του νευρικού συστήματος, η δε μουσκιμόλη στους υποδοχής GaBa, που σχετίζονται με την καταστολή του νευρικού συστήματος. Η τελευταία είναι δέκα φορές ισχυρότερη από το ιβοτενικό οξύ και σ’ αυτήν οφείλονται τα περισσότερα ψυχοενεργά αποτελέσματα. Αν και η ουσία φαινομενικά δρα ως ηρεμιστικό, στην πραγματικότητα έχει άτυπη δράση και τα αποτελέσματά του είναι κυρίως παραισθησιογόνα, αν και δε μπορούν να καταταγούν επακριβώς, αφού παρουσιάζει χαρακτηριστικά ψυχεδελικού, παραληρηματογόνου, διεγερτικού και ηρεμιστικού. Σε μεγάλες δόσεις ενδέχεται να γίνει τοξικό. Μία ενδιαφέρουσα ιδιότητα των δραστικών ουσιών του μανιταριού είναι ότι δε μεταβολίζονται εύκολα, και έτσι αποβάλλονται σχεδόν αυτούσιες στα ούρα. Η πόση ούρων ταράνδων που έφαγαν το μανιτάρι ή των σαμάνων που το έτρωγαν γινόταν τελετουργικά στη Σιβηρία. Το μανιτάρι αυτό δε θα πρέπει να συγχέεται με τα μαγικά μανιτάρια του γένους Psilocybe, τα οποία είναι αμιγώς ψυχεδελικά και έχουν χρησιμοποιηθεί κυρίως στην Αμερική, με περιορισμένη χρήση στον Παλαιό Κόσμο.

Οι ακόλουθοι αυτής της αρχαίας λατρείας της γονιμότητας λοιπόν κατανάλωναν αυτό το μανιτάρι ως μέρος τελετών που αποσκοπούσαν στην επικοινωνία με τη θεότητα. Το μανιτάρι αυτό γεννιόταν από τη ρητίνη των δέντρων, σε συνδυασμό με τον πλανήτη Αφροδίτη και τους κεραυνούς του θεού. Ήταν ο υιός του θεού, αλά και συγχρόνως ο ίδιος ο θεός ενσαρκωμένος, Διαρκούσε όμως μόνο για λίγο, και έπειτα εξαφανιζόταν και πάλι. Ολόκληρη η κοσμολογία των ανθρώπων που ακολουθούσαν τη συγκεκριμένη λατρεία αντικατοπτριζόταν σε αυτό το μανιτάρι. Ο κόσμος τους ήταν μία επίπεδη γη, η οποία προήλθε μέσα από το νερό της αρχέγονης μήτρας. Ο ουρανός είναι σαν καπάκι, εξού και το στερέωμα στο βιβλίο της Γένεσης, και πίσω από αυτό υπάρχει νερό, το γονιμοποιό σπέρμα του θεού. Διάφορα βουνά ανάλογα με τον πολιτισμό στηρίζουν τον ουρανό, όπως για παράδειγμα ο Άτλαντας στην ελληνική μυθολογία, το όρος Ερμών στη χανανιτική ή η πόλη της Ιερουσαλήμ στην εβραϊκή. Όταν γεννιέται, το μανιτάρι αυτό είναι λευκό και ωοειδές, επειδή είναι συμπτυγμένο και καλύπτεται από τη μεμβράνη, μυκητολογικά το καθολικό πέπλο. Στο επόμενο στάδιο το πέπλο σπάει, αφήνοντας κάτω τη βόλβα ή κολεό, μια σφαιρική μεμβράνη που περιβάλλει το κοτσάνι, μυκητολογικά τον στύπο, του μανιταριού. Η βόλβα αυτή συμβολίζει την αρχέγονη μήτρα και τα αρχέγονα νερά, μέσα από τα οποία δημιουργήθηκε ο κόσμος. Ο στύπος συμβολίζει το γονιμοποιό πέος του θεού,, καθώς και τα βουνά που στηρίζουν τον ουρανό. Το καπέλο ή η ομπρέλα του μανιταριού, μυκητολογικά πίλος, συμβολίζει τη βάλανο του πέους ή το κάτω μέρος του σώματος μιας υποθετικής γυναίκας σε συνουσία, όταν έχει πλήρως ανοίξει.

Το ιερό μανιτάρι περιγράφηκε με διάφορους όρους, οι οποίοι επιβίωσαν στις μεταγενέστερες θρησκείες. Πολλές λέξεις, τυποποιημένες φράσεις, καθώς και στοιχεία αμφίεσης των ιερέων, λατρευτικά σκεύη, βοτανικά παρασκευάσματα κλπ σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με τη μορφή, την ανάπτυξη, το μέγεθος, το χρώμα, τις συνθήκες εμφάνισης και τις ιδιότητες του ιερού μανιταριού. Επίσης πολλά φαρμακευτικά φυτά, όπως ο ισχυρός παραισθησιογόνος και ναρκωτικός μανδραγόρας, η ναρκωτική υπνοφόρος παπαρούνα, η παιώνια, ο κέδρος, ο φοίνικας και άλλα που αναφέρονται σε πολλές θρησκείες και μαγικά ή ιατρικά κείμενα παραπέμπουν με το σχήμα τους ή τις ιδιότητές τους στο μανιτάρι. Ακόμα και άλλα τα οποία δεν υποψιάζουν από την αρχή παραπέμπουν σε αυτό, όπως το τσαμπί σταφύλι του Διονύσου, το οποίο παραπέμπει με το σχήμα του στο πέος, άρα στο πέος του θεού, άρα και στο μανιτάρι. Επίσης η αμφίεση του αρχιερέα των Εβραίων στο Ναό της Ιερουσαλήμ περιγράφεται με βοτανικούς όρους στην εξιστόρηση του Ιώσηπου, κάτι που δημιουργεί υποψίες. Πολλοί μύθοι με πρωτότοκους, όπως ο Χριστός, ή τελευταίους γιους ή παιδιά γυναικών μεγάλης ηλικίας, όπως ο Ηρακλής και ο Ισαάκ, παραπέμπουν στο αίμα της παρθενίας ή της περιόδου και άρα στις συνθήκες υπό τις οποίες γεννιέται το μανιτάρι. Πολλοί μύθοι με δίδυμους, όπως ο Κάιν και ο Άβελ, ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης ή ο Ησαύ και ο Ιακώβ, συμβολίζουν τα δύο μέρη του μανιταριού που φαίνονται καθώς ο στύπος του ψηλώνει. Η ομοιότητα είναι πιο έκδηλη στο μύθο του Ησαύ και του Ιακώβ, όπου ο κοκκινωπός, σκληρός και τραχύς Ησαύ συμβολίζει τον πίλο του μανιταριού, ενώ ο λευκός και απαλός Ιακώβ συμβολίζει το στύπο του. Πολλοί μύθοι νεκραναστάσεων όπως αυτός του Άδωνη, της Περσεφόνης, κλπ, συμβολίζουν το μανιτάρι. Ίσως επίσης να συμβολίζουν τις εναλλασσόμενες φάσεις νάρκωσης και υπερδραστηριότητας με υπερβατικά στοιχεία που βιώνουν οι χρήστες αυτού του μανιταριού. Στην Αγία Γραφή για παράδειγμα, αυτό φαίνεται έντονα σε δύο σημεία. Στην Παλαιά Διαθήκη, όταν το πλοίο που μεταφέρει τον Ιωνά πέφτει σε θαλασσοταραχή, όλοι οι ναύτες προσπαθούν να τον ξυπνήσουν για να τους σώσει. Επίσης ο Ιωνάς, μόλις σώζεται και καταλήγει στην ακτή, σκιάζεται από ένα ψηλό δέντρο, το οποίο φυτρώνει και μαραίνεται σε μία μέρα, όπως δηλαδή ένα μανιτάρι. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην Καινή Διαθήκη κατά τη θαλασσοταραχή στη θάλασσα της Γαλιλαίας, όπου οι μαθητές ξυπνούν το Χριστό για να τους σώσει. Ο Φοίνικας, το μυθολογικό πουλί που πεθαίνει και ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του, συμβολίζει επίσης το μανιτάρι. Πολλοί μύθοι που έχουν να κάνουν με διαμελισμό συμβολίζουν ουσιαστικά το κόψιμο του μανιταριού. Για παράδειγμα οι μαινάδες λέγεται ότι έτρεχαν μέσα στο δάσος και διαμέλιζαν ελαφάκια και άλλα μικρά ζώα, ενώ ο Χριστός λογχίστηκε πάνω στο σταυρό. Η ίδια η σταύρωση του Χριστού είναι στην πραγματικότητα ο συμβολισμός για το πλήρες άνοιγμα του μανιταριού. Πολλοί μύθοι με φίδια, όπως τα φίδια στην αιγυπτιακή και την ελληνική θρησκεία ή ο όφις του βιβλίου της Γένεσης σχετίζονται με το μανιτάρι, αφού τα φίδια, όπως και τα μανιτάρια, συμβόλιζαν τις χθόνιες δυνάμεις και είχαν σχέση τόσο με το δηλητήριο όσο και με τη θεραπεία. Συχνά εμφανίζονταν και εξαφανίζονταν μέσα από τη γη όπως τα μανιτάρια, και το κεφάλι τους θύμιζε την κορυφή του μανιταριού. Το χρυσόμαλλο δέρας είναι στην πραγματικότητα το ίδιο το ιερό μανιτάρι, το οποίο με ετυμολογική ανάλυση σχετίζεται με το χρυσό, δηλαδή χάλκινο χρώμα, μια και στην αρχαιότητα σπάνια ήταν καθαρός ο χρυσός, τη μαλλιαρή επιφάνεια που σχετίζεται με διάφορα φυτά, τον Ησαύ και τελικά το μανιτάρι, και με τον τράγο, ο οποίος συμβολίζει την αντρική δύναμη, το φαλλό και τα κέρατά του συμβολίζουν το πέος του θεού που γονιμοποιεί. Το νέκταρ και η αμβροσία, οι τροφές που έδιναν αθανασία στους ελληνικούς θεούς, έπειτα από ετυμολογική ανάλυση, σημαίνουν επίσης το ιερό μανιτάρι. Η πόλη των Μυκηνών πήρε το όνομά της από ένα μανιτάρι (μύκητα), το οποίο βρήκε ο Περσέας στην περιπλάνησή του στην Πελοπόννησο, και μόλις το έκοψε από κάτω ανέβλυσε νερό, μύθος που ίσως παραπέμπει στο ιερό μανιτάρι και στις ιδιότητές του. Το βιβλίο δίνει πολλά ακόμα παραδείγματα.

Επίσης σύμφωνα με το βιβλίο, η χρήση του μανιταριού διασώθηκε σε πολλές μεταγενέστερες θρησκείες. Για παράδειγμα τα συμπτώματα της έκστασης των συμμετεχόντων στις διονυσιακές τελετές είναι πολύ έντονα για να οφείλονται απλώς στο αλκοόλ. Οι πιστοί διακατέχονταν από ιερή μανία, κραύγαζαν και συμπεριφέρονταν αλλόφρονα, και έπειτα εξαντλούνταν και έπεφταν σε βαθύ λήθαργο, και αυτές οι καταστάσεις διαύγειας και λήθαργου εναλλάσσονταν. Αυτή η κατάσταση ταιριάζει περισσότερο σε μέθη από το ιερό μανιτάρι. Το ίδιο ίσως να ίσχυε και για τα Ελευσίνια Μυστήρια. Η χρήση του μανιταριού ίσως να διασώθηκε και μέχρι αρκετούς αιώνες αργότερα, όπως για παράδειγμα στην ισλαμική σέκτα των ασασίνων, που δρούσε στην Περσία μεταξύ 9ου και 12ου αιώνα. Τα μέλη της έπαιρναν το λεγόμενο χασίς, είχαν οράματα του Παραδείσου και έπειτα ήταν έτοιμη να αναλάβουν οποιαδήποτε αποστολή. Χασίς χωρίς κάποιο προσδιοριστικό όμως σημαίνει οποιοδήποτε ξηρό βότανο στα αραβικά, και ίσως να ήταν το μανιτάρι, αφού τα αποτελέσματά του ήταν πολύ ισχυρότερα της κάνναβης. Γενικότερα η ισλαμική εικόνα για τον Παράδεισο ίσως να ήταν παραποιημένες αντιγραφές της χρήσης του μανιταριού που γινόταν σε άλλες θρησκείες. Δίνονται μερικά ακόμα παραδείγματα επιβίωσης της χρήσης του μανιταριού.

Επομένως ο χριστιανισμός είναι πολύ παλαιότερος από τον πρώτο αιώνα μ.Χ. Αυτό που αργότερα ονομάστηκε χριστιανισμός είχε τις ρίζες του στη Σουμερία τέσσερις χιλιάδες χρόνια πριν ή και ακόμα παλαιότερα. Σύμφωνα με την ετυμολογική ανάλυση και τους συμβολισμούς που μας δίνουν οι μύθοι, η λατρεία του μανιταριού συνεχίστηκε και στην πρώιμη θρησκεία των Ισραηλιτών, με πολλές νύξεις σε αυτό στη γένεση. Αργότερα ωστόσο η λατρεία του καταπιέστηκε από τους βασιλείς και τους προφήτες, με θανατική ποινή για τους ακολούθους της. Ένας λόγος ίσως να ήταν ότι ήταν επικίνδυνοι και βίαιοι. Μέσα στην ΠΔ υπάρχουν αυστηρές απαγορεύσεις κατά της ειδωλολατρίας, η οποία ήταν στην πραγματικότητα η λατρεία του μανιταριού. Υπό το φως των νέων στοιχείων, η απαγόρευση προσφορά τους σπέρματος των ανθρώπων στο Μολόχ δε σημαίνει την απαγόρευση της ανθρωποθυσίας, αλλά της κυριολεκτικής προσφοράς σπέρματος σύμφωνα με τις πρακτικές της λατρείας της γονιμότητας. Παρόλα αυτά, πολλά οράματα προφητών, όπως η νοερή μεταφορά του προφήτη Ιεζεκιήλ από τη Βαβυλώνα στο Ναό της Ιερουσαλήμ, θυμίζουν ψυχεδελικές καταστάσεις που φέρνει η κατανάλωση του ιερού μανιταριού, άρα ίσως σκοπός τους να μην ήταν η πλήρης εξάλειψη της λατρείας, αλλά η τροποποίησή της. Ό,τι και αν έγινε, η λατρεία καταπιέστηκε και επανεμφανίστηκε στους αιώνες πριν την εμφάνιση του Χριστού. Τότε εμφανίστηκε η σέκτα των Εσσαίων, που σύμφωνα με τον Ιώσηπο ήταν άνθρωποι που ζούσαν σε απομόνωση σε δικές τους κοινότητες, εφάρμοζαν λιτό βίο, απείχαν από τις σαρκικές ηδονές, έβρισκαν ηρεμία κάτω από τους φοίνικες, και ασχολούνταν με την Παρασκευή φαρμάκων. Σ’ αυτήν την περίπτωση, τα «φάρμακα» ίσως να αναφέρονται σε παρασκευάσματα με το ιερό μανιτάρι, ενώ το σχήμα του φοίνικα παραπέμπει στο ιερό μανιτάρι. Παράλληλα αναπτύχθηκε μια ακόμα σέκτα, αυτήν τη φορά πολύ πιο επικίνδυνη και τελικά υπαίτια για την καταστροφή του αρχαίου Ισραήλ, της Ιερουσαλήμ και του Ναού. Ήταν οι λεγόμενοι ζηλωτές, οι οποίοι, εμφορούμενοι από αυταπάτες ανωτερότητας που τους έδινε η χρήση του ιερού μανιταριού, αντιστέκονταν στη ρωμαϊκή εξουσία προβαίνοντας σε τρομοκρατικές ενέργειες. Έκρυβαν μικρά εγχειρίδια κάτω από τα ρούχα τους, και όταν έμπαιναν μέσα σε μεγάλο πλήθος, τα τραβούσαν και μαχαίρωναν κόσμο. Άλλες φορές προσποιούνταν ότι ήταν οι φίλοι κάποιου, ώστε ο στόχος να τους πλησιάσει και να τον σκοτώσουν. Αυτοί οργάνωσαν τις εξεγέρσεις των ιουδαίων κατά της ρωμαϊκής αρχής, η οποίες είχαν ως συνέπεια τα ρωμαϊκά αντίποινα με τη μορφή της καταστροφής της Ιερουσαλήμ και του Ναού το 70 μ.Χ. Η τελευταία μάχη δόθηκε στην Πολιορκία της Μασάντα το 74 μ.Χ., όπου οι εναπομείναντες ζηλωτές, περιορισμένοι στην ακρόπολη, αφού έσφαξαν τα γυναικόπαιδα, άρχισαν να σκοτώνονται μεταξύ τους και οι λίγοι τελευταίοι αυτοκτόνησαν με τα μαχαίρια τους.

Ο χριστιανισμός ήταν απότοκο του εσσαϊσμού, και όχι τόσο αθώος όσο δείχνουν οι γραφές. Η Καινή Διαθήκη είναι ουσιαστικά η προσεκτικά συγκεκαλυμμένη κωδικοποίηση των βασικών αρχών και πρακτικών της μετεξελιγμένης λατρείας της γονιμότητας. Απορία δημιουργεί στο συγγραφέα το γεγονός ότι, παρά τα κηρύγματα υποταγής στην εξουσία που έκανε ο χριστιανισμός, η νέα θρησκεία προκάλεσε ευθύς το φόβο των Ρωμαίων, οι οποίοι προέβαιναν σε διωγμούς χριστιανών. Γιατί μια ειρηνική θρησκεία, η οποία κηρύττει την αγάπη προς το συνάνθρωπο, να γυρνάς το άλλο μάγουλο όταν σε χτυπάνε και να αποδίδεις «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ», να είναι τόσο μισητή; Η απάντηση βρίσκεται στο συμπέρασμα ότι η ΚΔ είναι ο συγκεκαλυμμένος κώδικας αυτής της θρησκείας, με αυτές τις ηθικές παραινέσεις να αποτελούν κατά κύριο λόγο απλώς λογοπαίγνια και συγκαλύψεις της λατρείας του μανιταριού, και όχι πραγματικούς ηθικούς κανόνες. Άλλωστε πολλοί χριστιανικοί ηθικοί κανόνες είναι ανθρωπίνως αδύνατο να εφαρμοστούν, ενώ άλλοι θα ήταν καταστροφικοί για την εποχή τους. Για παράδειγμα ο Χριστός είπε ότι ό,τι έφτιαξε ο Θεός, ο άνθρωπος δε θα πρέπει να το χωρίζει, εννοώντας την απαγόρευση του διαζυγίου. Ναι, όμως αυτό θα ήταν καταστροφικό στη Μέση Ανατολή της εποχής του Χριστού. Σε εκείνη την κοινωνία, ένας άντρας θα έπρεπε να έχει οπωσδήποτε γιους για να τον γηροκομήσουν. Αν η γυναίκα του δεν του έκανε παιδιά, και δεν είχε αρκετούς πόρους για να μπορέσει να συντηρήσει μία ακόμα σύζυγο, έπρεπε να την χωρίσει και να πάρει άλλη. Άρα μάλλον όλες οι ηθικές στάσεις και παραινέσεις της ΚΔ είναι απλώς συμβολισμοί της λατρείας του μανιταριού, ή στην καλύτερη περίπτωση κώδικας συμπεριφοράς μεταξύ των μελών των μικρών κοινοτήτων της λατρείας και μόνο. Σύμφωνα με αυτήν την ερμηνεία, είναι πολύ πιθανό ο πρώιμος χριστιανισμός να ήταν το ίδιο βίαιος με τον ζηλωτισμό, για αυτό και κινητοποίησε άμεσα τις ρωμαϊκές αρχές. Η πραγματική φύση του πρώιμου χριστιανισμού διαφαίνεται περισσότερο σε άλλα τμήματα της Καινής Διαθήκης, όπως στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, που ίσως περιέχει εικόνες από ψυχεδελικά ταξίδια με το ιερό μανιτάρι. Άλλα βιβλία, όπως οι επιστολές του αποστόλου Παύλου, ίσως να προστέθηκαν αργότερα. Βασικότερα κείμενα αυτής της λατρείας ωστόσο ήταν αυτά που αργότερα ονομάστηκαν ευαγγέλια με τα καλά κρυμμένα νοήματά τους, τα οποία αν έπεφταν σε χέρια Ρωμαίων δε θα κινούσαν καμία υποψία.

Παρόλα αυτά σύντομα μέσα στη θρησκεία που αργότερα ονομάστηκε χριστιανισμός συντελέστηκε μία κρίσιμη αλλαγή. Μία αίρεση άρχισε να ερμηνεύει τα κείμενα κυριολεκτικά, και να αγνοεί τους συμβολισμούς τους. Οι συγγραφείς αυτής της αίρεσης, γνωστοί αργότερα ως ευαγγελιστές, μετέγραψαν ατελώς τα κείμενα, προσθέτοντας άθελά τους λάθη στο αρχικό νόημα. Αυτή η αίρεση τελικά συνεργάστηκε με τη ρωμαϊκή εξουσία και τον 4ο αιώνα μ.Χ. ο χριστιανισμός, όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, έγινε η επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Παρόλα αυτά η σύνδεση του μανιταριού με το χριστιανισμό δε χάθηκε εντελώς. Σε μια νωπογραφία του 13ου αι. σε ένα παρεκκλήσει στο αβαείο του Plaincourault στη Γαλλία, απεικονίζονται οι πρωτόπλαστοι με τον απαγορευμένο καρπό ανάμεσά τους, ένα μανιτάρι του είδους Amanita muscaria σε μορφή δέντρου. Ήταν τυχαία η επιλογή του ζωγράφου μέσα από τόσα πολλά δέντρα, με πολλά από αυτά να συμβολίζουν την αμαρτία; Μάλλον όχι. Σύμφωνα με το βιβλίο, η λατρεία του μανιταριού γνώρισε σύντομες περιόδους έξαρσης ανάμεσα σε μακραίωνες περιόδους καταπίεσης για όσο υπήρξε.

Το βιβλίο αυτό έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα πιο παράξενα βιβλία για τη θρησκεία και τη φαρμακολογία που εκδόθηκε ποτέ. Η έκδοση πυροδότησε υστερικές αντιδράσεις στα μμε και δρυμεία κριτική από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Σε ένα άρθρο του βρετανικού περιοδίκού Time με τίτλο «Ο Χριςτός ως μανιτάρι», το βιβλίο περιγράφεται από διάφορους κριτικούς ως το ψυχεδελικό παραλήρημα ενός ιδιόρρυθμού χίπη, μια περίεργη απάτη, ή ο ερωτικός εφιάλτης ενός σημιτικού φιλολόγου. Ο Φίλιπ Τζένκινς γράφει ότι ο Αλέγκρο είναι ένας εκκεντρικός μελετητής που βασίζεται σε κείμενα που δεν υπήρχαν ακριβώς με τη μορφή με την οποία παραπέμπει σ’ αυτά, και αποκαλεί το βιβλίο το πιο γελοίο βιβλίο πάνω στη μελέτη του Ιησού από έναν πιστοποιημένο ακαδημαϊκό. Εξαιτίας των σφοδρών αντιδράσεων, ο εκδότης απολογήθηκε για την έκδοση του βιβλίου και ο Τζον Αλέγκρο αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το πανεπιστήμιο. Αν και αυτό το βιβλίο του κατέστρεψε την ακαδημαϊκή καριέρα, ανέβασε κατακόρυφα τη δημοσιότητά του. Το 1979, ο Αλέγκρο έγραψε ακόμα ένα πιο εμπεριστατωμένο βιβλίο σχετικά με την προέλευση του χριστιανισμού, με τίτλο «Τα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας και ο χριστιανικός μύθος». Το βιβλίο επίσης χαιρετίστηκε από υπέρμαχους των ψυχεδελικών, όπως τον γκουρού των ψυχεδελικών Τέρενς Μακένα, που έδρασε κυρίως στη δεκαετία του ‘90. Ήδη από την αρχή της συγγραφικής του καριέρας, ο Αλέγκρο κατηγορήθηκε ότι ξεσήκωνε διαμάχες παρά προήγαγε τη σοβαρή μελέτη. Ωστόσο ο Αλέγκρο δεν είχε σκοπό να προκαλέσει ακραίες αντιδράσεις με την έκδοση αυτού του βιβλίου ή των υπόλοιπων. Από την αρχή είχε υιοθετήσει μια διαφορετική προσέγγιση στα ιερά κείμενα. Πίστευε ότι μόνο με την κατανόηση των απαρχών της θρησκείας οι άνθρωποι θα μπορέσουν να ελευθερωθούν από τα δεσμά της και θα μπορούν να σκέπτονται και να κρίνουν ελεύθερα και ανεξάρτητα. Ο Αλέγκρο θεωρούσε τη θρησκεία μια προσπάθεια του ανθρώπου να είναι με το μέρος των δυνάμεων που βρίσκονται πάνω από αυτόν, όπως εξηγεί και στην εισαγωγή του βιβλίου. Ο άνθρωπος ήταν αρκετά έξυπνος ώστε να μπορεί να τροποποιεί το περιβάλλον του ώστε να παράγει τροφή, στέγη, κλπ. Συνειδητοποιούσε όμως παράλληλα ότι ήταν ανίκανος να εξουσιάσει υπέρτερες δυνάμεις όπως τον καιρό ή τις φυσικές καταστροφές, και έτσι εφηύρε το παντοδύναμο θεό, με τον οποίο ήταν δυνατό να επικοινωνήσει και να συμμαχήσει για να έχει τουλάχιστον μερικό έλεγχο πάνω σε αυτές τις δυνάμεις.

Τελικά ποια η σχέση του βιβλίου με την πραγματικότητα; Όχι και τόσο μεγάλη, όπως φαίνεται. Η γνώση πάνω στη σουμεριακή γλώσσα αυξήθηκε μετά την έκδοση του βιβλίου, και αποδείχθηκε ότι πολλές ετυμολογήσεις του συγγραφέα είναι λανθασμένες. Πολλές από τις βαθύτερες ετυμολογήσεις του ήταν ήδη προβληματικές και δύσκολο να επαληθευθούν, οπότε σήμερα χάνουν ακόμα περισσότερο την υπόστασή τους. Επίσης η σουμεριακή γλώσσα δεν συνδέει τις ινδοευρωπαϊκές με τις σημιτικές γλώσσες, παρά είναι μια απομονωμένη γλώσσα που δε μπορεί να καταταγεί σε κάποια γνωστή γλωσσική οικογένεια. Ούτε η σουμεριακή μυθολογία συνδέει τις ινδοευρωπαϊκές μυθολογίες με τις σημιτικές. Έχει κοινά στοιχεία με διάφορες μυθολογίες των γύρω περιοχών, και περισσότερο με τη Βαβυλωνιακή, προϊόν πολιτισμού που διαδέχτηκε το σουμεριακό. Έτσι, με τη διάψευση πολλών από τις ετυμολογήσεις, καταρρέουν και πολλά στοιχεία της ανακατασκευασμένης λατρείας της γονιμότητας και του συμβολισμού του μανιταριού. Τελικά, πολλές φορές ο μανδραγόρας στα αρχαία κείμενα σημαίνει απλώς μανδραγόρας, και ο φοίνικας σκέτο φοίνικας. Μερικές φορές ένα πούρο σημαίνει απλώς ένα πούρο, όπως είπε και στην περίφημη φράση του ο Φρόιντ. Δεν υπάρχουν απόκρυφοι συμβολισμοί και κρυμμένα νοήματα παντού. Παρόλα αυτά μη βιαστείτε να απορρίψετε το βιβλίο ως το δημιούργημα ενός μισότρελου συγγραφέα επηρεασμένου από την εποχή των ψυχεδελικών. Μπορεί πολλά στοιχεία της ανακατασκευασμένης του θρησκείας να μην ισχύουν, αυτό όμως δε σημαίνει ότι όλες οι κεντρικές ιδέες του βιβλίου δεν ισχύουν. Μία από τις κεντρικές ιδέες του βιβλίου, η οποία αναγνωρίζετε στις περισσότερες μυθολογικές αναλύσεις σήμερα, αλλά και πριν από την έκδοση του βιβλίου, είναι ότι βασικά αρχέτυπα των μύθων μεταδίδονται από θρησκεία σε θρησκεία, και μολονότι η θρησκεία εξωτερικά μπορεί να αλλάξει, ο μύθος παραμένει βασικά ο ίδιος, αφού εξυπηρετεί περίπου τις ίδιες διαχρονικές ανθρώπινες ανησυχίες, όπως τη γονιμοποίηση του εδάφους, την ανάσταση μετά το θάνατο κλπ. Με την ετυμολογική ανάλυση δεν ξέρω τι έγινε. Δεν ακούμε και πολλά γι’ αυτήν. Μάλλον δεν έγινε η νέα επαναστατική μέθοδος ανάλυσης των ιερών κειμένων, όπως περίμενε ο ευρετής της. Όσον αφορά το κατά πόσο ο συγγραφέας επηρεάστηκε από την περιρρέουσα ψυχεδελική κουλτούρα της δεκαετίας του ’60, η αλήθεια είναι ότι δεν είχε καμία σχέση μ’ αυτήν. Δήλωσε ότι ποτέ δεν είχε καταναλώσει το ιερό μανιτάρι, επειδή το θεωρούσε πολύ ισχυρό. Η ιδέα ότι το μανιτάρι Amanita muscaria βρίσκεται πίσω από πολλές θρησκείες ήδη είχε αρχίσει να κυκλοφορεί. Η ιδέα ότι ίσως το ιερό μανιτάρι να συνδέεται με το χριστιανισμό διατυπώθηκε για πρώτη φορά στην Μυκητολογική Εταιρεία της Γαλλίας (Societe Mycologique de France) το 1910. Ο εθνοβοτανολόγος Ρόμπερτ Γκόρντον Γουόσον το 1968 στο βιβλίο του «Σόμα, το Θείο Μανιτάρι της Αθανασίας» υποστήριξε ότι το μανιτάρι αυτό χρησιμοποιούταν πριν από 4.000 χρόνια από τους λαούς που ονομάζονταν Άριοι, και πως αυτό ήταν το στοιχείο που προκαλούσε την έκσταση που περιγράφεται στην ινδική Ριγκβέντα. Το σόμα στα σανσκριτικά ή χαόμα στα αβεστικά (αρχαία περσικά) περιγράφεται ως φυτό με χαρακτηριστικά που προσιδιάζουν σε μανιτάρι, και η συγκεκριμένη υπόθεση της ταυτότητάς του θεωρείται δόκιμη έως σήμερα, αν και υπάρχουν και άλλα ψυχοτρόπα φυτά που του διεκδικούν τη θέση. Το μανιτάρι αυτό φαίνεται να χρησιμοποιούταν από διάφορους ινδοευρωπαϊκούς λαούς σε μυστηριακές τελετές. Στην Αρχαία Ελλάδα, το μανιτάρι ίσως να χρησιμοποιούταν στη διονυσιακή λατρεία, όπως πειστικά αναφέρει και ο συγγραφέας. Ίσως επίσης να χρησιμοποιήθηκε και στα ελευσίνια μυστήρια, αν και εδώ πιο πιθανό είναι το είδος Claviceps purpurea, όπως προτείνει και ο Γουόσον στο βιβλίο του «Ο Δρόμος για την Ελευσίνα». Το μανιτάρι ίσως επίσης να χρησιμοποιήθηκε σε παγανιστικές κελτικές, γερμανικές, βαλτικές και σλαβικές θρησκείες. Οι μπερσέρκοι των Βίκινγκς ίσως να κατανάλωναν αυτό το μανιτάρι πριν τη μάχη, για να έχουν υπεράνθρωπη δύναμη. Τεκμηριωμένα γνωρίζουμε ότι είχε ευρεία χρήση στους σαμάνους της Σιβηρίας μέχρι και τον 17ο αιώνα. Ίσως πολλά έθιμα σχετικά με τον αϊ-Βασίλη, όπως το έλκηθρο με τους ταράνδους, ζώο που έτρωγε τέτοια μανιτάρια και αποκτούσε ψυχοενεργά ούρα, ή το ότι κατεβαίνει στις καμινάδες, από το έθιμο με τους σαμάνους που κατέβαιναν από τις καμινάδες και άφηναν ιερά μανιτάρια στα σπίτια, να προέρχονται από εκεί. Επίσης το κόκκινο και άσπρο χρώμα της στολής του αϊ-Βασίλη ίσως να προέρχεται από εκεί. Ίσως η συχνή εμφάνιση του ίδιου του μανιταριού σε Χριστουγεννιάτικες εικόνες και παραμύθια να μην είναι κάτι τυχαίο τελικά. Το μανιτάρι χρησιμοποιήθηκε περιορισμένα και από Ινδιάνους της Βόρειας Αμερικής, αν και η χρήση του εκεί δε σχετίζεται με τις ευρασιατικές μυθολογίες. Οι ιδιότητές του παρέμειναν γνωστές στον ελληνικό λαό μέχρι και σήμερα, για αυτό στην Ελλάδα είναι γνωστό με τα ονόματα τρελομανίταρο ή ζουρλομανίταρο,, ενώ χρησιμοποιούταν σπάνια και στη λαϊκή ελληνική ιατρική, για παράδειγμα στην Ανατολική Θράκη χορηγούταν κατά του πυρετού, των παροξυσμών και της καχεξίας. Οι ιδιότητές του επίσης φαίνεται πως δεν ξεχάστηκαν και στη Δυτική Ευρώπη. Η «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» του Λιούις Κάρολ ίσως να βασίζεται σε εμπειρίες από τον ψυχοενεργό αμανίτη, αφού είναι γεμάτη με αλλαγές στην αντίληψη που θυμίζουν επίδραση παραισθησιογόνων, ενώ συγκεκριμένα μανιτάρια στην ιστορία έχουν μαγικές ιδιότητες. Χρησιμοποιείται πουθενά παραδοσιακά ακόμα; Σύμφωνα με κάποιες σχεδόν απόκρυφες, λιγομίλητες αναφορές, το μανιτάρι συνεχίζει να χρησιμοποιείται ως πρόσθετο σε οινοπνευματώδη ποτά στην Ανατολική Ευρώπη και στη Ρωσία ακόμα και σήμερα. Στον υπόλοιπο κόσμο, το μανιτάρι χρησιμοποιείται σήμερα σπάνια ως ψυχεδελικό από ψυχοναύτες ή ως «κάτι που σε φτιάχνει» από μαστούρηδες, με αρνητικά αποτελέσματα στη συγκεκριμένη περίπτωση. Μπορεί επίσης να καταναλωθεί ως εδώδιμο, αφού οι ουσίες του είναι υδατοδιαλυτές, και έτσι αν πεταχτεί το πρώτο νερό στο βράσιμο οι περισσότερες φεύγουν, αν και δεν έχει καλή γεύση, γι’ αυτό δεν το προτιμούν πολύ.

Όσον αφορά τις σημιτικές θρησκείες και στη συνέχεια το χριστιανισμό, δεν υπάρχουν πολλές αποδείξεις για τη χρήση του ιερού μανιταριού. Αν και πολλά εδάφια θα μπορούσαν να εξηγηθούν με βάση το ιερό μανιτάρι, όπως και κάθε τι διφορούμενο, έχουν και εναλλακτικές, συχνά πιο πιθανές εξηγήσεις. Η μεγάλη υποτιθέμενη απόδειξη της σχέσης του ιερού μανιταριού με το χριστιανισμό που μας δίνει η νωπογραφία στο αβαείο στη Γαλλία στην πραγματικότητα δε διαφέρει πολύ από παρόμοιου σχήματος μανιταρόδεντρα (γερμ. Pilzbaum) σε άλλες τοιχογραφίες της ίδιας εποχής, σχηματοποιημένα δηλαδή δέντρα που μοιάζουν με μανιτάρια. Δεν υπάρχουν ιδιαίτερα στοιχεία που να δείχνουν ότι οι πρώτες χριστιανικές κοινότητες ήταν ιδιαίτερα βίαιες και αντιδραστικές προς το κράτος, πόσο μάλλον ότι είχαν ψευδαισθήσεις υπεροχής λόγω της δύναμης που τους έδινε το μανιτάρι, όπως υποθέτει ο συγγραφέας. Ακόμα και οι τεράστιας έκτασης διωγμί χριστιανών που έγιναν από τους Ρωμαίους, όπως μας λένε οι δακρύβρεχτες χριστιανικές ιστορίες που μάλλον λαμβάνονταν κυριολεκτικά στην εποχή του συγγραφέα, είναι αμφισβητούμενα γεγονότα. Είχε τελικά σχέση ο χριστιανισμός με το ιερό μανιτάρι; Ποτέ δε θα μπορούμε να ξέρουμε με πλήρη βεβαιότητα, εκτός και αν ρωτήσουμε τους πρωτοχριστιανούς.

Το βιβλίο ωστόσο δε σταμάτησε να λαμβάνει υποστήριξη. Το 2009, το βιβλίο ξανατυπώθηκε σε μια τεσσαρακοστή επετειακή έκδοση από τον καθηγητή Καρλ Α. Π. Ρακ του Πανεπιστημίου της Βοστόνης, με παράρτημα παραπομπών 30 σελίδων. Γενικά ωστόσο το σύγγραμμα αυτό δεν απολαμβάνει μεγάλης υποστήριξης πέρα από εθνομυκητολογικούς κύκλους.

Άσχετα με το αν η υπόθεση του μανιταριού είναι αληθινή ή όχι, το βιβλίο «Το Ιερό Μανιτάρι και ο Σταυρός» είναι ένα σημαντικό έργο πάνω στους μύθους της Εγγύς Ανατολής, συμπεριλαμβανομένου του χριστιανισμού, και είναι απαραίτητο για τη βιβλιοθήκη του κάθε μυθικιστή.

Μπορείτε να επισκεφθείτε τη σελίδα που αναδεικνύει το έργο του Τζον Αλέγκρο εδώ. Επίσης το βιβλίο του μπορεί να βρεθεί σε πολλά ελληνικά βιβλιοπωλεία. Το βιβλίο αριθμεί 300 σελίδες.

Υπάρχει ακόμα και μια συνέντευξη του συγγραφέα στα αγγλικά σε μια ολλανδική σατιρική εκπομπή, την οποία μπορείτε να παρακολουθήσετε στο Youtube. Αν και το ξεκίνησαν για πλάκα, ο Αλέγκρο παραθέτει αυτούσια την άποψή του.

Οι υποθέσεις του Αλέγκρο, καθώς και άλλων εθνομυκητολόγων που ασχολήθηκαν με τη σύνδεση του ιερού μανιταριού με τις θρησκείες, έχουν παρθεί στα σοβαρά από μικρή μερίδα ανθρώπων. Υπάρχει πραγματική θρησκεία που βασίζεται στην ιδέα ότι το μανιτάρι Amanita muscaria βρίσκεται πίσω από τις περισσότερες θρησκείες, η οποία αντλεί επιχειρήματα από το συγκεκριμένο βιβλίο, καθώς και από άλλα που πραγματεύονται το ρόλο του ιερού μανιταριού στην προέλευση των θρησκειών. Η Κοινότητα της Αμβροσίας (Ambrosia Society) θεωρεί ότι απευθύνεται σε αδελφούς και αδελφές που έχουν χάσει το αρχαίο μυστικό, που ταυτίζεται με το Άγιο Δισκοπότηρο. Τα μέλη της θρησκευτικής κοινότητας πιστεύουν ότι το μανιτάρι Amanita muscaria είναι ο καρπός του Δέντρου της Ζωής στη Γένεση της Βίβλου, το αρχικό θρησκευτικό μυστήριο των πιο αρχαίων Ινδοευρωπαϊκών λαών, το αθάνατο Σόμα των Βεδών, το θείο χαόμα του Ζωροάστρη, το θρυλικό νέκτρα και η αμβροσία της ελληνικής μυθολογίας, τα οποία παρασκευάζονταν από τα χρυσά μήλα της αθανασίας. Το μανιτάρι επίσης προσωποποιούνταν στους αιγυπτιακούς θεούς Όσιρι και Ώρο, στον περσικό θεό Μίθρα, στον ελληνικό θεό Διόνυσο, στο σκανδιναβικό θεό Οντίν με το ποιητικό μέθυ της έμπνευσής του. Επίσης υποστηρίζουν ότι το Amanita muscaria είναι η αρχική θεία ευχαριστία, της οποίας η γήινη ανάσταση έπειτα από τρεις μέρες είναι η πηγή του «Ζωντανού Ψωμιού» που πολλαπλασιάζεται, του «Ιερού Κρασιού» και του «Άγιου Δισκοπότηρου». Είναι επίσης ο φτερωτός Ερμής των μεσαιωνικών ερμητικών σχολών, η ποθητή φιλοσοφική λίθος της αλχημείας. Πιστεύουν ότι το μυστικό του μανιταριού είναι η δύναμή του να ανασταίνει και ότι η εκτεταμένη του χρήση βρίσκεται επίσης στα ταρό, στον αποκρυφισμό, στο χριστιανικό μυστικισμό, στη λαϊκή παράδοση και στα παραμύθια. Τα μέλη της κοινότητας καλλιεργούν και πίνουν τη λεγόμενη «αμβροσία» σε ξύλινα δισκοπότηρα με μούστο, η οποία αποτελείται από διάφορα είδη μυκήτων, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με το μανιτάρι Amanita muscaria. Ο ιδρητής της οργάνωσης, Ντόναλτ Ε. Τιτερ, πέθανε πρόσφατα, το 2012. Περισσότερα για την κοινότητα μπορείτε να διαβάσετε στην επίσημη ιστοσελίδα της εδώ.
Η κοινότητα έχει βγάλει ένα βίντεο, το οποίο έχει δημοσιεύσει στο Youtube, στο οποίο υποτίθεται αποδεικνύεται η ικανότητα του μανιταριού Amanita muscaria να ανασταίνει, αφού μπορεί να αναστήσει τον εαυτό του. Ένα ξερό μανιτάρι επανενυδατώνεται, φουσκώνει και παίρνει τη μορφή του φρέσκου μανιταριού. Το ίδιο όμως θα μπορούσε να γίνει και με μια απλή σταφίδα. Μπορώ να φτιάξω θρησκεία που να τονίζει τη μυστικιστική σημασία της σταφίδας;

Επίσης έχει ανεβάσει βίντεο που περιγράφει τη διαδικασία παρασκευής της αμβροσίας.

Καλά Μανιταρούγεννα σε όλους. Ελπίζω ο Μανιταροβασίλης να σας έχει φέρει αυτό που επιθυμείτε.