Ο φίλος Ηλίας Αργυρόπουλος από το Facebook, με αφορμή τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε ως τυφλοί στις δημόσιες υπηρεσίες, με ανεπαρκώς εφαρμοσμένη ηλεκτρονική διακυβέρνηση, υπαλήλλους που επειδή δεν μπορούν ή δε θέλουν να εξυπηρετήσουν σωστά επικαλούνται ασαφώς το νόμο, και άλλα τέτοια άσχημα γεγονότα, μας παραθέτει ένα σοφό ρωσικό διήγημα που γράφτηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, το οποίο περιγράφει γλαφηρά αυτήν την άσχημη, αλλά δυστυχώς διαχρονική σε χώρες που πρόκειται να παραμείνουν ες αεί καθυστερημένες, κατάσταση. Με άδειά του το αναδημοσιεύω λοιπόν εδώ στο Ιστολόγιο.

Η απάτη της «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης»!
Τα συστήματα που εξυπηρετούν τον πολίτη από το σπίτι με ένα «κλικ» είναι ένα παραμύθι για τους κουτόφραγκους!
Κάνοντας αίτηση για οτιδήποτε με ηλεκτρονική μορφή ο Έλληνας πολίτης πρέπει να είναι έτοιμος να προσκομίσει πολλά χαρτιά. Φταίνε τα προγράμματα; Μα φυσικά όχι, οι έλληνες προγραμματιστές δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους Ευρωπαίους ή αμερικανούς συναδέλφους τους. Που είναι τότε το πρόβλημα; Μα όπως πάντα στον δημόσιο υπάλληλο, για να διοριστεί ακόμα και σήμερα δεν του ζητάνε πραγματική γνώση η/υ αλλά απλά να φέρει ένα χαρτί που να το γράφει. Γιατί; Μα επειδή εκείνοι που τον προσλαμβάνουν δεν έχουν ιδέα τι είναι αυτό το μηχάνημα του διαβόλου!
Σε διάφορες υπηρεσίες για τον ίδιο λόγο σας ζητάνε διαφορετικά χαρτιά, γιατί; Μα επειδή ο κάθε άσχετος φαντάζεται χρήσιμο κάτι και ο άλλος άσχετος κάτι άλλο!
Όλοι δε μαζί οι άσχετοι ζητούν χαρτιά!
Δεν υπάρχει διασύνδεση των υπηρεσιών ώστε τα έγγραφα να πηγαίνουν αυτόματα όταν ζητιούνται από τη μια ή την άλλη υπηρεσία; Φυσικά! Γιατί τότε δεν πηγαίνουν; Γιατί κανείς δεν ξέρει, από τους υπάλληλους, να χειρίζεται η/υ. πως κυβερνιέται η χώρα στον 21-ο αιώνα; Με χαρτιά που κυκλοφορούν σε ντοσιέ, τσάντες, φορτηγά και βαγόνια!
Τι σημαίνει για την Ελλάδα η ευαισθητοποίηση στο θέμα εξυπηρέτησης αναπήρων και ηλικιωμένων;
Ότι σήμαινε πάντα. Ο υπάλληλος που έχει απέναντι του ανάπηρο ή ηλικιωμένο αισθάνεται πανευτυχής γιατί δεν το έπαθε εκείνος και επειδή τώρα θα του δείξει αυτουνου!
Η τελευταία μόδα είναι να λέει με σιγανή αδιάφορη φωνή:
– Έτσι λέει ο νόμος. Ο νόμος βασικά δεν μιλάει αλλά καθορίζει, συνήθως λογικά πράγματα. Όμως υπάρχουν και νόμοι παλαιοί, παμπάλαιοι οι οποίοι δεν ανταποκρίνονται ούτε στις απαιτήσεις των καιρών ούτε στην εξέλιξη της τεχνολογίας.
– Την ώρα που στις χώρες της ΕΕ και τις ΗΠΑ, ο ανάπηρος, αυτό ισχύει και για τους ασθενείς, δεν επιβαρύνεται με ώρες αναμονής για να παραλάβει κάποιο έγγραφο, αν δε είναι απαραίτητο να εξεταστεί από γιατρό ή να περάσει κάποια διαδικασία που απαιτεί την παρουσία του. Ορίζεται ώρα ώστε ο ανάπηρος-ασθενής να ταλαιπωρηθεί λιγότερο! Στη χώρα μας που ντρέπεται να είναι ορθόδοξα χριστιανική, όμως δεν έχει αντικαταστήσει με άλλες αρχές το κενό της αλληλεγγύης, οι έχοντες ανάγκη πρέπει να το ζήσουν και να το καταλάβουν ότι η κοινωνία τους ανέχεται και τους φέρεται καλά γιατί έχει «μεγαλοψυχία»!
– Οι αναμονές σε νοσοκομεία και κοινωνικά ιδρύματα-υπηρεσίες μετριέται σε ώρες, φτάνουν και ξεπερνούν εύκολα το οκτάωρο ανά περίπτωση. Δεν ξέρω που μέσα σ’ αυτόν τον πρωτογονισμό λαμβάνει χώρα η μηχανογράφηση, «ηλεκτρονική εξυπηρέτηση»!
– Πρόσφατα μετέφρασα ένα διήγημα Ρώσου συγγραφέα το οποίο γράφτηκε πριν ένα αιώνα περίπου, αυτό ταιριάζει γάντι στη δική μας και αρκετά στην Ρωσική πραγματικότητα, αν και οφείλω να πω ότι οι Ρώσοι τουλάχιστον καταβάλουν φιλότιμες προσπάθειες να ξεκολλήσουν από το «μοντέλο»!
Αφιερωμένο εξαιρετικά στους:
Αλέξη Τσίπρα, πρωθυπουργό
Παναγιώτη Κουρουμπλή, υπουργό
Χαράλαμπο Μαργαρίτη, διευθυντή εφορίας στην Καλλιθέα!
Ένα διήγημα του γνωστού Ρώσου συγγραφέα της δεκαετίας του 1920, που θα μπορούσε να είχε γραφτεί και σήμερα!
Αρκάντι Αβέρτσενκο
Για τους, «καλούς» στην ουσία ανθρώπους
Μετάφραση από τα ρωσικά
Ηλίας Αργυρόπουλος
“Οι τυφλοί”
Αφιερώνεται στην:
Αλεξάνδρα Γιακοβλεβνα Σαντόβσκαϋα
Ο Βασιλικός κήπος, αυτή την ώρα ήταν ανοιχτός. Ο νέος συγγραφέας Α.Ε. χωρίς προβλήματα εισήλθε! Αφού περπάτησε κάποια ώρα στα πασπαλισμένα με άμμο δρομάκια, κάθισε σε παγκάκι, στο οποίο κάθονταν ένας ηλικιωμένος κύριος με καλοσυνάτο πρόσωπο. Ο ηλικιωμένος προσηνής κύριος γύρισε προς τον Α.Ε. και μετά από δισταγμό ρώτησε:
ποιός είστε;
– – είμαι ο Α.Ε. συγγραφέας.
– – καλό επάγγελμα, είπε ο ηλικιωμένος χαμογελώντας, ενδιαφέρον και τιμητικό!
– – εσείς ποιος είστε. Ρώτησε ο καλόψυχος Α.Ε.
– – εγώ; Είμαι ο βασιλιάς.
– – αυτής της χώρας;
– – μα, βέβαια, ποιάς άλλης;
– Με τη σειρά του ο Α.Ε. είπε, όχι λιγότερο καλόψυχα:
– – επίσης καλό επάγγελμα, ενδιαφέρον και τιμητικό!
– Μην το λέτε. Αναστενάζοντας είπε ο βασιλιάς. Είναι βέβαια τιμητικό αλλά δεν έχει ενδιαφέρον κανένα! Πρέπει να σας πω, νεαρέ μου κύριε, η βασιλεία δεν είναι εκείνο το μέλι που μερικοί νομίζουν!
– Ο Α.Ε. τίναξε τα χέρια του αναφωνώντας:
– Αυτό είναι παράξενο, δεν έχω συναντήσει ούτε έναν άνθρωπο που να είναι ευχαριστημένος με την μοίρα του.
– – εσείς είστε ευχαριστημένος, με ειρωνεία κλείνοντας τα μάτια, είπε ο βασιλιάς.
– – όχι πάντα, μερικές φορές κάποιοι κριτικοί θα σου σούρουν τόσα… που σου έρχεται να κλαις!
– – βλέπετε; Για σας υπάρχουν καμιά δεκαριά κριτικοί, οι δικοί μου κριτικοί είναι εκατομμύρια!
– – στη θέση σας δεν θα φοβόμουν καμιά κριτική.
– Αντέτεινε προβληματισμένος ο Α.Ε. και κουνώντας το κεφάλι του συμπλήρωσε με ύφος πολύπειρου, που πολλά είδαν τα μάτια του βασιλιά:
– – το θέμα είναι, νομίζω να φτιάχνεις καλούς νόμους!
– Ο βασιλιάς κούνησε το χέρι…
– – δεν βγαίνει τίποτα, δεν έχει νόημα!
– – το δοκιμάσατε;
– – το δοκίμασα!
– – εγώ στη θέση σας…
– – ΕΕΕ! Στη θέση μου;!
– Νευρικά αναφώνησε ο γέρο βασιλιάς. –
– – ήξερα πολλούς βασιλιάδες που ήταν σχετικά καλοί συγγραφείς… όμως δεν ξέρω κανένα συγγραφέα που να ήταν έστω τρίτης κατηγορίας βασιλιάς! Στη θέση μου… αν σας έβαζα στη θέση μου… ήθελα να έβλεπα τη θα κάνατε;
– – που; Θα με βάζατε;
– Ρώτησε, ο προσεκτικός Α.Ε.
– – στη δική μου θέση.
– Α! στη δική σας θέση; Μήπως αυτό είναι δυνατό;
– – μα, γιατί, έστω για να μας ζηλεύουν λιγότερο εμάς τους βασιλιάδες. Για να μας επικρίνουν λιγότερο και σωστότερα!
Ο Α.Ε. είπε σεμνά:
– Τότε, να δοκιμάσω… μόνο πρέπει να σας προειδοποιήσω, αυτό μου συμβαίνει για πρώτη φορά! Ίσως από απειρία σας φανώ κάπως αστείος… μη με κρίνετε αυστηρά!
– – δεν πειράζει!
– Καλοσυνάτα χαμογέλασε ο βασιλιάς.
– – Δεν νομίζω στη διάρκεια μιας βδομάδας θα κάνετε ιδιαίτερα μεγάλα λάθη!
– – θέλετε;
– – θα το δοκιμάσω! Εξάλλου στο μυαλό μου έχω ένα έτοιμο νόμο. Σήμερα θα μπορούσαμε να τον δημοσιεύσουμε.
– – με τη θέληση του Θεού, κούνησε ο βασιλιάς το κεφάλι του! Πάμε στο παλάτι! Για μένα αυτό θα είναι μιας βδομάδας ξεκούραση.
– Τι νόμος είναι αυτός; Αν δεν είναι μυστικό…
– – σήμερα βαδίζοντας στον δρόμο, είδα έναν τυφλό γέρο, προχωρούσε ψαχουλεύοντας με τα χέρια του και ένα ραβί τα σπίτια, κινδυνεύοντας κάθε στιγμή να βρεθεί κάτω από τις ρόδες τον αμαξών. Κανένας δεν νοιάζονταν γι’ αυτό! Θα ήθελα να εκδώσω νόμο, σύμφωνα με τον οποίο η αστυνομία θα βοηθάει τους τυφλούς. Ο αστυνομικός που βλέπει έναν τυφλό να περπατά υποχρεώνεται να τον πάρει από τα χέρια και ευγενικά να τον συνοδεύσει μέχρι το σπίτι. Προφυλάσσοντας τον από τις άμαξες, τα χαντάκια και τις λακκούβες. Σας αρέσει ο νόμος μου;
– – είστε πολύ ευγενικό παλληκάρι!
– Κουρασμένα χαμογέλασε ο βασιλιάς.
– – ας σας βοηθήσει ο Θεός! Εγώ θα πάω να κοιμηθώ!
– Φεύγοντας συμπλήρωσε διφορούμενα:
– – καημένοι τυφλοί…!
– Τρεις μέρες τώρα βασίλευε ο σεμνός συγγραφέας Α.Ε. χάρη της δικαιοσύνης πρέπει να παραδεχτούμε , δεν χρησιμοποιούσε την εξουσία του προς ίδιον όφελος! Κάθε άλλος άνθρωπος θα φυλάκιζε τους κριτικούς και τους άλλους συγγραφείς! Υποχρεώνοντας τον πληθυσμό να αγοράζει μόνο τα δικά του βιβλία, όχι λιγότερο από ένα βιβλίο κατ’ άτομο, αντί το πρωινό κουλούρι! Ο Α.Ε. νίκησε τον πειρασμό να εκδώσει έναν τέτοιο νόμο. Η «επίσημη» πρώτη της βασιλείας του, όπως το είχε υποσχεθεί, ήταν ο νόμος για την συνοδεία των τυφλών από τους αστυνομικούς, και την προστασία τους από της εξωγενείς δυνάμεις: άμαξες, άλογα, χαντάκια κτλ.
– Μια φορά, αυτό έγινε την τέταρτη μέρα, το πρωί ο Α.Ε. στέκονταν στο βασιλικό του γραφείο κοντά στο παράθυρο και αφηρημένος κοίταζε τον δρόμο. Ξαφνικά, την προσοχή του τράβηξε ένα παράξενο φαινόμενο:
– Δύο αστυνομικοί έσερναν από τον γιακά έναν περαστικό, ενώ ένας τρίτος κλοτσώντας τον έσπρωχνε από πίσω! Με την γρηγοράδα των νιάτων του ο Α.Ε. βγαίνοντας από το γραφείο, έτρεξε κάτω, κατρακυλώντας τη σκάλα. Σε ένα λεπτό βρέθηκε στο δρόμο.
– – που τον σέρνετε; Γιατί τον δέρνετε; Τι έκανε αυτός ο άνθρωπος; Πόσους ανθρώπους δολοφόνησε;
– – δεν έκανε τίποτα!
– Του απάντησε ο αστυνομικός.
– -με ποια αιτία και που τον σέρνετε;
– – μα αυτός μεγαλειότατε είναι τυφλός! Σύμφωνα με τον νόμο τον πηγαίνουμε στο τμήμα!
– – σύμφωνα με τον νόμο;… μα υπάρχει τέτοιος νόμος;!
– – μα πως; Τρεις μέρες πριν δημοσιευμένος… τέθηκε σε ισχύ!
– Ο Α.Ε. ταραγμένος, έπιασε το κεφάλι του και τσίριξε:
– – ο δικός μου νόμος;
– Πίσω κάποιος ευπρεπής περαστικός μουρμούρισε κάτι βλαστήμιες και είπε:
– – δες κάτι νόμοι που εκδίδονται τελευταίως! Ήθελα να ήξερα τι σκέπτονται και τι θέλουν;
– – ναι!
– Τον υποστήριξε άλλη φωνή:
– – έξυπνος νόμος, κάθε παρατηρούμενος έξω τυφλός, αρπάζεται από τον γιακά και σέρνεται στο αστυνομικό τμήμα, εισπράττοντας καθοδόν κλοτσιές και μπουνιές! Πολύ έξυπνο, εξαιρετικά καλοπροαίρετο! Εκπληκτική πρόνοια!
– Σαν τυφώνας εισήλθε ο Α.Ε στο βασιλικό του γραφείο και φώναξε:
– – τον υπουργό αμέσως εδώ, βρείτε τον και καλέστε τον εδώ! Ο ίδιος θα ξεδιαλύνω την υπόθεση!
– Μετά την ανάκριση ο «νόμος για την προστασία» τον τυφλών ερμηνεύτηκε τα πράγματα είχαν ως εξής:
– Την πρώτη μέρα της βασιλείας του ο Α.Ε. φώναξε τον υπουργό και του είπε:
– – πρέπει να εκδοθεί νόμος για την προστασία των περαστικών τυφλών από τους αστυνομικούς. Για την συνοδεία τους ως το σπίτι, από την προφύλαξη τους από τις εξωγενείς δυνάμεις όπως:
– Άμαξες, άλογα, χαντάκια κτλ.
– Ο υπουργός έκανε υπόκλιση και βγήκε.
– Αμέσως κάλεσε τον δήμαρχο και του είπε:
– – ανακοινώστε άμεσα τον νόμο για την απαγόρευση της κυκλοφορίας τυφλών, χωρίς συνοδούς, στην πόλη. Αν δεν υπάρχουν συνοδοί, να αντικαθιστώνται με αστυνομικούς, καθήκον των τελευταίων είναι η μεταφορά στον χώρο προορισμού!
– Βγαίνοντας από το υπουργό ο δήμαρχος, κάλεσε τον αρχηγό της αστυνομίας και διέταξε:
– – εκεί έξω οι τυφλοί, λένε ότι κυκλοφορούν, χωρίς συνοδεία. Αυτό να μην επιτρέπεται! Οι αστυνομικοί σας να τους πιάνουν από το χέρι και να τους συνοδεύουν εκεί που πρέπει!
– – υπακούω!
– Ο αρχηγός της αστυνομίας συγκάλεσε την ίδια μέρα, τους διοικητές των τμημάτων και τους είπε:
– – προσέξτε κύριοι, μας ενημέρωσαν ότι σύμφωνα με τον καινούργιο νόμο κάθε τυφλός που παρατηρείται να περιφέρεται στο δρόμο χωρίς συνοδό, παραλαμβάνεται από την αστυνομία και διακομίζεται εκεί που πρέπει! Καταλάβατε;!
– – Μάλιστα αρχηγέ!
Οι διοικητές των τμημάτων μοιράστηκαν στα τμήματα τους και συγκάλεσαν συσκέψεις των κατώτερων αξιωματικών!
– Εξηγήστε στους αστυνομικούς τον νέο νόμο, κάθε τυφλός που περιφέρεται στον δρόμο χωρίς σκοπό, εμποδίζοντας τις άμαξες και τους πεζούς, να αρπάζεται και να σέρνεται όπου πρέπει!
– – τι σημαίνει όπου πρέπει;
– Ρωτούσαν αργότερα οι κατώτερη αξιωματικοί ο ένας τον άλλο. Προφανώς στο τμήμα για εκτοπισμό που αλλού;
– Μάλλον έτσι…
– – παλληκάρια!
– Έλεγαν οι αξιωματικοί περιφερόμενοι
– – αν δείτε τυφλούς; Να σούρνονται στους δρόμους, αρπάξτε τους άτιμους από τον γιακά και κουβαλήστε τους στο τμήμα!
– – αν δεν θελήσουν να έλθουν στο τμήμα;
– – Τι θα πει δεν θέλουν; Ένα-δυό χαστούκια, γερό σπρώξιμο, μια κλοτσιά στα πισινά, τι θα κάνουν θα τρέξουν!

– Διευκρινίζοντας το ζήτημα της φύλαξης των τυφλών από εξωγενείς παράγοντες. Ο Α.Ε. κάθισε μπροστά από το πολυτελές του τραπέζι και άρχισε να κλαίει! Ένα χέρι προστατευτικά ακούμπησε τον ώμο του!
– – και τι; Δεν είπα εγώ μόλις έμαθα για τον νόμο για την προστασία των τυφλών «καημένοι τυφλοί»; Βλέπετε; Στην ιστορία αυτή οι καημένοι οι τυφλοί έχασαν! Ενώ εγώ κέρδισα!
– – τι κερδίσατε;
– Ρώτησε ο Α.Ε. ψάχνοντας το καπέλο του.
– – μα πως; Ένας επικριτής λιγότερος!
– – σας χαιρετώ αγαπητέ, αν θελήσετε πάλι να περάσετε κάποια αλλαγή, ελάτε!
– – «ναι περίμενε» σκέφτηκε ο Α.Ε.
– Και πηδώντας δέκα-δέκα τα σκαλιά της πολυτελούς βασιλικής σκάλας, απομακρύνθηκε!
Χθες στις 5:01 μ.μ.Δημόσια

Είχε όλη την καλή θέληση, αλλά του έλειπε η εμπειρία.

Advertisements