Σήμερα έχουμε παγκόσμια ημέρα Δαρβίνου. Τιμάται δηλαδή ο Κάρολος Δαρβίνος, το έργο και η κληρονομιά του σε όλο τον κόσμο, και τελούνται πολλές εκδηλώσεις. Για τη βιογραφία του εν λόγω επιστήμονα μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Συχνό γεγονός λοιπόν αρκετών εκδηλώσεων είναι και το σερβίρισμα αρχέγονης σούπας, που συμβολίζει την υποτιθέμενη αρχέγονη σούπα, από την οποία ξεπήδησε η ζωή. Είναι μία από τις υποθέσεις που προσπαθεί να εξηγήσει την προέλευση της ζωής, σύμφωνα με την οποία η ζωή δημιουργήθηκε κατά τις ταραχώδεις συνθήκες της Πρώιμης Γης μέσα σε υδάτινο περιβάλλον με υψηλές θερμοκρασίες και πιέσεις. Παρόλα αυτά, πιο ταιριαστό θα ήταν το σερβίρισμα αρμαδίλου, ύαινας ή κορακιού, αφού κάτι τέτοιο θα συνέπνεε περισσότερο με τις διατροφικές εξερευνήσεις του μεγάλου φυσιοδίφη.

Αν και οι διατροφικές προτιμήσεις του Δαρβίνου μας είναι γνωστές από το μαγειρικό βιβλίο που πρόσφατα εκδόθηκε, με τις περισσότερες συνταγές γραμμένες από τη γυναίκα του – μία συνταγή για το ρύζι που προτιμούσε την κατέγραψε ο ίδιος -, όπου διαφαίνεται η αγάπη του για το κρέας και τα πολλά λιπαρά, τα οποία ίσως να συνέβαλαν στο θάνατό του από καρδιακή προσβολή το 1882, στην πραγματικότητα, πριν την οικογενειακή του δέσμευση ή δουλεία όπως την περιγράφει ο ίδιος, ο Δαρβίνος αγαπούσε ιδιάιτερα τις νέες γεύσεις. Εντύπωσή μου είναι ότι πριν το διάστημα αυτό, ήταν πολύ πιο περιπετειώδης και τολμηρός, ενώ στη συνέχεια μετεβλήθη σε ευαίσθητο και χρονίως άρρωστο. Από μικρός ήταν κυνηγός, και προφανώς έτρωγε τα ζώα που χτυπούσε, που θα ήταν τα συνηθισμένα – παχιά ορνιθόμορφα πουλιά, κουνέλια κλπ. Παρόλα αυτά δε φοβόταν να εξερευνήσει και πιο ασυνήθιστες γεύσεις, που δε θα διανοούταν να δοκιμάσει ο μέσος Βρετανός της εποχής του, ούτε ο μέσος Παραμεσόγειος ή Εβραίος έως σήμερα. Πληροφορούμαστε ότι τον τρίτο χρόνο φοίτησής του στο Κολλέγιο του Χριστού του Κέιμπριτζ, επιστρέφοντας από τις Διακοπές των Χριστουγέννων το 1831, ο Δαρβίνος ίδρυσε τη Λέσχη των Γκουρμέ (Gourmet Club) ή Λέσχη των Λαίμαργων (Glutton Club), μαζί με άλλους επτά φίλους του. Οι φίλοι ήταν: Χέρμπερτ, Ουίτλεϊ, Ουάτκινς, Κάμερον, Τζέιμς Χέβισαϊντ από το Κολλέγιο του Σίδνεϋ του Σάσεξ, Ρόμπερτ Μπλέιν από το Κολλέγιο της Αγίας Τριάδος, και Χένρι Λόου από το Κολλέγιο της Αγ. Τριάδος. Η λέσχη αυτή δειπνούσε εβδομαδιαία, στο δωμάτιο του καθενός εκ περιτροπής. Πηγή:
Η Ζωή του Δαρβίνου στο Κέιμπριτζ 1828-1831
Από την έγκυρη σελίδα darwinonline.org.uk.

Στη λέσχη αυτήν δοκίμαζαν παράξενη σάρκα, άγνωστη στον ουρανίσκο του ανθρώπου. Έτρωγαν τα πάντα, ακόμα και σαρκοφάγα ζώα και αρπακτικά πουλιά, τα οποία συνήθως δεν τρώγονται. Είχαν μαγειρέψει γεράκι, γλαρόνι, αλλά ακόμα κι αυτοί πτοήθηκαν από μια πολύ σκληρή κουκουβάγια. Πηγή.

Η εμπειρία αυτή ωστόσο προετοίμασε το Δαρβίνο για το επίπονο ταξίδι του με το Μπιγκλ, όπου, από τα λίγα πράγματα που δεν τον ενόχλησαν, ήταν το φαγητό. Περιγράφει στο βιβλίο του Ταξιδεύοντας με το Μπιγκλ, το οποίο έχω διαβάσει, πως έφαγε αρμαδίλο, ο οποίος είχε γεύση και όψη πάπιας, ένα καφέ τρωκτικό 20 λιβρών που ήταν το καλύτερο κρέας που είχε φάει, το κρέας της χελώνας των Γκαλαπάγκος που δεν ήταν του γούστου του, καθώς και το περιεχόμενο της ουροδόχου της κύστης, το οποίο έπιναν αν δεν υπήρχε νερό, και ήταν διαυγές κι ελαφρώς πικρό. Έτσι τρώγοντας ανακάλυψε όλως τυχαίως ένα νέο είδος. Στις 3 Ιανουαρίου του 1834, ο καλλιτέχνης του Μπιγκλ Κόνραντ Μάρτενς πυροβόλησε στην Παταγονία μία μικρή ρέα, την οποία φάγανε. Καθώς τρώγανε, ο Δαρβίνος κατάλαβε ότι επρόκειτο για νεό είδος, για το οποίο είχε ακούσει από τους γκαούτσος της περιοχής του Ρίο Νέγρο στη βόρεια Παταγονία τον Αύγουστο του 1833, κι όχι για νεαρό άτομο, και προσπάθησε να σώσει όσα περισσότερα οστά και φτερά γινόταν. Έστειλε τελικά στο βοτανολόγο καθηγητή του στο Κέιμπριτζ Τζον Στίβενς Χένσλοου το κεφάλι, το λαιμό, τα πόδια, τη μία φτερούγα και μερικά φτερά. Το είδος ονοματίστηκε Rhea darwinii το 1837 από τον ορνιθολόγο Τζον Γουλντ, αν και στη συνέχεια το όνομα συμψηφίστηκε στο λίγο προτύτερα δημιουργηθέν R. pennata λόγω προτεραιότητας του πρώτου, σε μια παρουσίαση στη Ζωολογική Εταιρεία του Λονδίνου, στην οποία ακολούθησε ο ίδιος ο Δαρβίνος με την παρουσίαση μιας εργασίας για την κατανομή και τα αυγά των δύο ειδών Ρέας. Το όνομα Ρέα προήλθε από τη γνωστή τιτανική θεότητα της μυθολογίας. Πηγή.

Μολονότι θα είναι αρκετά απίθανο να ανακαλύψετε ένα νέο είδος τρώγοντας κάτι άγνωστο, θα μπορούσατε να ακολουθήσετε το γαστρονομικό μονοπάτι του Δαρβίνου. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζετε, γιατί το πιθανότερο είναι να συναντήσετε νομικά εμπόδια. Ο λόγος γιατί τα περισσότερα ζώα, τα οποία δοκίμασε ο Δαρβίνος, σήμερα προστατεύονται από εθνική και διεθνή νομοθεσία και διεθνείς συνθήκες, ενώ πολλά εξ αυτών απειλούνται σοβαρά. Τα περισσότερα αποδημητικά πτηνά, αρπακτικά πουλιά, κητώδη, πρωτεύοντα, αυστραλιανά και νεοζηλανδικά ζώα, ερπετά και αμφίβια προστατεύονται σήμερα. Οπότε επιλέξτε καλύτερα απλώς έντομα, τα οποία άλλωστε είναι και η ασφαλέστερη, και ίσως η πραγματικά νοστιμότερη επιλογή. Έτσι, στην αρχέγονη σούπα που θα μαγειρέψετε φέτος ή από του χρόνου, μπορείτε να ρίξετε και τα έντομα της αρεσκείας σας.

υγ. Ψάχνοντας για τη Λέσχη των Λαίμαργων βρήκα ένα ομώνυμο ιστολόγιο, το οποίο ωστόσο δεν είχε καμία σχέση με την ομάδα του Δαρβίνου, αν και μόλις πληροφορήθηκαν γι’αυτό ένιωσαν μεγάλη περηφάνια.

Advertisements