Στο παρακάτω βίντεο θα δείτε πώς γίνεται το τάισμα των φιδιών. Τάισα μερικά από τα φ΄δια της συλλογής του feeders.gr στις 19 Δεκεμβρίου. Το feeders.gr είναι μοναδικό pet shop που φέρει ποικιλία προΪόντων για διάφορα κατοικίδια, με εξειδίκευση και στα ερπετά επίσης. Είναι από τα λίγα τέτοια καταστήματα που φροντίζουν σωστά τα ερπετά τους στην Ελλάδα, και ίσως το μόνο με τόση μεγάλη ποικιλία εξοπλισμού και τροφών γι’αυτά, καθώς και χρήσιμων οδηγών φροντίδας και άρθρων στον ιστότοπό του, πράγμα που οφείλεται βέβαια στο μεγάλο ενδιαφέρον των ιδιοκτητών του. Ήρθε λοιπόν η μέρα του ταΐσματος, το οποίο γίνεται συνήθως μια φορά την εβδομάδα, κι εγώ κατέφθασα με όλον τον εξοπλισμο΄μου, δηλαδή το κινητό με την κάμερα. Έχω ξαναταΐσει τα φ΄δια στο μαγαζί και τους επί μακρόν διαμένοντες τους γνωρίζω από καιρό. Όλα τα φίδια είναι συσφιγκτήρες, δηλαδή αρπάζουν και συσφίγγουν τη λεία τους για να τη θανατώσουν πριν την καταπιούν ολόκληρη. Υπάρχουν βόες, πύθωνες και κολουβρίδες, αν κι εγώ ταϊζω στο βίντεο μόνο κάποιους πύθωνες και κολουβρίδες. Τα φίδια τρέφονται με αποψυγμένο ποντίκι του σωστού μεγέθους για το καθένα. Η κύρια τροφή τους στην αιχμαλωσία είναι τρωκτικά όπως ποντίκια ή αρουραίοι διάφορων μεγεθών ανάλογα με την ηλικία και το μέγεθός τους, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούν να φάνε πουλιά, αυγά, και πολύ μεγάλα φίδια τρώνε κουνέλια, ινδικά χοιρίδια ή κότες,ν σπάνια γουρουνάκια για τους πραγματικούς γιγαντες. Αυτές είναι οι συνήθεις τροφές που τους δίνονται στην αιχμαλωσία, αλλά υπάρχουν και μη τρωκτικοφάγα είδη, τα οποία διατηρούνται πολύ σπανιότερα γι’αυτόν το λόγο και πρέπει να τρώνε έντομα, σκουλήκια, μαλάκια, ψάρια, βατράχους, σαύρες ή ακόμα και άλλα φίδια, ανάλογα με το είδος. Τα θηράματα δίνονται σχεδόν απ’όλους νεκρά, συνήθως αποψυγμένα, και για μια πιο ανθρώπινη μεταχείριση του θηράματος, αλλά και για την ασφάλεια του φιδιού, γιατί ένα τρομαγμένο ζώο μπορεί να δαγκώσει άσχημα, ακόμα και θανάσιμα, ένα φίδι που δεν πεινάει και τόσο πολύ σ’έναν κλειστό χώρο – συχνότερα οι αρουραίοι το κάνουν αυτό. Τα θηράματα προσφέρονται με λαβίδα, ώστε να μη κινδυνεύσουμε το φίδι να μας δαγκώσει αν μας μπερδέψει με τροφή. Όπως θα δείτε, τα κουνάω ελαφρά, ώστε να τραβήξω την προσοχή των κυνηγών, οι οποίοι συνήθως επιτίθενται σε ζωντανά θηράματα. Παρόλα αυτά αρκετά φίδια, κυρίως κολουβρίδες, μπορούν να φάνε θήραμα το οποίο απλώς αφήνεται μέσα στο χώρο τους. Τα φ΄δια στη συνέχεια εκτινάσσονται κι αρπάζουν το θήραμα, το οποίο ενστικτωδώς σφίγγουν με τεράστια δύναμη, αν και είναι ήδη νεκρό. Συχνά τα φίδια εξακολουθούν να σφίγγουν τα είδη νεκρά θηράματα, αν και με τον καιρό αρκετά μαθαίνουν ότι αυτό δε χρειάζεται και τα καταπίνουν αμέσως.

Το πρώτο είναι ένας αρσενικός δικτυωτός πύθωνας ή reticulated python, συντομολογικά λέγεται και retic, επιστημονική ονομασία Python reticulatus. Το μέγεθός του ξεγελά, αφού το μικρό αυτό φιδάκι πρόκειται να γίνει ένα κουνελοφάγο τέρας τον 5 μέτρων ή και περισσότερο. Οι παραλλαγές της ενδοχώρας (mainland forms), οι οποίες ζουν στην ηπειρωτική Ασία ή σε μεγάλα νησία όπως η Σουμάτρα είναι τα μακρύτερα φίδια στον κόσμο, με ρεκόρ μήκους πάνω από 9 μέτρα. Δεν είναι ωστόσο τα βαρύτερα, το ρεκόρ του οποίου κατέχει η πράσινη ανακόντα (Eunectes murinus). Οι νησιωτικές μορφές (island forms ή dwarfs) εντούτοις είναι πολύ μικρότερες, με μήκος που κυμαίνεται από 2,5 έως 4 μέτρα. Όπως και πολλά άλλα μεγάλα ζώα, έχουν πάθει νησιωτικό νανισμό ως προσαρμογή στη μικρότερη διαθεσιμότητα τροφής. Το συγκεκριμένο είναι κυρίως νάνος με κάποια επιμιξία γιγάντων, οπότε πιθανόν να φτάσει τα 4-5 μέτρα. Είναι δηλαδή ένα τεράστιο φίδι που κατά την ενηλικίωση χρειάζεται προσεκτικούς χειρισμούς κατά τη σίτιση, ώστε να μη συμβούν ατυχήματα, αλλά και αρκετά δυνατό κλουβί, ώστε να μη μπορεί να ξεφύγει. Γενικώς οι δικτυωτοί πύθωνες έχουν τη φήμη ότι είναι πιο απρόβλεπτοι και νευρικοί από άλλους μεγάλους συσφιγκτήρες, αλλά πλέον αυτό δεν αντιστοιχεί πλήρως στην πραγματικότητα, αφού τα ζώα που προήλθαν από αναπαραγωγές στην αιχμαλωσία είναι πιο ήρεμα, αλά πάλι χρειάζονται προσοχή. Επειδή η ανάπτυξή τους είναι ταχύτατη – μπορεί ένα νεογέννητο να φτάσει τα 3 μέτρα σε ένα χρόνο μόνο -, έχουν τεράστια όρεξη. Μια άλλη φορά ένα θηλυκό είχε κρεμαστεί 30 εκατοστά από το κουτί του για να φάει έναν αρουραίο. Μετά έπρεπε να το σηκώσω και να το βάλω μέσα, κι έσφιξε κατά λάθος και το χέρι μου μαζί με τον αρουραίο! Αφού είχε φάει εκέινον, πάλι πεινούσε και της δώσαμε ακόμαέναν μικρότερο. Μια άλη φορά είχε τύχει να με δαγκώσει στιγμιαία, γιατί προσπάθησα να το σηκώσω. Οι δικτυωτοί είναι διαφορετικοί από άλλα φίδια απο μικροί. Αν χειριστείς έναν, συνεχώς συστρέφεται, κοιτάζει τι γίνεται και είναι έτοιμος να αντιδράσει. Φαίνεται ότι θα γίνουν κορυφαίοι θηρευτές από μικρά. Το feeders.gr πουλάει δικτυωτούς, αλλά μόνο εάν είστε απολύτως σίγουροι ότι μπορείτε να τους φροντίσετε με ασφάλεια θα πρέπει να σκεφτείτε να αποκτήσετε έναν.

Τα επόμενα φίδια είναι δύο καλαμποκόφιδα ή corn snakes, επιστημονική ονομασία Pantherophis guttatus. Είναι κολουβρίδες παρόμοια με τους δικούς μας λαφιάτες από τις ΗΠΑ. Είναι το πλέον εκτρεφόμενο φίδι στην αιχμαλωσία με ποικιλία χρωματικών παραλλαγών (μορφικών) από επιλεκτική αναπαραγωγή. Είναι από τα πιο εύκολα φίδια στη φροντίδα και αρκετά μικρά, με μήκος που σπάνια ξεπερνά το 1,5 μ. Παρά το μήκος τους είναι πολύ λεπτά, και το μεγαλύτερο θήραμα που ίσω ςνα φάνε κάποια μεγάλα άτομα είναι ένας μικρός αρουραίος, αλλά συνήθως ένα ενήλικο ποντίκι αρκεί. Τα δύο συγκεκριμένα είναι ενήλικα, και βλέπετε πόσο ανυπόμονα είναι αφού βγαίνουν από τα κουτιά τους. Ετοιμάζονται για αναπαραγωγή.

Το επόμενο είναι ένας ενήλικος βασιλικός πύθωνας ή ball python, επιστημονική ονομασία Python regius. Είναι μικρός πύθωνας της Δυτικής Αφρικής, με μήκος που κυμαίνεται μεταξύ 90 και 150 εκατοστά, με σύνηθες τα 120-130. Πολύ σπάνια μπορούν να φτάσουν στο ρεκόρ των 180. Είναι αρκετά χοντρά φίδια για το μήκος τους, και όπως και τα καλαμποκόφιδα, εκτρέφονται ευρέως κι έχουν βγάλει αρκετά μορφικά, αν κι εξαιτίας της μεγαλύτερης δυσκολίας αναπαραγωγής τους και των λιγότερων απογόνων που κάνουν είναι ακριβότερα. Είναι ήρεμα, αλλά πολύ δειλά φίδια που θα τυλιχτούν σε σφιχτή μπάλα αν απειληθούν, εξού και η ονομασία τους ball python. Περνούν τον περισσότερο χρόνο τους κρυμμένα, και μπορεί να αρνηθούν γεύμα αν δεν νιώθουν ασφαλή, αν οι περιβαλλοντικές συνθήκες δεν είναι καλές, αν βρίσκονται σε περίοδο αναπαραγωγής ή χωρίς προφανή λόγο. Συνήθως τα αρσενικά κόβουν το φαΐ κατά την περίοδο αναπαραγωγής, αλλά μπορεί και τα θηλυκά, ιδίως όσο περνούν οι μήνες. Το συγκεκριμένο θηλυκό δεν έφαγε, αλλά μετά τάισα το διπλανό, την αγαπημένη μου όπως την λέω, επειδή την θυμάμαι από παλιά που ήταν μικρή, είναι στρουμπουλή, ήσυχη και με ωράια χρώματα, η οποία έφαγε αμέσως, αλλά δεν το βιντεοσκόπησα. Στη συνέχεια τάισα ένα νεαρό αρσενικό, το οποίο έφαγε αμέσως.

Το επόμενο φίδι είναι ένα μοναδικό και σπάνιο είδος, ένας χονδροπύθωνας ή πράσινος πύθωνας των δέντρων ή green tree python, επιστημονική ονομασία Morelia viridis. Το γένος Morelia περιλαμβάνει διάφορους αυστραλιανούς πύθωνες, και το συγκεκριμένο είδος απαντά στην <Ινδονησία, στη Νέα Γουινέα και οριακά στο Ακρωτήριο Γιορκ της βορειοανατολικής Αυστραλίας. Είναι αποκλειστικα δενδρόβιο, και με τα χρώματά του παραλλάσσεται με τα φυλλώματα, οπόττε δε χρειάζεται να κρύβεται, γι’αυτο΄συχνά στα τερράρια κουλουριάζεται σε κοινή θέα. Τα μικρά έχουν χρώμα κίτρινο, αλλά μετά από λίγα χρόνια περνούν από μια οντογενετική χρωματική αλλαγή και γίνονται πράσινοι, αρκετές φορές με λευκά, γαλάζια ή κίτρινα σχέδια. Ορισμένοι υπερβολικά σπάνιοι παραμένουν σχεδόν κίτρινοι, ενώ άλλοι γίνονται τυρκουάζ. Κάθε τοπική παραλλαγή (locality) έχει το δικό της χρωματισμό. Απευθύνονται σε πεπειραμένους ερπετοκατόχους, αφού απαιτούν συγκεκριμένες τιμές θερμοκρασίας και υγρασίας για να επιβιώσουν. Ξέρω έναν που τους αναπαράγει, κι αυτό είναι αρκετά δύσκολο. Οι τιμές των μικρών ξεκινούν από 250 ευρώ, οπότε δεν είναι και φθηνό είδος. Ο συγκεκριμένος είναι της συλλογής και δε διατίθεται προς πώληση. Ακόμα ήταν στην προσαρμογή, και δεν ενδιαφέρθηκε καν να φάει.

Το επόμενο είναι ένα θηλυκό καλαμποκόφιδο μορφικού bloodred. Είναι δηλαδή πορτοκαλοκόκκινο χωρίς καθόλου σχέδια. Κι αυτό μέλος της μόνιμης συλλογής, το θυμάμαι από παλιά, όταν ήταν ένα μικρό κορδονάκι που μπλεκόταν στα δάχτυλά μου και φοβόμουν μην το σπάσω κατά λάθος. Τότε ήταν αρκετά δραστήριο, κι όταν κρυβόταν έμπαινε κάτω από τα χαρτιά. Τώρα έχει μεγαλώσει, και περνά το χρόνο του χωμένο στην κρυψώνα του. Από τις 30 φορές ή και παραπάνω που επισκέφθηκα το μαγαζί, μόνο μία το πέτυχα έξω, και πάλι όχι εντελώς. Τώρα, μόλις μυρίστηκε φαΐ, βγήκε σιγά-σιγά έξω και το άρπαξε. Ο Fogo το τραβάει για να δείτε πόσο δυνατά σφίγγει το θήραμά του.

Και τελευταίο ήταν ένα επίσης σπάνιο είδος, όχι τόσο σπάνιο στο εξωτερικο΄, αλλά αρκετά σπάνιο στην Ελλάδα. Είναι ένα σπιτόφιδο του ακρωτηρίου ή cape house snake, επιστημονική ονομασία Boaedon capensis. Πήρε το όνομά του επειδή συχνά συναντάται δίπλα ή και μέσα σε κτίρια, όπου κυνηγά τρωκτικά, ενώ συχνά οι ντόπιοι το βάζουν εσκεμμένα μέσα στα σπίτια τους για να φάει τα ποντίκια. Το ίδιο έκαναν και οι Αρχαίοι Έλληνες, που έβαζαν λαφιάτες στο σπίτι τους για να τρώνε τα ποντίκια. Μετά ήρθε ο ιουδαιοχριστιανισμός και τα καταδίκασε όλα αυτά ως πονηρά πλάσματα. Το είδος αυτο δε θα πρέπει να συγχέεται με το δικό μας σπιτόφιδο (Zamenis situla). Το γένος Lamprophis ταξινομούταν στο παρελθόν στην υποοικογένια των Psammophiinae μέσα στην οικογένεια των Colubridae, αλλά πλέον η υποοικογένεια αυτή έχει αναβιβαστεί σε οικογένεια. Η οικογένεια Psammophiidae έχει κυρίως αφρικανική εξάπλωση, και τα περισσότερα με΄λη της είναι λεπτά κι ευκίνητα φίδια, ενώ μερικά είναι οπισθόγλυφα ιοβόλα. Στην οικογένεια αυτήν ανήκει και ο ο οπισθογλυφος σαπίτης (Malpolon insignitus). Τα αφρικανικά σπιτόφιδα είναι λεπτόσωμοι, εδαφόβιοι συσφιγκτήρες με μήκος θηλυκών περίπου τα 120 εκατοστά, με τα αρσενικά περίπου στο μισό. Στα περισσότερα φίδια το θηλυκό είναι μεγαλύτερο από το αρσενικό, αλλά αυτή είναι μία από τις ακραίες περιπτώσεις. Είναι νευρικά κι έχουν μακρύτερα και μυτερότερα δόντια από ένα καλαμποκόφιδο, αλλά με το χειρισμό και μεγαλώνοντας σταδιακά ηρεμούν. Έχουν άμεση ανταπόκριση στην τροφή, κι όπως θα δείτε, το φιδάκι αρπάζει το θήραμα αμέσως, όμως από το ζήλο του κρέμεται ολόκληρο από τη λαβίδα κι αναγκαστικά το ρίχνω, βρέχεται και μετά αφήνει το θήραμα. Το έφαγε αργότερα.

Δείτε το βίντεο και απολαύστε strikes!

Advertisements