Έχετε παρατηρήσει κάποια αλλαγή στη δραστηριότητά μου; Πιθανόν όχι. Ίσως να μην έχω τόσες πολλές δημοσιεύσεις επειδή είχα άλλες δουλειές, αλλά ο χαρακτήρας των δημοσιεύσεων δεν έχει αλλάξει. Και τι έχετε να πείτε για το καλοκαίρι, και ιδίως τον Αύγουστο, που είχα πολλές απανωτές δημοσιεύσεις; Σίγουρα ότι το όργανο με το οποίο πραγματώνονται οι δημοσιεύσεις, δηλαδή ο ηυ, βρίσκεται σε άριστη κατάσταση.

Κάνετε λάθος όμως. Όλα αυτά τα κάνω από έναν υπολογιστή χωρίς οθόνη. Ναι, χωρίς καθόλου οθόνη, την έχω βγάλει εδώ και μήνες. Πρώτα όμως χρειάζεται κάποια προϊστορία. Έχω πρόβλημα όρασης και χρησιμοποιώ αναγνώστη οθόνης, οπότε η τελευταία δεν είναι απαραίτητη, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι επιδίωκα την αχρήστευσή της.

Και τότε πώς έβγαλα την οθόνη; Απλώς από την πολύ χρήση, το άνοιγμα και το κλείσιμο, οι σύνδεσμοί της με τον υπολογιστή άρχισαν να χαλαρώνουν. Ο υπολογιστής αυτός είναι ένας MSI δε θυμάμαι του πότε, μπορεί και πέντε χρονών. Επειδήέσπρωχνα την οθόνη πολλές φορές τέρμα πίσω για να μην ενοχλεί, οι μεντεσέδες της άρχισαν να χαλαρώνουν και μια μέρα το Μάιο έσπασε το πλαστικό της πάνω πλευράς του ενός. Αυτή ήταν η αρχή του τέλους της οθόνης. Σιγά-σιγά άρχισε να χαλαρώνει ακόμα περισσότερο, και τα καλώδια να τραβιούνται προς τα έξω. Σύντομα έσπασε και λίγο από το δεύτερο σύνδεσμο, και μετά η οθόνη κρεμόταν προς τα κάτω. Η οθόνη έδειχνε ακόμα κανονικά, αν και με τις απότομες κινήσεις έχανε την σωστή επαφή και έσβηνε στιγμιαία ή έδειχνε γραμμές. Όταν όμως άρχισαν να κόβονται καλώδια, άρχισε να δείχνει μόνο οριζόντιες και κατακόρυφες γραμμές, χρώματα της ίριδας, πράσινο, πορτοκαλί, γκρι, λευκό και μαύρο (τίποτα δηλαδή), παρουσιάζοντάς τα διαδοχικά για λίγα δευτερόλεπτα σαν φωτορυθμικά. Πρακτικά η λειτουργία της είχε σταματήσει, αλλά την κρατούσα, γιατί φώτιζε το δωμάτιο το βράδυ και διευκόλυνε και την κουνέλα μου που κινούταν εκεί τέτοιες ώρες. Έκοψα όμως λίγα παραπάνω καλώδια, και το μόνο που έδειχνε τελικά ήταν ένα μονότονο λευκό. Το πρωταρχικό λευκό της δημιουργίας, απ’όπου κανονίζονται τα υπόλοιπα χρώματα. Τώρα λιπόν η ετοιμοθάνατη οθόνη κρεμόταν μόνο από λίγα καλωδιάκια προς τα κάτω. Ένα απόγευμα λοιπόν είτε στα τε΄λη του Ιουνίου είτε τον Ιούλιο, επειδή με ενοχλούσε τόσο πολύ, την τράβηξα απότομα και την έκοψα. Χρατς. Έσβησε. Έσβησε για πάντα. Τέλος στην οθόνη λοιπόν!

Κράτησα όμως την οθόνη στην άκρη για λίγο καιρό, γιατί ήθελα να την ανοίξω, μήπως κι εντοπίσω κάπου τους φημισμένους υγρούς κρυστάλλους. Τελικά την άνοιξα, και πίσω από το εξωτερικό πλαστικό βρήκα κάτι σαν ζελατίνη, πίσω από την οποία υπήρχε μια ανακλαστική επιφάνεια. Μάλλον εκεί παράγονταν τα χρώματα. Δεν ήξερα πώς λειτουργούσε ούτε έψαξα γι’αυτό, κι έτσι την πέταξα κανονικότατα στα σκουπίδια. Το μόνο που αποκόμησα από την όλη διαδικασία του ανοίγματος της οθόνης ήταν ένα μικρό κόψιμο στο δάχτυλο. Μήπως με εκδικίθηκε ο δαίμονας της οθόνης; Μην το θεωρείται παράλογο. Αν ακόμα και τα αποχωρητήρια έχουν το δικό τους δαίμονα, γιατί να μην έχουν και αυτά τα μηχανήματα του Διαβόλου; Οι φημισμένοι υγροί κρύσταλλοι λοιπόν θα βρίσκονταν προφανώς πίσω από την ανακλαστική επιφάνεια, μέσα στην πλακέτα, αλλά το πλαίσιο ήταν μεταλλικό και καλά βιδωμένο.

Από τότε ο υπολογιστής μου λειτουργεί σαν κασετόφωνο. Εκφωνεί κανονικά όσα θα έβγαζε η οθόνη, αλλά φυσικά δε δείχνει τίποτα. Τα μόνα φώτα που έχει είναι το γαλάζιο φως στο πλήκτρο της εκκίνησης που έχει όταν είναι αναμμένος, και τα φώτα της φόρτισης και των ασυρμάτων δικτύων. Και όταν βάζω τα ακουστικά και τον χώνω σε μια γωνία για να μην ενοχλεί, είναι πραγματικά σαν να μην λειτουργεί, με μόνο ήχο το ανεμιστηράκι του, το οποίο δυστυχώς υπερλειτουργεί. Είναι ένας πολύ βολικός υπολογιστής, κατάλληλος για ταξίδια και λόγω του μεγέθους του και του μικρού του βάρους.

Πέρα από την απουσία της οθόνης, ο υπολογιστής αυτός λειτουρεί αρκετά καλά. Αν εξαιρέσουμε το εξωτερικό του πλήκτρου της καθέτου που λείπει, έχει καλό πληκτρολόγιο, αν και προτιμώ να χρησιμοποιώ εξωτερικό, για να μην καταλήξει κι αυτό σαν εκείνο του άλλου μου υπολογιστή, ο οποίος, αν και καλός σε όλα και πρόσφατα φορμαρισμένος, έχει προβληματικό πληκτρολόγιο του οποίου κολλάει το enter και μου δημιουργεί σοβαρά προβλήματα – τώρα γι’αυτό έχω τον εφεδρικό, ο άλλος στην κατάσταση που βρίσκεται δε δουλεύεται. Τα Windows xp είναι το λειτουργικό του σύστημα, από Microsoft Office έχει την έκδοσητ ου 2003, και ο Internet Explorer του είναι η έκδοση 6 που δε μπορεί να στηρίξει ορισμένες ιστοσελιδες και εφαρμογές, γι’αυτό χρησιμοποιώ και Mozilla Firefox. Ακόμα και το WordPress με ειδοποιεί ότι ο πλοηγός μου είναι παλαιά έκδοση! Κατά τ’άλλα, όλα καλά. Μ’αυτόν τον υπολογιστή δουλεύω στο Ιστολόγιο, ανεβάζω βίντεο στο Youtube, λειτουργώ το Facebook, γράφω στα φόρουμ, διαβάζω βιβλία, διαβάζω για το πανεπιστήμιο, οπότε μπορώ να πω πως με έχει σώσει, και γενικώς κάνω ό,τι θα έκανα με οποιονδήποτε υπολογιστή. Τα μόνα πράγματα όπου τα βρίσκω σκούρα είναι η συμπλήρωση με κωδικούς capcha ή το παίξιμο βίντεο με τη βοήθεια του ποντικιού. Δε μπορώ να παρακολουθήσω βίντεο του Best Gore για παράδειγμα. Αλλά δεν πειράζει. Υπάρχει ακόμα ένα καλό που υπερβαίνει όλα τα παραπάνω μειονεκτήματα. Μην έχοντας οθόνη, ακόμα και χωρίς ακουστικά – λίγοι καταλαβαίνουν το συγκεκριμένο αναγνώστη οθόνης και η χαμηλή ένταση και η υψηλή ταχύτητα που τον έχω ρυθμίσει τους δυσκολεύει ακομα περισσότερο -, μπορώ να βρίσκομαι οπουδήποτε και να διαβάζω οτιδήποτε ενώπιον οποιουδήποτε, χωρίς να καταλαβαίνει κανείς τίποτα. Μπορεί να είμαι σε οικογενειακή συνάντηση για παράδειγμα και να διαβάζω τσόντες. Αν και δεν το έχω πράξει αυτό ποτέ, αναφέρω απλώς ότι είναι δυνατό. Μπορείτε να πείτε ότι το ίδιο θα μπορούσα να κάνω και με έναν κανονικό υπολογιστή με σβηστή την οθόνη, όμως στην περίπτωσή μου δεν κινδυνεύω κάποιος να μου ανοίξει την οθόνη ενώ λείπω και να ψάξει το ιστορικό. Την ελευθερία από άτομα που βρίσκονται κοντά μου την έχω. Από τη διαδικτυακή κατασκοπία όμως;

Θεωρητικά θα μπορούσα να συνδέσω μία εξωτερική οθόνη, αλλά γιατί να το κάνω;

Advertisements