Είχα προχθές λοιπόν μια συζήτηση μ’έναν φίλο μου για το αν ξέρει κανέναν με το όνομα Αστερίων. Δεν ήξερε κανέναν, ούτε είχε ακούσει για κανένα. Όσους άλλους ρώτησα, το ίδιο με απάντησαν· στην πραγματικότητα εκπλήσσονταν με το όνομα. Οπότε ο μόνος γνωστός Αστερίων είναι ο Αστερίων Βαλασίδης Κωνσταντίνος, πρώην Αστερίων Βαληνάκης, που μάλλον πρόσθεσε αυτό το όνομα αφού αφυπνίστηκε ως Έλλην. Αν έχετε διαβάσει πολλά θέματα από Εδώ ίσως να τον γνωρίζεται. Είναι εκείνος ο αρχαιοελληνιστής που μετέχει των απόψεων ότι οι Έλληνες ήρθαν από το Σείριο, οι θεοί της μυθολογίας είναι ανώτερες οντότητες με διαστημική τεχνολογία, είχε γίνει ένας πόλεμος στο απότατο παρελθόν μεταξύ των Ελλήνων και των δυνάμεων του σκότους με αρχηγό τους τον Ιεχωβά, με σημερινούς εκπροσώπους τους Εβραιοσιονιστές κλπ. Υποτίθεται ότι ο περισσότερος κκόσμος δεν έχει ακόμα αφυπνιστεί, γι’αυτό και τα χλευάζει αυτά. Υποστηρίζει τον απατεώνα δήθεν εθνοσωτήρα Αρτέμη Σώρα, ο οποίος θα ξεχρεώσει τη χώρα μας, τάζει 20.000 ευρώ στους ψηφοφόρους του αν εκλεγεί και τώρα βρίσκεται στις φυλακής τα σίδερα για συκοφαντική δυσφήμιση. Υποτίθεται ότι με την αυτοσυγκέντρωσή του ταξιδεύει στο διάστημα, οπότε το σώμα του πάλλεται σε ανώτερες συχνότητες, τελικά φωτοβολεί και μέρος του εαυτού του διακτινίζεται σε άλλους γαλαξίες, όπου επικοινωνεί με τους θεούς. Ίσως τότε οι θεοί να του έδωσαν το όνομα Αστερίων. Άλλες φορές κάνει επικλήσεις στους θεούς από πιο γήινους τόπους, κι έπειτα λαμβάνει προφορική, αλλά και… γραπτή ανταπόκριση! Είναι γύρω στα 80 χρονών και ίσως να πάσχει από μαλάκυνση, αλλά παρόλα αυτά ο λόγος του είναι συγκροτημένος και εκλεπτυσμένος. Αλλά σίγουρα δεν είναι αυτός ο πρώτος Αστερίων. Ποιος ήταν ο πρώτος;

Σε μια σύντομη αναζήτηση στο γκουγκλ, δε βρήκα κάτι το χρήσιμο. Αυτό που απλώς διαπίστωσα ήταν ότι το όνομα δεν υπάρχει πουθενά. Αυτό όμως δεν αντανακλά την τρέλα του Βαληνάκη ή καθενός άλλου που πιστεεύει ότι είμαστε από το Σείριο, αλλά την αφελληνιστική δράση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως για τόσους αιώνες. Στην πραγματικόττητα απ’όλα τα αρχαία Ελληνικά ονόματα, σχετικά λίγα χρησιμοποιούνται σήμερα, συνήθως αυτά των γνωστότερων Αρχαίων, για τα οποία η Εκκλησία μάλιστα κανόνισε νά’χουν κι αυτά τη γιορτή τους, κάνοντάς τα χριστιανικά. Τα υπόλοιπα χάθηκαν. Σε μία γνωστή προτροπή του Πατριαρχείου στα τέλη του 18ου αι. στους ραγιάδες, την εποχή που η εθνική συνείδηση κέρδιζε όλο και περισσότερο έδαφος στην ελληνόφωνη μερίδα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο πανάγιος πατριάρχης Γρηγόριος αποθαρρύνει την ονοματοδοσία με αρχαία Ελληνικά ονόματα, γιατί, λέει, το ποίμνιο απομακρύνεται από την παράδοση των χριστιανών μαρτύρων. Αυτούς είχαμε για ηγέτες κατά την Οθωμανική Αυτοκρατορία κι αυτούς ευχαριστούμε ακομα και σήμερα. Πόσο βλάκες είμαστε.

Τελικά λοιπόν τον Αστερίωνα τον βρήκα, ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Κρήτης, προκάτοχος του Μίνωα. Ο Αστερίων πήρε την Ευρώπη, η οποία γέννησε το Μίνωα και τα άλλα δύο παιδιά της, Ραδάμανθυ και Σαρπηδόνα, τα οποία ήταν απόγονοι του Διός. Ο μύθος λέει τα εξής: Η Ευρώπη ήταν μια κοπέλα, η οποία μάζευε άνθημε τις φίλες στης στην ακρογιαλιά της Τύρου ή της Σιδώνας. Μόλις την είδε ο Δίας, την ερωτεύτηκε, και για να την αποπλανήσει μεταμορφώθηκε σε λευκό ταύρο. Η Ευρώπη τον πλησίασε, τον χάιδεψε, και βλέποντας ότι είναι ήμερος τον καβάλισε. Τότε ο Δίας έτρεξε αμέσως σαν αστραπή και έφυγε στη θάλασσα, όπουκολύμπησε μέχρι την Κρήτη. Βγήκε στη Γόρτυνα, όπου οι κάτοικοι είχαν έναν ιερό πλάτανο όπου θυσίαζαν. Εκεί, αφού /φανέρωσε στην Ευρώπη ποιος ήταν, την κατέστησε έγκυο με τα τρία παιδιά του. Επίσης της χάρισε τρία δώρα: τον Τάλλω, το χάλκινο γίγνατα που μεταγενέστερα περιπολούσε την Κρήτη, ένα κυνηγόσκυλο που δεν έχανε ποτέ το θήραμά του, κι ένα όπλο που δεν αστοχούσε ποτέ. Λέγεται ότι την χαιρόταν για τρεις ημέρες. Έπειτα την αποκατέστησε παντρεύοντάς την με τον βασιλιά της Κρήτης Αστερίωνα, ο οποίος δεν έκανε ποτέ δικά του παιδιά, αλλά μεγάλωσε αυτά του Διός. Ο Αστερίων ή Αστέριος ή Αστρινός ήταν γιος του Τεκτάμου και της Κρηθέας, κι εγγονός του Έλληνα, του Δευκαλίωνα και της Πύρρας. Η Κρηθέα ήταν κόρη του Κρηθέα. Αστρινός ήταν επίσης κι ένα προσωνύμιο του Δία, που συμβόλιζε την ουράνια βασιλεία του. Ο Αστερίων λοιπόν ήταν ονομαστός τοξοβόλος, σαν τον Υμέναιο, κι αυτός που έδωσε τους πρώτους νόμους στους Κρήτες πριν από το Μίνωα. Αυτή ήταν η κυρίαρχη εκδοχή του μύθου. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Αστερίων αποκαλούταν και Κρήτας, γεννήθηκε από το Δία και την νύμφη Ίδη, ή γεννήθηκε απευθείας από τη γη της Κρήτης ως αυτόχθων. Η παραπάνω επίσης είναι η κυρίαρχη εκδοχή του μύθου της Ευρώπης, που εξιστορούν πολλοί Έλληνες και Ρωμαίοι ποιητές όπως ο Ησίοδος, ο Αισχύλος, ο Σιμωνίδης, ο Βακχυλίδης, ο Μόσχος, ο Οβίδιος, ο Νόννος κι άλλοι. Υπάρχουν ωστόσο κι άλλες παραλλαγές. Σύμφωνα λοιπόν με μια τέτοια παραλλαγή, η Ευρώπη ήταν κόρη του Ωκεανού και τις Τηθύος ή της Παρθενόπης, δίδυμη αδελφή της Θράκης και ετεροθαλής αδελφή της Ασίας και της Λιβύης. Στην Ήπειρο έλεγαν ότιο ο Δόδων, από τον οποίο πήρε το όνομά της η Δοδώνη, ήταν γιος της Ευρώπης, όπως και ο Αιακός, γενάρχης των Αιακιδών. Επίσης παιδί της Ευρώπης λέγεται ότι ήταν ο Κάρνος, αγαπημένος του θεού Απόλλωνα. Αδέρφια της, σύμφωνα με διάφορες παραλλαγές, είναι ο Θάσος, ο Κάδμος, ο Ρινέας, ο Σύρος κι άλλοι.

Μετά το θάνατό της λοιπόν, η Ευρώπη θεοποιήθηκε, με το όνομα Ελλωτίς. Σύμφωνα με το μύθο, κάθε χρόνο γινόταν η γιορτή των Ελλωτίων προς τιμήν της, όπου περιφέρονταν τα οστά της στολισμένα με μύρτους (η λειψανολατρεία δεν είναι τελικα μόνο χριστιανικό έθιμο). Ο Ταύρος απαθανατίστηκε στον ομώνυμο αστερισμό. Η λατρεία της Ευρώπης διαδόθηκε και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Στο Πήλιο υπήρχε το λουτρό της Ευρώπης, ενώ μια πόλη στη Θεσσαλία λεγόταν Γυρτών, παραλλαγή της Γόρτυνας. Από τον Όλυμπο πήγαζε ποταμός ου ονομάστηκε Εύρωπος. Γενικώς, η λατρεία της ευρώπης ήταν διαδεδομένη, και κάθε πόλη επιθυμούσε να συνδέεται μ’αυτήν, εξού και οι πολλές παραλλαγές του μύθου. Σύμφωνα τέλος με το Λουκιανό, ο ναός της Αστάρτης στη Σιδώνα ήταν στην πραγματικότητα αφιερωμένος στην Ευρώπη, αν και πιθανότατα αυτό δεν αληθεύει. Από την Ευρώπη πήρε το όνομά της και η γεωγραφική περιοχή της Ευρώπης, που αρχικά αναφερόταν μόνο στην Ηπειρωτική Ελάδα, αλλά μετά τους Περσικούς πολέμους χρησιμοποιήθηκε για όλη την ευρωπαΪκή ήπειρο, τη μία από τις τρεις κηπείρους του κόσμου των Αρχαίων Ελλήνων – τα άλλα δύο είναι η Ασία και η Λιβύη. Οπότε η πρωταρχική Ευρώπη είναι η Ελλάδα και κανένας άλλος τόπος.

Από το βασιλιά Αστερίωνα πήραν το όνομά τους τα Αστερούσια όρη, μια οροσειρά στα νότια της Κρήτης. Αυτός ήταν ο πρώτος Αστερίων. Δεύτερος Αστερίων ήταν το τέρας που έμεινε στην ιστορία με το περιγραφικό του όνομα, ο Μινώταυρος. Ο Μινώταυρος ήταν γιος της Πασιφάης, συζύγου του Μίνωα, και του ταύρου της Κρήτης, και γεννήθηκε ως επακόλουθο της τιμωρίας του Μίνωα. Ο βασιλιάς Μίνωας αντιμετώπισε την αντίσταση του λαού των Κρητών όταν πέθανε ο Αστερίων κι αυτός ήθελε να διαδεχθεί στο θρόνο ερχόμενος σε αντιπαράθεση με τα αδέρφια του, γι’αυτό ισχυρίστηκε ότι η θέση του έχει οριστεί από τους θεούς, το οποίο μπορούσε ν’αποδείξει. Για να το αποδείξει, είπε ότι θα ζητήσει οτιδήποτε από τους θεούς κι αυτοί θα το δώσουν. θυσίασε τότε στον Ποσειδώνα, και από τη θάλασσα εμφανίστηκε ένας λευκός ταύρος, τον οποίον ο Μίνωας δεσμεύτηκε ότι θα του τον θυσίαζε. Όμως τον κράτησε για την ομορφιά του, κι έτσι θυσίασε έναν άλλον. Ο Ποσειδών όμως δεν εξαπατήθηκε, και τον τιμώρησε κάνοντας τη σύζυγό του να ερωτευτεί τον λευκό ταύρο. Αυτή όμως δε μπορούσε να ικανοποιήσει το πάθος της μαζί του, και γι’αυτό ζήτησε από το Δαίδαλο να φτιάξει ένα ομοίωμα αγελάδας από ξύλα και δέρματα, στο οποίο θα μπορούσε να μπει για να συνευρεθεί. Τελικά έμεινε έγκυος και γέννησε το Μινώταυρο, έναν άνθρωπο με κεφάλι Ταύρου, τον οποίον ύστερα από χρησμό ο Μίνωας έκλεισε στο Λαβύρινθο, που κατασκεύασε ο Δαίδαλος. Ο ταύρος αυτός έμεινε γνωστός ως ο Ταύρος της Κρήτης, και προκαλούσε μεγάλες καταστορ΄φες στο νησί, ώσπου ο Ηρακλής, ως μέρος του 7ου άθλου του, τον έπιασε ζωντανό και τον απομάκρυνε από την Κρήτη. Σε μια λίγο γνωστή εκδοχή του μύθου της Ευρώπης, αυτός ήταν ο ταύρος που μετέφερε την Ευρώπη στην Κρήτη, κι όχι ο Δίας μεταμορφωμένος. Τρίτος Αστερίων ήταν ένας θεός του ομώνυμου ποταμού κοντά στο Άργος, ένας από τους τρεις θεούς ποταμούς που δίκαζαν την υπόθεση της ανάθεσης της προστασίας της πόλης από την Ήρα ή τον Ποσειδώνα, οπότε τελικά προστάτιδα έγινε η Ήρα. Το γεγονός μαρτυρείται στα Διονυσιακά του Νόννου, όπου αναφέρεται ο΄τι οι νεαροί προσέφεραν τούφες των μαλλιών τους στο θεό. Ο Διοσκουρίδης επίσης αποκαλεί το βότανο Silene linifolia αστερίωνα. Σύμφωνα με τον Παυσανία, το βότανο αυτό φύεται στις όχθες του ομώνυμου ποταμού στο Άργος, και προσφερόταν στην Ήρα, για την οποία κατασκευάζονταν γιρλάντες από τα φύλλα του.

πηγή 1
πηγή 2
πηγή 3
πηγή 4