Επειδή λαμβάνω κριτικές, ότι τάχα προσβάλω λίγο παραπάνω τη θρησκεία, όλοι νομίζουν ότι μόνο με τον ιουδαιοχριστιανισμό έχω πρόβλημα κι όχι με το εθνικό κίνημα. Αν και είμαι φιλικά προσκείμενος προς αυτό το κίνημα, αυτό δε σημαίνει πως δεν έχω και τα προβλήματά μυ μ’αυτό. Οι Έλληνες εθνικοί καλά κάνουν που εκθέτουν όλα τα εγκλήματα του χριστιανισμού απέναντι στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό για να τα γνωρίζει όλο το πειθήνιο ποίμνιο, αλλά μερικές φορές, για να αμαυρώσουν το χριστιανισμό και να εκθειάσουν τα καλά του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, επινοούν υπερβολές. Φυσικά και δεν το κάνουν όλοι αυτό, αλλά αυτοί που το κάνουν και το δημοσιεύουν μπορούν να παρασύρουν πολλούς περισσότερους αναγνώστες, οι οποίοι ενδεχομένως θα τους θεωρήσουν αυθεντία και δε θα ψάξουν μόνοι τους για την αλήθεια (κακό πράγμα αυτό γενικώς, αλλά συνήθως έτσι γίνεται). Και φυσικά υπάρχει και η μειονότητα των ακραίων, οι οποίοι πιστεύουν ότι οι Έλληνες προέρχονται από το Διάστημα, συμμετέχουν σ’έναν αέναο πόλεμο με τους Εβραίους κλπ, και οι ακόμα ακραιότεροι που πιστεύουν ότι όπιος δε δέχεται το δωδεκάθεο θα πρέπει να θανατώνεται. Συνήθως λοιπόν σε τέτοιες περιπτώσεις οι αρχαιοελληνιστές παρουσιάζουν την Αρχαία Ελλάδα ως τέλεια κοινωνία στην οποία όλοι μας θα θέλαμε να βρισκόμαστε. Προσπαθούν να εναρμονίσουν τα ήθη της μ’αυτά μιας σύγχρονης νοούμενης ουτοπίας, και φυσικά ως προς τα σεξουαλικά ήθη οι Αρχαίοι Έλληνες συμπίπτουν ακριβώς με τη σύγχρονη σχετικά απελευθερωμένη κατάσταση, ενώ αντιτίθενται πλήρως στην ιουδαιοχριστιανική αυστηρότητα. Είχα κάνει ένα παλαιότερο τέτοιο άρθρο όσον αφορά τη λέξη παιδεραστής, την οποία ένας τέτοιος αρχαιοελληνιστής την ερμήνευε ως προερχόμενη από τη λέξη παις και το ερώ, δηλαδή καθοδηγό, αυτός δηλαδή που καθοδηγεί το παιδί, πιθανόν στο σωστό δρόμο, και μάλιστα αυτό ανέβηκε στη Βικιπαίδεια χωρίς κανένα φιλτράρισμα – γι’αυτό θα πρέπει να διπλοτσεκάρετε τα γραφόμενα στην εν λόγω εγκυκλοπαίδεια. Φυσικά παιδεραστής σήμαινε αυτός που ερωτευόταν το παιδί, γιατί το ερώ σημαίνει αγαπώ σφόδρα, και δεν είναι πλέον μυστικό ότι πολλοί Αρχαίοι Έλληνες δάσκαλοι διατηρούσαν κρυφούς ή ημιαποδεκτούς δεσμούς με τους νεανίες που είχαν υπό την προστασία τους. Είναι πρακτική που αντιβαίνει πλήρως στη σημερινή αντίληψη περί δικαιωμάτων του παιδιού και σεξουαλικότητας, αλλά γινόταν. Άλλωστε οι σημερινές ανθρωπινοδικαιωματικές απόψεις περί ελευθερίας, ισοτιμίας, αυτεξούσιου πάνω στη σεξουαλικότητα κλπ δεν έπιαναν τόπο τότε, γιατί τα μικρά παιδιά και οι γυναίκες βρίσκονταν υπό την εξουσία των ανδρών πολιτών, και βέβαια υπήρχε και δουλεία. Και επειδή οι πολίτες δεν ήθελαν να ζημιωθούν ούτε στο ελάχιστο από την ξαφνική απόκτηση ίσων δικαιωμάτων τόσο μεγάλης μερίδας του πληθυσμού, φρόντισαν να διατηρήσουν το κατεστημένο για όσο πιο πολύ καιρό μπορούσαν.

Παρόμοιο κρούσμα εξωραΪσμού της αρχίας ελληνικής σεξουαλικότητας βρήκα και πρόσφατα, αλλά το σύνδεσμο δε μπορώ να τον βρω από τον κυκεώνα των αναζητήσεών μου. Στο άρθρο αυτό, ο συγγραφέας προσπαθούσε να δείξει ότι δήθεν οι Αρχαίοι |Έλληνες αποδέχονταν τη γυναικεία σεξουαλικότητα, σε αντίθεση με τους σσεμνότυφους ιουδαίους και χριστιανούς στη συνέχεια, οι οποίοι την καταπίεσαν στυγνά. Υποτίθεται ότι οι Αρχαίοι λάτρευαν το αιδοίο, το οποίο σημαίνει το σεβαστό. Φυσικά στην πραγματικότητα η λέξη είναι ουσιαστικοποιημένο επίθετο από το αιδοίος, που προέρχεται από την αιδό, τη ντροπή. Πράγματι η λέξη είχε και τη σημασία του σεβασμού, και ο αιδοίος μπορεί ν’αποδοθεί και ως σεβαστός, εξού και αιδεσιμότατος, αλλά είναι ο σεβασμός περισσότερο με την έννοια της ντροπαλότητας, της συστολής, της κοσμιότητας και της αξιοπρέπειας, δηλαδή ντροπή κατά κάποιον τρόπο. Είναι δηλαδή κάτι που έχει να κάνει με τη ντροπή, κάτι που κάποιος ντρέπεται να δείξει. Αιδοία λέγονταν τόσο τα γυναικεία, όσο και τα ανδρικά γεννητικά όργανα. Ο Δίας στη μυθολογική αφήγηση του Απολλοδώρου για παράδειγμα, όταν ευνούχισε τον Κρόνο, στο πρωτότυπο έλεγε ότοι εξέτεμε τα αιδοία αυτού. Και αν λάτρευαν τόσο πολύ τη γυναικεία σεξουαλικότητα οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, πού είναι τα γυμνά γυναικεία αγάλματα πριν την Ελληνιστική Εποχή, οπότε άνοιξε η Ελλάδα προς άλλους πολιτισμούς και χαλάρωσαν τα ήθη; Δεν υπάρχουν. Υπάρχει πληθώρα γυμνών ανδρικών αγαλμάτων, επειδή το γυμνασμένο ανδρικό σώμα αποτελούσε στοιχείο θαυμασμού, αλλά όλα τα γυναικεία αγάλματα είναι ντυμένα συντηρητικ΄κότατα με μακριές φούστες, γιατί οι γυναίκες έπρεπε να μένουν σπίτι και να μην εμφανίζονται και πολύ. Μόνο οι πόρνες έκαναν το αντίθετο.

Στην πραγματικότητα τα έθιμα περί γυναικών δε διαφέρουν και τόσο μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ. Η γυναίκα δηλαδή θεωρείται ως εμπόρευμα, που μεταβιβάζεται από τον πατέρα στο σύζυγο, συχνά με κάποιου είδους αντάλλαγμα. Παντρεύεται μικρή, ουσιαστικά όταν αρχίζει να έχει περίοδο, επειδή τότε είναι στο γονιμότατο της ηλικίας της, αλλά και για να μην πορνεύσει υποτίθεται, γι’αυτό θα πρέπει να είναι και παρθένα, ο σύζυγός της είναι πολύ μεγαλύτερος και οι ελευθερίες της είναι περιορισμένες, ακόμα και μέσα στο σπίτι. Αν και η Αθήνα είναι γνωστή για την καταπίεση των γυναικών της, και οι άλλες αρχαιοελληνικές πόλεις δεν ήταν και πολύ καλύτερα. Παράλληλα υπήρχαν και οι πόρνες, οι οποίες διαχωρίζονταν σαφώς από τις «σωστές» γυναίκες. Επειδή είχαν συχνή συναναστροφή με άντρες, οι υψηλότερα ιστάμενες απέκτησαν μεγάλη φήμη, που φτάνει ως τις μέρες μας. Η διαφορά ίσως της Ελλάδας με το Ισραήλ είναι ότισ το Ισραήλ η πορνεία αντιμετωπίστηκε με αμφιθυμία, ενώ στην Ελλάδα ήταν πάντοτε αποδεκτή. Ούτε στο Ισραήλ όμως απαγορεύτηκε ποτέ. Οπότε στην Αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε λατρεία αιδοίου ή κάποια άλλη φνατασίωση του συγγραφέα.

Στο τέλος λοιπόν του άρθρου υπήρχε μια σειρά αρχαίων ελληνικών ονμάτων για το αιδοίο σε αλφαβητική σειρά, και μεταξύ των πρώτων που ξεκινούσαν από α ήταν και η… ασχημοσύνη! Δηλαδή σε κείμενο που για τόσες παραγράφους μας είχε πρήξει τα αιδοία περί της σημασίας του γυναίκείου αιδοίου στον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, τώρα έχουμε πρώτη λέξη την ασχημοσύνη, που αναιρεί όλα τα παραπάνω. Ή μήπως θα πρέπει να το ερμηνεύσουμε ως κάτι το όμορφο; Ή απλώς ο συγγραφέας προΫποθέτει ότι το αναγνωστικό του κοινό δεν έχει ούτε ένα μικρογραμμάριο κριτκής σκέψης και δε θεωρεί απαραίτητη τη συνοχή στα γραφόμενά του; Η λε΄ξη ασχημοσύνη φυσικά σημαίνει κάτι το άσχημο, και χρησιμοποιούταν για τη γύμνια ή το γυναικειο αιδοίο. Δεν ξέρω από πότε άρχισε να χρησιμοποιείται, αλλά είναι η λέξη με την οποία αποδίδουν κατά κόρον τη γύμνια στα ελληνικά οι 70 ραβίνοι που μετέφρασαν την Παλαιά Διαθήκη στα εληνικά. Δηλαδή… αντιεβραϊκό άρθρο χρησιμοποιεί εβραϊκή φρασεολογία! Εκτός κι αν απλώς ο συγγραφέας έκανε αντιγραφή κι επικόλληση τη λίστα των λέξεων από αλλού, κάτι πού δε θεωρώ και πολύ απίθανο.

Εν όλίγοις, μην πιστεύετε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες της Κλασικής Εποχής σέβονταν τη γυναίκα, μην τρώτε άκριτα ό,τι σας λένε, και γενικώς διασταυρώνετε τις πληροφορίες που βρίσκετε.

Advertisements