Ήμουν λοιπόν προχθές, Παρασκευή 24 του μηνός, στο πανεπιστήμιο για να παρακολουθήσω ένα μάθημα. Ο καιρός, όπως όλες αυτές τις μέρες δυστυχώς, νεφελώδης και έτοιμος να βρέξει. Ευτυχώς δεν έβρεξε τότε, γιατί δεν είχα ούτε ομπρέλα. Φορούσα μόνο ένα αδιάβροχο, χωρίς όμως κουκούλα. Θυμήθηκα τότε τη μέρα του προηγούμενου μήνα, οπότε έβρεχε καταρρακτωδώς. Είχα πάει Δευτέρα, νομίζω 22 Σεπτεμβρίου, για να δώσω ένα μάθημα – γιατί οι εξετάσεις κράτησαν τόσο πολύ; Και όταν πήγαινα λοιπόν, ο καιρός απλώς ήταν συννεφιασμένος. Φεύγοντας όμως, έβρεχε υπερβολικά. Σχεδόν κανείς δεν έφευγε αρχικά, επειδή όλοι περίμεναν να σταματήσει υποτίθεται η βροχή. Αυτή όμως δε σταμάτησε για τις επόμενες ώρες. Έτσι πολύς κόσμος παρέμεινε μέσα και στο υπόστεγο, μετακινούμενος από το ένα μέρος στο άλλο. Εγώ κάθισα λίγο έξω στο στέγαστρο, περιμένοντας να σταματήσει, αλλά μετά μπήκα μέσα. Εκεί στο ισόγειο είχαν μια εκδήλωση για τους ανυποψίαστους ακόμα νέους της σχολής νηπιαγωγών, όπου κάποιες κοπέλες λέγανε παρωδίες διάφορων τραγουδιών στο μικρόφωνο. Αργότερα ξαναβγήκα έξω, μήπως και σταμάτησε, αλλά είχε δυναμώσει ακόμα περισσότερο. Όλοι ήταν κάτω από το υπόστεγο, αλλά λίγοι-λίγοι, οι τολμηροί πρώτα, άρχισαν να φεύγουν. Πολλοί είχαν ομπρέλες, όχι όμως όλοι. Εγώ τελικά στάθηκα δίπλα σε μια κολόνα στην άκρη του υποστέγου, πότε-πότε βγαίνοντας στη βροχή για να δω αν μπορώ να την αντέξω. Σίγουρα ένας λεπτοντυμένος κακομοίρης με το μπαστουνάκι του στη γωνία να καταβρέχεται θα προκαλούσε τον οίκτο. Όλο και κάποια συμπονετική κοπέλα θα είχε συγκινηθεί από την θλιβερή αυτήν σκηνή, και θα πλησίαζε διστακτικά τον αναξιοπαθούντα για να του προσφέρει το μόνο προστατευτικό κατά της πανίσχυρης εκείνης βροχής που διέθετε, δηλαδή την ομπρέλα της, με συνέπεια να βραχεί μετά κάτω από κάθε ρούχο, δίνοντας δηλαδή προστασία στον πτωχό, και γινόμενη αυτή ο «πτωχός» για λίγο. Αλλά δεν έγινε τίποτα τέτοιο. Ούτε μια από τις δεκάδες κουμουνίστριες κοπέλες που κόπτονται δήθεν για τα δικαιώματα των αδικημένων από την άτιμη την κενωνία – μετανάστες λάθρο και μη, γκέι, τρανσέξουαλ, Εβραίοι, μουσουλμάνοι, έγχρωμοι, άτομα με αναπηρία, ναι, όλοι στο ίδιο τσουβάλι παρά τις διαφορές τους – δεν προσφέρθηκε να μου δώσει ούτε μία ομπρέλα. Να είστε σίγουροι, πως αν επρόκειτο για Νέγρο ή Πακιστανό λαθρομετανάστη, δε θα πρόσφεραν απλόχερα απλώς την ομπρέλα τους, αλλά και το κορμί που συνδέεται μ’αυτήν την ομπρέλα. Γιατί τότε όχι στα αμεα; Η διάκριση αυτή έχει επιστημονική βάση, την οποία όμως δε θα συζητήσω επί του παρόντος. Εγώ φυσικά δε ζητιάνευα ομπρέλα· αλλά δε θεωρούσα και εντελ΄ώς απίθανο να έρθει κάποιος εκεί και να μου προτείνει να μου δώσει ομπρέλα. Τώρα αν επέμενε υπερβολικά δεν ξέρω αν την έπαιρνα κιόλας. Άλλωστε τζάμπα είναι. Τελικά βγήκα έξω στην καταρρακτώδη βροχή, πήρα τα δύο λεωφορεία που χρειάζεται και επέστρεψα, υπερβολικά βρεγμένος. Εκείνη η βροχή ήταν πρωτοφανής. Παρεξέκλινα επίσης και λίγο από το δρόμο μου για να πάρω ροκανίδι για την κουνέλα μου, γιατί εκείνο ήταν έτσι κι αλλιώς για άλλαγμα και επίσης είχε πάρει λίγιη υγρασία. Τουλάχιστον η κουνέλα, αν μπορούσε να έχει ομπρέλα, θα μου τηνέδινε…

Advertisements