Κάποτε παλιά, σας είχα υποσχεθεί για ένα βίντεο όπου το λοφιοφόρο μου γκέκκο έκανε τη φωνή του. Τελικά, παρά τις δυσκολίες που στην αρχή μου φαίνονταν βουνό με αποτέλεσμα να το παρατήσω για καιρό, η διαχείριση ενός καναλιού στο Youtube δεν είναι και τόσο δύσκολη υπόθεση· έτσι τις τελευταίες μέρες ανεβάζω σωρηδόν βίντεο των ζώων μου.
Το βίντεο αυτο΄είχε τραβηχτεί στις 9 Ιανουαρίου του 2015, τότε δηλαδή που έβγαλα κι εκείνες τις πετυχημένες φωτογραφίες. Ήταν μια μέρα αφότου είχε αλλάξει δέρμα, και τα χρώματά του ήταν εντονότερα. Για να το φωτογραφίσω και να το βιντεοσκοπήσω, το έβαλα πάνω στην αραουκάριά μου, επειδή είναι φυτό του φυσικού του περιβάλλοντος. Στην πραγματικότητα το συγκεκριμένο είδος (Araucaria heterophylla) κατάγεται από το γειτονικό Νησί Νόρφολκ, αλλά οι διαφορές της από τις νεοκαληδόνιες είναι απειροελάχιστες. Όχι ότι νοιάζει ιδιαίτερα το γκέκο, το έκανα όμως για το φυσικό αποτέλεσμα. Πάλι ωστόσο φαίνεται ότι βρίσκεται σε τεχνητό περιβάλλον, αφού το χρώμα του τοίχου και των πλακακιών παρεισφρύει σε κάθε γωνία, ενώ οι κίτρινες λάμπες αλλοιώνουν ελαφρώς τα χρώματα. Ενώ λοιπόν ήτανσ το δέντρο, που σημειωτέον είναι ένα αρχαίο και μοναδικό είδος κωνοφόρου, έκανε τη φωνή του μερικές φορές, την οποία ως τότε σπάνια είχα ακούσει, αν και όλο τον υπόλοιπο χρόνο έμελλε να την ακούσω αρκετές φορές. Δε ξέρω γιατί το έκανε, ίσως όμως να το θεώρησε ως νέα περιοχή του και να προειδοποιούσε τυχόν άλλους ομοειδείς του ότι το μέρος του ανήκει. Ευτυχώς πρόλαβα να γράψω τη φωνή, λίγο αφού άρχισε να την κάνει. Έπειτα έκανα μια παρουσίαση για το γκέκο, αλλά κατά λάθος έκοψα το βίντεο στη μέση. Δεν πειράζει. Επιγραμματικά, είναι ο Βαρώνος, ένα αρσενικό λοφιοφόρο γκέκο (Correlophus ciliatus), είδος αυστραλιανής ικογένειας γκέκο (Diplodactylidae) που κατάγεται από τη Νέα Καληδονία, ανατολικά της βόρειας Αυστραλίας. Τώρα που γράφω το άρθρο είναι τεσσάρων ετών και κάτι, τότε ήταν τρισίμισι. Στο βίντεο, αφού φωνήσει, εξερευνά το νέο, περίπλοκο χώρο του. Κοιτάζει προς διάφορες κατευθύνσεις, μυρίζει και βγάζει τη γλώσσα του για να τον ανιχνεύσει. Αυτό είναι το βίντεο:

Τα γκέκο είναι οι μόνες σαύρες που χρησιμοποιούν τον ήχο ως βασικό κομμάτι της επικοινωνίας τους. Κι άλλες σαύρες υπάρχουν που φωνούν, αλλά τα γκέκο το έχουν εξελίξει σε άλλο επίπεδο. Αν και υπάρχουν είδη που δε χρησιμοποιούν τη φωνή τους σχεδόν ποτέ, τα περισσότερα φωνούν για να δηλώσουν συναισθηματικές καταστάσεις, όπως προστασία της περιοχής,ενόχληση, ζευγάρωμα κλπ. Όπως είναι αναμενόμενο, τα αρσενικά φωνούν συχνότερα από τα θηλυκά. Τα σαμιαμίδια για παράδειγμα κάνουν έναν πολύ ψιλό ήχο σαν «τσικ τσικ τσικ» που μπορείτε να τον ακούσετε αν προσέξετε καλά. Δεν κυκλοφορεί πολύ στο Youtube, αλλά θα τον ηχογραφήσω όταν τον ακούσω. Τα λοφιοφόρα γκέκο παράγουν μερικούς ήχους που χρησιμοποιούν σε διάφορες περιστάσεις. Ο πιο γνωστός κι αυτός που ακούγεται μακρύτερα είναι αυτή η φωνή του βίντεο, ένας ήχος που αποτελείται από σειρά βραχύχρονω φωνών «κρε κρε κρε». Χρησιμοποιείται από κυρίαρχα γκέκο κατά τη διακήρυξη της περιοχής, τις μάχες και το ζευγάρωμα. Τα χαρακτηριστικά της φωνής αυτής ποικίλουν αρκετά· μπορεί να έχει μικρή ή μεγάλη διάρκεια, μπορεί το γκέκο να ενώσει τις νότες μεταξύ τους ή να διαφοροποιήσει την ένταση της φωνής. Όταν έχει ανοιχτό το στόμα, όπως όταν δαγκώνει έναν αντίπαλο, ή είναι πραγματικά θυμωμένο από έναν αντίπαλο, η φωνή ακούγεται δυνατότερη. Στο Youtube θα βρείτε πολλλές τέτοιες ηχογραφήσεις της φωνής αυτής με τις παραλλαγές τις. Επίσης μια άλη φωνή που παράγουν, αν καισπανιότερα, είναι ένας χαμηλός, μακρόσυρτος ήχος που δηλώνει ενόχληση, από γκέκο ή από άνθρωπο μερικές φορές, π.χ. το άκουσα όταν πείραξα το Βαρώνο αφού είχε φάει πάρα πολύ. Μπορούν επίσης να κάνουν μια ψιλή, στιγμιαία φωνή αν πονέσουν, που φυσικά σκοπός μας δεν είναι να πονέσουν ποτέ, αλά κάποιες φορές μπορεί να συμβεί κατά λάθος, ή τρομάξουν. Παράγουν επίσης και μη φωνητικούς ήχους από την εκβολή αέρα. Αν φουσκώσουν ελαφρώς το σώμα τους από ενόχληση και ξεφουσκώσουν απότομα, ή δαγκώσουν επιθετικά, κάνουν έναν απότομο, λεπτό συριγμό (χσιτ) από την απότομη εκβολή αέρα. Επίσης σε συνθήκες που τα κκάνουν να νιώθουν ανασφαλή, είτε μέσα στο χώρο τους είτε έξω, π.χ. όταν κάποιος τα παρακολουθεί έντονα κι επίμονα, τα μετακινεί αλλού, το μέρος είναι νέο κλπ, μπορεί απ’το φόβο τους να αναπνέουν έντονα ώστε να μυρίσουν το χώρο, κάνοντας ήχους σαν υπόκωφα, γρήγορα σφυρίγματα.

Advertisements