Χθες επέστρεψα από το μικ΄ρο φετινο΄μας ιστιοπλοϊκό ταξίδι στη Χαλκιδική. Αρχικά προγραμματίζαμε να πάμε μέχρι τη Σκύρο, το μακρύτερο δηλαδή ταξίδι του ιστιοπλοϊκού, αλλά τελευταία στιγμή ο θείος μου ακύρωσε τη συμμετοχή του, και πήγαμε πολύ κοντύτερα. Μόνο μέχρι τις Φώκιες. Τι να κάνουμε, μεγάλο ταξίδι περίμενα εδώ και τρεις μήνες τουλάχιστον, και τελευταία στιγμή μας τα χάλασαν. Αν ξαναγίνει αυτό, θ’αναγκαστώ να βάλω κι εγώ χρήματα για να πάμε τελικά και πιο μακριά.
Ήμασταν λοιπόν τρεις, εγώ, ο πατέρας μου και ο Παύλος ο σκίπερ. Ξεκινήσαμε με το σκάφος μας ή τη μικρή μας βαρκούλα ευφημιστικά, το Imexus 27, γύρω στις 8 η ώρα πρωί-πρωί το Σάββατο 11 Ιουλίου. Φύγαμε με τη μηχανή απ’το Ναυτικό Όμιλο Θεσσαλονίκης και ξεκίνήσαμε την πορεία μας. Ο Ποσειδών από νωρίς άρχισε να μας ευνοεί, αφού ο βοριάς ήταν συνεχής και αρκετά δυνατός ώστε να πλέουμε άνετα με τα πανιά στην κατεύθυνση που θέλουμε. Αργότερα έφτασε, όπως υππολογίσαμε, και τα 7 μποφόρ, αλλά δεν καταλάβαμε τίποτα, επειδή πλέαμε πρίμα και κύματα δεν υπήρχαν, διότι ο αέρας ερχόταν απ’τη στεριά, η οποία ήταν κοντά και έτσι δεν είχε τον απαιτούμενο χώρο ώστε να σηκώσει κύμα. Πιο κάτω δηλαδή μπορεί να είχε αρκετό κύμα. Το μεσημέρι σταματήσαμε στο Σάνι, όπου έκαναν μπάνιο. Εγώ ήμουν κουρασμένος και δεν ήθελα να μπω στη θάλασσα, άλλωστε κοιμόμουν με διαλείψεις όλη τη μέρα. Ήταν να φύγουμε, αλλά τελικά αποφασίσαμε να μείνουμε αρόδου σ’εκείνον τον κόλπο. Την άλλη μέρα συνεχίσαμε την πορεία μας, τώρα με λίγο περισσότερο μηχανή. Σταματήσαμε σ’έναν κόλπο με ωραίο ζεστό νερο΄για μπάνιο, και γρήγορα συνεχίσαμε το δρόμο μας. Έξω από τον κόλπο λάβαμε ακόμα ένα δώρο εκ του Ποσειδώνος, μια φουσκωτή μπάλα θαλάσσης, η οποία ίσως κάποτε ανήκε σε παιδιάπου πήγαιναν για μπάνιο σε κοντινή παραλία. Μετά ελλιμενιστήκαμε στις Νέες Φώκιες, όπου κατεβήκαμε για να φάμε. Ο Παύλος είχε κατά νου μια καλή ταβέρνα που του είχαν προτείνει, τη Μασαλία, την οποία βρήκαμε και καθίσαμε. Είχε κυρίως γκουρμέ πιάτα, όπως ψημένα τυρια με διάφορες προσθήκες για ορεκτικό, ή κύρια πιάτα με διάφορες σάλτσες από βασιλικό, μάραθο, κάπαρη κλπ. Ήταν όλα εξαιρετικά, σας την προτείνω για όσους πάτε προς τα εκεί. Στο σκάφος τρώγαμε μακαρόνια, κονσέρβες, σαντουιτσάκια, φρούτα, καθώς και τα υπέροχα γεμιστά μπισκότα με μπόλικη σοκολάτα που είχε φτιάξει η μαμά μου για το ταξίδι.
Ο αέρας ήταν λες και τον παραγγείλαμε, αφού στην επιστροφή είχαμε νοτιά. Αρχικά είχαμε λίγο μηχανή, αλά μετά την σβήσαμε. Ανεβήκαμε με πανί μέχρι έξω από την Καλλικράτεια, όπου κάναμε μπάνιο. Από τα μισά του ταξιδιού και μέχρι το ακρωτήριο του αγγελοχωρίου δυστυχώς είχε λίγο παραπάνω κύμα, το οποίο κουνούσε τα πάντα στο σκάφος. Πήρα εγώ μια δραμαμίνη για καλό και για κακό. Φοβηθήκαμε μήπωςο Ποσειδώνας ζητούσε τη μπάλα πίσω, αλλά μάλλον απλώς δοκίμαζε την πίστη μας, αφού κάναμε την κίνηση να ξαναρίξουμε τη μπάλα μέσα, αλά το κύμα δε σταμάτησε. Επίσης η λέξη «βυθίζεται» εισέβαλε στο μυαλό μου – προφανώς μας έστελνε μηνύματα από τον Όλυμπο απέναντι για να επηρεάσει τη διάθεσή μας -, αλλά αντιμετωπίσαμε επιτυχώς την δοκιμασία. Τελικά φτάσαμε με ευκολία στο Ναυτικό Όμιλο.
Αν δε φυσούσε, το ταξίδι θα ήτανε σκατά. Θα ήταν πολύ σύντομο, βαρετό με τον εκνευριστικό ήχο της μηχανής συνεχώς, και χωρίς βιβλίο δε θα περνούσε ο χρόνος με τίποτα. Ευτυχώς φυσούσε και ήταν πολύ ωραία – ίσως ήταν το μεγαλύτερο ταξίδι με πανιά που κάναμε. Αυτήν τη φορά ο Ποσειδών ήταν με το μέρος μας, με το μέρος ημών των ταπεινών αμαρτωλών. Ο Απόλλων ωστόσο για κάποιον λόγο αποστασιοποιήθηκε, αφού μια μύγα μέσα στην καμπίνα μας ενοχλούσε συνεχώς, και ούτε οι παρακλίσεις, ούτε οι τεμενάδες στον καμπινέ δε τον έφεραν να την διώξει. Ίσως θα πρέπει να του θυσιάσουμε κανένα πεντακοσάρικο στη φωτιά για να μας έχει υπόψη την επόμενη φορά.
Στο δρόμο Ίντερνετ είχε ο πατέρας μου στο κινητό από κάρτα, το οποίο ανοίγαμε για να παρακολουθούμε ανελειπώς την πορεία των ελληνικών διαπραγματεύσεων. Ο μέγας Τσίπρας που δήθεν επρόκειτο να μας σώσει, τελικά αναγκάστηκε να συμφωνήσει σε ακόμα χειρότερα μέτρα απ’αυτά που του πρότειναν αρχικά. Το όχι που ψηφίσαμε δεν είχε κανένα νόημα, ένα δημοψήφισμα, που, όπως λένε, θύμιζε τα στημένα δημοψηφίσματα της Σοβιετικής Ένωσης στα οποία πίστευε ο λαός ότι ψήφιζε, αλά στην πραγματικότητα η κυβέρνηση ακολουθούσε αυτό που είχε σχεδιάσει. Γιατί τότε το έκανε; Απορώ. Απορώ επίσης γιατί σώνει και καλά ήθελε να κυβερνήσει. Στην πραγματικότητα πριν την εκλογή του τους τελευταίους μήνες του 2014 είχε σημειωθεί μικρή πορεία ανάπτυξης στη χώρα, η οποία έπεσε μετά την εκλογή του. Κι απ’ό,τι φαίνεται, του ήταν αδύνατον να διαπραγματευτεί σωστά με τους δανειστές όλους αυτούς τους μήνες, ώστε φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Φτάσαμε ως και στο σημείο να εκχωρήσουμε περιουσιακά στοιχεία ύψους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ σε μια εταιρέια του Λουξεμβούργου η οποία θα τα διαχειρίζεται, μήπως και αποπληρωθεί μέρος του χρέους! Όχι ότι με διαφορετική αντιμετωπιση του ζητήματος θα απαλλασσόμασταν απ’τους δανειστές – αυτό είναι αδύνατον, ιδίως τώρα που η επιδίωξή τους να πάρουν ό,τι μπορούν είναι εμφανής, αλλά σίγουρα θα μπορούσαμε να έχουμε ευνοϊκότερα μέτρα. Τι πιστεύετε; Εγώ το μόνο που έχω να πω είναι: ας μη μπαίναμε σ’αυτήν τη θέση εξαρχής. Τώρα πια είμαστε παγιδευμένοι.

Advertisements