Αυτό το λευκωπό, ψηλό εκβλάστημα που βλέπετε στη φωτογραφία αναπτύχθηκε σε απόλυτο σκοτάδι, αν εξαιρέσουμε τα λίγα δευτερόλεπτα φωτός κάθε μέρα, όταν άνοιγα το ντουλάπι, χωρίς καθόλου υγρασία απ’τις ρίζες, μόνο από τα αποθέματα του κλαδιού.
Στα τέλη του Μαρτίου ή στις αρχές του Απριλίου λοιπόν, δε θυμάμαι ακριβώς, έκοψα από το εξοχικο΄του πατέρα μου στις Καλύβες της Χαλκιδικής δύο κλαδιά από φραγκοσυκιά (Opuntia ficus-indica), τον γνωστό κάκτο που παράγει τα μεγάλα, γλυκά φρούτα. Οι κάκτοι αυτοί είναι πολύ πλούσιοι σε ασβέστιο – ως και 70 ασβέστιο προς 1 φώσφορο -, αφού το χρησιμοποιούν για να ενδυναμώνουν τα’αγκάθια τους, γι’αυτό είναι ιδανικοί για ερπετά, που έχουν αυξημένες ανάγκες σε ασβέστιο. Έκοψα λοιπόν δύο κλαδιά, για να δίνω στο γενειοφόρο δράκο μου, εφόσον διατηρούνται πολύ καιρό κομμένα και δε μαραίνονται. Κι αν δεν τα ήθελε ο δράκος θα μπορούσε να τα φάει η κουνέλα μου υποτίθεται. Τα έτριψα στο χώμα για να αποκολληθούν όλες οι κατηραμένες γλωχίδες, τά’βαλα σε μια σακούλα και μετά τα απέθεσα σ’ένα ντουλάπι. Ο δράκος όμως δεν τα έτρωγε, ίσως επείδή ήταν χοντρά ή επειδή είχαν βλενώδες εσωτερικό, ή απλώς επειδή του αρέσουν μόνο τα λεπτά φύλλα – άλλοι δράκοι στο Youtube μια χαρά τρώνε και τον κάκτο, όπως και φρούτα και λαχανικά, αυτός έχει κολλήσει στα φύλλα και σε λίγα άνθη πού και πού. Ούτε όμως η κουνέλα τα έφαγε. Έτρωγε λίγο τη φλούδα και γύρω-γύρω, αλά δεν πείραζε πολύ το εσωτερικό, χυμώδες και βλενώδες κομμάτι. Άλλωστε η κουνέλα μου είναι ιδιότροπη όσον αφορά τις υγρές τροφές – και με τα ζουμερά φρούτα δυσκολεύεται -, οπότε ήταν αναμενόμενο. Ε, τι να το κάνω, το χρησιμοποιούσα για να ταΐζω τα έντομα και τα σαλιγκάρια πριν τα φάει ο δράκος, αλλά πάλι δεν το έτρωγαν όλα. Τελικά πέταξα το ένα κομμάτι, το οποίο ήταν από την κορυφή ενός φυτού, και κράτησα το άλλο, το οποίο ήταν ένα ολόκληρο μικρό φυτό που έσπασα, μάλλον από κλαδί κάποιου μεγαλύτερου που έπεσε, γιατί έτσι αναπαράγονται κι εξαπλώνονται. Τώρα τον Ιούνιο πρόσεξα πως είχε πετάξει κάποια λευκά βλασταράκια 2-3 εκ από την κάτω του μεριά, και τα έκοψα χωρίς να δώσω πολλή σημασία. Ένα ακριανό όμως μεγάλωνε, ώσπου χθές το έβγαλα για να το δω, και ήταν τεράστιο, πλήρως σχηματισμένο, με λεπτά αγκαθάκια, αλλά πλήρως εκχλοιωμένο, χωρίς κκαθόλου χλωροφύλλη. Ήταν περίπου 20 εκατοστά ψηλό και γύρω στα 7-8 στο πλατύτερο και ψηλότερο μέρος του. Μετά το φωτογράφησα και το έκοψα. Λίγα κομματάκια του τα έφαγε ο δράκος, αλλά το υπόλοιπο φυτό αναγκάστηκα να το κατατμήσω και να το πετάξω στα σκουπίδια, αφού δεν το έτρωγε κανείς.
Αυτό θα πει επιτυχημένο είδος, Και μη νομίζετε ότι το φυτό πέθανε, επειδή βρέθηκε στα σκουπίδια. Θεωρητικά οι βλαστοί μπορούν να κάνουν κάλο, να ριζώσουν και να συνεχίσουν την ανάπτυξη εκ νέου, αλλά ίσως ο μύλος του σκουπιδιάρικου ή η απερίγραπτα τοξική χωματερή τελικά να τα σκότωσαν. Ή μήπως όχι;
Οι κάκτοι συμπεριφέρονται κάπως σαν εναέριοι βολβοί. Μπορούν να μείνουν επί μήνες έξω στον αέρα, χάνοντας ελάχιστο νερό και συχνά βγάζοντας ρίζες ή βλαστούς. Είναι προσαρμογή που τους επιτρέπει να επιβιώνουν ακόμα κι αν σπάσουν σε ξηρά κλίματα, οπότε όποιος σπάσει μπορεί απλώς να περιμένει στο έδαφος τις καλύτερες συνθήκες, ενώ εντωμεταξύ κάνδι και ρίζες για να πιαστεί ή και για να βρει νερό. Για το λόγο αυτόν, τα μόσχεύματα κάκτων που προορίζονται για πολλαπλασιασμό θα πρέπει να έχουν στεγνώσει καλά στο σημείο που κόπηκαν (κάλος), και να διατηρούνται στεγνά μέχρι να ριζώσουν και να πιαστούν στο έδαφος, αλλιώς κινδυνεύουν να σαπίσουν.
Αυτός ο εκχλοιωμένος βλαστός ωστόσο δεν ήταν έτοιμος για τον ήλιο. Η απότομη έκθεση στον ήλιο θα του προκαλούσε σοβαρά εγκαύματα που ίσως να νέκρωναν ολόκληρη την επιφάνειά του. Τέτοιοι κάκτοι θα πρέπει να εκτίθενται σταδιακά στο φως, και στη συνέχεια στον ήλιο, με όλο και περισσότερα λεπτά κάθε μέρα.

Φωτογραφία με φυτό που μεγαλώνει στο σκοτάδι είχα ανεβάσει και παλαιότερα, ενός νάρκισσού που πρόλα βε και ν’ανθίσει. Γιατί ανεβάζω τέτοιες φωτογραφίες; Συμβολίζουν κάτι; Την παραμέληση, το θάνατο, έναν αγώνα καταδικασμένο, ή τη ζωή με μετρημένους πόρους που πρόκειται να τελειώσουν σύντομα;

Advertisements