Ενημέρωση 11/3/2017: Το είδος αναγνωρίστηκε ως Theretra alecto. Είναι πράγματι μέλος της οικογένειας των σφιγγιδών, όπως σωστά νόμιζα. Είναι μεγάλη νυχτοπεταλούδα, ιθαγενής κυρίως της ινδομαλαισιανής βιογεωγραφικής περιοχής, με πληθυσμούς μέχρι την ακραία νοτιοανατολική Ευρώπη. Στην Ελλάδα είναι αρκετά σπάνια. Τρέφεται με αμπελοειδή φυτά (γένος Vitis) και συγγενείς, γι’αυτό το βρήκα πάνω στην Ampelopsis.

Όπως παρατηρήσατε, υπάρχει αναζωπύρωση της δραστηριότητάς μου στο Ιστολόγιο. Παρόλα αυτά την τελευταία βδομάδα δεν έγραφα τίποτα, διότι ήμουν σε διακοπές στην Κρήτη, το άρθρο για τις οποίες δε μπορώ ν’ανεβάσω τώρα, επειδή διαβάζω για της εξετάσεις για την πιστοποίηση στο ιεκ τηλεφωνικής στις 8 Ιουλίου. Όταν παρέλθει κι αυτο΄το κακό θα γράψω περισσότερα. Έχω όμως ένα άγνωστο είδος για να μου το αναγνωρίσετε.

Την κάμπια της φωτογραφίας την βρήκα το βράδυ του Σαββάτου, στις 4 Ιουλίου. Την βρήκα εντελώς τυχαία μπλεγμένη ανάμεσα στα κλαδιά του σενέκιου (Senecio angulatus) ή παρόμοιου είδους και της αμπέλοψις (Ampelopsis sp), τα οποία βρίσκονται δίπλα-δίπλα, στο μπαλκόνι του πατέρα μου, στον πέμπτο όροφο. Στην αρχή νόμισα πως ήταν κάποιο κομμάτι από πλαστικό ή σχοινί, μετά πως ήταν κάποιο ζώο απροσδιόριστης ταυτότητας, αλλά τελικά ήταν μία κάμπια. Θα ήταν σίγουρα 8 εκατοστά, μπορεί να ήταν και 10, και σε πάχος μπορεί να ήταν πάνω από 1 εκατοστό. Ήταν ολοπράσινη, με λίγο μπλε. Μόλις την έπιασα μαζεύτηκε σαν μπάλα, μετά όμως άρχισε να κινείται λίγο, γυρίζοντας το μπροστινο της μέρος δεξιά κι αριστερά ψάχνοντας τροφή, όπως κάνουν όλες οι κάμπιες μόλις αφαιρούνται από το ζωτικκο στοιχείου τους, αφού είναι αδιφάγες και πρέπει να τρέφονται συνεχώς για ν’αναπτυχθούν. Μετ ατης έβαλα φύλλα και απ’τα δύο φυτά για να δω αν φάει τίποτα, αλλά δεν προσκολήθηκε σε κανένα. Άφησε ομως δύο κομμάτια χορτώδους εμετού, τα οποία αφήνουν οι κάμπιες της οικογένειάς της ως άμυνα για τους εχθρούς. Μετά την πήγα για φωτογράφηση, και την έψαξα καλύτερα.
Είχε εντελώς λείο σώμα, το οποίο αρχικα΄ήταν στενό και πάχαινε βαθμιαία προς τα πίσω. Είχε μακρόστενο σχετικα΄κεφάλι, και 6 πόδια στο θώρακα, όπως σε όλες τις κάμπιες. Πιο πίσω στην κοιλιά όμως είχε 5 ζεύγη από παραπόδια, απλά ονυχόσχημα άκρα με μυικό ιστό, αλλά όχι αρθρώσεις, που χρησιμεύουν στην προσκόλληση σε επιφάνειες και φέρουν πολλές προνύμφες εντόμων. Είναι νεόμορφα, και δεν έχουν σχέση με τα άκρα που διέθεταν οι πρόγονοι των εντόμων στα πλέον άποδα τμήματα της κοιλιάς. Το τελευταίο ζεύγος παραποδίων ήταν το μεγαλύτερο, και στη ράχη προς το τέλος του σώματος υπήρχε μία απόφυση σαν κερατάκι.
Αυτό είναι και το διαγνωστικό στοιχείο της οικογένειας Sphingidae ή σκόρων σφιγγών, εξαιτίας της χαρακτηριστικής στάσεις που παίρνουν οι κάμπιες τους με το κεφάλι μαζεμένο όταν απειλούνται ή ξεκουράζονται, σαν την αιγυπτιακή Σφίγγα. Είναι νεκταροφάγες νυκτοπεταλούδες ή σκόροι μεγάλου μεγέθους, με πολύ μακριά προβοσκίδα και ικανότητα αιώρησης σε πολλά είδη, με προνύμφες πράσινες, λείες με 5 ζεύγη παραποδίων και κερατοειδή απόφυση στο πίσω μέρος τους. Τρέφονται με διάφορα φυτά, με πολλά είδη εξειδικευμένα σε συγκεκριμένα είδη, κι όταν έρχεται η στιγμή να μεταμορφωθούν, θάβονται στο έδαφος για να κάνουν το κουκούλι τους.
Θεώρησα αρχικά πως επρόκειτο για Manduca sexta ή M. quinquemaculata, παράσιτα των σολανιδών που μπορεί να τραφούν και με άλλα φυτά αν δεν υπάρχουν σολανίδες, Παρόλα αυτά σολανίδες υπήρχαν, οπότε πιθανότατα είναι κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας. Τι μπορεί να είναι; Όποιος γνωρίζει ας κάνει κανένα σχόλιο.

Ο χρόνος είναι παρελθοντικός, γιατί τώρα που το γράφω αυτή η μικρή κάμπια, το νευρικό της σύστημα και ό,τι άλλο είχε, χωνεύονται στο στομάχι του γενειοφόρου μου δράκου. Την έβαλα λοιπόν σ’ένα πλαστικό κουτί μετά την φωτογράφηση, αλλ’επειδή είχε χαλαρό καπάκι, ξέφυγε, αλλά την βρήκα δίπλα την επόμενη μέρα, οπότε έβγαλα την Αναμπέλα το γενειοφόρο δράκο έξω, και άφησα την κάμπια δίπλα της. Η σαύρα παραξενεύτηκε αρχικά από το μεγάλο μέγεθός της, κι αρχικά δεν την πείραξε. Μετά προσπάθησε να την πιάσει, αλλά μάλλον έκανε λάθος υπολογισμό από τα μικρο΄τερα έντομα που συνήθως τρώει και δεν την σήκωσε με τη γλώσσα της. Της την έδωσα στο χέρι, αλλά δεν έκανε κίνηση να την πιάσει, οπότε την ξαναάφησα κάτω, όπου συνέχιζε να την παρακολουθεί, κι όταν πήγε στα αριστερά της, γύρισε το κεφάλι της προς τα εκεί, και μετά από λίγο την έπιασε. Την μάσησε λίγη ώρα χωρίς να κάνει πολύ θόρυβο, αφού ήταν κυρίως νερό, και μετά την κατάπιε. Τώρα πια, το μικρό νεκρό στρουμπουλό έντομο χωνεύεται και μαλακώνει, μέχρις ότου να χαθεί εντελώς και όλα του τα δομικά μέρη να μεταβιβαστούν στο δράκο. Θα ψάξω να βρω κι άλες.

Advertisements