Ο Θεός είναι παντελεήμων, συγχωρεί κάθε ανθρώπινη αμαρτία, αρκεί να υπάρξει ηλικρινής μετάνοια, αλλά και χωρίς αυτήν σε ορισμένες περιπτώσεις. Τουλάχιστον αυτό διδασκόμαστε στα θρησκευτικά, κι αυτήν την αντίληψη έχει όλο το ποίμνιο για το χριστιανικό θεό – ως ένα ον υπέρτατης καλοσύνης και φιλευσπλαχνίας, ποιο μαλακός και από βαζελίνη που χρησιμοποιούν οι σοδομίτες, όταν φυσικα΄είναι στις καλές του και δεν τους καίει. Έχει ωστόσο κι αυτό τα όριά του. Υπάρχει μια αμαρτία η οποία είναι ασυγχώρητη, και εφόσον διαπραχθει, δεν υπάρχει δυνατότητα επιστροφής. Αυτή είναι η βλασφημία κατά του Αγίου πνεύματος.
Ελάχιστοι χριστιανοί το γνωρίζουν αυτό, κι όσοι το μαθαίνουν, εκπλήσσονται. Πώς γίνεται ο Θέος, τον οποίον έχουμε στολίσει με τόσα κοσμητικά επίθετα όσον αφορά την ευσπλαχνία του, να μη συγχωρεί τους βλάσφημους κατά του Αγίου Πνεύματος; Πολλοί έπειτα διερωτώνται αν έχουν διαπράξει την αμαρτία αυτή, οπότε θα είναι καταδικασμένοι στο αιώνιο πυρ της Κολάσεως, παρά κάθε προσπάθεια για το αντίθετο.
Η βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος δεν είναι απλώς η εξύβριση του Αγίου Πνεύματος, όπως πολλοί νομίζουν, αλλά κάτι άλλο, πιο περίπλοκο. Βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος είναι η μη πίστη στα έργα του Αγίου Πνεύματος ή η απόδοσή τους στο πονηρό πνεύμα. Βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος διέπραξαν οι γραμματείς και οι φαρισαίοι, οι οποίοι θεώρησαν ότι η ικανότητα του Χριστού και των μαθητών να εκβάλλουν δαιμόνια τους είχε δοθεί από το Διάβολο κι όχι από το Θεό. Ο Χριστός τότε ξεκαθάρισε, ότι όλες οι αμαρτίες συγχωρούνται, εκτός από την βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος. Σύμφωνα με την Αγία Γραφή:
«Διά τούτο λέγω ύμίν, πάσα αμαρτία και βλασφημία άφεθήσεται τοις άνθρώποις, ή δέ του Πνεύματος βλασφημία ούκ άφεθήσεται τοις άνθρώποις… ούτε έν τω νύν αίώνι ούτε έν τω μέλλοντι» (Ματθ. ιβ’ 31¬-32.βλ. και Μάρκ. γ’ 28-30, Λουκ. ιβ 10).
Σήμερα είναι αδύνατον να αντιγραφεί η αμαρτία αυτή, διότι ο Χριστός δε βρίσκεται στη γη. Παρόλα αυτά, η εν γνώσει απιστία προς το Άγιο Πνεύμα και τα έργα του, και κατ’επέκτασιν προς το Θεό, ή η απόδοσή τους στο Δαίμονα, είναι κατά κάποιον τρόπο βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος και δε συγχωρούνται. Η έννοια της βλασφημίας κατά του Αγίου Πνεύματοςέχει επεκταθεί για να καλύψει και τους αυτόχειρες, οι οποίοι με την πράξη τους αφαιρούν οι ίδιοι τη ζωή που τους δώρισε το πνεύμα της αλήθειας και της ζωής, αρνούμενοι έτσι αμετάκλητα το Θεό.
Με τον τρόπο αυτόν, τα λαμόγια της Εκκλησίας βρήκαν ένα τέχνασμα ώστε να περιορίσουν την κριτική σκέψη των πιστών και να τους κρατήσουν υπό το ζυγό τους. Γιατί κάθε απλός άνθρωπος, υπό την απειλή της αιώνιας τιμωρίας από μια αμαρτία που ούτε ο ίδιος ο Θεός δε μπορεί να συγχωρέσει, δε θα μπορούσε ν’αμφισβητήσει ούτε στο ελάχιστο τα γεγονότα της ζωής του Ηισού Χριστού.
Εγώ από παλιά απορούσα για τα δήθεν έργα του Αγίου Πνεύματος, και θεωρούσα ότι μπορεί να προέρχονται από πλάνη των ανθρώπων. Δε μπορούσα να πιστέψω εύκολα ότι ο Χριστός και οι μαθητές του εξέβαλαν δαιμόνια, θεράπευαν αρρώστους ή ανέσταιναν νεκρούς. Προφανώς, έλεγα, κάποιο μικρό τυχαίο γεγονός μεγεθύνθηκε έπειτα από την άγνοια και τη θεοσέβεια των ανθρώπων, ή το θαύμα ήταν πράγματι στημένη απάτη. Ούτε μπορούσα να πιστέψω ότι το Άγιο Πνεύμα ήρθε και φώτισε τους αποστόλους, κάθισε σαν πύρινες γλώσσες στα κεφάλια τους και τους έδωσε την ικανότητα να μιλούν σ’όλες τις γλώσσες. Τότε γιατί όλη η Καινή Διαθήκη είναι γραμμένοι στα ελληνικά; Για τα μεταγενέστερα γεγονότα, όπως την παρουσία του Αγίου Πνεύματος στις οικουμενικές συνόδους, οι οποίες όριζαν τι είναι ορθόδοξο και τι αιρετικό σύμφωνα με τα συμφέροντα του βυζαντινού κράτους τι να πω; Πλέον δεν πιστεύω στην αλήθεια κανενός απ’όλα αυτά, και κανένας λογικός άνθρωπος δε μπορεί να τα πιστεύει. Σύμφωνα με τη θρησκεία δηλαδή είμαι καταδικασμένος στην αιώνία τιμωρία, αφού πάνω απ’όλα βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος είναι η επίμονη απιστία ενός παρά τη γνώση του για την αλήθεια.

Πηγές:
Ακτίνες
Άλλοψις
Ασκητικόν
Διακόνημα

Advertisements