Γεια σας. Μετά από μια σύντομη απουσία, εξαιτίας της εκδρομής μου στη Βουδαπέστη (14-18 Απριλίου), επιστρέφω με ένα ακόμα βίντεο που επρόκειτο ν’ανέβει πριν. Στην Ουγγαρία όλα πήγαν καλά~ επισκεφθήκαμε όλα τα ιστορικά σημεία, το Δούναβη, καθώς και το μεγάλο ζωολογικό κήπο με πολλά και διάφορα είδη. Ένα δωμάτιο ήταν αφιερωμένο στα ιοβόλα φίδια, με πολλά και διάφορα είδη οχιάς, και δικά μας και εξωτικά, όπως η τεράστια οχιά γκαμπούν (Bitis gabonica), η χρυσωπή βλεφαριδωτή οχιά (Bothriechis schlegelii) και αρκετοί κροταλίες, ενώ από ελαπίδες υπήρχαν μια πράσινη μάμπα δυτικής αφρικής και μια μελανόλευκη κόμπρα (Naja melanoleuca), τα οποία όμως ήταν κρυμμένα και δεν τα είδα. Τα μόνα μη ιοβόλα ήταν ένας βυρμανέζικος πύθωνας (Python molurus bivittatus) κι ένας ταπιτοπύθωνας (Morelia spilota). Φωτογραφίες θ’ανεβάσω προσεχώς.
Με οχιά έχει να κα΄νει κι αυτό το άρθρο, καιμάλιστα από τις πιο επικίνδυνες. Αν και δε συναντάται τόσο συχνά όσο οι κόμπρες κοντά σε κατοικημένες περιοχές, είναι πολύ ευπροσάρμοστο είδος και μπορεί να επιβιώσει είτε σε φυσικά είτε σε ανθρωπογενή ενδιαιτήματα σε χώρες της Νότιας και Νοτιοανατολικής Ασίας και νησιών του Ινδικού. Είναι η οχιά του Ράσελ, (Daboia russelii), που αποκαλείται με μπλακχιουμοριστική διάθεση και φίδι που σε ξανακάνει παιδί. Φτάνει συνήθως τα 1,2 μέτρα, με ρεκόρ τα 1,66 μέτρα. Είναι σχετικά λεπτή για οχιά, και μολονότι ανήκει στις εχιδνίνες, έχει εξελίξει θερμοανιχνευτική ικανότητα ανεξάρτητα από τις κροταλίνες, όπου ανήκουν και οι κροταλίες, αν και δεν είναι τόσο ανεπτυγμένη. Οι μικρές τρέφονται με σαύρες και οι μεγαλύτερες κυρίως με τρωκτικά, αλά μπορούν να φάνε σχεδόν οτιδήποτε, ακόμα και μεγάλα αρθρόποδα. Οι μεγάλες είναι αρκετά νωχελικές, αλά αν ενοχληθούν κατ’εξακολούθηση θα διπλωθούν μαιανδρικά, θα σηκώσουν λίγο το μπροστινό μέρος του σώματός τους, θα συρίξουν και μετά θα δαγκώσουν. Οι μικρότερες είναι πιο νευρικές και επιθετικές.
Το δηλητήριό τους είναι κυρίως αιμοτοξικό, με ελαφρές ιστοτοξικές ιδιότητες, που περιορίζονται σε τυχόν επιφανειακή νέκρωση των ιστών στο σημείο του δήγματος. Άμεσα συμπτώματα του δαγκώματος είναι πόνος, οίδημα, και στη συνέχεια αίμα στα ούλα, στο φλέγμα και στα ούρα, πτώση της κυκλοφορικής πίεσης και του καρδιακού ρυθμού, φουσκάλες στο σημείο του δαγκώματος και οίδημα που μπορεί να επεκταθεί και στον κορμό από ένα άκρο. Το 25-30% των δηχθέντων παθαίνει νεφρική ανεπάρκεια. Σε σοβαρές περιπτώσεις ο ασθενής μπορεί να πάθει γενικευμένη ενδοαγγειακή θρομβοπάθεια, κάτιτ που συχνά είναι θανάσιμο. Υπάρχει αντιοφικός ορός, αλλά πολλοί άνθρωποι δαγκώνονται σε δυσπρόσιτα ή υπανάπτυκτά μέρη, όπου η πρόσβαση στα νοσοκομεία είναι δύσκολη.
Στο 29% λοιπόν των περιπτώσεων των επιζησάντων του δαγκώματος χωρίς θεραπεία παρατηρείται κάτι παράξενο. Είτε σύντομα είτε μήνες αργότερα, οι ασθενείς αυτοί εμφανίζουν συμπτώματα υποϋποφυσισμού όπως υποθυραιοειδισμό, μείωση των τριχών του σώματος, μειωμένη λιμπιντο κ.ά. Ο επίκτητος αυτός υποϋποφυσισμός ίσως οφείλεται σε θρόμβο ο οποίος φράζει τις μικροαρτυρίες της υπόφυσης, αν και ο λόγος που οι θρόμβοι προσβάλλουν το συγκεκριμένο σημείο δεν είναι γνωστός. Η υπόφυση αποτελείται και από νευρικό και από αδενικό μέρος, και παράγει βασικές ορμόνες που επηρεάζουν την έκκριση άλλων, άμεσα λειτουργικών ορμονών από ενδοκρινείς αδένες του σώματος όπως τον θυραιοειδή, τα επινεφρίδια και τους γονάδες. Χωρίς θεραπεία ορμονικής αντικατάστασης, ο ασθενής θα περάσει από μία αντίστροφη εφηβία και θα επανέλθει σε κατάσταση ανάλογη της παιδικής ηλικίας.
Το δηλητήριο χρησιμοποιείται στη διαγνωστική για τη θρόμβωση του αίματος εξαιτίας της θρομβωτικής ικανότητάς του.
Στο παρακάτω βίντεο επιστήμονες αρμέγουν το δηλητήριο από οχιές του Ράσελ, και στη συνέχεια ρίχνουν μία σταγόνα δηλητηρίου σ’ένα ποτήρι ανθρώπινο αίμα – ένας ακόμα λόγος για να μη δίνουν οι μάρτυρες του Ιεχωβά το πολύτιμο αίμα τους. Σε λίγα δευτερόλεπτα το αίμα πήζει σε ζελέ!

Advertisements