Ενημέρωση 2/12/2015: Το φυτό αναγνωρίστηκε ως στελλάρια (Stellaria sp), αν κι ακόμα δε γνωρίζω το ακριβές είδος. Στα ελληνικά λέγεται και αλσήνη.

Είναι ένα από τα κοινότερα χειμωνιάτικα αγριόχορτα. Μεγαλώνει παντού σχεδόν όπου υπάρχει χώμα, και μόνο του και ανακατεμένο με άλλα χόρτα. Σε πλούσιο και υγρό χώμα μεγαλώνει στο μέγιστο, πάνω από μισό μέτρο και με φύλλα σχεδόν τρία εκατοστά, συνήθως όμως είναι μικρότερο. Έχει πολύ λεπτό, σχεδόν λείο καιανοιχτοπράσινο βλαστό με ζεύγη αντίθετων ωοειδών, λεπτών, λείων και έντονων πράσινων φύλλων. Κάποιες φορές μπορεί ο βλαστός να είναι ελαφρώς χνουδωτός, με το χνούδι συνήθως να σχηματίζει μια γραμμή κατά μήκος μίας πλευράς του βλαστού. Ως ποώδες, ξεκινά πολύ λεπτό στη βάση και ελαφρώς παχαίνει ο βλαστός όσο μεγαλώνει. Σπάνια διακλαδίζεται το φυτό αν δεν τραυματιστεί, αν και μπορεί να έχει πολύ μικρές διακλαδώσεις χαμηλά ή μερικές μεγάλεσ στην κορυφή. Τα χαμηλότερα φύλλα έχουν μίσχο με πλατιές προεκτάσεις, στη συνέχεια γίνονται άμισχα και προς στην κορυφή, στις μασχάλες των φύλλων, γίνεται η ανθοφορία. Τα άνθη του μάλλον θα διαρκούν πολύ λίγο και ίσως ανοίγουν μόνο το πρωί, άρα δεν τα έχω προλάβει, αλλά τα μπουμπούκια είναι επιμήκη στις άκρες πολύ λεπτών ποδίσκων. Όταν ωριμάζει ο σπόρος, το χόρτο σκληραίνει, τα φύλλα αρχίζουν να κιτρινίζουν από κάτω προς τα πάνω, και στο τέλος όλο το φυτό ξεραίνεται. Με τον καιρό, το πλέγμα των ξερών χόρτων διαλύεται, ώστε το καλοκαίρι να μη μένει σχεδόν τίποτα. Όταν είναι φρέσκο είναι πολύ δροσερό και με υφή μαρουλιού. Ο βλαστός του σπάει εύκολα, και όπως και με την κολλιτσίδα, η εντεριόνη του βλαστού χωρίζεται απ’το φλοιό. Τα κομμένα φυτά ξαναμεγαλώνουν, αλά με πολύ λεπτότερους βλαστούς. Έχει πολύ ρηχή ρίζα και ξεριζώνεται εύκολα. Βλαστάνει το φθινοπωρο ή το χειμώνα, αλλά περισσότερο μεγαλώνει νωρίς την άνοιξη, και μέσα στον Απρίλιο έχει κλείσει τον κύκλο του. Ωστόσο μερικά φυτά, που είτε είναι σε πυκνή σκιά, είτε φύτρωσαν αργά, ή έτυχε να μη μεγαλώσουν γρήγορα, επιβιώνουν περισσότερο, μέχρι και το καλοκαίρι. Στις παγωνιές μπορεί να μαραθεί λίγο, αλλά επανέρχεται.
Είναι αγαπημένη τροφή των κουνελιών, γι’αυτό δίνω πολύ απ’αυτό στην κουνέλα μου όποτε το βρίσκω. Προτιμά τα φύλλα και τις κορυφές. Ο γενειοφόρος μου δράκος επίσης το τρώει πολύ. Κάποιες φορές το φθινόπωρο τυχαίνει να βρω και κάμπιες πάνω στο χόρτο, τις οποίες δίνω στο γκέκο μου.
Σε κάτι μαρουλοειδές φέρνει. Τι θα μπορούσε να είναι;

Advertisements