Η Λίμπο Τρίτη 25/11/2014, σε μια μικρή στάση στο γυμναστήριο πριν πάει στη γιατρό, κοιτάζει απορημένα τον κόσμο με σηκωμένο το κεφαλάκι.

Αργά το βράδυ της Κυριακής, στις 23 Νοεμβρίου, όλα ήταν όπως κάθε συνηθισμένη μέρα. Η κουνέλα μου η Λίμπο έκανε χαρούμενη τη βολτίτσα της στο δωμάτιό μου πηδώντας ανέμελη πια από το πάτωμα στο κρεβάτι μου και πάλι κάτω, επειδή τώρα είχα μαλακό χαλί, ενώ πριν υπήρχαν μόνο σκληρά γυαλιστερά πλακάκια που την έκαναν να διστάζει να πηδήξει με το φόβο ότι θα χτυπήσει. Και το πρωί της δευτέρας στις 24 όλα καλά. Έφαγε το πρωινό της κανονικά. Το μεσημέρι της έδωσα λίγο φαγητό, αλλά δεν έδειχνε να πεινάει πολύ, γιατί έτρωγε λίγο και ανόρεκτα. Μετά γύρισε την πλάτη σ’εμένα και μαζεύτηκε στη γωνία που ξεκουράζεται, αλλά δεν έδωσα και πολύ σημασία, γιατί νόμισα πως απλώς ήταν χορτάτη απ’το πρωί και ήθελε να κοιμηθεί. Το απόγευμα, πριν φύγω για το γυμναστήριο, την βρήκα πολύ χαρούμενη. Χτυπούσε τα καγκελάκια του κλουβιού της για να βγει βόλτα, αλλά δεν είχα χρόνο να την βγάλω, και για ν’ασχολείται της έδωσα μια δροσερή και ζουμερή πιπεριά, την οποία άρχισε να τρώει αμέσως. Αλλά όταν γύρισα κάτι δεν πήγαινε καλά. Όπως και το μεσημε΄ρι, μου είχε γυρισμένη την πλάτη, δηλαδή κοίταζε απέναντι από την είσοδο του κλουβιού, και πάλι καθόταν στην ίδια γωνία, με το κεφάλι κατεβασμένο, χωρίς να δείχνει κάποιο ενδιαφέρον στα πολλά φρέσκα χόρτα που της είχα φέρει. Αν και ήμουν πολύ αγχωμένος τότε για να ψάξω καλά το χώρο της, την επόμενη μέρα βρήκα την πιπεριά ελάχιστα φαγωμένη. Η Λίμπο απλώς σηκώθηκε λίγο για να’ρθει κοντά μου, μύρισε τα τρόφιμα και ξαναγύρισε στη θέση της. Κάθε λίγα δεκάλεπτα πήγαινα κοντά της, και την έβλεπα να χειροτερεύει. Πάντα στην ίδια θέση, μπορέι να έκανε κανένα βήμα ενοχλημένη αν πήγαινα να την σηκώσω και να ξαναγύριζε αμέσως πίσω. Αρχικά γύριζε το κεφαλάκι της να με κοιτάξει μόλις πλησίαζα, αλλά μετά δεν είχε τη δύναμη ούτε και γι’αυτό. Ήταν μαζεμένη σαν μια σφιχτή μπαλίτσα με κρύα αυτάκια, κατεβασμένο κεφαλάκι και καμία απολύτως διάθεση, ούτε καν για να φτιάξει το τρίχωμά της όταν της το πείραζα. Στο τέλος την σήκωσα. Δεν προέβαλε σχεδόν καμία αντίσταση, που κανονικά δεν της αρέσει καθόλου να την σηκώνω. Αν και έχει συνηθίσει αρκετά το σήκωμα, ως κουνέλι που είναι, φοβάται να βρίσκεται μακρία απ’το έδαφος, και γι’αυτό την σηκώνω μόνο όταν είναι απολύτως απαραίτητο. Καθόταν λοιπόν σε ημικοματώδη κατάσταση στα χέρια μου, σαν ένα βαριά άρρωστο μικρό παιδάκι. Το στομάχι της ήταν υπερβολικά πρησμένο, σαν σωσήβιο γύρω απ’το σώμα της. Δεν ήξερα αν είχε πυρετό. Την άφησα αμέσως πίσω να ηρεμήσει, και προγραμμάτισα την επόμενη μέρα να την πάω οπωσδήποτε στην κτηνίατρο.
Εκείνο το βράδυ έψαχνα στο Διαδίκτυο για το πιθανό αίτιο των συμπτωμάτων της. Τα περισσότερα αποτελέσματα των αναζητήσεων μου έβγαζαν για τη μειωμένη κινητικότητα του πεπτικού ή τη γαστρεντερική στάση, πολύ κοινές και θανατηφόρες αν δεν αντιμετοπιστούν καταστάσεις στα κουνέλια, αλλά πολύ απίθανο να πλήξουν τη δική μου κουνέλα, αφού τρώει πολλές φυτικές ίνες, ενώ τέτοια προβλήματα εμφανίζονται συνήθως σε κουνέλια με κακή διατροφή. Το πεπτικό σύστημα των κουνελιών, όπως κάθε φυτοφάγου θηλαστικού, πρέπει να μην αδειάζει ποτέ και να υπάρχουν φυτικές ίνες ώστε να κινείται ομαλά. Αν αδειάσει, ή αν η τροφή δεν περιέχει ικανοποιητικό ποσοστό ινών, η κινητικότητά του αρχίζει να μειω΄νεται και στο τέλος σταματά εντελώς. Αν δεν αντιμετοπιστεί είτε με ενυδάτωση είτε με σίτιση και ενυδάτωση ή με φάρμακα ή και με χειρουργική επέμβαση ανάλογα με την περίπτωση, το κουνέλι θα πεθάνει σε μερικές μέρες, συνήθως όχι από ασιτία ή αφυδάτωση, αλλά από τοξίνες που παράγονται από βακτήρια στο τυφλό έντερο, που κανονικά αποτελούν μέρος της χλωρίδας του εντέρου, αλλά τώρα με τη μεγάλη διαταραχή στο πεπτικό σύστημα οι πληθυσμοί άλλων ειδών υπερπολλαπλασιάζονται κι άλλων μειώνονται. Ελαφριές ωστόσο περιπτώσεις μειωμένης γαστρεντερικής κινητικοτητας μπορούν ν’αντιμετωπιστούν και χωρίς κτηνιατρική βοήθεια, απλώς με περισσότερες ίνες και υγρά. Συνήθη προειδοποιητικά συμπτώματα πριν την πλήρη στάση του πεπτικού είναι η μειωμένη όρεξη και τα λίγα, κακοσχηματισμένα και συνήθως πολύ μικρά περιττώματα. Γαστρεντερική στάση μπορεί επίσης να προκληθεί από ενσφήνωση ξένου σώματος στο έντερο, όπως ίνες χαλιού, πλαστικό, κλπ, αν και τα κουνέλια σπάνια καταπίνουν ξένα σώματα. Συχνά η γαστρεντερική στάση διαγιγνώσκεται λανθασμένα ως τριχόμαζα, αλλά τα κουνέλια στην πραγματικότητα δεν παθαίνουν τέτοιο πρόβλημα όπως π.χ. οι γάτες. Τα κουνέλια κανονικά καταπίνουν τρίχες κατά τον καθαρισμό του σώματός τους, αλά τις αποβάλλουν με τα περιττώματά τους. Όταν όμως το πεπτικό σύστημα για οποιονδήποτε λόγο επιβραδύνει την κινητικότητά του, τα μαλακότερα συστατικά της τροφής θα φύγουν πρώτα, αφήνοντας στο στομάχι μια μάζα από σκληρότερα στοιχεία τροφής και τις τρίχες, η οποία, όσο το κουνέλι παραμένει έτσι και δεν ενυδατώνεται, θα αφυδατώνεται με αποτέλεσμα να δυσκολέψει η έξοδός της απ’το στομάχι, δίνοντας την ψευδή εντύπωση τριχόμαζας. Στην περιπτωση αυτή η πρώτη φάση της θεραπείας συνίσταται στην ενυδάτωση του ζώου, ώστε να μαλακώσει η μάζα.
Εγώ φοβόμουν περισσότερο για τις πολλέ ςτρίχες, επειδή εκείνο το διάστημα η κουνέλα μου έριχνε αρκετές τρίχες και πολλέ ςήταν μπλεγμένες με τα περιττώματά της, αν κι αυτό είχε ξαναγίνει στο παρελθόν, αλλά και για την πιθανή κατάποση ενός ξένου σώματος, όπως καποιας ίνας από το χαλί, αν και το συγκεκριμένο χαλί τό’βαζα κάθε χειμώνα που είχα τη Λίμπο χωρίς πρόβλημα. Η γιατρός όμως θα μου έδινε την απάντηση.
Την επόμενη μέρα το πρωί η Λίμπο ήταν λίγο καλύτερα, αφού έφαγε λίγο και μού’γλειψε το χέρι, όπως κάνει συνήθως. Εκείνη τη μέρα επίσης καθάρισα το κλουβί, ώστε να παρακολουθώ την κατάσταση των νέων περιττωμάτων. Το απόγευμα λοιπόν την πήγα στην Αναστασία Κομνηνού, μια εξαιρετική κτηνίατρο με εξειδίκευση στα κουνέλια καθώς και σ’άλα μικρά ή εξωτικά ζώα, όπου την είχα επίσης πάει πριν τρία χρόνια για ένα πρόβλημα στο δόντι της. Ήταν πολύ φοβισμένη στο δρόμο, τόσο που κατούρησε στο κουτί μεταφοράς της, κάτι που πρώτη φορά συνέβη παρόλο που άλλες φορές βρισκόταν στο κουτί αυτό΄για ώρες, αλλά κι όταν την βγάλαμε, δεν ηρέμησε. Το βάρος της ήταν 1.250 γραμμάρια, μικρή διαφορά από τα 1.025 που ήταν την προηγούμενη φορά. Για να διαπιστώσουμε τι έχει, έπρεπε να την κάνουμε ακτινογραφία. Με λίγη προσπάθεια, ακινητοποίησα την κουνέλα μου κρατώντας και τα μπροστά και τα πίσω πόδια, ενώ μ’ένα ξυλαράκι στο λαιμό πίσω απ’το κεφάλι, τοποθέτησα στο ίδιο επίπεδο το κεφάλι της με το σώμα για ν’ακτινογραφηθεί και η οδοντοστοιχία της. Φόβησα πολύ την κουνέλα μου, κι ένιωσα πάρα πολύ άσχημα γι’αυτό, αλλά ήταν για το καλό της. Κι εγώ όταν ήμουν παιδάκι άλλωστε και με πήγαιναν στους γιατρούς φοβόμουν, αλλά ήταν για το καλό μου.
Φάνηκε λοιπόν ότι το στομάχι της ήταν πακτωμένο με υλικό, το οποίο δε μπορούσε να διαφύγει. Δε γνωρίζαμε την αιτία, αλ΄λα η κτηνίατρος μου έδωσε Metocloral, που είναι η κτηνιατρική έκδοση για μικρά ζώα του γνωστού αντιεμετικού Primperan, το οποίο πωλείται στα φαρμακεια σε μορφή χαπιού, με δραστική ουσία τη μετοκλοπραμίδη, η οποία αυξάνει την κινητικότητα του στομάχου, για να χορηγώ διά στόματος μισό ml ανά 8 ώρες. Μέχρι και την Κυριακή της έδινα το φάρμακο, που τελικά δεν ήταν κάτι το δύσκολο όπως φοβόμουν. Απλώς σήκωνα την κουνέλα μου, η οποία γρήγορα συνήθισε τη διαδικασία, και της έβαζα τη σύριγκα στο πλάι του στόματός της, αφού μπροστά έχουν τους μεγάλους κοπτήρες που το κλείνουν, για να πιει. Το σιρωπάκι μύριζε πολύ ωραία και μάλλον ήταν πολύ γλυκό, γιατι το έπινε αμέσως, πραγματικά σαν μικρό παιδάκι.
Μόλις λοιπόν γύρισε πίσω στη φωλίτσα της, κάθισε λίγο να ηρεμήσει, και μετά έκανε τα πρώτα λίγα περιττώματα (μπιλίτσες) μετά τον καθαρισμό του χώρου της, που ήταν μικρά και κακοσχηματισμένά. Ένα ωστόσο ήταν αρκετά μεγάλο με πολύ υλικό μέσα, που ίσως ήταν τρίχες ή καποιο χαρτί που μπορεί να κατάπιε, το οποίο ίσως ήταν το αίτιο του προβλήματος, αλλά μάλλον δεν ήταν, γιατί το στομάχι της δεν είχε στρώσει αμέσως μετά απ’αυτό. Την επόμενη μέρα φαινόταν καλύτερα, και ήπιε πολύ νε΄ρο το πρωί, αλλά το βράδυ υποτροπίασε. Πάλι ήταν μαζεμένη στη γωνία της και δεν έτρωγε. Της άνοιξα το πορτάκι για να βγει βόλτα, αλλά έτρεξε αμέσως σε μια γωνία κάτω απ’το κρεβάτι μου, όπου καθόταν για ώρες μαζεμένη πίσω. Γουργούριζε τόσο πολύ η κοιλιά της, ώστε μπορούσα να την εντοπίσω απ’τον ήχο και μόνο. Πονούσε τόςο πολύ, που έτριζε τα δόντια της. Τα κουνέλια μπορεί να τρίζουν τα δόντια τους απαλά όταν χαίρονται, π.χ. όταν τα χαϊδεύουμε, αλά όταν τα τρίζουν πολύ έντονα και συνήθως δείχνουν σημαδία αρρώστιας είναι εένδειξη σοβαρού πόνου. Ως θηράματα στη φύση, προσπαθούν να κρύβουν όσο γίνεται τα συμπτώματά τους για να μην εντοπιστούν από τους εχθρούς, κι έτσι υποφέρουν στη σιωπή. Σίγουρα αν αυτό το κουνελι ήταν στη φύση τώρα θα καθόταν μαζεμένο μέσα στην τρύπα του. Δε μπορούσα να την βλέπω έτσι. Την πήρα αγκαλιά για να την κάνω λίγο μασάζ στην κοιλιά, για το οποίο διάβασα πως ωφελεί σε περιπτώσεις μειωμένης γαστρεντερικής κινητικότητας, αλλά πόνεσε, τρόμαξε κι έφυγε απ’τα χέρια μου. Την βρήκα κάτω από το τραπεζάκι στο σαλόνι, απ’όπου την σήκωσα εύκολα, και την επέστρεψα στο δωμάτιό μου. Για λίγο ήταν θυμωμένη, αλλά μετά ηρέμησε και ξαναμπήκε στη φωλιά της. Ευτυχώς λίγο αργότερα άρχισε να γίνεται καλύτερα και να τρώει λίγο. Τις δύο επόμενες μέρες γινόταν όλο και πιο καλά, με μεγαλύτερες μπιλίτσες, καιτο Σαββατοκύριακο θεραπεύτηκε εντελώς, αν και συνέχιζα να της χορηγώ το φάρμακο για προληπτικούς λόγους. Επιτέλους είχε ξαναγίνει ο πρότερος χαρούμενος εαυτός της, και, όπως πριν, δεν έφευγε στιγμή από κοντά μου! Τη Δευτέρα ειδοποίησα την κτηνίατρο για την πλήρη αποθεραπεία της και μου είπε να διακόψω το φάρμακο. Από τότε και στο εξής η κουνέλα μου παραμένει απολύτως υγιής. Είναι πολύ τυχερή, γιατί μ’αυτόν τον «κούνελο» που συνάντησε στη ζωή της, θα ζήσει για πάντα, αφού όποτε υπάρχει πρόβλημα αμέσως θα πηγαίνει για ιατρική εξέταση.
Ακόμα δε μπορώ να καταλάβω τι προκάλεσε το πρόβλημα στην κουνέλα μου. Τίποτα σημαντικό στην φροντίδα της δεν άλλαξε εκίνες τις μέρες, εκτός από μία μικρή αύξηση στην έτοιμη τροφή που έτρωγε, που ίσως ευθύνεται εν μέρει για το πρόβλημα, αφού στην ακτινογραφία πολλά καλαμπόκια και λοιπά σπόρια, που περιέχονται στις τροφές των πετ σοπ και τα κουνέλια δεν τα μασάνε πάντα καλά επειδή είναι πολύ σκληρά, είχαν συγκεντρωθεί στην έξοδο του στομάχου. Για νά’χω το κεφάλι μου ήσυχο λοιπόν, αντικατέστησα αυτήν την εμπλουτισμένη και αφύσικη για τα κουνέλια τροφή με την απλή κουνελίνη σε κυλινδράκια, που αποτελείται από πεπιεσμένο χόρτο και είναι η σωστή έτοιμη τροφή για τα κουνέλια. Έτοιμη τροφή γενικώς δε δίνω πολύ, γιατί ιδίως αυτή η εμπλουτισμένη με τα πολλά αμυλούχα σπόρια που περιέχει είναι πολύ παχυντική, και στο παρελθόν είχε στρουμπουλέψει η Λίμπο μ’αυτήν. Το πρόβλημα είναι η εύρεση της απλής κουνελίνης, η οποία δεν πωλείται δυστυχώς στα πετ σοπ. Θα πρέπει οπότε να παραγγείλω μεγάλο τσουβάλι από κατάστημα ζωοτροφών μάλλον.
Όπιος και να είναι ο λόγος, η κουνέλα πλέον το πέρασε κι ελπίζω να μην το ξαναπάθει ποτέ στο μέλλον. Ίσως ανέκαμπτε από μόνη της με περισσότερα χόρτα στη διατροφή της και μασάζ στην κοιλιά, αφού ήδη απ’το πρωί της δεύτερης μέρας του προβλήματος άρχισε να τρώει από μονη της, αλλά δε ρίσκάρω τίποτα. Καλύτερα να πάει στον κτηνίατρο και ν’αποδειχθεί υγείής, παρά να μείνει ένα τυχόν σοβαρό πρόβλημα αδιάγνωστο και να οδηγηθεί το ζωάκι στο θάνατο. Πιστεύω πως όποιος αγαπά το κατοικίδιό του με την ίδια λογική θα σκέφτεται, εκτός κι αν είναι απολύτως σίγουρος για τη μη σοβαρότητα κάποιου προβλήματος. Ιδίως οι γαστρεντερικές διαταραχές θα πρέπει ν’αντιμετωπίζονται ως επείγοντα περιστατικά στα κουνέλια, γιατί το πεπτικό τους σύστημα είναι πολύ ευαίσθητο και η παραμικ΄ρη παρενόχληση της λειτουργίας του θα μπορούσε να επιφέρει σοβαρές επιπτώσεις στην κινητικότητα και στη χλωρίδα του.

Advertisements