Φέρνω και πάλι στο ιστολόγιο, όπως και πολλές άλλες φορέ στο παρελθόν, μερικά ακόμα άγνωστα είδη φυτών για αναγνώριση.

Το πρώτο είναι κάποιο σύνθετο (μαργαριτοειδές) καλλωπιστικό, Μάλλον όχι και πολύ διαδεδομένο μιας και δεν το έχω βρει σε πολλά σπίτια. Προφανώς είναι πολυετές, αφού ξαναφυτρώνει στο ίδιο σημείο κάθε χρόνο. Είναι θαμνώδες φτάνοντας κοντά στο ένα μέτρο, με σκληρούς όρθιους βλαστούς. Τα φύλλα του εκφύονται εναλλάξ, είναι λεπτά, λογχοειδή, οδοντωτά, σκουροπράσινα και χνουδωτά. Τα χαμηλότερα φύλλα έχουν μίσχο και είναι μεγαλύτερα, αν κι αυτήν την εποχή τα περισσότερα χαμηλά φύλλα έχουν ξεραθεί, χωρίς όμως να πέφτουν πάντα όλα. Ψηλότερα τα φύλλα μικραίνουν και χάνουν το μίσχο τους. Κοντά στις κορυφές το φυτό διακλαδίζεται σε λεπτότερους βλαστούς με μικρότερα φύλλα, που καταλήγουν σε στρογγυλεμένα κεφαλάκια διαμέτρου 1,5-2 εκατοστών περίπου, με μοβ «πέταλα» και καφέ κέντρο. Προσελκύει πολλές μέλισσες και έχει βαριά και παράξενη μυρωδιά. Τι να είναι;

Το δεύτερο είναι ένα άλλο παράξενο καλλωπιστικό που έχω συναντήσει σποραδικά σε διάφορα μέρη. Έχει τετραγωνικούς βλαστούς όπως τα χειλανθή, που καλύπτονται με αραιές σκληρές τρίχες ή αγκαθάκια. Τα φύλλα του είναι οδοντωτά και τριχωτά. Στις κορυφές εμφανίζονται σφιχτές ταξιανθίες με ροζ άνθη, οι οποίες μετά τη γονιμοποιήση μεταλλάσσονται σε σφιχτές ταξικαρπίες από πράσινους άγουρους και πολύ σκληρούς σφαιρικούς καρπούς, οι οποίοι ωριμάζουν σε μοβ μαλακούς και πέφτουν. Δεν πιστεύω να τρώγονται. Πολλοί θάμνοι παράγουν μικρούς και σαρκώδεις καρπούς, οι οποίοι όμως είναι δηλητηριώδεις για τα θηλαστικά, επειδή τα συγκεκριμένα φυτά έχουν εξελιχθεί να χρησιμοποιούν τα πουλιά για τη διασπορά των σπόρων τους, αφού είναι λιγότερο πιθανό να τους καταστρέψουν όπως τα θηλαστικά όταν τους μασούν, κι έτσι προσπαθούν ν’αποτρέψουν τα τελευταία. Κι αυτό το φυτό έχει βαριά μυρωδιά, κάτι ανάμεσα σε ρίγανη και ευκάλυπτο.

Το τρίτο είναι ένα γνωστό καλάμι. Φυτρώνει κοντά στα ποτάμια, και φτάνει τα δύο μέτρα. Αυτήν την εποχή κάνει σπόρους και οι βλαστοί αρχίζουν να ξεραίνονται, αλλά το ρίζωμα, που είναι κυλινδρικό και πετάει στους κόμπους του βλαστούς, είναι πολυετές. Η διάμετρος των υπέργειων βλαστών δύσκολα φτάνει τα 2 εκατοστά. Έχει φύλλα πριονωτά και τα στάχυα του είναι σκούρα και χνουδωτά. Είναι Arundo donax, Phragmites australis ή τίποτα απ’τα δυο;

Το τέταρτο είναι άγριο μονοετές, σχετικά διαδεδομένο και μοναδικό. Πιθανότατα πρόκειται για κάποιο σύνθετο από τη δομή των καρπών του. Μπορεί να ξεπεράσει το ένα μέτρο με σκληρούς βλαστούς που διακλαδίζονται αραιά, με φύλλα παλαμοειδή κι εναλλάξ. Την ανθοφορία δεν την έχω προσέξει, αλλά όταν ωριμάζουν οι σπόροι, τα κεφάλια με τους καρπούς γίνονται κολλητικές μπάλες, επικίννδυνες για τα μαλλιά των ανθρώπων και των μικρών θηλαστικών. Αρχικά πράσινες, μόλις ωριμάσουν και ξεραθούν γίνονται καφέ και διαλύονται πιο εύκολα, οπότε ξεραίνεται και το φυτό. Κάθε μπάλα έχει πάνω της πολλά τριγωνικά αχένια, το καθένα εκ των οποίων φέρει αυτές τςι μακριές αγκιστρωτές τρίχες. Τα λένε και καρφίτσες ή τσουτσόκια. Ποιο όμως είναι το κανονικό τους όνομα;

Το πέμπτο είναι επίσης γνωστό καλλωπιστικό μαργαριτοειδές. Υπάρχει σε διάφορα χρώματα, και τα φύλλα του είναι λεπτά, σαν χάρτινα.

Περιμένω σχόλια των αναγνωρίσεων.

Α, και μια ποικιλία τριανταφυλλιάς που μ’άρεσε πολύ.

Έχει άνθη ακριβώς σαν της
άγριας,
αλλά ανθίζει όλο το καλοκαίρι όπως οι γνωστές μας ήμερες.

Επίσης να ενημερώσω πως θα πρέπει να ελέγχετε καλά ακόμα και σαλιγκάρια που βρίσκετε κολλημένα πάνω σε επιφάνειες, γιατί μπορεί να μην είναι ζωντανά. Χθες βρήκα πάνω σ’ένα δέντρο ένα μεγάλο στρόγγυλο σαλιγκάρι, αλλά μόλις το ξεκόλλησα συνειδητοποίησα προς αηδία μου πως ήταν ένα αποσυντιθέμενο πτώμα που βρωμούσε σαν σάπια γαρίδα. Γι’αυτό προσοχή με τα μαλάκια. Το συγκεκριμένο σαλιγκάρι ωστόσο δεν προοριζόταν για κατανάλωση.

Advertisements