Το μικρό κι αναπτυσσόμενο μανιτάρι.

Το μεγάλο μανιτάρι.

Ο πίλος από πάνω.

Ο πίλος από κάτω.

Κομμένοι στύποι.

Ήταν ύχτα, αν και το μέρος που φωτογράφιζα είχε φως και η μηχανή φλας, οπότε δεν έχουν και την καλύτερη ευκρίνεια.

Το παράξενο αυτό μανιτάρι το είχα ξαναπετύχει πέρσι την ίδια εποχή στο ίδιο ακριβώς μέρος, κι από τότε επισκεπτόμουν περιοδικά την τοποθεσία μήπως και το ξαναβρω για να το φωτογραφήσω προς αναγνώριση. Τελικά το βρήκα στις 24 Αυγούστου.

Ο τόπος είναι το χωριό Πύργοι του νομού Κοζάνης, σχεδόν στα 800 μέτρα υψόμετρο. Η ιδιαίτερη τοποθεσία είναι το ένα νεκροταφείο του χωριού (έχει δύο), που βρίσκεται στην επίπεδη αρκετά κορυφή ενός λόφου από αργιλώδες κοκκινόχωμα και ασβεστολιθικά πετρώματα, ο οποίος είναι άγονος και ξερός, και ιδίως το καλοκαίρι το νερό των βροχών αποστραγγίζει γρήγορα. Στην κορυφή υπάρχουν πεύκα, αμυγδαλιές και τα τυπικά
κυπαρίσσια
των νεκρών.

Ο συγκεκριμένος μύκητας φαίνεται να συνδέεται μ’ένα συγκεκριμένο κυπαρίσσι, αφού στο ίδιο ακριβώς δέντρο είχα βρει και το μανιτάρι πέρσι. Βρίσκεται εντός των τοίχων του νεκροταφείου και είναι μεγάλης ηλικίας. Τα μανιτάρια ήταν από κάτω, σε σχετική σκιά με κάποιες ώρες ήλιου τη μέρα, φυτρωμένα όρθια σε χώμα ξερό με αραιά οργανικά στοιχεία (ξερά κλαδάκια και κώνους κυπαρισσιού, ξερά χορταράκια). Φέτος βρήκα τρία: το βλαστό (στύπο) ενός που είχε ήδη πέσει, και τα δύο των φωτογραφιών, ένα αρκετά μεγάλο και ξερό έτοιμο να πέσει κι ένα νεαρό σε ανάπτυξη, τα οποία όμως έκοψα και τα δύο, εφόσον ο μύκητας τα παράγει κάθε χρόνο.

Είναι πολύ παράξενα μανιτάρια όπως είπα. Πρώτο απ’όλα δεν έχουν τα ελάσματα των γνήσιων μανιταριών, οπότε δεν είναι τυπικά μανιτάρια. Όταν έβγαλα το μικρό είχε στη βάση του ένα λευκό ινώδη κωλεό (βόλβα), που δεν είναι πλήρης στην εικόνα γιατί έσπαγε πολύ εύκολα. Ο στύπος στο μεγάλο μπορεί να ξεπερνούσε και τα 30 εκατοστά, στο μικρό ήταν κοντά στα 12, σκληρός στο αναπτυσσόμενο, στο μεγάλο και ξερό κατέρρεε εύκολα. Ήταν ινώδης και σωληνωτός όπως άλλων μανιταριών, γκριζωπός, τραχύς εξωτερικά, και σχιζόταν διαμήκως εύκολα, ενώ εγκάρσια κοβόταν πολύ δύσκολα. Ο πίλος στο μικρό μανιτάρι ήταν απλώς πολύ μικρότερος στο μέγεθος και λίγο πιο θολωτός, δεν ήταν οι άκρες του στραμμένες προς τα μέσα όπως σ’άλλα αναπτυσσόμενα μανιτάρια. Στο μεγάλο θα είχε διάμετρο τα 4-5 εκατοστά, ήταν αρκετά λεπτός, κοκκινοκαφέ και, το πιο παράξενο, καλυπτόταν από ένα υλικό που έσπαγε σε λεπτή σκόνη εύκολα. Το εσωτερικό του μανιταριού μύριζε κάπως παράξενα, και το μικρότερο που ήταν ζωντανό είχε πολύ λιγότερη υγρασία από ένα κανονικό μανιτάρι υγρού περιβάλλοντος. Προφανώς πρόκειται για είδος ξηρού κλίματος που συνάπτει
Μυκοριζικές
Σχέσεις με κωνοφόρα.

Τι θα μπορούσε να είναι; Όποιος γνωρίζει, παρακαλώ να κάνει ένα σχόλιο.

Ενημέρωση 2/9/2013: Λίγες μέρες μετά, ξαναεπισκέφθηκα το μέρος μήπως και βρω άλλα μανιτάρια. Αυτό που βρτήκα όμος ήταν μια πεσμένη φωλιά μικρού πουλιού.

Ξέρει άραγε κανείς πιο πουλί κάνει τέτοιες φωλιές; Έχω βρει κι άλλες φορές.

Advertisements