Ο κόσμος μας δεν είναι ειρηνικός. Φταίει μάλλον το γονιδίωμά μας, που μας προδιαθέτει στη δημιουργία μικρών ομάδων, συνήθως καλά οργανωμένων εσωτερικά, αλλά μεταξύ τους ανταγωνιστικών, κάτι που μπορεί να παρατηρηθεί παντού, από οικογένειες ως διακρατικές σχέσεις, ως μορφή μεταλλαγής της προγονικής οργάνωσης σε μικρές φυλές κυνηγών και τροφοσυλλεκτών. Πολλές χώρες έχουν περάσει στην ιστορία τους ή περνούν από σοβαρές εσωτερικές πολιτικές ταραχές με έξαρση της βίας, της εγκληματικότητας και των αστυνομικών ή στρατιωτικών παρεμβάσεων, με αποτέλεσμα πολλούς νεκρούς, σωματικά και ψυχικά τραυματίες, υλικές ζημιές και τελικά οικονομική διάλυση, μια κατάσταση στην οποία ευτυχώς το κράτος μας δεν έχει περιέλθει ακόμα, το ακόμα πρέπει να τονίζεται. Είναι επομένως λογικά αναμενόμενο ο κάτοικος μιας ανεπτυγμένης χώρας που έχει λύσει τα περισσότερα εσωτερικά προβλήματά της, όπου μπορώ να πω πως συμπεριλαμβανόμαστε κι εμείς, γιατί ακόμα δεν έχουμε χάσει τα πάντα και συμπεριφερόμαστε έτσι, να μακαρίζει την κατάστασή του νιώθοντας ασφαλής στη χώρα του, και ήσυχος επειδή τέτοιες καταστάσεις γίνονται μόνο σε υπανάπτυκτα κράτη και μακριά του. Αυτός ο τρόπος σκέψης εμπεριέχει και κάποια ψευδαίσθηση υπεροχής, αλλά κάπως έτσι δεν επιβεβαιωνόμαστε όλοι μας; Ως λογική συνέπεια λοιπόν του παραπάνω κι όχι μόνο τρόπου σκέψης, κανείς κάτοικος ανεπτυγμένης χώρας δε θά’θελε να βρεθεί σε καμία περίπτωση σε μια χώρα που μαστίζεται από ταραχές. Ή μήπως δεν είναι έτσι;

Προφανώς η ειρήνη και η ευημερία έχουν πλήξει ορισμένους ανθρώπους, οι οποίοι ταξιδεύουν σε ταραγμένες χώρες για να νιώσουν τον παλμό της επανάστασης. Θα μπορούσαμε να τους παρομοιάσουμε μ’αυτούς που ψάχνουν τον κίνδυνο μέσω διαφόρων ακραίων αθλημάτων για ν’ανεβάσουν την αδρεναλίνη τους, ίσως όμς εδώ έχουμε κάποια φιλανθρωπικά, ας πούμε, αισθήματα (θέληση να συπαρασταθούν στο λαό, κλπ κλπ). Δεν ξέρω πολλές περιπτώσεις, επειδή έμαθα για το φαινόμενο πολύ πρόσφατα. Η πιο πρόσφατη γνωστή περίπτωση είναι εκείνης της Ολλανδής τουρίστριας, όχι επαγγελματία δημοσιογράφου όπως αφήνεται να εννοηθεί από τις περισσότερες εκδοχές της είδησης, που βιάστηκε από πέντε Αιγύπτιους κατά τη διαδήλωση στην Πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου. Η εν λόγω γυναίκα, παρά τις άγριες εξελίξεις της διαδήλωσης, βγήκε απ’το ξενοδοχείο της κι ανακατεύτηκε με το πλήθος με αποτέλεσμα να το πάθει. Έπειτα υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση (τι την έκαναν άραγε;), κι επέστρεψε στη χώρα της, αλλά εμείς δε θά’πρεπε να την αντιμετωπίζουμε ως θύμα, μιας και η ίδια ολοφάνερα προκάλεσε την τύχη της. Μια ξανθιά Ευρωπαία κοπέλα, να μην πω ακόμα πως θα γινόταν και με άντρα, σε μια λαοθάλασσα σεξουαλικά καταπιεσμένων πρωτόγονων ανθρώπων είναι στατιστικά βέβαιο πως θα βιαστεί. Κάποιος βιντεοσκόπησε το γεγονός και το ανέβασε στο youtube, αλλά απ’ό,τι είδα, το βίντεο έχει περιοριστεί για τα μέλη εξαιτίας του άσχημου περιεχομένου του – όπως πάντα, λογοκρίνονται τα πάντα. Το βίντεο δείχνει μία τραγική κατάσταση: ένα απέραντο αμερικανοΫποκινούμενο γυφταριό που διαδηλώνει κατά του ισλαμιστή προέδρου ώστε να τοποθετηθεί ο αμερικανόφιλος, και μέσα σ’αυτό το θανατηφόρο πλήθος την Ολλανδή που πιάνεται από 5 άτομα και φωνάζει για βοήθεια. Ε, έτσι γίνεται αν μπλέκεις με ταραχές σε Μέση Ανατολή, την περιτετμημένη αραβική την πούτσα θα την φας.

Το πιο παράξενο ωστόσο είναι πως ένας γνωστός μου ιστιοπλόος σκεφτόταν σοβαρά να ταξιδέψει με την κοπέλα του στην Αίγυπτο για να βιώσει τις ταραχές! Ευτυχώς όμως, μαθαίνοντας για το βιασμό, άλλαξε τα σχέδιά του. Αλλιώς η τύχη θα< τους επιφύλασσε πολλά απρόοπτα, από μια πλήρη κλοπή των υπαρχόντων τους ως έναν περιποιημένο βιασμό, ίσως και φόνο. Καλά, ποιος θα ήθελε να μπλέξει σε μια κατάσταση όπου κινδυνεύει σοβαρά η σωματική του ακεραιότητα, αλλά και η ζωη΄του. Ξυπνήστε, οι ταραχές στη Μέση Ανατολή δεν είναι ταινίες, όπως ίσως κάποιος αποβλακωμένος από ακραίες ταινίες Αμερικάνος θα πίστευε, είναι πραγματικά γεγονότα του υλικού μας κόσμου που επιφέρουν πραγματικές συνέπειες.

Εφόσον όμως υπάρχει ρεύμα κόσμου που ταξιδεύει σε τέτοιες χώρες, μπορούμε να το εκμεταλλευτούμε έξυπνα. Θα μπορούσε να γίνει για παράδειγμα μια τουριστική εταιρεία με προορισμούς χώρες με ταραχές. Η εταιρεία αυτή φυσικά, για να εξασφαλίσει τη μακροζωία της χωρίς μπλεξίματα με το νόμο, δε θα πρέπει να παρέχει τα πάντα στους πελάτες της. Το σίγουρο είναι όμως πως θα παρέχει εισιτήριο αναχώρησης, και όσον αφορά διαμονή, επιστροφή κλπ. Θα ρυθμίζονται ανάλογα με την κατάσταση της κάθε χώρας. Μ’αυτόν τον τρόπο ακόμα κι αν κάποιος σκοτωθεί ή δε μπορέσει να επιστρέψει στη χώρα του έγκαιρα, η εταιρέια δε θα φέρει καμία ευθύνη. Το μόνο πρόβλημα είναι η πειθώ ικανού αριθμο΄ανθρώπων ώστε νά’χει η εταιρεία σταθερά έσοδα. Καλό θά’ταν οι διαφημίσεις να απευθύνονται σε άτομα με φιλανθρωπικά ή κουμουνιστικά φρονήματα, με συνθήματα όπως συμπαράσταση για τους επαναστατούντες, τους καταπιεσμένους από μια απολιταρχική/αντιδημοκρατική/σκληρή/φανατική/τυραννική εξουσία, κλπ, τον ακριβή σχεδιασμό των οποίων θα αναλάβουν στελέχη της εταιρείας εκπαιδευμένα στο μάρκετινγκ.

Ή μήπως τελικά πρέπει να πέσει φτώχεια ή πόλεμος στις χώρες μας για να καταλάβουμε τι είχαμε και τι χάσαμε;

Advertisements