Προσέξατε πως τις προηγούμενες μέρες, αν και δεν είχα κανονικά κάποια δουλειά να κάνω, δεν έγραψα τίποτα; Κανονικά θά’πρεπε νά’γραφα, αφού όπου κι αν είμαι έχω συνήθως πάντοτε διαδικτυακή σύνδεση και τον υπολογιστή μου. Τώρα όμως έλειπα αλλού. Ήμουν στην Αθήνα για χειρουργική επέμβαση στο μάτι.

Είχε κανονιστεί από το Σεπτέμβριο γι’αυτό περίπου το διάστημα νά’κανα
μεταμόσχευσ κερατοειδούς,
γιατί αυτός που έχω, ο οποίος είναι μεταμοσχευμένος από το 2006, θόλωσε μετά από μερικά χρόνια, και με την ανανέωσή του θα μπορούσε ν’αποκατασταθεί καλύτερα η όραση του ματιού. Επειδή εδώ στην Ελλάδα δεν έχουμε ούτε καν τράπεζα μοσχευμάτων ματιών, που θεωρητικά είναι ο πιο εύκολος ιστός που μπορεί να βρεθεί, θά’πρεπε να περιμέναμε να μας ερχόταν από το εξωτερικό, πράγμα που θα μπορούσε να γίνει ανά πάσα στιγμή. Και έγινε την Παρασκευή στις 21 του μηνός. Για να μηχάσουμε αυτήν την ευκαιρία και περιμένουμε μετά για μερικούς ακόμα μήνες μέχρι νά’ρθει άλλο, πήγαμε την Κυριακή κατευθείαν στην Αθήνα με τη μητέρα μου, όπου μείναμε στο σπίτι της φίλης της εκεί, την οποία γνωρίζει απο παλιά και έχουμε μείνει πολλές άλλες φορές για ιατρικούς κι όχι μόνο σκοπούς. Οι ιατρικές εξετάσεις και η επέμβαση έγινε στο οφθαλμολογικό ινστιτούτο Athense Vision από τον οφθαλμίατρο Αναστάσιο Χαρώνη, ο σύνδεσμος του οποίου παρατέθηκε παραπάνω.

Αν και η διαδικασία δεν ήταν κάτι υπερβολικά δύσκολο, αυτό δε σημαίνει πως το πέρασα καλά χωρίς καθόλου άγχος. Το κύριο άγχος το είχα στην αρχή για την αναισθησία, η οποία θά’ταν μερική κι όχι ολική, όπως έχω συνηθίσει την οποία επίσης φοβάμαι. Τελικά, σύντομα μετά την έλευσή μας στο χειρουργίο με πέρασαν από κάποιες προκαταρκτικές εξετάσεις στο μάτι κι έπειτα με βάλανε μέσα. Η επέμβαση έγινε σε λιγότερο από μια ώρα, περίπου από τις 12:30 ως τις 1:30 – ξάπλωσα στο κρεβάτι, μου έβαλαν δύο ακροφύσια παροχής οξυγόνου από φιάλη στη μύτη για ν’αναπνέω καλύτερα, γιατί μετά το πρόσωπό μου καλύφθηκε, μια καρδιογραφική συσκευή στο δείκτη του δεξιού χεριού, μου χορήγησαν τη γενική μέθη για να ζαλιστώ και μια τοπική αναισθησία στο μάτι, απ’το οποίο έπειτα ούτε ένιωθα ούτε έβλεπα, και άρχισαν τη δουλειά τους. Η μεταμόσχευση τελικά ήταν ευτυχώς μόνο μερική του ενδοθηλίου του κερατοειδούς, μιας και το υπόλοιπο μέρος δεν είχε κάποιο πρόβλημα. Η διαδικασία της ίδιας της μεταμόσχευσης πήρε αρκετά λίγη ώρα, τα περισσότερα μετά ήταν ράμματα γύρω από το σημείο όπου τοποθετήθηκε αέρας για να διατηρείται το μόσχευμα στη θέση του. Θυμάμαι καθαρά το γιατρό, την αναισθησιολόγο και τη νοσοκόμα που μιλούσαν μεταξύ τους και ψάχνανε τα αντικείμενα που θα χρησιμοποιούσαν (πρώτα το μικροσκόπιο για να φαίνονται καλύτερα οι λεπτομέρειες στο μάτι, μετά το μικρό μαχαιράκι, το μόσχευμα, το εργαλείο που θα τό’βαζαν μέσα, τα ράμματα κλπ), καθώς και τη μουσική υπόκρουση από πίσω με το ραδιόφωνο. Πρώτα λοιπόν έκοψαν λίγο την επιφάνεια του ματιού από κάτω μ’ένα μικροσκοπικό μαχαιράκι, έβαλαν το μόσχυεμα κατευθείαν χωρίς να το καταλάβω, κι έπειτα έραβαν αυτά που έκοψαν, ενώ σ’όλο το διάστημα της επέμβασης έριχναν νερό για να κρατούν το μάτι υγρό, αφού έμενε ανοιχτό. Προς το τέλος της διαδικασίας προφανώς η δόση του ηρεμιστικού άρχισε να μειώνεται, κι άρχισα να συνέρχομαι. Πριν μπορούσα να καταλάβω τι γινόταν, αλλά δεν είχα καθόλου διάθεση να κουνηθώ ή να μιλήσω. Εάν προσπαθούσα να κάνω κάτι απλό, π.χ. να κουνήσω το δάχτυλό μου, αυτό θά’παιρνε αρκετή ώρα μέχρι να γίνει. Προς το τέλος όμως κινούμουν πιο εύκολα. Τελικά η μάσκα σηκώθηκε, έμεινα για περίπου 20 λεπτά ακίνητος, κι έπειτα με πήρε ο γιατρός για εξέταση. Δεν έβλεπα σχεδόν τίποτα, επειδή το μάτι είχε μέσα αέρα και προφανώς λόγω διαφορών στη διάθλαση το όργανο είχε πρόβλημα να διαχειριστεί το φως. Πριν σηκωθώ μου έβγαλαν επίσης και την καρδιογραφική συσκευή, και τα ρυθμικά «μπιπ, μπιπ» της καρδιάς μου που ακούγονταν σταμάτησαν, κι έπειτα από λίγο ακούστηκε ο μακρόσυρτος ήχος της παύσης του καρδιογραφήματος. «Τι θα γινόταν άραγε αν αυτό ακουγόταν ενώ το μηχάνημα ήταν πάνω μου;» Τους ρώτησα τότε κι εγώ. «Γιατί, μήπως θα το άκουγες;» Μου είπε η αναισθησιολόγος. Την υπόλοιπη μέρα έμεινα με καλυμμένο το μάτι με γάζα στο κρεβάτι πίσω στο σπίτι, όπου είχα τον υπολογιστή μου και διάβαζα διηγήματα επιστημονικής φαντασίας. Να κοιμηθώ δε μπορούσα, αφού η αναισθησία είχε περάσει γρήγορα και το βιολογικό ρολόι μου δεν επηρεάστηκε καθόλου, επομένως έμεινα ξυπνητός μέχρι τις 12 το βράδυ.

Στην εξέταση της επόμενης μέρας όλα φαίνονταν καλά, ο περισσότερος αέρας είχε φύγει, και η γάζα αφαιρέθηκε. Από τότε καλύπτω το μάτι μόνο το βράδυ, τη μέρα πρέπει να παραμένει ανοιχτό. Ωστόσο και την επόμενη και τη μεθεπόμενη μέρα δεν ήμουν σε πολύ καλή κατάσταση, επειδή αν και σωματικά δεν ένιωθα καταβεβλημένος, το μάτι μου πονούσε κάπως, δυσκολευόμουν υπερβολικά να το ανοίξω στο φως, κι όταν το άνοιγα δεν έβλεπα σχεδόν τίποτα. Πρώτη φορά το άνοιξα το βράδυ της δεύτερης μέρας στο σκοτάδι, και την τρίτη λίγο περισσότερο. Τώρα, που βρίσκομαι πλέον πίσω στη Θεσσαλονίκη, ο πόνος έχει μειωθεί σημαντικά, μπορώ να το ανοίγω πολύ περισσότερο, ακόμα και στο φως, παρότι η όραση μου ακόμα δεν έχει επανέλθει στα προηγούμενα επίπεδα. Ακόμα βλέπω γραμμές, θολώσεις και το υπερβολικό φως με πειράζει, αν και είμαι πολύ καλύτερα σε σχέση με χθες. Στη σημερινή εξέταση όλα φαίνονταν καλά. Ο οργανισμός άλωστε βλέπει το εγχειρισμένο μάτι ως τραυματισμένο, γι’αυτό αντιδρά έτσι με πόνο, φωτοευαισθησία και φλεγμονή.

Για τον έλεγχο της φλεγμονής παίρνω κορτιζόνη, κι επίσης ένα αντιβιωτικό κολλίριο για προληπτικούς λόγους αρκετέ ςφορές την ημέρα, ενώ συνεχίζω την αγωγή για την πίεση που έπαιρνα από πριν. Πέρα απ’αυτήν την τοπική θεραπεία όμως, λαμβάνω και συστημική κορτιζόνη και μυκοφαινολικό οξύ (ανοσοκατασταλτική ουσία) για να περιοριστεί ο κίνδυνος της απόρριψης, αν και στη δική μου περίπτωση είναι μικρός, και η χορήγηση είναι περισσότερο προληπτική. Αν και γενικά έχω πολύ καλή σχέση με τα φάρμακα, το τελευταίο είναι ουσία που φοβάμαι, αλλλά ίσως εδώ υπερβάλλω πολύ. Τα φάρμακα αυτά θα τα παίρνω για ένα μήνα εάν όλα πάνε καλά, κι έπειτα θα τα μειώσω ώσπου θα τα κόψω μάλλον σε 6 εβδομάδες, ανάλογα με τις οδηγίες του γιατρού.

Γενικά δε φοβάμαι για την πορεία του ματιού μου. Εφόσον γίνομαι καλύτερα, παίρνω όλα τα φάρμακά μου και δεν κάνω έντονες δραστηριότητες ακόμα, δεν πιστεύω πως θα πρέπει να ανησυχώ. Στο τέλος της εβδομάδας θα πρέπει νά’χει υποχωρήσει όλη η φλεγμονή κι έπειτα σιγά-σιγά θα γίνω όπως πριν και καλύτερα. Το ότι θα βελτιωθώ ωστόσο δε σημαίνει πως θα βλέπω κανονικά ποτέ, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Σαφώς θα διευκολύνομαι περισσότερο, αλλά ένα μπαστούνι στο δρόμο και παρόμοια βοηθήματα πάντοτε θα χρειάζονται.

Advertisements