Πριν λιγότερο από μια ώρα η αγαπημένη μου κουνέλα,
Η Λίμπο,
Γέννησε τρία μικρά στη φωλίτσα της. Αυτήν τη στιγμή τρώει πολύ και πίνει αρκετό νερό για ν’ανακτήσει τις δυνάμεις της, ενώ τα μικρά της βρίσκονται ζεστά μέσα στη φωλίτσα κολλημένα μεταξύ τους και καλοταΪσμένα.

Αυτήν τη φορά δεν ξέρω πραγματικά πως γέννησε η κουνέλα μου. Όπως έχει γίνει και με προηγούμενες εγκυμοσύνες, η γονιμοποίηση δε γινόταν πάντοτε από δικό μου προγραμματισμό. Τώρα για παράδειγμα δεν ήταν κανονισμένο να γονιμοποιηθεί η Λίμπο μου τόσο νωρίς, ήθελα να το κάνω αργότερα. Υπολογίζοντας από σήμερα, 6 Δεκεμβρίου έναν περίπου μήνα πριν, φτάνω στο διάστημα 4-7 Νοεμβρίου, οπότε ίσως έγινε η γονιμοποίηση, αν και δε θυμάμαι εκείνες τις μέρες νά’χα τους δύο γονείς μαζί. Στην πραγματικότητα ήταν αυστηρά χωρισμένοι μέχρι που κατάλαβα πως η κουνέλα μου πράγματι εγκυμονούσε. Ίσως η γιαγιά μου να τά’βαλε να ζευγαρώσουν, μιας και στις 5 του μηνός
είχα δώσει το προηγούμενο μικρό της κουνέλας μου,
ενώ σε λίγο επρόκειτο νά’δινα τον κούνελο, και δεν ήθελε να μείνει απότομα η κουνέλα μου μόνη της.

Το πρώτο σημάδι της πιθανής εγκυμοσύνης εμφανίστηκες στις 19 και 20 Νοεμβρίου, οπότε λίγη ώρα κάθε πρωί η Λίμπο έσκαβε μια μικρή λακουβίτσα στο υππόστρωμά της, για να την παραμελήσει και να ξανακλείσει μετά, περίπου δηλαδή δύο εβδομάδες μετά την πιθανή ημέρα της γονιμοποίησης, κάπως νωρίς. Κάτι είχα υποψιαστεί κι εγώ, αλλά για να το βεβαιώσω έπιασα προσεκτικά στην κοιλιά της Λίμπο, η οποία ήταν λίγο πιο στρουμπουλή απ’το σύνηθες στην οσφυική περιοχή και το όλο κουνέλι μου φαινόταν πιο βαρύ, αν κι αρχικά είχα αρκετές αμφιβολίες γι’αυτό που νόμιζα, μιας και δεν τά’χα βάλει τα κουνέλια μου ποτέ μαζί εκείνο το μήνα. Όσο περνούσαν οι μέρες όμως η Λίμπο βάραινε όλο και περισσότερο, ώσπου κοντά στις 25 ή πάνω-κάτω εκεί, νόμισα πως έπιασα κάτι σκληρό, που πιθανότατα θα’ταν κάποιο μικρό κουνελάκι. Στις 28 του μηνός
Έδωσα τον Πίπη
Τον κούνελο, για το λόγο ότι, αν και τον αγαπούσα πάρα πολύ, δεν ήθελα να μπαίνω στη διαδικασία κάθε φορά να φροντίζω τα δύο κουνέλια πάντοτε χωριστά – να τα ταΐζω χωριστά, να τα βγάζω βολτούλα χωριστά, να τα χαϊδεύω χωριστά, να τα καθαρίζω χωριστά – επειδή φοβόμουν τις γονιμοποιήσεις, αλλά και για να μην στρεσάρω τα δύο κουνέλια που σίγουρα ως κοινωνικά ζώα ένιωθαν τη θέληση να συναντηθούν. Τον Πίπη τον πήρε μια κοπέλα που θα τον αγαπάει, η Λίμπο πάντως η αγαπημένη μου δε φεύγιε από εμένα ποτέ. Για τρεις περίπου φορές πριν δώσω τον Πίπη, τον έβαζα με τη Λίμπο είτε στο κλουβί είτε ελεύθερα στο δωμάτιό μου, μιας και ήμουν πλέον 100% σίγουρος ότι η κουνέλα ήταν έγκυος. Ο Πίπης δεν είχε καν σεξουαλικό ενδιαφέρον, κρίνοντας μάλλον τη μη δεκτική κατάσταση της Λίμπο ή μυρίζοντας κάπως την κατάστασή της με τρόπο που δε μπορούμε να καταλάβουμε εύκολα. Απλώς καθόταν δίπλα της, αλλ’όταν έκανε έστω και την παραμικρή προσπάθεια να πάει λίγο πίσω της, αυτή αμέσως ξεκινούσε να γρυλλίζει και τον απέτρεπε. |Μόνο δύο φορές κινήθηκε επιθετικά εναντίον του Πίπη, συνήθως μαζευόταν σε μια γωνία συσπιρωμένη σαν μπαλίτσα με την ουρά της προς τα κάτω γρυλλίζοντας. Κατά τα’άλλα υπήρχαν στιγμές που η Λίμπο έγλειφε τα μαλλάκια του Πίπη ή που έτρωγαν μαζί, αν και συχνά ο Πίπης της έπαιρνε το φαγητό, με αποτέλεσμα αυτήν να φεύγει πιο πέρα.

Η Λίμπο λοιπόν συνέχιζε να συμπεριφέρεται προς εμένα κανονικά, εκτός απ’τις τελευταίες μέρες, οπότε έγινε κάπως πιο νευρική, είχε επιθετικές τάσεις μόλις έβαζα το χέρι μου στο κλοουβί της χωρίς να πολυξέρει τι κάνω, και ήταν προστατευτική της κοιλιάς της, η οποία είχε φουσκώσει αισθητά και τα μικρά πιάνονταν σχετικά εύκολα. Προχθές, στις 4 του μήνα, ξεκίνησε να φτιάχνει φωλιά από άχυρα και σχισμένα σε λωρίδες από μένα χαρτιά, μέρα που ξέσπασαν επίσης οι
Ισχυροί αάνεμοι
Καθιστώντας αναγκαίο το μάζεμά της στο δωμάτιό μου. Η κοιλιά της είχε φουσκώσει και σφίξει υπερβολικά, με εύκολα ψηλαφιστά τα λιμπάκια, ενώ το γεννητικό όργανό της είχε διασταλεί και πρηστεί κάπως, πιο προτεταμένο και με πιο ανοιχτά χείλη. Το απόγευμα όμως της ίδιας μέρας που κουραζόταν να φτιάξει τη φωλιά, άρχιζε να τρώει λίγ άχυρά της, ώσπου την επόμενη μέρα είχε φάει αρκετή. Σήμερα ξεκίνησε πάλι να την φτιάχνει, οπότε εγώ της έδωσα περισσότερα χαρτιά για να την κάνει. Κατά διαστήματα συνέχιζε να τρώει, αντίθετα μ’άλλες φορές που μπορει ολόκληρη μέρα να μην έτρωγε τίποτα, αφοσιωμένη στη φωλιά της. Περίπου κατά τις 10 η ώρα το βράδυ άρχισε να γίνεται πιο ανήσυχοι καθίμενη στη φωλιά και βγάζοντας λίγα μαλλάκια της από κάτω (έτσι κάνουν οι κουνέλες για να ζεστάνουν τα μικρά τους), αλλά μετά έφευγε για να φάει και να καθίσει να ξεκουραστεί στην άλλη πλευρά. Λίγο μετά που ξαναπήγα τη βρήκα μέσα στη φωλιά, και κατά λάθος την έσπρωξα κι αυτή μ’απάντησε μ’ένα ενοχλημένο μούγκρισμα, αλλά μάλλον δεν ενοχλήθηκε πολύ. Της έβαλα λίγα ακόμα χαρτιά, τα οποία δεν τακτοποίησε, μάλλον επειδή επικεντρωνόταν στο στρώσιμο με μαλλάκια. Τελικά στις 11 και τέταρτο περίπου που ξαναβγήκα στο μπαλκόνι, βρήκα τη Λίμπο να πίνει πολύ νερό κι έπειτα να τρώει, ενώ μέσα από την κάπως άσπρη φωλίτσα ακούγονταν κινήσεις. Και μέσα, στο κέντρο ενός σχετικά ανοιχτού βαθουλώματος με αραιά μαλλάκια, υπήρχαν τρία μικρά, ολοκάθαρα και στεγνά, ζεστά, στρουμπουλά, χαρούμενα κουνελάκια, όλα μαζεμένα μεγαξύ τους πλήρως ικανοποιημένα από το πρωτόγαλα που ήπιαν ή μήπως σοκαρισμένα από τη γέννηση; Τρία κουνελάκια είχε επίσης κάνει
το Σεπτέμβριο του 2011,
αν και το ένα τότε ήταν πολύ αδύναμο και πέθανε 4 ημερών. Αμέσως μετέφερα το κλουβί της Λίμπο στο δωμάτιό μου, μιας και το κάλυμμα της φωλιάς πιθανότατα δεν επαρκούσε για το κρύο έξω. Περίμενα λοιπόν να μού’κανε 4-6 μικρά, αλλά τελικά ήταν 3, ένα λίγο μεγαλύτερο και δύο μεσαία. Τώρα που γράφω αυτήν την πρόταση η Λίμπο πίνει νερό. Μετά τη γέννα λοιπόν της έδωσα επιπλέον άχυρα και κουνελίνη, και τώρα συμπεριφέρεται κανονικά. Το λέω αυτό γιατί μόλις γέννησε και πήγα να την χαΪδέψω αντιδρούσε επιθετικά με τινάγματα, μουγκρίσματα και γρυλλίσματα, αλλά μετά από λίγο ηρέμησε, με τρίξιμο των δοντιών (το σημάδι ευχαρίστησης στα κουνέλια) κατά το χάιδεμα. Ακόμα όμως και σ’αυτήν την κατάσταση, γύρισε το κεφάλι της και κοίταξε μια φορά που έβαλα το χέρι λίγο πιο επεκτατικά στη φωλιά για να ψάξω μήπως υπήρχε κι ακόμα ένα κουνελάκι που δεν εντόπισα πριν, που τελικά δεν υπήρχε.

Δύο λοιπόν απ’τα κουνελάκια είναι ταγμένα σε ανθρώπους που τα θέλουν, αν και για μόνο ένα απ’αυτά είμαι αρκετά σίγουρος. Ασφαλώς όμως θα βρεθούν άνθρωποι να τα πάρουν. Με τη δέκατη, και ίσως τελευταία γέννα λοιπόν, τα παιδιά της Λίμπο ανέρχονται στα 33, που παρεμπιπτόντως είναι και μυστικιστικός αριθμός (33 τα χρόνια του Χριστού ή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, 33 οι βαθμοί της μασονίας του σκοτικού τύπου, κλπ). Άλλωστε το 33 είναι πολλαπλάσιο του ακόμα ισχυρότερου μαγικού αριθμού 3. Φυσικά τώρα κάνω πολύπλοκους συνηρμούς, ο αριθμός των κουνελιών πιθανότατα δεν έχει καμία σχέση με κάτι μυστικιστικό. Θα ενημερώνω για εξελίξεις.

Ενημέρωση 8/12/2012: Χθες είχα αρκετό άγχος με την κουνέλα μου, η οποία κατά τις 9-10 το βράδυ που θηλάζει συνήθως τα μικρά δεν τα είχε ταΐσει καθόλου. Παρέμεναν ζεστά στη φωλίτσα τους και στεναχωρεμένα, βγάζοντας μικρές φωνούλες καθώς τα ανακάτευα. Προσπαθούσα να παροτρύνω τη Λίμπο να πάει να τα ταΐσει φέρνοντας κοντά της ένα λιμπάκι ή σπρώχνοντάς την προς τη φωλιά, αλλά το μόνο ππου έκανα ήταν να την αναστατώνω περισσότερο. Είχε εκνευριστεί υπερβολικά, έσκαβε κάτω, χαλούσε την άκρη της φωλίτσας, περνούσε πάνω απ’τη φωλίτσα (δεν πατούσε τα μικρά, αυτά τα αποφεύγει), απέφευγε το κουνελάκι μόλις τό’βαζα στην κοιλιά της για γάλα, και είχε αγριέψει αρκετά μαζί μου, δαγκώνοντάς με λίγο μια φορά και προσπαθώντας πολλές άλλες. Έπειτα την έβγαλα να κάνει μια βολτούλα έξω, μήπως και η μείωση του χώρου μέσα στο κλουβί εξαιτίας της φωλιάς την ενοχλούσε. Μπαίνοντας μέσα ήταν πιο ήρεμη, κι εγώ για αποζημίωση της έδωσα λίγη τροφή. Δεν τάιζε ωστόσο τα μικρά της, τα οποία μετά από λίγο έβγαζαν κι από μόνα τους φωνούλες, με αποτέλεσμα να στεναχωριέμαι πολύ γι’αυτά τα ζεστά, μικρά παραπονεμένα λιμπάκια, τα οποία αν δεν τάιζε θα μετατρέπονταν σε μικρά νεκρά λιμπάκια σύντομα. Τελικά στις 2:27 το πρωί μπήκε μόνη της στη φωλιά και τα θήλασε. Έπειτα οι κοιλίτσες τους ήταν φουσκωμένες, αν κι όχι εντελώς όπως θα περίμενα, πάντως τα παιδάκια ηρέμησαν. Σήμερα, επιστρέφοντας κατά τις 11 το βράδυ, τα βρήκα όλα καλοταϊσμένα και πολύ πιο φουσκωμένα. Η σχέση μου με τη Λίμπο έχει αποκατασταθεί πλέον φυσικά. Απ’τα κουνελάκια λοιπόν, που άρχισαν να βγάζουν τριχούλες, το ένα είναι ακόμα ροζ και μάλλον θα γίνει άσπρο, το άλλο έχει λίγες καφέ κηλίδες, ενώ το τρίτο είναι σχεδόν σ’όλο του το σώμα γκριζωπό καφέ. Επομένως έχουμε δύο καφέ κι ένα λευκό.

Ενημέρωση 10/12/2012: Μόλις πριν λίγο, στις 1:17, η Λίμπο μου έδωσε το σημερινό γάλα στα παιδιά της. Ξαφνικά πήδηξε μέσα στη φωλιά, κάθισε πάνω απ’τα λιμπάκια, κι αυτά άρχιζαν να ρουφούν, κάνοντας μικρούς ήχους ρουφήγματος (πικ, πικ, πικ) και βγάζοντας μικρές φωνούλες. Έπειτα από 2 περίπου λεπτά, ένα διάστημα στο οποίο τα κουνελάκαι δε σταμάτησαν να ρουφούν, και πού και πού η Λίμπο άλλαζε θέση, ξαφνικά η Λίμπο πετάχτηκε πάλι έξω απ’τη φωλιά, κι άρχισε να καθαρίζεται έπειτα από τα μαλάκια και τα ύλικά της φωλιάς που είχαν μείνει πάνω της. Ένα μικρό βρέθηκε λίγο πιο έξω απ’τα άλα δύο με το τίναγμα, αλά μετά βρήκε το δρόμο του. Έπειτα, γεμάτα ενέργεια, τα μικρά άρχισαν να σκάβουν τον πυθμένα της φωλιάς, όλα παρατεταγμένα παράλληλα με τα κεφαλάκια τους προς τα μπροστά, χωμένα προς τα κάτω και τα πίσω μέρη τους ανασηκωμένα, έσκαβαν κινώντας εναλλάξ και γρήγορα τα μπροστινά τους άκρα. Ίσως το έκαναν για προετοιμασία των μυών τους, ή είναι μια συμπεριφορά που έχει μείνει απ’τη φύση, όπου θα πρέπει να σκάψουν βαθύτερα για να κρυφτούν, διότι η μάνα κουνέλα δεν καλύπτει τη φωλιά ακριβώς. Πάντοτε μετά το θηλασμό η ενεργητικότητα των μικρών αυξάνεται, και φαίνονται πλήρως χαρούμενα σκάβοντας, ανακατεύοντας τα υλικά της φωλιάς ή παίζοντας, σπρώχνοντας το ένα το άλλο. Επίσης το κεντρικό βαθούλωμα της φωλιάς έχω προσέξει πως είναι πολύ ζεστό. Η θερμοκρασία ανεβαίνει τόσο πολυ, ώστε κι από έξω να πιάσεις το κλουβί σ’εκείνο το σημείο είναι θερμό σαν σώμα καλοριφέρ, κι αυτό χάρη στο θρεπτικότατο γάλα της μάνας κουνέλας που διατηρεί τα κουνελάκια σε πλήρη λειτουργία για 24 ώρες.

Ενημέρωση λίγες ώρες αργότερα μετά το νυχτερινο ύπνο: Τα κουνελάκια πρόσεξα πως έχουν μεγαλώσει αισθητά από τη μέρα γέννησής τους. Είναι όμως ακόμα μόνο 4 ημερών – δεν έχουν ανοίξει ματάκια, αφτάκια, αλλά πρόσεξα πως έβγαλαν τα μπροστινά τους δοντάκια. Εάν κάποιος αναρωτηθεί αν τα κουνέλια έχουν νεογιλά και μόνιμα δόντια όπως οι άνθρωποι και τα υπόλοιπα θηλαστικά, έχουν, αλλά είναι μικροσκοπικά και πέφτουν λίγο πριν ή αμέσως μετά τη γέννηση. ορίστε και μερικές φωτογραφίες:

Όλο το κλουβί με τη Λίμπο που ξαπλώνει τέρμα δεξιά και τη φωλίτσα απ’την άλλη μεριά. Η κουκουνάρα και ο κύλινδρος χαρτιού υγείας είναι για να παίζει η Λίμπο. Φυσικά σχεδόν καθημερινά βγαίνει αρκετή ώρα κι εκτός κλουβιού.

Όλα τα κουνελάκια μαζεμένα στη φωλιά τους.

Ενημέρωση 11/12/2012: χθες τα θήλασε στις 7:20. Σήμερα γύρισα γύρω στις 8 και κάτι, και τα βρήκα ταϊσμένα. Τα μαλλάκια τους μακραίνουν και πυκνώνουν, αυτά μεγαλώνουν κι όλα γενικώς πάνε καλά.

Ενημέρωση 15/12/2012: Σήμερα το πρωί παρατήρησα ότι άρχισαν ν’ανοίγουν τα ματάκια τους. Τα ανοίγουν ακόμα λίγο, κι έπειτα τα κλείνουν πάλι. Τα μαλλάκια τους έχουν μεγαλώσει, αυτά μεγαλώνουν καλά και στρουμπουλεύουν.

Ενημέρωση 17/12/2012: Όλα έχουν κανονικά ανοιχτά τα ματάκια τους, γυρίζουν τα αφτιά τους, και η κίνηση και η ταχύτητά τους άρχισε να βελτιώνεται. Ακόμα δηλαδή τρέμουν και δε στέκονται καλά, ούτε μπορούν να πηδήξουν, αλλά με την όρασή τους μπορούν ν’αποφεύγουν τα εμπόδια. Μπορούν ν’αποφεύγουν το χέρι μου που το βάζω ως εμπόδιο στο δρόμο τους, να έρχονται διπλα μου όταν όλος ο υπόλοιπος χώρος είναι ανοιχτός κι εκτεθημένος, και τώρα βρίσκει το ένα το άλλο σχεδόν αμέσως. Μπορούν επίσης να κατευθυνθούν στη φωλιά τους πολύ πιο εύκολα και γρήγορα, όταν πειραματικά τα βγάζω έξω. Τα μαλλάκια τους μεγαλώνουν και πυκνώνουν.

Ενημέρωση 18/12/2012: Σήμερα τα κουνελάκια έκαναν τα πρώτα άτσαλα και μικρά τους πηδηματάκια. Επίσης είναι η πρώτη φορά που βγαίνουν απ’τη φωλιά μόνα τους, αλλά ξαναμαζεύονται γρήγορα μέσα. Αυτό που κάνουν όταν είναι έξω είναι το γνωστό – ενοχλούν τη μάνα τους για να τα δώσει περισσότερο γάλα. Όλα τα κουνελάκια, όταν καταλαβαίνουν ότι μπορούν να πάνε κοντά στη μάνα τους, το κάνουν αυτό. Χώνονται κάτω απ’την κοιλίτσα της ζητώντας γάλα, κι αυτή συνήθως ενοχλημένη επειδή δεν είναι η ώρα τους φεύγει πιο πέρα. Αυτό μπορεί να συνεχιστεί για περίπου ένα λεπτό, μέχρι να ενδώσει η κουνέλα ή μέχρι τα μικρά να κουραστούν.

Ενημέρωση 21/12/2012: Σήμερα άρχισαν να δοκιμάζουν στερεά τροφή. Ακόμα δηλαδή μόνο την πλησιάζουν, και ίσως παίρνουν κι από ένα μικροσκοπικό κομματάκι. Χθες το βράδυ μου έγλειψαν το χέρι με τις μικροσκοπικές τους γλωσσίτσες όλα μαζί, κι έπειτα άρχισαν να γλείφονται μεταξύ τους, όλα ενωμένα μεταξύ τους για να διατηρούν θερμότητα στη φωλίτσα τους. Φυσικά το ζάλισμα της μάνας για γάλα συνεχίζεται, και θά’χει ακόμα πολύ καιρό που θα γίνεται.

Ενημέρωση 7/1/2013: Τα κουνελάκια έχουν μεγαλώσει πολύ. Στις 24 Δεκεμβρίου άρχισαν να πίνουν νερό, τώρα τρέχουν και τρώνε κανονικά, αν και φυσικά ακόμα χρειάζονται το γάλα. Μπορούν να βγαίνοουν απ’το κλουβί μόνα τους. Το διάστημα ωστόσο αυτο η Λίμπο είναι στον πατέρα μου, εξαιτίας της
εγχείρησης στο μάτι
που είχα κάνει στο τέλος του Δεκεμβρίου, οπότε ίσως δεν ήταν καλό να έχω σκόνη και λοιπά σωματίδια κοντά μου για λίγο. Σε μια βδομάδα θα την ξαναπάρω. Χθες την επισκέφθηκα και μόλις με είδε σηκώθηκε στα δύο. Ήταν πολύ χαρούμενη.

Όλα τα κουνελάκια στο κλουβί 6/1/2013. Η Λίμπο σηκωμένη στα δύο με χαιρετάει, τα υπόλοιπα είναι σκορπισμένα εδώ κι εκεί.

Το μικρότερο κουνελάκι είναι το άσπρο, το οποίο πάντως είναι κι αυτό στρουμπουλό, μαλλιαρό και λειτουργεί όπως και τ’άλλα, οπότε θα μεγαλώσει κανονικά. Το λέω αυτό διότι στην
έβδομη γέννα
με 6, εκτός απ’το μικρότερο που πέθανε στις 4 ημέρες, είχε γεννηθεί ένα πολύ υπανάπτυκτο που ποτέ δεν κατόρθωσε να φτάσει στο επίπεδο των άλλων, και τελικά πέθανε στους 2,5 μήνες.

Ενημέρωση 5/2/2013: Όλα τα κουνελάκια έχουν μεγαλώσει πολύ. Είναι στρουμπουλά και δυνατά, και πλέον μπορώ να τα δώσω. Το καθένα είναι διαφορετικό. Το μεγαλύτερο καφέ είναι στρουμπουλό, με στρογγυλεμένο παιδικό κεφάλι, αρκετά ήσυχο και πλησιάζει τους ανθρώπους εύκολα. Το ελαφρώς μικρότερο, περισσότερο γκριζωπό, έχει πιο μακρόστενη μουσούδα και είναι πιο ζωηρό και γρήγορο, και ίσως είναι κούνελος. Τέλος το ασπρούλη έχει μεγαλώσει κι αυτό αρκετά, αν και πρόσεξα πως δεν έχει κλείσει ακόμα εντελώς η μπροστινή ραφή πίσω από το μέτωπο στο κεφαλάκι του. Νόμιζα πως είχε πρόβλημα στο μυαλό του, επειδή συνήθως έμενε πίσω, π.χ. όταν όλα τα κουνελάκια πήγαιναν να φάνε, αυτό έμενε στη γωνία και μετά από λίγο καταλάβαινε ότι πρέπει να πάει κι αυτό. Όμως παρατηρώντας το καλύτερα μου φαίνεται σχεδόν όπως και τα άλλα. Είναι κι αυτό αρκετά γρήγορο, και του αρέσει να τρέχει. Από τη μεγάλη ταχύτητα γλιστράει πολλές φορές. Περνά περισσότερο χρόνο με τη μάνα του απ’ό,τι τα άλλα, αν κι όλα θέλουν να βρί΄σκονται δίπλα της. Τρομάζει κάπως πιο εύκολα απο τα άλλα. Μπορεί νά’χει μικροδιαφορές από τα άλλα, αλλά γενικά είναι κανονικό κουνέλι. Έχει θηλές και είναι αποδεδειγμένα κουνελίτσα.
Τις μέρες αυτές λοιπόν με τον καλό καιρό τα βγάζω έξω στο μπαλκόνι για να τρέχουν. Την πρώτη φορά χθες τα μικρά έμεναν μέσα στο κλουβί και φοβούνταν πολύ να βγουν έξω, παρότι η Λίμπο είχε ήδη βγει όπως πάντα, σιγά-σιγά το μεγαλύτερο βγήκε, αφού τού’βαλα λίγη κουνελίνη έξω. Τα υπόλοιπα ταράχτηκαν κι άρχισαν να σβουρίζουν στο κλουβί τους, να βγαίνουν στην πορτούλα και μετά να ξαναμαζεύονται, λες κι ο κόσμος τους άλλαξε. Πρώτη φορά ήταν άλλωστε που θά’βγαιναν σ’αυτό το μεγάλο μπαλκόνι (τα είχα ξαναβγάλει φυσικά, αλλ’όχι εκεί). Έπειτα τά’βγαλα εγώ, αλλά φοβούνταν πολύ να φύγουν απ’την περιοχή γύρω απ’το κλουβί τους, και μόλις απομακρύνονταν λίγο γύριζαν πάλι πίσω. Για να μη φοβάται το μικρότερο, το πήγα εγώ στη μανούλα του που καθόταν απ’την άλλη μεριά του μπαλκονιού. Έπειτα δε φοβόταν τόσο να πάει εκεί, αλλά πάλι δεν ένιωθε ασφαλές, και γύριζε στη μέση του δρόμου. Σιγά-σιγά άρχισαν και τα άλλα να φεύγουν, αλλά επέστρεφαν στη μέση του δρόμου. Σε περίπου μισή ώρα όλα τα κουνελάκια άρχισαν να εξερευνούν καλύτερα το νέο μεγάλο χώρο, κι αφού κατάλαβαν ότι είναι κανονικά ασφαλή εκεί μέσα, άρχισαν να τρέχουν και να πηγαίνουν παντού. Σήμερα που ξαναβγήκαν έφυγαν απ’το κλουβί αμέσως μόλις άνοιξε η πόρτα και ξεκίνησαν να τρέχουν στο μπαλκόνι απ’την πρώτη στιγμή, αφού είχαν μάθει το περιβάλλον. Επίσης μπορούν να ξαναμπαίνουν μέσα στο κλουβί όποτε θέλουν, ακόμα και το άσπρο, που νόμιζα ότι λόγω μεγέθους δε θα μπορεί να πηδήξει μέσα. Έξω έχουν να κάνουν διάφορα πράγματα, όπως να παίζουν με το χαρτόνι που σκεπάζει το κλουβί, μ’ένα σκληρό τραπεζομάντιλο, με πλαστικές παντόφλες, άδειες γλάστρες, μπουκαλάκια και ξερά φύλλα, να περνούν από στενά μέρη όπως ανάμεσα σε μεγάλες γλάστρες, πίσω απ’το κλουβί, τις καρέκλες ή το τραπέζι, να τρέχουν, να τρώνε σε μερικά μέρη που τα βάζω φαγητό, να χοροπηδάνε, να με πλησιάζουν, να με σπρώχνουν, ν’ανεβαίνουν πάνω μου κλπ και να ξεκουράζονται. Η Λίμπο γενικά είναι πιο τεμπελούλα και δεν τις αρέσει να τρέχει συνέχεια, προτιμά περισσότερο να τρώει, να κάθεται σε μια γωνία ή νά’ναι δίπλα μου, ενώ τα μικρά είναι υπερδραστήρια και τρέχουν παντού. Το ασπρούλι ιδίως του αρέσει να τρέχει πάνω-κάτω σ’όλο το μπαλκόνι, ενώ και τα άλαθέλουν να τρέχουν και να περνούν από στενά μέρη. Πρώτη φορά είδα κουνελάκια να διαφωνούν χθες, όταν τα δύο καφέ μεγάλα είχαν ένα κομμάτικαρότο, και κάτι έγινε και μάλλον το πήρε το ένα, και το άλλο χτύπησε το πόδι του εκνευρισμένο κι έφυγε. Μετά ήταν πάλι καλά, αλλ’αυτό που έμαθα ήταν ότι ακόμα και τα μικρά κουνελάκια μπορεί να μαλώσουν, έστω και λίγο. Έως τότε νόμιζα ότι σ’αυτήν την ηλικία συμβιώνουν πάντοτε ειρηνικά. Επίσης πρόσεξα πως κανένα δε θέλει να μένει μόνο του για πολλή ώρα εάν υπάρχουν κι άλλα κουνέλια δίπλα. Αν μένει μόνο, συνήθως τα άλλα είναι μακριά και δεν ξέρει πού βρίσκονται για να τα ψάξει, αν και μετά από λίγο θα φύγει απ’τη θέση του για να τα ψάξει. Τα μικρά ψάχνουν πολύ περισσότερο τα υπόλοιπα απ’ό,τι η Λίμπο. Τώρα που τα κουνελάκια είναι μεγάλα και πολλά, πρόσεξα πως δεν ακολουθούν συνέχεια τη μάνα τους. Προτιμούν να βρίσκονται δίπλα της και συχνά ένα απ’αυτά την ακολουθεί για λίγο, αλλά δεν είναι όπως στην προηγούμενη γέννα οπότε το μοναδικό κουνελάκι ήθελε να βρίσκεται συνέχεια κοντά της. Επίσης παρατήρησα ότι μετακινούν την τροφή σε κάποιο άλλο μέρος αν δε θέλουν να φάνε εκει που τους την έβαλα, κάτι γνωστό που κάνουν συχνά, αλλά τώρα πρώτη φορά παρατήρησα τα μικρά λιμπάκια να τη μετακινούν ως και δυο μέτρα από την αρχική της θέση. Τέλος, η φαγανή Λιμπίτσα, επειδή είχα λίγες μέρες να την βγάλω έξω, πρόσεξα πως μόλςι βγήκε δεν κάθισε να φάει πολύ. Έφαγε λίγο, αλλά μετά έκανε βόλτα στο μπαλκόνι χαρούμενη. Μετά γύρισε να ξαναφάει. Επομένως της αρέσει να είναι έξω και να κάνει διάφορα λιμποπράγματα., δεν είναι και τόσο τεμπέλα όσο λέω τελικά.

Φωτογραφίες από χθες 4/2/2013:

Το ένα μεγάλο λιμπάκι.

Το άλλο μεγάλο λιμπάκι που γυρίζει απ’το φακό. Ήταν πολύ δύσκολο να τα φωτογραφίσω όλα, επειδή φοβούνταν τη φωτογραφική μηχανή και έφευγαν συνέχεια πιο πέρα ή γύριζα το κεφάλι απ’την άλλη.

Το μικρότερο λευκό λιμπάκι που μοιάζει πολύ με τη Λίμπο.

Όλα μαζί με τη Λίμπο τρώνε στο κλουβί.

Ενημέρωση 15/2/2013: Την Κυριακή, στις 10 του μηνός έδωσα το ένα κουνελάκι, τελικά το ασπρούλι. Εκεί που είναι είναι καλά, θα συγκατοικεί με ακόμα ένα κουνέλι. Τα άλλα δύο είναι πλέον τεράστια, πλησιάζοντας τη Λίμπο σε μέγεθος. Μια φορά μάλιστα που δεν τά’βλεπα γιατί ήμουν γυρισμένος απ’την άλλη μπέρδεψα το ένα με τη Λίμπο. Είναι στρουμπουλά και πολύ ενεργητικά. Το πρώτο απόγευμα μετά την απουσία του λευκού μικρού κουνελιού κάπως μου φάνηκε να το ψάχνουν, αφού αρχικά, μόλις τά’βγαζα έξω έρχονταν κοντά μου, ίσως ψάχνοντας το άλλο κουνελάκι. Νομίζω λοιπόν και πως και τα δύο εναπομείναντα μικρά είναι θηλυκά. Μεθαύριο θα δώσω ακόμα ένα.

Ενημέρωση 16/2/2013: Σήμερα το πρωι έδωσα και το άλλο κουνελάκι. Ήταν το μεγαλύτερο και θηλυκό.

Ενημέρωση 23/2/2013: Το εναπομείναν λιμπάκι, θηλυκό τελικά σίγουρα κι αυτό, συνεχίζει να μεγαλώνει. Έχει γίνει αρκετά μεγάλο και στρουμπουλό, και πλέον σίγουρα δεν πίνει γάλα. Από την Τετάρτη το βράδυ άρχισα να παρατηρώ ανταγωνιστική συμπεριφορά μεταξύ αυτού και τις Λίμπο. Συχνά τραβάει το καθένα το μπολ της τροφής προς το μέρος του, χτυπάνε τα πόδια τους όταν ενοχλούνται, βγάζουν υπόκωφες ενοχλημένες φωνούλες, η Λίμπο μερικές φορές ανεβαίνει στο λιμπάκι και κάνει κινήσεις συνουσίας (ένδειξη κυριαρχίας και μετά απ’αυτό το λιμπάκι μένει για λίγο ήσυχο, το λιμπάκι τρώει στη γωνία κλπ. Αυτές οι συμπεριφορές έχουν χαμηλή ένταση και γίνονται λίγες φορές τη μέρα. Συνήθως τα δύο κουνέλια βρίσκονται κοντά, το μικρό ακολουθεί τη Λίμπο και η Λίμπο του γλείφει τα μαλλάκια, ιδίως όταν το βγάζω και το ξαναφέρνω κοντά της. Το κουνελάκι είναι πολύ ήσυχο και γλείφει πολύ συχνά το χέρι μου. Όμως μεγαλώνει, σε μερικούς μήνες θα γίνει ενήλικη κουνέλα και θέλει την περιοχή του, που μέσα στο στενό κλουβί είναι αδύνατο να δημιουργηθεί. Μάλλον θέλει νά’χει κι αυτό τη δική του γωνία που θα βάζει τα ούρα του και τα περιττώματά του, ξεχωριστή απ’αυτήν της Λίμπο για να νιώθει πως έχει δικό του χώρο, και τώρα που αυτά ανακατεύονται δυσανασχετεί. Η Λίμπο απ’το μέρος της δε θέλει να παραχωρήσει το δικό της χώρο, γι’αυτο δημιουργούνται τα προβλήματα. Πρώτη φορά έχω κρατήσει τόσο πολύ κουνελάκι απ’τη γέννησή του, αν κι έχει τύχει να κρατήσω μεγαλύτερα κουνέλια στις περιπτώσεις που αυτοί που τα πήραν δεν τα ήθελαν και μου τα επέστρεψαν.

Επίσης, νιώθουν άραγε ζήλια ή κάτι τέτοιο τα κουνέλια; Αρκετές φορές που ασχολούμαι με το μικρό λιμπάκι και με γλείφει, έρχεται γρήγορα και η Λίμπο κοντά μου με διάθεση να το σπρώξει πιο πέρα, μερικές φορές με γλείφει κι αυτή, και μετά πάλι φεύγει. Γιατί να γίνεται αυτό; Γίνεται άραγε κάτι τέτοιο στις κουνελοκοινωνίες όταν κάποιο κουνέλι αφήνει για λίγο το αγαπημένο του κι ασχολείται με κάποιο άλλο;

Και μερικές σημερινές φωτογραφίες:

Το λιμπάκι κάθεται.

Το λιμπάκι τεντωμένο όρθιο δίπλα σε μια γλάστρα. Είναι πολύ περίεργο κουνέλι και συχνά σηκώνεται στα δύο για να δει καλύτερα τι υπάρχει και τι γίνεται. Η συγκεκριμένη βλάστρα βρίσκεται στο περβάζι του παραθύρου έξω στο μπαλκόνι, και μέσα είχα μια
οινοθήρα,
η οποία όμως, μετά από μια μεταφύτευση το φθινόπωρο, εξασθένησε και ξεράθηκε. Πολύ παράξενο, γιατί είναι πολύ ανθεκτικό φυτό, γι’αυτό πιστεύω πως θα ξαναχτυπήσει την άνοιξη. Το περβάζι απέχει 25 εκατοστά περίπου απ’το τραπέζι του μπαλκονιού, όπου είχα βγάλει την προηγούμενη φωτογραφία, και το κουνέλι μπορεί ν’ανεβοκατέβει σ’αυτά τα δύο επίπεδα εύκολα. Η Λίμπο πάντως, ως πιο τεμπελούλα, όταν την ανεβάζω πάνω στο τραπέζι, προτιμά να πηδάει στο περβάζι και να κάθεται εκεί. Φυσικά το λιμπάκι βρισκόταν εδώ για λόγους καλύτερης φωτογράφισης, συνήθως το αφήνω να τρέχει μαζί με τη Λίμπο είτε κάτω στο μπαλκόνι είτε μέσα σε κάποιο δωμάτιο.

Το λιμπάκι κάθεται ήσυχο στη γωνίτσα.

Το λιμπάκι με τη Λίμπο τρώνε ήσυχα στο κλουβί.

Όποιος πάντως είναι από Θεσσαλονίκη και ενδιαφέρεται για κουνέλι, μπορεί να μου κάνει σχόλιο, γιατί το δίνω.

Ενημέρωση 14/3/2013: Χθες, στις 13 του μηνός, έδωσα το λιμπάκι. Στις 6 του μηνός είχε κλείσει τους 3 μήνες και είχε μεγαλώσει και στρουμπουλέψει πολύ, πρώτη φορά που κράτησα κουνέλι από τη γέννησή του για τόσο καιρό. Η ανταγωνιστική συμπεριφορά με τη μανούλα, που ανέφερα στην προηγούμενη δημοσίευση, μειώθηκε αρκετά, αν και στοιχεία της πάλι εμφανίζονταν περιστασιακά. Λίγες μέρες μετά την ανάρτηση της προηγούμενης ενημέρωσης για παράδειγμα, παρατήρησα κάτι πολύ άσχημο στα κουνελάκια μου: Ένα μεσημέρι η Λίμπο τραβούσε την τροφή απ’το στόμα του μικρού κουνελιού, αν και υπήρχε αρκετή τροφή δίπλα, κι ανέβαινε συχνά πάνω του, πράξη που έγινε για πολύ λίγο και δεν επαναλήφθηκε. Ελάχιστες άλλες φορές έχω παρατηρήσει τέτοια συμπεριφορά στα κουνέλια. Επίσης περιστασιακά συνέχιζε η Λίμπο ν’ανεβαίνει στο λιμπάκι, αλλά το βράδυ προχθές έγινε το αντίθετο, όταν το λιμπάκι βρήκε μια φορά αφηρημένη τη Λίμπο να κοιτάει έξω στα αυτοκίνητα που περνούσαν, κι ανέβηκε στιγμιαία πάνω της κάνοντας τις συγκεκριμένες κινήσεις. Η μεγάλη κουνέλα θύμωσε αμέσως, έφυγε κι ανέβηκε πάνω στο λιμπάκι, το οποίο παραδόξως αντέδρασε θετικά, τεντώνοντας το σώμα του και σηκώνοντας την ουρά του σαν να γονιμοποιούταν από κούνελο. Ακόμα είναι μικρή για ζευγάρωμα, αλλά δύο μόνες κουνέλες στο ίδιο κλουβί κάπως θα πρέπει να ικανοποιηθούν. Το κλουβί γενικά τους ήταν στενό, και μόλις άνοιγα την πορτούλα για βόλτα, έβγαιναν αμέσως. Έξω, οπότε έτρεχαν, έπαιζαν με διάφορα πράγματα, και τον υπόλοιπο χρόνο συνήθιζαν να βρίσκονται κοντά μεταξύ τους, κι ακολουθούσε συνήθως το ένα το άλλο. Μέσα στο κλουβί συχνά καθάριζαν μαζί τα μαλλάκια τους και κάθονταν κοντά. Όσον αφορά το παιχνίδι, πρόσεξα πως το μικρό είχε πολύ μεγαλύτερη διάθεση να παίξει με τις κουκουνάρες που είχε στο κλουβί του και να τρέξει πάνω-κάτω το μπαλκόνι αρκετές φορές σε σχέση με την οκνηρή Λίμπο.

Προχθές το μεσημέρι παρατήρησα επίσης κάτι άλλο ενδιαφέρον που έχω παρατηρήσει σε κουνέλια πολλάκις και παλαιότερα. Η Λίμπο είχε φάει πολύ και ξάπλωσε, και το λιμπάκι, ενώ ήταν δραστήριο εκείνη την ώρα κι έτρεχε απ’το ένα μέρος του κλουβιού στο άλλο, δεν ενοχλούσε καθόλου τη Λίμπο. Αυτό τό’χουν τηρήσει και λιμπάκια από προηγούμενες γέννες. Ακόμα, τα κουνέλια, αν και φοβούνται κάθε απότομη κίνηση, παραμένουν ατάραχα σε ομοειδείς τους που τρέχουν γρήγορα κατά πάνω τους ή πηδάνε από πάνω τους αν είναι στενός ο χώρος (συχνά η Λίμπο ή το λιμπάκι στο κλουβί έπρεπε να υπερπηδήσει το άλλο κουνέλι για να φτάσει κάπου), γιατί ξέρουν ότι δε θα τους κάνουν κακό, προφανώς όταν δε μαλώνουν. Σίγουρο είναι πως τα κουνέλια γνωρίζουν ενστικτωδώς να μην ενοχλούν τους άλλους, ως αποτέλεσμα της εξέλιξης σε κοινωνικό περιβάλλον στη φύση. Μπορούμε να πούμε πως πρόκειται για μία μορφή πρωτοηθικής.

Το κουνελάκι λοιπόν έφυγε χθες το πρωί προς μία κοπέλα με αγάπη για τα ζώα, η οποία έχει στην κατοχή της κι άλλα κατοικίδια. Λυπήθηκα αρκετά για το γεγονός, γιατί μετά απ’αυτό η Λίμπο θα μένει πιθανότατα μόνη της, χωρίς άλλα λιμπάκια, κουνέλες ή κούνελους για παρέα. Δεν επιθυμώ να την αναπαραγάγω αυτό το διάστημα, σκεπτόμενος πόσο δύσκολο ήταν να χαρίσω τα λιμπάκια της τελευταίας γέννας. Ίσως τη ζευγαρώσω στο μέλλον, π.χ. μετά το καλοκαίρι. Η Λίμπο λοιπόν, όπως ήταν αναμενόμενο, ψάχνει το παιδάκι της, το οποίο τον τελευταίο καιρό μάλλον το θεωρούσε ως μικρότερη σύντροφο κουνέλα. Μόλις γύρισε στο κλουβί το απόγευμα, αρχικά ήταν κάπως πιο δραστήρια, και δεν ξέρω εάν αυτό οφειλόταν στο μεγαλύτερο κι ανετότερο χώρο που της έμεινε ξαφνικά ή σε κάποια ανησυχία για την απώλεια του άλλου κουνελιού, μάλλον θά’ταν το πρώτο, επειδή ακόμα λίγος χρόνος είχε περάσει από το χωρισμό τους, και θα μπορούσε απλώς σ’αυτό το διάστημα το κουνέλι να φύγει για μια βόλτα απ’τη φωλιά. Το βράδυ ωστόσο μου φάνηκε πιο αδρανής, έτρωγε λιγότερο και μασούσε βραδύτερα. Σήμερα αν και βγήκε για βόλτα με την ίδια διάθεση όπως πριν, παραμένει επίμονα στα μέρη που σύχναζε το λιμπάκι, μυρίζοντας το χώρο, κι επίσης όταν μυρίζει τις μπιλίτσες του μικρού συμπεριφέρεται διαφορετικά. Πιστεύω πως σε 1-2 μέρες το άγχος αυτό θα περάσει. Δε θέλω ούτε εγώ να βλέπω τη Λίμπο μου έτσι, αλλά δυστυχώς δε μπορώ να κάνω κάτι σημαντικό για να την βοηθήσω. Κουνέλι δεν είμαι για να επικοινωνήσω μαζί της κανονικά, απλώς μπορώ να είμαι δίπλα της και ν’ασχολούμαι μαζι της όσο γίνεται. Αγαπούν κι αυτά τα μικρά θηλαστικά, και λυπούνται όταν χάνουν την παρέα τους, σαν μικρά παιδάκια. Άλλος ένας λόγος για να μην την ξανααναπαραγάγω.

Ενημέρωση 15/3/2013: Η κουνέλα είναι αρκετά καλύτερα, με πλησιάζει περισσότερες φορές, αν κι ακόμα δε θέλει τόσο πολύ τα χάδια, και αντιδρά πιο έντονα στους ήχους. Στη βολτούλα χθες η συμπεριφορά της ήταν διαφορετική από το σύνηθες. Εκτός του ότι σύχναζε στα μέρη όπου κρυβόταν το λιμπάκι, κινούτα πολύ λιγότερο (με το μικρό πήγαιναν απ’το ένα μέρος στο άλλο), και γρήγορα μπήκε στο κλουβί της, απ’όπου δεν ήθελε να βγει, ενώ πριν με δυσκολία μάζευαν και τα δύο μέσα, ιδίως αν είχαν φάει και είχαν όρεξη για κίνηση. Το βράδυ επίσης ήταν αρκετά ταραγμένη. Κάθε λίγο σηκωνόταν όρθια και κοίταζε πίσω απ’το κλουβί και στη γωνία δεξιά, εκεί που κρυβόταν το λιμπάκι, όταν και τα δύο ήταν κοντά στο κλουβί ή αυτή μέσα, αλλά και αριστερά, κάτω στο δρόμο, όχι όμως μπροστά στον σίγουρο ανοιχτό χώρο. Επίσης αντιδρούσε υπερβολικά στους ήχους, ενώ πριν είχε συνηθίσει τους λίγο πιο έντονους απ’το κανονικό ήχους όπως ένα αυτοκίνητο ή ένα μηχανάκι που περνάει ή ένα σκυλί που γαυγίζει, είτε μη δίνοντάς τους καν σημασία, είτε γυρίζοντας στιγμιαία, τώρα σε κάθε ήχο γύριζε ή και σηκωνόταν στα δύο προς την κατεύθυνσή του. Όταν μάλιστα ήρθε το απορριμματοφόρο, που έτσι κι αλλιώς κάνει αρκετό θόρυβο, η Λίμπο σηκώθηκε στα δύο προς την κατεύθυνσή του με τα αφτάκια της τεντωμένα για ώρα, φοβισμένη. Επίσης δεν ανεχόταν τα χάδια μου, πηγαίνοντας πιο πέρα ή παίρνοντας την φοβισμένη κι αμυντική στάση με το κεφαλάκι σηκωμένο και τα αφτιά προς τα πίσω, όταν την χάιδευα, ενώ δεν έτριβε τα δοντάκια της όπως κάνουν από ευχαρίστηση τα κουνέλια όταν γλείφονται από άλλο κουνέλι ή όταν χαΪδεύονται. Πάντως δεν ήταν τόσο επιθετική ώστε να μουγκρίζει και να θέλει να με δαγκώσει, αν και ήταν έτοιμη και γι’αυτό δε θέλησα άλλο να την ενοχλώ γγια να ηρεμήσει. Όταν έβαλα μια φορά το χέρι μου μπροστά της, μου το έσπρωξε δυνατά με τη μουσούδα της. Αύριο πιστεύω πως θά’χει γίνει σχεδόν καλά, αν όχι εντελώς καλά.

Advertisements