Όλη αυτή η ανάπτυξη του βολβού έγινε στις πλέον αφιλόξενες συνθήκες για τα φυτά.

Αυτός ο βολβός νάρκισσου αναπτύχθηκε ως το στάδιο της ανθοφορίας χωρίς σχεδόν καθόλου φως, και χωρίς καθόλου νερό, ούτε καν χώμα ή στήριξη. Προήλθε από ένα νάρκισσο που είχα πέρσι, τον οποίον
ξέθαψα για να τον ξαναφυτέψω
την επόμενη χρονιά. Μεγάλο μέρος του καλοκαιριού ωστόσο τον παραμέλησα σε μια γλάστρα, πάνω στην επιφάνεια του χώματος εκτεθημένο στη ζέστη, στα νερά των ποτισμάτων και στον αέρα. Έπειτα, είτε τον Αύγουστο είτε το φθινόπωρο, δε θυμάμαι καλά, τον μετέφερα μέσα στο συρτάρι του γραφείου μου, ή πρώτα σ’ένα μικρό συρταράκι και αργότερα σ’εκείνο το μεγάλο συρτάρι, οπότε τον ξέχασα. Το Σεπτέμβριο δυστυχώς υπήρχαν λίγες μέρες ισχυρότατων ανέμων, οι οποίοι κατέστρεψαν πολλά φύλλα του
γίνκγο μου,
τα οποία δεν έπεσαν, αλλά λύγισαν στους μίσχους κι έπρεπε αρκετά να τα κόψω, αλλά δεν τα πέταξα, τά’βαλα σ’ένα δίσκο για να ξεραθούν ώστε να τά’χω για τσάι (το φυτό έχει φαρμακευτικές χρήσεις). Πριν 3 μέρες λοιπόν έβγαλα το δίσκο με τα φύλλα απ’το σκοτεινό του και ξεχασμένο σημείο, και μέσα βρήκα αυτόν το βολβό, με περίπου 10 εκατοστά ανάπτυξης, μαι ριζούλα και, το πιο εκπληκτικό, ένα μικρό άνθρος.

Το άνθος δεν πρόλαβε ν’ανοίξει, όμως το ότι αναπτύχθηκε κανονικά με το μίσχο του κι όλα του τα μέρη κλειστά ήταν κάτι πολύ παράξενο για τις συνθήκες όπου έζησε ο βολβός. Ο βολβός θα είχε διαιρεθεί σε 3-5 μικρότερους, αφού πετάγονταν από πάνω του περίπου τόσες δέσμες φύλλων. Το ελαφρώς πράσινο φυλλαράκι στη μεγαλύτερη δέσμη πιθανότατα θα πρασίνισε τις τελευταίες μέρες που ο βολβός είχε μια μικρή έκθεση στο φως. Από τις ρίζες απέμεινε το βασικό κομμάτι μόνο μίας, αλλά από τα ίχνη της βάσης του βολβού συμπέρανα πως είχαν αναπτυχθεί κι άλλες – άλλωστε τα μονοκοτυλήδονα πάντοτε δημιουργούν θυσσανώδεις ρίζες -, αλλ’έσπασαν είτε σε κάποιο ανακάτεμα των αντικειμένων του συρταριού, είτε κατά τη μεταφορά του βολβού στο δίσκο μια μέρα που δε θυμάμαι.

Το παράξενο σ’όλη αυτήν την περίπτωση είναι ότι ο βολβός μεγάλωσε πρακτικά χωρίς καθόλου φως, νερό ή χώμα. Πιθανόν η σχετικά απότομη πτώση της θερμοκρασίας από τις μεγάλες καλοκαιρινές ζέστες στο σχετικά δροσερό περιβάλλον των συρταριών να ενεργοποίησε το βιολογικό ρολόι του βολβού, αν και σε φυσικές συνθήκες αυτο ενεργοποιείται αφού πέσει η θερμοκρασία καλά το χειμώνα. Επίσης η ενεργοποίηση απαιτεί υγρασία στο περιβάλλον, και η μόνη υγρασία που πήρε αυτός ο βολβός ήταν με τα ποτίσματα των άλλων φυτών το καλοκαίρι, οπότε ήταν εποχή που δεν αντιδρούσε σ’αυτό το ερέθισμα. Οι νάρκισσοι πάντως είναι γενικά γνωστό πως ενεργοποιούνται εύκολα, και γι’αυτό προτιμώνται ως οι καταλληλότεροι βολβοί για
καλλιέργεια σε νερό.

Μετά τη φωτογράφιση άνοιξα το βολβό για να δω τι γινόταν μέσα. Εκτός από 2-3 κεντρικά βολβίδια, υπήρχαν λίγα ακόμα προερχόμενα από διαίρεση/διακλάδωση στη βασική πλάκα των ριζών. Το παράξενο, που φαίνεται και στη φωτογραφία, είναι ότι απ’τους πολλούς ξερούς χιτώνες/φλοιούς που θυμάμαι να είχε ο βολβός στη φάση νάρκης, τώρα είχε μόνο λίγα ίχνη στο πάνω και στο βασικό μέρος του. Οι λευκές δέσμες αποτελούνταν από συμπιεσμένα πολλά φύλλα κι άνοιγαν λίγο στο τέλος, όπως θά’καναν αν περνούσαν μέσα από το χώμα. Το στέλεχος του άνθους εμφανιζόταν στη μεγαλύτερη απ’αυτές, κι ενώ ήταν ξερώ, το άνθος εσωτερικά ήταν υγρό και απ’τη μυρωδιά ίσω σαπισμένο, επομένως η προσπάθεια ανθοφορίας θά’γινε σχετικά πρόσφατα. Μέχρι την ανατόμηση του βολβού δεν ήμουνα πολύτως σίγουρος για την ταυτότητά του, και είχα την αμφιβολία ότι μπορεί νά’ταν και σκόρδο, αφού τις προηγούμενες μέρες ήμουν αρκετά μπουκωμένος για να

μυρίζω καλά, κι επίσης ο χυμός από απλές μικροτομές στα φύλλα δε μύριζε καθόλου. Βγάζοντας όμως ένα κομμάτι χιτώνος του βολβού βρήκα το χαρακτηριστικά γλοιώδη και με πικρή μυρωδιά χυμό του νάρκισσου.

Advertisements